Pages
[397]	καὶ τῷ πλείστῳ ὄχλῳ. Ηδιστος	γάρ.	Ἀλλ’ ἴσως, ἦν δ’ ἐγώ,
[393]	φράσω δὲ ἄνευ μέτρου· οὐ	γάρ	εἰμι ποιητικός Ελθὼν (ὁ ἱερεὺς
[392]	ἢ ὄντων ἢ μελλόντων; Τί	γάρ,	ἔφη, ἄλλο; Αρ’ οὖν οὐχὶ
[412]	τρόπῳ πρᾶξαι ἂν ἐθέλειν. Επιτήδειοι	γάρ,	ἔφη. Δοκεῖ δή μοι τηρητέον
[415]	εἶναι; Πῶς γὰρ οὐχί; οἰκήσεις	γάρ,	ἔφη, δοκεῖς μοι λέγειν. Ναί,
[413]	ὑπὸ φόβου τι δείσαντες. Εοικε	γάρ,	ἦ δ’ ὅς, γοητεύειν πάντα
[403]	εἰδέναι ὅπου γῆς ἐστιν. Γελοῖον	γάρ,	ἦ δ’ ὅς, τόν γε
[407]	Οὔκουν δὴ λέγεταί γε. Φωκυλίδου	γάρ,	ἦν δ’ ἐγώ, οὐκ ἀκούεις
[413]	τὸν δὲ μὴ ἀποκριτέον. ἦ	γάρ;	Ναί. Καὶ πόνους γε αὖ
[387]	τεθνάναι οὐ δεινὸν ἡγήσεται. Φαμὲν	γάρ.	Οὐκ ἄρα ὑπέρ γ’ ἐκείνου
[410]	ἔχειν τούτω τὼ φύσει. Δεῖ	γάρ.	Οὐκοῦν ἡρμόσθαι δεῖ αὐτὰς πρὸς
[393]	προείπῃ ὡς ἐροῦντα; Φήσομεν· τί	γάρ;	Οὐκοῦν τό γε ὁμοιοῦν ἑαυτὸν
[403]	εἴπομεν ὅτι ἀφεκτέον αὐτοῖς· παντὶ	γάρ	που μᾶλλον ἐγχωρεῖ ἢ φύλακι
[413]	δὲ λόγος ἐξαιρούμενος λανθάνει· νῦν	γάρ	που μανθάνεις; Ναί. Τοὺς τοίνυν
[391]	ὅσια ταῦτα οὔτε ἀληθῆ· ἐπεδείξαμεν	γάρ	που ὅτι ἐκ θεῶν κακὰ
[416]	δ’ ἐγώ, πειράσομαι εἰπεῖν. δεινότατον	γάρ	που πάντων καὶ αἴσχιστον ποιμέσι
[412]	γυμνικοὺς ἀγῶνας καὶ ἱππικούς; σχεδὸν	γάρ	τι δῆλα δὴ ὅτι τούτοις
[415]	τε καὶ ἀλλήλων κήδεσθαι· σχεδὸν	γάρ	τι μανθάνω ὃ λέγεις. Καὶ
[388]	ὑπὸ Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο δαμῆναι. εἰ	γάρ,	ὦ φίλε Ἀδείμαντε, τὰ τοιαῦτα

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 15/02/2006