Pages
[360]	τοῖς αἰσθανομένοις καὶ ἀνοητότατος, ἐπαινοῖεν	δ’	ἂν αὐτὸν ἀλλήλων ἐναντίον ἐξαπατῶντες
[376]	οὐδὲ ἓν κακὸν προπεπονθώς· ὃν	δ’	ἂν γνώριμον, ἀσπάζεται, κἂν μηδὲν
[359]	τὴν τοῦ ἴσου τιμήν. εἴη	δ’	ἂν ἡ ἐξουσία ἣν λέγω
[369]	σῶμα θεραπευτήν; Πάνυ γε. Εἴη	δ’	ἂν ἥ γε ἀναγκαιοτάτη πόλις
[379]	κύρεται, ἄλλοτε δ’ ἐσθλῷ· ᾧ	δ’	ἂν μή, ἀλλ’ ἄκρατα τὰ
[377]	καλὸν (μῦθον) ποιήσωσιν, ἐγκριτέον, ὃν	δ’	ἂν μή, ἀποκριτέον. τοὺς δ’
[364]	μάλα δ’ ἐγγύθι ναίει· τῆς	δ’	ἀρετῆς ἱδρῶτα θεοὶ προπάροιθεν ἔθηκαν
[372]	διεληλύθαμεν, ὥσπερ ὑγιής τις· εἰ	δ’	αὖ βούλεσθε, καὶ φλεγμαίνουσαν πόλιν
[383]	εἶναι, μαντικῇ βρύον τέχνῃ· ὁ	δ’	αὐτὸς ὑμνῶν, αὐτὸς ἐν θοίνῃ
[364]	(ῥηϊδίως· λείη μὲν ὁδός, μάλα	δ’	ἐγγύθι ναίει· τῆς δ’ ἀρετῆς
[377]	δ’ ἂν μή, ἀποκριτέον. τοὺς	δ’	ἐγκριθέντας πείσομεν τὰς τροφούς τε
[379]	μοι λέγειν. Οὐκ ἄρα, ἦν	δ’	ἐγώ, ἀποδεκτέον οὔτε Ομήρου οὔτ’
[381]	γάρ, ἔφη. Αλλ’ ἆρα, ἦν	δ’	ἐγώ, αὐτοὶ μὲν οἱ θεοί
[375]	ἔφη. Οἴει οὖν τι, ἦν	δ’	ἐγώ, διαφέρειν φύσιν γενναίου σκύλακος
[357]	ἢ χαίρειν ἔχοντα; Εμοιγε, ἦν	δ’	ἐγώ, δοκεῖ τι εἶναι τοιοῦτον.
[375]	μέντοι. Τοῦτο μὲν ἄρα, ἦν	δ’	ἐγώ, δυνατόν, καὶ οὐ παρὰ
[369]	καλῶς λέγειν. Αρ’ οὖν, ἦν	δ’	ἐγώ, εἰ γιγνομένην πόλιν θεασαίμεθα
[380]	ἀρέσκει. Οὗτος μὲν τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, εἷς ἂν εἴη τῶν
[376]	γὰρ ἐννοῶ. Καὶ τοῦτο, ἦν	δ’	ἐγώ, ἐν τοῖς κυσὶν κατόψει,
[358]	τιθεῖς; ~(Εγὼ μὲν οἶμαι, ἦν	δ’	ἐγώ, ἐν τῷ καλλίστῳ, ὃ
[374]	λέγεις, ἔφη. (Τί οὖν; ἦν	δ’	ἐγώ· ἡ περὶ τὸν πόλεμον
[371]	δέονται πρίασθαι. Αὕτη ἄρα, ἦν	δ’	ἐγώ, ἡ χρεία καπήλων ἡμῖν
[374]	Οὔκ, εἰ σύ γε, ἦν	δ’	ἐγώ, καὶ ἡμεῖς ἅπαντες ὡμολογήσαμεν
[372]	πρὸς ἀλλήλους. Αλλ’ ἴσως, ἦν	δ’	ἐγώ, καλῶς λέγεις· καὶ σκεπτέον
[370]	πάντα ταῦτα. Αλλὰ μήν, ἦν	δ’	ἐγώ, κατοικίσαι γε αὐτὴν τὴν
[372]	τοὺς ἄνδρας ἑστιωμένους. Αληθῆ, ἦν	δ’	ἐγώ, λέγεις. ἐπελαθόμην ὅτι καὶ
[381]	ἢ ἀρετῆς εἶναι. Ορθότατα, ἦν	δ’	ἐγώ, λέγεις. καὶ οὕτως ἔχοντος
[370]	ῥᾷον ἢ κείνως. Οὐδέν, ἦν	δ’	ἐγώ, μὰ Δία ἄτοπον. ἐννοῶ
[372]	ἔχουσι καὶ τραγήματα. Εἶεν, ἦν	δ’	ἐγώ· μανθάνω. οὐ πόλιν, ὡς
[373]	μηδέν γέ πω λέγωμεν, ἦν	δ’	ἐγώ, μήτ’ εἴ τι κακὸν
[377]	ἔφη. Εν τοῖς μείζοσιν, ἦν	δ’	ἐγώ, μύθοις ὀψόμεθα καὶ τοὺς
[379]	γ’ ἔφη. Οὐδ’ ἄρα, ἦν	δ’	ἐγώ, ὁ θεός, ἐπειδὴ ἀγαθός,
[379]	εἶεν; Τοιοίδε πού τινες, ἦν	δ’	ἐγώ· οἷος τυγχάνει ὁ θεὸς
[374]	ὄργανα ἦν ἄξια. Οὐκοῦν, ἦν	δ’	ἐγώ, ὅσῳ μέγιστον τὸ τῶν
[358]	ὡς ὂν χαλεπόν. Οἶδα, ἦν	δ’	ἐγώ, ὅτι δοκεῖ οὕτω καὶ
[377]	πῶς λέγεις. Οὐ μανθάνεις, ἦν	δ’	ἐγώ, ὅτι πρῶτον τοῖς παιδίοις
[382]	δ’ ὅς. Οὐκ οἶσθα, ἦν	δ’	ἐγώ, ὅτι τό γε ὡς
[382]	Πῶς, ἔφη, λέγεις; Οὕτως, ἦν	δ’	ἐγώ, ὅτι τῷ κυριωτάτῳ που
[374]	Ημέτερον μέντοι. Μὰ Δία, ἦν	δ’	ἐγώ, οὐκ ἄρα φαῦλον πρᾶγμα
[376]	φιλόσοφον. Πῇ δή; Ηι, ἦν	δ’	ἐγώ, ὄψιν οὐδενὶ ἄλλῳ φίλην
[358]	ἃ λέγω. Πάντων μάλιστα, ἦν	δ’	ἐγώ· περὶ γὰρ τίνος ἂν
[375]	Αληθῆ, ἔφη. Τί οὖν, ἦν	δ’	ἐγώ, ποιήσομεν; πόθεν ἅμα πρᾷον
[369]	ἄλλως ποίει. Γίγνεται τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, πόλις, ὡς ἐγᾦμαι, ἐπειδὴ
[369]	Εστι ταῦτα. Φέρε δή, ἦν	δ’	ἐγώ, πῶς ἡ πόλις ἀρκέσει
[362]	μάλιστα ἔδει ῥηθῆναι. Οὐκοῦν, ἦν	δ’	ἐγώ, τὸ λεγόμενον, ἀδελφὸς ἀνδρὶ
[377]	καὶ ποῖα; Πρῶτον μέν, ἦν	δ’	ἐγώ, τὸ μέγιστον καὶ περὶ
[378]	εἶναι λέγειν. Οὐδέ γε, ἦν	δ’	ἐγώ, τὸ παράπαν ὡς θεοὶ
[368]	οὐ δεινοί, δοκῶ μοι, ἦν	δ’	ἐγώ, τοιαύτην ποιήσασθαι ζήτησιν αὐτοῦ,
[369]	Πάνυ γε. Ιθι δή, ἦν	δ’	ἐγώ, τῷ λόγῳ ἐξ ἀρχῆς
[377]	αὐτῶν μεμφόμενος λέγεις; Οπερ, ἦν	δ’	ἐγώ, χρὴ καὶ πρῶτον καὶ
[382]	Ισως, ἔφη. ~(Τί δέ; ἦν	δ’	ἐγώ· ψεύδεσθαι θεὸς ἐθέλοι ἂν
[381]	ἔμοιγε δοκεῖ. (Μηδεὶς ἄρα, ἦν	δ’	ἐγώ, ὦ ἄριστε, λεγέτω ἡμῖν
[372]	ἐχόρταζες; Αλλὰ πῶς χρή, ἦν	δ’	ἐγώ, ὦ Γλαύκων; Απερ νομίζεται,
[375]	Καὶ τοῦτο. Πῶς οὖν, ἦν	δ’	ἐγώ, ὦ Γλαύκων, οὐκ ἄγριοι
[376]	τὴν σκέψιν. Μὰ Δία, ἦν	δ’	ἐγώ, ὦ φίλε Αδείμαντε, οὐκ
[375]	τὰ ἔμπροσθεν, Δικαίως γε, ἦν	δ’	ἐγώ, ὦ φίλε, ἀποροῦμεν· ἧς
[361]	ὁπότερος αὐτοῖν εὐδαιμονέστερος. Βαβαῖ, ἦν	δ’	ἐγώ, ὦ φίλε Γλαύκων, ὡς
[376]	γυμναστικῇ; Πῶς δ’ οὔ; Μουσικῆς	δ’	εἶπον, τιθεῖς λόγους, ἢ οὔ;
[366]	τὰς ἀπ’ αὐτῶν γιγνομένας· αὐτὸ	δ’	ἑκάτερον τῇ αὑτοῦ δυνάμει τί
[363]	βρίθῃσι δὲ δένδρεα καρπῷ, τίκτῃ	δ’	ἔμπεδα μῆλα, θάλασσα δὲ παρέχῃ
[377]	ψεῦδος δ’ ἕτερον; Ναί. ~(Παιδευτέον	δ’	ἐν ἀμφοτέροις, πρότερον δ’ ἐν
[377]	~(Παιδευτέον δ’ ἐν ἀμφοτέροις, πρότερον	δ’	ἐν τοῖς ψευδέσιν; Οὐ μανθάνω,
[364]	καὶ βίον κακὸν ἔνειμαν, τοῖς	δ’	ἐναντίοις ἐναντίαν μοῖραν. ἀγύρται δὲ
[366]	μόνον ὑπὸ θεῶν ἐσόμεθα, τὰ	δ’	ἐξ ἀδικίας κέρδη ἀπωσόμεθα· ἄδικοι
[369]	ἄλλος ἄλλον, ἐπ’ ἄλλου, τὸν	δ’	ἐπ’ ἄλλου χρείᾳ, πολλῶν δεόμενοι,
[358]	ὡς τοιοῦτον ὂν ψέγεται, ἀδικία	δ’	ἐπαινεῖται· ἀλλ’ ἐγώ τις, ὡς
[376]	μὲν ἐπὶ σώμασι γυμναστική, ἡ	δ’	ἐπὶ ψυχῇ μουσική. Εστιν γάρ.
[379]	κακῷ ὅ γε κύρεται, ἄλλοτε	δ’	ἐσθλῷ· ᾧ δ’ ἂν μή,
[376]	εἶδος, τὸ μὲν ἀληθές, ψεῦδος	δ’	ἕτερον; Ναί. ~(Παιδευτέον δ’ ἐν
[363]	ἀρετῆς μισθὸν μέθην αἰώνιον. οἱ	δ’	ἔτι τούτων μακροτέρους ἀποτείνουσιν μισθοὺς
[357]	εἰπὼν ᾤμην λόγου ἀπηλλάχθαι· τὸ	δ’	ἦν ἄρα, ὡς ἔοικε, προοίμιον.
[370]	δὲ καὶ τούτῳ δεῖ. ὡσαύτως	δ’	ὁ ὑφάντης τε καὶ ὁ
[363]	βαλάνους, μέσσας δὲ μελίσσας· εἰροπόκοι	δ’	ὄιες, φησίν, μαλλοῖς καταβεβρίθασι, καὶ
[358]	καθ’ αὑτὸ ἐγκωμιαζόμενον ἀκοῦσαι— μάλιστα	δ’	οἶμαι ἂν σοῦ πυθέσθαι. διὸ
[371]	καθήμενος ἐν ἀγορᾷ; Οὐδαμῶς, ἦ	δ’	ὅς, ἀλλὰ εἰσὶν οἳ τοῦτο
[374]	μεγίστης δεόμενον. Οἶμαι ἔγωγε, ἦ	δ’	ὅς. Αρ’ οὖν οὐ καὶ
[374]	τοῖς ἐπιοῦσιν. Τί δέ; ἦ	δ’	ὅς· αὐτοὶ οὐχ ἱκανοί; Οὔκ,
[370]	ὅταν μίαν εἷς; Οταν, ἦ	δ’	ὅς, εἷς μίαν. Αλλὰ μὴν
[377]	καὶ λέγουσι. Ποίους δή, ἦ	δ’	ὅς, καὶ τί αὐτῶν μεμφόμενος
[382]	κεκτῆσθαι. Οὐδὲ νῦν πω, ἦ	δ’	ὅς, μανθάνω. (Οἴει γάρ τί
[376]	καὶ τὸ ἀλλότριον; Οὐδαμῶς, ἦ	δ’	ὅς, ὅπως οὔ. Αλλὰ μέντοι,
[371]	πόλιν ᾠκίσαμεν. Δῆλον δή, ἦ	δ’	ὅς, ὅτι πωλοῦντες καὶ ὠνούμενοι.
[375]	τὰς φύσεις; Μὰ Δία, ἦ	δ’	ὅς, οὐ ῥᾳδίως. (Αλλὰ μέντοι
[378]	Οὐ μὰ τὸν Δία, ἦ	δ’	ὅς, οὐδὲ αὐτῷ μοι δοκεῖ
[362]	τί μήν; εἶπον. Αὐτό, ἦ	δ’	ὅς, οὐκ εἴρηται ὃ μάλιστα
[382]	φάντασμα προτείνων; Οὐκ οἶδα, ἦ	δ’	ὅς. Οὐκ οἶσθα, ἦν δ’
[369]	τὴν ἀδικίαν; Τάχ’ ἄν, ἦ	δ’	ὅς. Οὐκοῦν γενομένου αὐτοῦ ἐλπὶς
[368]	ὅλης πόλεως; Πάνυ γε, ἦ	δ’	ὅς. Οὐκοῦν μεῖζον πόλις ἑνὸς
[378]	συνέβη ἀκοῦσαι. Καὶ γάρ, ἦ	δ’	ὅς, οὗτοί γε οἱ λόγοι
[369]	ἄλλην πόλιν οἰκίζειν; Οὐδεμίαν, ἦ	δ’	ὅς. (Οὕτω δὴ ἄρα παραλαμβάνων
[382]	χρήσιμον ποιοῦμεν; Καὶ μάλα, ἦ	δ’	ὅς, οὕτως ἔχει. Κατὰ τί
[370]	καὶ ἐρίοις. Οὐδέ γε, ἦ	δ’	ὅς, σμικρὰ πόλις ἂν εἴη
[374]	παρασχομένῳ; Πολλοῦ γὰρ ἄν, ἦ	δ’	ὅς, τὰ ὄργανα ἦν ἄξια.
[369]	ἔοικεν, ἡ ἡμετέρα χρεία. Πῶς	δ’	οὔ; (Αλλὰ μὴν πρώτη γε
[375]	γε, εἴπερ εὖ μαχεῖται. Πῶς	δ’	οὔ; Ανδρεῖος δὲ εἶναι ἆρα
[374]	εἰς αὐτὸ τὸ ἐπιτήδευμα; Πῶς	δ’	οὔ; Ημέτερον δὴ ἔργον ἂν
[376]	ἀρξόμεθα παιδεύοντες ἢ γυμναστικῇ; Πῶς	δ’	οὔ; Μουσικῆς δ’ εἶπον, τιθεῖς
[381]	θεοῦ πάντῃ ἄριστα ἔχει. Πῶς	δ’	οὔ; Ταύτῃ μὲν δὴ ἥκιστα
[381]	καὶ ἰσχυρότατον (ἥκιστα ἀλλοιοῦται; Πῶς	δ’	οὔ; Ψυχὴν δὲ οὐ τὴν
[366]	ἀμφότερα ἢ οὐδέτερα πειστέον. ~εἰ	δ’	οὖν πειστέον, ἀδικητέον καὶ θυτέον

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 18/01/2006