| Pages |
|---|
| [373] |
ἔτι
δὲ
καὶ
συβωτῶν
προσδεησόμεθα·
|
τοῦτο |
γὰρ
ἡμῖν
ἐν
τῇ
προτέρᾳ |
| [377] |
πρῶτον
τοῖς
παιδίοις
μύθους
λέγομεν;
|
τοῦτο |
δέ
που
ὡς
τὸ
ὅλον |
| [365] |
βιᾶται
καὶ
κύριον
εὐδαιμονίας,
ἐπὶ
|
τοῦτο |
δὴ
τρεπτέον
ὅλως·
πρόθυρα
μὲν |
| [376] |
αὐτοῦ
ἀγαθὸν
πεπόνθῃ.
ἢ
οὔπω
|
τοῦτο |
ἐθαύμασας;
Οὐ
πάνυ,
ἔφη,
μέχρι |
| [382] |
ἀληθῶς
ψεῦδος,
εἰ
οἷόν
τε
|
τοῦτο |
εἰπεῖν,
πάντες
θεοί
τε
καὶ |
| [374] |
ἂν
εἷς
γένοιτο
μὴ
αὐτὸ
|
τοῦτο |
ἐκ
παιδὸς
ἐπιτηδεύων,
ἀλλὰ
παρέργῳ |
| [360] |
καὶ
στρέψαντα
φανερὸν
γενέσθαι.
καὶ
|
τοῦτο |
ἐννοήσαντα
ἀποπειρᾶσθαι
τοῦ
δακτυλίου
εἰ |
| [376] |
ἔφη·
οὐ
γὰρ
ἐννοῶ.
Καὶ
|
τοῦτο, |
ἦν
δ’
ἐγώ,
ἐν
τοῖς |
| [367] |
(οὐδὲν
ἄλλο
σκοπῶν
διελήλυθας
ἢ
|
τοῦτο. |
μὴ
οὖν
ἡμῖν
ἐνδείξῃ
μόνον |
| [379] |
βλάπτει
κακόν
τι
ποιεῖ;
Οὐδὲ
|
τοῦτο. |
Ο
δέ
γε
μηδὲν
κακὸν |
| [379] |
Ορθῶς,
ἔφη·
ἀλλ’
αὐτὸ
δὴ
|
τοῦτο, |
οἱ
τύποι
περὶ
θεολογίας
τίνες |
| [371] |
δ’
ὅς,
ἀλλὰ
εἰσὶν
οἳ
|
τοῦτο |
ὁρῶντες
ἑαυτοὺς
ἐπὶ
τὴν
διακονίαν |
| [378] |
ἕτερος
ἑτέρῳ
ἀπήχθετο
οὐδ’
ἔστιν
|
τοῦτο |
ὅσιον,
τοιαῦτα
λεκτέα
μᾶλλον
πρὸς |
| [377] |
τις
μὴ
καλῶς
ψεύδηται.
Τί
|
τοῦτο; |
(Οταν
εἰκάζῃ
τις
κακῶς
(οὐσίαν) |
| [383] |
Πολλὰ
ἄρα
Ομήρου
ἐπαινοῦντες,
ἀλλὰ
|
τοῦτο |
οὐκ
ἐπαινεσόμεθα,
τὴν
τοῦ
ἐνυπνίου |
| [375] |
ψυχῆς,
ὅτι
γε
θυμοειδῆ.
Καὶ
|
τοῦτο. |
Πῶς
οὖν,
ἦν
δ’
ἐγώ, |
| [376] |
ἔγωγε
προσδοκῶ
προὔργου
εἶναι
εἰς
|
τοῦτο |
ταύτην
τὴν
σκέψιν.
Μὰ
Δία, |
| [360] |
ἂν
ἴοιεν
ἀμφότεροι.
καίτοι
μέγα
|
τοῦτο |
τεκμήριον
ἂν
φαίη
τις
ὅτι |
| [357] |
Εστιν
γὰρ
οὖν,
ἔφην,
καὶ
|
τοῦτο |
τρίτον.
ἀλλὰ
τί
δή;
Εν |
| [375] |
που
τῶν
γενναίων
κυνῶν,
ὅτι
|
τοῦτο |
φύσει
αὐτῶν
τὸ
ἦθος,
πρὸς |
| [373] |
Σώκρατες.
Πολεμήσομεν
δὴ
τὸ
μετὰ
|
τοῦτο, |
ὦ
Γλαύκων;
ἢ
πῶς
ἔσται; |
| [382] |
γ’
ἄν,
ὃ
νυνδὴ
ἔλεγον,
|
τοῦτο |
ὡς
ἀληθῶς
ψεῦδος
καλοῖτο,
ἡ |
