Chapitre
[40]	καὶ τὸ λειπόμενον, ὅτι οὔτε	τὰ	ἀγαθὰ τὰ ἐν ἐπαγγελίαις τοῖς
[8]	ἡμῖν ἐκτίθεται. πλὴν ἔκδηλον καὶ	τὰ	αἰνίγματα τὴν διδασκαλίαν ἔχει. ἐπειδὴ
[1]	φύσει τὸν λόγον, ὡς καὶ	τὰ	ἄλλα πάντα. καὶ γὰρ δύναμίς
[5]	ἀναπόλαυστον εἶναι τὴν ἀγαθότητα, μήτε	τὰ	ἄλλα πάντα, ὅσα περὶ τὴν
[29]	τοῦ Ἡρῴδου παράνομος παιδοφονία, οὐδὲ	τὰ	ἄλλα πάντα ὅσα τε μνημονεύεται
[6]	τὴν ζωὴν ἔχειν. οὕτω καὶ	τὰ	ἄλλα πάντα ταῖς οἰκείαις ἀρχαῖς
[40]	ἃ πρὸ τοῦ βαπτίσματος ἔλεγον,	τὰ	αὐτὰ καὶ νῦν περὶ αὐτοῦ
[3]	τὴν δύναμιν. ~Ὥστε τὸν ἀκριβῶς	τὰ	βάθη τοῦ μυστηρίου διασκοπούμενον ἐν
[26]	προκατεβάλετο, ὥσπερ ἡ γῆ κατὰ	τὰ	γένη τῶν καταβληθέντων σπερμάτων καὶ
[15]	τὸν εὐεργέτην ἐπιγινώσκομεν· πρὸς γὰρ	τὰ	γινόμενα βλέποντες, διὰ τούτων τὴν
[35]	κατὰ τὴν ἐν ἑκατέρῳ δύναμιν	τὰ	γινόμενα κρίνοι, οὐδεμίαν ἐν τοῖς
[8]	διὰ κτίσεως ἔχον τὴν γένεσιν,	τὰ	δ´ ὅσα παρὰ τῆς ἀκτίστου
[32]	περὶ τοῦ σταυροῦ τὸ μυστήριον.	τὰ	δὲ ἀπὸ τούτου τοιαῦτα κατὰ
[27]	μὲν ἐφάπτεσθαι τῆς ἀπροσίτου φύσεως,	τὰ	δὲ ἀποκρίνεσθαι, ἢ οὕτω γ´
[27]	τὰ μὲν ἐῶσι τῶν μολυσμάτων,	τὰ	δὲ ἀπορρύπτουσιν, ἀλλ´ ἀπ´ ἀρχῆς
[28]	τε καὶ ἐνεργητικὴ δύναμις οἰκονομεῖται·	τὰ	δὲ γεννητικὰ τοῦ μέλλοντος ἔχει
[20]	μὴ διὰ τῶν γιγνομένων φανερουμένη;	τὰ	δὲ πεπραγμένα εἱρμῷ τινὶ καὶ
[39]	ἔχει, κἂν τὰ μὲν ὑποβεβηκότα,	τὰ	δὲ ὑπερανεστῶτα τύχῃ, οὕτως ἡ
[18]	δὲ τὰς ἐτησίους πομπὰς καὶ	τὰ	δι´ αἱμάτων ἐν ταῖς ἑκατόμβαις
[27]	τοῦ τέλους ἑαυτὴν ἐπεκτείνασα καὶ	τὰ	διὰ μέσου τούτων πάντα διαλαβοῦσα.
[35]	τὰ ἡνωμένα καὶ πάλιν συνήχθη	τὰ	διακεκριμένα, ὡς ἂν καθαρθείσης τῆς
[16]	τῆς ψυχῆς κινηθείσης, πάλιν συνῆψε	τὰ	διακριθέντα, καθάπερ τινὶ κόλλῃ, τῇ
[20]	λόγου τῆς κατὰ ἄνθρωπον οἰκονομίας	τὰ	δύο μετ´ ἀλλήλων κατανοῆσαι, τὸ
[26]	ἐξιστάμενον. σκοπήσωμεν τοίνυν εἰ μὴ	τὰ	δύο ταῦτα τοῖς γεγονόσιν ἐνθεωρεῖται.
[30]	οὔτε ἡλικίας, οὔτε τὰς κατὰ	τὰ	ἔθνη διαφορὰς διακρίνουσα· διὰ τοῦτο
[9]	ἢ εἰ ἔξω κακίας εἶναι	τὰ	εἰρημένα συντίθενται, οὐδὲν αἰσχρὸν εἶναι
[1]	ἀγαθὸν δὲ ὁ κόσμος καὶ	τὰ	ἐν αὐτῷ πάντα σοφῶς τε
[27]	οὔτε ὁ οὐρανὸς πλησιαίτερος, οὔτε	τὰ	ἐν ἑκατέρῳ τῶν στοιχείων ἐνδιαιτώμενα
[40]	λειπόμενον, ὅτι οὔτε τὰ ἀγαθὰ	τὰ	ἐν ἐπαγγελίαις τοῖς εὖ βεβιωκόσι
[18]	θεοφανείας λαμπρὰ παρ´ αὐτοῖς ἦν	τὰ	ἐν Ἱεροσολύμοις βασίλεια, ὁ διώνυμος
[40]	φθόνος καὶ ὑπερηφανία, ἀλλὰ καὶ	τὰ	ἐξ ἀδικίας κέρδη παραμένῃ αὐτῷ
[9]	τῶν εἰρημένων εἶναι· πρὸς δὲ	τὰ	ἐφεξῆς οὐχ ὁμοίως ἕξει, δι´
[24]	τοίνυν καὶ ταῦτα γένηται καταφανῆ,	τὰ	ἐφεξῆς τοῦ μυστηρίου διασκοπήσωμεν, ἐν
[35]	τε γὰρ διὰ τοῦ θανάτου	τὰ	ἡνωμένα καὶ πάλιν συνήχθη τὰ
[13]	λεγόμενον, ὑπὲρ τὴν φύσιν εἶναι	τὰ	θαύματα. αὐτὸ οὖν τοῦτο τῆς
[35]	τὸ τῆς φύσεως μέτρον ἐξεργαζομένου	τὰ	κατὰ δύναμιν. ὡς γὰρ ἔστιν
[12]	ἀπόδειξιν τῆς ἐπιφανείας τῆς θεότητος	τὰ	κατὰ τὰς ἐνεργείας θαύματα πεποιήμεθα,
[6]	αἰσχύνη, καὶ πᾶσι τοῖς ἀγαθοῖς	τὰ	κατὰ τὸ ἐναντίον νοούμενα. διὰ
[15]	τῶν ὄντων οὐδέν, πλὴν ἰδίως	τὰ	κατὰ τὸ ἐναντίον νοούμενα, οἷον
[32]	νοεῖται, ἢ κάτω, ἢ πρὸς	τὰ	κατὰ τὸ πλάγιον πέρατα διαβαίνει
[10]	τῆς οἰκουμένης ἐπερχομένη, καὶ πρὸς	τὰ	καταχθόνια διὰ τῆς πολυπραγμοσύνης εἰσδύνουσα,
[34]	δὲ τοῦτο ζητῶν ἀναγνώτω πάλιν	τὰ	κατόπιν ἐξητασμένα. ἡ γὰρ κατασκευὴ
[20]	δυνάμεως εἶδος. ὡσαύτως δὲ καὶ	τὰ	λοιπά, εἰ ἔξω τοῦ δικαίου
[24]	δυνάμεως τὴν ἀπόδειξιν ἔχει ἢ	τὰ	μέγαλά τε καὶ ὑπερφυῆ τῶν
[23]	κατὰ τὸν τῦφον θρέψειεν πάθος,	τὰ	μείζω τῶν ἐλαττόνων διαμειβόμενος; ἀλλὰ
[39]	τῆς τῶν σωμάτων κατασκευῆς πάντα	τὰ	μέλη πρὸς ἑαυτὰ συμφυῶς ἔχει,
[39]	περ ἂν ἕληται, τοῦτο γενέσθαι.	~Τὰ	μὲν γὰρ λοιπὰ τῶν τικτομένων
[37]	τοῦ τὴν φύσιν οἰκονομοῦντος ἀποκεκλήρωται.	τὰ	μὲν γὰρ τῶν ζῴων ῥιζωρυχοῦντα
[27]	ἐν τῷ μέρει τούτῳ, ὡς	τὰ	μὲν ἐφάπτεσθαι τῆς ἀπροσίτου φύσεως,
[27]	ῥύπον τῶν ἱματίων ἐκπλύνοντες οὐ	τὰ	μὲν ἐῶσι τῶν μολυσμάτων, τὰ
[28]	ἐν τῇ ζωῇ τὸ ἀνθρώπινον.	τὰ	μὲν οὖν λοιπὰ τῶν ὀργάνων
[39]	πρὸς ἑαυτὰ συμφυῶς ἔχει, κἂν	τὰ	μὲν ὑποβεβηκότα, τὰ δὲ ὑπερανεστῶτα
[27]	ἦν τῷ ἀνθρώπῳ ἡ περὶ	τὰ	μηδὲν ἡμῖν ἐπικοινωνοῦντα τῆς θείας
[17]	αἰῶνας, ὥστε ἐν αὐτοῖς ἀποκαλυφθῆναι	τὰ	νῦν διὰ τῆς πίστεως μόνης
[12]	θεοῦ τὸ συντηρεῖν διὰ προνοίας	τὰ	ὄντα, θεοῦ τὸ βρῶσιν καὶ
[25]	ἐγκαθήμενον; τοῦ γὰρ ὄντος ἐξῆπται	τὰ	ὄντα, καὶ οὐκ ἔνεστιν εἶναί
[25]	τοῖς μὴ λίαν μικροψύχως κατανοοῦσι	τὰ	ὄντα οὐδένα ἂν ἐκ τοῦ
[29]	σῶμα παρὰ τῶν τεχνικῶς μεθοδευόντων	τὰ	πάθη, ἀλλ´ ἀναμένουσι τὸ ἐνδομυχοῦν
[35]	οὐκ ἀμφιβάλλεται. οἷς δὲ προσεπωρώθη	τὰ	πάθη καὶ οὐδὲν προσήχθη τῆς
[5]	πίστιν τοὺς ἀντιλέγοντας προσαξόμεθα. λόγῳ	τὰ	πάντα γεγενῆσθαι καὶ σοφίᾳ παρὰ
[25]	ἔχον. εἰ οὖν ἐν αὐτῷ	τὰ	πάντα καὶ ἐν πᾶσιν ἐκεῖνο,
[32]	ἐνθεωρουμένη καὶ ἐν τῷ εἶναι	τὰ	πάντα συνέχουσα. εἴτε δὴ θεότητα
[7]	ὁ γὰρ πνευματικός, φησίν, ἀνακρίνει	τὰ	πάντα. ταύτην οἶμαι τὴν αἰτίαν
[5]	τὸν λόγον αὐτόν, δι´ οὗ	τὰ	πάντα τὴν εἰς τὸ γενέσθαι
[1]	θεωρούμενα. ἆρα τοῦ λόγου ἔργα	τὰ	πάντα τοῦ ζῶντος μὲν καὶ
[4]	μὴν ἀνενέργητά τε καὶ ἀνυπόστατα	τὰ	παρ´ ἡμῖν ῥήματα καὶ τὸ
[5]	τυχὸν τοῖς εἰρημένοις ὁ πρὸς	τὰ	παρόντα βλέπων καὶ οἴεται διελέγχειν
[13]	γὰρ ἑκάτερα τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς	τὰ	πέρατα βλέποντες, ἴσμεν καὶ ὅθεν
[13]	ἦν τῶν τῆς φύσεως ὅρων	τὰ	περὶ τοῦ Χριστοῦ διηγήματα, ποῦ
[23]	τῆς ἐπιθυμίας αὐτοῦ λαβεῖν, εἰ	τὰ	πρόδηλα γένοιτο ἡμῖν τῶν ζητουμένων
[26]	τῆς τοῦ θανάτου πείρας διεξελθών,	τὰ	προειρημένα πάντα κατείργασται, τόν τε
[9]	τὸ ἐφεξῆς τῶν λεγομένων διὰ	τὰ	προειρημένα συμπαραδέχεσθαι. τὸ γὰρ θεοπρεπὲς
[37]	τὸν τρόπον ἐπανακτέον πάλιν πρὸς	τὰ	προκείμενα τὴν διανοίαν. ἐζητεῖτο γὰρ
[40]	πολλὰ παρὰ τῆς πείρας ἐξεύρηται	τὰ	σβεστήρια, πολλὴ δὲ τοῦ σβεννυμένου
[18]	τὴν ἐπιφανεῖσαν ἐδέξαντο χάριν, καὶ	τὰ	σεμνὰ τῆς παρ´ αὐτοῖς θρησκείας
[20]	ἐπὶ τοῦ θεοῦ τῆς ἀγαθότητος	τὰ	σημεῖα. καὶ τίς ἂν γένοιτο
[26]	ἐκεῖνα ὁ ἀπατεὼν ἀντιλαμβάνει, ὧν	τὰ	σπέρματα διὰ τῆς ἰδίας προαιρέσεως
[16]	πάλιν διάλυσίς τε καὶ πρὸς	τὰ	συγγενῆ μεταχώρησις. τίνος οὖν λέγει
[10]	διεζευγμένην τῆς ὕλης, ἀλλ´ ἓν	τὰ	συναμφότερα γίνεται, οὕτω καὶ ἐπὶ
[21]	πάντα μοι κατὰ ταὐτὸν ἀναζήτει	τὰ	ταῖς θείαις ὑπολήψεσι πρέποντα, τὸ
[35]	ὥσπερ γὰρ παρὰ τῶν πεπαιδευμένων	τὰ	τακτικὰ πρὸς τὴν ὁπλιτικὴν ἐμπειρίαν
[0]	ὑποκείμενον ὁμολογεῖσθαι, πολλὰ δὲ εἶναι	τὰ	τέλεια διὰ τῶν αὐτῶν χαρακτηριζόμενα
[8]	κύριος· οὔ μοι δοκεῖ πρὸς	τὰ	τοιαῦτα δέρματα τοῦ λόγου τὴν
[20]	κακίαν ἄν τις μᾶλλον κυρίως	τὰ	τοιαῦτα κατονομάσειεν· τὸ γὰρ ἐλλιπὲς
[5]	καὶ ψυχὴν ἐπιτήδειον, ταῦτα καὶ	τὰ	τοιαῦτα λέγων καὶ κατατρέχων τῆς
[40]	τοῦτο ὑπηρετῆται. ἐὰν ταῦτα καὶ	τὰ	τοιαῦτα ὁμοίως πρότερόν τε καὶ
[26]	ἀρχὴν ἐπιδεηθέντων καθάρσεως. ταῦτα καὶ	τὰ	τοιαῦτα παραδίδωσι τὸ μέγα μυστήριον
[7]	τῶν δογμάτων τούτων μυθοποιίας τοῖς	τὰ	τοιαῦτα προφέρουσιν ἐγγεγενῆσθαι, ὅτι πρὸς
[31]	~Ἀλλ´ οὐκ ἀποροῦσιν οὐδὲ πρὸς	τὰ	τοιαῦτα τῆς ἐριστικῆς ἀντιλογίας. λέγουσι
[7]	ἔχει. ταῦτα γὰρ πάντα καὶ	τὰ	τοιαῦτα τοῖς μὲν ἐν βάθει
[8]	μεταχώρησις· λύσις δὲ ἡ εἰς	τὰ	τοῦ κόσμου στοιχεῖα πάλιν, ἀφ´
[18]	ἐκείνην δεισιδαιμονίαν, ἣν κακῶς ἐκλαβόντες,	τὰ	τοῦ νόμου ῥήματα διεφύλασσον, συνηθείᾳ
[39]	ἐπεὶ οὖν ἐν τῷ εὐαγγελίῳ	τὰ	τρία παραδέδοται πρόσωπά τε καὶ
[1]	ταῖς Ἑλληνικαῖς μαχόμενον ὑπολήψεσι τοῖς	τὰ	τῶν Ἰουδαίων πρεσβεύουσι συνενεχθῆναι· ἀλλ´
[23]	γεννήσας, ἀρχὴν δὲ τῆς πρὸς	τὰ	χείρω ῥοπῆς καὶ ὑπόθεσιν καὶ
[5]	διὰ πάντων τοῖς καλλίστοις τετιμημένος	τὰ	χείρω τῶν ἀγαθῶν ἀντηλλάξατο; σαφὴς
[18]	καὶ τὰ δι´ αἱμάτων ἐν	ταῖς	ἑκατόμβαις μολύσματα, ἐν δὲ τοῖς
[1]	ἂν ἡμῖν κινδυνεύοι τὸ μυστήριον	ταῖς	Ἑλληνικαῖς μαχόμενον ὑπολήψεσι τοῖς τὰ
[18]	τῶν εἰδώλων τοὺς δαίμονας ἐν	ταῖς	ζωοθυσίαις καὶ τοῖς ἐπιβωμίοις μιάσμασιν;
[40]	ἐκ μοιχείας αὐτῷ κτηθεῖσα γυνὴ	ταῖς	ἡδοναῖς αὐτοῦ καὶ μετὰ τοῦτο
[21]	μοι κατὰ ταὐτὸν ἀναζήτει τὰ	ταῖς	θείαις ὑπολήψεσι πρέποντα, τὸ ἀγαθόν,
[29]	ὅσα ἔξω τῆς ἱστορίας ἐν	ταῖς	καθεξῆς γενεαῖς κατεπράχθη, πολυτρόπως τῆς
[0]	λόγου σκοπόν, οὐχ ὁμοιοτρόπως δὲ	ταῖς	κατασκευαῖς ἐφ´ ἑκάστου κεχρημένους. ἄλλαις
[26]	ἐνεργήσασι· κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον	ταῖς	μακραῖς περιόδοις ἐξαιρεθέντος τοῦ κακοῦ
[6]	οὕτω καὶ τὰ ἄλλα πάντα	ταῖς	οἰκείαις ἀρχαῖς κατὰ τὸ ἀκόλουθον
[20]	δὲ πάντα προσήκει συνδραμεῖν ἐν	ταῖς	περὶ θεοῦ δόξαις, σκοπήσωμεν εἴ
[16]	κήρυγμα, μηδεμιᾶς παθητικῆς διαθέσεως ἐν	ταῖς	περὶ θεοῦ ὑπολήψεσι τῇ πίστει
[24]	διὰ πάντων τὸ θεῖον ἐν	ταῖς	πρεπούσαις ὑπολήψεσιν εἶναι καὶ μὴ
[15]	χαίρειν ἐᾶσαι; οὐκοῦν ἀνάγκη καὶ	ταῖς	τοιαύταις τῶν ἀντιθέσεων ἀντικαταστῆναι παρ´
[37]	δυνατὸν τὸ ἓν ἐκεῖνο σῶμα	ταῖς	τοσαύταις τῶν πιστῶν μυριάσι κατὰ
[39]	πρὸς ἑαυτὸν ἀναλύων. ὅμοιον γὰρ	ταῖς	τοῦ Νικοδήμου ὑπολήψεσίν ἐστι τὸ
[29]	τῆς τοῦ κακοῦ ῥίζης ἐν	ταῖς	τῶν ἀνθρώπων προαιρέσεσι βλαστανούσης. ἐπεὶ
[0]	ἀμφιβάλλοι, εἰς πλῆθος δὲ θεῶν	ταῖς	ὑπονοίαις ἐκφέροιτο, τοιαύτῃ χρησώμεθα πρὸς
[23]	ἡ φιλοτιμία προῄει, ἕτοιμος ἄρτος	ταῖς	χερσὶ τῶν διακονούντων ἐγγεωργούμενος καὶ
[8]	τομὴν ἄγουσιν, οὕτως καὶ ὅσα	ταῖς	ψυχαῖς ἡμῶν διὰ τῆς τῶν
[35]	γὰρ παρὰ τῶν πεπαιδευμένων τὰ	τακτικὰ	πρὸς τὴν ὁπλιτικὴν ἐμπειρίαν ἀνάγονται
[23]	ἐπλήρου, ἀλλ´ ἐκ τῶν ἀρρήτων	ταμείων	τῆς θείας δυνάμεως ἡ φιλοτιμία
[35]	τὸ λεῖπον τῷ μετὰ ταῦτα	ταμιεύεται	χρόνῳ. τί οὖν ἔστιν ὃ
[35]	οἰκείαις ἀνάγκαις κατὰ τὴν τοῦ	τάξαντος	οἰκονομίαν συνωθουμένην, κἂν προσλάβῃ τὴν
[20]	δὲ πεπραγμένα εἱρμῷ τινὶ καὶ	τάξει	δι´ ἀκολούθου προιόντα τὸ σοφόν
[14]	ἐνεργείας αὐτοῦ τῇ πρὸς τὸ	ταπεινὸν	ἐπιμιξίᾳ συνευτελίζεσθαι. ~Οὐκ ἀποροῦμεν καὶ
[24]	οὐσιωθέντος. ἡ δὲ πρὸς τὸ	ταπεινὸν	κάθοδος περιουσία τίς ἐστι τῆς
[24]	παντοδύναμον φύσιν καὶ πρὸς τὸ	ταπεινὸν	τῆς ἀνθρωπότητος καταβῆναι ἰσχῦσαι πλείονα
[24]	ἀνθρώπου καὶ σχήματι κατὰ τὸ	ταπεινὸν	τῆς φύσεως ἡμῶν καὶ ἐλπισθῆναι
[14]	αἰτία, φησί, τοῦ πρὸς τὴν	ταπεινότητα	ταύτην καταβῆναι τὸ θεῖον, ὡς
[2]	ἦ γὰρ ἂν καθαιροῖτο πρὸς	ταπεινότητα	τὸ μεγαλεῖον τῆς θείας δυνάμεως,
[24]	πῶς τὸ ὑψηλόν, ἐν τῷ	ταπεινῷ	γενόμενον, καὶ ἐν τῷ ταπεινῷ
[24]	ταπεινῷ γενόμενον, καὶ ἐν τῷ	ταπεινῷ	καθορᾶται καὶ οὐ καταβαίνει τοῦ
[0]	ἀπὸ τῶν αὐτῶν τοῖς κατὰ	τὰς	αἱρέσεις πεπλανημένοις ἀνατρέψεις τὰς ἠπατημένας
[0]	ὁ λοιπὸς κατάλογος τῶν κατὰ	τὰς	αἱρέσεις πλανωμένων ἰδίαις ἕκαστος ὑπολήψεσι
[35]	φύσει, τὰς ἀρχὰς ἐντεῦθεν καὶ	τὰς	αἰτίας ἔχει· οὐ γάρ ἐστι
[26]	ὧν τις τὰς ἀρχὰς καὶ	τὰς	αἰτίας προκατεβάλετο, ὥσπερ ἡ γῆ
[8]	οἱ τοὺς ἥλους τε καὶ	τὰς	ἀκροχορδόνας παρὰ φύσιν ἐπιγενομένας τῷ
[31]	γνώμην εἶναι, δυναστείᾳ δὲ κρείττονι	τὰς	ἀνθρωπίνας προαιρέσεις πρὸς τὸ τῷ
[12]	ἐν σαρκὶ πεφανερῶσθαι ἡμῖν ὁ	τὰς	ἀποδείξεις ἐπιζητῶν πρὸς τὰς ἐνεργείας
[35]	ἀνάστασιν, μεῖζον ὂν τῇ φύσει,	τὰς	ἀρχὰς ἐντεῦθεν καὶ τὰς αἰτίας
[26]	ἐκεῖνα νέμειν ἑκάστῳ, ὧν τις	τὰς	ἀρχὰς καὶ τὰς αἰτίας προκατεβάλετο,
[5]	καὶ πάντων αὐτῷ τῶν καλῶν	τὰς	ἀφορμὰς ἐγκατασκευάσας τῇ φύσει, ὡς
[37]	διὰ πίστεως πρὸς αὐτὸν ἀνακραθεῖσα	τὰς	ἀφορμὰς ἐντεῦθεν τῆς σωτηρίας ἔχει·
[40]	ὀλίγῃ ταύτῃ καὶ προσκαίρῳ ζωῇ	τὰς	ἀφορμὰς καταβάλλεσθαι καὶ τῆς τῶν
[6]	ἀρχῆς ἐκείνης τοῦ τοιούτου τέλους	τὰς	ἀφορμὰς παρασχούσης. ~Καὶ μηδεὶς ἐρωτάτω,
[15]	διὰ προστάγματος σῶσαι τὸν ἄνθρωπον,	τὰς	δὲ τοιαύτας περιόδους χαίρειν ἐᾶσαι;
[32]	μὴ ἐμμεῖναι τῷ θανάτῳ, καὶ	τὰς	διὰ τοῦ σιδήρου κατὰ τοῦ
[32]	συνδέων τε καὶ συναρμόζων ἐστί,	τὰς	διαφόρους τῶν ὄντων φύσεις πρὸς
[0]	προειλημμένοι ἀναγκαίαν ποιοῦσι τὴν πρὸς	τὰς	ἐκείνων ὑπονοίας μάχην· κατὰ γὰρ
[40]	τῷ σώματι, ἡ δὲ ψυχὴ	τὰς	ἐμπαθεῖς κηλῖδας μὴ ἀπορρύψαιτο, ἀλλ´
[8]	ἐπεὶ δὲ χρεία τοῦ κἀκείνης	τὰς	ἐμφυείσας ἐξ ἁμαρτιῶν κηλῖδας διά
[23]	ὑπεροψίαν ἐφ´ ὅσον βούλοιτο, καὶ	τὰς	ἐν ἐρημίᾳ δαψιλεῖς ἑστιάσεις τῶν
[12]	ὁ τὰς ἀποδείξεις ἐπιζητῶν πρὸς	τὰς	ἐνεργείας βλεπέτω. καὶ γὰρ τοῦ
[12]	ἐπιφανείας τῆς θεότητος τὰ κατὰ	τὰς	ἐνεργείας θαύματα πεποιήμεθα, πάντα τοῖς
[18]	καὶ μαντειῶν μανίας, ἀναιρεθῆναι δὲ	τὰς	ἐτησίους πομπὰς καὶ τὰ δι´
[12]	τὸν κόσμον οἰκονομίας ἐπισκοποῦντες καὶ	τὰς	εὐεργεσίας τὰς θεόθεν κατὰ τὴν
[19]	λόγον; τίς ἄλλη ἢ τὸ	τὰς	εὐσεβεῖς περὶ τοῦ θεοῦ ὑπολήψεις
[7]	ἡ διάνοια, καὶ τῆς περὶ	τὰς	ἡδονὰς διαθέσεως τὸν νοῦν ἀποικίσαντες
[0]	κατὰ τὰς αἱρέσεις πεπλανημένοις ἀνατρέψεις	τὰς	ἠπατημένας περὶ τῶν δογμάτων μυθοποιίας·
[15]	ἀνθρώποις; ἐὰν ἀφέλῃς τοῦ βίου	τὰς	θεόθεν γινομένας εὐεργεσίας, ἐκ ποίων
[12]	οἰκονομίας ἐπισκοποῦντες καὶ τὰς εὐεργεσίας	τὰς	θεόθεν κατὰ τὴν ζωὴν ἡμῶν
[30]	οὔτε ἀξίας, οὔτε ἡλικίας, οὔτε	τὰς	κατὰ τὰ ἔθνη διαφορὰς διακρίνουσα·
[12]	εἰς τὸ πᾶν ἀφορῶντες, καὶ	τὰς	κατὰ τὸν κόσμον οἰκονομίας ἐπισκοποῦντες
[6]	ὁ ἐν ἡλίῳ τοῖς βλεφάροις	τὰς	ὄψεις ὑποβαλὼν σκότος ὁρᾷ, οὕτω
[32]	ὑποκείμενον, πλάτος τε καὶ μῆκος	τὰς	πλαγίας ἐκτάσεις λέγων. καὶ σαφέστερον
[7]	λόγῳ τάς τε σαρκώδεις καὶ	τὰς	πνευματικὰς τῶν ψυχῶν καταστάσεις, δεικνύς,
[35]	ἐμπείρως ἔχοντος ἐπιτύχοιεν, κατόπιν ἑπόμενοι	τὰς	ποικίλας τε καὶ ἀπατηλὰς τῶν
[40]	λουτρῷ καθαροὶ τὰς προαιρέσεις γενοίμεθα,	τὰς	πονηρίας τῶν ψυχῶν ἀποκλύσαντες, κρείττους
[40]	τῷ μυστικῷ τούτῳ λουτρῷ καθαροὶ	τὰς	προαιρέσεις γενοίμεθα, τὰς πονηρίας τῶν
[32]	πρὸς ἑαυτὸν συνάπτεται, τέσσαρας ἀριθμεῖσθαι	τὰς	προβολάς, ὅτι ὁ ἐπὶ τούτου
[0]	ἀλλὰ χρή, καθὼς εἴρηται, πρὸς	τὰς	προλήψεις τῶν ἀνθρώπων βλέπειν καὶ
[8]	μετανοίας ἀνακαλέσασθαι; τὸ δὲ διὰ	τὰς	σωματικὰς ἀλγηδόνας, αἳ τῷ ῥευστῷ
[7]	ἐν τῷ πρὸς Κορινθίους λόγῳ	τάς	τε σαρκώδεις καὶ τὰς πνευματικὰς
[18]	φανερῶς ἐπεδείξαντο, ἀντ´ οὐδενὸς δεξάμενοι	τὰς	τοῦ σώματος αἰκίας, καὶ τὴν
[26]	ἀπατώντων ἐστὶ τὸ πρὸς ἕτερον	τὰς	τῶν ἐπιβουλευομένων ἐλπίδας τρέπειν καὶ
[0]	προσιόντων τῷ λόγῳ, ἀλλὰ κατὰ	τὰς	τῶν θρησκειῶν διαφορὰς μεθαρμόζειν προσήκει
[35]	ὁμοίων ὁδεύσαντας. καθάπερ γὰρ οἱ	τὰς	τῶν λαβυρίνθων πλάνας διεξελθεῖν ἀμηχανοῦντες,
[18]	ὂν μετεχώρησεν, ὥστε παύσασθαι μὲν	τὰς	τῶν χρηστηρίων τε καὶ μαντειῶν
[3]	δὲ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἡ κατὰ	τὰς	ὑποστάσεις διάκρισις μόνη, θεραπευθείσης ἑκατέρωθεν
[14]	ἀνθρωπίνης φύσεως καταμίγνυται, ὡς καὶ	τὰς	ὑψηλὰς ἐνεργείας αὐτοῦ τῇ πρὸς
[40]	πρόκειται τῇ ἐλπίδι τοῦ μετὰ	ταῦτα	βίου, καταλλήλως ἐκ τῆς ἑκάστου
[8]	ἀθεράπευτος μένοι, ἐν τῷ μετὰ	ταῦτα	βίῳ τεταμίευται ἡ θεραπεία. ἀλλ´
[37]	ἡμῖν συμμαχίαν. οὐκοῦν ὁ πρὸς	ταῦτα	βλέπων δυνάμει πρὸς τὸν ὄγκον
[28]	διηνεκὲς τὸ γένος ἡμῶν διεξάγεται·	ταῦτα	γάρ, καθὼς εἴρηται, τῆς παρούσης
[7]	ἐν κακοῖς εἶναι λυσιτελέστερον ἦν.	ταῦτα	γὰρ οἱ τοῖς Μανιχαικοῖς δόγμασι
[7]	πονηρίαν ἡ φύσις ἐπιρρεπῶς ἔχει.	ταῦτα	γὰρ πάντα καὶ τὰ τοιαῦτα
[9]	καὶ ἡ ἐν μνημείῳ θέσις·	ταῦτα	γὰρ συμπαραλαμβανόμενα τῷ μυστηρίῳ ἀμβλύνει
[24]	εἰρημένοις ὁρᾶται. ἵνα τοίνυν καὶ	ταῦτα	γένηται καταφανῆ, τὰ ἐφεξῆς τοῦ
[37]	ἄνθρωπος τῆς ἀφθαρσίας μέτοχος γένοιτο.	ταῦτα	δὲ δίδωσι τῇ τῆς εὐλογίας
[40]	μὲν κατὰ τὸν βίον, μετὰ	ταῦτα	δὲ κατὰ τὴν αἰωνίαν ἀντίδοσιν.
[40]	ἀναστοιχείωσίς τις τοῦ ἀνθρώπου γίνεται,	ταῦτα	δὲ τὴν μεταβολὴν οὐ προσίεται,
[6]	πρόσωπον τῆς θείας ἐμφανείας κατατρυφῶν·	ταῦτα	δὲ τῷ ἀντικειμένῳ τοῦ κατὰ
[1]	τὴν ὑπόστασιν ἔχει· τῷ δὲ	ταῦτα	δεικνύειν ἐν ἑαυτῷ, ἃ περὶ
[10]	δὲ οὐκ ἔστιν ἀπ´ ἀλλήλων	ταῦτα	διατεμόντας, ἐφ´ ἑαυτῆς δεῖξαι τὴν
[19]	τῶν Ἰουδαικῶν προεστῶσι δογμάτων δοκεῖ	ταῦτα	θείας παρουσίας ποιεῖσθαι τεκμήρια, καλῶς
[15]	τῆς δουλείας κατεχόμενος. ἆρα μικρὰ	ταῦτα	καὶ ἀνάξια τὸν θεὸν δυσωπῆσαι
[30]	ἡ χάρις; εἰ μὲν οὖν	ταῦτα	καὶ παρ´ ἡμῶν ἐν τῷ
[5]	τε σῶμα καὶ ψυχὴν ἐπιτήδειον,	ταῦτα	καὶ τὰ τοιαῦτα λέγων καὶ
[40]	καὶ μετὰ τοῦτο ὑπηρετῆται. ἐὰν	ταῦτα	καὶ τὰ τοιαῦτα ὁμοίως πρότερόν
[26]	μηδὲ τὴν ἀρχὴν ἐπιδεηθέντων καθάρσεως.	ταῦτα	καὶ τὰ τοιαῦτα παραδίδωσι τὸ
[6]	διῃρημένης. καὶ οὐδὲν ἂν παρὰ	ταῦτα	καταληφθείη ἐν τῇ τῶν ὄντων
[8]	τοιοῦτόν τι καὶ ἡ μετὰ	ταῦτα	κρίσις εἰς θεραπείαν τῶν τῆς
[13]	καὶ τὸν θάνατον. ἀλλὰ μὴν	ταῦτα	μείζω τῆς φύσεως. οὐκοῦν οὐδὲ
[18]	ψῆφον, οὐκ ἂν ὑποστάντες δηλαδὴ	ταῦτα,	μὴ σαφῆ τε καὶ ἀναμφίβολον
[8]	ἐλπιζομένων ἀγαθῶν φύσει. οὔτε γὰρ	ταῦτα,	οὔτε ἐκεῖνα τῇ δυνάμει τῶν
[16]	ἐλθεῖν διορίζονται. ἀλλὰ καὶ πρὸς	ταῦτα	πάλιν τῷ αὐτῷ λόγῳ χρησόμεθα,
[40]	ὁμοίως πρότερόν τε καὶ μετὰ	ταῦτα	περὶ τὸν βίον τοῦ βαπτισθέντος
[13]	θάνατον ἐν διαφθορᾷ γίνεται. εἰ	ταῦτα	περιεῖχε τὸ κήρυγμα, οὐκ ἂν
[39]	ἅγιον, μὴ συμπαραλαμβάνειν τὴν εἰς	ταῦτα	πίστιν ἐν τῷ καιρῷ τῆς
[18]	τῶν τόπων μηδέ, εἰ γέγονε	ταῦτά	ποτε, μνημονεύεσθαι, ἀντεγερθῆναι δὲ κατὰ
[40]	γινωσκομένην νοεῖν ὑποτίθεται. ἐπεὶ οὖν	ταῦτα	πρόκειται τῇ ἐλπίδι τοῦ μετὰ
[6]	ταύτης ἔξω φερόμενον. διῄρηται δὲ	ταῦτα	πρὸς ἄλληλα πολλῷ τῷ μέσῳ,
[5]	ζωῆς τοῖς γευσαμένοις δίδωσι, πάντα	ταῦτα	συνᾴδει τοῖς προτεθεωρημένοις περὶ τὸν
[35]	παραδεξαμένη, τὸ λεῖπον τῷ μετὰ	ταῦτα	ταμιεύεται χρόνῳ. τί οὖν ἔστιν
[5]	ἀλλ´ ἕτερόν ἐστιν αἴτιον τοῦ	ταῦτά	τε νῦν περὶ ἡμᾶς εἶναι
[5]	ἐπιθυμίᾳ τῆς θείας ἀιδιότητος εἴη.	ταῦτά	τοι περιληπτικῇ φωνῇ δι´ ἑνὸς
[8]	ἐξαίρετος ἦν, ἐκ προμηθείας μετὰ	ταῦτα	τοῖς ἀνθρώποις ἐπιβεβληκέναι τὸν τὴν
[26]	τοίνυν εἰ μὴ τὰ δύο	ταῦτα	τοῖς γεγονόσιν ἐνθεωρεῖται. ἡ μὲν
[32]	ἀτιμότερος; τί οὖν καὶ πρὸς	ταῦτά	φαμεν; ὅτι τὸν θάνατον μὲν
[40]	ἀφράστου μακαριότητος ἐν τῇ ὀλίγῃ	ταύτῃ	καὶ προσκαίρῳ ζωῇ τὰς ἀφορμὰς
[21]	τοῦ καλοῦ φαντασίας περιπλασθείσης· ἐν	ταύτῃ	τοίνυν γεγονότος ἑκουσίως τῇ συμφορᾷ
[28]	ὁμοτίμως ἔχει, καὶ οὐδὲν ἐν	ταύτῃ	τῶν πρὸς τὴν σύστασιν τῆς
[22]	ὦσιν οἱ πρὸς τὴν συμφορὰν	ταύτην	αὐτομολήσαντες· εἰ δέ τις κηδόμενος
[37]	δὲ τοῦ θεοδόχου σώματος ἐκείνου	ταύτην	δεξαμένου τὴν χάριν, ἄλλως δὲ
[5]	συστησαμένου πιστεύουσιν, ἢ καὶ πρὸς	ταύτην	δυσπειθῶς ἔχουσι τὴν ὑπόληψιν. ἀλλ´
[6]	μετουσίας ἔσχε παρὰ τοῦ κτίσαντος,	ταύτην	εἰς εὕρεσιν τῶν κατὰ κακίαν
[15]	δῆλον ὅτι, καὶ οὐδὲν παρὰ	ταύτην	ἕτερον. καθάπερ γὰρ πολλῶν ὄντων
[26]	ἐξετάσει τῆς κατὰ τὴν οἰκονομίαν	ταύτην	θεωρουμένης ἐνάγεται πρὸς τὸ νομίσαι
[1]	ζώντων ἐστί. τὴν δὲ προαίρεσιν	ταύτην	καὶ δυνατὴν εἶναι κατὰ τὸ
[14]	φησί, τοῦ πρὸς τὴν ταπεινότητα	ταύτην	καταβῆναι τὸ θεῖον, ὡς ἀμφίβολον
[7]	πνευματικός, φησίν, ἀνακρίνει τὰ πάντα.	ταύτην	οἶμαι τὴν αἰτίαν τῆς τῶν
[32]	εἴτε δὴ θεότητα τὴν φύσιν	ταύτην	ὀνομάζεσθαι χρὴ εἴτε λόγον εἴτε
[0]	διάλεξις ᾖ, καλῶς ἂν ἔχοι	ταύτην	ποιεῖσθαι τοῦ λόγου τὴν ἀρχήν.
[23]	ἕκαστον τῶν εὐαγγελικῶν διεξίοι θαυμάτων;	ταύτην	τοίνυν τὴν δύναμιν καθορῶν, ὁ
[3]	δύνασθαι λόγῳ διασαφεῖν τὴν ἀνέκφραστον	ταύτην	τοῦ μυστηρίου βαθύτητα· πῶς τὸ
[6]	τῷ ἐλαίῳ διὰ τῆς ἐπινοίας	ταύτης	ἀμαυρώσει τὴν φλόγα, οὕτως δι´
[35]	εἴδους οὐκ ἐπιδέονται· οἱ δὲ	ταύτης	ἀμύητοι τῆς καθάρσεως ἀναγκαίως τῷ
[6]	τῶν ὄντων φύσει τῆς διαιρέσεως	ταύτης	ἔξω φερόμενον. διῄρηται δὲ ταῦτα
[31]	ἀκόλαστον ἢ ἐπαινοίη τὸν σώφρονα;	ταύτης	κατὰ τὸ πρόχειρον οὔσης ἑκάστῳ
[34]	χάριν τοῖς διὰ τῆς μυστικῆς	ταύτης	οἰκονομίας ἀναγεννωμένοις ἢ προσθήκην τινὰ
[0]	κατὰ τὸ εὔλογον τῆς ἀκολουθίας	ταύτης	συγκαταθήσεται. τούτου δὲ δοθέντος οὐκέτ´
[21]	μὴ ἐν ἑτερότητι τύχοι τινί,	ταὐτὸν	ἂν εἴη πάντως ἐκείνῳ, ᾧ
[21]	ζωῆς ὑποζεύξαντος, πάντα μοι κατὰ	ταὐτὸν	ἀναζήτει τὰ ταῖς θείαις ὑπολήψεσι
[37]	τοῦ ἄρτου παραδεξάμενον λόγῳ τινὶ	ταὐτὸν	ἦν ἐκείνῳ, τῆς τροφῆς, καθὼς
[30]	Ἰουδαίων ἐκκλησίᾳ κηρύξαντος, τρισχιλίων κατὰ	ταὐτὸν	παραδεξαμένων τὴν πίστιν, πλείους ὄντες
[23]	τῆς θεικῆς ἐπιφανείας, πάντων κατὰ	ταὐτὸν	τὴν ἀπόδειξιν ἔχει, τοῦ ἀγαθοῦ,
[35]	μιμούμενον, οὐδ´ ἂν μίμησις, ἀλλὰ	ταὐτότης	τὸ γινόμενον ἦν, καὶ εἰς
[0]	τοῦ δόγματος, τῆς διὰ πάντων	ταὐτότητος	εἰς τὸ ἓν τὴν πίστιν
[35]	ἀπὸ τοῦ ὕδατος, τὴν σωτήριον	ταφὴν	καὶ ἀνάστασιν τὴν ἐν τριημέρῳ
[8]	τὴν ὑπερβολὴν τῆς θείας εὐεργεσίας·	τάχα	γὰρ ἂν μᾶλλον διὰ τούτων
[32]	φύσεως ἡμῶν ἰδιωμάτων οὐχ ἁψαμένου.	τάχα	δ´ ἄν τις δι´ ἀκριβείας
[37]	μεριζόμενον καὶ αὐτὸ οὐ μειούμενον.	τάχα	τοίνυν ἐγγὺς τοῦ εἰκότος λόγου
[26]	τὰ προειρημένα πάντα κατείργασται, τόν	τε	ἄνθρωπον τῆς κακίας ἐλευθερῶν καὶ
[0]	τῷ ἑλληνισμῷ συζῶν ἑτέραις, ὅ	τε	Ἀνόμοιος καὶ ὁ Μανιχαῖος καὶ
[32]	τοῖς μαθηταῖς, ὅτε βούλοιτο παρεῖναί	τε	αὐτοῖς μὴ ὁρώμενον καὶ ἐν
[0]	τὸ δυνατὸν ὡσαύτως λέγοιτο, ἥ	τε	ἀφθαρσία καὶ ἡ ἀιδιότης καὶ
[35]	ἡμῖν εἰς εὐκολίαν ἐστὶν ὕδατί	τε	βαπτισθῆναι καὶ ἐκ τοῦ θανάτου
[35]	ἴδιον σκοπὸν ἐντελῶς πληρωθεῖσα. διεστάλη	τε	γὰρ διὰ τοῦ θανάτου τὰ
[37]	νῦν τὸ ἴσον γίνεται. ἐκεῖ	τε	γὰρ ἡ τοῦ λόγου χάρις
[33]	γινομένης ἀναγεννήσεως ἐρωτηθέντες ἀποκρινούμεθα. ἐκεῖ	τε	γὰρ πρόχειρόν ἐστιν ἑκάστῳ τῶν
[23]	τῶν ἐσθιόντων πλείων γιγνόμενος, ἥ	τε	διὰ τῶν ἰχθύων ὀψοφαγία, οὐ
[37]	τῆς ἐπιρρεούσης αὐτῇ δυνάμεως συνέχει	τε	ἑαυτὴν καὶ ἐν τῷ εἶναι
[32]	συμμαχίας προσδέεται πρὸς τὸ θεῖά	τε	εἶναι καὶ τῆς ὑψηλῆς καὶ
[10]	καὶ λόγος μὲν διακρίνει τό	τε	ἐπὶ τῆς ὕλης πῦρ καὶ
[1]	ἑκατέρων τὴν ἀτοπίαν ἐκφεύξεται, τόν	τε	ζῶντα τοῦ θεοῦ λόγον καὶ
[6]	τὸ κατὰ γνώμην οὐχ οἷός	τε	ἦν· ὑπερίσχυε γὰρ ἡ τῆς
[37]	ἐκεῖνο τὸ σῶμα ὃ τοῦ	τε	θανάτου κρεῖττον ἐδείχθη καὶ τῆς
[8]	κοινωνία, καθὼς προείρηται, ἐν ψυχῇ	τε	θεωρουμένη καὶ σώματι· δι´ ἀμφοτέρων
[17]	ὁ λόγος ἐπέδειξεν, ὡς θανάτου	τε	καθαίρεσιν καὶ ζωῆς εἴσοδον ἐπ´
[27]	τυχὸν ὁ διαπτύων ὡς αἰσχρόν	τε	καὶ ἄδοξον τὸ εἶδος τῆς
[6]	ἡ κατανόησις, εἰς τὸ νοητόν	τε	καὶ αἰσθητὸν τῆς θεωρίας διῃρημένης.
[6]	ἀπόκληρον. τούτου χάριν ἐκ νοητοῦ	τε	καὶ αἰσθητοῦ τὸ κατὰ τὸν
[11]	νοητὴν κτίσιν παρὰ τῆς ἀσωμάτου	τε	καὶ ἀκτίστου φύσεως ὑποστῆναι πιστεύοντες,
[39]	αὐτῇ βαπτιζόμενον, πάλιν τῷ τρεπτῷ	τε	καὶ ἀλλοιουμένῳ ἐγγεννηθῆναι βίῳ· τῇ
[21]	ἐπειδὴ τοίνυν κατὰ τὴν τρεπτήν	τε	καὶ ἀλλοιώτην ὁρμήν τε καὶ
[35]	τῇ μεταμελείᾳ μὲν εἰς μῖσός	τε	καὶ ἀλλοτρίωσιν τῆς κακίας χωρῶν,
[39]	μὲν ἀκτίστου φύσεως τὸ ἄτρεπτόν	τε	καὶ ἀμετάθετον ἐν ἑαυτῇ κεκτημένης,
[18]	καὶ θυσιαστήρια καὶ τὴν σεμνήν	τε	καὶ ἀναίμακτον ἱερωσύνην καὶ τὴν
[37]	σῶμα ἕτερον τρόπον ἐν μετουσίᾳ	τε	καὶ ἀνακράσει τοῦ σώζοντος γίνεται.
[6]	τις κατὰ θείαν σοφίαν μίξις	τε	καὶ ἀνάκρασις, ὡς ἂν πάντα
[39]	ἔκγονον ποιήσῃ, ἐξὸν τὴν ἄτρεπτόν	τε	καὶ ἀναλλοίωτον ἀρχηγὸν ποιήσασθαι τῆς
[39]	ἁγίαν τριάδα εἰς τὴν ἄτρεπτόν	τε	καὶ ἀναλλοίωτον εἰσελθεῖν ζωήν, τὸν
[18]	ὑποστάντες δηλαδὴ ταῦτα, μὴ σαφῆ	τε	καὶ ἀναμφίβολον τῆς θείας ἐπιδημίας
[35]	τὴν τοῦ συγκρίματος ἡμῶν ἀνάπλασίν	τε	καὶ ἀναστοιχείωσιν βλέπων· πρὸς τοῦτο
[26]	τῆς φύσεως ἰδιωμάτων γενόμενος, γενέσεώς	τε	καὶ ἀνατροφῆς καὶ αὐξήσεως, καὶ
[11]	τῆς ψυχῆς τὴν σάρκα νεκράν	τε	καὶ ἀνενέργητον γίνεσθαι, καὶ τὸν
[5]	παρόντων ἐστὶν αἴτιος κακῶν, ἀδέσποτόν	τε	καὶ ἄνετόν σοι κατασκευάσας τὴν
[37]	διαμένοι· ὥσπερ διὰ τῆς στερρᾶς	τε	καὶ ἀντιτύπου τροφῆς τὸ στερρὸν
[4]	ἰσχὺν ἔχει. ἀλλὰ μὴν ἀνενέργητά	τε	καὶ ἀνυπόστατα τὰ παρ´ ἡμῖν
[35]	ἐπιτύχοιεν, κατόπιν ἑπόμενοι τὰς ποικίλας	τε	καὶ ἀπατηλὰς τῶν οἴκων ἀναστροφὰς
[15]	ἡμῶν τῆς πίστεως, ὡς ἀνάρμοστά	τε	καὶ ἀπεμφαίνοντα περὶ τῆς θείας
[26]	τοῦ πυρὸς δαπάνῃ τὸ ἀλλότριόν	τε	καὶ ἀπόβλητον οἱ θεραπευταὶ τοῦ
[5]	κεῖσθαι, μὴ ὄντος τοῦ μετέχοντός	τε	καὶ ἀπολαύοντος. εἰ τοίνυν ἐπὶ
[8]	τῷ καιρῷ τῆς κρίσεως τέμνεταί	τε	καὶ ἀποξύεται τῇ ἀρρήτῳ ἐκείνῃ
[16]	αὔξησις, ἡ διὰ τοῦ ἐπιρρύτου	τε	καὶ ἀπορρύτου τῆς τροφῆς τοῦ
[28]	τῶν περὶ αὐτὴν ὡς αἰσχρόν	τε	καὶ ἀπρεπὲς διαβάλλοιτο. εἰ οὖν
[5]	ἑκάτερος αὐτῶν ἀποδοκιμάσει ὡς ἀπίθανόν	τε	καὶ ἀπρεπῆ περὶ θεοῦ λέγεσθαι.
[32]	ὄντων φύσεις πρὸς μίαν σύμπνοιάν	τε	καὶ ἁρμονίαν δι´ ἑαυτοῦ συνάγων
[37]	ἧς ἡ σύστασις ἐξ οἴνου	τε	καὶ ἄρτου ἐστί, τοῖς σώμασι
[5]	ἐπιστήσουσιν. εἰ δὲ τοῦτο ἄτοπόν	τε	καὶ ἀσεβές, ὁμολογεῖται πάντως ὅτι
[5]	τῆς τῶν ὄντων συστάσεως, ἀλογίαν	τε	καὶ ἀτεχνίαν τῇ ἀρχῇ τοῦ
[6]	αὐτὸν ἑαυτοῦ γενέσθαι πείσας φονέα	τε	καὶ αὐτόχειρα. ἐπειδὴ γὰρ διὰ
[16]	περιτρυφθέντος αὐτῷ τοῦ ἀγγείου, σκεδαννυμένου	τε	καὶ ἀφανιζομένου, μηδενὸς ὄντος τοῦ
[0]	ἐπίνοιαν, εἴτε κατὰ τὸ σοφόν	τε	καὶ ἄφθαρτον καὶ ἀίδιον καὶ
[6]	αἱρουμένη· ἐπειδὴ πρὸς τὸ ἀγαθόν	τε	καὶ ἄφθονον ἐπέμυσεν ὄμμα, ὥσπερ
[8]	ἡ αἴσθησις πρὸς τὸ παχύ	τε	καὶ γήινον οἰκείως ἔχει, κρείττων
[8]	διάνοιαν φέρων· ποίων γὰρ ἀποσφαγέντων	τε	καὶ δαρέντων ζῴων ἐπινοεῖται αὐτοῖς
[9]	καὶ λύπη, καὶ δάκρυον, συκοφαντία	τε	καὶ δικα– στήριον, καὶ σταυρός,
[5]	φύσεως ἡ ἀνάγκαις τισὶν ὑπεζευγμένη	τε	καὶ δουλεύουσα πῶς ἂν εἰκὼν
[1]	περὶ τὸ ἁπλοῦν θεωροῖτο, ἀδυναμίας	τε	καὶ δυνάμεως ἐν τῇ αὐτῇ
[8]	οὕτω καὶ τῆς ψυχῆς ἀπολεπτυνομένης	τε	καὶ ἐκτηκομένης ἐν τοῖς ὑπὲρ
[5]	περὶ τὸν ἄνθρωπον, ὡς ἀγαθῆς	τε	καὶ ἐν ἀγαθοῖς οὔσης κατ´
[28]	μεμερισμένα, δι´ ὧν ἡ αἰσθητική	τε	καὶ ἐνεργητικὴ δύναμις οἰκονομεῖται· τὰ
[2]	πάθη, ἀλλ´ οὐσιωδῶς ὑφεστῶτα, προαιρετικόν	τε	καὶ ἐνεργὸν καὶ παντοδύναμον· οὕτως
[35]	ὧν βλέπουσιν πρὸς τὴν εὔρυθμόν	τε	καὶ ἐνόπλιον κίνησιν παιδευόμενοι, ὁ
[8]	θεοῦ ἔργον ὁ ἄνθρωπος, καλόν	τε	καὶ ἐπὶ καλλίστοις γενόμενον, οὐ
[21]	ἀπάτης τοῦ τῆς κακίας συμβούλου	τε	καὶ εὑρετοῦ καλὸν ἀναπεισθεὶς εἶναι
[24]	ἀξίας ἐκβάλλεσθαι· ἀλλὰ πᾶν ὑψηλόν	τε	καὶ εὐσεβὲς νόημα δεῖ πάντως
[16]	αὐτὸς γένοιτο μεθόριον ἀμφοτέρων, θανάτου	τε	καὶ ζωῆς, ἐν ἑαυτῷ μὲν
[32]	πᾶν διεξέρχεται, κατὰ τὸ συνεχές	τε	καὶ ἡνωμένον τῆς φύσεως ἐκ
[13]	τῇ πίστει; ~Ἀλλά, φησί, γέννησίς	τε	καὶ θάνατος ἴδιον τῆς σαρκικῆς
[35]	ἀλλὰ τὴν ἐπὶ τὸ μακάριόν	τε	καὶ θεῖον καὶ πάσης κατηφείας
[32]	ἐπειδὴ πάντα κατὰ τὸν ὑψηλότερόν	τε	καὶ θειότερον λόγον ἐν τῷ
[18]	τῷ τοῦ Χριστοῦ ὀνόματι ναούς	τε	καὶ θυσιαστήρια καὶ τὴν σεμνήν
[26]	καθάπερ οἱ ἐπὶ θεραπείᾳ τεμνόμενοί	τε	καὶ καιόμενοι χαλεπαίνουσι τοῖς θεραπεύουσι,
[35]	τὴν γῆν, ἐν ᾗ κλίνεταί	τε	καὶ κατακρύπτεται. πολλὴν δὲ πρὸς
[37]	σύστασιν, ἀλλὰ διὰ τῶν συνήθων	τε	καὶ καταλλήλων ἔδωκε τῷ καθ´
[21]	τρεπτήν τε καὶ ἀλλοιώτην ὁρμήν	τε	καὶ κίνησιν οὐκ ἐνδέχεται τὴν
[32]	εἴτε ἄλλο τι τῶν ὑψηλῶν	τε	καὶ μᾶλλον ἐνδείξασθαι δυναμένων τὸ
[18]	παύσασθαι μὲν τὰς τῶν χρηστηρίων	τε	καὶ μαντειῶν μανίας, ἀναιρεθῆναι δὲ
[40]	καὶ τὰ τοιαῦτα ὁμοίως πρότερόν	τε	καὶ μετὰ ταῦτα περὶ τὸν
[32]	βάθος δὲ τὸ ὑποκείμενον, πλάτος	τε	καὶ μῆκος τὰς πλαγίας ἐκτάσεις
[31]	δοκοῦν περιάγεσθαι. ἡ δὲ λογική	τε	καὶ νοερὰ φύσις, ἐὰν τὸ
[11]	οὐδὲ γὰρ πᾶσαν τὴν σωματικήν	τε	καὶ νοητὴν κτίσιν παρὰ τῆς
[35]	ἐν ᾧ τις ἦν συγγένειά	τε	καὶ ὁμοιότης ἐν τοῖς γινομένοις
[15]	εἴ τι ὑψηλόν ἐστι νόημά	τε	καὶ ὄνομα, πρὸς τὸ ἐναντίον
[39]	εὐαγγελίῳ τὰ τρία παραδέδοται πρόσωπά	τε	καὶ ὀνόματα δι´ ὧν ἡ
[39]	τροπῇ θεωρουμένης ἢ τῆς ἀμετάστατόν	τε	καὶ παγίαν καὶ ἀεὶ ὡσαύτως
[6]	ἡ τὸν περίγειον τόπον συνέχειν	τε	καὶ περικρατεῖν τεταγμένη, εἰς αὐτὸ
[27]	καὶ τῇ πρὸς τὸ ἔλαττόν	τε	καὶ πλέον καὶ μᾶλλον καὶ
[5]	κόσμου τὴν τῶν ἀγαθῶν προεκτικήν	τε	καὶ ποιητικὴν δύναμιν αἰτίαν εἶναι.
[9]	νηπίου πρὸς τελείωσιν αὔξησις, βρῶσίς	τε	καὶ πόσις, καὶ κόπος, καὶ
[16]	ἡ τοῦ συντεθέντος πάλιν διάλυσίς	τε	καὶ πρὸς τὰ συγγενῆ μεταχώρησις.
[2]	τοῦ σώματος σύστασιν ἀναγκαίως εἰσελκομένου	τε	καὶ προχεομένου, ὅπερ ἐν τῷ
[5]	ἀσεβές, ὁμολογεῖται πάντως ὅτι λόγον	τε	καὶ σοφίαν ἡγεμονεύειν τῶν ὄντων
[26]	τις ἐν τῇ τῆς δικαιοσύνης	τε	καὶ σοφίας ἐξετάσει τῆς κατὰ
[1]	ἕληται, αἱρουμένου δὲ τὸ ἀγαθόν	τε	καὶ σοφὸν πάντως, καὶ εἴ
[20]	ἀγαθόν, μὴ μετὰ τοῦ δικαίου	τε	καὶ σοφοῦ καὶ τοῦ δυνατοῦ
[20]	οὔτε ἡ δύναμις τοῦ δικαίου	τε	καὶ σοφοῦ κεχωρισμένη ἐν ἀρετῇ
[23]	ὡς ἄν, πρὸς τὸ σύντροφόν	τε	καὶ συγγενὲς αὐτῷ βλέπων, μὴ
[32]	τὸ πᾶν πρὸς ἑαυτὸν συνδέων	τε	καὶ συναρμόζων ἐστί, τὰς διαφόρους
[37]	ἐπειδὴ διπλοῦν τὸ ἀνθρώπινον, ψυχῇ	τε	καὶ σώματι συγκεκραμένον, δι´ ἀμφοτέρων
[26]	τοῦ ἀντικειμένου μὴ εἶναι δίκαιόν	τε	καὶ σωτήριον τὸ γεγονὸς ἀμφιβάλοιτο,
[8]	ὡς γὰρ οἱ τοὺς ἥλους	τε	καὶ τὰς ἀκροχορδόνας παρὰ φύσιν
[27]	τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς ἐν ἀρχῇ	τε	καὶ τελευτῇ καὶ τοῖς διὰ
[20]	δι´ ἀκολούθου προιόντα τὸ σοφόν	τε	καὶ τεχνικὸν τῆς οἰκονομίας τοῦ
[1]	τὰ ἐν αὐτῷ πάντα σοφῶς	τε	καὶ τεχνικῶς θεωρούμενα. ἆρα τοῦ
[26]	μάλιστα καὶ τοῦτο τῆς δικαιοσύνης	τε	καὶ τῆς σοφίας εἶναι συνθήσεται.
[5]	εἴτε ἄλλο τι τῶν ὑψηλῶν	τε	καὶ τιμίων ὀνομάζειν τις ἐθέλοι,
[5]	φέροιτο, οὐκ ἂν τοῦ καλλίστου	τε	καὶ τιμιωτάτου τῶν ἀγαθῶν ἀπεστέρησε,
[32]	τῇ προσφυσήσει τοῦ πνεύματος, ἐπαγγέλλεσθαί	τε	καὶ τὸ μετ´ αὐτῶν εἶναι,
[20]	εἰ μὴ μετὰ τοῦ δυνατοῦ	τε	καὶ τοῦ ἀγαθοῦ θεωροῖτο, κακίαν
[7]	αὐτὴν ἐφ´ ἑαυτῆς τοῦ καλοῦ	τε	καὶ τοῦ ἐναντίου διακρίνειν τὴν
[18]	προσδοκώμενον, ὃν διὰ τῶν προφητῶν	τε	καὶ τοῦ νόμου προεδιδάχθησαν, καὶ
[17]	τὴν σωτηρίαν ἡμῶν κατεργάζεται, τικτόμενός	τε	καὶ τρεφόμενος, καὶ τῇ τοῦ
[6]	βασιλεύειν γὰρ ἐτάχθη τῆς γῆς	τε	καὶ τῶν ἐπ´ αὐτῆς πάντων·
[35]	ἄλληλα τὴν συγγένειαν ἔχει γῆ	τε	καὶ ὕδωρ, μόνα τῶν στοιχείων
[39]	τῇ τριάδι γεννώμενος παρὰ πατρός	τε	καὶ υἱοῦ καὶ πνεύματος ἁγίου·
[24]	φερόμενον· οὕτως καὶ τὴν θείαν	τε	καὶ ὑπερέχουσαν δύναμιν οὐκ οὐρανῶν
[24]	ἀπόδειξιν ἔχει ἢ τὰ μέγαλά	τε	καὶ ὑπερφυῆ τῶν θαυμάτων. τὸ
[36]	καθ´ ἑαυτὸ μεγάλων ἀγαθῶν ἀρχή	τε	καὶ ὑπόθεσις γίνεται. μικρὸν δέ
[16]	ἧς καὶ ἡ πρώτη γένεσίς	τε	καὶ ὑπόστασις παρ´ αὐτοῦ τὴν
[35]	ἀλλὰ πολὺ τὸ μέσον τῶν	τε	κεκαθαρμένων καὶ τῶν τοῦ καθαρσίου
[36]	~Μὴ γὰρ εἶναι δυνατὸν ὅ	τε	κοινὸς δείκνυσι λόγος καὶ ἡ
[35]	τῇ τῶν συμφυῶν διαλύσει, ψυχῆς	τε	λέγω καὶ σώματος, πάλιν ἡ
[37]	εἶναι μένει, ἀπαύστῳ κινήσει τό	τε	λεῖπον πρὸς ἑαυτὴν ἐφελκομένη καὶ
[21]	φύσεως κατεσκευάσθη ὁ ἄνθρωπος, τοῖς	τε	λοιποῖς τῶν ἀγαθῶν καὶ τῷ
[5]	εἰς γένεσιν ἔρχεται, ἐφ´ ᾧ	τε	μέτοχος τῶν θείων ἀγαθῶν γενέσθαι,
[29]	οὐδὲ τὰ ἄλλα πάντα ὅσα	τε	μνημονεύεται καὶ ὅσα ἔξω τῆς
[24]	τῶν πεπλανημένων, ὡς ἂν ὅ	τε	μολυσμὸς καθαρθείη, καὶ ἡ πλάνη
[5]	ἕτερόν ἐστιν αἴτιον τοῦ ταῦτά	τε	νῦν περὶ ἡμᾶς εἶναι καὶ
[35]	ὕδωρ, μόνα τῶν στοιχείων βαρέα	τε	ὄντα καὶ κατωφερῆ, καὶ ἐν
[5]	οὐσίαν τις ὑφεστῶσα δύναμις, προαιρετική	τε	παντὸς ἀγαθοῦ καὶ ἐν ἰσχύι
[32]	βάθος καὶ τὸ ὕψος, τό	τε	πλάτος καὶ τὸ μῆκος. ἑκάστην
[7]	τῷ πρὸς Κορινθίους λόγῳ τάς	τε	σαρκώδεις καὶ τὰς πνευματικὰς τῶν
[0]	ἀγαθὸν καὶ τὸ δίκαιον, τό	τε	σοφὸν καὶ τὸ δυνατὸν ὡσαύτως
[5]	πρὸς πᾶσαν παθημάτων ἰδέαν κατά	τε	σῶμα καὶ ψυχὴν ἐπιτήδειον, ταῦτα
[16]	πρὸς τὸ σῶμα συντρέχει, τό	τε	σῶμα τῆς ψυχῆς διακρίνεται· καταμιχθέντα
[16]	κίνησις γάρ τίς ἐστιν ἔν	τε	τῇ συγκρίσει τῶν διεστώτων καὶ
[13]	φύσεως ἡμῶν τὴν κοινότητα τῷ	τε	τῆς γενέσεως τρόπῳ καὶ τῷ
[23]	ἀντιτυπίας ὑπερειδούσης τὸ ἴχνος, τήν	τε	τῆς τροφῆς ὑπεροψίαν ἐφ´ ὅσον
[16]	δὲ πρὸς ἑκάτερον τούτων, πρός	τε	τὸ αἰσθητόν φημι καὶ τὸ
[5]	διὰ τῆς ἐγκειμένης δυνάμεως γνωρίζοι	τε	τὸ ὑπερκείμενον καὶ ἐν ἐπιθυμίᾳ
[1]	ἡ τῶν ἀκουόντων διάνοια αὐτόν	τε	τὸν λόγον καὶ τὸν ὅθεν
[1]	διαφέρειν κατὰ τὴν φύσιν αὐτόν	τε	τὸν λόγον καὶ τὸν ὅθεν
[3]	Ἰουδαίου καθαιρεῖται τὸ δόγμα τῇ	τε	τοῦ λόγου παραδοχῇ καὶ τῇ
[35]	τὴν τῆς κακίας ἀναίρεσιν, τῆς	τε	τοῦ πλημμελήσαντος μεταμελείας καὶ τῆς
[38]	λόγον ἁπλώσαντες, ἐν οἷς πρός	τε	τοὺς ἐναντίους ἀγωνιστικῶς συνεπλάκημεν καὶ
[32]	διὰ τῶν θυρῶν προσδεόμενον, ἐνισχύειν	τε	τοὺς μαθητὰς τῇ προσφυσήσει τοῦ
[3]	ὑπολήψεων χωρεῖν τὴν ἀλήθειαν, ἑκατέραν	τε	τῶν αἱρέσεων καθαιροῦσαν καὶ ἀφ´
[4]	θεοῦ, οὐσιωδῶς ὑφεστώσας δυνάμεις, ποιητικάς	τε	τῶν γεγενημένων καὶ περιεκτικὰς τῶν
[5]	λόγον θεοῦ καὶ πνεῦμα διά	τε	τῶν κοινῶν ἐννοιῶν ὁ Ἕλλην
[23]	θελήματος παρ´ αὐτοῦ γινομένην, τήν	τε	τῶν τεθνηκότων ἐπὶ τὸν βίον
[32]	τὸ εἶναι ποιήσασθαι, κατ´ ἐξουσίαν	τε	φαίνεσθαι μετὰ τὴν ἀνάστασιν τοῖς
[8]	κατὰ ἁμαρτίαν παθημάτων γίνεται τῇ	τε	ψυχῇ καὶ τῷ σώματι, καί
[16]	ἡμῶν κινήσει, δι´ ἧς ἥ	τε	ψυχὴ πρὸς τὸ σῶμα συντρέχει,
[37]	καὶ αὐτὸ ἄρτος ἦν· ἐνταῦθά	τε	ὡσαύτως ὁ ἄρτος, καθώς φησιν
[13]	οὖν ἀφ´ ὧν ἀκούεις καὶ	τεθνάναι	καὶ γεγεννῆσθαι δίδως, ἐκ τῶν
[30]	κατόπιν ὁλκός, ἀλλ´ ἡ μὲν	τέθνηκε,	τὸ δὲ οὐραῖον ἔτι ἐψύχωται
[24]	καὶ εἰς τὴν ζωὴν τὸ	τεθνηκὸς	ἐπανέλθοι; ~Τὸ δὲ ἐν τῇ
[23]	αὐτοῦ γινομένην, τήν τε τῶν	τεθνηκότων	ἐπὶ τὸν βίον ἀνάλυσιν, καὶ
[24]	ἐφάπτεται, καὶ ἡ ζωὴ τῶν	τεθνηκότων	καὶ ἡ ὁδηγία τῶν πεπλανημένων,
[19]	δοκεῖ ταῦτα θείας παρουσίας ποιεῖσθαι	τεκμήρια,	καλῶς ἂν ἔχοι περὶ τῶν
[23]	πρόδηλα γένοιτο ἡμῖν τῶν ζητουμένων	τεκμήρια.	ὁ τοίνυν κατὰ τὸν ἐν
[40]	τὸ εὐαγγέλιον, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν	τέκνα	θεοῦ γενέσθαι. τὸ τέκνον γενόμενόν
[40]	ἐξουσίαν τέκνα θεοῦ γενέσθαι. τὸ	τέκνον	γενόμενόν τινος ὁμογενὲς πάντως ἐστὶ
[40]	οὖν ἔλαβες τὸν θεὸν καὶ	τέκνον	ἐγένου θεοῦ, δεῖξον διὰ τῆς
[40]	ἐν τούτοις ᾖς, ἀληθῶς ἐγένου	τέκνον	θεοῦ· εἰ δὲ τοῖς τῆς
[39]	προαιρούμενος τίνος αἱρήσεται μᾶλλον γενέσθαι	τέκνον,	τῆς ἐν τροπῇ θεωρουμένης ἢ
[35]	πράγματος ἡ ἀρχὴ συγκρινομένη τῷ	τέλει·	τί γὰρ ἴσον ἄνθρωπος καὶ
[0]	ὁμολογεῖσθαι, πολλὰ δὲ εἶναι τὰ	τέλεια	διὰ τῶν αὐτῶν χαρακτηριζόμενα λέγοι,
[0]	αὐτὸν τῶν ἐνθεωρουμένων τῇ θεότητι	τέλειον	ἀπαιτήσωμεν, ὡς ἂν μὴ σύμμικτον
[1]	ἀνεπίδεκτον, εἴτε τὸ ἐν παντὶ	τέλειον,	εἴτε τι τοιοῦτον ὅλως σημεῖόν
[0]	περιαγαγεῖν ὁμολογίαν. εἰ γὰρ τὸ	τέλειον	ἐν παντὶ δοίη περὶ τὸ
[0]	πρὸς αὐτὸν τῇ ἀκολουθίᾳ. πότερον	τέλειον	ἢ ἐλλιπὲς ἡγεῖται τὸ θεῖον;
[35]	καθηγουμένου τῆς σωτηρίας ἡμῶν τὸ	τέλειον	ἡ κατὰ τὸν θάνατον ἔσχεν
[39]	τιμιώτερον, καὶ τοῦ ἐλλιποῦς τὸ	τέλειον,	καὶ τοῦ δεομένου τὸ μὴ
[9]	τὴν αὔξησιν, τὴν πρὸς τὸ	τέλειον	τῆς φύσεως πρόοδον, τὴν τοῦ
[0]	προσκείμενον τύχοι, ἐν παντὶ τὴν	τελειότητα	θεωρεῖσθαι περὶ τὴν θείαν φύσιν
[0]	δὲ κατὰ τὸ εἰκὸς τὴν	τελειότητα	προσμαρτυροῦντος τῇ θείᾳ φύσει, τὸ
[0]	διότι τὴν ἐλάττωσιν ὁ τῆς	τελειότητος	οὐ παραδέχεται λόγος, μήτε τὴν
[39]	τι προέλθῃ, ἀλλ´ ἐπὶ τῆς	τελειότητος	τοῦ ἀγαθοῦ μένον ἀεί, ἐπάναγκες
[0]	τὸ θεῖον, ἐξ ἐλλιποῦς καὶ	τελείου.	ἀλλ´ εἴτε κατὰ τὴν δύναμιν,
[35]	εἰ μὲν ἦν δυνατὸν ἐν	τελείῳ	τῷ θανάτῳ γενέσθαι τὸν μιμούμενον,
[29]	τούτου χάριν οὐκ ἀρχομένην, ἀλλὰ	τελειωθεῖσαν	θεραπεύει τὴν νόσον. ~Εἰ δέ
[35]	τὸν ἀφανισμὸν ἐμποιῆσαι, οὐ μὴν	τελείως	ἀφανισμόν, ἀλλά τινα διακοπὴν τῆς
[9]	καὶ ἡ ἐκ νηπίου πρὸς	τελείωσιν	αὔξησις, βρῶσίς τε καὶ πόσις,
[16]	ἢ ἡνωμένων. ὅπερ τοίνυν ἡ	τελευταία	κίνησις ὀνομάζεται, τοῦτο προσήκει καλεῖσθαι
[27]	ζωῆς ἐν ἀρχῇ τε καὶ	τελευτῇ	καὶ τοῖς διὰ μέσου πᾶσιν,
[38]	ἐκθησόμεθα πραγματείας. τοῖς δὲ τὸν	τελεώτερον	ἐπιζητοῦσι λόγον ἤδη προεξεθέμεθα ἐν
[27]	τὴν ἀρχήν φημι καὶ τὸ	τέλος,	καθ´ ἑκάτερον εὑρίσκεται πέρας ἡ
[27]	ἀρχῆς ἁψαμένη καὶ μέχρι τοῦ	τέλους	ἑαυτὴν ἐπεκτείνασα καὶ τὰ διὰ
[27]	ἀπορρύπτουσιν, ἀλλ´ ἀπ´ ἀρχῆς ἄχρι	τέλους	ἐκκαθαίρουσι τῶν κηλίδων ἅπαν τὸ
[6]	τῆς· ἀρχῆς ἐκείνης τοῦ τοιούτου	τέλους	τὰς ἀφορμὰς παρασχούσης. ~Καὶ μηδεὶς
[18]	ὅλου βωμοὺς καὶ προπύλαια καὶ	τεμένη	καὶ ἀφιδρύματα καὶ ὅσα ἄλλα
[8]	ἐν τῷ καιρῷ τῆς κρίσεως	τέμνεταί	τε καὶ ἀποξύεται τῇ ἀρρήτῳ
[26]	γὰρ καθάπερ οἱ ἐπὶ θεραπείᾳ	τεμνόμενοί	τε καὶ καιόμενοι χαλεπαίνουσι τοῖς
[32]	καθ´ ὃ πρὸς ἑαυτὸν συνάπτεται,	τέσσαρας	ἀριθμεῖσθαι τὰς προβολάς, ὅτι ὁ
[6]	τόπον συνέχειν τε καὶ περικρατεῖν	τεταγμένη,	εἰς αὐτὸ τοῦτο δυναμωθεῖσα παρὰ
[20]	καὶ σοφοῦ καὶ τοῦ δυνατοῦ	τεταγμένον·	τὸ γὰρ ἄδικον ἢ ἄσοφον
[8]	ἐν τῷ μετὰ ταῦτα βίῳ	τεταμίευται	ἡ θεραπεία. ἀλλ´ ὥσπερ εἰσί
[8]	πλῆρες ἔκ τινος ἐπιβουλῆς γεγενῆσθαι	τετηκότος	μολίβδου, τὸν δὲ μόλιβδον ἐγχεθέντα
[5]	ὁ διὰ πάντων τοῖς καλλίστοις	τετιμημένος	τὰ χείρω τῶν ἀγαθῶν ἀντηλλάξατο;
[40]	Εἴ τινά τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι	τετραπλασίονα.	ἃ πρὸ τοῦ βαπτίσματος ἔλεγον,
[32]	τοῦτο διὰ τοῦ σταυροῦ διδασκόμεθα,	τετραχῆ	τοῦ κατ´ αὐτὸν σχήματος διῃρημένου,
[1]	ὑπενεχθείη, πάλιν προσήκει διαστολῇ τινὶ	τεχνικῇ	καὶ τὴν περὶ τοῦτο πλάνην
[20]	προαίρεσιν εἰς πέρας ἄγουσιν, οἷς	τεχνική	τις δύναμις ἐνεργεῖ πρὸς τὴν
[20]	προιόντα τὸ σοφόν τε καὶ	τεχνικὸν	τῆς οἰκονομίας τοῦ θεοῦ διαδείκνυσιν.
[1]	αὐτῷ πάντα σοφῶς τε καὶ	τεχνικῶς	θεωρούμενα. ἆρα τοῦ λόγου ἔργα
[0]	μὴ εἶναι λέγοι, ἐκ τῶν	τεχνικῶς	καὶ σοφῶς κατὰ τὸν κόσμον
[29]	πυκνοῦσι τὸ σῶμα παρὰ τῶν	τεχνικῶς	μεθοδευόντων τὰ πάθη, ἀλλ´ ἀναμένουσι
[20]	τὴν σοφίαν δεῖ συνεζεῦχθαι πάντως	τῇ	ἀγαθότητι. πῶς τοίνυν ἐν τοῖς
[8]	τῆς ἐσχάτης μικροψυχίας ἐστὶ τῶν	τῇ	αἰσθήσει τὸ καλὸν καὶ τὸ
[16]	τινὶ λόγῳ τὴν νοερὰν οὐσίαν	τῇ	αἰσθητῇ συγκατέμιξεν, τῆς ἀρχῆς κατὰ
[31]	ἠφάνισται κατ´ ἀνάγκην ἡ ἀρετή,	τῇ	ἀκινησίᾳ τῆς προαιρέσεως ἐμπεδηθεῖσα· ἀρετῆς
[24]	οὐκ ἄν τινα ξενισμὸν ἐπάγοι	τῇ	ἀκοῇ τὸ λέγειν πᾶσαν τὴν
[0]	κατὰ τὴν διδαχὴν πιστοῦ λόγου	τῇ	ἀκοῇ τῶν ἀπίστων προσαγομένου. οὐ
[0]	ἐκφέροιτο, τοιαύτῃ χρησώμεθα πρὸς αὐτὸν	τῇ	ἀκολουθίᾳ. πότερον τέλειον ἢ ἐλλιπὲς
[24]	ἔχει. ~Ἀλλ´ ἐπιζητεῖν εἰκὸς τὸν	τῇ	ἀκολουθίᾳ τῶν εἰρημένων προσέχοντα, ποῦ
[35]	φησιν ὁ ἀπόστολος, ἐφάπαξ ἀποθανεῖν	τῇ	ἁμαρτίᾳ. ἐπεὶ δέ, καθὼς εἴρηται,
[27]	ἐκ τῆς πλύσεως· οὕτως, μολυνθείσης	τῇ	ἁμαρτίᾳ τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς ἐν
[26]	ἡ διάκρισις, χρόνῳ τοῦ πυρὸς	τῇ	ἀναλωτικῇ δυνάμει τὸ νόθον ἐξαφανίζοντος,
[6]	θεωρεῖσθαι λέγομεν, οἷόν τινα σκιὰν	τῇ	ἀναχωρήσει τῆς ἀκτῖνος ἐπισυμβαίνουσαν. ἐπειδὴ
[36]	ἡμῶν ἀποκειμένη, τὸ δὲ σύντροφον	τῇ	ἀνθρωπίνῃ ζωῇ. ἀλλὰ τὸ ἐκ
[37]	καὶ θεὸς ὢν καὶ λόγος,	τῇ	ἀνθρωπίνῃ συνανεκράθη φύσει καὶ ἐν
[35]	βίου τούτου λαβύρινθον ἀδιεξίτητον εἶναι	τῇ	ἀνθρωπίνῃ φύσει, εἰ μή τις
[16]	ἐν ἑνὶ γενομένη πάσῃ συνδιεξῆλθε	τῇ	ἀνθρωπίνῃ φύσει, κατὰ τὸν αὐτὸν
[35]	φθάσασιν, ὅτι κατ´ οἰκονομίαν ἐπῆκται	τῇ	ἀνθρωπίνῃ φύσει παρὰ τῆς θείας
[5]	οὕτως ἀναγκαῖον ἦν ἐγκραθῆναί τι	τῇ	ἀνθρωπίνῃ φύσει συγγενὲς πρὸς τὸ
[26]	ἐνανθρωπήσεως. δι´ ὧν γὰρ κατεμίχθη	τῇ	ἀνθρωπότητι, διὰ πάντων τῶν τῆς
[28]	ἐν ἐκείνοις ἡ ἀθανασία συντηρεῖται	τῇ	ἀνθρωπότητι, ὡς ἀεὶ καθ´ ἡμῶν
[21]	ὄντι τὸ ὂν ἀντιδιαιρεῖσθαι καὶ	τῇ	ἀνυπαρξίᾳ τὴν ὕπαρξιν· ἐπειδὴ τοίνυν
[35]	τὸ ἀπαθὲς προσῳκείωται, ἐν δὲ	τῇ	ἀπαθείᾳ τὸ μακάριον εἶναι οὐκ
[13]	ἀπιστεῖς τῷ θαύματι; χαίρω σου	τῇ	ἀπιστίᾳ· ὁμολογεῖς γὰρ πάντως δι´
[13]	τὸ ἀκόλουθον ἐπὶ τὸ ἕτερον	τῇ	ἀπιστίᾳ χρήσασθαι, εἰς τὸ μὴ
[6]	κακὸν τὴν ῥοπὴν ἔσχεν ὁ	τῇ	ἀποστροφῇ τῆς ἀγαθότητος ἐν ἑαυτῷ
[6]	καθ´ ἑαυτήν τις οὖσα, ἀλλὰ	τῇ	ἀπουσίᾳ νοουμένη τοῦ κρείττονος· καὶ
[15]	φύσις δέ τις οὐκ ἀντιδιαιρεῖται	τῇ	ἀρετῇ, ἀλλὰ κακία, θεὸς δὲ
[15]	καὶ θάνατος τῇ ζωῇ, οὕτω	τῇ	ἀρετῇ ἡ κακία δῆλον ὅτι,
[15]	φθάσασιν ἤδη μετρίως ἐξήτασται, τί	τῇ	ἀρετῇ κατὰ τὸ ἐναντίον ἀντικαθέστηκεν,
[8]	κρίσεως τέμνεταί τε καὶ ἀποξύεται	τῇ	ἀρρήτῳ ἐκείνῃ σοφίᾳ καὶ δυνάμει
[5]	συστάσεως, ἀλογίαν τε καὶ ἀτεχνίαν	τῇ	ἀρχῇ τοῦ παντὸς ἐπιστήσουσιν. εἰ
[1]	ἀδυναμίας τε καὶ δυνάμεως ἐν	τῇ	αὐτῇ προθέσει θεωρουμένων, εἴπερ τὸ
[26]	τῷ φωτὶ δὲ τὸ σκότος,	τῇ	ἀφθαρσίᾳ δὲ τὴν φθοράν, ἀφανισμὸς
[23]	τῆς ἐπιφανείας τοῦ ὕδατος ὑποχερσουμένης	τῇ	βάσει, καὶ διά τινος ἀσφαλοῦς
[8]	θελήσῃ κατεργαζόμενος τῷ σύνδρομον ἔχειν	τῇ	βουλήσει τὴν δύναμιν, οὗ καὶ
[2]	πρὸς πᾶσαν πρόθεσιν σύνδρομον ἔχουσαν	τῇ	βουλήσει τὴν δύναμιν. ~Ὥστε τὸν
[37]	πόσις ἐστίν, ἔστι δὲ ἐν	τῇ	βρώσει ἄρτος, ἐν δὲ τῇ
[39]	τε καὶ ἀλλοιουμένῳ ἐγγεννηθῆναι βίῳ·	τῇ	γὰρ τῶν γεννώντων φύσει κατ´
[35]	ἐν τῇ τῆς νεκρώσεως εἰκόνι	τῇ	γενομένῃ διὰ τοῦ ὕδατος τὸν
[8]	οὐκ ἠγνόησεν ὁ πάντα ἐμπερικρατῶν	τῇ	γνωστικῇ δυνάμει καὶ τὸ ἐφεξῆς
[26]	δικαιοσύνῃ τὸ κατ´ ἀξίαν ἀντιδιδόντα,	τῇ	δὲ ἀγαθότητι τοῦ σκοποῦ τῆς
[6]	ἐργάζεσθαι, τὸ καθ´ ἡδονὴν βιοτεύειν·	τῇ	δὲ νόσῳ τὸ ἀσθενεῖν, τὸ
[8]	τῆς ζωῆς ἀντεισαχθῆναι τὸν θάνατον,	τῇ	δὲ στερήσει τοῦ φωτὸς ἐπιγενέσθαι
[8]	τοῦ φωτὸς ἐπιγενέσθαι τὸ σκότος,	τῇ	δὲ τῆς ἀρετῆς ἀπουσίᾳ τὴν
[26]	ἀτιμοτέρας ὕλης τῷ χρυσῷ καταμιχθείσης,	τῇ	διὰ τοῦ πυρὸς δαπάνῃ τὸ
[16]	συγκρίσει τῶν διεστώτων καὶ ἐν	τῇ	διακρίσει τῶν συμπεπλεγμένων ἢ ἡνωμένων.
[35]	θάνατος, ὥστε τῆς κακίας ἐν	τῇ	διαλύσει τοῦ σώματος καὶ τῆς
[40]	τὸ ἐπίγειον τοῦτο θηρίον ἀποφερέσθω	τῇ	διανοίᾳ· ἡ γὰρ προσθήκη τοῦ
[31]	συναπώλεσεν. εἰς τί γὰρ χρήσεται	τῇ	διανοίᾳ, τῆς τοῦ προαιρεῖσθαί τι
[8]	περὶ τὸ καλὸν κρίσεως ἐν	τῇ	δοκιμασίᾳ τῶν αἰσθήσεων ἁμαρτηθείσης, τῆς
[37]	γὰρ ἐκεῖνο τὸ σῶμα ἄρτος	τῇ	δυνάμει ἦν, ἡγιάσθη δὲ τῇ
[16]	εἰς πᾶσαν τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν	τῇ	δυνάμει κατὰ τὸ ἴσον ἡ
[32]	ἀναστάσεως τῷ ἰδίῳ σώματι, ὅλον	τῇ	δυνάμει συναναστήσας τὸν ἄνθρωπον. ἐπειδὴ
[6]	ὁ θάνατος, ἡ ἀσθένεια δὲ	τῇ	δυνάμει, τῇ εὐλογίᾳ δὲ ἡ
[24]	ἔξω τῶν φαινομένων καταλαμβάνεται, ἐν	τῇ	δυνάμει τοῦ θεοῦ συστῆναι, αὐτοῦ
[8]	οὔτε γὰρ ταῦτα, οὔτε ἐκεῖνα	τῇ	δυνάμει τῶν λόγων ἢ τῷ
[28]	εἴρηται λόγοις, ὅτι μόνον αἰσχρὸν	τῇ	ἑαυτοῦ φύσει τὸ κακόν ἐστι
[10]	ὅσον εὐπρεπές ἐστι μόνον ἐν	τῇ	εἰκόνι δεξάμενος, τὸ ἀπεμφαῖνον ἀποποιείσθω·
[8]	φύσεως ἡ νεκρότης οἰκονομικῶς περιετέθη	τῇ	εἰς ἀθανασίαν κτισθείσῃ φύσει, τὸ
[30]	τι χρῆμα καὶ αὐτεξούσιον, ἐν	τῇ	ἐλευθερίᾳ τῆς διανοίας κείμενον. οὐκοῦν
[39]	καιρῷ τῆς γεννήσεως, μήποτε λάθῃ	τῇ	ἐλλιπεῖ φύσει καὶ δεομένῃ τοῦ
[40]	ὑποτίθεται. ἐπεὶ οὖν ταῦτα πρόκειται	τῇ	ἐλπίδι τοῦ μετὰ ταῦτα βίου,
[37]	σῶμα διεκρατεῖτο, τὸ δὲ σῶμα	τῇ	ἐνοικήσει τοῦ θεοῦ λόγου πρὸς
[1]	οἶδέ τινα διάκρισιν ὑποστάσεων ἐν	τῇ	ἑνότητι τῆς φύσεως βλέπειν, ὡς
[33]	φαινόμενον βλέποντες, ὡς οὐ συμβαῖνον	τῇ	ἐπαγγελίᾳ τὸ σωματικῶς ἐνεργούμενον. πῶς
[37]	θεὸς διὰ τοῦτο κατέμιξεν ἑαυτὸν	τῇ	ἐπικήρῳ φύσει, ἵνα τῇ τῆς
[26]	σοφὸς ἐπὶ σωτηρίᾳ τοῦ καταφθαρέντος	τῇ	ἐπινοίᾳ τῆς ἀπάτης ἐχρήσατο, οὐ
[37]	τῇ δυνάμει ἦν, ἡγιάσθη δὲ	τῇ	ἐπισκηνώσει τοῦ λόγου τοῦ σκηνώσαντος
[36]	ὑπόθεσις γίνεται. μικρὸν δέ φημι	τῇ	εὐκολίᾳ τοῦ κατορθώματος. τίς γὰρ
[6]	ἡ ἀσθένεια δὲ τῇ δυνάμει,	τῇ	εὐλογίᾳ δὲ ἡ κατάρα, τῇ
[24]	ἐξαφανισθῇ τὸ τῷ φωτὶ καὶ	τῇ	ζωῇ κατὰ τὸ ἐναντίον νοούμενον·
[6]	τὸ ἀντικείμενον ἀντεισέρχεται. ἀντίκειται δὲ	τῇ	ζωῇ μὲν ὁ θάνατος, ἡ
[26]	ἐνεργήσαντα. ἐκ γὰρ τοῦ προσεγγίσαι	τῇ	ζωῇ μὲν τὸν θάνατον, τῷ
[15]	ὡς φωτὶ σκότος καὶ θάνατος	τῇ	ζωῇ, οὕτω τῇ ἀρετῇ ἡ
[28]	σκοπός ἐστι τὸ διαμένειν ἐν	τῇ	ζωῇ τὸ ἀνθρώπινον. τὰ μὲν
[23]	χρείαν συνεισφερούσης, ἀλλὰ τοῦ καὶ	τῇ	θαλάσσῃ τὸ γένος τῶν ἰχθύων
[35]	ἀκινδύνως ἐπιθιγγάνειν, εἰ βούλοιτο, ἀπειροπλασίως	τῇ	θείᾳ δυνάμει κατ´ εὐκολίαν ὁ
[16]	τὰ διακριθέντα, καθάπερ τινὶ κόλλῃ,	τῇ	θείᾳ λέγω δυνάμει, πρὸς τὴν
[0]	τὸ εἰκὸς τὴν τελειότητα προσμαρτυροῦντος	τῇ	θείᾳ φύσει, τὸ διὰ πάντων
[26]	θεῷ· τὸ γὰρ μὴ γυμνῇ	τῇ	θεότητι, ἀλλ´ ὑπὸ τῆς ἀνθρωπίνης
[0]	διὰ πάντων αὐτὸν τῶν ἐνθεωρουμένων	τῇ	θεότητι τέλειον ἀπαιτήσωμεν, ὡς ἂν
[32]	ὁ διὰ τῆς ἀναστάσεως συνεπαρθεὶς	τῇ	θεότητι, ὥσπερ ἐπὶ τοῦ καθ´
[0]	εἴ τι ἄλλο θεοπρεπὲς νόημα	τῇ	θεωρίᾳ προσκείμενον τύχοι, ἐν παντὶ
[2]	μιμήματα τῆς ἀφράστου δυνάμεως ἐν	τῇ	καθ´ ἡμᾶς θεωροῦντες φύσει. ἀλλ´
[26]	τῆς κτίσεως, καὶ τῶν ἐν	τῇ	καθάρσει κεκολασμένων καὶ τῶν μηδὲ
[26]	τοῦ παρὰ φύσιν κατεργασάμενος εὐεργετεῖ	τῇ	καθάρσει τὴν φύσιν, κἂν ἐπίπονος
[5]	λέγων· ἐν γὰρ τῇ ὁμοιώσει	τῇ	κατὰ τὴν εἰκόνα πάντων ἐστὶ
[15]	τὸν τῆς ἀρετῆς λόγον ἐν	τῇ	κατασκευῇ τοῦ ἀνθρώπου θεωρουμένης; οὔτε
[30]	καιρίαν λάβοι, οὐκ εὐθὺς συννεκροῦται	τῇ	κεφαλῇ καὶ ὁ κατόπιν ὁλκός,
[15]	γὰρ πολλῶν ὄντων τῶν ἐν	τῇ	κτίσει θεωρουμένων οὐδὲν ἄλλο πρὸς
[10]	κινήμασι πάσῃ κατ´ ἐξουσίαν ἐφαπλοῦται	τῇ	κτίσει, καὶ μέχρις οὐρανῶν ἀνιοῦσα,
[8]	πᾶσαν ἰδέαν κακῶν ἀντεισαγούσης, ὡς	τῇ	μὲν ἀποστροφῇ τῆς ζωῆς ἀντεισαχθῆναι
[26]	ἀλλὰ συνάπτειν ἀλλήλοις εὐμηχάνως ἀμφότερα,	τῇ	μὲν δικαιοσύνῃ τὸ κατ´ ἀξίαν
[35]	τῆς πρὸς τὸ κακὸν συμφυίας,	τῇ	μεταμελείᾳ μὲν εἰς μῖσός τε
[8]	εἶναι, τὸ τὸν βίον ἡμῶν	τῇ	νεκρότητι σβέννυσθαι. οὐκοῦν ἐπισκεψάσθω διὰ
[6]	διὰ τοῦτο τὸ μὲν κατάλληλον	τῇ	νοητῇ φύσει χωρίον ἡ λεπτὴ
[26]	καὶ καιόμενοι χαλεπαίνουσι τοῖς θεραπεύουσι,	τῇ	ὀδύνῃ τῆς τομῆς δριμυσσόμενοι, εἰ
[39]	διάθεσιν τῆς καρδίας τοῦ προσιόντος	τῇ	οἰκονομίᾳ καὶ τὸ γινόμενον τὴν
[37]	τούτου χάριν πᾶσι τοῖς πεπιστευκόσι	τῇ	οἰκονομίᾳ τῆς χάριτος ἑαυτὸν ἐνσπείρει
[25]	ἐν πᾶσιν ἐκεῖνο, τί ἐπαισχύνονται	τῇ	οἰκονομίᾳ τοῦ μυστηρίου τοῦ θεὸν
[40]	καὶ τῆς ἀφράστου μακαριότητος ἐν	τῇ	ὀλίγῃ ταύτῃ καὶ προσκαίρῳ ζωῇ
[5]	ἄνθρωπον γεγενῆσθαι λέγων· ἐν γὰρ	τῇ	ὁμοιώσει τῇ κατὰ τὴν εἰκόνα
[15]	γενέσθαι φύσιν ἔχει, τί ἐπαισχύνονται	τῇ	ὁμολογίᾳ τοῦ θεὸν ἀνθρωπίνης ἅψασθαι
[6]	κρείττονος· καὶ ὥσπερ φαμὲν ἀντιδιαιρεῖσθαι	τῇ	ὁράσει τὴν πήρωσιν, οὐ καθ´
[15]	μὴ ὂν ὑποστήσας ἐν μόνῃ	τῇ	ὁρμῇ τοῦ θελήματος, τί οὐχὶ
[1]	λόγος θεοῦ λέγηται, οὐκ ἐν	τῇ	ὁρμῇ τοῦ φθεγγομένου καὶ τὴν
[39]	μὲν γὰρ λοιπὰ τῶν τικτομένων	τῇ	ὁρμῇ τῶν ἀπογεννώντων ὑφίσταται, ὁ
[8]	ἐνεργησάσης, τὸ ἀχρειωθὲν ἡμῶν μέρος	τῇ	παραδοχῇ τοῦ ἐναντίου λύεται. ὁ
[8]	ἐξαιρεθῆναι, τούτου ἕνεκεν ἐν μὲν	τῇ	παρούσῃ ζωῇ τὸ τῆς ἀρετῆς
[6]	τῇ εὐλογίᾳ δὲ ἡ κατάρα,	τῇ	παρρησίᾳ δὲ ἡ αἰσχύνη, καὶ
[2]	κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ	τῇ	περὶ τοῦ πνεύματος ἐννοίᾳ προσαχθησόμεθα,
[11]	τὸ πόθεν ἢ τὸ πῶς	τῇ	περὶ τούτων πίστει συνεξετάζομεν. ἀλλὰ
[10]	καὶ τίς τοῦτό φησιν, ὅτι	τῇ	περιγραφῇ τῆς σαρκὸς καθάπερ ἀγγείῳ
[32]	φύσιν, ἀλλὰ καὶ δίχα τούτου	τῇ	περιουσίᾳ τῆς δυνάμεως δύνασθαι ἂν
[12]	διηγήμασι καθορᾶται, τί τὸ ἐμποδίζον	τῇ	πίστει; ~Ἀλλά, φησί, γέννησίς τε
[30]	οὐκοῦν ἐπὶ τοὺς μὴ προσαχθέντας	τῇ	πίστει δικαιότερον ἂν τὸ τοιοῦτον
[16]	ἐν ταῖς περὶ θεοῦ ὑπολήψεσι	τῇ	πίστει συνεισιούσης; οὐδὲ γὰρ τὸν
[3]	τε τοῦ λόγου παραδοχῇ καὶ	τῇ	πίστει τοῦ πνεύματος· τῶν δὲ
[37]	τῇ βρώσει ἄρτος, ἐν δὲ	τῇ	πόσει τὸ ὕδωρ ἐφηδυσμένον τῷ
[5]	ἐμφύεταί πως τὸ κακὸν ἔνδοθεν,	τῇ	προαιρέσει τότε συνιστάμενον, ὅταν τις
[6]	τὴν φλόγα, οὕτως δι´ ἀπάτης	τῇ	προαιρέσει τοῦ ἀνθρώπου τὴν κακίαν
[37]	τῶν πεπιστευκότων κατακιρνάμενος, ὡς ἂν	τῇ	πρὸς τὸ ἀθάνατον ἑνώσει καὶ
[27]	ἐν ἑτέροις ἐνδεεστέραν εἶναι, καὶ	τῇ	πρὸς τὸ ἔλαττόν τε καὶ
[25]	τὸ ἡμέτερον, ἵνα τὸ ἡμέτερον	τῇ	πρὸς τὸ θεῖον ἐπιμιξίᾳ γένηται
[14]	καὶ τὰς ὑψηλὰς ἐνεργείας αὐτοῦ	τῇ	πρὸς τὸ ταπεινὸν ἐπιμιξίᾳ συνευτελίζεσθαι.
[1]	φύσεως βλέπειν, ὡς ἂν μὴ	τῇ	πρὸς τοὺς Ἕλληνας μάχῃ πρὸς
[0]	τῆς εὐσεβείας, ὡς ἂν πληθύνοιτο	τῇ	προσθήκῃ τῶν σωζομένων ἡ ἐκκλησία,
[32]	προσδεόμενον, ἐνισχύειν τε τοὺς μαθητὰς	τῇ	προσφυσήσει τοῦ πνεύματος, ἐπαγγέλλεσθαί τε
[23]	ἁμαρτίας κεχείρωτο. διὰ τοῦτο περικαλύπτεται	τῇ	σαρκὶ ἡ θεότης, ὡς ἄν,
[37]	τοῦ λόγου τοῦ σκηνώσαντος ἐν	τῇ	σαρκί. οὐκοῦν ὅθεν ὁ ἐν
[16]	γάρ τίς ἐστιν ἔν τε	τῇ	συγκρίσει τῶν διεστώτων καὶ ἐν
[21]	ἐν ταύτῃ τοίνυν γεγονότος ἑκουσίως	τῇ	συμφορᾷ τοῦ ἀνθρώπου τοῦ ἑαυτὸν
[3]	γὰρ Ἰουδαίου καθαιρεῖται τὸ δόγμα	τῇ	τε τοῦ λόγου παραδοχῇ καὶ
[8]	τῶν κατὰ ἁμαρτίαν παθημάτων γίνεται	τῇ	τε ψυχῇ καὶ τῷ σώματι,
[26]	γίγνεται. ~Ἀλλ´ ἴσως τις ἐν	τῇ	τῆς δικαιοσύνης τε καὶ σοφίας
[37]	μέτοχος γένοιτο. ταῦτα δὲ δίδωσι	τῇ	τῆς εὐλογίας δυνάμει πρὸς ἐκεῖνο
[37]	ἑαυτὸν τῇ ἐπικήρῳ φύσει, ἵνα	τῇ	τῆς θεότητος κοινωνίᾳ συναποθεωθῇ τὸ
[35]	τὸ τῆς ἐμμιχθείσης κακίας ἐν	τῇ	τῆς νεκρώσεως εἰκόνι τῇ γενομένῃ
[16]	θεόν φαμεν ἐν ἑκατέρᾳ γεγενῆσθαι	τῇ	τῆς φύσεως ἡμῶν κινήσει, δι´
[6]	οὕτω καὶ τὴν κακίαν ἐν	τῇ	τοῦ ἀγαθοῦ στερήσει θεωρεῖσθαι λέγομεν,
[7]	ᾠήθησαν. πονηρία δὲ πᾶσα ἐν	τῇ	τοῦ ἀγαθοῦ στερήσει χαρακτηρίζεται, οὐ
[40]	σκοπεῖν, ὃ πολλοὶ τῶν προσιόντων	τῇ	τοῦ βαπτίσματος χάριτι παρορῶσι, δι´
[17]	τικτόμενός τε καὶ τρεφόμενος, καὶ	τῇ	τοῦ θανάτου πείρᾳ σώζων τὸν
[23]	αὐτὸν αἱρεῖται λύτρον τῶν ἐν	τῇ	τοῦ θανάτου φρουρᾷ καθειργμένων γενέσθαι.
[34]	αὐτῶν δι´ εὐχῆς τὸ θεῖον,	τῇ	τοῦ θεοῦ δυνάμει, καθὼς ἐν
[24]	ἡ ἐναντία δύναμις ἀκράτῳ προσμῖξαι	τῇ	τοῦ θεοῦ παρουσίᾳ καὶ γυμνὴν
[23]	ἀμήχανον ἦν αὐτὸν γυμνῇ προσβλέψαι	τῇ	τοῦ θεοῦ φαντασίᾳ, μὴ σαρκός
[9]	πᾶν ὅ τι περ ἐν	τῇ	τοῦ καλοῦ θεωρεῖται χώρᾳ. ἢ
[9]	αἰσχρὸν καταμέμικται, τοῦτο πάντως ἐν	τῇ	τοῦ καλοῦ μοίρᾳ καταλαμβάνεται, τὸ
[39]	κατὰ τὸ ἴσον ὁ ἐν	τῇ	τριάδι γεννώμενος παρὰ πατρός τε
[39]	δὲ τὴν κτιστὴν φύσιν ἐν	τῇ	τριάδι διὰ τῆς ἠπατημένης ὑπολήψεως
[8]	τὴν κακίαν ἀντεισαχθῆναι καὶ πάσῃ	τῇ	τῶν ἀγαθῶν ἰδέᾳ τὸν τῶν
[5]	ἔχοι. καὶ γὰρ καὶ ἐν	τῇ	τῶν ἀλόγων φύσει, ὅσα τὸν
[8]	τοῦ ἴσου τὸ ἄφραστον ἔχει	τῇ	τῶν ἐλπιζομένων ἀγαθῶν φύσει. οὔτε
[5]	οὖν καὶ τὸν ἄνθρωπον ἐπὶ	τῇ	τῶν θείων ἀγαθῶν ἀπολαύσει γενόμενον
[6]	ἂν παρὰ ταῦτα καταληφθείη ἐν	τῇ	τῶν ὄντων φύσει τῆς διαιρέσεως
[35]	ἂν καθαρθείσης τῆς φύσεως ἐν	τῇ	τῶν συμφυῶν διαλύσει, ψυχῆς τε
[6]	ἀκόλουθον ἐπισυμβαινόντων αἰτίαν εἶναι, οἷον	τῇ	ὑγείᾳ τὸ εὐεκτεῖν, τὸ ἐργάζεσθαι,
[10]	τὴν φλόγα καὶ οὐκ ἐναποκλειομένην	τῇ	ὕλῃ, τί κωλύει θείας φύσεως
[27]	τὸ ἀνθρώπινον, οὐδέ τις ἐν	τῇ	ὑπερκοσμίῳ ζωῇ κακίας νόσος ἐπεχωρίαζεν.
[3]	ἐν μονάδι καταλαμβάνεται, καὶ διακέκριται	τῇ	ὑποστάσει καὶ οὐ διώρισται τῷ
[3]	τῷ ὑποκειμένῳ. ἄλλο γάρ τι	τῇ	ὑποστάσει τὸ πνεῦμα, καὶ ἕτερον
[33]	πρὸς ἀφθαρσίαν μετασκευάζει τὸ ἐν	τῇ	φθαρτῇ φύσει γενόμενον. ~Ἀλλὰ ζητοῦσιν
[24]	ἐν οἷς μάλιστα δείκνυται συγκεκραμένη	τῇ	φιλανθρωπίᾳ ἡ δύναμις. πρῶτον μὲν
[5]	ἂν παρῇ τὸ ἀγαθὸν ἐν	τῇ	φύσει, ἀνύπαρκτόν τί ἐστι καθ´
[25]	τεθνηκὸς ἐπανέλθοι; ~Τὸ δὲ ἐν	τῇ	φύσει γενέσθαι ἡμῶν τὴν θεότητα
[13]	ἄνθρωπον αὐτὸν ἕνα τῶν ἐν	τῇ	φύσει δεικνυμένων οἴεσθαι. ἀνάγκη γὰρ
[8]	τὸ γὰρ παρὰ φύσιν ἐμφυὲν	τῇ	φύσει διά τινος συμπαθείας τῷ
[29]	ὑπολειφθῆναι τῆς πονηρίας εἶδος ἐγκεκρυμμένον	τῇ	φύσει. διὰ τοῦτο οὐκ εὐθὺς
[16]	ἀίδιον ἐπανέλθοιμεν ζωήν, τῆς ἐμμιχθείσης	τῇ	φύσει κακίας διὰ τῆς διαλύσεως
[16]	ἐστί, τὸ δ´ ὅσον ἐν	τῇ	φύσει κατὰ τὸν ἴδιον εἱρμὸν
[8]	οἳ οὐκ ἴσασιν ὅτι ἐκεῖνο	τῇ	φύσει μόνον ἐστὶν ἀγαθόν, οὗ
[8]	παρέχων τῷ σώματι, οὐ συμπεφυκὼς	τῇ	φύσει. οὐκοῦν ἐκ τῆς τῶν
[29]	σοφίᾳ γέγονε καὶ τοῦ λυσιτελοῦντος	τῇ	φύσει προμηθείᾳ ἡ πρὸς τὴν
[5]	γενόμενον ἔδει τι συγγενὲς ἐν	τῇ	φύσει πρὸς τὸ μετεχόμενον ἔχειν.
[35]	τὴν μεγάλην ἀνάστασιν, μεῖζον ὂν	τῇ	φύσει, τὰς ἀρχὰς ἐντεῦθεν καὶ
[28]	ἔχει τὴν πρόνοιαν, δι´ ἑαυτῶν	τῇ	φύσει τὴν διαδοχὴν ἀντεισάγοντα. εἰ
[6]	πήρωσιν, οὐ καθ´ ἑαυτὴν οὖσαν	τῇ	φύσει τὴν πήρωσιν, ἀλλὰ προλαβούσης
[37]	γενόμενος οὐκ ἄλλην τινὰ παρεκαινοτόμησε	τῇ	φύσει τὴν σύστασιν, ἀλλὰ διὰ
[32]	νεκρότητος ἅψασθαι καὶ ἀρχὴν δοῦναι	τῇ	φύσει τῆς ἀναστάσεως τῷ ἰδίῳ
[29]	προσάγουσιν. ἐπειδὴ τοίνυν ἅπαξ ἐνέσκηψε	τῇ	φύσει τῆς ἀνθρωπότητος ἡ τῆς
[10]	κατ´ ἐξουσίαν γίνεται, τίς ἀνάγκη	τῇ	φύσει τῆς σαρκὸς τὴν θεότητα
[5]	ὡμοιωμένον ἔδει πάντως ἔχειν ἐν	τῇ	φύσει τὸ αὐτοκρατὲς καὶ ἀδέσποτον,
[21]	τῷ τὸ μὲν ἄτρεπτον εἶναι	τῇ	φύσει, τὸ δὲ μὴ οὕτως
[8]	οἷόν τι δηλητήριον μέλιτι παραρτυθὲν	τῇ	φύσει τὸ κακὸν καταμίξαντες, καὶ
[1]	γὰρ πᾶσα κατάλληλον εἶναι πιστεύειν	τῇ	φύσει τὸν λόγον, ὡς καὶ
[37]	οὐκοῦν ἐπάναγκες κατὰ τὸν δυνατὸν	τῇ	φύσει τρόπον τὴν ζωοποιὸν δύναμιν
[32]	τὸ διὰ πάντων ἥκειν καὶ	τῇ	φύσει τῶν ὄντων κατὰ πᾶν
[5]	τῶν καλῶν τὰς ἀφορμὰς ἐγκατασκευάσας	τῇ	φύσει, ὡς ἂν δι´ ἑκάστου
[3]	τοῦ μυστηρίου διασκοπούμενον ἐν μὲν	τῇ	ψυχῇ κατὰ τὸ ἀπόρρητον μετρίαν
[8]	διὰ δὲ τὸ πολλὴν γεγενῆσθαι	τῇ	ψυχῇ πρὸς τὸ κακὸν συμφυίαν
[40]	πεπλημμεληκότων ζωὴ πρός τι τῶν	τῇδε	λυπούντων τὴν αἴσθησιν ὁμοτίμως ἔχει.
[17]	οὔπω διὰ τοῦ παρόντος βίου	τηλαυγῶς	καθορᾶται· ἦ γὰρ ἂν περιῄρητο
[4]	δύναμις ἀπὸ ῥημάτων καὶ ἄσθματος	τηλικαύτη,	ὡς ἐξαρκεῖν πρὸς οὐρανῶν σύστασιν
[20]	εἶναι τὸν κείμενον, μόνοι δὲ	τὴν	ἀγαθὴν ὑπὲρ τῶν καμνόντων προαίρεσιν
[5]	δόξαν ἀμάρτυρον, μήτε ἀναπόλαυστον εἶναι	τὴν	ἀγαθότητα, μήτε τὰ ἄλλα πάντα,
[39]	ὥστε τὸν μὲν ἄκτιστον ὁμολογοῦντα	τὴν	ἁγίαν τριάδα εἰς τὴν ἄτρεπτόν
[39]	τῆς ἀκτίστου φύσεως εἶναι πιστεύειν	τὴν	ἁγίαν τριάδα καὶ οὕτως ἀρχηγὸν
[29]	εὐθὺς μετὰ τὸν φθόνον καὶ	τὴν	ἀδελφοκτονίαν τοῦ Κάιν προσάγει τῷ
[35]	περιέχοντος. λαβύρινθον δέ φημι τροπικῶς	τὴν	ἀδιέξοδον τοῦ θανάτου φρουράν, ᾗ
[25]	τῷ θνητῷ γένει τῆς εἰς	τὴν	ἀθάνατον ζωὴν ἐπανόδου γίγνεται. ~Ἀλλ´
[16]	χάρις ἀνακληθείη, καὶ πάλιν ἐπὶ	τὴν	ἀίδιον ἐπανέλθοιμεν ζωήν, τῆς ἐμμιχθείσης
[7]	βάθει καθάπερ τινὰ δευσοποιὸν βαφὴν	τὴν	αἱρετικὴν παραδεδεγμένοις ἀπάτην ἰσχύν τινα
[40]	πρός τι τῶν τῇδε λυπούντων	τὴν	αἴσθησιν ὁμοτίμως ἔχει. ἀλλὰ κἂν
[8]	δάκνεσθαι τοῦ παρὰ φύσιν χωριζομένην	τὴν	αἴσθησιν· οὕτω καὶ τῆς ψυχῆς
[6]	πολλῷ τῷ μέσῳ, ὡς μήτε	τὴν	αἰσθητὴν ἐν τοῖς νοητοῖς εἶναι
[6]	συγγένειαν, προμηθείᾳ δὲ κρείττονι πρὸς	τὴν	αἰσθητὴν κτίσιν γίνεταί τις τοῦ
[15]	ἔχεις ὃν ἐπεζήτησας λόγον, ἔχεις	τὴν	αἰτίαν τῆς ἐν ἀνθρώποις τοῦ
[7]	ἀνακρίνει τὰ πάντα. ταύτην οἶμαι	τὴν	αἰτίαν τῆς τῶν δογμάτων τούτων
[15]	πρὸς τοῦτο θεοπρεποῦς ἀποκρίσεως. ζητεῖς	τὴν	αἰτίαν τοῦ γενέσθαι θεὸν ἐν
[6]	κρείττονος προελομένη. ~Ζητεῖς δὲ καὶ	τὴν	αἰτίαν τυχὸν τῆς κατὰ τὴν
[40]	βίον, μετὰ ταῦτα δὲ κατὰ	τὴν	αἰωνίαν ἀντίδοσιν.
[24]	οὐκοῦν ἐπὶ κεφαλαίων τοῦ μυστηρίου	τὴν	ἀκολουθίαν ἀναλαβόντες ἐντελῆ ποιησώμεθα τὴν
[35]	ἀκολουθούντων τῷ καθηγουμένῳ οὐ χωρεῖ	τὴν	ἀκριβῆ μίμησιν δι´ ὅλων ἡ
[39]	κατεσύρετο. ὥστε εἰ μὴ πρὸς	τὴν	ἄκτιστον φύσιν, ἀλλὰ πρὸς τὴν
[26]	ἐλπισθὲν κατεργάζεσθαι. ἀλλ´ ὁ πρὸς	τὴν	ἀλήθειαν βλέπων πάντων μάλιστα καὶ
[3]	μέσου τῶν δύο ὑπολήψεων χωρεῖν	τὴν	ἀλήθειαν, ἑκατέραν τε τῶν αἱρέσεων
[18]	γὰρ μὴ λίαν ἀντιμαχομένοις πρὸς	τὴν	ἀλήθειαν οὐ μικρὰ τῆς θείας
[15]	τῶν ἀντιθέσεων ἀντικαταστῆναι παρ´ ἡμῶν	τὴν	ἀλήθειαν, ὡς ἂν διὰ μηδενὸς
[30]	τινι τῶν γνωρίμων ὁδηγηθήτω πρὸς	τὴν	ἀλήθειαν. ὥσπερ γὰρ ἐπὶ τοῦ
[21]	οὐ γὰρ ἄν τις ἀφροσύνῃ	τὴν	ἀληθῆ δικαιοσύνην προσάψειεν. ~Τί οὖν
[21]	διὰ στόματος ἔφερε, μεθεῖναι μὲν	τὴν	ἀληθῆ τροφήν, περιχανοῦσαν δὲ τὸ
[6]	διὰ κτίσεως ὑποστὰν συγγενῶς πρὸς	τὴν	ἀλλοίωσιν ἔχει, διότι καὶ αὐτὴ
[8]	ἑτέρων, ὧν τὸ πλῆθος διὰ	τὴν	ἀμετρίαν παραδραμούμεθα. θεὸν δὲ ἀνθρώπου
[16]	τοῦ σώματος τὴν ψυχὴν κατὰ	τὴν	ἀναγκαίαν τῆς φύσεως ἀκολουθίαν μὴ
[8]	καυτήρια καὶ πικραὶ φαρμακοποσίαι πρὸς	τὴν	ἀναίρεσιν τοῦ ἐνσκήψαντος τῷ σώματι
[8]	τὴν παρατροπὴν ἐθεάσατο, οὕτω καὶ	τὴν	ἀνάκλησιν αὐτοῦ πάλιν τὴν πρὸς
[16]	διατείνει τὴν ἀνθρωπότητα. ὁ γὰρ	τὴν	ἀναληφθεῖσαν παρ´ ἑαυτοῦ ψυχὴν πάλιν
[32]	κατ´ ἐξουσίαν τε φαίνεσθαι μετὰ	τὴν	ἀνάστασιν τοῖς μαθηταῖς, ὅτε βούλοιτο
[13]	ὁ τοῦ θανάτου μνησθεὶς καὶ	τὴν	ἀνάστασιν τῷ θανάτῳ προσεμαρτύρησεν. εἰ
[9]	δειξάτωσαν κακίαν εἶναι τὴν γέννησιν,	τὴν	ἀνατροφήν, τὴν αὔξησιν, τὴν πρὸς
[3]	μὴ μέντοι δύνασθαι λόγῳ διασαφεῖν	τὴν	ἀνέκφραστον ταύτην τοῦ μυστηρίου βαθύτητα·
[5]	τὸ νῦν ἐν ἀτόποις εἶναι	τὴν	ἀνθρωπίνην ζωὴν οὐχ ἱκανός ἐστιν
[24]	χάριν δι´ ἑαυτῆς ἡ θεότης	τὴν	ἀνθρωπίνην κατεργάζεται σωτηρίαν. δεῖ γὰρ
[7]	~Καὶ μηδεὶς ἐρωτάτω, εἰ προειδὼς	τὴν	ἀνθρωπίνην συμφορὰν ὁ θεὸς τὴν
[40]	ἄλλο τι τῶν χαρακτηριζόντων ἰδίως	τὴν	ἀνθρωπίνην φύσιν ἐν μεταποιήσει γίνεται.
[7]	πρὸς τὸ ἑαυτῷ δοκοῦν ὑποζεύξας	τὴν	ἀνθρωπίνην φύσιν, καθάπερ τι σκεῦος
[16]	ἀπό τινος ἀρχῆς εἰς πᾶσαν	τὴν	ἀνθρωπίνην φύσιν τῇ δυνάμει κατὰ
[7]	ἀλγεινήν τινα αἴσθησιν, πονηροῦ θεοῦ	τὴν	ἀνθρωποποιίαν ἔργον εἶναι νομίζουσιν. ὡς
[16]	δι´ ἑνὸς ἐπὶ πᾶσαν διατείνει	τὴν	ἀνθρωπότητα. ὁ γὰρ τὴν ἀναληφθεῖσαν
[15]	τὸ φῶς ἢ τὴν ζωὴν	τὴν	ἀντιδιαίρεσιν ἔχει, οὐ λίθος, οὐ
[21]	εἴρηται, τοιοῦτόν τινα νοῦν κατὰ	τὴν	ἀντιδιαστολὴν ἔχει, καθάπερ φαμὲν τῷ
[6]	ἀντιδιαστέλλεσθαι πρὸς τὸ ὄν, ἀλλὰ	τὴν	ἀνυπαρξίαν ἀντιδιαιρεῖσθαι λέγομεν πρὸς τὴν
[40]	ἐπιμένεις γνωρίσμασι, μάτην ἐπιθρυλεῖς σεαυτῷ	τὴν	ἄνωθεν γέννησιν. ἐρεῖ πρὸς σὲ
[26]	γὰρ ἐπὶ διαφθορᾷ τῆς φύσεως	τὴν	ἀπάτην ἐνήργησεν, ὁ δὲ δίκαιος
[23]	τὸ ἀχώρητον τῆς ἀνωτάτω σοφίας	τὴν	ἀπόδειξιν ἔχει. ~Ἀλλ´ ἐπιζητεῖν εἰκὸς
[24]	καταβῆναι ἰσχῦσαι πλείονα τῆς δυνάμεως	τὴν	ἀπόδειξιν ἔχει ἢ τὰ μέγαλά
[23]	θεικῆς ἐπιφανείας, πάντων κατὰ ταὐτὸν	τὴν	ἀπόδειξιν ἔχει, τοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ
[18]	ἀναμφίβολον τῆς θείας ἐπιδημίας ἔχοντες	τὴν	ἀπόδειξιν. τὸ δὲ αὐτὸ τοῦτο
[24]	τὴν ἀκολουθίαν ἀναλαβόντες ἐντελῆ ποιησώμεθα	τὴν	ἀπολογίαν πρὸς τοὺς κατηγοροῦντας τῆς
[26]	εὐεργετῶν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν τὸν	τὴν	ἀπώλειαν καθ´ ἡμῶν ἐνεργήσαντα. ἐκ
[7]	οὐ τὴν πήρωσιν δημιουργήσας· ὁ	τὴν	ἀρετήν, οὐ τὴν στέρησιν αὐτῆς
[16]	τῇ θείᾳ λέγω δυνάμει, πρὸς	τὴν	ἄρρηκτον ἕνωσιν τὸ διασχισθὲν συναρμόσας.
[26]	καθάρσει κεκολασμένων καὶ τῶν μηδὲ	τὴν	ἀρχὴν ἐπιδεηθέντων καθάρσεως. ταῦτα καὶ
[36]	ὅπως μικρόν τι τὸ κατὰ	τὴν	ἀρχήν ἐστι καὶ εὐκατόρθωτον, πίστις
[16]	τε καὶ ὑπόστασις παρ´ αὐτοῦ	τὴν	ἀρχὴν ἔσχε, ποῦ τῆς θεῷ
[5]	γένεσις ἐκ τοῦ θείου βουλήματος	τὴν	ἀρχὴν ἔσχεν· ἦ γὰρ ἂν
[0]	ἔχοι ταύτην ποιεῖσθαι τοῦ λόγου	τὴν	ἀρχήν. πότερον εἶναι τὸ θεῖον
[21]	γὰρ ἐνεδέχετο τὸν ἐξ ἀλλοιώσεως	τὴν	ἀρχὴν τοῦ εἶναι σχόντα μὴ
[27]	πέρασιν ἑκατέρωθεν διειλημμένης, τὸ κατὰ	τὴν	ἀρχήν φημι καὶ τὸ τέλος,
[1]	συνενεχθῆναι· ἀλλ´ ἐπ´ ἴσης ἑκατέρων	τὴν	ἀτοπίαν ἐκφεύξεται, τόν τε ζῶντα
[16]	ὁ λόγος διισχυρίζετο, φεύγειν ἔδει	τὴν	ἀτοπίαν τοῦ δόγματος, ὡς οὐδὲν
[39]	οὖν ἂν εἴη λυσιτελέστερον, εἰς	τὴν	ἄτρεπτον ζωὴν εἰσελθεῖν ἢ πάλιν
[39]	φύσεως ἑαυτὴν ἔκγονον ποιήσῃ, ἐξὸν	τὴν	ἄτρεπτόν τε καὶ ἀναλλοίωτον ἀρχηγὸν
[39]	ὁμολογοῦντα τὴν ἁγίαν τριάδα εἰς	τὴν	ἄτρεπτόν τε καὶ ἀναλλοίωτον εἰσελθεῖν
[9]	εἶναι τὴν γέννησιν, τὴν ἀνατροφήν,	τὴν	αὔξησιν, τὴν πρὸς τὸ τέλειον
[34]	ἱκετεύουσιν, οὕτως οἱ πεπεισμένοι κατὰ	τὴν	ἀψευδῆ τοῦ ἐπαγγειλαμένου ὑπόσχεσιν πάντως
[6]	τὴν αἰτίαν τυχὸν τῆς κατὰ	τὴν	βουλὴν διαμαρτίας· εἰς τοῦτο γὰρ
[5]	περιουσίᾳ τοῦ τοιούτου ζῴου δημιουργήσας	τὴν	γένεσιν. ἔδει γὰρ μήτε τὸ
[32]	ἔμπαλιν τοῦ θανάτου χάριν παραληφθῆναι	τὴν	γένεσιν· οὐ γὰρ τοῦ ζῆσαι
[32]	μυστήριον εὐλογώτερον εἴποι μὴ διὰ	τὴν	γένεσιν συμβεβηκέναι τὸν θάνατον, ἀλλὰ
[8]	τὸ μὴ διὰ κτίσεως ἔχον	τὴν	γένεσιν, τὰ δ´ ὅσα παρὰ
[39]	εὐαγγέλιον ἄνωθεν εἶναι τῶν σωζομένων	τὴν	γέννησιν. ~Ἀλλ´ οὔ μοι δοκεῖ
[13]	τὸ ἔξω πάθους εἶναι καὶ	τὴν	γέννησιν αὐτοῦ καὶ τὸν θάνατον.
[13]	αὐτὸν γεγεννῆσθαι ἀπίθανον. ὁ γὰρ	τὴν	γέννησιν εἰπὼν καὶ τὸ ἐκ
[9]	ἢ τοίνυν δειξάτωσαν κακίαν εἶναι	τὴν	γέννησιν, τὴν ἀνατροφήν, τὴν αὔξησιν,
[39]	καλῶς ἔχειν φημὶ τὸν πρὸς	τὴν	γέννησιν τὴν ἰδίαν ὁρμῶντα προδιαγνῶναι
[35]	καὶ κατὰ φύσιν ἔχει χῶρον,	τὴν	γῆν, ἐν ᾗ κλίνεταί τε
[40]	εἶναι ἄλλην τινὰ φύσιν παρὰ	τὴν	γινωσκομένην νοεῖν ὑποτίθεται. ἐπεὶ οὖν
[5]	ὁ Ἰουδαῖος ἴσως οὐκ ἀντιλέξει·	τὴν	δὲ κατὰ ἄνθρωπον οἰκονομίαν τοῦ
[1]	γὰρ ἀπροαίρετον τῶν ζώντων ἐστί.	τὴν	δὲ προαίρεσιν ταύτην καὶ δυνατὴν
[35]	ἦν ὁ τοῦ παντὸς ἔχων	τὴν	δεσποτείαν, ὡς ἡμεῖς ἐν τῷ
[23]	ἀέρα παθῶν τὴν ἐξουσίαν, καὶ	τὴν	διὰ θαλάσσης πορείαν, οὐ διαχωροῦντος
[34]	ἐξητασμένα. ἡ γὰρ κατασκευὴ τοῦ	τὴν	διὰ σαρκὸς ἡμῖν ἐπιφανεῖσαν δύναμιν
[34]	οὐκ ἀμφιβάλλοντες. τὸ δὲ προηγεῖσθαι	τὴν	διὰ τῆς εὐχῆς κλῆσιν τῆς
[28]	πρόνοιαν, δι´ ἑαυτῶν τῇ φύσει	τὴν	διαδοχὴν ἀντεισάγοντα. εἰ οὖν πρὸς
[39]	τῆς ἰδίας ζωῆς. κατὰ γὰρ	τὴν	διάθεσιν τῆς καρδίας τοῦ προσιόντος
[0]	διακρῖνον οὐκ ἔστι, μὴ ὑπονοεῖν	τὴν	διάκρισιν. εἰ γὰρ μήτε παρὰ
[8]	~Ἀλλ´ ἀγανακτεῖ πάντως ὁ πρὸς	τὴν	διάλυσιν βλέπων τοῦ σώματος, καὶ
[16]	ἀνάστασις, ἡ τῶν συνεζευγμένων μετὰ	τὴν	διάλυσιν ἐπάνοδος εἰς ἀδιάλυτον ἕνωσιν,
[16]	παρ´ αὐτοῦ ἀνθρώπῳ πάλιν μετὰ	τὴν	διάλυσιν πρὸς τὸ σῶμα τῆς
[37]	ἔδωκε τῷ καθ´ ἑαυτὸν σώματι	τὴν	διαμονήν, βρώσει καὶ πόσει περικρατῶν
[6]	πονηρίας ὅρον συνωσθεὶς ἀπηνέχθη, καὶ	τὴν	διανοητικὴν δύναμιν, ἣν εἰς συνέργειαν
[37]	ἐπανακτέον πάλιν πρὸς τὰ προκείμενα	τὴν	διανοίαν. ἐζητεῖτο γὰρ πῶς τὸ
[20]	ὅ τι πρὸς τὸ κρεῖττον	τὴν	διάνοιαν φέρει. ἀκόλουθον τοίνυν ἐπὶ
[8]	τὰ τοιαῦτα δέρματα τοῦ λόγου	τὴν	διάνοιαν φέρων· ποίων γὰρ ἀποσφαγέντων
[0]	παρὰ τὸ πλέον καὶ ἔλαττον	τὴν	διαφορὰν ἐξευρίσκοι, διότι τὴν ἐλάττωσιν
[8]	πλὴν ἔκδηλον καὶ τὰ αἰνίγματα	τὴν	διδασκαλίαν ἔχει. ἐπειδὴ γάρ, φησίν,
[40]	δοκεῖ μέχρι τῶν εἰρημένων αὐτάρκη	τὴν	διδασκαλίαν ἡ κατήχησις ἔχειν. δεῖ
[0]	σωζομένων ἡ ἐκκλησία, τοῦ κατὰ	τὴν	διδαχὴν πιστοῦ λόγου τῇ ἀκοῇ
[35]	οὐ τοσοῦτον ἐκ τῆς κατὰ	τὴν	διδαχὴν ὑφηγήσεως ἐνεργὸς γέγονεν ὅσον
[40]	ἐκ τῆς ἑκάστου προαιρέσεως κατὰ	τὴν	δικαίαν τοῦ θεοῦ κρίσιν ἀναφυόμενα
[5]	μήτε τὸ φῶς ἀθέατον, μήτε	τὴν	δόξαν ἀμάρτυρον, μήτε ἀναπόλαυστον εἶναι
[0]	καὶ τελείου. ἀλλ´ εἴτε κατὰ	τὴν	δύναμιν, εἴτε κατὰ τὴν τοῦ
[39]	τῇ οἰκονομίᾳ καὶ τὸ γινόμενον	τὴν	δύναμιν ἔχει, ὥστε τὸν μὲν
[12]	θεοῦ τὸ πρὸς πάντα διαρκῆ	τὴν	δύναμιν ἔχειν καὶ πρό γε
[1]	τοῦ θεοῦ τὴν ζωὴν ἢ	τὴν	δύναμιν ἢ τὴν σοφίαν ὑπονοήσειεν,
[23]	εὐαγγελικῶν διεξίοι θαυμάτων; ταύτην τοίνυν	τὴν	δύναμιν καθορῶν, ὁ ἐχθρὸς ἐν
[1]	τοσαύτην εἶναι ὁμολογεῖν τοῦ λόγου	τὴν	δύναμιν, ὅση ἐστὶ καὶ ἡ
[8]	τῷ σύνδρομον ἔχειν τῇ βουλήσει	τὴν	δύναμιν, οὗ καὶ θέλημα καὶ
[37]	εἰ διὰ τοῦ οἴνου λάβοι	τὴν	δύναμιν πρὸς τὴν εἰς τὸ
[2]	πρόθεσιν σύνδρομον ἔχουσαν τῇ βουλήσει	τὴν	δύναμιν. ~Ὥστε τὸν ἀκριβῶς τὰ
[37]	ἡμῶν κατασκευὴ ἴδιον μὲν πρὸς	τὴν	ἑαυτῆς σύστασιν οὐδὲν ἡμῖν γνώριμον
[37]	τῷ ἀναλαβόντι αὐτὸ γενόμενον πρὸς	τὴν	ἑαυτοῦ φύσιν καὶ τὸ πᾶν
[8]	ἡμῖν ἐπιβαλλομένων ἐστί, πρὸς καιρὸν	τὴν	ἑαυτοῦ χρῆσιν παρέχων τῷ σώματι,
[22]	ἄνθρωπον. καθάπερ γὰρ οἱ χρημάτων	τὴν	ἑαυτῶν ἐλευθερίαν ἀποδόμενοι δοῦλοι τῶν
[0]	τῶν ἀνθρώπων βλέπειν καὶ κατὰ	τὴν	ἐγκειμένην ἑκάστῳ πλάνην ποιεῖσθαι τὸν
[5]	γὰρ τῇ ὁμοιώσει τῇ κατὰ	τὴν	εἰκόνα πάντων ἐστὶ τῶν τὸ
[39]	πνεῦμα τὸ ἅγιον, μὴ συμπαραλαμβάνειν	τὴν	εἰς ταῦτα πίστιν ἐν τῷ
[5]	αὐτόν, δι´ οὗ τὰ πάντα	τὴν	εἰς τὸ γενέσθαι πάροδον ἔσχε.
[37]	οἴνου λάβοι τὴν δύναμιν πρὸς	τὴν	εἰς τὸ θερμὸν μεταποίησιν. ἐπεὶ
[7]	τὴν ἀνθρωπίνην συμφορὰν ὁ θεὸς	τὴν	ἐκ τῆς ἀβουλίας αὐτῷ συμβησομένην
[9]	πρόοδον, τὴν τοῦ θανάτου πεῖραν,	τὴν	ἐκ τοῦ θανάτου ἐπάνοδον· ἢ
[32]	ἔδει γενέσθαι τῆς φύσεως ἡμῶν	τὴν	ἐκ τοῦ θανάτου πάλιν ἐπάνοδον,
[35]	τάξαντος οἰκονομίαν συνωθουμένην, κἂν προσλάβῃ	τὴν	ἐκ τοῦ λουτροῦ χάριν, κἂν
[33]	τούτῳ τὸ θεῖον οἴεσθαι πρὸς	τὴν	ἐκπλήρωσιν τοῦ θελήματος. τί κοινόν,
[27]	πᾶσιν, ἔδει διὰ πάντων γενέσθαι	τὴν	ἐκπλύνουσαν δύναμιν, καὶ μὴ τὸ
[0]	ἔλαττον τὴν διαφορὰν ἐξευρίσκοι, διότι	τὴν	ἐλάττωσιν ὁ τῆς τελειότητος οὐ
[22]	ἄλλῳ τινὶ ὑπὲρ ἐκείνων ἔξεστι	τὴν	ἐλευθερίαν ἐπιβοήσασθαι, κἂν εὐπατρίδαι τινὲς
[39]	καὶ οὐκ εἰς τὸ θεῖον	τὴν	ἐλπίδα τῆς σωτηρίας ἔχων. πᾶσα
[24]	παρουσίᾳ καὶ γυμνὴν ὑποστῆναι αὐτοῦ	τὴν	ἐμφάνειαν, ὡς ἂν εὔληπτον γένοιτο
[8]	πού φησιν ἡ προφητεία, διὰ	τὴν	ἐν βάθει γενομένην πρὸς τὸ
[35]	τὸ εἰκὸς βλέποι καὶ κατὰ	τὴν	ἐν ἑκατέρῳ δύναμιν τὰ γινόμενα
[33]	κοινὸν ἔχει ὅρος ἀνθρώπου πρὸς	τὴν	ἐν ἐκείνῳ θεωρουμένην ποιότητα συγκρινόμενος;
[0]	διὰ τούτων εἶναί τινα δύναμιν	τὴν	ἐν τούτοις διαδεικνυμένην καὶ τοῦ
[35]	τὴν σωτήριον ταφὴν καὶ ἀνάστασιν	τὴν	ἐν τριημέρῳ γενομένην τῷ χρόνῳ
[24]	τῇ ἀκοῇ τὸ λέγειν πᾶσαν	τὴν	ἐν τῷ κόσμῳ κτίσιν καὶ
[2]	τῷ λόγῳ καὶ φανεροῦν αὐτοῦ	τὴν	ἐνέργειαν, οὐ πνοὴν ἄσθματος ἐννοοῦμεν·
[16]	σώματος, καὶ εἰς ἀεὶ διαμεῖναι	τὴν	ἕνωσιν. τῆς γὰρ φύσεως ἡμῶν
[15]	τῆς ἐναντίας δυνάμεως ἀποσπάσας πρὸς	τὴν	ἐξ ἀρχῆς ἄγει κατάστασιν, εἰ
[8]	θεοῦ τὸ ἴδιον πλάσμα πρὸς	τὴν	ἐξ ἀρχῆς ἐπανάγοντος χάριν εἶναι
[18]	ἐπισταμένοις διῄρηται, μέχρι τότε κατὰ	τὴν	ἐξ ἀρχῆς νομισθεῖσαν αὐτοῖς τῆς
[8]	διὰ τίνος ἔδει πάλιν πρὸς	τὴν	ἐξ ἀρχῆς χάριν ἀνακληθῆναι; τίνι
[8]	ἀγαγόντα καὶ νενοσηκότα πάλιν πρὸς	τὴν	ἐξ ἀρχῆς χάριν διὰ μετανοίας
[3]	καὶ ἀριθμητόν ἐστι καὶ διαφεύγει	τὴν	ἐξαρίθμησιν, καὶ διῃρημένως ὁρᾶται καὶ
[30]	λόγον; ὁ γὰρ τοῦ παντὸς	τὴν	ἐξουσίαν ἔχων δι´ ὑπερβολὴν τῆς
[23]	τῶν κατὰ τὸν ἀέρα παθῶν	τὴν	ἐξουσίαν, καὶ τὴν διὰ θαλάσσης
[18]	τὰς τοῦ σώματος αἰκίας, καὶ	τὴν	ἐπὶ θανάτῳ ψῆφον, οὐκ ἂν
[23]	πυθμένα γυμνοῦντος τοῖς παροδεύουσι κατὰ	τὴν	ἐπὶ Μωσέως θαυματουργίαν, ἀλλ´ ἄνω
[35]	οὐ γὰρ ὅσα δι´ ἀναστάσεως	τὴν	ἐπὶ τὸ εἶναι πάλιν ἐπάνοδον
[35]	μείνῃ τῆς τοιαύτης μυήσεως· ἀλλὰ	τὴν	ἐπὶ τὸ μακάριόν τε καὶ
[29]	ἐν ἀρχαῖς οὔσης τῆς κακίας	τὴν	ἐπὶ τὸ πλέον αὐτῆς πρόοδον
[6]	ὡς ἂν εὐάλωτος αὐτῷ πρὸς	τὴν	ἐπιβουλὴν κατασταίη. καὶ ὥσπερ ἐπὶ
[27]	ἐπιστατοῦσαν δύναμιν ὑποβέβηκεν, ὥστε, εἰ	τὴν	ἐπίγειον φύσιν ἀναξίαν τῆς πρὸς
[5]	ἑκάστου τούτων πρὸς τὸ οἰκεῖον	τὴν	ἐπιθυμίαν ἔχοι. ἐπεὶ οὖν ἓν
[8]	κεκτημένον, ἔχοντα δὲ τοῦ κεραμεύειν	τὴν	ἐπιστήμην περιθρύψαι τῷ μολίβδῳ τὸ
[29]	τοὺς πόρους, πρὶν ἅπαν ἐπὶ	τὴν	ἐπιφάνειαν ἐκκαλυφθῆναι τὸ παρὰ φύσιν
[8]	ἡ τῆς μυρμηκίας τομὴ δριμύσσει	τὴν	ἐπιφάνειαν· τὸ γὰρ παρὰ φύσιν
[18]	μᾶλλον ἢ διανοίᾳ δουλεύοντες, οὔτε	τὴν	ἐπιφανεῖσαν ἐδέξαντο χάριν, καὶ τὰ
[29]	τῇ φύσει προμηθείᾳ ἡ πρὸς	τὴν	εὐεργεσίαν ἡμῶν ἀναβολή. καὶ γὰρ
[30]	βουληθέντος τοῦ θεοῦ πᾶσιν ἀφθόνως	τὴν	εὐεργεσίαν νεῖμαι, ἢ μὴ δυνηθέντος
[29]	θεῷ τὸ γενόμενον, τί ἀνεβάλετο	τὴν	εὐεργεσίαν; τί δὲ οὐκ ἐν
[17]	ὁρῶντες τῆς εὐεργεσίας ἐν εὐχαριστίᾳ	τὴν	εὐποιίαν ἐδέξαντο. ἀλλ´ ἐπειδή, καθώς
[4]	τοῖς φιλοτιμοτέροις καταλιπεῖν τῶν πλειόνων	τὴν	εὕρεσιν. Τῷ λόγῳ τοῦ κυρίου,
[35]	οἱ δι´ ὧν βλέπουσιν πρὸς	τὴν	εὔρυθμόν τε καὶ ἐνόπλιον κίνησιν
[5]	τοῦ καταλλήλου πρὸς τὸ οἰκεῖον	τὴν	ἔφεσιν ἔχοι. καὶ γὰρ καὶ
[8]	φύσεως; τῷ γὰρ ἐξ ἀρχῆς	τὴν	ζωὴν δεδωκότι μόνῳ δυνατὸν ἦν
[12]	καὶ πόσιν τοῖς διὰ σαρκὸς	τὴν	ζωὴν εἰληχόσι χαρίζεσθαι, θεοῦ τὸ
[32]	ὑποδύεται γένεσιν, ἀλλ´ ἡμᾶς ἐπὶ	τὴν	ζωὴν ἐκ τοῦ θανάτου ἀνακαλούμενος.
[35]	τὸν ἄνθρωπον ὑποστὰς κοινωνίαν, ἔργῳ	τὴν	ζωὴν ἐνεργήσας, ἵνα διὰ τῆς
[6]	τῆς ἰδίας ἐμπνεύσεως τῷ πλάσματι	τὴν	ζωὴν ἐνεφύτευσεν, ὡς ἂν συνεπαρθείη
[37]	σωτηρίας ἔχει· ἡ γὰρ πρὸς	τὴν	ζωὴν ἕνωσις τὴν τῆς ζωῆς
[6]	ἀνενέργητον εἶναι, τὸ ἐν ἀηδίᾳ	τὴν	ζωὴν ἔχειν. οὕτω καὶ τὰ
[1]	τοιαύτην καὶ ἐπὶ τοῦ θεοῦ	τὴν	ζωὴν ἢ τὴν δύναμιν ἢ
[8]	καὶ χαλεπὸν ποιεῖται τῷ θανάτῳ	τὴν	ζωὴν ἡμῶν διαλύεσθαι, καὶ τοῦτό
[12]	τὰς εὐεργεσίας τὰς θεόθεν κατὰ	τὴν	ζωὴν ἡμῶν ἐνεργουμένας, ὑπερκεῖσθαί τινα
[37]	δι´ ἀμφοτέρων ἀνάγκη τοῦ πρὸς	τὴν	ζωὴν καθηγουμένου τοὺς σωζομένους ἐφάπτεσθαι.
[35]	αὐτὸ κατόρθωμα βλέπων, τὸ κατὰ	τὴν	ζωὴν λέγω πέρας, ἀντὶ γῆς
[33]	ἀκούσωσιν, ὅτι, τοῦ θνητοῦ πρὸς	τὴν	ζωὴν μεταβαίνοντος, ἀκόλουθον ἦν τῆς
[27]	δὲ πᾶσιν ἀνθρώποις τῆς εἰς	τὴν	ζωὴν οὔσης παρόδου, πόθεν ἔδει
[35]	τὴν ὑπόγειον θέσιν τριταῖος ἐπὶ	τὴν	ζωὴν πάλιν ἀνέδραμεν, οὕτω πᾶς
[15]	ἄλλο πρὸς τὸ φῶς ἢ	τὴν	ζωὴν τὴν ἀντιδιαίρεσιν ἔχει, οὐ
[16]	πάθος οὐκ ἔστιν, οὐδ´ ἂν	τὴν	ζωήν τις πάθος προσαγορεύσειεν, ἀλλὰ
[28]	ἐστί, δι´ ἧς παράγεται ἐπὶ	τὴν	ζωὴν τὸ γεννώμενον, τίνα νομοθετοῦσιν
[24]	ἡ πλάνη θεραπευθείη, καὶ εἰς	τὴν	ζωὴν τὸ τεθνηκὸς ἐπανέλθοι; ~Τὸ
[37]	τὸν δυνατὸν τῇ φύσει τρόπον	τὴν	ζωοποιὸν δύναμιν τῷ σώματι δέξασθαι.
[36]	ὄντα, παρεῖναι καὶ τοῖς ἐπικαλουμένοις	τὴν	ζωτικὴν αὐτοῦ δύναμιν, παρόντα δὲ
[30]	τιμῆς ἀφῆκέ τι καὶ ὑπὸ	τὴν	ἡμετέραν ἐξουσίαν εἶναι, οὗ μόνος
[19]	χάριν ἡ θεία φύσις πρὸς	τὴν	ἡμετέραν συμπλέκεται, δι´ ἑαυτῆς σώζουσα
[23]	προσεγγισμὸν τῆς ὑπερεχούσης δυνάμεως· καὶ	τὴν	ἠρέμα διὰ τῶν θαυμάτων ἐπὶ
[23]	τῆς τοῦ σώματος περιβολῆς χωρητὴν	τὴν	θείαν δύναμιν ἐπινοῆσαι γενέσθαι, ὡς
[27]	νενοσηκότος ἕτερόν τι τῶν οὐρανίων	τὴν	θείαν ἐπιμιξίαν ἐδέξατο; οὐκ ἔστι
[1]	οὐδὲν γὰρ τῶν ἀπεμφαινόντων περὶ	τὴν	θείαν θεωρεῖται φύσιν, ἀνάγκῃ δὲ
[5]	τὰ ἄλλα πάντα, ὅσα περὶ	τὴν	θείαν καθορᾶται φύσιν, ἀργὰ κεῖσθαι,
[27]	τῷ μικροψύχως ἐν τούτῳ κρίνοντι	τὴν	θείαν μεγαλειότητα, ἐν τῷ μὴ
[40]	κατὰ τὸν θυμὸν αἶσχος ὑβρίζῃ	τὴν	θείαν μορφὴν ἢ τὸ κατὰ
[24]	τὸ κάτω φερόμενον· οὕτως καὶ	τὴν	θείαν τε καὶ ὑπερέχουσαν δύναμιν
[5]	ἐπεὶ οὖν ἓν τῶν περὶ	τὴν	θείαν φύσιν ἀγαθῶν καὶ ἡ
[0]	παντὶ τὴν τελειότητα θεωρεῖσθαι περὶ	τὴν	θείαν φύσιν κατὰ τὸ εὔλογον
[11]	διαφέρειν μὲν ἐπὶ τὸ μεγαλοπρεπέστερον	τὴν	θείαν φύσιν πρὸς τὴν θνητὴν
[37]	ἐνοικήσει τοῦ θεοῦ λόγου πρὸς	τὴν	θεικὴν ἀξίαν μετεποιήθη. καλῶς οὖν
[3]	μετρίαν τινὰ κατανόησιν τῆς κατὰ	τὴν	θεογνωσίαν διδασκαλίας λαμβάνειν, μὴ μέντοι
[10]	προσεγγισμὸν κατανοήσαντας πρὸς τὸ ἀνθρώπινον,	τὴν	θεοπρεπῆ διάνοιαν καὶ ἐν τῷ
[10]	ἀνάγκη τῇ φύσει τῆς σαρκὸς	τὴν	θεότητα λέγειν ἐμπεριείργεσθαι καὶ μὴ
[25]	ἐν τῇ φύσει γενέσθαι ἡμῶν	τὴν	θεότητα τοῖς μὴ λίαν μικροψύχως
[26]	ἀλγηδὼν παρέλθοι, χάριν εἴσονται τοῖς	τὴν	θεραπείαν ἐπ´ αὐτῶν ἐνεργήσασι· κατὰ
[30]	ὅτι καὶ μετὰ τὸ προσαχθῆναι	τὴν	θεραπείαν ἔτι πλημμελεῖται διὰ τῶν
[29]	τοῦ Κάιν προσάγει τῷ ἀνθρώπῳ	τὴν	θεραπείαν· οὔπω γὰρ τῶν ἐπὶ
[8]	μὲν ῥᾷον, αἱ δὲ δυσκολώτερον	τὴν	θεραπείαν προσίενται, ἐφ´ ὧν καὶ
[11]	μεγαλοπρεπέστερον τὴν θείαν φύσιν πρὸς	τὴν	θνητὴν καὶ ἐπίκηρον ὁμολογοῦμεν, τὸν
[27]	τοῦ πονοῦντος μέρους ἰδιαζόντως δεξαμένου	τὴν	ἴασιν. εἰ οὖν τὸ μὲν
[8]	οὐκ ἀνώδυνον ἐπάγουσι τῷ εὐεργετουμένῳ	τὴν	ἴασιν, πλὴν οὐκ ἐπὶ βλάβῃ
[29]	καὶ οὕτω γυμνῷ τῷ πάθει	τὴν	ἰατρείαν προσάγουσιν. ἐπειδὴ τοίνυν ἅπαξ
[35]	τῷ θανάτῳ καταδυείς, πάλιν ἐπὶ	τὴν	ἰδίαν ἀναλύειν μακαριότητα. εἰ οὖν
[23]	μάννα, οὔτε ἡ γῆ κατὰ	τὴν	ἰδίαν αὐτῆς φύσιν σιτοποιοῦσα τὴν
[8]	κατὰ τὸ πρότερον σχῆμα πρὸς	τὴν	ἰδίαν ἑαυτοῦ χρῆσιν ἀναπλάσαι τὸ
[39]	φημὶ τὸν πρὸς τὴν γέννησιν	τὴν	ἰδίαν ὁρμῶντα προδιαγνῶναι τῷ λογισμῷ,
[4]	καὶ ὁ τοῦ θεοῦ λόγος	τὴν	ἰσχὺν ἔχει. ἀλλὰ μὴν ἀνενέργητά
[27]	ἦν ἡ νόσος, ἐκεῖ φοιτῆσαι	τὴν	ἰωμένην δύναμιν ὁμολογοῦντες, τί ἔξω
[30]	τοῦ ὄφεως, εἰ κατὰ κεφαλῆς	τὴν	καιρίαν λάβοι, οὐκ εὐθὺς συννεκροῦται
[8]	τῇ δὲ τῆς ἀρετῆς ἀπουσίᾳ	τὴν	κακίαν ἀντεισαχθῆναι καὶ πάσῃ τῇ
[5]	οὕτω καὶ ἡ ἀρετὴ πρὸς	τὴν	κακίαν ἀντικαθέστηκεν. οὐ γὰρ ἔστιν
[27]	θεμιτόν ἐστιν ἄλλο τι παρὰ	τὴν	κακίαν ἀπρεπὲς ἐννοεῖν. πλὴν τῷ
[6]	ἀπάτης τῇ προαιρέσει τοῦ ἀνθρώπου	τὴν	κακίαν ἐμμίξας ὁ ἀντικείμενος σβέσιν
[6]	προλαβούσης ἕξεως στέρησιν, οὕτω καὶ	τὴν	κακίαν ἐν τῇ τοῦ ἀγαθοῦ
[8]	ταῦτα τοῖς ἀνθρώποις ἐπιβεβληκέναι τὸν	τὴν	κακίαν ἡμῶν ἰατρεύοντα, οὐχ ὡς
[30]	οὐκ ἐστέρηται, οὕτως ἔστι καὶ	τὴν	κακίαν ἰδεῖν τῷ μὲν καιρίῳ
[8]	ἀπαθὲς νοουμένης μακαριότητος ἐκπεσόντες, πρὸς	τὴν	κακίαν μετεμορφώθημεν, τούτου ἕνεκεν οἷόν
[28]	ἐστι καὶ εἴ τι πρὸς	τὴν	κακίαν οἰκείως ἔχει. ἡ δὲ
[26]	χρυσίου καταναλώσαντες πάλιν ἐπανάγουσι πρὸς	τὴν	κατὰ φύσιν λαμπηδόνα τὴν προτιμοτέραν
[8]	γενόμενον οὐκ ἀπόλωλε, κἂν ἐκφεύγῃ	τὴν	κατάληψιν τῆς ἡμετέρας αἰσθήσεως. ἡ
[5]	ἐστίν, ἔδει πάντως μηδὲ τούτου	τὴν	κατασκευὴν εἶναι τῆς φύσεως ἡμῶν
[18]	τὴν ὑπεροψίαν καὶ τοῦ θανάτου	τὴν	καταφρόνησιν, ἣν οἱ μεταστῆναι τῆς
[0]	θρησκειῶν διαφορὰς μεθαρμόζειν προσήκει καὶ	τὴν	κατήχησιν, πρὸς τὸν αὐτὸν μὲν
[35]	ἡμῶν ὁ θάνατος ὑπόγειος κατὰ	τὴν	κοινὴν γέγονε φύσιν, ἡ τοῦ
[13]	ἐκβεβηκέναι δὲ τῆς φύσεως ἡμῶν	τὴν	κοινότητα τῷ τε τῆς γενέσεως
[8]	τῷ αὐτεξουσίῳ κινήματι τοῦ κακοῦ	τὴν	κοινωνίαν ἐπεσπασάμεθα, διά τινος ἡδονῆς
[27]	τῶν τῆς φύσεως ἡμῶν ἰδιωμάτων	τὴν	κοινωνίαν, οὐδὲν μᾶλλον παραμυθεῖται τὸ
[39]	ἀναλλοίωτον εἰσελθεῖν ζωήν, τὸν δὲ	τὴν	κτιστὴν φύσιν ἐν τῇ τριάδι
[21]	φησιν ἀπιδοῦσαν ἐν τῷ ὕδατι	τὴν	κύνα πρὸς τὴν σκιὰν οὗ
[18]	τῆς εἰς τὸν φανέντα πίστεως	τὴν	λοιπὸν ἐσφαλμένην ἐκείνην δεισιδαιμονίαν, ἣν
[17]	ἐγχωροῦν καὶ τῶν ἐπιζητουμένων ἐξευρεῖν	τὴν	λύσιν τοῖς προλαβοῦσι συμβαίνουσαν. ~Καί
[35]	γένοιτο· οὕτως καὶ τὸ κατὰ	τὴν	μεγάλην ἀνάστασιν, μεῖζον ὂν τῇ
[32]	καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων. ἐνταῦθα	τὴν	μέσην κεραίαν μιᾷ προσηγορίᾳ διαλαμβάνει,
[40]	τοῦ ἀνθρώπου γίνεται, ταῦτα δὲ	τὴν	μεταβολὴν οὐ προσίεται, σκεπτέον τίνος
[40]	μὴ ἀπορρύψαιτο, ἀλλ´ ὁ μετὰ	τὴν	μύησιν βίος συμβαίνοι τῷ ἀμυήτῳ
[35]	ἐκεῖνος ὁ ἄνωθεν ἄνθρωπος ἀναλαβὼν	τὴν	νεκρότητα μετὰ τὴν ὑπόγειον θέσιν
[16]	ἐμμιχθείσης οὕτω γενικωτέρῳ τινὶ λόγῳ	τὴν	νοερὰν οὐσίαν τῇ αἰσθητῇ συγκατέμιξεν,
[29]	οὐκ ἀρχομένην, ἀλλὰ τελειωθεῖσαν θεραπεύει	τὴν	νόσον. ~Εἰ δέ τις ἐλέγχειν
[37]	τὸ κενούμενον, ὥστε τὸν ὁρῶντα	τὴν	ὀγκώδη τοῦ ἀγγείου τούτου περιοχὴν
[36]	πρὸς αὐτὸ τὸ θεῖον ἔχειν	τὴν	οἰκειότητα. ~Ἀλλ´ ἐπειδὴ διπλοῦν τὸ
[26]	καὶ σοφίας ἐξετάσει τῆς κατὰ	τὴν	οἰκονομίαν ταύτην θεωρουμένης ἐνάγεται πρὸς
[37]	τῶν πιστῶν μυριάσι κατὰ πᾶσαν	τὴν	οἰκουμένην εἰς ἀεὶ καταμεριζόμενον ὅλον
[18]	μνημονεύεσθαι, ἀντεγερθῆναι δὲ κατὰ πᾶσαν	τὴν	οἰκουμένην ἐπὶ τῷ τοῦ Χριστοῦ
[4]	ἀνυπόστατα κἀκεῖνα κατασκευάσουσιν οἱ πρὸς	τὴν	ὁμοιότητα τοῦ παρ´ ἡμῖν λόγου
[32]	βούλοιτό τις ὀνομάζειν, οὐδὲν πρὸς	τὴν	ὀνομασίαν διαφερόμεθα, καλῶς ἂν ἔχοι
[35]	τῶν πεπαιδευμένων τὰ τακτικὰ πρὸς	τὴν	ὁπλιτικὴν ἐμπειρίαν ἀνάγονται οἱ δι´
[7]	ἑκουσίως τις ὑποβάλοι τοῖς βλεφάροις	τὴν	ὅρασιν, ἔξω τῆς τοῦ μὴ
[7]	μὴ ὄντων ποιητὴς ὤν· ὁ	τὴν	ὅρασιν, οὐ τὴν πήρωσιν δημιουργήσας·
[34]	ἡμετέρας προαιρέσεως πρὸς τὸ σπουδαζόμενον	τὴν	ὁρμὴν ἐχούσης, εἰ συμπαραληφθείη καθηκόντως
[8]	ὢν καὶ πρὸς πᾶν ἀγαθὸν	τὴν	ὁρμὴν ἔχων καὶ πᾶν ὅ
[34]	τινὰ ποιοῦνται τῆς χάριτος, ἢ	τὴν	οὖσαν οὐκ ἀποστρέφουσιν. τὸ γὰρ
[32]	θεότητος κατανόησιν χειραγωγεῖσθαι, ἀλλὰ καὶ	τὴν	ὄψιν γενέσθαι τῶν ὑψηλοτέρων νοημάτων
[20]	τῷ εὐμεταβλήτῳ τῆς ἀνθρωπίνης προαιρέσεως	τὴν	παγίαν ἐν τῷ ἀγαθῷ καὶ
[24]	δύναμις. πρῶτον μὲν οὖν τὸ	τὴν	παντοδύναμον φύσιν καὶ πρὸς τὸ
[34]	παρέσεσθαι τοῖς γινομένοις ἐπηγγελμένου καὶ	τὴν	παρ´ ἑαυτοῦ δύναμιν ἐντεθεικότος τῷ
[0]	τελειότητος οὐ παραδέχεται λόγος, μήτε	τὴν	παρὰ τὸ χεῖρον καὶ προτιμότερον·
[8]	φημι, τῆς κακίας καταμιχθείσης, διαλύσας	τὴν	παραδεξαμένην τὸ κακὸν ὕλην, πάλιν
[31]	ἀντιτύπως ἔχοντας ἀναγκαστικῶς ἐφελκύσασθαι πρὸς	τὴν	παραδοχὴν τοῦ κηρύγματος. ποῦ τοίνυν
[26]	τῶν γιγνομένων ἐπὶ τὸ κρεῖττον	τὴν	παραλλαγὴν ἔχει. ὁ μὲν γὰρ
[40]	γνωριζομένοις ὀνόμασιν, οὐκ ἐν ὀλίγῳ	τὴν	παραλλαγὴν ἔχει. πῦρ γὰρ ἀκούων
[8]	τὸ ἴσον βλέπων. ἀλλ´ ὥσπερ	τὴν	παρατροπὴν ἐθεάσατο, οὕτω καὶ τὴν
[28]	μὲν οὖν λοιπὰ τῶν ὀργάνων	τὴν	παροῦσαν συνέχει τῶν ἀνθρώπων ζωήν,
[18]	ἐπιδεδημηκέναι τῷ βίῳ πιστεύσαντας διαβάλλειν	τὴν	παρουσίαν, ὡς οὐκ ἐν σοφίᾳ
[0]	πρὸς μιᾶς θεότητος ὁμολογίαν συνθλιβῆναι	τὴν	πεπλανημένην περὶ τοῦ πλήθους τῶν
[0]	τὴν πολυθείαν καὶ τοῦ Ἰουδαίου	τὴν	περὶ τὸν μονογενῆ θεὸν ἀπιστίαν,
[13]	τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον εἶναι εἰς	τὴν	περὶ τοῦ θεὸν αὐτὸν εἶναι
[1]	προσήκει διαστολῇ τινὶ τεχνικῇ καὶ	τὴν	περὶ τοῦτο πλάνην ἐπανορθώσασθαι. οὐδὲ
[5]	ἐξ ἑτέρας ἀρχῆς καὶ εἰς	τὴν	περὶ τούτου πίστιν τοὺς ἀντιλέγοντας
[6]	ποιεῖται καὶ οὐκ ἀνεκτὸν ὁ	τὴν	περίγειον οἰκονομίαν λαχών, εἰ ἐκ
[6]	καθ´ ἑαυτὴν οὖσαν τῇ φύσει	τὴν	πήρωσιν, ἀλλὰ προλαβούσης ἕξεως στέρησιν,
[7]	ὤν· ὁ τὴν ὅρασιν, οὐ	τὴν	πήρωσιν δημιουργήσας· ὁ τὴν ἀρετήν,
[6]	ὥσπερ φαμὲν ἀντιδιαιρεῖσθαι τῇ ὁράσει	τὴν	πήρωσιν, οὐ καθ´ ἑαυτὴν οὖσαν
[31]	ἔγκλημα, τὸ μὴ πᾶσιν ἐγγενέσθαι	τὴν	πίστιν, ἀλλὰ τῆς διαθέσεως τῶν
[14]	τὸ θεῖον, ὡς ἀμφίβολον εἶναι	τὴν	πίστιν, εἰ θεός, τὸ ἀχώρητον
[30]	διὰ πάντων διήκειν τῶν ἀνθρώπων	τὴν	πίστιν ἐν αἰτίᾳ ποιοῦνται. καὶ
[38]	μυστήριον ζητουμένων, πλὴν τοῦ κατὰ	τὴν	πίστιν λόγου, ὃν δι´ ὀλίγου
[39]	εἰσαγάγῃ, τῆς ὑπερεχούσης φύσεως ἀποστήσας	τὴν	πίστιν. ὁ γάρ τινι τῶν
[0]	πάντων ταὐτότητος εἰς τὸ ἓν	τὴν	πίστιν περιαγούσης. ~Ἀλλ´ ἐπειδὴ καὶ
[30]	κηρύξαντος, τρισχιλίων κατὰ ταὐτὸν παραδεξαμένων	τὴν	πίστιν, πλείους ὄντες τῶν πεπιστευκότων
[30]	θείου βουλήματος ἀποκληροῦσθαι τοῖς ἀνθρώποις	τὴν	πίστιν, τῶν μὲν καλουμένων, τῶν
[9]	μυστηρίῳ ἀμβλύνει πως τῶν μικροψυχοτέρων	τὴν	πίστιν, ὡς μηδὲ τὸ ἐφεξῆς
[3]	τῆς κατὰ φύσιν ἑνότητος παραγραφομένης	τὴν	πληθυντικὴν φαντασίαν. πάλιν δὲ αὖ
[38]	φωνή, τὸ τὸν γεννώμενον κατὰ	τὴν	πνευματικὴν ἀναγέννησιν εἰδέναι παρὰ τίνος
[0]	τοῖς αὐτοῖς θεραπεύσεις τοῦ Ἕλληνος	τὴν	πολυθείαν καὶ τοῦ Ἰουδαίου τὴν
[7]	ἄλλο τι κακὸν εἶναι παρὰ	τὴν	πονηρίαν ᾠήθησαν. πονηρία δὲ πᾶσα
[16]	ὀνομάζεται, τοῦτο προσήκει καλεῖσθαι καὶ	τὴν	προάγουσαν. εἰ δὲ ἡ πρώτη
[37]	ἡμῖν γενόμενον τὸ τοιοῦτον ἀλεξητήριον	τὴν	προεντεθεῖσαν τῷ σώματι τοῦ δηλητηρίου
[28]	δὲ γεννητικὰ τοῦ μέλλοντος ἔχει	τὴν	πρόνοιαν, δι´ ἑαυτῶν τῇ φύσει
[27]	πάντων δέξασθαι τῶν ἰδιωμάτων αὐτῆς	τὴν	πρὸς ἡμᾶς συνανάκρασιν. καθάπερ γὰρ
[0]	ἕκαστος ὑπολήψεσι προειλημμένοι ἀναγκαίαν ποιοῦσι	τὴν	πρὸς τὰς ἐκείνων ὑπονοίας μάχην·
[8]	καὶ τὴν ἀνάκλησιν αὐτοῦ πάλιν	τὴν	πρὸς τὸ ἀγαθὸν κατενόησε. τί
[8]	γὰρ ᾔδει τὸ ἐσόμενον καὶ	τὴν	πρὸς τὸ γινόμενον ὁρμὴν οὐκ
[21]	καὶ τῷ αὐτεξουσίῳ τῆς προαιρέσεως	τὴν	πρὸς τὸ θεῖον διασώζων ὁμοίωσιν,
[40]	ἐπιθρυλῶν ἑαυτῷ διὰ τοῦ βαπτίσματος	τὴν	πρὸς τὸ κρεῖττον μεταβολήν, ἀκουσάτω
[8]	ζῴου νεκρόν ἐστι, πάντως οἶμαι	τὴν	πρὸς τὸ νεκροῦσθαι δύναμιν, ἣ
[9]	γέννησιν, τὴν ἀνατροφήν, τὴν αὔξησιν,	τὴν	πρὸς τὸ τέλειον τῆς φύσεως
[35]	δι´ αὐτῶν ὧν ἐποίησεν ὁ	τὴν	πρὸς τὸν ἄνθρωπον ὑποστὰς κοινωνίαν,
[40]	δειχθῆναι τοῦ γενομένου υἱοῦ θεοῦ	τὴν	πρὸς τὸν θεὸν οἰκειότητα. ἐκεῖνος
[37]	αὐτὸν τρόπον καὶ τῷ ὑγρῷ	τὴν	προσθήκην ἐκ τῆς ὁμογενοῦς ποιούμεθα
[26]	πρὸς τὴν κατὰ φύσιν λαμπηδόνα	τὴν	προτιμοτέραν ὕλην· οὐκ ἄπονος μέντοι
[30]	διακρίνουσα· διὰ τοῦτο γὰρ παρὰ	τὴν	πρώτην ἀρχὴν τοῦ κηρύγματος ὁμόγλωσσοι
[16]	ἑαυτοῦ τῆς ἑκατέρῳ τούτων παρὰ	τὴν	πρώτην σύστασιν ἐμμιχθείσης οὕτω γενικωτέρῳ
[6]	γὰρ ἅπαξ πρὸς τὸ κακὸν	τὴν	ῥοπὴν ἔσχεν ὁ τῇ ἀποστροφῇ
[1]	προαίρεσιν πρὸς οὐδὲν τῶν κακῶν	τὴν	ῥοπὴν ἔχειν· ἀλλότρια γὰρ τῆς
[11]	ἐκ τοῦ μονωθεῖσαν τῆς ψυχῆς	τὴν	σάρκα νεκράν τε καὶ ἀνενέργητον
[11]	πρὸ τούτου ζητεῖν τί πρὸς	τὴν	σάρκα τῆς ψυχῆς ἡ συμφυία.
[18]	ναούς τε καὶ θυσιαστήρια καὶ	τὴν	σεμνήν τε καὶ ἀναίμακτον ἱερωσύνην
[21]	τῷ ὕδατι τὴν κύνα πρὸς	τὴν	σκιὰν οὗ διὰ στόματος ἔφερε,
[20]	τὴν τοῦ κάμνοντος ἴασιν. οὐκοῦν	τὴν	σοφίαν δεῖ συνεζεῦχθαι πάντως τῇ
[1]	ζωὴν ἢ τὴν δύναμιν ἢ	τὴν	σοφίαν ὑπονοήσειεν, ἀλλὰ πρὸς τὸ
[7]	δημιουργήσας· ὁ τὴν ἀρετήν, οὐ	τὴν	στέρησιν αὐτῆς ἀναδείξας· ὁ ἆθλον
[35]	κατακρύπτεται. πολλὴν δὲ πρὸς ἄλληλα	τὴν	συγγένειαν ἔχει γῆ τε καὶ
[6]	τῆς φύσεως πρὸς τὸ νοητὸν	τὴν	συγγένειαν, προμηθείᾳ δὲ κρείττονι πρὸς
[39]	τὴν ἄκτιστον φύσιν, ἀλλὰ πρὸς	τὴν	συγγενῆ καὶ ὁμόδουλον κτίσιν ἑαυτὸν
[22]	εὐπατρίδαι τινὲς ὦσιν οἱ πρὸς	τὴν	συμφορὰν ταύτην αὐτομολήσαντες· εἰ δέ
[32]	τῶν αἰσθητηρίων ἐνέργεια πρὸς ἅπαν	τὴν	συναίσθησιν ἄγει τὸ ἡνωμένον τῷ
[27]	τῷ σκοπῷ τῆς ὠφελείας ἐποιεῖτο	τὴν	συνανάκρασιν. ἔνθα τοίνυν τὸ κακὸν
[16]	πολὺ πρότερον δικαῖος ἂν εἴη	τὴν	συνδρομὴν ἀμφοτέρων οὕτω κατονομάσαι. εἰ
[37]	ἄλλην τινὰ παρεκαινοτόμησε τῇ φύσει	τὴν	σύστασιν, ἀλλὰ διὰ τῶν συνήθων
[37]	ἡ θεοδόχος ἐκείνη σὰρξ πρὸς	τὴν	σύστασιν ἑαυτῆς παρεδέξατο, ὁ δὲ
[8]	κόσμου στοιχεῖα πάλιν, ἀφ´ ὧν	τὴν	σύστασιν ἔσχε, διάχυσις. τὸ δὲ
[4]	ἐν τῷ πνεύματι τοῦ θεοῦ	τὴν	σύστασιν ἔσχον, ἆρα συνέστηκε τὸ
[32]	καθ´ ἑκάτερον τοῦ παντὸς περάτων	τὴν	σύστασιν, πανταχοῦ τῷ λογισμῷ σου
[28]	οὐδὲν ἐν ταύτῃ τῶν πρὸς	τὴν	σύστασιν τῆς ζωῆς συντελούντων ὡς
[35]	ἴσον ἄνθρωπος καὶ τὸ πρὸς	τὴν	σύστασιν τοῦ ζῴου καταβαλλόμενον; ἀλλ´
[11]	διερευνᾷν παραιτούμεθα. οὐδὲ γὰρ πᾶσαν	τὴν	σωματικήν τε καὶ νοητὴν κτίσιν
[32]	ζῆσαι δεόμενος ὁ ἀεὶ ὢν	τὴν	σωματικὴν ὑποδύεται γένεσιν, ἀλλ´ ἡμᾶς
[35]	τὸν αὐτὸν τρόπον τῷ πρὸς	τὴν	σωτηρίαν ἡμῶν ἐξηγουμένῳ πάντως οἷς
[17]	γνώμην ποιεῖ, ἀλλ´ ἐκ περιόδου	τὴν	σωτηρίαν ἡμῶν κατεργάζεται, τικτόμενός τε
[40]	καὶ μεταβολῇ τῆς φύσεως ἡμῶν	τὴν	σωτήριον παραλαμβάνεσθαι γέννησιν παντὶ δῆλόν
[35]	πάλιν ἀναβάντες ἀπὸ τοῦ ὕδατος,	τὴν	σωτήριον ταφὴν καὶ ἀνάστασιν τὴν
[14]	οὖν αἰτία, φησί, τοῦ πρὸς	τὴν	ταπεινότητα ταύτην καταβῆναι τὸ θεῖον,
[23]	ἀσφαλοῦς ἀντιτυπίας ὑπερειδούσης τὸ ἴχνος,	τήν	τε τῆς τροφῆς ὑπεροψίαν ἐφ´
[23]	τοῦ θελήματος παρ´ αὐτοῦ γινομένην,	τήν	τε τῶν τεθνηκότων ἐπὶ τὸν
[0]	θεωρίᾳ προσκείμενον τύχοι, ἐν παντὶ	τὴν	τελειότητα θεωρεῖσθαι περὶ τὴν θείαν
[0]	τοῦ δὲ κατὰ τὸ εἰκὸς	τὴν	τελειότητα προσμαρτυροῦντος τῇ θείᾳ φύσει,
[35]	τὸ ἐν τῷ ὕδατι προμελετῆσαι	τὴν	τῆς ἀναστάσεως χάριν, ὡς ἂν
[7]	ἀληθείας σαθρὰ ὄντα καὶ πρόχειρον	τὴν	τῆς ἀπάτης ἀπόδειξιν ἔχοντα σαφῶς
[8]	τῆς δὲ τοῦ καλοῦ διαμαρτίας	τὴν	τῆς ἐναντίας ἕξεως ὑπόστασιν ἐνεργησάσης,
[37]	γὰρ πρὸς τὴν ζωὴν ἕνωσις	τὴν	τῆς ζωῆς κοινωνίαν ἔχει· τὸ
[32]	μόνον δι´ ἀκοῆς ἡμᾶς πρὸς	τὴν	τῆς θεότητος κατανόησιν χειραγωγεῖσθαι, ἀλλὰ
[35]	κακοῦ συνεχείας, συνδραμόντων δύο πρὸς	τὴν	τῆς κακίας ἀναίρεσιν, τῆς τε
[10]	εἰ δὲ ἀνθρώπου ψυχὴ κατὰ	τὴν	τῆς φύσεως ἀνάγκην συγκεκραμένη τῷ
[13]	καὶ τὸ μετὰ τὸν θάνατον	τὴν	τῆς φύσεως ἡμῶν ἐκφεύγει κοινότητα.
[27]	διὰ πάντων ἐπ´ ἴσης διήκειν	τὴν	τὸ πᾶν ἐπικρατοῦσαν δύναμιν ὑπονοήσαιμεν,
[10]	ἐπὶ τῆς ὕλης πῦρ καὶ	τὴν	τὸ πῦρ ἐξάπτουσαν ὕλην, ἔργῳ
[26]	πρὸς τὸ νομίσαι ἀπάτην τινὰ	τὴν	τοιαύτην μέθοδον ἐπινενοῆσθαι ὑπὲρ ἡμῶν
[20]	φησιν ὁ Δαβίδ, μὴ ἀγαθότητος	τὴν	τοιαύτην πρόθεσιν ἐμποιούσης. ἀλλ´ οὐδὲν
[8]	οὐκ ἐπὶ βλάβῃ τοῦ ὑπομένοντος	τὴν	τομὴν ἄγουσιν, οὕτως καὶ ὅσα
[7]	βίος οὐκέτ´ ἄν, φησίν, εἰς	τὴν	τοῦ ἀγαθοῦ δημιουργίαν ἀνάγοιτο, ἀλλ´
[0]	κατὰ τὴν δύναμιν, εἴτε κατὰ	τὴν	τοῦ ἀγαθοῦ ἐπίνοιαν, εἴτε κατὰ
[5]	ποιητής, οὐκ ἀνάγκῃ τινὶ πρὸς	τὴν	τοῦ ἀνθρώπου κατασκευὴν ἐναχθείς, ἀλλ´
[33]	ἀντιτύπως, ἁπλοῦς ἐξαρκεῖ λόγος πρὸς	τὴν	τοῦ δόγματος ἀγαγεῖν συγκατάθεσιν. ἀντερωτήσωμεν
[15]	τὰ γινόμενα βλέποντες, διὰ τούτων	τὴν	τοῦ ἐνεργοῦντος ἀναλογιζόμεθα φύσιν. εἰ
[40]	οὐκ ἤκουσαν καὶ παρὰ τούτου	τὴν	τοῦ Ζακχαίου φωνὴν ὅτι Εἴ
[9]	τὸ τέλειον τῆς φύσεως πρόοδον,	τὴν	τοῦ θανάτου πεῖραν, τὴν ἐκ
[37]	ἀλλ´ οἴνῳ πολλάκις ἐφηδυνόμενον, πρὸς	τὴν	τοῦ θερμοῦ τοῦ ἐν ἡμῖν
[17]	θεραπεύων καὶ τόδε τι πρὸς	τὴν	τοῦ κακοῦ λύσιν ἐπενόησεν, ἕτερον
[20]	τεχνική τις δύναμις ἐνεργεῖ πρὸς	τὴν	τοῦ κάμνοντος ἴασιν. οὐκοῦν τὴν
[23]	μαρτυρία· τὸ δὲ συναλλαγματικὴν ποιήσασθαι	τὴν	τοῦ κρατουμένου λύτρωσιν τὸ δίκαιον
[40]	ἀπωσθεὶς οὐδεμίαν ὁρῶσιν ἐφ´ ἑαυτῶν	τὴν	τοῦ λελουμένου μεταβολήν. οὐκ ἤκουσαν
[2]	ἐκφωνήσεως τοῦ λόγου φωνὴ γίνεται,	τὴν	τοῦ λόγου δύναμιν ἐν ἑαυτῇ
[1]	ἀδυνάτως ἔχοι· πάντα δὲ δυναμένην	τὴν	τοῦ λόγου προαίρεσιν πρὸς οὐδὲν
[27]	πάντα γὰρ κατὰ τὸ ἴσον	τὴν	τοῦ παντὸς ἐπιστατοῦσαν δύναμιν ὑποβέβηκεν,
[6]	ἑκάστῃ τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων πρὸς	τὴν	τοῦ παντὸς σύστασιν ἐνεργείας τινὸς
[35]	γενέσθαι τὸν ἄνθρωπον, οὐ πρὸς	τὴν	τοῦ συγκρίματος ἡμῶν ἀνάπλασίν τε
[16]	τῆς εὐσεβείας μυστήριον; εἰ δὲ	τὴν	τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς
[2]	ἐστὶν ὁλκή, ἀλλοτρίου πράγματος πρὸς	τὴν	τοῦ σώματος σύστασιν ἀναγκαίως εἰσελκομένου
[35]	οὕτω πᾶς ὁ συνημμένος κατὰ	τὴν	τοῦ σώματος φύσιν ἐκείνῳ πρὸς
[37]	τῆς τροφῆς, καθὼς εἴρηται, πρὸς	τὴν	τοῦ σώματος φύσιν μεθισταμένης· τὸ
[7]	καὶ ἀρρωστήμασιν ὑποκεῖσθαι κατ´ ἀνάγκην	τὴν	τοῦ σώματος φύσιν σύνθετον οὖσαν
[35]	τὴν φύσιν οἰκείαις ἀνάγκαις κατὰ	τὴν	τοῦ τάξαντος οἰκονομίαν συνωθουμένην, κἂν
[37]	τὸ προηγούμενον ἄρτος. καὶ εἰς	τὴν	τοῦ ὑγροῦ διαμονὴν καὶ συντήρησιν
[21]	τὴν ὕπαρξιν· ἐπειδὴ τοίνυν κατὰ	τὴν	τρεπτήν τε καὶ ἀλλοιώτην ὁρμήν
[35]	τὸ στοιχεῖον ἐν τρισὶ περιόδοις	τὴν	τριήμερον τῆς ἀναστάσεως χάριν ἀπεμιμήσατο.
[37]	οὕτω κἀκεῖ τὸ θεοδόχον σῶμα	τὴν	τροφὴν τοῦ ἄρτου παραδεξάμενον λόγῳ
[5]	τοιοῦτος κατασκευάζεται, ὡς ἐπιτηδείως πρὸς	τὴν	τῶν ἀγαθῶν μετουσίαν ἔχειν. καθάπερ
[5]	ἀδέσποτον, ὥστε ἆθλον ἀρετῆς εἶναι	τὴν	τῶν ἀγαθῶν μετουσίαν. πόθεν οὖν,
[5]	ἀγαθοῦ δὲ ὄντος τοῦ κόσμου	τὴν	τῶν ἀγαθῶν προεκτικήν τε καὶ
[37]	σῶμα τοῦ Χριστοῦ πᾶσαν ζωοποιεῖ	τὴν	τῶν ἀνθρώπων φύσιν, ἐν ὅσοις
[23]	ἐπὶ τὸν βίον ἀνάλυσιν, καὶ	τὴν	τῶν καταδίκων ἀνάρρυσιν, καὶ τὸν
[8]	θεοῦ κηδεμονίας. τὸ ζῇν διὰ	τὴν	τῶν καταθυμίων ἀπόλαυσιν αἱρετόν ἐστι
[7]	τὸν νοῦν ἀποικίσαντες ἀπαθῶς ἐπεσκόπουν	τὴν	τῶν ὄντων φύσιν, οὐκ ἂν
[34]	μὴν ἄχρηστον εἶναί τις φήσει	τὴν	τῶν προσευχομένων σπουδήν, εἰ περὶ
[21]	ὂν ἀντιδιαιρεῖσθαι καὶ τῇ ἀνυπαρξίᾳ	τὴν	ὕπαρξιν· ἐπειδὴ τοίνυν κατὰ τὴν
[6]	τὴν ἀνυπαρξίαν ἀντιδιαιρεῖσθαι λέγομεν πρὸς	τὴν	ὕπαρξιν, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον
[17]	~Ἀλλ´ οὔπω φήσει τις λελύσθαι	τὴν	ὑπενεχθεῖσαν ἡμῖν ἀντίθεσιν, ἰσχυροποιεῖσθαι δὲ
[8]	ἐπισκεψάσθω διὰ τοῦ σκυθρωποῦ τούτου	τὴν	ὑπερβολὴν τῆς θείας εὐεργεσίας· τάχα
[6]	φύσεως ἀναδειχθήσεταί τις οὐσία πρὸς	τὴν	ὑπερέχουσαν ἀξίαν ὡμοιωμένη. τὸ δ´
[32]	δεῖν εἰς θανάτου πεῖραν ἐλθεῖν	τὴν	ὑπερέχουσαν φύσιν, ἀλλὰ καὶ δίχα
[6]	καὶ εὐκίνητός ἐστιν οὐσία, κατὰ	τὴν	ὑπερκόσμιον λῆξιν πολλὴν ἔχουσα τῷ
[6]	διήκοι, τῆς κάτω φύσεως πρὸς	τὴν	ὑπερκόσμιον συγκιρναμένης. ἐπεὶ οὖν τῆς
[18]	κατορθουμένην, καὶ τῆς σωματικῆς ζωῆς	τὴν	ὑπεροψίαν καὶ τοῦ θανάτου τὴν
[35]	ἄνθρωπος ἀναλαβὼν τὴν νεκρότητα μετὰ	τὴν	ὑπόγειον θέσιν τριταῖος ἐπὶ τὴν
[5]	καὶ πρὸς ταύτην δυσπειθῶς ἔχουσι	τὴν	ὑπόληψιν. ἀλλ´ εἰ μὴ δοῖεν
[1]	πᾶσα ἐν ζωῇ τοῦ λόγου	τὴν	ὑπόστασιν εἶναι ὁμολογεῖν. οὐ γὰρ
[1]	διῄρηται πρὸς ἐκεῖνον, παρ´ οὗ	τὴν	ὑπόστασιν ἔχει· τῷ δὲ ταῦτα
[1]	τῇ ὁρμῇ τοῦ φθεγγομένου καὶ	τὴν	ὑπόστασιν ἔχειν νομισθήσεται, καθ´ ὁμοιότητα
[37]	διαμονήν, βρώσει καὶ πόσει περικρατῶν	τὴν	ὑπόστασιν, ἡ δὲ βρῶσις ἄρτος
[18]	τε καὶ ἀναίμακτον ἱερωσύνην καὶ	τὴν	ὑψηλὴν φιλοσοφίαν, ἔργῳ μᾶλλον ἢ
[1]	λόγον ὑπονοεῖν, οὕτω μεταχθήσεται πρὸς	τὴν	ὑψηλοτέραν ὑπόληψιν. ἀνάγκη γὰρ πᾶσα
[26]	τὸ σκότος, τῇ ἀφθαρσίᾳ δὲ	τὴν	φθοράν, ἀφανισμὸς μὲν τοῦ χείρονος
[37]	δι´ ἐπιβουλῆς λαβόντες ἄλλῳ φαρμάκῳ	τὴν	φθοροποιὸν δύναμιν ἔσβεσαν, χρὴ δὲ
[20]	τῆς προθέσεως, μὴ σοφίας ἐνεργὸν	τὴν	φιλανθρωπίαν ποιούσης. καὶ γὰρ ἐπὶ
[23]	οἱονεὶ μητέρα τῆς λοιπῆς κακίας	τὴν	φιλαρχίαν νοσήσας, τίνος ἂν ἀντηλλάξατο
[10]	ταῦτα διατεμόντας, ἐφ´ ἑαυτῆς δεῖξαι	τὴν	φλόγα διεζευγμένην τῆς ὕλης, ἀλλ´
[10]	ὁρῶμεν καὶ ἐξημμένην τοῦ ὑποκειμένου	τὴν	φλόγα καὶ οὐκ ἐναποκλειομένην τῇ
[6]	διὰ τῆς ἐπινοίας ταύτης ἀμαυρώσει	τὴν	φλόγα, οὕτως δι´ ἀπάτης τῇ
[24]	ὁμοιότητα τῶν ἐμβριθῶν σωμάτων ἴδοι	τὴν	φλόγα, τὸ τοιοῦτον ἐν θαύματι
[6]	τις ἀδυνατῶν τῷ φυσήματι σβέσαι	τὴν	φλόγα ὕδωρ ἐμμίξειε τῷ ἐλαίῳ
[8]	ἐν φρονήσει εἶναι τὸν ἀπεστραμμένον	τὴν	φρόνησιν καὶ σοφόν τι βουλεύσασθαι
[8]	τῆς τῶν ἀλγεινῶν ἀντιδόσεως πρὸς	τὴν	φυγὴν τῆς κακίας σωφρονισθείημεν· τοῖς
[5]	τε καὶ ἄνετόν σοι κατασκευάσας	τὴν	φύσιν, ἀλλ´ ἡ ἀβουλία τὸ
[1]	καὶ τὸ μὴ διαφέρειν κατὰ	τὴν	φύσιν αὐτόν τε τὸν λόγον
[16]	μὲν στήσας διαιρουμένην τῷ θανάτῳ	τὴν	φύσιν, αὐτὸς δὲ γενόμενος ἀρχὴ
[13]	φύσεως ὁ ἐν τοῖς ὑπὲρ	τὴν	φύσιν γεγενῆσθαι ἀποδεικνύμενος. ~Τίς οὖν
[34]	ὄντων ἔστι τις ἰδιότης ἡ	τὴν	φύσιν γνωρίζουσα, οὕτως ἴδιον τῆς
[34]	τοῖς διὰ τῶν γινομένων θαύμασι	τὴν	φύσιν ἑαυτοῦ δείξαντα, συναπεδείχθη τὸ
[13]	πίστιν ἡγῇ τὸ λεγόμενον, ὑπὲρ	τὴν	φύσιν εἶναι τὰ θαύματα. αὐτὸ
[39]	ἐκ τίνος ἄμεινον αὐτῷ συστῆναι	τὴν	φύσιν· εἴρηται γὰρ ὅτι κατ´
[1]	καθορᾶται, ὁ αὐτός ἐστι κατὰ	τὴν	φύσιν ἐκείνῳ τῷ διὰ τῶν
[32]	αὐτόθεν τοῦ λόγου τὸ ὑπὲρ	τὴν	φύσιν ἐμφαίνοντος. ἀλλ´ ἐπειδὴ μέρος
[1]	παρ´ ἐκεῖνον ὑπονοοῖτο, ἀλλὰ κατὰ	τὴν	φύσιν ἓν ὢν ἕτερον τῷ
[39]	ἔχουσαν ἐν τῷ ἀγαθῷ κεκτημένης	τὴν	φύσιν; ἐπεὶ οὖν ἐν τῷ
[35]	αἰῶσι καθαρὰν ἀποσωθῆναι τῷ θεῷ	τὴν	φύσιν. ἐπεὶ οὖν ῥυπτική τίς
[24]	τῷ τρόπῳ τῆς κινήσεως ἐκβαίνει	τὴν	φύσιν, ἐπὶ τὸ κάτω φερόμενον·
[21]	τὸ μέν τι ἀληθῶς κατὰ	τὴν	φύσιν ἐστί, τὸ δὲ οὐ
[28]	θείας δυνάμεως ἀσθενήσασαν ἐν κακίᾳ	τὴν	φύσιν εὔλογον κρίνοντες, πρὸς δὲ
[21]	τε καὶ κίνησιν οὐκ ἐνδέχεται	τὴν	φύσιν ἐφ´ ἑαυτῆς μένειν ἀκίνητον,
[27]	~Ἀκόλουθον δὲ πάντως τὸν πρὸς	τὴν	φύσιν ἡμῶν ἀνακιρνάμενον διὰ πάντων
[37]	βοηθοῦντος δύναμις, οὕτω τοῦ διαλύοντος	τὴν	φύσιν ἡμῶν ἀπογευσάμενοι πάλιν ἀναγκαίως
[8]	ἦν, καθ´ ὅλου μὴ ἀγαγεῖν	τὴν	φύσιν ἡμῶν εἰς γένεσιν, ἐπειδὴ
[28]	θεοπρεποῦς ὑπολήψεως πεπιστεύκαμεν; ~Ἀλλὰ κωμῳδοῦσι	τὴν	φύσιν ἡμῶν, καὶ τὸν τῆς
[26]	φύσιν κατεργασάμενος εὐεργετεῖ τῇ καθάρσει	τὴν	φύσιν, κἂν ἐπίπονος ἡ διάκρισις
[16]	κακία ἐστίν, ἢ τοῦ κατὰ	τὴν	φύσιν κινήματος; εἰ μὲν γὰρ
[7]	τε καὶ τοῦ ἐναντίου διακρίνειν	τὴν	φύσιν. ὁ γὰρ πνευματικός, φησίν,
[13]	τὸ θεῖον; εἰ δὲ ὑπερβαίνει	τὴν	φύσιν ὁ λόγος, ἐν οἷς
[35]	τοῦτο γὰρ δεῖ πάντως πορευθῆναι	τὴν	φύσιν οἰκείαις ἀνάγκαις κατὰ τὴν
[37]	τις ἑκάστῳ κατάλληλος παρὰ τοῦ	τὴν	φύσιν οἰκονομοῦντος ἀποκεκλήρωται. τὰ μὲν
[37]	πρὸς ἐκεῖνο μεταστοιχειώσας τῶν φαινομένων	τὴν	φύσιν. ~Οὐδὲν οἶμαι τοῖς εἰρημένοις
[12]	θεοῦ τὸ παρατραπεῖσαν ἐξ ἀσθενείας	τὴν	φύσιν πάλιν δι´ ὑγείας πρὸς
[16]	ὑπόληψις, εἴπερ τὸν ἀπαθῆ κατὰ	τὴν	φύσιν πρὸς κοινωνίαν πάθους ἐλθεῖν
[32]	πάντα συνέχουσα. εἴτε δὴ θεότητα	τὴν	φύσιν ταύτην ὀνομάζεσθαι χρὴ εἴτε
[8]	δὲ μόνον ἀναλλοίωτόν ἐστι κατὰ	τὴν	φύσιν τὸ μὴ διὰ κτίσεως
[25]	ὡς συνέχων ἐν τῷ εἶναι	τὴν	φύσιν· τότε δὲ κατεμίχθη πρὸς
[6]	ἀρχετύπου ἐγεγόνει κάλλους· ἀπαθὴς δὲ	τὴν	φύσιν· τοῦ γὰρ ἀπαθοῦς μίμημα
[37]	προσήκει παρασχολῆσαι τὸν λόγον εἰς	τὴν	φυσιολογίαν τοῦ σώματος. τίς γὰρ
[37]	θεοδόχου σώματος ἐκείνου ταύτην δεξαμένου	τὴν	χάριν, ἄλλως δὲ δειχθέντος μὴ
[8]	μᾶλλον διὰ τούτων προσαχθείη θαυμάσαι	τὴν	χάριν τῆς περὶ τὸν ἄνθρωπον
[34]	τοῦ ἐπαγγειλαμένου ὑπόσχεσιν πάντως παρεῖναι	τὴν	χάριν τοῖς διὰ τῆς μυστικῆς
[31]	τὸ κατ´ ἐξουσίαν ἀπόθηται, καὶ	τὴν	χάριν τοῦ νοεροῦ συναπώλεσεν. εἰς
[40]	τὸν θεὸν οἰκειότητα. ἐκεῖνος ἀνοίγει	τὴν	χεῖρα καὶ ἐμπιπλᾷ πᾶν ζῷον
[23]	τὴν ἰδίαν αὐτῆς φύσιν σιτοποιοῦσα	τὴν	χρείαν ἐπλήρου, ἀλλ´ ἐκ τῶν
[23]	ὀψοφαγία, οὐ θαλάσσης αὐτοῖς πρὸς	τὴν	χρείαν συνεισφερούσης, ἀλλὰ τοῦ καὶ
[16]	μὲν τῷ θανάτῳ τοῦ σώματος	τὴν	ψυχὴν κατὰ τὴν ἀναγκαίαν τῆς
[11]	εἶναί τι παρὰ τὸ σῶμα	τὴν	ψυχὴν πεπιστεύκαμεν ἐκ τοῦ μονωθεῖσαν
[25]	ἐπαγάγοι. τίς γὰρ οὕτω νήπιος	τὴν	ψυχὴν ὡς εἰς τὸ πᾶν
[17]	χρηστότητος τοῦ θεοῦ κεκρυμμένην ἔχει	τὴν	ὠφέλειαν καὶ οὔπω διὰ τοῦ
[7]	συμφορὰν ὁ θεὸς τὴν ἐκ	τῆς	ἀβουλίας αὐτῷ συμβησομένην ἦλθεν εἰς
[6]	ῥοπὴν ἔσχεν ὁ τῇ ἀποστροφῇ	τῆς	ἀγαθότητος ἐν ἑαυτῷ γεννήσας τὸν
[23]	τὸ μὲν γὰρ ἑλέσθαι σῶσαι	τῆς	ἀγαθότητός ἐστι μαρτυρία· τὸ δὲ
[20]	ζητοῦμεν πάντως ἐπὶ τοῦ θεοῦ	τῆς	ἀγαθότητος τὰ σημεῖα. καὶ τίς
[7]	ὁ ἄνθρωπος, οὐκέτ´ ἂν ὁ	τῆς	ἀγαθότητος τοῦ θεοῦ διασώζοιτο λόγος,
[31]	κρατοῦντι δοκοῦν περιάγεσθαι. οὐκοῦν οὐ	τῆς	ἀγαθότητος τοῦ θεοῦ τὸ ἔγκλημα,
[39]	συμφέροντος, κατ´ ἐξουσίαν προκειμένης παντὶ	τῆς	αἱρέσεως, καλῶς ἔχειν φημὶ τὸν
[8]	ὥσπερ γὰρ ἐν σαρκὶ τὸ	τῆς	αἰσθητῆς χωρισθῆναι ζωῆς προσαγορεύομεν θάνατον,
[5]	οἰήσεται. ἀλλ´ ὡς ἂν μηδαμοῦ	τῆς	ἀκολουθίας ὁ λόγος παρατραπείη, καὶ
[0]	θείαν φύσιν κατὰ τὸ εὔλογον	τῆς	ἀκολουθίας ταύτης συγκαταθήσεται. τούτου δὲ
[6]	οἷόν τινα σκιὰν τῇ ἀναχωρήσει	τῆς	ἀκτῖνος ἐπισυμβαίνουσαν. ἐπειδὴ τοίνυν ἡ
[39]	τόν γε νοῦν ἔχοντα, ἢ	τῆς	ἀκτίστου φύσεως εἶναι πιστεύειν τὴν
[8]	γένεσιν, τὰ δ´ ὅσα παρὰ	τῆς	ἀκτίστου φύσεως ἐκ τοῦ μὴ
[8]	ἀνακαλέσασθαι. ὃ παρὰ τοῦ μυστηρίου	τῆς	ἀληθείας ἀκούομεν, θεὸν πεποιηκέναι κατ´
[4]	τῶν συντρόφων αὐτῷ διδαγμάτων ἡ	τῆς	ἀληθείας ἔσται φανέρωσις. τὸ γὰρ
[9]	δι´ ὧν μάλιστα τὸ μυστήριον	τῆς	ἀληθείας κρατύνεται· γένεσις ἀνθρωπίνη καὶ
[4]	σύστασιν ἔσχον, ἆρα συνέστηκε τὸ	τῆς	ἀληθείας μυστήριον, λόγον ἐν οὐσίᾳ
[7]	ἔχειν δοκεῖ· τοῖς δὲ διορατικωτέροις	τῆς	ἀληθείας σαθρὰ ὄντα καὶ πρόχειρον
[8]	καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς τὸν	τῆς	ἀληθοῦς ζωῆς χωρισμὸν θάνατον ὀνομάζομεν·
[8]	πράττοι, πρὸς τὸ κρεῖττον αὐτοῖς	τῆς	ἀλλοιώσεως εἰς ἀεὶ γιγνομένης, εἰ
[37]	ὅπερ ἐν ἡμῖν γενόμενον διὰ	τῆς	ἀλλοιωτικῆς δυνάμεως ἐξαιματοῦται καὶ μάλιστά
[37]	καὶ σῶμα γίνεται, καταλλήλως διὰ	τῆς	ἀλλοιωτικῆς δυνάμεως πρὸς τὸ τοῦ
[35]	πάλιν ἡ τῶν κεχωρισμένων ἐπάνοδος	τῆς	ἀλλοτρίας ἐπιμιξίας καθαρεύουσα γένοιτο· ἐπὶ
[9]	κακίας ἀπηλλαγμένου, πῶς οὐκ ἐλεεινοὶ	τῆς	ἀλογίας οἱ τὸ καλὸν μὴ
[8]	πρὸς τὸ νεκροῦσθαι δύναμιν, ἣ	τῆς	ἀλόγου φύσεως ἐξαίρετος ἦν, ἐκ
[8]	καὶ τὸ μὴ καλὸν κρίνειν	τῆς	ἀλόγου φύσεως ἴδιόν ἐστιν, ἐφ´
[8]	καὶ ἐκτηκομένης ἐν τοῖς ὑπὲρ	τῆς	ἁμαρτίας ἐλεγμοῖς, καθώς πού φησιν
[23]	αὐτῷ θεωρήσαντα, ἣν ἤδη διὰ	τῆς	ἁμαρτίας κεχείρωτο. διὰ τοῦτο περικαλύπτεται
[39]	τῆς ἐν τροπῇ θεωρουμένης ἢ	τῆς	ἀμετάστατόν τε καὶ παγίαν καὶ
[40]	ὄντι γεννώμενοι. ἡ γὰρ διὰ	τῆς	ἀναγεννήσεως γινομένη τῆς ζωῆς ἡμῶν
[40]	προσίεται, σκεπτέον τίνος μεταποιηθέντος ἐντελὴς	τῆς	ἀναγεννήσεως ἡ χάρις ἐστί. δῆλον
[33]	πίστις ἐστὶ δι´ ὧν τὸ	τῆς	ἀναγεννήσεως πληροῦται μυστήριον, δυσπειθῶς ἔχουσι
[22]	ἀλλὰ τὸν δίκαιον τρόπον ἐπινοηθῆναι	τῆς	ἀνακλήσεως. οὗτος δέ ἐστί τις
[21]	σοφὸς οὐκ ἀγνοεῖ τὸν τρόπον	τῆς	ἀνακλήσεως. σοφίας δ´ ἂν εἴη
[11]	καὶ ἐπίκηρον ὁμολογοῦμεν, τὸν δὲ	τῆς	ἀνακράσεως τρόπον τοῦ θείου πρὸς
[35]	τὴν ζωὴν ἐνεργήσας, ἵνα διὰ	τῆς	ἀναληφθείσης παρ´ αὐτοῦ καὶ συναποθεωθείσης
[8]	πάλιν ἀμιγὲς τοῦ ἐναντίου διὰ	τῆς	ἀναστάσεως ἀναπλάσας, πρὸς τὸ ἐξ
[8]	τὸ ἐξ ἀρχῆς σχῆμα διὰ	τῆς	ἀναστάσεως ἀναπλασθείη. τὸ δὲ τοιοῦτον
[16]	αὐτὸν τρόπον καὶ ἡ ἀρχὴ	τῆς	ἀναστάσεως δι´ ἑνὸς ἐπὶ πᾶσαν
[32]	θεοδόχος ἄνθρωπος ἦν, ὁ διὰ	τῆς	ἀναστάσεως συνεπαρθεὶς τῇ θεότητι, ὥσπερ
[35]	τῆς ψυχῆς ἐκρυείσης πάλιν διὰ	τῆς	ἀναστάσεως σῶον καὶ ἀπαθῆ καὶ
[32]	καὶ ἀρχὴν δοῦναι τῇ φύσει	τῆς	ἀναστάσεως τῷ ἰδίῳ σώματι, ὅλον
[35]	ἐν τρισὶ περιόδοις τὴν τριήμερον	τῆς	ἀναστάσεως χάριν ἀπεμιμήσατο. εἴρηται δὲ
[35]	ἐν τῷ ὕδατι προμελετῆσαι τὴν	τῆς	ἀναστάσεως χάριν, ὡς ἂν εἰδείημεν
[16]	ἄλληλα δὲ πάλιν ἐπαναγαγεῖν διὰ	τῆς	ἀναστάσεως, ὡς ἂν αὐτὸς γένοιτο
[27]	τε καὶ ἄδοξον τὸ εἶδος	τῆς	ἀνθρωπίνης γενέσεως. ἀλλ´ οὐκ ἦν
[5]	χάριτος. εἰ γάρ τις ἀνάγκη	τῆς	ἀνθρωπίνης ἐπεστάτει ζωῆς, διεψεύσθη ἂν
[18]	ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις, διὰ	τῆς	ἀνθρωπίνης ἐπιδημήσασα φύσεως, πάντα καπνοῦ
[32]	φύσεως. εἰ τοίνυν δύο πέρασι	τῆς	ἀνθρωπίνης ζωῆς διειλημμένης ἐν τῷ
[27]	πλύσεως· οὕτως, μολυνθείσης τῇ ἁμαρτίᾳ	τῆς	ἀνθρωπίνης ζωῆς ἐν ἀρχῇ τε
[13]	ἐκφεύγει κοινότητα. εἰς γὰρ ἑκάτερα	τῆς	ἀνθρωπίνης ζωῆς τὰ πέρατα βλέποντες,
[15]	οὔτε ἄλλο τι τοιοῦτον, ὃ	τῆς	ἀνθρωπίνης ἴδιον οὐσίας ἐστί, τῷ
[16]	ἀλλὰ τὸ καθ´ ἡδονὴν πάθος	τῆς	ἀνθρωπίνης καθηγεῖται γενέσεως, καὶ ἡ
[20]	αὐτομολήσαντος, μηδὲ συνδιατεθῆναι τῷ εὐμεταβλήτῳ	τῆς	ἀνθρωπίνης προαιρέσεως τὴν παγίαν ἐν
[15]	τὸν θεὸν δυσωπῆσαι πρὸς ἐπίσκεψιν	τῆς	ἀνθρωπίνης φύσεως καταβῆναι, οὕτως ἐλεεινῶς
[14]	καὶ πᾶσαν μεγαλειότητα, τῷ λύθρῳ	τῆς	ἀνθρωπίνης φύσεως καταμίγνυται, ὡς καὶ
[26]	γυμνῇ τῇ θεότητι, ἀλλ´ ὑπὸ	τῆς	ἀνθρωπίνης φύσεως κεκαλυμμένῃ, ἀγνοηθέντα παρὰ
[7]	διὰ τούτου πονηρὸν εἶναι τὸν	τῆς	ἀνθρωπίνης φύσεως κτίστην ἀποδεικνύοντες. εἰ
[5]	δύναμις, ἀπεδείχθη κατὰ τὸ ἀκόλουθον	τῆς	ἀνθρωπίνης φύσεως ποιητής, οὐκ ἀνάγκῃ
[34]	εἰ γὰρ ἐπὶ τοῦ ἑτέρου	τῆς	ἀνθρωποποιίας εἴδους αἱ τῶν γεννώντων
[32]	τὸν γὰρ ἅπαξ μετασχεῖν ἐγνωκότα	τῆς	ἀνθρωπότητος διὰ πάντων ἔδει γενέσθαι
[15]	καταβῆναι, οὕτως ἐλεεινῶς καὶ ἀθλίως	τῆς	ἀνθρωπότητος διακειμένης; ἀλλ´ ἐξῆν, φησί,
[29]	τοίνυν ἅπαξ ἐνέσκηψε τῇ φύσει	τῆς	ἀνθρωπότητος ἡ τῆς κακίας νόσος,
[24]	φύσιν καὶ πρὸς τὸ ταπεινὸν	τῆς	ἀνθρωπότητος καταβῆναι ἰσχῦσαι πλείονα τῆς
[21]	εἶναι πάροδος ἀλλοίωσίς τίς ἐστι,	τῆς	ἀνυπαρξίας κατὰ θείαν δύναμιν εἰς
[6]	εἶτα κατεσκευάσθη τὸ γήινον πλάσμα,	τῆς	ἄνω δυνάμεως ἀπεικόνισμα· τοῦτο δὲ
[39]	ἑαυτὸν ἀπάγοι, τῆς κάτωθεν, οὐ	τῆς	ἄνωθέν ἐστι γεννήσεως. φησὶ δὲ
[23]	ποιῆσαι τῷ ἐχθρῷ τὸ ἀχώρητον	τῆς	ἀνωτάτω σοφίας τὴν ἀπόδειξιν ἔχει.
[27]	εἰ δὲ ἐπ´ ἴσης πάντα	τῆς	ἀξίας ἀπολιμπάνεται, ἓν πρέπον ἐστὶ
[23]	καὶ ἄνωθεν ἐπιμαρτυρούσας τῷ ὑπερφυεῖ	τῆς	ἀξίας ἐκ τῶν ἀοράτων φωνάς,
[27]	οὔτε οὖν ἡ γῆ πορρωτέρω	τῆς	ἀξίας ἐστίν, οὔτε ὁ οὐρανὸς
[7]	σαθρὰ ὄντα καὶ πρόχειρον τὴν	τῆς	ἀπάτης ἀπόδειξιν ἔχοντα σαφῶς καθορᾶται.
[26]	σωτηρίᾳ τοῦ καταφθαρέντος τῇ ἐπινοίᾳ	τῆς	ἀπάτης ἐχρήσατο, οὐ μόνον τὸν
[1]	λέγειν εἶναι· ἀλλ´ ἀνάγκη πᾶσα,	τῆς	ἁπλότητος ὁμολογουμένης, αὐτοζωὴν εἶναι τὸν
[34]	θείας οἰκονομίας περιουσία τίς ἐστι	τῆς	ἀποδείξεως τοῦ κατὰ θεὸν ἐπιτελεῖσθαι
[31]	κατὰ τὸ πρόχειρον οὔσης ἑκάστῳ	τῆς	ἀποκρίσεως, τὸ μηδὲν ἐφ´ ἡμῖν
[27]	τούτῳ, ὡς τὰ μὲν ἐφάπτεσθαι	τῆς	ἀπροσίτου φύσεως, τὰ δὲ ἀποκρίνεσθαι,
[6]	τρόπον καὶ ἡ κακία τῷ	τῆς	ἀρετῆς ἀντικαθέστηκε λόγῳ, οὐ καθ´
[8]	ἐπιγενέσθαι τὸ σκότος, τῇ δὲ	τῆς	ἀρετῆς ἀπουσίᾳ τὴν κακίαν ἀντεισαχθῆναι
[15]	ἴδιον οὐσίας ἐστί, τῷ λόγῳ	τῆς	ἀρετῆς ἠναντίωται. ~Ἀλλ´ αὐτή, φησίν,
[15]	οὐδεμιᾶς ἐναντιότητος ὡς πρὸς τὸν	τῆς	ἀρετῆς λόγον ἐν τῇ κατασκευῇ
[16]	ἁπτόμενον καὶ πρὸς κακίαν ἀπὸ	τῆς	ἀρετῆς μεταστρέφον ἀληθῶς πάθος ἐστί,
[15]	καὶ θάνατος· οὕτω καὶ ἐπὶ	τῆς	ἀρετῆς οὐκ ἄν τις κτίσιν
[8]	μὲν τῇ παρούσῃ ζωῇ τὸ	τῆς	ἀρετῆς φάρμακον εἰς θεραπείαν τῶν
[16]	νοερὸν τοῦ ἀνθρωπίνου συγκρίματος, διὰ	τῆς	ἀρρήτου ἐκείνης καὶ ἀνεκφράστου συνανακράσεως
[29]	ἦν, ὡς ἂν διὰ πάσης	τῆς	ἀρρωστίας προχωρήσειεν ἡ θεραπεία, τούτου
[27]	διορθωτικὴ τῆς φύσεως δύναμις, καὶ	τῆς	ἀρχῆς ἁψαμένη καὶ μέχρι τοῦ
[6]	κακοῖς ἐστὶ νῦν τὸ ἀνθρώπινον,	τῆς·	ἀρχῆς ἐκείνης τοῦ τοιούτου τέλους
[16]	νοερὰν οὐσίαν τῇ αἰσθητῇ συγκατέμιξεν,	τῆς	ἀρχῆς κατὰ τὸ ἀκόλουθον ἐπὶ
[3]	διάκρισις μόνη, θεραπευθείσης ἑκατέρωθεν καταλλήλως	τῆς	ἀσεβοῦς ὑπονοίας· ἔστι γὰρ ὥσπερ
[39]	τοῦ ἀκροατοῦ ἡ διάνοια, μὴ	τῆς	ἀστατούσης φύσεως ἑαυτὴν ἔκγονον ποιήσῃ,
[11]	τε καὶ νοητὴν κτίσιν παρὰ	τῆς	ἀσωμάτου τε καὶ ἀκτίστου φύσεως
[5]	γίνεται γένεσις. ἐπεὶ οὖν τοῦτο	τῆς	αὐτεξουσιότητός ἐστι τὸ ἰδίωμα, τὸ
[5]	διηγήσεως εἴδει δόγματα ἡμῖν παρατιθέμενος,	τῆς	αὐτῆς ἔχεται διδασκαλίας. ὁ γὰρ
[35]	ἀνθρωπίνῃ φύσει, εἰ μή τις	τῆς	αὐτῆς ὁδοῦ λάβοιτο δι´ ἧς
[37]	τὸ ἀθάνατον κοινωνίας ἐν μετουσίᾳ	τῆς	ἀφθαρσίας γινόμενον, σκοπῆσαι προσήκει, πῶς
[37]	ἀθάνατον ἑνώσει καὶ ὁ ἄνθρωπος	τῆς	ἀφθαρσίας μέτοχος γένοιτο. ταῦτα δὲ
[2]	προσαχθησόμεθα, σκιάς τινας καὶ μιμήματα	τῆς	ἀφράστου δυνάμεως ἐν τῇ καθ´
[40]	τὸ μετὰ τοῦτο βλέπειν, καὶ	τῆς	ἀφράστου μακαριότητος ἐν τῇ ὀλίγῃ
[6]	τοῖς εὐπειθεστέροις παραθέσθαι τὸν λόγον.	τῆς	γὰρ ἀρετῆς καὶ τῆς κακίας
[5]	τῷ ἀνομοίῳ πρὸς τὸ ἀρχέτυπον·	τῆς	γὰρ βασιλευούσης φύσεως ἡ ἀνάγκαις
[16]	εἰς ἀεὶ διαμεῖναι τὴν ἕνωσιν.	τῆς	γὰρ φύσεως ἡμῶν διὰ τῆς
[13]	ἡμῶν τὴν κοινότητα τῷ τε	τῆς	γενέσεως τρόπῳ καὶ τῷ ἀνεπιδέκτῳ
[38]	ζῷον· μόνον γὰρ τοῦτο τὸ	τῆς	γεννήσεως εἶδος κατ´ ἐξουσίαν ἔχει,
[13]	εἰς πάθος κατέληξεν· οὔτε γὰρ	τῆς	γεννήσεως ἡδονὴ καθηγήσατο, οὔτε τὸν
[13]	φημὶ κἀγώ. ἀλλὰ τὸ πρὸ	τῆς	γεννήσεως καὶ τὸ μετὰ τὸν
[39]	ταῦτα πίστιν ἐν τῷ καιρῷ	τῆς	γεννήσεως, μήποτε λάθῃ τῇ ἐλλιπεῖ
[28]	τὴν φύσιν ἡμῶν, καὶ τὸν	τῆς	γεννήσεως τρόπον διαθρυλλοῦσι, καὶ οἴονται
[34]	πόσῳ μᾶλλον ἐν τῷ πνευματικῷ	τῆς	γεννήσεως τρόπῳ, καὶ θεοῦ παρέσεσθαι
[6]	τῷ ἀξιώματι· βασιλεύειν γὰρ ἐτάχθη	τῆς	γῆς τε καὶ τῶν ἐπ´
[6]	ὁ θεός, φησιν, χοῦν ἀπὸ	τῆς	γῆς τὸν ἄνθρωπον ἔπλασε καὶ
[40]	καὶ ὅσα τοιαῦτα σποράδην παρὰ	τῆς	γραφῆς διδασκόμεθα. ἐὰν ἐν τούτοις
[39]	καὶ ἀμετάθετον ἐν ἑαυτῇ κεκτημένης,	τῆς	δὲ κτίσεως πρὸς τροπὴν ἀλλοιουμένης,
[18]	οὐδὲ ἐξ ἰχνῶν ἔτι γινωσκομένου,	τῆς	δὲ λαμπρᾶς ἐκείνης πόλεως ἐν
[8]	τῇ δοκιμασίᾳ τῶν αἰσθήσεων ἁμαρτηθείσης,	τῆς	δὲ τοῦ καλοῦ διαμαρτίας τὴν
[12]	τις ἑτέραν ἀπόδειξιν ἔχοι, πλὴν	τῆς	δι´ αὐτῶν τῶν ἐνεργειῶν μαρτυρίας.
[0]	θεῶν πλῆθος ἀπὸ τοῦ δόγματος,	τῆς	διὰ πάντων ταὐτότητος εἰς τὸ
[33]	συστῆναι ἄνθρωπον, τοῦτο καὶ περὶ	τῆς	διὰ τοῦ ὕδατος γινομένης ἀναγεννήσεως
[6]	αὐτὸ τὸ ὄνομα ἐντός ἐστι	τῆς	διὰ τῶν αἰσθητηρίων κατανοήσεως. ἀλλ´
[32]	μέσῳ γίγνεσθαι, μηδὲν τῆς εἰσόδου	τῆς	διὰ τῶν θυρῶν προσδεόμενον, ἐνισχύειν
[31]	πᾶσιν ἐγγενέσθαι τὴν πίστιν, ἀλλὰ	τῆς	διαθέσεως τῶν δεχομένων τὸ κήρυγμα.
[6]	ἐν τῇ τῶν ὄντων φύσει	τῆς	διαιρέσεως ταύτης ἔξω φερόμενον. διῄρηται
[16]	ἐμμιχθείσης τῇ φύσει κακίας διὰ	τῆς	διαλύσεως ἡμῶν ἐκρυείσης, οἷον ἐπὶ
[8]	ἐνέργειαν· διὰ τοῦτο ὁ μὲν	τῆς	διαλύσεως θάνατος ἐκ τῆς τῶν
[0]	ἂν εἴη χαλεπὸν τὸ ἐσκεδασμένον	τῆς	διανοίας εἰς πλῆθος θεῶν πρὸς
[30]	καὶ αὐτεξούσιον, ἐν τῇ ἐλευθερίᾳ	τῆς	διανοίας κείμενον. οὐκοῦν ἐπὶ τοὺς
[10]	περιγράφεται, ἡ δὲ ψυχὴ τοῖς	τῆς	διανοίας κινήμασι πάσῃ κατ´ ἐξουσίαν
[8]	τῶν λόγων ἢ τῷ στοχασμῷ	τῆς	διανοίας ὑπάγεται. οὐκοῦν πρὸς τὸ
[32]	λαόν, δύναμιν αὐτοῖς ἐντιθεὶς διὰ	τῆς	διδασκαλίας πρὸς τὸ γνῶναι τί
[0]	προσαγομένου. οὐ μὴν ὁ αὐτὸς	τῆς	διδασκαλίας τρόπος ἐπὶ πάντων ἁρμόσει
[30]	ἀθρόως ἐγένοντο, ὡς ἂν μηδεὶς	τῆς	διδαχῆς τῶν ἀγαθῶν ἀμοιρήσειεν· πῶς
[26]	~Ἀλλ´ ἴσως τις ἐν τῇ	τῆς	δικαιοσύνης τε καὶ σοφίας ἐξετάσει
[26]	βλέπων πάντων μάλιστα καὶ τοῦτο	τῆς	δικαιοσύνης τε καὶ τῆς σοφίας
[26]	ἀγαθότητος γίγνεται. ἴδιον μὲν γὰρ	τῆς	δικαιοσύνης τὸ ἐκεῖνα νέμειν ἑκάστῳ,
[15]	τὸν ἐλευθερωτὴν ὁ τῷ ζυγῷ	τῆς	δουλείας κατεχόμενος. ἆρα μικρὰ ταῦτα
[22]	ἡμᾶς αὐθεντίᾳ, μηδὲ τῷ περιόντι	τῆς	δυνάμεως ἀποσπάσαντα τοῦ κρατοῦντος καταλιπεῖν
[32]	καὶ δίχα τούτου τῇ περιουσίᾳ	τῆς	δυνάμεως δύνασθαι ἂν μετὰ ῥᾳστώνης
[16]	ἑνώσας τῷ οἰκείῳ σώματι διὰ	τῆς	δυνάμεως ἑαυτοῦ τῆς ἑκατέρῳ τούτων
[20]	ἐστι τὸ τοιοῦτον καὶ τυραννικὸν	τῆς	δυνάμεως εἶδος. ὡσαύτως δὲ καὶ
[24]	ταπεινὸν κάθοδος περιουσία τίς ἐστι	τῆς	δυνάμεως οὐδὲν ἐν τοῖς παρὰ
[24]	τῆς ἀνθρωπότητος καταβῆναι ἰσχῦσαι πλείονα	τῆς	δυνάμεως τὴν ἀπόδειξιν ἔχει ἢ
[38]	προεξεθέμεθα ἐν ἑτέροις πόνοις, διὰ	τῆς	δυνατῆς ἡμῖν σπουδῆς ἐν ἀκριβείᾳ
[30]	ἀποφοιτήσαντα μὴ ἑαυτόν, ἀλλ´ ἕτερον	τῆς	δυσκληρίας ἐπαιτιᾶσθαι. ~Ἀλλ´ οὐκ ἀποροῦσιν
[40]	τὸ ὕδωρ ὕδωρ ἐστίν, οὐδαμοῦ	τῆς	δωρεᾶς τοῦ ἁγίου πνεύματος ἐπιφανείσης
[7]	δι´ ἀπάτης παρασυρέντες εἰς σύστασιν	τῆς	ἑαυτῶν πλάνης προβάλλουσιν, ὡς διὰ
[5]	καθάπερ γὰρ ὁ ὀφθαλμὸς διὰ	τῆς	ἐγκειμένης αὐτῷ φυσικῶς αὐγῆς ἐν
[5]	τὸ ἀθάνατον, ὡς ἂν διὰ	τῆς	ἐγκειμένης δυνάμεως γνωρίζοι τε τὸ
[18]	ἡ τῶν δαιμόνων ἀπάτη, διὰ	τῆς	εἰδωλομανίας τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων
[25]	ἐπάνοδος ἀρχὴ τῷ θνητῷ γένει	τῆς	εἰς τὴν ἀθάνατον ζωὴν ἐπανόδου
[27]	διαλαβοῦσα. μιᾶς δὲ πᾶσιν ἀνθρώποις	τῆς	εἰς τὴν ζωὴν οὔσης παρόδου,
[30]	τὴν ἐξουσίαν ἔχων δι´ ὑπερβολὴν	τῆς	εἰς τὸν ἄνθρωπον τιμῆς ἀφῆκέ
[28]	νομοθετοῦσιν ἕτερον τρόπον τῷ θεῷ	τῆς	εἰς τὸν βίον παρόδου οἱ
[18]	νόμου προεδιδάχθησαν, καὶ προτιμοτέραν ἐποιήσαντο	τῆς	εἰς τὸν φανέντα πίστεως τὴν
[13]	γενέσεως τρόπῳ καὶ τῷ ἀνεπιδέκτῳ	τῆς	εἰς φθορὰν ἀλλοιώσεως, καλῶς ἂν
[32]	καὶ ἐν μέσῳ γίγνεσθαι, μηδὲν	τῆς	εἰσόδου τῆς διὰ τῶν θυρῶν
[9]	προειρημένα συμπαραδέχεσθαι. τὸ γὰρ θεοπρεπὲς	τῆς	ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως διὰ τὸ
[16]	περὶ τὸν θάνατον οἰκονομίας καὶ	τῆς	ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως, τὸ διαλυθῆναι
[33]	φθορὰν τὸ γεννώμενον κρεῖττον γένηται	τῆς	ἐκ τοῦ θανάτου φθορᾶς· ἐπειδὰν
[32]	τοιαῦτα περιέχει ἡ ἱστορία, οὐδὲν	τῆς	ἐκ τῶν λογισμῶν συμμαχίας προσδέεται
[40]	μετὰ ταῦτα βίου, καταλλήλως ἐκ	τῆς	ἑκάστου προαιρέσεως κατὰ τὴν δικαίαν
[16]	σώματι διὰ τῆς δυνάμεως ἑαυτοῦ	τῆς	ἑκατέρῳ τούτων παρὰ τὴν πρώτην
[2]	προχεομένου, ὅπερ ἐν τῷ καιρῷ	τῆς	ἐκφωνήσεως τοῦ λόγου φωνὴ γίνεται,
[35]	κεκιβδηλευμένῳ χρυσίῳ τὸ χωνευτήριον, ὡς	τῆς	ἐμμιχθείσης αὐτοῖς κακίας ἀποτακείσης μακροῖς
[35]	οὖν ἔστιν ὃ μιμεῖται; τὸ	τῆς	ἐμμιχθείσης κακίας ἐν τῇ τῆς
[16]	ἐπὶ τὴν ἀίδιον ἐπανέλθοιμεν ζωήν,	τῆς	ἐμμιχθείσης τῇ φύσει κακίας διὰ
[8]	χρῆσιν ἀναπλάσαι τὸ σκεῦος, κενὸν	τῆς	ἐμμιχθείσης ὕλης γενόμενον. οὕτως οὖν
[5]	κοινωνίᾳ τοῦ φωτὸς γίνεται, διὰ	τῆς	ἐμφύτου δυνάμεως τὸ συγγενὲς ἐφελκόμενος,
[15]	ἐπεζήτησας λόγον, ἔχεις τὴν αἰτίαν	τῆς	ἐν ἀνθρώποις τοῦ θεοῦ παρουσίας.
[25]	εἰ γὰρ καὶ ὁ τρόπος	τῆς	ἐν ἡμῖν τοῦ θεοῦ παρουσίας
[39]	τίνος αἱρήσεται μᾶλλον γενέσθαι τέκνον,	τῆς	ἐν τροπῇ θεωρουμένης ἢ τῆς
[36]	ἐστὶ σωτηρία. αὕτη δὲ διὰ	τῆς	ἐν ὕδατι καθάρσεως ἐνεργὸς γίνεται.
[15]	αὐθεντικῆς τινὸς καὶ θεικῆς ἐξουσίας	τῆς	ἐναντίας δυνάμεως ἀποσπάσας πρὸς τὴν
[8]	δὲ τοῦ καλοῦ διαμαρτίας τὴν	τῆς	ἐναντίας ἕξεως ὑπόστασιν ἐνεργησάσης, τὸ
[6]	τούτου βίας· διὰ τοῦτο ἀποστῆσαι	τῆς	ἐνισχυούσης αὐτὸν δυνάμεως μηχανᾶται, ὡς
[3]	δὲ εἰς πλῆθος ἐσκεδασμένων ὁ	τῆς	ἑνότητος λόγος. ~Εἰ δὲ ἀντιλέγοι
[11]	καὶ ἀνενέργητον γίνεσθαι, καὶ τὸν	τῆς	ἑνώσεως οὐκ ἐπιγινώσκομεν τρόπον, οὕτω
[39]	ὑφίσταται, ὁ δὲ πνευματικὸς τόκος	τῆς	ἐξουσίας ἤρτηται τοῦ τικτομένου. ἐπειδὴ
[37]	ἡμῖν γνώριμον ἔχει, διὰ δὲ	τῆς	ἐπεισαγομένης δυνάμεως ἐν τῷ εἶναι
[39]	μάταιος ἂν εἴη ἐν ἐλπίδι	τῆς	ἐπὶ τὸ κρεῖττον μεταστάσεως, πρὸς
[23]	ἐστι δι´ ἀκολούθου στοχασμόν τινα	τῆς	ἐπιθυμίας αὐτοῦ λαβεῖν, εἰ τὰ
[17]	ἰατροῖς οὐ νομοθετοῦσι τὸν τρόπον	τῆς	ἐπιμελείας οἱ κάμνοντες, οὐδὲ περὶ
[6]	ὕδωρ ἐμμίξειε τῷ ἐλαίῳ διὰ	τῆς	ἐπινοίας ταύτης ἀμαυρώσει τὴν φλόγα,
[7]	παραδεδεγμένοις ἀπάτην ἰσχύν τινα διὰ	τῆς	ἐπιπολαίου πιθανότητος ἔχειν δοκεῖ· τοῖς
[37]	ζωὴν οὐκ ἔχει, ἀλλὰ διὰ	τῆς	ἐπιρρεούσης αὐτῇ δυνάμεως συνέχει τε
[28]	εὔλογον κρίνοντες, πρὸς δὲ τὸν	τῆς	ἐπισκέψεως τρόπον δυσαρεστούμενοι, οὐκ εἰδότες
[12]	ἡμῖν φανερωθέντος θεοῦ ἱκανὴν ἀπόδειξιν	τῆς	ἐπιφανείας τῆς θεότητος τὰ κατὰ
[23]	ἐπὶ Μωσέως θαυματουργίαν, ἀλλ´ ἄνω	τῆς	ἐπιφανείας τοῦ ὕδατος ὑποχερσουμένης τῇ
[31]	ἀποροῦσιν οὐδὲ πρὸς τὰ τοιαῦτα	τῆς	ἐριστικῆς ἀντιλογίας. λέγουσι γὰρ δύνασθαι
[33]	ἀνθρώπου φύσιν μεταποιεῖ τὸ φαινόμενον,	τῆς	ἐσχάτης ἂν εἴη ἀγνωμοσύνης ἐκεῖ
[8]	ἀλγυνόντων ἡμᾶς αἴτιος ὑπονοοῖτο, τοῦτο	τῆς	ἐσχάτης μικροψυχίας ἐστὶ τῶν τῇ
[21]	ᾧ ἀφωμοίωται. ἐν τούτῳ τοίνυν	τῆς	ἑτερότητος τοῦ κατ´ εἰκόνα γενομένου
[26]	τρόπος τῆς θεραπείας τὸν σκοπὸν	τῆς	εὐεργεσίας διελυμήνατο· εἰ γὰρ καὶ
[26]	γεγονὸς ἀμφιβάλοιτο, εἴπερ εἰς αἴσθησιν	τῆς	εὐεργεσίας ἔλθοι. νυνὶ γὰρ καθάπερ
[17]	ἀλλὰ πρὸς τὸ πέρας ὁρῶντες	τῆς	εὐεργεσίας ἐν εὐχαριστίᾳ τὴν εὐποιίαν
[24]	τοῦ θανάτου καθαίρεσις. ἐπεὶ οὖν	τῆς	εὐθείας ὁδοῦ παρενεχθέντες τὸ κατ´
[8]	ἀεὶ γιγνομένης, εἰ δὲ παρατραπείη	τῆς	εὐθείας, τῆς πρὸς τὸ ἐναντίον
[37]	γένοιτο. ταῦτα δὲ δίδωσι τῇ	τῆς	εὐλογίας δυνάμει πρὸς ἐκεῖνο μεταστοιχειώσας
[6]	ἀντικείμενος σβέσιν τινὰ καὶ ἀμαύρωσιν	τῆς	εὐλογίας ἐποίησεν, ἧς ἐπιλειπούσης ἐξ
[6]	τε ἦν· ὑπερίσχυε γὰρ ἡ	τῆς	εὐλογίας τοῦ θεοῦ δύναμις τῆς
[18]	τὴν ἐξ ἀρχῆς νομισθεῖσαν αὐτοῖς	τῆς	εὐσεβείας θρησκείαν ἀκώλυτα ἦν. ἐπεὶ
[1]	περιαγούσης. ~Ἀλλ´ ἐπειδὴ καὶ ὁ	τῆς	εὐσεβείας λόγος οἶδέ τινα διάκρισιν
[16]	τὸν θεὸν κεκοινωνηκέναι φησὶ τὸ	τῆς	εὐσεβείας μυστήριον; εἰ δὲ τὴν
[0]	ἐστι τοῖς προεστηκόσι τοῦ μυστηρίου	τῆς	εὐσεβείας, ὡς ἂν πληθύνοιτο τῇ
[34]	τὸ δὲ προηγεῖσθαι τὴν διὰ	τῆς	εὐχῆς κλῆσιν τῆς θείας οἰκονομίας
[34]	εἰ συμπαραληφθείη καθηκόντως ἡ διὰ	τῆς	εὐχῆς συμμαχία, μᾶλλον ἐπιτελὲς ἔσται
[8]	ἀντεισαγούσης, ὡς τῇ μὲν ἀποστροφῇ	τῆς	ζωῆς ἀντεισαχθῆναι τὸν θάνατον, τῇ
[15]	ἐδεῖτο τοῦ ζωοποιοῦντος ὁ ἀφαμαρτὼν	τῆς	ζωῆς, ἐδεῖτο τοῦ πρὸς τὸ
[5]	ἔλαχε βίον, καταλλήλως ἕκαστον τῷ	τῆς	ζωῆς εἴδει κατεσκεύασται, ὡς οἰκεῖον
[24]	ὁδοῦ παρενεχθέντες τὸ κατ´ ἀρχὰς	τῆς	ζωῆς ἐξετράπημεν καὶ τῷ θανάτῳ
[37]	τε θανάτου κρεῖττον ἐδείχθη καὶ	τῆς	ζωῆς ἡμῖν κατήρξατο. καθάπερ γὰρ
[27]	δὲ περιιδεῖν ἀθεράπευτον. τούτου χάριν	τῆς	ζωῆς ἡμῶν δύο πέρασιν ἑκατέρωθεν
[35]	τοίνυν ἰδεῖν ἐν τίσιν ὁ	τῆς	ζωῆς ἡμῶν καθηγησάμενος ἐθεωρήθη, ἵνα,
[40]	γὰρ διὰ τῆς ἀναγεννήσεως γινομένη	τῆς	ζωῆς ἡμῶν μεταποίησις οὐκ ἂν
[35]	κρατούμενα. ἐπεὶ οὖν τοῦ καθηγουμένου	τῆς	ζωῆς ἡμῶν ὁ θάνατος ὑπόγειος
[37]	πρὸς τὴν ζωὴν ἕνωσις τὴν	τῆς	ζωῆς κοινωνίαν ἔχει· τὸ δὲ
[28]	ταύτῃ τῶν πρὸς τὴν σύστασιν	τῆς	ζωῆς συντελούντων ὡς ἄτιμόν τι
[5]	ἡ ἀπάθεια τοῦ σώματος; ποῦ	τῆς	ζωῆς τὸ ἀίδιον; ὠκύμορον, ἐμπαθές,
[24]	ἄγκιστρον τῆς θεότητος, καὶ οὕτω	τῆς	ζωῆς τῷ θανάτῳ εἰσοικισθείσης καὶ
[18]	δαιμόνων ἀπάτη, διὰ τῆς εἰδωλομανίας	τῆς	ζωῆς τῶν ἀνθρώπων κατακρατήσασα· ὅπως
[21]	ἑαυτὸν δι´ ἡδονῆς τῷ ἐχθρῷ	τῆς	ζωῆς ὑποζεύξαντος, πάντα μοι κατὰ
[8]	κρίνεται. οὐκοῦν ἐξετάσωμεν εἰ ὁ	τῆς	ζωῆς χορηγὸς πρὸς ἄλλο τι
[30]	ἐψύχωται τῷ ἰδίῳ θυμῷ καὶ	τῆς	ζωτικῆς κινήσεως οὐκ ἐστέρηται, οὕτως
[26]	ὁ προαπατήσας τὸν ἄνθρωπον τῷ	τῆς	ἡδονῆς δελεάσματι· ὁ δὲ σκοπὸς
[8]	ἀπόλωλε, κἂν ἐκφεύγῃ τὴν κατάληψιν	τῆς	ἡμετέρας αἰσθήσεως. ἡ δὲ αἰτία
[10]	θεότητος περιελήφθη; οὐδὲ γὰρ ἐπὶ	τῆς	ἡμετέρας ζωῆς ἐντὸς κατακλείεται τῶν
[1]	ἀλλὰ πρὸς τὸ τῆς φύσεως	τῆς	ἡμετέρας μέτρον συνταπεινοῦνται καὶ αἱ
[34]	τῷ ἔργῳ, καθὰ πεπιστεύκαμεν, καὶ	τῆς	ἡμετέρας προαιρέσεως πρὸς τὸ σπουδαζόμενον
[4]	ἦ γὰρ ἂν καθ´ ὁμοιότητα	τῆς	ἡμετέρας φύσεως καὶ τὸ θεῖον
[39]	φύσιν ἐν τῇ τριάδι διὰ	τῆς	ἠπατημένης ὑπολήψεως βλέποντα, ἔπειτα ἐν
[5]	τὸ ὑπερκείμενον καὶ ἐν ἐπιθυμίᾳ	τῆς	θείας ἀιδιότητος εἴη. ταῦτά τοι
[6]	κατὰ τὸν ἄνθρωπον μίγμα παρὰ	τῆς	θείας ἀναδείκνυται φύσεως, καθὼς διδάσκει
[28]	παρόδου οἱ ἐπισκεφθῆναι μὲν παρὰ	τῆς	θείας δυνάμεως ἀσθενήσασαν ἐν κακίᾳ
[27]	περὶ τὰ μηδὲν ἡμῖν ἐπικοινωνοῦντα	τῆς	θείας δυνάμεως ἀσχολία. τὸ μὲν
[2]	καθαιροῖτο πρὸς ταπεινότητα τὸ μεγαλεῖον	τῆς	θείας δυνάμεως, εἰ καθ´ ὁμοιότητα
[24]	τῆς θεότητος, ποῦ ἡ ἀφθαρσία	τῆς	θείας δυνάμεως ἐν τοῖς εἰρημένοις
[23]	ἀλλ´ ἐκ τῶν ἀρρήτων ταμείων	τῆς	θείας δυνάμεως ἡ φιλοτιμία προῄει,
[24]	τι καὶ ὑψηλὸν ἐξεργασθῆναι παρὰ	τῆς	θείας δυνάμεως κατὰ φύσιν πώς
[26]	τοῦ κακοῦ περιφυέντων, ὁ προσεγγισμὸς	τῆς	θείας δυνάμεως πυρὸς δίκην ἀφανισμὸν
[8]	ἀνθρώπου μέρος διαλαμβάνουσα, αὐτῆς δὲ	τῆς	θείας εἰκόνος οὐ προσαπτομένη. λύεται
[6]	δὲ παρρησίας, αὐτῆς κατὰ πρόσωπον	τῆς	θείας ἐμφανείας κατατρυφῶν· ταῦτα δὲ
[26]	τοιαῦτα παραδίδωσι τὸ μέγα μυστήριον	τῆς	θείας ἐνανθρωπήσεως. δι´ ὧν γὰρ
[36]	τὸ οἰκεῖον ποιεῖν; ἴδιον δὲ	τῆς	θείας ἐνεργείας ἡ τῶν δεομένων
[18]	πρὸς τὴν ἀλήθειαν οὐ μικρὰ	τῆς	θείας ἐπιδημίας ἀπόδειξις ἡ καὶ
[18]	μὴ σαφῆ τε καὶ ἀναμφίβολον	τῆς	θείας ἐπιδημίας ἔχοντες τὴν ἀπόδειξιν.
[8]	τοῦ σκυθρωποῦ τούτου τὴν ὑπερβολὴν	τῆς	θείας εὐεργεσίας· τάχα γὰρ ἂν
[6]	καὶ αὐτόχειρα. ἐπειδὴ γὰρ διὰ	τῆς	θείας εὐλογίας δυναμωθεὶς ὁ ἄνθρωπος
[6]	καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος, μηδὲ	τῆς	θείας κοινωνίας ἀπόκληρον. τούτου χάριν
[10]	στοχασμόν τινα πρέ– ποντα περὶ	τῆς	θείας οἰκονομίας λαβεῖν; ὡς γὰρ
[24]	τὴν ἀπολογίαν πρὸς τοὺς κατηγοροῦντας	τῆς	θείας οἰκονομίας, ὅτου χάριν δι´
[34]	τὴν διὰ τῆς εὐχῆς κλῆσιν	τῆς	θείας οἰκονομίας περιουσία τίς ἐστι
[35]	ἐπῆκται τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει παρὰ	τῆς	θείας προνοίας ὁ θάνατος, ὥστε
[16]	δόγματος, ὡς οὐδὲν ὑγιὲς περὶ	τῆς	θείας φύσεως διεξιόντος· εἰ δὲ
[15]	ἀνάρμοστά τε καὶ ἀπεμφαίνοντα περὶ	τῆς	θείας φύσεως δογματιζόντων· οὐ γὰρ
[34]	τὴν φύσιν γνωρίζουσα, οὕτως ἴδιον	τῆς	θείας φύσεώς ἐστιν ἡ ἀλήθεια.
[1]	τὴν ῥοπὴν ἔχειν· ἀλλότρια γὰρ	τῆς	θείας φύσεως ἡ πρὸς κακίαν
[15]	φύσιν. εἰ οὖν ἴδιον γνώρισμα	τῆς	θείας φύσεως ἡ φιλανθρωπία, ἔχεις
[21]	τοῦ λόγου διῃρημένων ὅτι μίμημα	τῆς	θείας φύσεως κατεσκευάσθη ὁ ἄνθρωπος,
[21]	τῷ ἀνθρώπῳ θεωρουμένης, ἐπειδὴ μίμημα	τῆς	θείας φύσεως ὁ ἄνθρωπος ἦν·
[2]	ἐν ἑαυτῇ φανεροῦσα. ἐπὶ δὲ	τῆς	θείας φύσεως τὸ μὲν εἶναι
[15]	αὐτῷ μένοντι ἐπὶ τοῦ ὕψους	τῆς	θεικῆς δόξης, διὰ προστάγματος σῶσαι
[23]	οἰκονομία μὴ παραποδισθείη τῷ φόβῳ	τῆς	θεικῆς ἐπιφανείας, πάντων κατὰ ταὐτὸν
[24]	ἐπ´ αὐτοῦ νοεῖσθαι, τὸ δὲ	τῆς	θεοπρεποῦς ἀξίας ἐκβάλλεσθαι· ἀλλὰ πᾶν
[9]	τὸ μὴ δοκεῖν ἔξω τι	τῆς	θεοπρεποῦς ἐννοίας τῶν εἰρημένων εἶναι·
[27]	ἰωμένην δύναμιν ὁμολογοῦντες, τί ἔξω	τῆς	θεοπρεποῦς ὑπολήψεως πεπιστεύκαμεν; ~Ἀλλὰ κωμῳδοῦσι
[32]	τῶν ἀπίστων μηδὲν ἀλλότριον εἶναι	τῆς	θεοπρεποῦς ὑπολήψεως. τὸ γὰρ μὴ
[13]	τὰ θαύματα. αὐτὸ οὖν τοῦτο	τῆς	θεότητος ἔστω σοι τοῦ φανέντος
[27]	τὸ μὲν γὰρ ἀπρεπὲς ἐπὶ	τῆς	θεότητος ἴσον, εἴπερ ὅλως θεμιτόν
[24]	τῆς σαρκὸς συγκατασπασθῇ τὸ ἄγκιστρον	τῆς	θεότητος, καὶ οὕτω τῆς ζωῆς
[32]	δι´ ἀκοῆς ἡμᾶς πρὸς τὴν	τῆς	θεότητος κατανόησιν χειραγωγεῖσθαι, ἀλλὰ καὶ
[37]	τῇ ἐπικήρῳ φύσει, ἵνα τῇ	τῆς	θεότητος κοινωνίᾳ συναποθεωθῇ τὸ ἀνθρώπινον,
[0]	ἀλλ´ εἷς καὶ ὁ αὐτὸς	τῆς	θεότητος λόγος, οὐδεμιᾶς ἰδιότητος ἐν
[34]	τὸν ἐπαγγειλάμενον πεπίστευται· ἡ δὲ	τῆς	θεότητος μαρτυρία διὰ τῶν θαυμάτων
[10]	καθάπερ ἀγγείῳ τινὶ ἡ ἀπειρία	τῆς	θεότητος περιελήφθη; οὐδὲ γὰρ ἐπὶ
[24]	εἰρημένων προσέχοντα, ποῦ τὸ δυνατὸν	τῆς	θεότητος, ποῦ ἡ ἀφθαρσία τῆς
[12]	θεοῦ ἱκανὴν ἀπόδειξιν τῆς ἐπιφανείας	τῆς	θεότητος τὰ κατὰ τὰς ἐνεργείας
[34]	θαυμάτων αὐτῶν πεπιστευκότες, ἴδιον δὲ	τῆς	θεότητος τὸ ἀμίκτως πρὸς τὸ
[32]	θειότερον. ἐπειδὴ γὰρ ἴδιόν ἐστι	τῆς	θεότητος τὸ διὰ πάντων ἥκειν
[17]	οἱ κάμνοντες, οὐδὲ περὶ τοῦ	τῆς	θεραπείας εἴδους πρὸς τοὺς εὐεργέτας
[0]	τῆς νόσου καὶ τὸν τρόπον	τῆς	θεραπείας προσαρμοστέον. οὐ τοῖς αὐτοῖς
[26]	ἀλεξητήριον, καὶ οὐδὲν ὁ τρόπος	τῆς	θεραπείας τὸν σκοπὸν τῆς εὐεργεσίας
[16]	αὐτοῦ τὴν ἀρχὴν ἔσχε, ποῦ	τῆς	θεῷ πρεπούσης ἐννοίας διαμαρτάνει τὸ
[6]	τὸ νοητόν τε καὶ αἰσθητὸν	τῆς	θεωρίας διῃρημένης. καὶ οὐδὲν ἂν
[6]	ὥσπερ ἐπὶ λύχνου τοῦ πυρὸς	τῆς	θρυαλλίδος περιδεδραγμένου, εἴ τις ἀδυνατῶν
[16]	τῆς γὰρ φύσεως ἡμῶν διὰ	τῆς	ἰδίας ἀκολουθίας καὶ ἐν ἐκείνῳ
[6]	τὸν ἄνθρωπον ἔπλασε καὶ διὰ	τῆς	ἰδίας ἐμπνεύσεως τῷ πλάσματι τὴν
[39]	διὰ τῆς πνευματικῆς γεννήσεως ποιεῖσθαι	τῆς	ἰδίας ζωῆς, ἤ, εἰ ἔξω
[39]	τε καὶ ἀναλλοίωτον ἀρχηγὸν ποιήσασθαι	τῆς	ἰδίας ζωῆς. κατὰ γὰρ τὴν
[26]	ἀντιλαμβάνει, ὧν τὰ σπέρματα διὰ	τῆς	ἰδίας προαιρέσεως κατεβάλετο· ἀπατᾶται γὰρ
[3]	πάλιν δὲ αὖ ἐκ μὲν	τῆς	Ἰουδαικῆς ὑπολήψεως ἡ τῆς φύσεως
[29]	τε μνημονεύεται καὶ ὅσα ἔξω	τῆς	ἱστορίας ἐν ταῖς καθεξῆς γενεαῖς
[24]	φθορᾶς ἀνεπίδεκτον, πάντα τῷ λόγῳ	τῆς	καθ´ ἡμᾶς οἰκονομίας ἐπιδεικνύμενα. ἡ
[36]	ὁ δὲ καθαρθεὶς ἐν μετουσίᾳ	τῆς	καθαρότητος ἔσται, τὸ δὲ ἀληθῶς
[35]	ἐπιδέονται· οἱ δὲ ταύτης ἀμύητοι	τῆς	καθάρσεως ἀναγκαίως τῷ πυρὶ καθαρίζονται.
[21]	ἀπάτη, μὴ δελέατος δίκην τῷ	τῆς	κακίας ἀγκίστρῳ τῆς τοῦ καλοῦ
[35]	συνεχείας, συνδραμόντων δύο πρὸς τὴν	τῆς	κακίας ἀναίρεσιν, τῆς τε τοῦ
[26]	πάντα κατείργασται, τόν τε ἄνθρωπον	τῆς	κακίας ἐλευθερῶν καὶ αὐτὸν τὸν
[35]	θείας προνοίας ὁ θάνατος, ὥστε	τῆς	κακίας ἐν τῇ διαλύσει τοῦ
[40]	τέκνον θεοῦ· εἰ δὲ τοῖς	τῆς	κακίας ἐπιμένεις γνωρίσμασι, μάτην ἐπιθρυλεῖς
[26]	κακίας ἐλευθερῶν καὶ αὐτὸν τὸν	τῆς	κακίας εὑρετὴν ἰώμενος. ἴασις γάρ
[23]	τὸ ἀγαθὸν ἐπιμύσας, τὸν δὲ	τῆς	κακίας ζόφον ἐν ἑαυτῷ γεννήσας,
[8]	τῷ κατὰ τὸ σῶμά φημι,	τῆς	κακίας καταμιχθείσης, διαλύσας τὴν παραδεξαμένην
[29]	τῇ φύσει τῆς ἀνθρωπότητος ἡ	τῆς	κακίας νόσος, ἀνέμεινεν ὁ τοῦ
[6]	λόγον. τῆς γὰρ ἀρετῆς καὶ	τῆς	κακίας οὐχ ὡς δύο τινῶν
[35]	τοῦ ὕδατος τοῦ μυστικοῦ τὸν	τῆς	κακίας ῥύπον ἀποκλυσάμενοι τοῦ ἑτέρου
[21]	ὂν παρηνέχθη, δι´ ἀπάτης τοῦ	τῆς	κακίας συμβούλου τε καὶ εὑρετοῦ
[8]	ἀλγεινῶν ἀντιδόσεως πρὸς τὴν φυγὴν	τῆς	κακίας σωφρονισθείημεν· τοῖς δὲ συνετωτέροις
[29]	δὲ οὐκ ἐν ἀρχαῖς οὔσης	τῆς	κακίας τὴν ἐπὶ τὸ πλέον
[35]	εἰς μῖσός τε καὶ ἀλλοτρίωσιν	τῆς	κακίας χωρῶν, τῷ δὲ θανάτῳ
[39]	ζωῆς. κατὰ γὰρ τὴν διάθεσιν	τῆς	καρδίας τοῦ προσιόντος τῇ οἰκονομίᾳ
[6]	ἕπεται. ὥσπερ οὖν ἡ ἀπάθεια	τῆς	κατ´ ἀρετὴν ζωῆς ἀρχὴ καὶ
[7]	τὸν ἀπόστολον ἐν τούτοις συνήγορον	τῆς	κατ´ αὐτῶν κατηγορίας προστήσασθαι. διαιρεῖ
[20]	ἔχοι καὶ ἐπὶ τοῦ λόγου	τῆς	κατὰ ἄνθρωπον οἰκονομίας τὰ δύο
[35]	ἀπαθῆ καὶ ἀκέραιον καὶ πάσης	τῆς	κατὰ κακίαν ἐπιμιξίας ἀλλότριον ἀναστοιχειωθῆναι
[28]	βουλήματι καὶ νόμῳ διαταχθεῖσα, πόρρω	τῆς	κατὰ κακίαν ἐστὶ διαβολῆς, ἢ
[33]	συγκατάθεσιν. ἀντερωτήσωμεν γάρ, τοῦ τρόπου	τῆς	κατὰ σάρκα γεννήσεως πᾶσιν ὄντος
[6]	δὲ καὶ τὴν αἰτίαν τυχὸν	τῆς	κατὰ τὴν βουλὴν διαμαρτίας· εἰς
[35]	ἡμῶν τρόπος οὐ τοσοῦτον ἐκ	τῆς	κατὰ τὴν διδαχὴν ὑφηγήσεως ἐνεργὸς
[3]	τὸ ἀπόρρητον μετρίαν τινὰ κατανόησιν	τῆς	κατὰ τὴν θεογνωσίαν διδασκαλίας λαμβάνειν,
[26]	δικαιοσύνης τε καὶ σοφίας ἐξετάσει	τῆς	κατὰ τὴν οἰκονομίαν ταύτην θεωρουμένης
[5]	τῶν ἀγαθῶν ἀπεστέρησε, λέγω δὴ	τῆς	κατὰ τὸ ἀδέσποτον καὶ αὐτεξούσιον
[8]	κακὸν καταμίξαντες, καὶ διὰ τοῦτο	τῆς	κατὰ τὸ ἀπαθὲς νοουμένης μακαριότητος
[26]	ἀγαθὸν τῆς φιλανθρωπίας σκοπὸν ἀποχωρίζειν	τῆς	κατὰ τὸ δίκαιον κρίσεως, ἀλλὰ
[35]	μὴ δύνασθαι δέ φημι δίχα	τῆς	κατὰ τὸ λουτρὸν ἀναγεννήσεως ἐν
[21]	τὸ παρατραπέντας αὐτοῦ διά τινος	τῆς	κατὰ τὸ φαινόμενον ἀπάτης ἐπὶ
[32]	ἐπὶ τούτου ἐν τῷ καιρῷ	τῆς	κατὰ τὸν θάνατον οἰκονομίας διαταθεὶς
[6]	ἡ ἄκτιστος φύσις τῆς κινήσεως	τῆς	κατὰ τροπὴν καὶ μεταβολὴν καὶ
[3]	ἑλληνιζόντων ἡ πολύθεος ἐξαφανίζεται πλάνη,	τῆς	κατὰ φύσιν ἑνότητος παραγραφομένης τὴν
[0]	~ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΣ. Πρόλογος. Ὁ	τῆς	κατηχήσεως λόγος ἀναγκαῖος μέν ἐστι
[6]	τῆς κτίσεως ἡ χάρις διήκοι,	τῆς	κάτω φύσεως πρὸς τὴν ὑπερκόσμιον
[39]	καὶ ὁμόδουλον κτίσιν ἑαυτὸν ἀπάγοι,	τῆς	κάτωθεν, οὐ τῆς ἄνωθέν ἐστι
[26]	διὰ τούτων προσγένοιτο καὶ ἡ	τῆς	καύσεως ἀλγηδὼν παρέλθοι, χάριν εἴσονται
[35]	τὰ πάθη καὶ οὐδὲν προσήχθη	τῆς	κηλῖδος καθάρσιον, οὐχ ὕδωρ μυστικόν,
[24]	ὂν καὶ ἐν τῷ τρόπῳ	τῆς	κινήσεως ἐκβαίνει τὴν φύσιν, ἐπὶ
[6]	ἐπειδὴ τοίνυν ἡ ἄκτιστος φύσις	τῆς	κινήσεως τῆς κατὰ τροπὴν καὶ
[30]	καλουμένων, τῶν δὲ λοιπῶν ἀμοιρούντων	τῆς	κλήσεως, καιρὸν εἶχεν τὸ τοιοῦτον
[5]	φωνῇ δι´ ἑνὸς ῥήματος ὁ	τῆς	κοσμογονίας ἐνεδείξατο λόγος, κατ´ εἰκόνα
[6]	θείας ἀναδείκνυται φύσεως, καθὼς διδάσκει	τῆς	κοσμογονίας ὁ λόγος· Λαβὼν γὰρ
[1]	σοφὸν πάντως, καὶ εἴ τι	τῆς	κρείττονος σημασίας ἐστίν. ἐπεὶ οὖν
[8]	περιττώματα ἐπιπωροῦται, ἐν τῷ καιρῷ	τῆς	κρίσεως τέμνεταί τε καὶ ἀποξύεται
[12]	θεοῦ τὸ πάσης ἐπιστατεῖν ὁμοιοτρόπως	τῆς	κτίσεως, γῆς, θαλάσσης, ἀέρος, καὶ
[6]	ἀλλοίωσιν ἔχει, διότι καὶ αὐτὴ	τῆς	κτίσεως ἡ ὑπόστασις ἀπὸ ἀλλοιώσεως
[6]	κατὰ τὸ ὁμότιμον διὰ πάσης	τῆς	κτίσεως ἡ χάρις διήκοι, τῆς
[6]	ὡς ἂν μηδὲν ἀπόβλητον εἴη	τῆς	κτίσεως, καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος,
[39]	πρὸς ἑαυτὴν κατὰ τὸν λόγον	τῆς	κτίσεως καὶ οὐδὲν ἡ κατὰ
[26]	ἡ εὐχαριστία παρὰ πάσης ἔσται	τῆς	κτίσεως, καὶ τῶν ἐν τῇ
[6]	πάσης γίνεται πρὸς ἑαυτὴν συμφωνία	τῆς	κτίσεως, οὐδαμοῦ τῆς φυσικῆς ἐναντιότητος
[10]	ὡς γὰρ τὸ πῦρ ἐπὶ	τῆς	λαμπάδος ὁρᾶται τῆς ὑποκειμένης περιδεδραγμένον
[23]	καὶ ὑπόθεσιν καὶ οἱονεὶ μητέρα	τῆς	λοιπῆς κακίας τὴν φιλαρχίαν νοσήσας,
[8]	ἡμετέρας αἰσθήσεως. ἡ δὲ αἰτία	τῆς	λύσεως δήλη διὰ τοῦ ῥηθέντος
[8]	ἐγένοντο οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι καὶ	τῆς	μακαριότητος ἐκείνης ἀπεγυμνώθησαν, δερματίνους ἐπιβάλλει
[18]	ἐπιδημίας ἀπόδειξις ἡ καὶ πρὸ	τῆς	μελλούσης ζωῆς ἐν τῷ παρόντι
[30]	δυνηθέντος πάντως; ὧν οὐθέτερον καθαρεύει	τῆς	μέμψεως. οὔτε γὰρ ἀβούλητον εἶναι
[39]	κτιστὸν καὶ τὸ ἄκτιστον, καὶ	τῆς	μὲν ἀκτίστου φύσεως τὸ ἄτρεπτόν
[32]	τοῦ θείου πρὸς τὸ ἀνθρώπινον,	τῆς	μὲν φωνῆς ἢ τῆς πράξεως
[33]	τὸ γεγεννημένον ὑπέστη, οὕτως ἐκ	τῆς	μὴ παραδεχομένης φθορὰν τὸ γεννώμενον
[3]	οὐ προσίεται, ὡς μήτε τὸ	τῆς	μοναρχίας σχίζεσθαι κράτος εἰς θεότητας
[8]	τὸ κακὸν συμφυίαν ὥσπερ ἡ	τῆς	μυρμηκίας τομὴ δριμύσσει τὴν ἐπιφάνειαν·
[34]	παρεῖναι τὴν χάριν τοῖς διὰ	τῆς	μυστικῆς ταύτης οἰκονομίας ἀναγεννωμένοις ἢ
[32]	τοσοῦτον τῷ θανάτῳ προσήγγισεν, ὅσον	τῆς	νεκρότητος ἅψασθαι καὶ ἀρχὴν δοῦναι
[35]	τῆς ἐμμιχθείσης κακίας ἐν τῇ	τῆς	νεκρώσεως εἰκόνι τῇ γενομένῃ διὰ
[6]	τὴν ὑπερκόσμιον συγκιρναμένης. ἐπεὶ οὖν	τῆς	νοητῆς κτίσεως προυποστάσης, καὶ ἑκάστῃ
[6]	ἦν ἐν αὐτῷ τὸ θεοειδὲς	τῆς	νοητῆς φύσεως κάλλος, ἀρρήτῳ τινὶ
[0]	μάχην· κατὰ γὰρ τὸ εἶδος	τῆς	νόσου καὶ τὸν τρόπον τῆς
[8]	εἰς γῆν ἀναλύεται, ὅπως ἂν	τῆς	νῦν ἐναπειλημμένης αὐτῷ ῥυπαρίας ἀποκριθείσης
[37]	σώματι τοῦ δηλητηρίου βλάβην διὰ	τῆς	οἰκείας ἀντιπαθείας ἀπώσοιτο. τί οὖν
[20]	τὸ σοφόν τε καὶ τεχνικὸν	τῆς	οἰκονομίας τοῦ θεοῦ διαδείκνυσιν. ἐπεὶ
[10]	ἀβύσσων ἐπιβατεύουσα, καὶ τῷ πλάτει	τῆς	οἰκουμένης ἐπερχομένη, καὶ πρὸς τὰ
[18]	ὅπως πεπλήρωτο κατὰ πᾶν μέρος	τῆς	οἰκουμένης ἡ τῶν δαιμόνων ἀπάτη,
[37]	τῷ ὑγρῷ τὴν προσθήκην ἐκ	τῆς	ὁμογενοῦς ποιούμεθα φύσεως, ὅπερ ἐν
[40]	σκώληκά τις ἀκούσας μὴ διὰ	τῆς	ὁμωνυμίας πρὸς τὸ ἐπίγειον τοῦτο
[1]	ἀλλ´ οὐκ ἄν τις ἐκ	τῆς	ὁμωνυμίας τοιαύτην καὶ ἐπὶ τοῦ
[18]	ἐδέξαντο χάριν, καὶ τὰ σεμνὰ	τῆς	παρ´ αὐτοῖς θρησκείας ἐν διηγήμασι
[38]	δι´ ὀλίγου μὲν καὶ ἐπὶ	τῆς	παρούσης ἐκθησόμεθα πραγματείας. τοῖς δὲ
[28]	διεξάγεται· ταῦτα γάρ, καθὼς εἴρηται,	τῆς	παρούσης ἐστὶν ἀπολαύσεως· ἀλλ´ ἐν
[20]	διάνοιαν φέρει. ἀκόλουθον τοίνυν ἐπὶ	τῆς	παρούσης οἰκονομίας μὴ τὸ μέν
[6]	μὲν δι´ ἀκριβείας ἐπεξιέναι οὐ	τῆς	παρούσης πραγματείας ἐστί, δυνατὸν δ´
[40]	πρὸς τὸ κρεῖττον μεταβολήν, ἀκουσάτω	τῆς	Παύλου φωνῆς ὅτι Εἴ τις
[40]	σβέννυται, τούτου δὲ πολλὰ παρὰ	τῆς	πείρας ἐξεύρηται τὰ σβεστήρια, πολλὴ
[7]	ἔβλεπεν αὐτοῖς ἡ διάνοια, καὶ	τῆς	περὶ τὰς ἡδονὰς διαθέσεως τὸν
[0]	γὰρ μὴ ἀεὶ ὂν ἔξω	τῆς	περὶ τὸ θεῖόν ἐστιν ὑπολήψεως·
[1]	πάντως κατασκευάσει. ἀλλὰ μὴν πόρρω	τῆς	περὶ τὸ θεῖον ὑπολήψεώς ἐστι
[8]	ἡ νοερὰ φύσις, διὰ τοῦτο	τῆς	περὶ τὸ καλὸν κρίσεως ἐν
[8]	τούτων προσαχθείη θαυμάσαι τὴν χάριν	τῆς	περὶ τὸν ἄνθρωπον τοῦ θεοῦ
[38]	παρόντι λόγῳ τοσοῦτον εἰπεῖν περὶ	τῆς	πίστεως καλῶς ἔχειν ᾠήθημεν ὅσον
[17]	αὐτοῖς ἀποκαλυφθῆναι τὰ νῦν διὰ	τῆς	πίστεως μόνης ὁρώμενα· ἀναγκαῖον ἂν
[18]	τὴν καταφρόνησιν, ἣν οἱ μεταστῆναι	τῆς	πίστεως παρὰ τῶν τυράννων ἀναγκαζόμενοι
[12]	τὸ μυστήριον ἡμῶν οἱ ἔξω	τῆς	πίστεως παρεγράφοντο· εἰ δὲ δι´
[15]	εἶχεν ὁ ἀντιλέγων κατατρέχειν ἡμῶν	τῆς	πίστεως, ὡς ἀνάρμοστά τε καὶ
[27]	κατὰ τὸ ἴσον λαμπρυνθὲν ἐκ	τῆς	πλύσεως· οὕτως, μολυνθείσης τῇ ἁμαρτίᾳ
[39]	τριάδα καὶ οὕτως ἀρχηγὸν διὰ	τῆς	πνευματικῆς γεννήσεως ποιεῖσθαι τῆς ἰδίας
[5]	οἰκεῖον ἑκατέρου καὶ ὁμόφυλον διὰ	τῆς	ποιᾶς τοῦ σώματος διαπλάσεως τῷ
[10]	καὶ πρὸς τὰ καταχθόνια διὰ	τῆς	πολυπραγμοσύνης εἰσδύνουσα, πολλάκις δὲ καὶ
[29]	τοῦ παντὸς θεραπευτὴς μηδὲν ὑπολειφθῆναι	τῆς	πονηρίας εἶδος ἐγκεκρυμμένον τῇ φύσει.
[6]	τινι βάρει πρὸς τὸν ἔσχατον	τῆς	πονηρίας ὅρον συνωσθεὶς ἀπηνέχθη, καὶ
[32]	ἀνθρώπινον, τῆς μὲν φωνῆς ἢ	τῆς	πράξεως ἀνθρωπικῶς διεξαγομένης, τοῦ δὲ
[31]	ἀνάγκην ἡ ἀρετή, τῇ ἀκινησίᾳ	τῆς	προαιρέσεως ἐμπεδηθεῖσα· ἀρετῆς δὲ μὴ
[36]	καὶ ὕδωρ, ἡ μὲν ἐντὸς	τῆς	προαιρέσεως ἡμῶν ἀποκειμένη, τὸ δὲ
[40]	τέκνον ἐγένου θεοῦ, δεῖξον διὰ	τῆς	προαιρέσεως καὶ τὸν ἐν σοὶ
[21]	τῶν ἀγαθῶν καὶ τῷ αὐτεξουσίῳ	τῆς	προαιρέσεως τὴν πρὸς τὸ θεῖον
[7]	στέρησιν αὐτῆς ἀναδείξας· ὁ ἆθλον	τῆς	προαιρέσεως τὸ τῶν ἀγαθῶν γέρας
[20]	οὐδὲν ἂν ὤνησε τὸ ἀγαθὸν	τῆς	προθέσεως, μὴ σοφίας ἐνεργὸν τὴν
[39]	ἐν ἡμῖν διαφορὰ διίστησιν αὐτὴν	τῆς	πρὸς ἑαυτὴν συμφυίας· ὧν γὰρ
[23]	ἐν ἑαυτῷ γεννήσας, ἀρχὴν δὲ	τῆς	πρὸς τὰ χείρω ῥοπῆς καὶ
[6]	τὸ πρανὲς συνελαύνεται, οὕτω κἀκεῖνος,	τῆς	πρὸς τὸ ἀγαθὸν συμφυίας ἀποσπασθεὶς
[37]	τὸ ἡμέτερον σῶμα, μὴ διὰ	τῆς	πρὸς τὸ ἀθάνατον κοινωνίας ἐν
[8]	εἰ δὲ παρατραπείη τῆς εὐθείας,	τῆς	πρὸς τὸ ἐναντίον αὐτὰ διαδεχομένης
[27]	εἰ τὴν ἐπίγειον φύσιν ἀναξίαν	τῆς	πρὸς τὸ θεῖον οἰήσονται συμπλοκῆς,
[35]	ὧν ἐκλύεταί πως ὁ ἄνθρωπος	τῆς	πρὸς τὸ κακὸν συμφυίας, τῇ
[21]	τι πάντως ἡ προαίρεσις ἵεται,	τῆς	πρὸς τὸ καλὸν ἐπιθυμίας αὐτὴν
[21]	ἐν λιμῷ γενέσθαι· ἐπεὶ οὖν	τῆς	πρὸς τὸ ὄντως ἀγαθὸν ἐπιθυμίας
[8]	εἰδότα καὶ πεποιηκότα μὴ ἔξω	τῆς	πρὸς τὸ πονηρὸν ὁρμῆς εἶναι.
[37]	τρεφομένης· οὐ γὰρ ἂν δίχα	τῆς	πρὸς τοῦτο συζυγίας τὸ ἐν
[33]	τὴν ζωὴν μεταβαίνοντος, ἀκόλουθον ἦν	τῆς	πρώτης γενέσεως ἐπὶ τὸν θνητὸν
[13]	γέννησίς τε καὶ θάνατος ἴδιον	τῆς	σαρκικῆς ἐστὶ φύσεως. φημὶ κἀγώ.
[9]	δὲ πρότερον οἶμαι δεῖν μικρὸν	τῆς	σαρκικῆς παχύτητος τὸν λογισμὸν ἀποστήσαντας,
[37]	τῆς χάριτος ἑαυτὸν ἐνσπείρει διὰ	τῆς	σαρκός, ἧς ἡ σύστασις ἐξ
[10]	τοῦτό φησιν, ὅτι τῇ περιγραφῇ	τῆς	σαρκὸς καθάπερ ἀγγείῳ τινὶ ἡ
[10]	ἡμετέρας ζωῆς ἐντὸς κατακλείεται τῶν	τῆς	σαρκὸς ὅρων ἡ νοερὰ φύσις.
[24]	λίχνους τῶν ἰχθύων τῷ δελέατι	τῆς	σαρκὸς συγκατασπασθῇ τὸ ἄγκιστρον τῆς
[10]	γίνεται, τίς ἀνάγκη τῇ φύσει	τῆς	σαρκὸς τὴν θεότητα λέγειν ἐμπεριείργεσθαι
[37]	πάντων ἴδιον καὶ ἐπ´ ἐκείνης	τῆς	σαρκὸς ὡμολογήθη, ὅτι ἄρτῳ κἀκεῖνο
[1]	εἰ οὖν διακρίνει τῷ σχετικῷ	τῆς	σημασίας ἡ τῶν ἀκουόντων διάνοια
[11]	ψυχῆς ἡ συμφυία. εἰ δὲ	τῆς	σῆς ἀγνοεῖται ψυχῆς ὁ τρόπος,
[11]	πάντως οἴου δεῖν ἐντὸς γενέσθαι	τῆς	σῆς καταλήψεως· ἀλλ´ ὥσπερ ἐνταῦθα
[29]	καταφθαρέντων ἡ κακία ἐξέλαμψεν, οὐδὲ	τῆς	Σοδομιτικῆς παρανομίας ἡ χαλεπὴ νόσος
[8]	καὶ σοφόν τι βουλεύσασθαι τὸν	τῆς	σοφίας ἀναχωρήσαντα· διὰ τίνος ἔδει
[26]	τοῦτο τῆς δικαιοσύνης τε καὶ	τῆς	σοφίας εἶναι συνθήσεται. δικαίου μὲν
[8]	πρὸς τὸ πέρας τις ἀποσκοπῶν	τῆς	σοφίας τοῦ τὸ πᾶν οἰκονομοῦντος
[37]	τῷ ζῇν διαμένοι· ὥσπερ διὰ	τῆς	στερρᾶς τε καὶ ἀντιτύπου τροφῆς
[6]	οὐδαμοῦ τῆς φυσικῆς ἐναντιότητος τὸν	τῆς	συμπνοίας εἱρμὸν διαλυούσης· κατὰ τὸν
[5]	τις εὐλόγως, οὗ ἡ αἰτία	τῆς	συστάσεως ἀγαθότης ἐστί, τοῦτον ἐν
[5]	μὴ ἄλλην ἐπινοεῖν αἰτίαν τινὰ	τῆς	συστάσεως, ἀλλ´ ἢ τὸν λόγον
[33]	ἐκεῖνο γίνεται τὸ εἰς ἀφορμὴν	τῆς	συστάσεως τοῦ ζῴου καταβαλλόμενον. ἀλλὰ
[7]	ἐγγεγενῆσθαι, ὅτι πρὸς τὸ ἡδὺ	τῆς	σωματικῆς ἀπολαύσεως τὸ ἀγαθὸν ὁριζόμενοι
[18]	μᾶλλον ἢ λόγῳ κατορθουμένην, καὶ	τῆς	σωματικῆς ζωῆς τὴν ὑπεροψίαν καὶ
[37]	αὐτὸν ἀνακραθεῖσα τὰς ἀφορμὰς ἐντεῦθεν	τῆς	σωτηρίας ἔχει· ἡ γὰρ πρὸς
[39]	εἰς τὸ θεῖον τὴν ἐλπίδα	τῆς	σωτηρίας ἔχων. πᾶσα γὰρ ἡ
[24]	ἡ δικαιοσύνη ἐν τῷ τρόπῳ	τῆς	σωτηρίας ἡμῶν διεδείχθη, ἡ δύναμις
[35]	τί οὖν περὶ τὸν ἀρχηγὸν	τῆς	σωτηρίας ἡμῶν ἐθεασάμεθα; τριήμερον νέκρωσιν
[35]	ὁ ἀπόστολος, κατὰ τὸν ἀρχηγὸν	τῆς	σωτηρίας ἡμῶν κατορθωθῇ τοῖς ἑπομένοις
[35]	ἀλλ´ ἐπὶ μὲν τοῦ καθηγουμένου	τῆς	σωτηρίας ἡμῶν τὸ τέλειον ἡ
[35]	ἐμπεριέχει μυστήριον. ἐπειδὴ γὰρ ὁ	τῆς	σωτηρίας ἡμῶν τρόπος οὐ τοσοῦτον
[35]	πρὸς τὴν τῆς κακίας ἀναίρεσιν,	τῆς	τε τοῦ πλημμελήσαντος μεταμελείας καὶ
[0]	ἐξευρίσκοι, διότι τὴν ἐλάττωσιν ὁ	τῆς	τελειότητος οὐ παραδέχεται λόγος, μήτε
[39]	ὅ τι προέλθῃ, ἀλλ´ ἐπὶ	τῆς	τελειότητος τοῦ ἀγαθοῦ μένον ἀεί,
[6]	εἰς αὐτὸ τοῦτο δυναμωθεῖσα παρὰ	τῆς	τὸ πᾶν οἰκονομούσης δυνάμεως· εἶτα
[21]	εἰς ἀεὶ προιοῦσα· δύο δὲ	τῆς	τοιαύτης εἴδη κινήσεως· τὸ μὲν
[35]	μὴ πράττων τὸ προδεικνύμενον ἀμέτοχος	τῆς	τοιαύτης ἐμπειρίας μένει, κατὰ τὸν
[7]	δημιουργίαν ἀνάγοιτο, ἀλλ´ ἕτερον χρὴ	τῆς	τοιαύτης ζωῆς αἴτιον οἴεσθαι, ᾧ
[35]	λουτροῦ χάριν, κἂν ἄμοιρος μείνῃ	τῆς	τοιαύτης μυήσεως· ἀλλὰ τὴν ἐπὶ
[26]	χαλεπαίνουσι τοῖς θεραπεύουσι, τῇ ὀδύνῃ	τῆς	τομῆς δριμυσσόμενοι, εἰ δὲ τὸ
[15]	τὸ ἀγαθὸν ἐπανάγοντος ὁ ἀπορρυεὶς	τῆς	τοῦ ἀγαθοῦ μετουσίας, ἔχρῃζε τῆς
[28]	ὂν θεῷ διὰ τοιαύτης εἰσόδου	τῆς	τοῦ ἀνθρωπίνου βίου κοινωνίας ἐφάψασθαι.
[25]	θεῖον, ἐξαιρεθὲν τοῦ θανάτου καὶ	τῆς	τοῦ ἀντικειμένου τυραννίδος ἔξω γενόμενον·
[26]	δὲ σκοπὸς τοῦ γιγνομένου μαρτυρία	τῆς	τοῦ ἐνεργοῦντος ἀγαθότητος γίγνεται. ἴδιον
[35]	τε τοῦ πλημμελήσαντος μεταμελείας καὶ	τῆς	τοῦ θανάτου μιμήσεως, δι´ ὧν
[26]	ἀνατροφῆς καὶ αὐξήσεως, καὶ μέχρι	τῆς	τοῦ θανάτου πείρας διεξελθών, τὰ
[16]	καὶ τοῦτό ἐστι τὸ μυστήριον	τῆς	τοῦ θεοῦ περὶ τὸν θάνατον
[15]	θανάτου γευόμενος, καὶ οὕτως διὰ	τῆς	τοῦ ἰδίου σώματος ἀναστάσεως τὸν
[29]	ταῖς καθεξῆς γενεαῖς κατεπράχθη, πολυτρόπως	τῆς	τοῦ κακοῦ ῥίζης ἐν ταῖς
[35]	τελείως ἀφανισμόν, ἀλλά τινα διακοπὴν	τῆς	τοῦ κακοῦ συνεχείας, συνδραμόντων δύο
[21]	δίκην τῷ τῆς κακίας ἀγκίστρῳ	τῆς	τοῦ καλοῦ φαντασίας περιπλασθείσης· ἐν
[6]	διανοητικὴν δύναμιν, ἣν εἰς συνέργειαν	τῆς	τοῦ κρείττονος μετουσίας ἔσχε παρὰ
[21]	τὸ ἄφθαρτον καὶ εἴ τι	τῆς	τοῦ κρείττονος σημασίας ἐστίν. οὐκοῦν
[6]	καὶ μηδὲν τῶν ὄντων ἀμοιροίη	τῆς	τοῦ κρείττονος φύσεως. διὰ τοῦτο
[5]	τοῦ κόσμου παντὸς ἡ ὑπόστασις	τῆς	τοῦ λόγου δυνάμεως ἐξῆπται, καθὼς
[1]	θεωρεῖσθαι τὸν λόγον. ἁπλῆς δὲ	τῆς	τοῦ λόγου φύσεως κατὰ τὸ
[7]	τοῖς βλεφάροις τὴν ὅρασιν, ἔξω	τῆς	τοῦ μὴ βλέποντος αἰτίας ὁ
[6]	διὰ τῶν ἐναντίων ἁρμοζομένη παρὰ	τῆς	τοῦ παντὸς ἐπιστατούσης σοφίας, καὶ
[11]	γεγενῆσθαι παραδεχόμενοι, ἀπολυπραγμόνητον τὸν τρόπον	τῆς	τοῦ παντὸς συστάσεως καταλείπομεν, ὡς
[1]	τοιοῦτον ὅλως σημεῖόν τις ποιοῖτο	τῆς	τοῦ πατρὸς καταλήψεως, διὰ τῶν
[39]	ἀληθινοῦ καὶ ἀγαθοῦ θεοῦ φύσεως,	τῆς	τοῦ πατρὸς λέγω, νομίζοι εἶναι
[31]	τί γὰρ χρήσεται τῇ διανοίᾳ,	τῆς	τοῦ προαιρεῖσθαί τι τῶν κατὰ
[39]	ἰδίας ζωῆς, ἤ, εἰ ἔξω	τῆς	τοῦ πρώτου καὶ ἀληθινοῦ καὶ
[24]	κωλυομένης. ὡς γὰρ ἴδιόν ἐστι	τῆς	τοῦ πυρὸς οὐσίας ἡ ἐπὶ
[23]	οὐκ ἀποκέκριται. τὸ γὰρ διὰ	τῆς	τοῦ σώματος περιβολῆς χωρητὴν τὴν
[15]	τῆς τοῦ ἀγαθοῦ μετουσίας, ἔχρῃζε	τῆς	τοῦ φωτὸς παρουσίας ὁ καθειργμένος
[18]	αὐτῶν ἀπιστούμενον. μέχρι μὲν γὰρ	τῆς	τοῦ Χριστοῦ θεοφανείας λαμπρὰ παρ´
[6]	τῆς εὐλογίας τοῦ θεοῦ δύναμις	τῆς	τούτου βίας· διὰ τοῦτο ἀποστῆσαι
[3]	τὸ ἓν πλανωμένων ὁ ἀριθμὸς	τῆς	τριάδος, τῶν δὲ εἰς πλῆθος
[21]	οὐσίαν μεθισταμένης, καὶ ἄλλως δὲ	τῆς	τροπῆς ἀναγκαίως ἐν τῷ ἀνθρώπῳ
[37]	παντὸς σώματος ἡ ὑπόστασις ἐκ	τῆς	τροφῆς γίνεται, αὕτη δὲ βρῶσις
[21]	ἀληθῆ τροφήν, περιχανοῦσαν δὲ τὸ	τῆς	τροφῆς εἴδωλον ἐν λιμῷ γενέσθαι·
[37]	λόγῳ τινὶ ταὐτὸν ἦν ἐκείνῳ,	τῆς	τροφῆς, καθὼς εἴρηται, πρὸς τὴν
[37]	πρὸς τὸ τοῦ σώματος εἶδος	τῆς	τροφῆς μεθισταμένης. τούτων ἡμῖν τοῦτον
[16]	τοῦ ἐπιρρύτου τε καὶ ἀπορρύτου	τῆς	τροφῆς τοῦ ὑποκειμένου διαμονή, ἡ
[23]	ὑπερειδούσης τὸ ἴχνος, τήν τε	τῆς	τροφῆς ὑπεροψίαν ἐφ´ ὅσον βούλοιτο,
[8]	τὸ ἐναντίον παρώλισθεν, ἅπαξ δὲ	τῆς	τῶν ἀγαθῶν ἀναχωρήσεως δι´ ἀκολούθου
[8]	ἐστὶν ἐπανόρθωσις, ὡς ἂν φόβῳ	τῆς	τῶν ἀλγεινῶν ἀντιδόσεως πρὸς τὴν
[8]	συμπεφυκὼς τῇ φύσει. οὐκοῦν ἐκ	τῆς	τῶν ἀλόγων φύσεως ἡ νεκρότης
[5]	ἡμῖν τὸν λόγον οὐκ ἔξω	τῆς	τῶν ἀντιλεγόντων ἐστὶ συγκαταθέσεως. ὁ
[16]	φύσιν, αὐτὸς δὲ γενόμενος ἀρχὴ	τῆς	τῶν διῃρημένων ἑνώσεως. ~Ἀλλ´ οὔπω
[7]	πάντα. ταύτην οἶμαι τὴν αἰτίαν	τῆς	τῶν δογμάτων τούτων μυθοποιίας τοῖς
[7]	δημιουργὸς οὐκ ἔστιν. οὐκοῦν ἔξω	τῆς	τῶν κακῶν αἰτίας ὁ θεὸς
[40]	ζωῇ τὰς ἀφορμὰς καταβάλλεσθαι καὶ	τῆς	τῶν κακῶν πείρας δι´ ἀγαθῆς
[8]	μὲν τῆς διαλύσεως θάνατος ἐκ	τῆς	τῶν νεκρῶν δερμάτων ἐπιβολῆς τῆς
[26]	δὲ τὸ ἐν τῷ τρόπῳ	τῆς	τῶν ὁμοίων ἀντιδόσεως μὴ ἐκπεσεῖν
[5]	δοῖεν λόγον καθηγεῖσθαι καὶ σοφίαν	τῆς	τῶν ὄντων συστάσεως, ἀλογίαν τε
[8]	ὅσα ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν διὰ	τῆς	τῶν παθημάτων κοινωνίας ἀποσαρκωθείσαις ὑλώδη
[6]	παντὸς σύστασιν ἐνεργείας τινὸς παρὰ	τῆς	τῶν πάντων ἐπιστατούσης ἐξουσίας προσνεμηθείσης,
[39]	ἑαυτὴν ἔχει· καὶ ὥσπερ ἐπὶ	τῆς	τῶν σωμάτων κατασκευῆς πάντα τὰ
[10]	ἑαυτῆς δεῖξαι τὴν φλόγα διεζευγμένην	τῆς	ὕλης, ἀλλ´ ἓν τὰ συναμφότερα
[10]	μὲν διακρίνει τό τε ἐπὶ	τῆς	ὕλης πῦρ καὶ τὴν τὸ
[23]	βλέπων, μὴ πτοηθείη τὸν προσεγγισμὸν	τῆς	ὑπερεχούσης δυνάμεως· καὶ τὴν ἠρέμα
[35]	δέ, καθὼς εἴρηται, τοσοῦτον μιμούμεθα	τῆς	ὑπερεχούσης δυνάμεως ὅσον χωρεῖ ἡμῶν
[39]	εἰς τὸ ὁμογενὲς ἑαυτὸν εἰσαγάγῃ,	τῆς	ὑπερεχούσης φύσεως ἀποστήσας τὴν πίστιν.
[2]	τῶν καθ´ ἡμᾶς ἀναγωγικῶς ἐπὶ	τῆς	ὑπερκειμένης ἔγνωμεν φύσεως, κατὰ τὸν
[1]	ἀπαγὴς ὁ λόγος. ἐπὶ δὲ	τῆς	ὑπερκειμένης φύσεως τῷ μεγαλείῳ τοῦ
[10]	πῦρ ἐπὶ τῆς λαμπάδος ὁρᾶται	τῆς	ὑποκειμένης περιδεδραγμένον ὕλης, καὶ λόγος
[34]	εἰδότες, ἐν δὲ τῷ ἀψευδεῖ	τῆς	ὑποσχέσεως παρεῖναι τὸ ἐπηγγελμένον οὐκ
[6]	περίγειον οἰκονομίαν λαχών, εἰ ἐκ	τῆς	ὑποχειρίου αὐτῷ φύσεως ἀναδειχθήσεταί τις
[27]	ἀλλ´ ὁ ἀληθὴς λόγος ἐπὶ	τῆς	ὑψηλῆς ἀξίας οὔτε κάτω βλέπει
[32]	τὸ θεῖά τε εἶναι καὶ	τῆς	ὑψηλῆς καὶ ὑπερεχούσης δυνάμεως. περὶ
[26]	τῇ δὲ ἀγαθότητι τοῦ σκοποῦ	τῆς	φιλανθρωπίας οὐκ ἐξιστάμενον. σκοπήσωμεν τοίνυν
[26]	τὸ δίκαιον, μήτε τὸν ἀγαθὸν	τῆς	φιλανθρωπίας σκοπὸν ἀποχωρίζειν τῆς κατὰ
[24]	ἄν τις θαύματος ἄξιον ἐπὶ	τῆς	φλογὸς ἡγήσαιτο τὸ φυσικῶς ἐνεργούμενον·
[28]	κακίαν οἰκείως ἔχει. ἡ δὲ	τῆς	φύσεως ἀκολουθία, θείῳ βουλήματι καὶ
[16]	τὴν ψυχὴν κατὰ τὴν ἀναγκαίαν	τῆς	φύσεως ἀκολουθίαν μὴ κωλῦσαι, εἰς
[5]	ἀγαθοῖς οὔσης κατ´ ἀρχὰς ἡμῖν	τῆς	φύσεως. ἀλλ´ ἀντιλέγει τυχὸν τοῖς
[10]	δὲ ἀνθρώπου ψυχὴ κατὰ τὴν	τῆς	φύσεως ἀνάγκην συγκεκραμένη τῷ σώματι
[5]	τὰ τοιαῦτα λέγων καὶ κατατρέχων	τῆς	φύσεως, ἀνατρέπειν τὸν ἀποδοθέντα περὶ
[23]	τῶν ἀοράτων φωνάς, καὶ τῶν	τῆς	φύσεως ἀρρωστημάτων διόρθωσιν ἀπραγμάτευτόν τινα
[1]	διάκρισιν ὑποστάσεων ἐν τῇ ἑνότητι	τῆς	φύσεως βλέπειν, ὡς ἂν μὴ
[27]	ἑκάτερον εὑρίσκεται πέρας ἡ διορθωτικὴ	τῆς	φύσεως δύναμις, καὶ τῆς ἀρχῆς
[40]	τι τούτων ὑπαμειφθείη τῶν ἰδίων	τῆς	φύσεως. εἰ οὖν ἡ ἄνωθεν
[32]	πάντων ἔδει γενέσθαι τῶν ἰδιωμάτων	τῆς	φύσεως. εἰ τοίνυν δύο πέρασι
[32]	τὸ συνεχές τε καὶ ἡνωμένον	τῆς	φύσεως ἐκ τοῦ μέρους ἐπὶ
[35]	τὰ διακεκριμένα, ὡς ἂν καθαρθείσης	τῆς	φύσεως ἐν τῇ τῶν συμφυῶν
[3]	μὲν τῆς Ἰουδαικῆς ὑπολήψεως ἡ	τῆς	φύσεως ἑνότης παραμενέτω· ἐκ δὲ
[3]	ἐν τούτοις κατανοήσῃς, πάλιν ἡ	τῆς	φύσεως ἑνότης τὸν διαμερισμὸν οὐ
[28]	ἐπὶ τὸν δημιουργὸν ἡ κατηγορία	τῆς	φύσεως ἐπανίοι, εἴ τι τῶν
[27]	πόρρωθεν ὑπονοοῖτο εἶναι τῷ λόγῳ	τῆς	φύσεως, ἑτέρῳ δέ τινι γειτνιῶν
[27]	καὶ ἀπροσίτου κατὰ τὸ ὕψος	τῆς	φύσεως ἡ κτίσις πᾶσα κατὰ
[32]	ἑνός τινος ὄντος ζῴου πάσης	τῆς	φύσεως, ἡ τοῦ μέρους ἀνάστασις
[5]	μηδὲ τούτου τὴν κατασκευὴν εἶναι	τῆς	φύσεως ἡμῶν ἀπόκληρον, ἀλλ´ ἔχειν
[16]	θείας φύσεως διεξιόντος· εἰ δὲ	τῆς	φύσεως ἡμῶν αὐτὸν ἐφῆφθαι λέγει,
[13]	τὸ μετὰ τὸν θάνατον τὴν	τῆς	φύσεως ἡμῶν ἐκφεύγει κοινότητα. εἰς
[24]	ἡμῶν τὸ ἀντάλλαγμα, τῷ προκαλύμματι	τῆς	φύσεως ἡμῶν ἐνεκρύφθη τὸ θεῖον,
[16]	κακίαν τῶν ζώντων ὁρμή, τοῦτο	τῆς	φύσεως ἡμῶν ἐστὶν ἀρρώστημα· ἀλλὰ
[27]	ὁμοίωμα; τίς δ´ ἂν ἐγένετο	τῆς	φύσεως ἡμῶν ἡ διόρθωσις, εἰ
[40]	ὅτι τῶν πονηρῶν γνωρισμάτων ἐξαλειφθέντων	τῆς	φύσεως ἡμῶν ἡ πρὸς τὸ
[35]	τὸ παντελὲς τὸ κακὸν ἐκ	τῆς	φύσεως ἡμῶν ἠφανίζετο, ὥστε, καθώς
[32]	πρόθεσις ἔμεινε τοῦ ἑτέρου τῶν	τῆς	φύσεως ἡμῶν ἰδιωμάτων οὐχ ἁψαμένου.
[27]	ἐν τῷ μὴ δέξασθαι τῶν	τῆς	φύσεως ἡμῶν ἰδιωμάτων τὴν κοινωνίαν,
[24]	καὶ σχήματι κατὰ τὸ ταπεινὸν	τῆς	φύσεως ἡμῶν καὶ ἐλπισθῆναι δύνασθαι
[16]	φαμεν ἐν ἑκατέρᾳ γεγενῆσθαι τῇ	τῆς	φύσεως ἡμῶν κινήσει, δι´ ἧς
[13]	ᾠήθης τὸν ἐν τοῖς ἰδιώμασι	τῆς	φύσεως ἡμῶν μαρτυρούμενον. ἐπεὶ δὲ
[24]	ὅσον ἡ ἐπὶ τὸ ἀσθενὲς	τῆς	φύσεως ἡμῶν συγκατάβασις δείκνυσι, πῶς
[32]	ἐπεὶ οὖν ὅλης ἔδει γενέσθαι	τῆς	φύσεως ἡμῶν τὴν ἐκ τοῦ
[13]	μὲν αὐτὸν ἀκούεις, ἐκβεβηκέναι δὲ	τῆς	φύσεως ἡμῶν τὴν κοινότητα τῷ
[40]	γὰρ ἐπὶ ἀνακαινισμῷ καὶ μεταβολῇ	τῆς	φύσεως ἡμῶν τὴν σωτήριον παραλαμβάνεσθαι
[6]	μυθώδης διήγησις, ἀλλ´ ἐξ αὐτῆς	τῆς	φύσεως ἡμῶν τὸ πιστὸν ἐπαγόμενος.
[26]	τῇ ἀνθρωπότητι, διὰ πάντων τῶν	τῆς	φύσεως ἰδιωμάτων γενόμενος, γενέσεώς τε
[8]	σωματικὰς ἀλγηδόνας, αἳ τῷ ῥευστῷ	τῆς	φύσεως κατ´ ἀνάγκην ἐπισυμβαίνουσι, κακῶν
[35]	εὑρήσει διαφοράν, ἑκατέρου κατὰ τὸ	τῆς	φύσεως μέτρον ἐξεργαζομένου τὰ κατὰ
[13]	οὐκοῦν οὐδὲ ἐκεῖνος πάντως ἐντὸς	τῆς	φύσεως ὁ ἐν τοῖς ὑπὲρ
[13]	εἰ γὰρ ἐντὸς ἦν τῶν	τῆς	φύσεως ὅρων τὰ περὶ τοῦ
[13]	θάνατον. ἀλλὰ μὴν ταῦτα μείζω	τῆς	φύσεως. οὐκοῦν οὐδὲ ἐκεῖνος πάντως
[39]	οὐδεμίαν κατὰ τὸ μέρος τοῦτο	τῆς	φύσεως παραλλαγὴν ἐξευρίσκομεν. εἰ οὖν
[9]	αὔξησιν, τὴν πρὸς τὸ τέλειον	τῆς	φύσεως πρόοδον, τὴν τοῦ θανάτου
[8]	ἄνθρωπος ἦν, ᾧ τὸ τρεπτὸν	τῆς	φύσεως πρὸς τὸ ἐναντίον παρώλισθεν,
[6]	λῆξιν πολλὴν ἔχουσα τῷ ἰδιάζοντι	τῆς	φύσεως πρὸς τὸ νοητὸν τὴν
[26]	ὁ μὲν γὰρ ἐπὶ διαφθορᾷ	τῆς	φύσεως τὴν ἀπάτην ἐνήργησεν, ὁ
[1]	σοφίαν ὑπονοήσειεν, ἀλλὰ πρὸς τὸ	τῆς	φύσεως τῆς ἡμετέρας μέτρον συνταπεινοῦνται
[28]	διὰ τῶν ἐπιγινομένων ἑαυτὴν ἀντεισαγούσης	τῆς	φύσεως. τί οὖν ἀπρεπὲς περιέχει
[35]	ὅσον χωρεῖ ἡμῶν ἡ πτωχεία	τῆς	φύσεως, τὸ ὕδωρ τρὶς ἐπιχεάμενοι
[26]	μακραῖς περιόδοις ἐξαιρεθέντος τοῦ κακοῦ	τῆς	φύσεως, τοῦ νῦν αὐτῇ καταμιχθέντος
[8]	ἄλλῳ ἢ τῷ κυρίῳ πάντως	τῆς	φύσεως; τῷ γὰρ ἐξ ἀρχῆς
[6]	ἑαυτὴν συμφωνία τῆς κτίσεως, οὐδαμοῦ	τῆς	φυσικῆς ἐναντιότητος τὸν τῆς συμπνοίας
[5]	ἡ δὲ πήρωσις στέρησίς ἐστι	τῆς	φυσικῆς ἐνεργείας, οὕτω καὶ ἡ
[37]	πᾶσι τοῖς πεπιστευκόσι τῇ οἰκονομίᾳ	τῆς	χάριτος ἑαυτὸν ἐνσπείρει διὰ τῆς
[34]	ἀναγεννωμένοις ἢ προσθήκην τινὰ ποιοῦνται	τῆς	χάριτος, ἢ τὴν οὖσαν οὐκ
[30]	ἦν εἰκός, ἐν κοινῷ προτεθείσης	τῆς	χάριτος, τὸν ἑκουσίως ἀποφοιτήσαντα μὴ
[17]	φησιν ἡ προφητεία, τὸ πλῆθος	τῆς	χρηστότητος τοῦ θεοῦ κεκρυμμένην ἔχει
[5]	τις ἀπὸ τοῦ καλοῦ γένηται	τῆς	ψυχῆς ἀναχώρησις. καθάπερ γὰρ ἡ
[8]	χωριζομένην τὴν αἴσθησιν· οὕτω καὶ	τῆς	ψυχῆς ἀπολεπτυνομένης τε καὶ ἐκτηκομένης
[8]	ταῦτα κρίσις εἰς θεραπείαν τῶν	τῆς	ψυχῆς ἀρρωστημάτων κατεπαγγέλλεται, ὃ τοῖς
[16]	δὲ τὴν τοῦ σώματος καὶ	τῆς	ψυχῆς διάζευξιν πάθος προσαγορεύοι, πολὺ
[16]	σῶμα συντρέχει, τό τε σῶμα	τῆς	ψυχῆς διακρίνεται· καταμιχθέντα δὲ πρὸς
[16]	ἡ συνδρομὴ τοῦ σώματος καὶ	τῆς	ψυχῆς διακρίνεται. τὸν δὲ θεόν
[35]	τῇ διαλύσει τοῦ σώματος καὶ	τῆς	ψυχῆς ἐκρυείσης πάλιν διὰ τῆς
[16]	τὴν διάλυσιν πρὸς τὸ σῶμα	τῆς	ψυχῆς ἐπανελθούσης, οἷον ἀπό τινος
[11]	ζητεῖν τί πρὸς τὴν σάρκα	τῆς	ψυχῆς ἡ συμφυία. εἰ δὲ
[16]	πρὸς διάκρισιν τοῦ σώματος καὶ	τῆς	ψυχῆς κινηθείσης, πάλιν συνῆψε τὰ
[8]	τῆς τῶν νεκρῶν δερμάτων ἐπιβολῆς	τῆς	ψυχῆς οὐχ ἅπτεται. πῶς γὰρ
[11]	ψυχὴν πεπιστεύκαμεν ἐκ τοῦ μονωθεῖσαν	τῆς	ψυχῆς τὴν σάρκα νεκράν τε
[5]	ὁρᾶσθαι τὸν ἄνθρωπον. ποῦ γὰρ	τῆς	ψυχῆς τὸ θεοειδές; ποῦ δὲ
[8]	προσαγορεύομεν θάνατον, οὕτως καὶ ἐπὶ	τῆς	ψυχῆς τὸν τῆς ἀληθοῦς ζωῆς
[27]	τῷ ἀνθρώπῳ καταμιγνύμενος τῷ σκοπῷ	τῆς	ὠφελείας ἐποιεῖτο τὴν συνανάκρασιν. ἔνθα
[1]	μέν τι δύναιτο, πρὸς δέ	τι	ἀδυνάτως ἔχοι· πάντα δὲ δυναμένην
[21]	κίνησιν· καλὸν δὲ τὸ μέν	τι	ἀληθῶς κατὰ τὴν φύσιν ἐστί,
[27]	ἑκατέρῳ τῶν στοιχείων ἐνδιαιτώμενα διαφέρει	τι	ἀλλήλων ἐν τῷ μέρει τούτῳ,
[0]	ἄφθαρτον καὶ ἀίδιον καὶ εἴ	τι	ἄλλο θεοπρεπὲς νόημα τῇ θεωρίᾳ
[29]	πρέπον τῷ θεῷ τὸ γενόμενον,	τί	ἀνεβάλετο τὴν εὐεργεσίαν; τί δὲ
[8]	τῆς ζωῆς χορηγὸς πρὸς ἄλλο	τι	βλέπει, καὶ οὐχ ὅπως ἂν
[20]	παρούσης οἰκονομίας μὴ τὸ μέν	τι	βούλεσθαι τῶν τῷ θεῷ πρεπόντων
[8]	ἀπεστραμμένον τὴν φρόνησιν καὶ σοφόν	τι	βουλεύσασθαι τὸν τῆς σοφίας ἀναχωρήσαντα·
[5]	τις ἐθέλοι, οὐ διοισόμεθα. ὅ	τι	γὰρ ἂν εὑρεθῇ δεικτικὸν τοῦ
[35]	ἡ ἀρχὴ συγκρινομένη τῷ τέλει·	τί	γὰρ ἴσον ἄνθρωπος καὶ τὸ
[33]	λογισμῷ τινὶ τὸ πιθανὸν ἐφευρίσκων.	τί	γὰρ κοινὸν ἔχει ὅρος ἀνθρώπου
[31]	χάριν τοῦ νοεροῦ συναπώλεσεν. εἰς	τί	γὰρ χρήσεται τῇ διανοίᾳ, τῆς
[37]	μὴν οὐκ ἔστιν ἄλλως ἐντός	τι	γενέσθαι τοῦ σώματος, μὴ διὰ
[33]	κοινόν, φασίν, ὕδατι καὶ ζωῇ;	τί	δὲ κοινόν, πρὸς αὐτοὺς ἐροῦμεν,
[29]	γενόμενον, τί ἀνεβάλετο τὴν εὐεργεσίαν;	τί	δὲ οὐκ ἐν ἀρχαῖς οὔσης
[8]	ἐπεσπασάμεθα, διά τινος ἡδονῆς οἷόν	τι	δηλητήριον μέλιτι παραρτυθὲν τῇ φύσει
[30]	πίστιν ἐν αἰτίᾳ ποιοῦνται. καὶ	τί	δήποτε, φασίν, οὐκ ἐπὶ πάντας
[32]	μέρος συμπαρεκτείνεσθαι· οὐ γὰρ ἄν	τι	διαμένοι ἐν τῷ εἶναι, μὴ
[1]	προθέσει θεωρουμένων, εἴπερ τὸ μέν	τι	δύναιτο, πρὸς δέ τι ἀδυνάτως
[27]	δὲ οὐχὶ ἄνθρωπον, ἀλλὰ ἀνθρώπου	τι	εἴδωλον καὶ ὁμοίωμα; τίς δ´
[27]	φοιτῆσαι τὴν ἰωμένην δύναμιν ὁμολογοῦντες,	τί	ἔξω τῆς θεοπρεποῦς ὑπολήψεως πεπιστεύκαμεν;
[25]	πάντα καὶ ἐν πᾶσιν ἐκεῖνο,	τί	ἐπαισχύνονται τῇ οἰκονομίᾳ τοῦ μυστηρίου
[15]	θεός, οὔτε γενέσθαι φύσιν ἔχει,	τί	ἐπαισχύνονται τῇ ὁμολογίᾳ τοῦ θεὸν
[5]	ἀγαθὸν ἐν τῇ φύσει, ἀνύπαρκτόν	τί	ἐστι καθ´ ἑαυτὴν ἡ κακία·
[32]	τῆς διδασκαλίας πρὸς τὸ γνῶναι	τί	ἐστι τὸ βάθος καὶ τὸ
[40]	Ζακχαίου φωνὴν ὅτι Εἴ τινά	τι	ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλασίονα. ἃ πρὸ
[28]	τῆς ζωῆς συντελούντων ὡς ἄτιμόν	τι	ἢ πονηρὸν διαβάλλεται; πρὸς ἕνα
[30]	οὔτε ἀδύνατον. εἰ οὖν ἀγαθόν	τι	ἡ πίστις, διὰ τί, φασίν,
[27]	δύναμιν, καὶ μὴ τὸ μέν	τι	θεραπεῦσαι τῷ καθαρσίῳ, τὸ δὲ
[2]	εἶναι πιστεύοιτο. οὐ μὴν ἀλλότριόν	τι	καθ´ ὁμοιότητα τοῦ ἡμετέρου πνεύματος
[8]	τῷ σώματι πάθους παραλαμβάνονται, τοιοῦτόν	τι	καὶ ἡ μετὰ ταῦτα κρίσις
[1]	γὰρ ἐξ ἐκείνου εἶναι ἄλλο	τι	καὶ οὐκ ἐκεῖνό ἐστι· τῷ
[40]	σβέσιν ἡ διαφορά. οὐκοῦν ἄλλο	τι,	καὶ οὐχὶ τοῦτό ἐστι. πάλιν
[30]	εἰς τὸν ἄνθρωπον τιμῆς ἀφῆκέ	τι	καὶ ὑπὸ τὴν ἡμετέραν ἐξουσίαν
[24]	θαυμάτων. τὸ μὲν γὰρ μέγα	τι	καὶ ὑψηλὸν ἐξεργασθῆναι παρὰ τῆς
[26]	φθορᾶς καὶ σκότους καὶ εἴ	τι	κακίας ἔκγονον τῷ εὑρετῇ τοῦ
[7]	ὄντων φύσιν, οὐκ ἂν ἄλλο	τι	κακὸν εἶναι παρὰ τὴν πονηρίαν
[13]	καὶ ὅθεν ἀρχόμεθα καὶ εἰς	τί	καταλήγομεν. ἐκ πάθους γὰρ ἀρξάμενος
[33]	πρὸς τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ θελήματος.	τί	κοινόν, φασίν, ὕδατι καὶ ζωῇ;
[10]	καὶ οὐκ ἐναποκλειομένην τῇ ὕλῃ,	τί	κωλύει θείας φύσεως ἕνωσίν τινα
[1]	τρόπον γάρ τινα τῶν πρός	τι	λεγομένων καὶ τοῦτό ἐστιν, ἐπειδὴ
[40]	τὸν βίον τοῦ βαπτισθέντος ᾖ,	τί	μεταπεποίηται ἰδεῖν οὐκ ἔχω, τὸν
[25]	ὄντα, καὶ οὐκ ἔνεστιν εἶναί	τι	μὴ ἐν τῷ ὄντι τὸ
[32]	γεγένηται, καὶ οὐκ ἔστιν ὅ	τι	μὴ τοιοῦτόν ἐστιν, ὃ οὐχὶ
[40]	ὅτι Εἴ τις δοκεῖ εἶναί	τι,	μηδὲν ὤν, φρεναπατᾷ ἑαυτόν. ὃ
[32]	γὰρ τοῖς οὖσιν ἢ ἄνω	τι	νοεῖται, ἢ κάτω, ἢ πρὸς
[1]	σημασίας ἐστίν. ἐπεὶ οὖν ἀγαθόν	τι	ὁ κόσμος ὁμολογεῖται, ἀπεδείχθη δὲ
[8]	τὴν πρὸς τὸ ἀγαθὸν κατενόησε.	τί	οὖν ἄμεινον ἦν, καθ´ ὅλου
[39]	ὁμογενές ἐστι καὶ τὸ τικτόμενον.	τί	οὖν ἂν εἴη λυσιτελέστερον, εἰς
[28]	ἐπιγινομένων ἑαυτὴν ἀντεισαγούσης τῆς φύσεως.	τί	οὖν ἀπρεπὲς περιέχει ἡμῶν τὸ
[22]	ἀφροσύνῃ τὴν ἀληθῆ δικαιοσύνην προσάψειεν.	~Τί	οὖν ἐν τούτοις τὸ δίκαιον;
[32]	μέρους ἐπὶ τὸ ὅλον συνεκδιδομένη.	τί	οὖν ἔξω τοῦ εἰκότος ἐν
[37]	διὰ τῆς οἰκείας ἀντιπαθείας ἀπώσοιτο.	τί	οὖν ἐστι τοῦτο; οὐδὲν ἕτερον
[35]	τῷ μετὰ ταῦτα ταμιεύεται χρόνῳ.	τί	οὖν ἔστιν ὃ μιμεῖται; τὸ
[32]	τοῦ διὰ σταυροῦ θάνατος ἀτιμότερος;	τί	οὖν καὶ πρὸς ταῦτά φαμεν;
[35]	δείλαιον τοῦ ἀνθρώπου γένος περιεσχέθη.	τί	οὖν περὶ τὸν ἀρχηγὸν τῆς
[17]	ζωῆς εἴσοδον ἐπ´ αὐτῷ εἶναι,	τί	οὐχὶ θελήματι μόνῳ τὸ κατὰ
[15]	μόνῃ τῇ ὁρμῇ τοῦ θελήματος,	τί	οὐχὶ καὶ τὸν ἄνθρωπον δι´
[21]	τὸ ἐναντίον ἡμᾶς ἀπορρυῆναι, οἷόν	τι	παθεῖν ὁ ἔξωθεν μῦθός φησιν
[21]	ἑαυτῆς μένειν ἀκίνητον, ἀλλ´ ἐπί	τι	πάντως ἡ προαίρεσις ἵεται, τῆς
[1]	ἐμφανὲς ἄγειν οὐκέτ´ ἂν ἕτερόν	τι	παρ´ ἐκεῖνον ὑπονοοῖτο, ἀλλὰ κατὰ
[27]	εἴπερ ὅλως θεμιτόν ἐστιν ἄλλο	τι	παρὰ τὴν κακίαν ἀπρεπὲς ἐννοεῖν.
[11]	ὥσπερ ἐνταῦθα καὶ ἕτερον εἶναί	τι	παρὰ τὸ σῶμα τὴν ψυχὴν
[40]	ἔχει. πῦρ γὰρ ἀκούων ἄλλο	τι	παρὰ τοῦτο νοεῖν ἐδιδάχθης ἐκ
[2]	τὸ προενεχθῆναι διαλυόμενον, οὐδὲ ἄλλο	τι	πάσχοντα τοιοῦτον, οἷα περὶ τὸν
[1]	ζῇ· δυναμένου δὲ πᾶν ὅ	τι	περ ἂν ἕληται, αἱρουμένου δὲ
[38]	εἶδος κατ´ ἐξουσίαν ἔχει, ὅ	τι	περ ἂν ἕληται, τοῦτο γενέσθαι.
[8]	ὁρμὴν ἔχων καὶ πᾶν ὅ	τι	περ ἂν θελήσῃ κατεργαζόμενος τῷ
[9]	πρέπει δὲ θεῷ πᾶν ὅ	τι	περ ἐν τῇ τοῦ καλοῦ
[24]	κόσμῳ κτίσιν καὶ πᾶν ὅ	τι	περ ἔξω τῶν φαινομένων καταλαμβάνεται,
[1]	κακίαν ὁρμή· ἀλλὰ πᾶν ὅ	τι	πέρ ἐστιν ἀγαθόν, τοῦτο καὶ
[2]	θεοῦ λόγον ἀκούσαντες οὐκ ἀνυπόστατόν	τι	πρᾶγμα τὸν λόγον ᾠήθημεν, οὐδὲ
[39]	τὸ μὴ ἔχον εἰς ὅ	τι	προέλθῃ, ἀλλ´ ἐπὶ τῆς τελειότητος
[28]	τὸ κακόν ἐστι καὶ εἴ	τι	πρὸς τὴν κακίαν οἰκείως ἔχει.
[11]	ὥρα σοι πρὸ τούτου ζητεῖν	τί	πρὸς τὴν σάρκα τῆς ψυχῆς
[17]	μέρους ὁ θεραπεύων καὶ τόδε	τι	πρὸς τὴν τοῦ κακοῦ λύσιν
[20]	καὶ σοφὸν καὶ πᾶν ὅ	τι	πρὸς τὸ κρεῖττον τὴν διάνοιαν
[32]	διαθέσεως τῶν δεχομένων τὸ κήρυγμα.	~Τί	πρὸς τούτοις ἔτι παρὰ τῶν
[37]	τοῦ προκειμένου νοήματος ἔχοι, μικρόν	τι	προσήκει παρασχολῆσαι τὸν λόγον εἰς
[17]	πρὸς τοὺς εὐεργέτας ἀμφισβητοῦσι, διὰ	τί	προσήψατο τοῦ πονοῦντος μέρους ὁ
[7]	ὑποζεύξας τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, καθάπερ	τι	σκεῦος ἄψυχον ἀκουσίως πρὸς τὸ
[8]	ὑποδείγματος λόγος τοιοῦτός ἐστι. δεδόσθω	τι	σκεῦος ἐκ πηλοῦ συνεστηκέναι, τοῦτο
[8]	κακίαν μετεμορφώθημεν, τούτου ἕνεκεν οἷόν	τι	σκεῦος ὀστράκινον πάλιν ὁ ἄνθρωπος
[5]	θείων ἀγαθῶν ἀπολαύσει γενόμενον ἔδει	τι	συγγενὲς ἐν τῇ φύσει πρὸς
[5]	ἐφελκόμενος, οὕτως ἀναγκαῖον ἦν ἐγκραθῆναί	τι	τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει συγγενὲς πρὸς
[15]	τοῖς φθάσασιν ἤδη μετρίως ἐξήτασται,	τί	τῇ ἀρετῇ κατὰ τὸ ἐναντίον
[3]	διώρισται τῷ ὑποκειμένῳ. ἄλλο γάρ	τι	τῇ ὑποστάσει τὸ πνεῦμα, καὶ
[9]	διὰ τὸ μὴ δοκεῖν ἔξω	τι	τῆς θεοπρεποῦς ἐννοίας τῶν εἰρημένων
[1]	καὶ σοφὸν πάντως, καὶ εἴ	τι	τῆς κρείττονος σημασίας ἐστίν. ἐπεὶ
[21]	δυνατόν, τὸ ἄφθαρτον καὶ εἴ	τι	τῆς τοῦ κρείττονος σημασίας ἐστίν.
[12]	τοῖς περὶ αὐτοῦ διηγήμασι καθορᾶται,	τί	τὸ ἐμποδίζον τῇ πίστει; ~Ἀλλά,
[36]	θεότης ἐστίν. ὁρᾷς ὅπως μικρόν	τι	τὸ κατὰ τὴν ἀρχήν ἐστι
[23]	λύτρον ἀντὶ τοῦ κατεχομένου λαβεῖν.	~Τί	τοίνυν εἰκὸς ἦν μᾶλλον τὸν
[35]	καὶ πάλιν ζωήν. οὐκοῦν χρή	τι	τοιοῦτον καὶ ἐν ἡμῖν ἐπινοηθῆναι
[15]	τὸ ἐπιστήμης δεκτικόν, οὔτε ἄλλο	τι	τοιοῦτον, ὃ τῆς ἀνθρωπίνης ἴδιον
[1]	τὸ ἐν παντὶ τέλειον, εἴτε	τι	τοιοῦτον ὅλως σημεῖόν τις ποιοῖτο
[24]	ἐξετράπημεν καὶ τῷ θανάτῳ ἐγκατηνέχθημεν,	τί	τοῦ εἰκότος ἔξω παρὰ τοῦ
[40]	χεῖρον ἡ μεταποίησις εἴη, εἴ	τι	τούτων ὑπαμειφθείη τῶν ἰδίων τῆς
[40]	νοεῖν ἐδιδάχθης ἐκ τοῦ προσκεῖσθαί	τι	τῷ πυρὶ ἐκείνῳ ὃ ἐν
[40]	ὁμοτίμως ἔχει. ἀλλὰ κἂν ἐπονομασθῇ	τι	τῶν ἐκεῖ κολαστηρίων τοῖς ὧδε
[31]	τῇ διανοίᾳ, τῆς τοῦ προαιρεῖσθαί	τι	τῶν κατὰ γνώμην ἐξουσίας ἐφ´
[32]	φύσιν ἐμφαίνοντος. ἀλλ´ ἐπειδὴ μέρος	τι	τῶν μυστικῶν διδαγμάτων καὶ ἡ
[15]	ὕδωρ, οὐκ ἄνθρωπος, οὐκ ἄλλο	τι	τῶν ὄντων οὐδέν, πλὴν ἰδίως
[27]	τοῦ ἐπιγείου ζῴου νενοσηκότος ἕτερόν	τι	τῶν οὐρανίων τὴν θείαν ἐπιμιξίαν
[28]	κατηγορία τῆς φύσεως ἐπανίοι, εἴ	τι	τῶν περὶ αὐτὴν ὡς αἰσχρόν
[40]	ἀλγεινὴ τῶν πεπλημμεληκότων ζωὴ πρός	τι	τῶν τῇδε λυπούντων τὴν αἴσθησιν
[32]	δύναμιν εἴτε σοφίαν εἴτε ἄλλο	τι	τῶν ὑψηλῶν τε καὶ μᾶλλον
[5]	δύναμιν, εἴτε θεόν, εἴτε ἄλλο	τι	τῶν ὑψηλῶν τε καὶ τιμίων
[40]	τὸ ἐπιστήμης δεκτικὸν οὐδὲ ἄλλο	τι	τῶν χαρακτηριζόντων ἰδίως τὴν ἀνθρωπίνην
[15]	ἀγαθότητα καὶ ἀφθαρσίαν, καὶ εἴ	τι	ὑψηλόν ἐστι νόημά τε καὶ
[30]	ἀγαθόν τι ἡ πίστις, διὰ	τί,	φασίν, οὐκ ἐπὶ πάντας ἡ
[6]	μὲν γὰρ νοητὴ φύσις ἀσώματόν	τι	χρῆμά ἐστι καὶ ἀναφὲς καὶ
[1]	οἴεσθαι. ἀλλ´ εἰ ὑφέστηκε νοερόν	τι	χρῆμα καὶ ἀσώματον ὤν, ζῇ
[30]	δέ ἐστιν ἡ προαίρεσις, ἀδούλωτόν	τι	χρῆμα καὶ αὐτεξούσιον, ἐν τῇ
[33]	θεωρουμένην ποιότητα συγκρινόμενος; ἄνθρωπος λογικόν	τι	χρῆμα καὶ διανοητικόν ἐστι, νοῦ
[13]	ἄνθρωπος μὲν γὰρ ἐκ συνδυασμοῦ	τίκτεται	καὶ μετὰ θάνατον ἐν διαφθορᾷ
[39]	ἀνάγκην ὁμογενές ἐστι καὶ τὸ	τικτόμενον.	τί οὖν ἂν εἴη λυσιτελέστερον,
[17]	περιόδου τὴν σωτηρίαν ἡμῶν κατεργάζεται,	τικτόμενός	τε καὶ τρεφόμενος, καὶ τῇ
[39]	τόκος τῆς ἐξουσίας ἤρτηται τοῦ	τικτομένου.	ἐπειδὴ τοίνυν ἐν τούτῳ ἐστὶν
[39]	~Τὰ μὲν γὰρ λοιπὰ τῶν	τικτομένων	τῇ ὁρμῇ τῶν ἀπογεννώντων ὑφίσταται,
[30]	ὑπερβολὴν τῆς εἰς τὸν ἄνθρωπον	τιμῆς	ἀφῆκέ τι καὶ ὑπὸ τὴν
[28]	βλέποις, τίνος ἂν εἴη τῶν	τιμίων	εἶναι νομιζομένων ἐκεῖνα δεύτερα; τίνος
[5]	τι τῶν ὑψηλῶν τε καὶ	τιμίων	ὀνομάζειν τις ἐθέλοι, οὐ διοισόμεθα.
[33]	εἰ θεοῦ βουλομένου πρὸς τὸ	τιμιώτατον	ζῷον τὸ ὑγρὸν μεταβαίνει. τὸ
[5]	ἂν τοῦ καλλίστου τε καὶ	τιμιωτάτου	τῶν ἀγαθῶν ἀπεστέρησε, λέγω δὴ
[39]	τοῦ μὴ ἑστῶτος παρὰ πολὺ	τιμιώτερον,	καὶ τοῦ ἐλλιποῦς τὸ τέλειον,
[7]	πως τοῖς τοιούτοις παθήμασιν ἀλγεινήν	τινα	αἴσθησιν, πονηροῦ θεοῦ τὴν ἀνθρωποποιίαν
[40]	οὐκ οἶδα πῶς ἔστιν ἄλλον	τινὰ	γεγενῆσθαι νομίσαι, ἐφ´ οὗ μηδὲν
[7]	τοῖς μὲν ἐν βάθει καθάπερ	τινὰ	δευσοποιὸν βαφὴν τὴν αἱρετικὴν παραδεδεγμένοις
[7]	τὴν αἱρετικὴν παραδεδεγμένοις ἀπάτην ἰσχύν	τινα	διὰ τῆς ἐπιπολαίου πιθανότητος ἔχειν
[35]	οὐ μὴν τελείως ἀφανισμόν, ἀλλά	τινα	διακοπὴν τῆς τοῦ κακοῦ συνεχείας,
[1]	ὁ τῆς εὐσεβείας λόγος οἶδέ	τινα	διάκρισιν ὑποστάσεων ἐν τῇ ἑνότητι
[22]	δυνάμεως ἀποσπάσαντα τοῦ κρατοῦντος καταλιπεῖν	τινὰ	δικαιολογίας ἀφορμὴν τῷ δι´ ἡδονῆς
[12]	τὴν ζωὴν ἡμῶν ἐνεργουμένας, ὑπερκεῖσθαί	τινα	δύναμιν ποιητικὴν τῶν γιγνομένων καὶ
[0]	πρὸς τὸ διὰ τούτων εἶναί	τινα	δύναμιν τὴν ἐν τούτοις διαδεικνυμένην
[6]	κακίαν ἐμμίξας ὁ ἀντικείμενος σβέσιν	τινὰ	καὶ ἀμαύρωσιν τῆς εὐλογίας ἐποίησεν,
[28]	τὸν θάνατον ἄπρακτον εἶναι τρόπον	τινὰ	καὶ ἀνήνυτον, πάντοτε πρὸς τὸ
[37]	ἡ σύστασις ἦν, καὶ τρόπον	τινὰ	καὶ αὐτὸ ἄρτος ἦν· ἐνταῦθά
[32]	ὁ δὲ σταυρὸς εἰ μέν	τινα	καὶ ἕτερον περιέχει λόγον βαθύτερον,
[35]	μίμησις; ἅπαν τὸ νεκρωθὲν οἰκεῖόν	τινα	καὶ κατὰ φύσιν ἔχει χῶρον,
[26]	γενέσθαι ἀπάτη τίς ἐστι τρόπον	τινὰ	καὶ παραλογισμός, ἐπείπερ ἴδιον τῶν
[10]	τί κωλύει θείας φύσεως ἕνωσίν	τινα	καὶ προσεγγισμὸν κατανοήσαντας πρὸς τὸ
[23]	τῆς φύσεως ἀρρωστημάτων διόρθωσιν ἀπραγμάτευτόν	τινα	καὶ ψιλήν, ἐν ῥήματι μόνῳ
[15]	ἀρετῆς οὐκ ἄν τις κτίσιν	τινὰ	κατὰ τὸ ἐναντίον αὐτῇ νοεῖσθαι
[3]	ψυχῇ κατὰ τὸ ἀπόρρητον μετρίαν	τινὰ	κατανόησιν τῆς κατὰ τὴν θεογνωσίαν
[32]	πάντως ἔδει τοῦτο γενέσθαι κατά	τινα	λόγον ἀπόρρητον, ἀλλ´ οὖν τὸ
[6]	τοῦτο σαφηνίσει τὸ ζήτημα. τοιοῦτόν	τινα	λόγον παρὰ τῶν πατέρων διεδεξάμεθα·
[23]	τοῦ θεοῦ φαντασίᾳ, μὴ σαρκός	τινα	μοῖραν ἐν αὐτῷ θεωρήσαντα, ἣν
[28]	ἐπὶ τὴν ζωὴν τὸ γεννώμενον,	τίνα	νομοθετοῦσιν ἕτερον τρόπον τῷ θεῷ
[21]	ἐν τοῖς ἔμπροσθεν εἴρηται, τοιοῦτόν	τινα	νοῦν κατὰ τὴν ἀντιδιαστολὴν ἔχει,
[24]	καὶ ἀκόλουθον. καὶ οὐκ ἄν	τινα	ξενισμὸν ἐπάγοι τῇ ἀκοῇ τὸ
[39]	ἀγαθύνοντος ἑαυτὸν εἰσποιῶν καὶ τρόπον	τινὰ	πάλιν εἰς τὸ ὁμογενὲς ἑαυτὸν
[37]	τῷ ἡμετέρῳ γενόμενος οὐκ ἄλλην	τινὰ	παρεκαινοτόμησε τῇ φύσει τὴν σύστασιν,
[34]	ταύτης οἰκονομίας ἀναγεννωμένοις ἢ προσθήκην	τινὰ	ποιοῦνται τῆς χάριτος, ἢ τὴν
[10]	τῶν χωρητῶν ἡμῖν ὑποδειγμάτων στοχασμόν	τινα	πρέ– ποντα περὶ τῆς θείας
[6]	ἀγαθοῦ στερήσει θεωρεῖσθαι λέγομεν, οἷόν	τινα	σκιὰν τῇ ἀναχωρήσει τῆς ἀκτῖνος
[26]	ἐνάγεται πρὸς τὸ νομίσαι ἀπάτην	τινὰ	τὴν τοιαύτην μέθοδον ἐπινενοῆσθαι ὑπὲρ
[23]	δυνατόν ἐστι δι´ ἀκολούθου στοχασμόν	τινα	τῆς ἐπιθυμίας αὐτοῦ λαβεῖν, εἰ
[5]	μερῶν μὴ ἄλλην ἐπινοεῖν αἰτίαν	τινὰ	τῆς συστάσεως, ἀλλ´ ἢ τὸν
[40]	τοῦ Ζακχαίου φωνὴν ὅτι Εἴ	τινά	τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλασίονα. ἃ
[35]	τοῖς κατὰ τὸν βίον γινομένοις	τινὰ	τινῶν ἐστὶν ἀρχηγικώτερα, ὧν ἄνευ
[37]	ὁ τὸν ἄρτον ἰδὼν τρόπον	τινὰ	τὸ σῶμα τὸ ἀνθρώπινον βλέπει,
[35]	καὶ ὁμόφυλον, ἀναγκαῖον ἦν ἐπινοηθῆναί	τινα	τρόπον, ἐν ᾧ τις ἦν
[0]	ἡ ἀλήθεια. οὐκοῦν ὅταν πρός	τινα	τῶν ἑλληνιζόντων ἡ διάλεξις ᾖ,
[1]	οὗ ἐστὶ λόγος· τρόπον γάρ	τινα	τῶν πρός τι λεγομένων καὶ
[40]	προσθήκη τοῦ ἀτελεύτητον εἶναι ἄλλην	τινὰ	φύσιν παρὰ τὴν γινωσκομένην νοεῖν
[2]	τοῦ πνεύματος ἐννοίᾳ προσαχθησόμεθα, σκιάς	τινας	καὶ μιμήματα τῆς ἀφράστου δυνάμεως
[0]	πλάνην ποιεῖσθαι τὸν λόγον, ἀρχάς	τινας	καὶ προτάσεις εὐλόγους ἐφ´ ἑκάστης
[8]	οἰκειότητα κατ´ ἀνάγκην ἐπακολουθοῦσιν ἄρρητοί	τινες	καὶ ἀνέκφραστοι ἀλγηδόνες, ὧν ἡ
[8]	ἡ θεραπεία. ἀλλ´ ὥσπερ εἰσί	τινες	κατὰ τὸ σῶμα τῶν παθημάτων
[22]	τὴν ἐλευθερίαν ἐπιβοήσασθαι, κἂν εὐπατρίδαι	τινὲς	ὦσιν οἱ πρὸς τὴν συμφορὰν
[8]	ἀνάκλησις, ἡ τοῦ πεπλανημένου χειραγωγία;	τίνι	ἄλλῳ ἢ τῷ κυρίῳ πάντως
[6]	πρὸς κακίαν βρίσας, αὐτομάτως οἷόν	τινι	βάρει πρὸς τὸν ἔσχατον τῆς
[7]	ἀρετὴν πολιτευομένοις προθείς, οὐκ ἀνάγκῃ	τινὶ	βιαίᾳ πρὸς τὸ ἑαυτῷ δοκοῦν
[27]	λόγῳ τῆς φύσεως, ἑτέρῳ δέ	τινι	γειτνιῶν καὶ εὔληπτον ἐκ τοῦ
[8]	τὴν ἐξ ἀρχῆς χάριν ἀνακληθῆναι;	τίνι	διέφερεν ἡ τοῦ πεπτωκότος ἀνόρθωσις,
[6]	τῆς νοητῆς φύσεως κάλλος, ἀρρήτῳ	τινὶ	δυνάμει συγκεκραμένον· δεινὸν ποιεῖται καὶ
[33]	ἐπιστήμης δεκτικόν· ἐκεῖνο δὲ ὑγρᾷ	τινὶ	ἐνθεωρεῖται ποιότητι, καὶ πλεῖον οὐδὲν
[10]	περιγραφῇ τῆς σαρκὸς καθάπερ ἀγγείῳ	τινὶ	ἡ ἀπειρία τῆς θεότητος περιελήφθη;
[6]	πάθους ὑπεκκαύματα ἦν· ἰσχύι δέ	τινι	καὶ βίᾳ δυνάμεως κατεργάσασθαι τὸ
[18]	παρουσίαν, ὡς οὐκ ἐν σοφίᾳ	τινὶ	καὶ λόγῳ γενομένην τῷ κρείττονι.
[20]	φανερουμένη; τὰ δὲ πεπραγμένα εἱρμῷ	τινὶ	καὶ τάξει δι´ ἀκολούθου προιόντα
[21]	δὲ οὐ τοιοῦτον, ἀλλ´ ἐπηνθισμένον	τινὶ	καλοῦ φαντασίᾳ· κριτήριον δὲ τούτων
[16]	πάλιν συνῆψε τὰ διακριθέντα, καθάπερ	τινὶ	κόλλῃ, τῇ θείᾳ λέγω δυνάμει,
[16]	πρώτην σύστασιν ἐμμιχθείσης οὕτω γενικωτέρῳ	τινὶ	λόγῳ τὴν νοερὰν οὐσίαν τῇ
[27]	γὰρ καθ´ ὅλου ἀπρόσιτον οὔ	τινι	μέν ἐστι προσιτόν, τῷ δὲ
[5]	ἀνθρωπίνης φύσεως ποιητής, οὐκ ἀνάγκῃ	τινὶ	πρὸς τὴν τοῦ ἀνθρώπου κατασκευὴν
[21]	εἰ μὴ ἐν ἑτερότητι τύχοι	τινί,	ταὐτὸν ἂν εἴη πάντως ἐκείνῳ,
[37]	τροφὴν τοῦ ἄρτου παραδεξάμενον λόγῳ	τινὶ	ταὐτὸν ἦν ἐκείνῳ, τῆς τροφῆς,
[1]	λόγος ὑπενεχθείη, πάλιν προσήκει διαστολῇ	τινὶ	τεχνικῇ καὶ τὴν περὶ τοῦτο
[33]	ἐκείνου λόγος ἐστὶν ὁ λογισμῷ	τινὶ	τὸ πιθανὸν ἐφευρίσκων. τί γὰρ
[28]	ἀκοῇ καὶ γλώσσῃ, ἢ ἄλλῳ	τινὶ	τῶν αἰσθητηρίων πρὸς τὸ διηνεκὲς
[30]	ἁμαρτημάτων ὁ ἀνθρώπινος βίος, ὑποδείγματί	τινι	τῶν γνωρίμων ὁδηγηθήτω πρὸς τὴν
[39]	ἀποστήσας τὴν πίστιν. ὁ γάρ	τινι	τῶν κτιστῶν ἑαυτὸν ὑποζεύξας λέληθεν
[22]	καὶ οὔτε αὐτοῖς οὔτε ἄλλῳ	τινὶ	ὑπὲρ ἐκείνων ἔξεστι τὴν ἐλευθερίαν
[37]	αὐτὴ καθ´ ἑαυτὴν ἐν ἰδίᾳ	τινὶ	ὑποστάσει ζωὴν οὐκ ἔχει, ἀλλὰ
[22]	τὸ δίκαιον; τὸ μὴ τυραννικῇ	τινὶ	χρήσασθαι κατὰ τοῦ κατέχοντος ἡμᾶς
[39]	κατὰ λογισμὸν τὸ λυσιτελοῦν προαιρούμενος	τίνος	αἱρήσεται μᾶλλον γενέσθαι τέκνον, τῆς
[39]	αὐτῷ λυσιτελήσει πατὴρ καὶ ἐκ	τίνος	ἄμεινον αὐτῷ συστῆναι τὴν φύσιν·
[23]	λοιπῆς κακίας τὴν φιλαρχίαν νοσήσας,	τίνος	ἂν ἀντηλλάξατο τὸν κατεχόμενον, εἰ
[28]	οὖν πρὸς τὸ χρειῶδες βλέποις,	τίνος	ἂν εἴη τῶν τιμίων εἶναι
[16]	τῆς ψυχῆς ἐπανελθούσης, οἷον ἀπό	τινος	ἀρχῆς εἰς πᾶσαν τὴν ἀνθρωπίνην
[23]	ὑποχερσουμένης τῇ βάσει, καὶ διά	τινος	ἀσφαλοῦς ἀντιτυπίας ὑπερειδούσης τὸ ἴχνος,
[38]	τὴν πνευματικὴν ἀναγέννησιν εἰδέναι παρὰ	τίνος	γεννᾶται καὶ ποῖον γίνεται ζῷον·
[28]	τιμίων εἶναι νομιζομένων ἐκεῖνα δεύτερα;	τίνος	δὲ οὐκ ἂν προτιμότερα κατὰ
[8]	τὸν τῆς σοφίας ἀναχωρήσαντα· διὰ	τίνος	ἔδει πάλιν πρὸς τὴν ἐξ
[35]	λαβυρίνθων πλάνας διεξελθεῖν ἀμηχανοῦντες, εἴ	τινος	ἐμπείρως ἔχοντος ἐπιτύχοιεν, κατόπιν ἑπόμενοι
[8]	συνεστηκέναι, τοῦτο δὲ πλῆρες ἔκ	τινος	ἐπιβουλῆς γεγενῆσθαι τετηκότος μολίβδου, τὸν
[5]	θεοῦ λόγος, ἢ ἕξις ἐπιστήμης	τινὸς	ἢ σοφίας, ἀλλὰ κατ´ οὐσίαν
[20]	περὶ θεοῦ δόξαις, σκοπήσωμεν εἴ	τινος	ἡ κατὰ ἄνθρωπον οἰκονομία λείπεται
[8]	κακοῦ τὴν κοινωνίαν ἐπεσπασάμεθα, διά	τινος	ἡδονῆς οἷόν τι δηλητήριον μέλιτι
[8]	ἐμφυείσας ἐξ ἁμαρτιῶν κηλῖδας διά	τινος	ἰατρείας ἐξαιρεθῆναι, τούτου ἕνεκεν ἐν
[15]	καὶ τὸν ἄνθρωπον δι´ αὐθεντικῆς	τινὸς	καὶ θεικῆς ἐξουσίας τῆς ἐναντίας
[40]	τὴν μεταβολὴν οὐ προσίεται, σκεπτέον	τίνος	μεταποιηθέντος ἐντελὴς τῆς ἀναγεννήσεως ἡ
[40]	θεοῦ γενέσθαι. τὸ τέκνον γενόμενόν	τινος	ὁμογενὲς πάντως ἐστὶ τῷ γεννήσαντι.
[32]	τῷ μέρει, οὕτως, καθάπερ ἑνός	τινος	ὄντος ζῴου πάσης τῆς φύσεως,
[16]	καὶ πρὸς τὰ συγγενῆ μεταχώρησις.	τίνος	οὖν λέγει τὸ μυστήριον ἡμῶν
[6]	τὴν τοῦ παντὸς σύστασιν ἐνεργείας	τινὸς	παρὰ τῆς τῶν πάντων ἐπιστατούσης
[37]	καὶ ὥσπερ τις ἀσκὸς ὑγροῦ	τινὸς	πλήρης ὤν, εἰ κατὰ τὸν
[8]	φύσιν ἐμφυὲν τῇ φύσει διά	τινος	συμπαθείας τῷ ὑποκειμένῳ προσίσχεται, καί
[21]	ἢ τὸ παρατραπέντας αὐτοῦ διά	τινος	τῆς κατὰ τὸ φαινόμενον ἀπάτης
[12]	εἶναι κρείττονα. εἰ μὲν οὖν	τινὸς	τούτων καὶ τῶν τοιούτων ἐλλιπὴς
[1]	γὰρ ἂν εἴη λόγος, μή	τινος	ὢν λόγος· εἰ οὖν διακρίνει
[37]	ἑτέροις ἐστὶν ἡ πόα τρόφιμος,	τινῶν	δὲ ἡ τροφὴ σάρκες εἰσίν,
[35]	κατὰ τὸν βίον γινομένοις τινὰ	τινῶν	ἐστὶν ἀρχηγικώτερα, ὧν ἄνευ οὐκ
[6]	τῆς κακίας οὐχ ὡς δύο	τινῶν	καθ´ ὑπόστασιν φαινομένων ἡ ἀντιδιαστολὴ
[30]	πάντας ἦλθεν ἡ χάρις, ἀλλὰ	τινῶν	προσθεμένων τῷ λόγῳ οὐ μικρόν
[6]	πυρὸς τῆς θρυαλλίδος περιδεδραγμένου, εἴ	τις	ἀδυνατῶν τῷ φυσήματι σβέσαι τὴν
[40]	οὐχὶ τοῦτό ἐστι. πάλιν σκώληκά	τις	ἀκούσας μὴ διὰ τῆς ὁμωνυμίας
[19]	σκοπὸν ἀκολούθως χειραγωγοῦσα τὸν λόγον;	τίς	ἄλλη ἢ τὸ τὰς εὐσεβεῖς
[20]	τῆς ἀγαθότητος τὰ σημεῖα. καὶ	τίς	ἂν γένοιτο φανερωτέρα τοῦ ἀγαθοῦ
[10]	σώματι πανταχοῦ κατ´ ἐξουσίαν γίνεται,	τίς	ἀνάγκη τῇ φύσει τῆς σαρκὸς
[5]	καὶ αὐτεξούσιον χάριτος. εἰ γάρ	τις	ἀνάγκη τῆς ἀνθρωπίνης ἐπεστάτει ζωῆς,
[8]	ψυχῇ καὶ τῷ σώματι, καί	τις	ἀναλογία τοῦ σωματικοῦ θανάτου πρὸς
[5]	τῇ προαιρέσει τότε συνιστάμενον, ὅταν	τις	ἀπὸ τοῦ καλοῦ γένηται τῆς
[8]	ὑπάγεται. οὐκοῦν πρὸς τὸ πέρας	τις	ἀποσκοπῶν τῆς σοφίας τοῦ τὸ
[6]	τῶν στοιχείων οὔσης ἐναντιώσεως, ἐπινενόηταί	τις	ἁρμονία διὰ τῶν ἐναντίων ἁρμοζομένη
[37]	τὸ περιττεῦον ἀπωθουμένη; καὶ ὥσπερ	τις	ἀσκὸς ὑγροῦ τινὸς πλήρης ὤν,
[39]	ἰδίαν ὁρμῶντα προδιαγνῶναι τῷ λογισμῷ,	τίς	αὐτῷ λυσιτελήσει πατὴρ καὶ ἐκ
[21]	δικαίου κρίσις· οὐ γὰρ ἄν	τις	ἀφροσύνῃ τὴν ἀληθῆ δικαιοσύνην προσάψειεν.
[32]	ἀτίμῳ τρόπῳ τοῦ θανάτου καθυβρισθῆναι.	τίς	γὰρ ἂν γένοιτο, φησί, τοῦ
[31]	ἡ κατὰ τὸν βίον διαφορά.	τίς	γὰρ ἂν ἔτι κατὰ τὸ
[18]	τῶν πραγμάτων αὐτῶν φημὶ μαρτυρία.	τίς	γὰρ οὐκ οἶδεν ὅπως πεπλήρωτο
[37]	εἰς τὴν φυσιολογίαν τοῦ σώματος.	τίς	γὰρ οὐκ οἶδεν ὅτι ἡ
[25]	ἐκ τοῦ εὐλόγου ξενισμὸν ἐπαγάγοι.	τίς	γὰρ οὕτω νήπιος τὴν ψυχὴν
[36]	φημι τῇ εὐκολίᾳ τοῦ κατορθώματος.	τίς	γὰρ πάρεστι πόνος τῷ πράγματι,
[8]	συμπαθείας τῷ ὑποκειμένῳ προσίσχεται, καί	τις	γίνεται τοῦ ἀλλοτρίου πρὸς τὸ
[27]	ἀνθρώπου τι εἴδωλον καὶ ὁμοίωμα;	τίς	δ´ ἂν ἐγένετο τῆς φύσεως
[4]	τὸν τοῦ παντὸς ποιητὴν δογματίζοιεν.	τίς	δὲ καὶ δύναμις ἀπὸ ῥημάτων
[32]	οὐχ ἁψαμένου. τάχα δ´ ἄν	τις	δι´ ἀκριβείας καταμαθὼν τὸ μυστήριον
[29]	ἐπὶ τῶν σωματικῶν νοσημάτων, ὅταν	τις	διεφθορὼς χυμὸς ὑφέρπῃ τοὺς πόρους,
[40]	τῆς Παύλου φωνῆς ὅτι Εἴ	τις	δοκεῖ εἶναί τι, μηδὲν ὤν,
[20]	εἰς πέρας ἄγουσιν, οἷς τεχνική	τις	δύναμις ἐνεργεῖ πρὸς τὴν τοῦ
[6]	πάντων ἐπιστατούσης ἐξουσίας προσνεμηθείσης, ἦν	τις	δύναμις καὶ ἡ τὸν περίγειον
[5]	ὑψηλῶν τε καὶ τιμίων ὀνομάζειν	τις	ἐθέλοι, οὐ διοισόμεθα. ὅ τι
[1]	ἀνθρώπινον βλέπεται· ἀλλ´ οὐκ ἄν	τις	ἐκ τῆς ὁμωνυμίας τοιαύτην καὶ
[37]	πᾶσι τοῖς τρεφομένοις σώμασιν, ἀλλά	τις	ἑκάστῳ κατάλληλος παρὰ τοῦ τὴν
[27]	ἀνθρώπινος ἐπολιτεύετο βίος, πῶς ἐπιζητεῖ	τις	ἐκεῖθεν τῷ θεῷ περιπλακῆναι τὸν
[30]	θεραπεύει τὴν νόσον. ~Εἰ δέ	τις	ἐλέγχειν οἴεται τὸν ἡμέτερον λόγον,
[32]	ἐστιν, ὃ οὐχὶ πάντως μίξις	τις	ἐμφαίνεται τοῦ θείου πρὸς τὸ
[20]	ἐλλιπὲς τοῦ κρείττονος πῶς ἄν	τις	ἐν ἀγαθοῖς ἀριθμήσειεν; εἰ δὲ
[8]	βίου μετέχουσιν. ὡς εἴ γέ	τις	ἐν ὀδύναις διαβιῴη, παρὰ πολὺ
[26]	ζωὴν ἐπανόδου γίγνεται. ~Ἀλλ´ ἴσως	τις	ἐν τῇ τῆς δικαιοσύνης τε
[27]	ἐν οὐρανῷ τὸ ἀνθρώπινον, οὐδέ	τις	ἐν τῇ ὑπερκοσμίῳ ζωῇ κακίας
[0]	οὐ γὰρ δι´ ὧν ἄν	τις	ἐπανορθώσαιτο τὸν Σαβέλλιον, διὰ τῶν
[35]	τὴν φύσιν. ἐπεὶ οὖν ῥυπτική	τίς	ἐστι δύναμις ἐν τῷ πυρὶ
[21]	εἰς τὸ εἶναι πάροδος ἀλλοίωσίς	τίς	ἐστι, τῆς ἀνυπαρξίας κατὰ θείαν
[34]	κλῆσιν τῆς θείας οἰκονομίας περιουσία	τίς	ἐστι τῆς ἀποδείξεως τοῦ κατὰ
[24]	πρὸς τὸ ταπεινὸν κάθοδος περιουσία	τίς	ἐστι τῆς δυνάμεως οὐδὲν ἐν
[26]	νόθον ἐξαφανίζοντος, πλὴν ἀλλὰ θεραπεία	τίς	ἐστι τοῦ χρυσίου τὸ ἐκτακῆναι
[26]	ἐντὸς τοῦ κρατοῦντος γενέσθαι ἀπάτη	τίς	ἐστι τρόπον τινὰ καὶ παραλογισμός,
[21]	μένειν· ἡ δὲ ἀλλοίωσις κίνησίς	τίς	ἐστιν εἰς ἕτερον ἀπὸ τοῦ
[6]	ἡμῶν τὸ πιστὸν ἐπαγόμενος. διπλῆ	τίς	ἐστιν ἐν τοῖς οὖσιν ἡ
[16]	πάθος ἂν εἴη· κίνησις γάρ	τίς	ἐστιν ἔν τε τῇ συγκρίσει
[8]	θάνατον ὀνομάζομεν· ἐπεὶ οὖν μία	τίς	ἐστιν ἡ τοῦ κακοῦ κοινωνία,
[12]	ὅλως εἶναι θεὸν οὐκ ἄν	τις	ἑτέραν ἀπόδειξιν ἔχοι, πλὴν τῆς
[5]	παραγαγόντος εἰς γένεσιν, οὐκ ἄν	τις	εὐλόγως, οὗ ἡ αἰτία τῆς
[27]	οἰήσονται συμπλοκῆς, οὐδ´ ἂν ἄλλη	τις	εὑρεθείη τὸ ἄξιον ἔχουσα. εἰ
[6]	λόγον φέρει. οὐκοῦν πάλιν ἀρχή	τις	ἡμῖν κατὰ τὸ εὔλογον εὑρεθήσεται,
[35]	ἐπινοηθῆναί τινα τρόπον, ἐν ᾧ	τις	ἦν συγγένειά τε καὶ ὁμοιότης
[24]	ἄνω φορά, καὶ οὐκ ἄν	τις	θαύματος ἄξιον ἐπὶ τῆς φλογὸς
[34]	γὰρ ἑκάστου τῶν ὄντων ἔστι	τις	ἰδιότης ἡ τὴν φύσιν γνωρίζουσα,
[8]	ὁ τοῦ θεοῦ λόγος οὐσιώδης	τις	καὶ ἐνυπόστατος ὢν αὐτὸς εἶναι
[1]	ἄλλα πάντα. καὶ γὰρ δύναμίς	τις	καὶ ζωὴ καὶ σοφία περὶ
[8]	τὸ σκεῦος. ἐπειδὴ δὲ σύνδεσίς	τις	καὶ κοινωνία τῶν κατὰ ἁμαρτίαν
[6]	αἰσθητοῦ πρὸς τὸ νοητὸν γίνεταί	τις	κατὰ θείαν σοφίαν μίξις τε
[1]	ἐν ἑαυτῇ δεικνυούσης, οὐκέτ´ ἄν	τις	κατὰ μετουσίαν ζωῆς τὸν λόγον
[30]	ἀγαθῶν ἀμοιρήσειεν· πῶς ἂν οὖν	τις	κατὰ τὸ εὔλογον ἔτι τὸν
[6]	θείῳ τὸ γήινον καὶ μία	τις	κατὰ τὸ ὁμότιμον διὰ πάσης
[22]	συμφορὰν ταύτην αὐτομολήσαντες· εἰ δέ	τις	κηδόμενος τοῦ ἀπεμποληθέντος βίᾳ κατὰ
[15]	ἐπὶ τῆς ἀρετῆς οὐκ ἄν	τις	κτίσιν τινὰ κατὰ τὸ ἐναντίον
[17]	διῃρημένων ἑνώσεως. ~Ἀλλ´ οὔπω φήσει	τις	λελύσθαι τὴν ὑπενεχθεῖσαν ἡμῖν ἀντίθεσιν,
[20]	τοῦ ἀγαθοῦ θεωροῖτο, κακίαν ἄν	τις	μᾶλλον κυρίως τὰ τοιαῦτα κατονομάσειεν·
[1]	καὶ ἡ πρόθεσις, ἵνα μή	τις	μίξις τῶν ἐναντίων καὶ συνδρομὴ
[32]	εἴτε φώτισμα εἴτε παλιγγενεσίαν βούλοιτό	τις	ὀνομάζειν, οὐδὲν πρὸς τὴν ὀνομασίαν
[15]	ἡ ἀληθὴς ἀρετή, φύσις δέ	τις	οὐκ ἀντιδιαιρεῖται τῇ ἀρετῇ, ἀλλὰ
[14]	ὑπὲρ τὴν φύσιν γεγενῆσθαι ἀποδεικνύμενος.	~Τίς	οὖν αἰτία, φησί, τοῦ πρὸς
[19]	προστάγματος κατεργαζομένη τὸ κατὰ πρόθεσιν.	τίς	οὖν ἂν γένοιτο ἡμῖν ἀρχὴ
[35]	καὶ ἐν ἡμῖν ἐπινοηθῆναι ὁμοίωμα.	τίς	οὖν ἐστὶν ἡ ἐπίνοια δι´
[21]	σοφόν φημι καὶ τὸ δίκαιον.	~Τίς	οὖν ἡ δικαιοσύνη; μεμνήμεθα πάντως
[6]	ἀντικαθέστηκε λόγῳ, οὐ καθ´ ἑαυτήν	τις	οὖσα, ἀλλὰ τῇ ἀπουσίᾳ νοουμένη
[6]	τῆς ὑποχειρίου αὐτῷ φύσεως ἀναδειχθήσεταί	τις	οὐσία πρὸς τὴν ὑπερέχουσαν ἀξίαν
[16]	ἔστιν, οὐδ´ ἂν τὴν ζωήν	τις	πάθος προσαγορεύσειεν, ἀλλὰ τὸ καθ´
[1]	εἴτε τι τοιοῦτον ὅλως σημεῖόν	τις	ποιοῖτο τῆς τοῦ πατρὸς καταλήψεως,
[35]	ἰδίαν ἀναλύειν μακαριότητα. εἰ οὖν	τις	πρὸς τὸ εἰκὸς βλέποι καὶ
[26]	τὸ ἐκεῖνα νέμειν ἑκάστῳ, ὧν	τις	τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς αἰτίας
[35]	τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει, εἰ μή	τις	τῆς αὐτῆς ὁδοῦ λάβοιτο δι´
[1]	ἐστι λογίζεσθαι. εἰ γὰρ μή	τις	τὸ δυνατὸν ὁμολογοίη, τὸ ἀδύνατον
[22]	τῆς ἀνακλήσεως. οὗτος δέ ἐστί	τις	τὸ ἐπὶ τῷ κρατοῦντι ποιήσασθαι
[23]	ἰχθύων ἐγκατασπείραντος. καὶ πῶς ἄν	τις	τὸ καθ´ ἕκαστον τῶν εὐαγγελικῶν
[40]	οὖν ἡ ἄνωθεν γέννησις ἀναστοιχείωσίς	τις	τοῦ ἀνθρώπου γίνεται, ταῦτα δὲ
[6]	πρὸς τὴν αἰσθητὴν κτίσιν γίνεταί	τις	τοῦ νοητοῦ συνανάκρασις, ὡς ἂν
[10]	τῷ ἀτόμῳ τὸ ἄπειρον; καὶ	τίς	τοῦτό φησιν, ὅτι τῇ περιγραφῇ
[7]	ἐξ αἰθρίας καθαρῶς περιλάμποντος ἑκουσίως	τις	ὑποβάλοι τοῖς βλεφάροις τὴν ὅρασιν,
[5]	ἢ σοφίας, ἀλλὰ κατ´ οὐσίαν	τις	ὑφεστῶσα δύναμις, προαιρετική τε παντὸς
[34]	γινόμενον, οὐδὲ μὴν ἄχρηστον εἶναί	τις	φήσει τὴν τῶν προσευχομένων σπουδήν,
[17]	ὁρώμενα· ἀναγκαῖον ἂν εἴη λογισμοῖς	τισὶ	κατὰ τὸ ἐγχωροῦν καὶ τῶν
[27]	ἐπικρατοῦσαν δύναμιν ὑπονοήσαιμεν, ἀλλ´ ἔν	τισι	πλεονάζουσαν, ἐν ἑτέροις ἐνδεεστέραν εἶναι,
[35]	ἡγούμενον. χρὴ τοίνυν ἰδεῖν ἐν	τίσιν	ὁ τῆς ζωῆς ἡμῶν καθηγησάμενος
[5]	γὰρ βασιλευούσης φύσεως ἡ ἀνάγκαις	τισὶν	ὑπεζευγμένη τε καὶ δουλεύουσα πῶς
[21]	εἴδη κινήσεως· τὸ μὲν πρὸς	τὸ	ἀγαθὸν ἀεὶ γιγνόμενον, ἐν ᾧ
[2]	οὖσαν, προαιρετικήν, αὐτοκίνητον, ἐνεργόν, πάντοτε	τὸ	ἀγαθὸν αἱρουμένην καὶ πρὸς πᾶσαν
[20]	ἀρετὴ κατὰ μόνας ἐστίν· οὔτε	τὸ	ἀγαθὸν ἀληθῶς ἐστὶν ἀγαθόν, μὴ
[5]	ἔστιν, οὕτως, ἕως ἂν παρῇ	τὸ	ἀγαθὸν ἐν τῇ φύσει, ἀνύπαρκτόν
[7]	γὰρ ἀγαθῆς φύσεως ἡ κατὰ	τὸ	ἀγαθὸν ἐνέργεια πάντως ἐστίν, ὁ
[15]	τῆς ζωῆς, ἐδεῖτο τοῦ πρὸς	τὸ	ἀγαθὸν ἐπανάγοντος ὁ ἀπορρυεὶς τῆς
[23]	τὸν εὐημεροῦντα φθόνῳ πρὸς μὲν	τὸ	ἀγαθὸν ἐπιμύσας, τὸν δὲ τῆς
[35]	ἐξηγουμένῳ πάντως οἷς ἴση πρὸς	τὸ	ἀγαθόν ἐστιν ἡ σπουδὴ ὁμοίως
[1]	ἔργον τὸν κόσμον εἶναι, τοῦ	τὸ	ἀγαθὸν καὶ αἱρουμένου καὶ δυναμένου,
[0]	τῶν θεῶν φαντασίαν. εἰ γὰρ	τὸ	ἀγαθὸν καὶ τὸ δίκαιον, τό
[8]	ἀνάκλησιν αὐτοῦ πάλιν τὴν πρὸς	τὸ	ἀγαθὸν κατενόησε. τί οὖν ἄμεινον
[6]	κἀκεῖνος αὐτῷ τῷ μὴ θελῆσαι	τὸ	ἀγαθὸν νοῆσαι τὸ ἐναντίον τῷ
[7]	τὸ ἡδὺ τῆς σωματικῆς ἀπολαύσεως	τὸ	ἀγαθὸν ὁριζόμενοι διὰ τὸ πάθεσι
[7]	κεῖται, ἀλλὰ τῷ μὴ εἶναι	τὸ	ἀγαθὸν οὕτω κατονομάζεται. τὸ δὲ
[30]	μέμψεως. οὔτε γὰρ ἀβούλητον εἶναι	τὸ	ἀγαθὸν προσήκει τῷ θεῷ, οὔτε
[6]	συνελαύνεται, οὕτω κἀκεῖνος, τῆς πρὸς	τὸ	ἀγαθὸν συμφυίας ἀποσπασθεὶς καὶ πρὸς
[6]	τὸ δοκοῦν αἱρουμένη· ἐπειδὴ πρὸς	τὸ	ἀγαθόν τε καὶ ἄφθονον ἐπέμυσεν
[1]	περ ἂν ἕληται, αἱρουμένου δὲ	τὸ	ἀγαθόν τε καὶ σοφὸν πάντως,
[20]	ἐμποιούσης. ἀλλ´ οὐδὲν ἂν ὤνησε	τὸ	ἀγαθὸν τῆς προθέσεως, μὴ σοφίας
[21]	τὰ ταῖς θείαις ὑπολήψεσι πρέποντα,	τὸ	ἀγαθόν, τὸ σοφόν, τὸ δίκαιον,
[24]	ἑτέρῳ τὸ ἕτερον. δέδεικται τοίνυν	τὸ	ἀγαθόν, τὸ σοφόν, τὸ δίκαιον,
[23]	φανὲν εἶναι νομίσῃ. ὁρᾷς ὅπως	τὸ	ἀγαθὸν τῷ δικαίῳ συνέζευκται καὶ
[39]	τὸν υἱὸν ἢ τὸ πνεῦμα	τὸ	ἅγιον, μὴ συμπαραλαμβάνειν τὴν εἰς
[24]	τῷ δελέατι τῆς σαρκὸς συγκατασπασθῇ	τὸ	ἄγκιστρον τῆς θεότητος, καὶ οὕτω
[5]	ἀπεστέρησε, λέγω δὴ τῆς κατὰ	τὸ	ἀδέσποτον καὶ αὐτεξούσιον χάριτος. εἰ
[27]	τὴν κοινωνίαν, οὐδὲν μᾶλλον παραμυθεῖται	τὸ	ἄδοξον οὐρανίῳ σώματι ἢ ἐπιγείῳ
[1]	περὶ τὸ θεῖον ὑπολήψεώς ἐστι	τὸ	ἀδύνατον. οὐδὲν γὰρ τῶν ἀπεμφαινόντων
[1]	μή τις τὸ δυνατὸν ὁμολογοίη,	τὸ	ἀδύνατον πάντως κατασκευάσει. ἀλλὰ μὴν
[37]	φύραμα πρὸς ἑαυτὴν ἐξομοιοῖ, οὕτως	τὸ	ἀθανατισθὲν ὑπὸ τοῦ θεοῦ σῶμα
[37]	κατακιρνάμενος, ὡς ἂν τῇ πρὸς	τὸ	ἀθάνατον ἑνώσει καὶ ὁ ἄνθρωπος
[37]	σῶμα, μὴ διὰ τῆς πρὸς	τὸ	ἀθάνατον κοινωνίας ἐν μετουσίᾳ τῆς
[37]	τὸ ἀνακραθὲν συνηχρείωται, οὕτως καὶ	τὸ	ἀθάνατον σῶμα ἐν τῷ ἀναλαβόντι
[5]	ἀπόκληρον, ἀλλ´ ἔχειν ἐν ἑαυτῇ	τὸ	ἀθάνατον, ὡς ἂν διὰ τῆς
[5]	τοῦ σώματος; ποῦ τῆς ζωῆς	τὸ	ἀίδιον; ὠκύμορον, ἐμπαθές, ἐπίκηρον, πρὸς
[1]	εἴτε δύναμις, εἴτε σοφία, εἴτε	τὸ	ἀιδίως εἶναι, εἴτε τὸ κακίας
[8]	εἰκόνος οὐ προσαπτομένη. λύεται δὲ	τὸ	αἰσθητόν, οὐκ ἀφανίζεται. ἀφανισμὸς μὲν
[8]	αὐτῆς περικαλύπτουσα, οὐ τὸ ἔσωθεν,	τὸ	αἰσθητὸν τοῦ ἀνθρώπου μέρος διαλαμβάνουσα,
[16]	πρὸς ἑκάτερον τούτων, πρός τε	τὸ	αἰσθητόν φημι καὶ τὸ νοερὸν
[35]	ἔστιν ἀνθρώπῳ τὸ ὕδωρ πρὸς	τὸ	ἀκινδύνως ἐπιθιγγάνειν, εἰ βούλοιτο, ἀπειροπλασίως
[9]	τυχὸν τῷ λόγῳ ὁ πρὸς	τὸ	ἀκόλουθον βλέπων διὰ τὸ μὴ
[21]	δικαιοσύνη; μεμνήμεθα πάντως τῶν κατὰ	τὸ	ἀκόλουθον ἐν τοῖς πρώτοις τοῦ
[6]	πάντα ταῖς οἰκείαις ἀρχαῖς κατὰ	τὸ	ἀκόλουθον ἕπεται. ὥσπερ οὖν ἡ
[13]	ἀλλοιώσεως, καλῶς ἂν ἔχοι κατὰ	τὸ	ἀκόλουθον ἐπὶ τὸ ἕτερον τῇ
[16]	αἰσθητῇ συγκατέμιξεν, τῆς ἀρχῆς κατὰ	τὸ	ἀκόλουθον ἐπὶ τὸ πέρας εὐοδουμένης.
[6]	ἀρχὴν τῶν μετ´ αὐτὴν κατὰ	τὸ	ἀκόλουθον ἐπισυμβαινόντων αἰτίαν εἶναι, οἷον
[1]	ταύτην καὶ δυνατὴν εἶναι κατὰ	τὸ	ἀκόλουθον εὐσεβές ἐστι λογίζεσθαι. εἰ
[0]	παρ´ ἀμφοτέροις ὁμολογουμένων ἐκκαλυφθείη κατὰ	τὸ	ἀκόλουθον ἡ ἀλήθεια. οὐκοῦν ὅταν
[37]	ὅλον. οὐκοῦν ὡς ἂν πρὸς	τὸ	ἀκόλουθον ἡμῖν ἡ πίστις βλέπουσα
[16]	θάνατον ὀνομάζομεν, πάθος ἂν κατὰ	τὸ	ἀκόλουθον λέγοιτο, καθ´ ἣν ἡ
[1]	λόγον. εἰ δὴ τοῦτο κατὰ	τὸ	ἀκόλουθον ὁμολογηθείη τὸ ὑφεστάναι τὸν
[32]	δὲ ἀπὸ τούτου τοιαῦτα κατὰ	τὸ	ἀκόλουθον περιέχει ὁ λόγος, ὡς
[5]	σοφία, ἡ δύναμις, ἀπεδείχθη κατὰ	τὸ	ἀκόλουθον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ποιητής,
[1]	ἀνυπόστατον εἶναι. οὐκοῦν συναπεδείχθη κατὰ	τὸ	ἀκόλουθον τὸ ἐν ζωῇ τοῦτον
[29]	προαιρέσεσι βλαστανούσης. ἐπεὶ οὖν πρὸς	τὸ	ἀκρότατον ἔφθασε μέτρον ἡ κακία,
[39]	μεμερισμένων εἰς τὸ κτιστὸν καὶ	τὸ	ἄκτιστον, καὶ τῆς μὲν ἀκτίστου
[37]	καθ´ ὁμοιότητα τοῦ ὀλεθρίου καὶ	τὸ	ἀλεξητήριον ἐντὸς τῶν ἀνθρωπίνων γενέσθαι
[26]	τῇ διὰ τοῦ πυρὸς δαπάνῃ	τὸ	ἀλλότριόν τε καὶ ἀπόβλητον οἱ
[34]	πεπιστευκότες, ἴδιον δὲ τῆς θεότητος	τὸ	ἀμίκτως πρὸς τὸ ψεῦδος ἔχειν
[37]	πρὸς τὸ ὑγιαῖνον ἀναμιχθέντι ἅπαν	τὸ	ἀνακραθὲν συνηχρείωται, οὕτως καὶ τὸ
[6]	τῇ δὲ νόσῳ τὸ ἀσθενεῖν,	τὸ	ἀνενέργητον εἶναι, τὸ ἐν ἀηδίᾳ
[37]	ἰδὼν τρόπον τινὰ τὸ σῶμα	τὸ	ἀνθρώπινον βλέπει, ὅτι ἐν τούτῳ
[1]	καὶ ζωὴ καὶ σοφία περὶ	τὸ	ἀνθρώπινον βλέπεται· ἀλλ´ οὐκ ἄν
[32]	ἐν μὲν τῷ θανάτῳ καθορᾷν	τὸ	ἀνθρώπινον, ἐν δὲ τῷ τρόπῳ
[19]	ἡμετέραν συμπλέκεται, δι´ ἑαυτῆς σώζουσα	τὸ	ἀνθρώπινον, οὐ διὰ προστάγματος κατεργαζομένη
[27]	ἀλλ´ οὐκ ἦν ἐν οὐρανῷ	τὸ	ἀνθρώπινον, οὐδέ τις ἐν τῇ
[8]	ὅτι γὰρ ἐκτραπήσεται τοῦ ἀγαθοῦ	τὸ	ἀνθρώπινον, οὐκ ἠγνόησεν ὁ πάντα
[28]	τὸ διαμένειν ἐν τῇ ζωῇ	τὸ	ἀνθρώπινον. τὰ μὲν οὖν λοιπὰ
[10]	τινα καὶ προσεγγισμὸν κατανοήσαντας πρὸς	τὸ	ἀνθρώπινον, τὴν θεοπρεπῆ διάνοιαν καὶ
[6]	τοῖς παροῦσι κακοῖς ἐστὶ νῦν	τὸ	ἀνθρώπινον, τῆς· ἀρχῆς ἐκείνης τοῦ
[32]	τις ἐμφαίνεται τοῦ θείου πρὸς	τὸ	ἀνθρώπινον, τῆς μὲν φωνῆς ἢ
[37]	τῇ τῆς θεότητος κοινωνίᾳ συναποθεωθῇ	τὸ	ἀνθρώπινον, τούτου χάριν πᾶσι τοῖς
[16]	ὡς ἂν ἡ πρώτη περὶ	τὸ	ἀνθρώπινον χάρις ἀνακληθείη, καὶ πάλιν
[37]	τὴν οἰκειότητα. ~Ἀλλ´ ἐπειδὴ διπλοῦν	τὸ	ἀνθρώπινον, ψυχῇ τε καὶ σώματι
[11]	ζητεῖς πῶς κατακιρνᾶται θεότης πρὸς	τὸ	ἀνθρώπινον, ὥρα σοι πρὸ τούτου
[32]	τὸν πεπτωκότα ὁ ἑστὼς ἐπὶ	τὸ	ἀνορθῶσαι τὸν κείμενον; ὁ δὲ
[24]	γένοιτο τῷ ἐπιζητοῦντι ὑπὲρ ἡμῶν	τὸ	ἀντάλλαγμα, τῷ προκαλύμματι τῆς φύσεως
[6]	ἐποίησεν, ἧς ἐπιλειπούσης ἐξ ἀνάγκης	τὸ	ἀντικείμενον ἀντεισέρχεται. ἀντίκειται δὲ τῇ
[2]	ᾧ παρομαρτεῖ, δυναμένην· οὔτε πρὸς	τὸ	ἀνύπαρκτον ἀναχεομένην, ἀλλὰ καθ´ ὁμοιότητα
[24]	τοῦ πυρὸς οὐσίας ἡ ἐπὶ	τὸ	ἄνω φορά, καὶ οὐκ ἄν
[27]	οὐδ´ ἂν ἄλλη τις εὑρεθείη	τὸ	ἄξιον ἔχουσα. εἰ δὲ ἐπ´
[8]	καὶ διὰ τοῦτο τῆς κατὰ	τὸ	ἀπαθὲς νοουμένης μακαριότητος ἐκπεσόντες, πρὸς
[35]	ἀναχώρησις ἔσται· τῷ δὲ καθαρῷ	τὸ	ἀπαθὲς προσῳκείωται, ἐν δὲ τῇ
[10]	πῶς ἂν περιελήφθη τῷ ἀτόμῳ	τὸ	ἄπειρον; καὶ τίς τοῦτό φησιν,
[10]	μόνον ἐν τῇ εἰκόνι δεξάμενος,	τὸ	ἀπεμφαῖνον ἀποποιείσθω· τὸν αὐτὸν οὖν
[1]	τῶν ἐναντίων καὶ συνδρομὴ περὶ	τὸ	ἁπλοῦν θεωροῖτο, ἀδυναμίας τε καὶ
[3]	ἐν μὲν τῇ ψυχῇ κατὰ	τὸ	ἀπόρρητον μετρίαν τινὰ κατανόησιν τῆς
[26]	καὶ συμφυέντος, ἐπειδὰν ἡ εἰς	τὸ	ἀρχαῖον ἀποκατάστασις τῶν νῦν ἐν
[0]	οὐκ ἄπεστι προσηγορία· μήτε κατὰ	τὸ	ἀρχαῖον καὶ πρόσφατον· τὸ γὰρ
[18]	δὲ τοῖς Ἰουδαίοις τῶν κατὰ	τὸ	ἀρχαῖον νενομισμένων μηδέν, ἀλλὰ καὶ
[21]	τοῦ κατ´ εἰκόνα γενομένου πρὸς	τὸ	ἀρχέτυπον οὔσης, ἐν τῷ τὸ
[5]	μέρος, ἀλλοτριωθεῖσα τῷ ἀνομοίῳ πρὸς	τὸ	ἀρχέτυπον· τῆς γὰρ βασιλευούσης φύσεως
[6]	ἡδονὴν βιοτεύειν· τῇ δὲ νόσῳ	τὸ	ἀσθενεῖν, τὸ ἀνενέργητον εἶναι, τὸ
[24]	οἰκονομία τοσοῦτον ὅσον ἡ ἐπὶ	τὸ	ἀσθενὲς τῆς φύσεως ἡμῶν συγκατάβασις
[39]	καὶ τῆς μὲν ἀκτίστου φύσεως	τὸ	ἄτρεπτόν τε καὶ ἀμετάθετον ἐν
[31]	κηρύγματος. ποῦ τοίνυν ἐν τούτοις	τὸ	αὐτεξούσιον; ποῦ δὲ ἡ ἀρετή;
[3]	ταύτην τοῦ μυστηρίου βαθύτητα· πῶς	τὸ	αὐτὸ καὶ ἀριθμητόν ἐστι καὶ
[35]	τοῦ σώματος φύσιν ἐκείνῳ πρὸς	τὸ	αὐτὸ κατόρθωμα βλέπων, τὸ κατὰ
[5]	πάντως ἔχειν ἐν τῇ φύσει	τὸ	αὐτοκρατὲς καὶ ἀδέσποτον, ὥστε ἆθλον
[21]	σοφόν, τὸ δίκαιον, τὸ δυνατόν,	τὸ	ἄφθαρτον καὶ εἴ τι τῆς
[8]	ἡ διήγησις ἐκ τοῦ ἴσου	τὸ	ἄφραστον ἔχει τῇ τῶν ἐλπιζομένων
[8]	τῆς ἐναντίας ἕξεως ὑπόστασιν ἐνεργησάσης,	τὸ	ἀχρειωθὲν ἡμῶν μέρος τῇ παραδοχῇ
[14]	εἶναι τὴν πίστιν, εἰ θεός,	τὸ	ἀχώρητον καὶ ἀκατανόητον καὶ ἀνεκλάλητον
[23]	δι´ ἐπινοίας ποιῆσαι τῷ ἐχθρῷ	τὸ	ἀχώρητον τῆς ἀνωτάτω σοφίας τὴν
[32]	πρὸς τὸ γνῶναι τί ἐστι	τὸ	βάθος καὶ τὸ ὕψος, τό
[12]	διὰ προνοίας τὰ ὄντα, θεοῦ	τὸ	βρῶσιν καὶ πόσιν τοῖς διὰ
[20]	σοφοῦ καὶ τοῦ δυνατοῦ τεταγμένον·	τὸ	γὰρ ἄδικον ἢ ἄσοφον ἢ
[23]	τὸ σοφὸν τούτων οὐκ ἀποκέκριται.	τὸ	γὰρ διὰ τῆς τοῦ σώματος
[4]	ἡ τῆς ἀληθείας ἔσται φανέρωσις.	τὸ	γὰρ εἶναι λόγον θεοῦ καὶ
[20]	μᾶλλον κυρίως τὰ τοιαῦτα κατονομάσειεν·	τὸ	γὰρ ἐλλιπὲς τοῦ κρείττονος πῶς
[40]	οὗ μηδὲν τῶν γνωρισμάτων μετεποιήθη.	τὸ	γὰρ ἐπὶ ἀνακαινισμῷ καὶ μεταβολῇ
[9]	λεγομένων διὰ τὰ προειρημένα συμπαραδέχεσθαι.	τὸ	γὰρ θεοπρεπὲς τῆς ἐκ νεκρῶν
[27]	ὁμοτίμως αὐτῷ τὸ πᾶν ὑποβέβηκε.	τὸ	γὰρ καθ´ ὅλου ἀπρόσιτον οὔ
[0]	κατὰ τὸ ἀρχαῖον καὶ πρόσφατον·	τὸ	γὰρ μὴ ἀεὶ ὂν ἔξω
[26]	ἐπινενοῆσθαι ὑπὲρ ἡμῶν τῷ θεῷ·	τὸ	γὰρ μὴ γυμνῇ τῇ θεότητι,
[32]	ἀλλότριον εἶναι τῆς θεοπρεποῦς ὑπολήψεως.	τὸ	γὰρ μὴ ἐμμεῖναι τῷ θανάτῳ,
[37]	τὴν τοῦ σώματος φύσιν μεθισταμένης·	τὸ	γὰρ πάντων ἴδιον καὶ ἐπ´
[34]	ἢ τὴν οὖσαν οὐκ ἀποστρέφουσιν.	τὸ	γὰρ πάντως συνεῖναι διὰ τὸ
[8]	μυρμηκίας τομὴ δριμύσσει τὴν ἐπιφάνειαν·	τὸ	γὰρ παρὰ φύσιν ἐμφυὲν τῇ
[11]	περὶ τούτων πίστει συνεξετάζομεν. ἀλλὰ	τὸ	γεγενῆσθαι παραδεχόμενοι, ἀπολυπραγμόνητον τὸν τρόπον
[39]	τοῦ πνεύματος τὸ εὐαγγέλιον ὅτι	Τὸ	γεγεννημένον ἐκ τοῦ πνεύματος πνεῦμά
[33]	θνητῆς γενέσεως θνητὸν ἐξ ἀνάγκης	τὸ	γεγεννημένον ὑπέστη, οὕτως ἐκ τῆς
[13]	πιστόν ἐστι διὰ τῶν εἰρημένων	τὸ	γεγεννῆσθαι αὐτόν, διὰ τῶν αὐτῶν
[26]	εἶναι δίκαιόν τε καὶ σωτήριον	τὸ	γεγονὸς ἀμφιβάλοιτο, εἴπερ εἰς αἴσθησιν
[5]	οὗ τὰ πάντα τὴν εἰς	τὸ	γενέσθαι πάροδον ἔσχε. τοῦτον δὲ
[34]	ἐν τοῖς ἔμπροσθεν εἴρηται, διαπλάσσουσι	τὸ	γεννώμενον, ἧς χωρισθείσης ἄπρακτός ἐστιν
[33]	ἐκ τῆς μὴ παραδεχομένης φθορὰν	τὸ	γεννώμενον κρεῖττον γένηται τῆς ἐκ
[28]	ἧς παράγεται ἐπὶ τὴν ζωὴν	τὸ	γεννώμενον, τίνα νομοθετοῦσιν ἕτερον τρόπον
[29]	καλὸν καὶ πρέπον τῷ θεῷ	τὸ	γενόμενον, τί ἀνεβάλετο τὴν εὐεργεσίαν;
[28]	τῶν αἰσθητηρίων πρὸς τὸ διηνεκὲς	τὸ	γένος ἡμῶν διεξάγεται· ταῦτα γάρ,
[23]	ἀλλὰ τοῦ καὶ τῇ θαλάσσῃ	τὸ	γένος τῶν ἰχθύων ἐγκατασπείραντος. καὶ
[6]	ὡς ἂν συνεπαρθείη τῷ θείῳ	τὸ	γήινον καὶ μία τις κατὰ
[6]	πᾶν οἰκονομούσης δυνάμεως· εἶτα κατεσκευάσθη	τὸ	γήινον πλάσμα, τῆς ἄνω δυνάμεως
[35]	οὐδ´ ἂν μίμησις, ἀλλὰ ταὐτότης	τὸ	γινόμενον ἦν, καὶ εἰς τὸ
[35]	ἀρχηγικώτερα, ὧν ἄνευ οὐκ ἂν	τὸ	γινόμενον κατορ– θωθείη, καίτοι, εἰ
[8]	τὸ ἐσόμενον καὶ τὴν πρὸς	τὸ	γινόμενον ὁρμὴν οὐκ ἐκώλυσεν· ὅτι
[39]	ταῖς τοῦ Νικοδήμου ὑπολήψεσίν ἐστι	τὸ	γινόμενον, ὃς περὶ τοῦ δεῖν
[39]	τοῦ προσιόντος τῇ οἰκονομίᾳ καὶ	τὸ	γινόμενον τὴν δύναμιν ἔχει, ὥστε
[32]	ἐντιθεὶς διὰ τῆς διδασκαλίας πρὸς	τὸ	γνῶναι τί ἐστι τὸ βάθος
[6]	πρὸς τὴν ὑπερέχουσαν ἀξίαν ὡμοιωμένη.	τὸ	δ´ ὅπως ἐπὶ τὸ πάθος
[11]	τῶν ἱστορουμένων θαυμάτων οὐκ ἀμφιβάλλομεν,	τὸ	δ´ ὅπως, ὡς μεῖζον ἢ
[16]	ἀρετῆς μεταστρέφον ἀληθῶς πάθος ἐστί,	τὸ	δ´ ὅσον ἐν τῇ φύσει
[36]	ἐν μετουσίᾳ τῆς καθαρότητος ἔσται,	τὸ	δὲ ἀληθῶς καθαρὸν ἡ θεότης
[9]	τῇ τοῦ καλοῦ μοίρᾳ καταλαμβάνεται,	τὸ	δὲ ἀληθῶς καλὸν ἀμιγές ἐστι
[18]	θείας ἐπιδημίας ἔχοντες τὴν ἀπόδειξιν.	τὸ	δὲ αὐτὸ τοῦτο καὶ πρὸς
[8]	ἀρχῆς χάριν διὰ μετανοίας ἀνακαλέσασθαι;	τὸ	δὲ διὰ τὰς σωματικὰς ἀλγηδόνας,
[16]	τὸ πάθος τὸ μὲν κυρίως,	τὸ	δὲ ἐκ καταχρήσεως λέγεται. τὸ
[25]	τὴν ζωὴν τὸ τεθνηκὸς ἐπανέλθοι;	~Τὸ	δὲ ἐν τῇ φύσει γενέσθαι
[8]	ὧν τὴν σύστασιν ἔσχε, διάχυσις.	τὸ	δὲ ἐν τούτοις γενόμενον οὐκ
[9]	αἰσχρὸν τὸ κατὰ κακίαν πάθος,	τὸ	δὲ κακίας ἐκτὸς παντὸς αἴσχους
[32]	μὴ ἐν τῷ ὄντι μένον·	τὸ	δὲ κυρίως καὶ πρώτως ὂν
[7]	εἶναι τὸ ἀγαθὸν οὕτω κατονομάζεται.	τὸ	δὲ μὴ ὂν οὐχ ὑφέστηκε,
[21]	μὲν ἄτρεπτον εἶναι τῇ φύσει,	τὸ	δὲ μὴ οὕτως ἔχειν, ἀλλὰ
[20]	θεῷ πρεπόντων ἐπιφαίνεσθαι τοῖς γεγενημένοις,	τὸ	δὲ μὴ παρεῖναι· καθ´ ὅλου
[21]	θείας φύσεως ὁ ἄνθρωπος ἦν·	τὸ	δὲ μιμούμενον, εἰ μὴ ἐν
[28]	φύσις δὲ κακία οὐκ ἔστι,	τὸ	δὲ μυστήριον ἐν ἀνθρώπῳ γενέσθαι
[21]	ἀληθῶς κατὰ τὴν φύσιν ἐστί,	τὸ	δὲ οὐ τοιοῦτον, ἀλλ´ ἐπηνθισμένον
[30]	ὁλκός, ἀλλ´ ἡ μὲν τέθνηκε,	τὸ	δὲ οὐραῖον ἔτι ἐψύχωται τῷ
[27]	μέν τι θεραπεῦσαι τῷ καθαρσίῳ,	τὸ	δὲ περιιδεῖν ἀθεράπευτον. τούτου χάριν
[34]	παρεῖναι τὸ ἐπηγγελμένον οὐκ ἀμφιβάλλοντες.	τὸ	δὲ προηγεῖσθαι τὴν διὰ τῆς
[21]	οὐδὲν τοῦ διεξο– δευομένου καταλαμβάνεται·	τὸ	δὲ πρὸς τὸ ἐναντίον, οὗ
[23]	σῶσαι τῆς ἀγαθότητός ἐστι μαρτυρία·	τὸ	δὲ συναλλαγματικὴν ποιήσασθαι τὴν τοῦ
[36]	ἐντὸς τῆς προαιρέσεως ἡμῶν ἀποκειμένη,	τὸ	δὲ σύντροφον τῇ ἀνθρωπίνῃ ζωῇ.
[37]	τὴν τῆς ζωῆς κοινωνίαν ἔχει·	τὸ	δὲ σῶμα ἕτερον τρόπον ἐν
[37]	ἄρτῳ κἀκεῖνο τὸ σῶμα διεκρατεῖτο,	τὸ	δὲ σῶμα τῇ ἐνοικήσει τοῦ
[24]	μὲν ὑψηλῶς ἐπ´ αὐτοῦ νοεῖσθαι,	τὸ	δὲ τῆς θεοπρεποῦς ἀξίας ἐκβάλλεσθαι·
[8]	σχῆμα διὰ τῆς ἀναστάσεως ἀναπλασθείη.	τὸ	δὲ τοιοῦτον δόγμα ἱστορικώτερον μὲν
[23]	κρατουμένου λύτρωσιν τὸ δίκαιον δείκνυσι·	τὸ	δὲ χωρητὸν δι´ ἐπινοίας ποιῆσαι
[35]	ἀδιέξοδον τοῦ θανάτου φρουράν, ᾗ	τὸ	δείλαιον τοῦ ἀνθρώπου γένος περιεσχέθη.
[26]	ἐπιβουλευθέντα ἰώμενος· ἀλλ´ ὁ μὲν	τὸ	δηλητήριον, ὁ δὲ τοῦ δηλητηρίου
[6]	ἀλλοίωσίν ἐστιν ἀνεπίδεκτος, πᾶν δὲ	τὸ	διὰ κτίσεως ὑποστὰν συγγενῶς πρὸς
[32]	κεραίαν μιᾷ προσηγορίᾳ διαλαμβάνει, πᾶν	τὸ	διὰ μέσου τῶν ἐπουρανίων καὶ
[0]	τελειότητα προσμαρτυροῦντος τῇ θείᾳ φύσει,	τὸ	διὰ πάντων αὐτὸν τῶν ἐνθεωρουμένων
[32]	γὰρ ἴδιόν ἐστι τῆς θεότητος	τὸ	διὰ πάντων ἥκειν καὶ τῇ
[5]	πῶς ἂν εἰκὼν ὀνομάζοιτο; οὐκοῦν	τὸ	διὰ πάντων πρὸς τὸ θεῖον
[0]	τὸν κόσμον οἰκονομουμένων προσαχθήσεται πρὸς	τὸ	διὰ τούτων εἶναί τινα δύναμιν
[5]	ῥῆμα ἢ ὄνομα, ἕν ἐστι	τὸ	διὰ τῶν φωνῶν σημαινόμενον, ἡ
[3]	καὶ τὸ πνεῦμα· ἀλλ´ ἐπειδὰν	τὸ	διακεκριμένον ἐν τούτοις κατανοήσῃς, πάλιν
[0]	καταλαμβάνοι ἡ ἔννοια ἐφ´ ὧν	τὸ	διακρῖνον οὐκ ἔστι, μὴ ὑπονοεῖν
[37]	πάλιν ἀναγκαίως καὶ τοῦ συνάγοντος	τὸ	διαλελυμένον ἐπεδεήθημεν, ὡς ἂν ἐν
[16]	καὶ τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως,	τὸ	διαλυθῆναι μὲν τῷ θανάτῳ τοῦ
[28]	συντέτακται. ὁ δὲ σκοπός ἐστι	τὸ	διαμένειν ἐν τῇ ζωῇ τὸ
[40]	προσίεται, οὔτε τὸ λογικὸν οὔτε	τὸ	διανοητικὸν οὔτε τὸ ἐπιστήμης δεκτικὸν
[15]	οὔτε γὰρ τὸ λογικόν, οὔτε	τὸ	διανοητικόν, οὔτε τὸ ἐπιστήμης δεκτικόν,
[16]	δυνάμει, πρὸς τὴν ἄρρηκτον ἕνωσιν	τὸ	διασχισθὲν συναρμόσας. καὶ τοῦτό ἐστιν
[39]	ἀνυπαρξία, κἂν ἐν τοῖς ἄλλοις	τὸ	διάφορον ᾖ, οὐδεμίαν κατὰ τὸ
[28]	ἄλλῳ τινὶ τῶν αἰσθητηρίων πρὸς	τὸ	διηνεκὲς τὸ γένος ἡμῶν διεξάγεται·
[23]	ποιήσασθαι τὴν τοῦ κρατουμένου λύτρωσιν	τὸ	δίκαιον δείκνυσι· τὸ δὲ χωρητὸν
[26]	δι´ ἧς ὁ ἀπατεὼν ἀνταπατᾶται,	τὸ	δίκαιον δείκνυσιν, ὁ δὲ σκοπὸς
[20]	δικαίου τὸ σοφὸν φέροιτο, ἢ	τὸ	δίκαιον, εἰ μὴ μετὰ τοῦ
[26]	φιλανθρωπίας σκοπὸν ἀποχωρίζειν τῆς κατὰ	τὸ	δίκαιον κρίσεως, ἀλλὰ συνάπτειν ἀλλήλοις
[26]	καὶ ἐνταῦθα τῷ μὲν κατὰ	τὸ	δίκαιον λόγῳ ἐκεῖνα ὁ ἀπατεὼν
[26]	σοφοῦ δὲ τὸ μήτε παρατρέπειν	τὸ	δίκαιον, μήτε τὸν ἀγαθὸν τῆς
[20]	κατανοῆσαι, τὸ σοφόν φημι καὶ	τὸ	δίκαιον. ~Τίς οὖν ἡ δικαιοσύνη;
[21]	πρέποντα, τὸ ἀγαθόν, τὸ σοφόν,	τὸ	δίκαιον, τὸ δυνατόν, τὸ ἄφθαρτον
[24]	τοίνυν τὸ ἀγαθόν, τὸ σοφόν,	τὸ	δίκαιον, τὸ δυνατόν, τὸ φθορᾶς
[22]	προσάψειεν. ~Τί οὖν ἐν τούτοις	τὸ	δίκαιον; τὸ μὴ τυραννικῇ τινὶ
[0]	εἰ γὰρ τὸ ἀγαθὸν καὶ	τὸ	δίκαιον, τό τε σοφὸν καὶ
[3]	τοῦ μὲν γὰρ Ἰουδαίου καθαιρεῖται	τὸ	δόγμα τῇ τε τοῦ λόγου
[6]	ἡ μνημονευθεῖσα δύναμις, αὐτεξουσίῳ κινήματι	τὸ	δοκοῦν αἱρουμένη· ἐπειδὴ πρὸς τὸ
[32]	δυνάμεως δύνασθαι ἂν μετὰ ῥᾳστώνης	τὸ	δοκοῦν κατεργάσασθαι. εἰ δὲ καὶ
[24]	συστῆναι, αὐτοῦ τοῦ θελήματος πρὸς	τὸ	δοκοῦν οὐσιωθέντος. ἡ δὲ πρὸς
[31]	ἐστὶ τῷ ἀλλοτρίῳ βουλήματι πρὸς	τὸ	δοκοῦν περιάγεσθαι. ἡ δὲ λογική
[1]	λογίζεσθαι. εἰ γὰρ μή τις	τὸ	δυνατὸν ὁμολογοίη, τὸ ἀδύνατον πάντως
[24]	ἀκολουθίᾳ τῶν εἰρημένων προσέχοντα, ποῦ	τὸ	δυνατὸν τῆς θεότητος, ποῦ ἡ
[21]	ἀγαθόν, τὸ σοφόν, τὸ δίκαιον,	τὸ	δυνατόν, τὸ ἄφθαρτον καὶ εἴ
[24]	ἀγαθόν, τὸ σοφόν, τὸ δίκαιον,	τὸ	δυνατόν, τὸ φθορᾶς ἀνεπίδεκτον, πάντα
[0]	δίκαιον, τό τε σοφὸν καὶ	τὸ	δυνατὸν ὡσαύτως λέγοιτο, ἥ τε
[27]	τοῦ κάμνοντος μὴ ἐφήψατο, πρὸς	τὸ	ἑαυτῆς βλέπουσα πρέπον, ἄχρηστος ἦν
[7]	οὐκ ἀνάγκῃ τινὶ βιαίᾳ πρὸς	τὸ	ἑαυτῷ δοκοῦν ὑποζεύξας τὴν ἀνθρωπίνην
[37]	ὤν, εἰ κατὰ τὸν πυθμένα	τὸ	ἐγκείμενον ὑπεξίοι, οὐκ ἂν φυλάσσοι
[31]	οὐ τῆς ἀγαθότητος τοῦ θεοῦ	τὸ	ἔγκλημα, τὸ μὴ πᾶσιν ἐγγενέσθαι
[17]	ἂν εἴη λογισμοῖς τισὶ κατὰ	τὸ	ἐγχωροῦν καὶ τῶν ἐπιζητουμένων ἐξευρεῖν
[6]	ἐπ´ αὐτῆς πάντων· καλὸς δὲ	τὸ	εἶδος· ἀπεικόνισμα γὰρ τοῦ ἀρχετύπου
[27]	ὡς αἰσχρόν τε καὶ ἄδοξον	τὸ	εἶδος τῆς ἀνθρωπίνης γενέσεως. ἀλλ´
[0]	ἐκείνων ὑπονοίας μάχην· κατὰ γὰρ	τὸ	εἶδος τῆς νόσου καὶ τὸν
[35]	μακαριότητα. εἰ οὖν τις πρὸς	τὸ	εἰκὸς βλέποι καὶ κατὰ τὴν
[1]	τῆς τοῦ λόγου φύσεως κατὰ	τὸ	εἰκὸς εἶναι πεπιστευμένης καὶ οὐδεμίαν
[0]	τὸ θεῖον; τοῦ δὲ κατὰ	τὸ	εἰκὸς τὴν τελειότητα προσμαρτυροῦντος τῇ
[25]	τι μὴ ἐν τῷ ὄντι	τὸ	εἶναι ἔχον. εἰ οὖν ἐν
[6]	ἤρξατο, τοῦ μὴ ὄντος εἰς	τὸ	εἶναι θείᾳ δυνάμει μετατεθέντος· κτιστὴ
[35]	ὅσα δι´ ἀναστάσεως τὴν ἐπὶ	τὸ	εἶναι πάλιν ἐπάνοδον δέχεται, πρὸς
[21]	ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς	τὸ	εἶναι πάροδος ἀλλοίωσίς τίς ἐστι,
[32]	γενομένας πληγὰς μηδὲν ἐμπόδιον πρὸς	τὸ	εἶναι ποιήσασθαι, κατ´ ἐξουσίαν τε
[39]	ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς	τὸ	εἶναι προήκειν οἰκείως πρὸς ἑαυτὴν
[33]	προδήλου, πῶς ἄνθρωπος ἐκεῖνο γίνεται	τὸ	εἰς ἀφορμὴν τῆς συστάσεως τοῦ
[35]	εἰς τὸ ὕδωρ κάθοδος καὶ	τὸ	εἰς τρὶς ἐν αὐτῷ γενέσθαι
[37]	ἰδίαν εἶναι τοῦ φαινομένου, ἀλλὰ	τὸ	εἰσρέον ἐν αὐτῷ γινόμενον σχηματίζειν
[13]	γὰρ τὴν γέννησιν εἰπὼν καὶ	τὸ	ἐκ παρθενίας προσέθηκεν· καὶ ὁ
[13]	γὰρ γεγεννῆσθαι αὐτὸν ἱστορήσας καὶ	τὸ	ἐκ παρθένου γεγεννῆσθαι συνδιηγήσατο. εἰ
[36]	σύντροφον τῇ ἀνθρωπίνῃ ζωῇ. ἀλλὰ	τὸ	ἐκ τούτων ἀναφυόμενον ἀγαθὸν ὅσον
[26]	ἴδιον μὲν γὰρ τῆς δικαιοσύνης	τὸ	ἐκεῖνα νέμειν ἑκάστῳ, ὧν τις
[26]	θεραπεία τίς ἐστι τοῦ χρυσίου	τὸ	ἐκτακῆναι αὐτὸ τὸ ἐπὶ λύμῃ
[27]	ἐνδεεστέραν εἶναι, καὶ τῇ πρὸς	τὸ	ἔλαττόν τε καὶ πλέον καὶ
[26]	ἐλπίδας τρέπειν καὶ ἄλλο παρὰ	τὸ	ἐλπισθὲν κατεργάζεσθαι. ἀλλ´ ὁ πρὸς
[32]	γένεσιν συμβεβηκέναι τὸν θάνατον, ἀλλὰ	τὸ	ἔμπαλιν τοῦ θανάτου χάριν παραληφθῆναι
[12]	περὶ αὐτοῦ διηγήμασι καθορᾶται, τί	τὸ	ἐμποδίζον τῇ πίστει; ~Ἀλλά, φησί,
[1]	δὲ αὐτὸν τὸν νοῦν εἰς	τὸ	ἐμφανὲς ἄγειν οὐκέτ´ ἂν ἕτερόν
[6]	τὸ ἀσθενεῖν, τὸ ἀνενέργητον εἶναι,	τὸ	ἐν ἀηδίᾳ τὴν ζωὴν ἔχειν.
[2]	καθ´ ὁμοιότητα τοῦ ἡμετέρου καὶ	τὸ	ἐν αὐτῷ πνεῦμα ὑπονοοῖτο· ἀλλὰ
[1]	οὐκοῦν συναπεδείχθη κατὰ τὸ ἀκόλουθον	τὸ	ἐν ζωῇ τοῦτον θεωρεῖσθαι τὸν
[37]	δίχα τῆς πρὸς τοῦτο συζυγίας	τὸ	ἐν ἡμῖν γεῶδες ἐν τῷ
[25]	αὐτὸς οὗτος ἐκείνῳ, ἀλλ´ οὖν	τὸ	ἐν ἡμῖν εἶναι καὶ νῦν
[7]	μὴ γενέσθαι μᾶλλον ἴσως ἢ	τὸ	ἐν κακοῖς εἶναι λυσιτελέστερον ἦν.
[1]	θανάτου καὶ φθορᾶς ἀνεπίδεκτον, εἴτε	τὸ	ἐν παντὶ τέλειον, εἴτε τι
[33]	δυνάμεως παρουσία πρὸς ἀφθαρσίαν μετασκευάζει	τὸ	ἐν τῇ φθαρτῇ φύσει γενόμενον.
[26]	τοὺς καρποὺς ἀντιδίδωσιν· σοφίας δὲ	τὸ	ἐν τῷ τρόπῳ τῆς τῶν
[35]	διὰ τοῦτο τοίνυν ἀναγκαῖον ἡμῖν	τὸ	ἐν τῷ ὕδατι προμελετῆσαι τὴν
[37]	σκοπῆσαι προσήκει, πῶς ἐγένετο δυνατὸν	τὸ	ἓν ἐκεῖνο σῶμα ταῖς τοσαύταις
[37]	τὴν διανοίαν. ἐζητεῖτο γὰρ πῶς	τὸ	ἓν ἐκεῖνο σῶμα τοῦ Χριστοῦ
[3]	ὥσπερ θεραπεία τῶν μὲν περὶ	τὸ	ἓν πλανωμένων ὁ ἀριθμὸς τῆς
[0]	τῆς διὰ πάντων ταὐτότητος εἰς	τὸ	ἓν τὴν πίστιν περιαγούσης. ~Ἀλλ´
[15]	ἐξήτασται, τί τῇ ἀρετῇ κατὰ	τὸ	ἐναντίον ἀντικαθέστηκεν, ἐπισκεψώμεθα. ὡς φωτὶ
[8]	παρατραπείη τῆς εὐθείας, τῆς πρὸς	τὸ	ἐναντίον αὐτὰ διαδεχομένης κινήσεως· ἐπεὶ
[15]	ἄν τις κτίσιν τινὰ κατὰ	τὸ	ἐναντίον αὐτῇ νοεῖσθαι λέγοι, πλὴν
[20]	τὸ μεταποιηθῆναι αὐτὸν τοῦ πρὸς	τὸ	ἐναντίον αὐτομολήσαντος, μηδὲ συνδιατεθῆναι τῷ
[21]	κατὰ τὸ φαινόμενον ἀπάτης ἐπὶ	τὸ	ἐναντίον ἡμᾶς ἀπορρυῆναι, οἷόν τι
[15]	νόημά τε καὶ ὄνομα, πρὸς	τὸ	ἐναντίον μεταπεπτωκέναι λέγειν. εἰ οὖν
[6]	πᾶσι τοῖς ἀγαθοῖς τὰ κατὰ	τὸ	ἐναντίον νοούμενα. διὰ τοῦτο ἐν
[15]	οὐδέν, πλὴν ἰδίως τὰ κατὰ	τὸ	ἐναντίον νοούμενα, οἷον σκότος καὶ
[24]	φωτὶ καὶ τῇ ζωῇ κατὰ	τὸ	ἐναντίον νοούμενον· οὐ γὰρ ἔχει
[21]	δευομένου καταλαμβάνεται· τὸ δὲ πρὸς	τὸ	ἐναντίον, οὗ ἡ ὑπόστασις ἐν
[8]	τὸ τρεπτὸν τῆς φύσεως πρὸς	τὸ	ἐναντίον παρώλισθεν, ἅπαξ δὲ τῆς
[6]	μὴ θελῆσαι τὸ ἀγαθὸν νοῆσαι	τὸ	ἐναντίον τῷ ἀγαθῷ κατενόησε. τοῦτο
[29]	μεθοδευόντων τὰ πάθη, ἀλλ´ ἀναμένουσι	τὸ	ἐνδομυχοῦν ἅπαν ἔξω γενέσθαι, καὶ
[34]	ἀποδείξεως τοῦ κατὰ θεὸν ἐπιτελεῖσθαι	τὸ	ἐνεργούμενον. εἰ γὰρ ἐπὶ τοῦ
[8]	διὰ τῆς ἀναστάσεως ἀναπλάσας, πρὸς	τὸ	ἐξ ἀρχῆς κάλλος ἀναστοιχειώσει τὸ
[8]	ἐναπειλημμένης αὐτῷ ῥυπαρίας ἀποκριθείσης εἰς	τὸ	ἐξ ἀρχῆς σχῆμα διὰ τῆς
[13]	τῶν αὐτῶν δώσεις πάντως καὶ	τὸ	ἔξω πάθους εἶναι καὶ τὴν
[8]	τῇ εἰς ἀθανασίαν κτισθείσῃ φύσει,	τὸ	ἔξωθεν αὐτῆς περικαλύπτουσα, οὐ τὸ
[34]	τῷ ἀψευδεῖ τῆς ὑποσχέσεως παρεῖναι	τὸ	ἐπηγγελμένον οὐκ ἀμφιβάλλοντες. τὸ δὲ
[26]	τοῦ χρυσίου τὸ ἐκτακῆναι αὐτὸ	τὸ	ἐπὶ λύμῃ τοῦ κάλλους ἐγκείμενον·
[22]	ἀνακλήσεως. οὗτος δέ ἐστί τις	τὸ	ἐπὶ τῷ κρατοῦντι ποιήσασθαι πᾶν
[40]	μὴ διὰ τῆς ὁμωνυμίας πρὸς	τὸ	ἐπίγειον τοῦτο θηρίον ἀποφερέσθω τῇ
[40]	λογικὸν οὔτε τὸ διανοητικὸν οὔτε	τὸ	ἐπιστήμης δεκτικὸν οὐδὲ ἄλλο τι
[15]	λογικόν, οὔτε τὸ διανοητικόν, οὔτε	τὸ	ἐπιστήμης δεκτικόν, οὔτε ἄλλο τι
[21]	ἐνιδρυμένος, ἐν ᾧ κινδυνεύεται ἢ	τὸ	ἐπιτυχεῖν τοῦ ὄντως καλοῦ, ἢ
[6]	οἷον τῇ ὑγείᾳ τὸ εὐεκτεῖν,	τὸ	ἐργάζεσθαι, τὸ καθ´ ἡδονὴν βιοτεύειν·
[0]	δοθέντος οὐκέτ´ ἂν εἴη χαλεπὸν	τὸ	ἐσκεδασμένον τῆς διανοίας εἰς πλῆθος
[8]	ὁρμῆς εἶναι. καὶ γὰρ ᾔδει	τὸ	ἐσόμενον καὶ τὴν πρὸς τὸ
[8]	μικροψυχίας κατονομάζοι, ἢ ἀγνοεῖν αὐτὸν	τὸ	ἐσόμενον λέγων, ἢ εἰδότα καὶ
[39]	καὶ ὁπωσοῦν διανοίας μετέχοντι, ὅτι	τὸ	ἑστὼς τοῦ μὴ ἑστῶτος παρὰ
[8]	τὸ ἔξωθεν αὐτῆς περικαλύπτουσα, οὐ	τὸ	ἔσωθεν, τὸ αἰσθητὸν τοῦ ἀνθρώπου
[32]	τὸ μὲν βλέπειν, παρορᾷν δὲ	τὸ	ἕτερον, ἀλλ´ ἐν μὲν τῷ
[24]	συνηρτῆσθαι δι´ ἀκολουθίας τῷ ἑτέρῳ	τὸ	ἕτερον. δέδεικται τοίνυν τὸ ἀγαθόν,
[1]	εἴη συνθέσεως ἡ τοιαύτη ὑπόληψις,	τὸ	ἕτερον ἐν ἑτέρῳ λέγειν εἶναι·
[13]	ἔχοι κατὰ τὸ ἀκόλουθον ἐπὶ	τὸ	ἕτερον τῇ ἀπιστίᾳ χρήσασθαι, εἰς
[39]	ἄνωθέν ἐστι γεννήσεως. φησὶ δὲ	τὸ	εὐαγγέλιον ἄνωθεν εἶναι τῶν σωζομένων
[40]	αὐτόν, φησὶ περὶ τῶν ἀναγεννηθέντων	τὸ	εὐαγγέλιον, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα
[39]	γάρ φησι περὶ τοῦ πνεύματος	τὸ	εὐαγγέλιον ὅτι Τὸ γεγεννημένον ἐκ
[8]	καὶ δυνάμει τοῦ, καθὼς λέγει	τὸ	εὐαγγέλιον, τοὺς κακοὺς ἰατρεύοντος. οὐ
[6]	αἰτίαν εἶναι, οἷον τῇ ὑγείᾳ	τὸ	εὐεκτεῖν, τὸ ἐργάζεσθαι, τὸ καθ´
[12]	τὴν ζωὴν εἰληχόσι χαρίζεσθαι, θεοῦ	τὸ	εὐεργετεῖν τὸν δεόμενον, θεοῦ τὸ
[27]	ἓν πρέπον ἐστὶ τῷ θεῷ	τὸ	εὐεργετεῖν τὸν δεόμενον. ὅπου τοίνυν
[30]	πῶς ἂν οὖν τις κατὰ	τὸ	εὔλογον ἔτι τὸν θεὸν αἰτιῷτο
[6]	πάλιν ἀρχή τις ἡμῖν κατὰ	τὸ	εὔλογον εὑρεθήσεται, ἣ καὶ τοῦτο
[0]	οὐδεμιᾶς ἰδιότητος ἐν οὐδενὶ κατὰ	τὸ	εὔλογον εὑρισκομένης, ἀνάγκη πᾶσα πρὸς
[31]	τίς γὰρ ἂν ἔτι κατὰ	τὸ	εὔλογον ἢ διαβάλλοι τὸν ἀκόλαστον
[28]	δὲ οὐκ ἂν προτιμότερα κατὰ	τὸ	εὔλογον κρίνοιτο; οὐ γὰρ ὀφθαλμῷ
[0]	περὶ τὴν θείαν φύσιν κατὰ	τὸ	εὔλογον τῆς ἀκολουθίας ταύτης συγκαταθήσεται.
[8]	ἐμπερικρατῶν τῇ γνωστικῇ δυνάμει καὶ	τὸ	ἐφεξῆς τῷ παρῳχηκότι κατὰ τὸ
[9]	μικροψυχοτέρων τὴν πίστιν, ὡς μηδὲ	τὸ	ἐφεξῆς τῶν λεγομένων διὰ τὰ
[8]	τὸν ἄνθρωπον τοῦ θεοῦ κηδεμονίας.	τὸ	ζῇν διὰ τὴν τῶν καταθυμίων
[8]	οὗ καὶ ὁ ἄνθρωπος εἰς	τὸ	ζῇν παρήχθη, πᾶσι τοῖς καλλίστοις
[6]	εὑρεθήσεται, ἣ καὶ τοῦτο σαφηνίσει	τὸ	ζήτημα. τοιοῦτόν τινα λόγον παρὰ
[6]	ἄνω δυνάμεως ἀπεικόνισμα· τοῦτο δὲ	τὸ	ζῷον ὁ ἄνθρωπος· καὶ ἦν
[5]	ὁ ἄνθρωπος, τοῦ δι´ ἀγαθότητα	τὸ	ζῷον τοῦτο παραγαγόντος εἰς γένεσιν,
[12]	θεία χαρακτηρίζεται φύσις, κατανοήσαντες. θεοῦ	τὸ	ζωοποιεῖν τοὺς ἀνθρώπους, θεοῦ τὸ
[7]	τοιαῦτα προφέρουσιν ἐγγεγενῆσθαι, ὅτι πρὸς	τὸ	ἡδὺ τῆς σωματικῆς ἀπολαύσεως τὸ
[32]	κειμένῳ ὀρέγων διὰ τοῦτο πρὸς	τὸ	ἡμέτερον ἐπικύψας πτῶμα, τοσοῦτον τῷ
[25]	φύσιν· τότε δὲ κατεμίχθη πρὸς	τὸ	ἡμέτερον, ἵνα τὸ ἡμέτερον τῇ
[8]	τις γίνεται τοῦ ἀλλοτρίου πρὸς	τὸ	ἡμέτερον παράλογος συνανάκρασις, ὡς λυπεῖσθαι
[37]	εἶναι δυνατὸν ἐν ἀθανασίᾳ γενέσθαι	τὸ	ἡμέτερον σῶμα, μὴ διὰ τῆς
[25]	κατεμίχθη πρὸς τὸ ἡμέτερον, ἵνα	τὸ	ἡμέτερον τῇ πρὸς τὸ θεῖον
[32]	πρὸς ἅπαν τὴν συναίσθησιν ἄγει	τὸ	ἡνωμένον τῷ μέρει, οὕτως, καθάπερ
[12]	ἔχειν καὶ πρό γε πάντων	τὸ	θανάτου καὶ φθορᾶς εἶναι κρείττονα.
[32]	τῶν λογισμῶν συμμαχίας προσδέεται πρὸς	τὸ	θεῖά τε εἶναι καὶ τῆς
[20]	μόνον δυνατὸν εἶναι δεῖν πιστεύειν	τὸ	θεῖον, ἀλλὰ καὶ δίκαιον καὶ
[27]	διαφορᾷ σύνθετον ἐκ τοῦ ἀκολούθου	τὸ	θεῖον ἀναφανήσεται, αὐτὸ πρὸς ἑαυτὸ
[21]	αὐτεξουσίῳ τῆς προαιρέσεως τὴν πρὸς	τὸ	θεῖον διασώζων ὁμοίωσιν, τρεπτῆς δὲ
[13]	περὶ τοῦ Χριστοῦ διηγήματα, ποῦ	τὸ	θεῖον; εἰ δὲ ὑπερβαίνει τὴν
[32]	δὲ κατὰ τὸ κρυπτὸν νοουμένου	τὸ	θεῖον ἐμφαίνοντος, ἀκόλουθον ἂν εἴη
[24]	σωτηρίαν. δεῖ γὰρ διὰ πάντων	τὸ	θεῖον ἐν ταῖς πρεπούσαις ὑπολήψεσιν
[0]	σύμμικτον ἐκ τῶν ἐναντίων θεωροῖτο	τὸ	θεῖον, ἐξ ἐλλιποῦς καὶ τελείου.
[4]	ὁμοιότητα τῆς ἡμετέρας φύσεως καὶ	τὸ	θεῖον ἐξανθρωπίζοιτο, εἰ τοιούτῳ κεχρῆσθαι
[34]	~Ἀλλὰ ζητοῦσιν ἀπόδειξιν τοῦ παρεῖναι	τὸ	θεῖον ἐπὶ ἁγιασμῷ τῶν γινομένων
[25]	ἵνα τὸ ἡμέτερον τῇ πρὸς	τὸ	θεῖον ἐπιμιξίᾳ γένηται θεῖον, ἐξαιρεθὲν
[0]	ἀεὶ ὂν ἔξω τῆς περὶ	τὸ	θεῖόν ἐστιν ὑπολήψεως· ἀλλ´ εἷς
[36]	καὶ οἷον, ὡς πρὸς αὐτὸ	τὸ	θεῖον ἔχειν τὴν οἰκειότητα. ~Ἀλλ´
[24]	προκαλύμματι τῆς φύσεως ἡμῶν ἐνεκρύφθη	τὸ	θεῖον, ἵνα κατὰ τοὺς λίχνους
[25]	μὴ ἐν παντὶ πιστεύειν εἶναι	τὸ	θεῖον, καὶ ἐνδυόμενον καὶ ἐμπεριέχον
[4]	ὁμοιότητα τοῦ παρ´ ἡμῖν λόγου	τὸ	θεῖον κατάγοντες. εἰ δέ, καθὼς
[28]	διαβάλλοιτο. εἰ οὖν μόνης κακίας	τὸ	θεῖον κεχώρισται, φύσις δὲ κακία
[15]	εἰ μὲν ἐν κακίᾳ γεγενῆσθαι	τὸ	θεῖον ὁ ἡμέτερος ἐπρέσβευε λόγος,
[16]	γὰρ ἐν τοῖς ἀπηγορευμένοις γεγενῆσθαι	τὸ	θεῖον ὁ λόγος διισχυρίζετο, φεύγειν
[33]	ἀτονεῖν ἐν τῷ μέρει τούτῳ	τὸ	θεῖον οἴεσθαι πρὸς τὴν ἐκπλήρωσιν
[27]	ἐπίγειον φύσιν ἀναξίαν τῆς πρὸς	τὸ	θεῖον οἰήσονται συμπλοκῆς, οὐδ´ ἂν
[34]	ὥστε διὰ πάντων τὸ παρεῖναι	τὸ	θεῖον οὐδεμίαν ἀμφιβολίαν ἔχει. ~Ἡ
[15]	γινομένας εὐεργεσίας, ἐκ ποίων ἐπιγνώσῃ	τὸ	θεῖον οὐκ ἂν εἰπεῖν ἔχοις.
[16]	ἐν πάθει γίνεται· ἀπαθὲς δὲ	τὸ	θεῖον. οὐκοῦν ἀλλοτρία περὶ θεοῦ
[10]	διασώσασθαι, πάσης περιγραφῆς ἐκτὸς εἶναι	τὸ	θεῖον πιστεύοντας, κἂν ἐν ἀνθρώπῳ
[34]	ἐπικληθῇ παρ´ αὐτῶν δι´ εὐχῆς	τὸ	θεῖον, τῇ τοῦ θεοῦ δυνάμει,
[39]	εἰς αὐτὸ καὶ οὐκ εἰς	τὸ	θεῖον τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας
[34]	ἂν ἑτέρας εἰς τὸ παρεῖναι	τὸ	θεῖον τοῖς γινομένοις ἀποδείξεως προσδεοίμεθα,
[27]	οὐρανίῳ σώματι ἢ ἐπιγείῳ συσχηματισθῆναι	τὸ	θεῖον. τοῦ γὰρ ὑψίστου καὶ
[0]	πότερον τέλειον ἢ ἐλλιπὲς ἡγεῖται	τὸ	θεῖον; τοῦ δὲ κατὰ τὸ
[16]	λέγει τὸ μυστήριον ἡμῶν ἧφθαι	τὸ	θεῖον; τοῦ κυρίως λεγομένου πάθους,
[1]	καθ´ ἡμᾶς δόγματος ἄλογον εἶναι	τὸ	θεῖον ὑπείληπται· τοῦτο δὲ παρ´
[0]	λόγου τὴν ἀρχήν. πότερον εἶναι	τὸ	θεῖον ὑπείληφεν, ἢ τῷ τῶν
[1]	ἀλλὰ μὴν πόρρω τῆς περὶ	τὸ	θεῖον ὑπολήψεώς ἐστι τὸ ἀδύνατον.
[5]	τὴν εἰκόνα πάντων ἐστὶ τῶν	τὸ	θεῖον χαρακτηριζόντων ἡ ἀπαρίθμησις, καὶ
[5]	οὐκοῦν τὸ διὰ πάντων πρὸς	τὸ	θεῖον ὡμοιωμένον ἔδει πάντως ἔχειν
[14]	πρὸς τὴν ταπεινότητα ταύτην καταβῆναι	τὸ	θεῖον, ὡς ἀμφίβολον εἶναι τὴν
[5]	τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει συγγενὲς πρὸς	τὸ	θεῖον, ὡς ἂν διὰ τοῦ
[32]	ἐν δὲ τῷ τρόπῳ πολυπραγμονεῖν	τὸ	θειότερον. ἐπειδὴ γὰρ ἴδιόν ἐστι
[37]	γινόμενον τοῦτο γίνεται, οὕτω κἀκεῖ	τὸ	θεοδόχον σῶμα τὴν τροφὴν τοῦ
[5]	ἄνθρωπον. ποῦ γὰρ τῆς ψυχῆς	τὸ	θεοειδές; ποῦ δὲ ἡ ἀπάθεια
[6]	ἄνθρωπος· καὶ ἦν ἐν αὐτῷ	τὸ	θεοειδὲς τῆς νοητῆς φύσεως κάλλος,
[34]	τὸ γὰρ πάντως συνεῖναι διὰ	τὸ	θεὸν εἶναι τὸν ἐπαγγειλάμενον πεπίστευται·
[18]	κατὰ τὸν κόσμον ἔθνεσιν ἦν,	τὸ	θεραπεύειν διὰ τῶν εἰδώλων τοὺς
[37]	τὴν δύναμιν πρὸς τὴν εἰς	τὸ	θερμὸν μεταποίησιν. ἐπεὶ οὖν καὶ
[0]	τοῖς αὐτοῖς θεωρουμένων ἢ ἐπιδεῖξαι	τὸ	ἴδιον ἤ, εἰ μηδὲν ἰδιαζόντως
[8]	καὶ θεραπεία παρὰ τοῦ θεοῦ	τὸ	ἴδιον πλάσμα πρὸς τὴν ἐξ
[5]	οὖν τοῦτο τῆς αὐτεξουσιότητός ἐστι	τὸ	ἰδίωμα, τὸ κατ´ ἐξουσίαν αἱρεῖσθαι
[27]	ἂν ὁμότιμον ἑαυτῷ δι´ ὅλου	τὸ	ἱμάτιον γένοιτο, κατὰ τὸ ἴσον
[8]	τὸ ἐφεξῆς τῷ παρῳχηκότι κατὰ	τὸ	ἴσον βλέπων. ἀλλ´ ὥσπερ τὴν
[37]	διὰ τοῦ αὐτοῦ καὶ νῦν	τὸ	ἴσον γίνεται. ἐκεῖ τε γὰρ
[25]	καὶ νῦν καὶ τότε κατὰ	τὸ	ἴσον διωμολόγηται. νῦν μὲν οὖν
[39]	γὰρ ἡ κτίσις τῷ κατὰ	τὸ	ἴσον ἐκ τοῦ μὴ ὄντος
[5]	οἰκονομίαν τοῦ θεοῦ λόγου κατὰ	τὸ	ἴσον ἑκάτερος αὐτῶν ἀποδοκιμάσει ὡς
[27]	φύσεως ἡ κτίσις πᾶσα κατὰ	τὸ	ἴσον ἐπὶ τὸ κάτω ἀφέστηκε,
[16]	ἀνθρωπίνην φύσιν τῇ δυνάμει κατὰ	τὸ	ἴσον ἡ τοῦ διακριθέντος ἕνωσις
[35]	χάριν, ὡς ἂν εἰδείημεν ὅτι	τὸ	ἴσον ἡμῖν εἰς εὐκολίαν ἐστὶν
[33]	τιμιώτατον ζῷον τὸ ὑγρὸν μεταβαίνει.	τὸ	ἴσον καὶ ἐπὶ τούτου φαμὲν
[35]	ἄγοντας. οὐ γὰρ ἔστι πρὸς	τὸ	ἴσον καταντῆσαι πέρας, μὴ διὰ
[27]	ὅλου τὸ ἱμάτιον γένοιτο, κατὰ	τὸ	ἴσον λαμπρυνθὲν ἐκ τῆς πλύσεως·
[6]	ἂν πάντα τοῦ καλοῦ κατὰ	τὸ	ἴσον μετέχοι καὶ μηδὲν τῶν
[39]	πιστεύουσι γίνεται, γεννᾶται δὲ κατὰ	τὸ	ἴσον ὁ ἐν τῇ τριάδι
[27]	οὔτε ἄνω· πάντα γὰρ κατὰ	τὸ	ἴσον τὴν τοῦ παντὸς ἐπιστατοῦσαν
[23]	διά τινος ἀσφαλοῦς ἀντιτυπίας ὑπερειδούσης	τὸ	ἴχνος, τήν τε τῆς τροφῆς
[23]	ἐγκατασπείραντος. καὶ πῶς ἄν τις	τὸ	καθ´ ἕκαστον τῶν εὐαγγελικῶν διεξίοι
[6]	ὑγείᾳ τὸ εὐεκτεῖν, τὸ ἐργάζεσθαι,	τὸ	καθ´ ἡδονὴν βιοτεύειν· τῇ δὲ
[16]	ζωήν τις πάθος προσαγορεύσειεν, ἀλλὰ	τὸ	καθ´ ἡδονὴν πάθος τῆς ἀνθρωπίνης
[9]	εἰρημένα συντίθενται, οὐδὲν αἰσχρὸν εἶναι	τὸ	κακίας ἀλλότριον ἐξ ἀνάγκης ὁμολογήσουσι.
[1]	εἴτε τὸ ἀιδίως εἶναι, εἴτε	τὸ	κακίας καὶ θανάτου καὶ φθορᾶς
[8]	τῇ αἰσθήσει τὸ καλὸν καὶ	τὸ	κακὸν διακρινόντων, οἳ οὐκ ἴσασιν
[35]	ἦν, καὶ εἰς τὸ παντελὲς	τὸ	κακὸν ἐκ τῆς φύσεως ἡμῶν
[5]	καὶ πατέρα· ἀλλ´ ἐμφύεταί πως	τὸ	κακὸν ἔνδοθεν, τῇ προαιρέσει τότε
[28]	μόνον αἰσχρὸν τῇ ἑαυτοῦ φύσει	τὸ	κακόν ἐστι καὶ εἴ τι
[8]	δηλητήριον μέλιτι παραρτυθὲν τῇ φύσει	τὸ	κακὸν καταμίξαντες, καὶ διὰ τοῦτο
[7]	δι´ αἰσθήσεως τὸ καλὸν ἢ	τὸ	κακὸν κρίνειν προσήκει, ἀλλ´ ἔξω
[8]	τὴν ἐν βάθει γενομένην πρὸς	τὸ	κακὸν οἰκειότητα κατ´ ἀνάγκην ἐπακολουθοῦσιν
[27]	ἐποιεῖτο τὴν συνανάκρασιν. ἔνθα τοίνυν	τὸ	κακὸν οὐκ ἦν, οὐδὲ ὁ
[8]	πολλὴν γεγενῆσθαι τῇ ψυχῇ πρὸς	τὸ	κακὸν συμφυίαν ὥσπερ ἡ τῆς
[35]	πως ὁ ἄνθρωπος τῆς πρὸς	τὸ	κακὸν συμφυίας, τῇ μεταμελείᾳ μὲν
[6]	κατέστη. ἐπειδὴ γὰρ ἅπαξ πρὸς	τὸ	κακὸν τὴν ῥοπὴν ἔσχεν ὁ
[8]	κακίας καταμιχθείσης, διαλύσας τὴν παραδεξαμένην	τὸ	κακὸν ὕλην, πάλιν ἀμιγὲς τοῦ
[21]	ἡ προαίρεσις ἵεται, τῆς πρὸς	τὸ	καλὸν ἐπιθυμίας αὐτὴν φυσικῶς ἐφελκομένης
[9]	παχύτητος τὸν λογισμὸν ἀποστήσαντας, αὐτὸ	τὸ	καλὸν ἐφ´ ἑαυτοῦ καὶ τὸ
[7]	τι σκεῦος ἄψυχον ἀκουσίως πρὸς	τὸ	καλὸν ἐφελκόμενος. εἰ δὲ τοῦ
[7]	λεγομένων, ὅτι οὐ δι´ αἰσθήσεως	τὸ	καλὸν ἢ τὸ κακὸν κρίνειν
[8]	μικροψυχίας ἐστὶ τῶν τῇ αἰσθήσει	τὸ	καλὸν καὶ τὸ κακὸν διακρινόντων,
[8]	ἀλλοτρίωσις. πόνοις δὲ καὶ ἡδοναῖς	τὸ	καλὸν καὶ τὸ μὴ καλὸν
[8]	φύσις, διὰ τοῦτο τῆς περὶ	τὸ	καλὸν κρίσεως ἐν τῇ δοκιμασίᾳ
[9]	οὐκ ἐλεεινοὶ τῆς ἀλογίας οἱ	τὸ	καλὸν μὴ πρέπειν ἐπὶ θεοῦ
[26]	εὐμηχάνως ἀμφότερα, τῇ μὲν δικαιοσύνῃ	τὸ	κατ´ ἀξίαν ἀντιδιδόντα, τῇ δὲ
[26]	συνθήσεται. δικαίου μὲν γάρ ἐστι	τὸ	κατ´ ἀξίαν ἑκάστῳ νέμειν, σοφοῦ
[24]	οὖν τῆς εὐθείας ὁδοῦ παρενεχθέντες	τὸ	κατ´ ἀρχὰς τῆς ζωῆς ἐξετράπημεν
[5]	τῆς αὐτεξουσιότητός ἐστι τὸ ἰδίωμα,	τὸ	κατ´ ἐξουσίαν αἱρεῖσθαι τὸ καταθύμιον,
[31]	τε καὶ νοερὰ φύσις, ἐὰν	τὸ	κατ´ ἐξουσίαν ἀπόθηται, καὶ τὴν
[6]	τινι καὶ βίᾳ δυνάμεως κατεργάσασθαι	τὸ	κατὰ γνώμην οὐχ οἷός τε
[17]	εἶναι, τί οὐχὶ θελήματι μόνῳ	τὸ	κατὰ γνώμην ποιεῖ, ἀλλ´ ἐκ
[15]	ἐναντίον αὐτῇ νοεῖσθαι λέγοι, πλὴν	τὸ	κατὰ κακίαν νόημα. οὐκοῦν εἰ
[15]	μόνον δὲ ἀπρεπὲς καὶ αἰσχρὸν	τὸ	κατὰ κακίαν πάθος, ἐν ᾧ
[9]	μόνον τῶν πάντων ἐστὶν αἰσχρὸν	τὸ	κατὰ κακίαν πάθος, τὸ δὲ
[40]	ὑβρίζῃ τὴν θείαν μορφὴν ἢ	τὸ	κατὰ πλεονεξίαν πάθος καὶ ἡ
[5]	ἀγαθοῦ καὶ ἐν ἰσχύι πᾶν	τὸ	κατὰ προαίρεσιν ἔχουσα· ἀγαθοῦ δὲ
[20]	ἀγαθῷ συνθεωρεῖται; ὅτι οὐ γυμνὸν	τὸ	κατὰ πρόθεσιν ἀγαθὸν ἔστιν ἰδεῖν.
[19]	ἀνθρώπινον, οὐ διὰ προστάγματος κατεργαζομένη	τὸ	κατὰ πρόθεσιν. τίς οὖν ἂν
[36]	ἐστίν. ὁρᾷς ὅπως μικρόν τι	τὸ	κατὰ τὴν ἀρχήν ἐστι καὶ
[27]	ἡμῶν δύο πέρασιν ἑκατέρωθεν διειλημμένης,	τὸ	κατὰ τὴν ἀρχήν φημι καὶ
[35]	πρὸς τὸ αὐτὸ κατόρθωμα βλέπων,	τὸ	κατὰ τὴν ζωὴν λέγω πέρας,
[35]	ἂν τοῦτο γένοιτο· οὕτως καὶ	τὸ	κατὰ τὴν μεγάλην ἀνάστασιν, μεῖζον
[6]	ἐκ νοητοῦ τε καὶ αἰσθητοῦ	τὸ	κατὰ τὸν ἄνθρωπον μίγμα παρὰ
[40]	τῷ γιγνομένῳ, ὅταν μὴ μόνον	τὸ	κατὰ τὸν θυμὸν αἶσχος ὑβρίζῃ
[23]	ἀνταλλάγματος, ὡς ἂν μᾶλλον ἑαυτοῦ	τὸ	κατὰ τὸν τῦφον θρέψειεν πάθος,
[5]	ἰδίωμα, τὸ κατ´ ἐξουσίαν αἱρεῖσθαι	τὸ	καταθύμιον, οὐχ ὁ θεός σοι
[27]	πᾶσα κατὰ τὸ ἴσον ἐπὶ	τὸ	κάτω ἀφέστηκε, καὶ ὁμοτίμως αὐτῷ
[24]	ἐνεργούμενον· εἰ δὲ ῥέουσαν ἐπὶ	τὸ	κάτω καθ´ ὁμοιότητα τῶν ἐμβριθῶν
[24]	κινήσεως ἐκβαίνει τὴν φύσιν, ἐπὶ	τὸ	κάτω φερόμενον· οὕτως καὶ τὴν
[37]	μὴ ἀντεισιόντος ἄνωθεν ἑτέρου πρὸς	τὸ	κενούμενον, ὥστε τὸν ὁρῶντα τὴν
[13]	διὰ τῶν κατὰ φύσιν προιέναι	τὸ	κήρυγμα. εἰ γὰρ ἐντὸς ἦν
[16]	τῆς θεῷ πρεπούσης ἐννοίας διαμαρτάνει	τὸ	κήρυγμα, μηδεμιᾶς παθητικῆς διαθέσεως ἐν
[13]	διαφθορᾷ γίνεται. εἰ ταῦτα περιεῖχε	τὸ	κήρυγμα, οὐκ ἂν θεὸν εἶναι
[31]	ἀλλὰ τῆς διαθέσεως τῶν δεχομένων	τὸ	κήρυγμα. ~Τί πρὸς τούτοις ἔτι
[8]	μὲν κατὰ φύσιν πράττοι, πρὸς	τὸ	κρεῖττον αὐτοῖς τῆς ἀλλοιώσεως εἰς
[40]	διὰ τοῦ βαπτίσματος τὴν πρὸς	τὸ	κρεῖττον μεταβολήν, ἀκουσάτω τῆς Παύλου
[39]	εἴη ἐν ἐλπίδι τῆς ἐπὶ	τὸ	κρεῖττον μεταστάσεως, πρὸς ἑαυτὸν ἀναλύων.
[40]	τῆς φύσεως ἡμῶν ἡ πρὸς	τὸ	κρεῖττον μετάστασις γίνεται. οὐκοῦν εἰ,
[40]	ἀποκλύσαντες, κρείττους γεγόναμεν καὶ πρὸς	τὸ	κρεῖττον μετεποιήθημεν. εἰ δὲ τὸ
[20]	καὶ πᾶν ὅ τι πρὸς	τὸ	κρεῖττον τὴν διάνοιαν φέρει. ἀκόλουθον
[26]	δὲ σκοπὸς τῶν γιγνομένων ἐπὶ	τὸ	κρεῖττον τὴν παραλλαγὴν ἔχει. ὁ
[32]	ἀνθρωπικῶς διεξαγομένης, τοῦ δὲ κατὰ	τὸ	κρυπτὸν νοουμένου τὸ θεῖον ἐμφαίνοντος,
[7]	ἀβουλίας αὐτῷ συμβησομένην ἦλθεν εἰς	τὸ	κτίσαι τὸν ἄνθρωπον, ᾧ τὸ
[39]	τοίνυν τῶν ὄντων μεμερισμένων εἰς	τὸ	κτιστὸν καὶ τὸ ἄκτιστον, καὶ
[24]	τινα ξενισμὸν ἐπάγοι τῇ ἀκοῇ	τὸ	λέγειν πᾶσαν τὴν ἐν τῷ
[13]	δι´ ὧν ὑπὲρ πίστιν ἡγῇ	τὸ	λεγόμενον, ὑπὲρ τὴν φύσιν εἶναι
[40]	ἂν εἴη τούτοις προσθεῖναι καὶ	τὸ	λειπόμενον, ὅτι οὔτε τὰ ἀγαθὰ
[28]	τινὰ καὶ ἀνήνυτον, πάντοτε πρὸς	τὸ	λεῖπον διὰ τῶν ἐπιγινομένων ἑαυτὴν
[35]	δυνατῶς ἔχει, τοσοῦτον νῦν παραδεξαμένη,	τὸ	λεῖπον τῷ μετὰ ταῦτα ταμιεύεται
[15]	τοῦ ἀνθρώπου θεωρουμένης; οὔτε γὰρ	τὸ	λογικόν, οὔτε τὸ διανοητικόν, οὔτε
[40]	τοῦ βαπτίσματος οὐ προσίεται, οὔτε	τὸ	λογικὸν οὔτε τὸ διανοητικὸν οὔτε
[35]	δέ φημι δίχα τῆς κατὰ	τὸ	λουτρὸν ἀναγεννήσεως ἐν ἀναστάσει γενέσθαι
[32]	μυστικῶν διδαγμάτων καὶ ἡ κατὰ	τὸ	λουτρόν ἐστιν οἰκονομία, ὃ εἴτε
[39]	τροπὴν ἀλλοιουμένης, ὁ κατὰ λογισμὸν	τὸ	λυσιτελοῦν προαιρούμενος τίνος αἱρήσεται μᾶλλον
[35]	προσῳκείωται, ἐν δὲ τῇ ἀπαθείᾳ	τὸ	μακάριον εἶναι οὐκ ἀμφιβάλλεται. οἷς
[35]	τοιαύτης μυήσεως· ἀλλὰ τὴν ἐπὶ	τὸ	μακάριόν τε καὶ θεῖον καὶ
[32]	ἔτι παρὰ τῶν ἀντιλεγόντων προφέρεται;	τὸ	μάλιστα μὲν μηδὲ ὅλως δεῖν
[23]	εὐωχουμένων, οἷς οὔτε οὐρανὸς ἐπέρρει	τὸ	μάννα, οὔτε ἡ γῆ κατὰ
[26]	ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα παραδίδωσι	τὸ	μέγα μυστήριον τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως.
[2]	γὰρ ἂν καθαιροῖτο πρὸς ταπεινότητα	τὸ	μεγαλεῖον τῆς θείας δυνάμεως, εἰ
[11]	οὕτω κἀκεῖ διαφέρειν μὲν ἐπὶ	τὸ	μεγαλοπρεπέστερον τὴν θείαν φύσιν πρὸς
[23]	ἠρέμα διὰ τῶν θαυμάτων ἐπὶ	τὸ	μεῖζον διαλάμπουσαν δύναμιν κατανοήσας, ἐπιθυμητὸν
[21]	τὸ ἀρχέτυπον οὔσης, ἐν τῷ	τὸ	μὲν ἄτρεπτον εἶναι τῇ φύσει,
[32]	ἐν τῷ μέρει τούτῳ μὴ	τὸ	μὲν βλέπειν, παρορᾷν δὲ τὸ
[27]	ἐπικοινωνοῦντα τῆς θείας δυνάμεως ἀσχολία.	τὸ	μὲν γὰρ ἀπρεπὲς ἐπὶ τῆς
[23]	ἀγαθοῦ, τοῦ σοφοῦ, τοῦ δικαίου.	τὸ	μὲν γὰρ ἑλέσθαι σῶσαι τῆς
[24]	τε καὶ ὑπερφυῆ τῶν θαυμάτων.	τὸ	μὲν γὰρ μέγα τι καὶ
[40]	ὃ ἐν τούτῳ οὐκ ἔστι·	τὸ	μὲν γὰρ οὐ σβέννυται, τούτου
[11]	ἄνθρωπον συνιδεῖν οὐ χωροῦμεν. ἀλλὰ	τὸ	μὲν γεγενῆσθαι θεὸν ἐν ἀνθρώπου
[6]	τὸ πᾶν ἐν ἀγαθότητι συστησαμένου,	τὸ	μὲν δι´ ἀκριβείας ἐπεξιέναι οὐ
[5]	ἐν ὑποστάσει λέγειν ὑφηγούμενον. ~Ἀλλὰ	τὸ	μὲν εἶναι λόγον θεοῦ καὶ
[0]	παντὸς ὑπερκειμένην ὁμολογῆσαι· εἰ δὲ	τὸ	μὲν εἶναι μὴ ἀμφιβάλλοι, εἰς
[2]	ἐπὶ δὲ τῆς θείας φύσεως	τὸ	μὲν εἶναι πνεῦμα θεοῦ εὐσεβὲς
[34]	θεῖον τοῖς γινομένοις ἀποδείξεως προσδεοίμεθα,	τὸ	μὲν θεὸν εἶναι διὰ τῶν
[27]	δεξαμένου τὴν ἴασιν. εἰ οὖν	τὸ	μὲν κάμνον ἐπὶ γῆς ἦν,
[6]	τοῦ κρείττονος φύσεως. διὰ τοῦτο	τὸ	μὲν κατάλληλον τῇ νοητῇ φύσει
[16]	λόγῳ χρησόμεθα, ὅτι τὸ πάθος	τὸ	μὲν κυρίως, τὸ δὲ ἐκ
[40]	τὸ κρεῖττον μετεποιήθημεν. εἰ δὲ	τὸ	μὲν λουτρὸν ἐπαχθείη τῷ σώματι,
[16]	τὸ δὲ ἐκ καταχρήσεως λέγεται.	τὸ	μὲν οὖν προαιρέσεως ἁπτόμενον καὶ
[21]	δὲ τῆς τοιαύτης εἴδη κινήσεως·	τὸ	μὲν πρὸς τὸ ἀγαθὸν ἀεὶ
[21]	ἐφελκομένης εἰς κίνησιν· καλὸν δὲ	τὸ	μέν τι ἀληθῶς κατὰ τὴν
[20]	ἐπὶ τῆς παρούσης οἰκονομίας μὴ	τὸ	μέν τι βούλεσθαι τῶν τῷ
[1]	τῇ αὐτῇ προθέσει θεωρουμένων, εἴπερ	τὸ	μέν τι δύναιτο, πρὸς δέ
[27]	τὴν ἐκπλύνουσαν δύναμιν, καὶ μὴ	τὸ	μέν τι θεραπεῦσαι τῷ καθαρσίῳ,
[24]	πρεπούσαις ὑπολήψεσιν εἶναι καὶ μὴ	τὸ	μὲν ὑψηλῶς ἐπ´ αὐτοῦ νοεῖσθαι,
[5]	ἂν ἡ εἰκὼν κατ´ ἐκεῖνο	τὸ	μέρος, ἀλλοτριωθεῖσα τῷ ἀνομοίῳ πρὸς
[37]	μεταποίησιν. ἐπεὶ οὖν καὶ τοῦτο	τὸ	μέρος ἡ θεοδόχος ἐκείνη σὰρξ
[39]	τὸ διάφορον ᾖ, οὐδεμίαν κατὰ	τὸ	μέρος τοῦτο τῆς φύσεως παραλλαγὴν
[35]	αὐτὸν ἐπάνεισι βίον, ἀλλὰ πολὺ	τὸ	μέσον τῶν τε κεκαθαρμένων καὶ
[32]	τοῦ πνεύματος, ἐπαγγέλλεσθαί τε καὶ	τὸ	μετ´ αὐτῶν εἶναι, καὶ μηδενὶ
[13]	τὸ πρὸ τῆς γεννήσεως καὶ	τὸ	μετὰ τὸν θάνατον τὴν τῆς
[40]	πρὸς τὸ παρὸν ἀλλὰ πρὸς	τὸ	μετὰ τοῦτο βλέπειν, καὶ τῆς
[40]	ἔχειν. δεῖ γάρ, οἶμαι, καὶ	τὸ	μετὰ τοῦτο σκοπεῖν, ὃ πολλοὶ
[20]	φανερωτέρα τοῦ ἀγαθοῦ μαρτυρία ἢ	τὸ	μεταποιηθῆναι αὐτὸν τοῦ πρὸς τὸ
[5]	συγγενὲς ἐν τῇ φύσει πρὸς	τὸ	μετεχόμενον ἔχειν. διὰ τοῦτο καὶ
[13]	ἕτερον τῇ ἀπιστίᾳ χρήσασθαι, εἰς	τὸ	μὴ ἄνθρωπον αὐτὸν ἕνα τῶν
[7]	τὸ κτίσαι τὸν ἄνθρωπον, ᾧ	τὸ	μὴ γενέσθαι μᾶλλον ἴσως ἢ
[2]	καὶ λόγον εἶναι θεοῦ διὰ	τὸ	μὴ δεῖν ἐλλιπέστερον τοῦ ἡμετέρου
[39]	τὸ τέλειον, καὶ τοῦ δεομένου	τὸ	μὴ δεόμενον, καὶ τοῦ διὰ
[8]	ἀναλλοίωτόν ἐστι κατὰ τὴν φύσιν	τὸ	μὴ διὰ κτίσεως ἔχον τὴν
[30]	τὸν λόγον τοῦ μυστηρίου μέμφεσθαι,	τὸ	μὴ διὰ πάντων διήκειν τῶν
[13]	ἔστω σοι τοῦ φανέντος ἀπόδειξις,	τὸ	μὴ διὰ τῶν κατὰ φύσιν
[1]	ὁ Ἰουδαῖος οὐ δέχεται, καὶ	τὸ	μὴ διαφέρειν κατὰ τὴν φύσιν
[9]	πρὸς τὸ ἀκόλουθον βλέπων διὰ	τὸ	μὴ δοκεῖν ἔξω τι τῆς
[8]	διαβιῴη, παρὰ πολὺ τῷ τοιούτῳ	τὸ	μὴ εἶναι τοῦ ἀλγεινῶς εἶναι
[39]	καὶ τοῦ διὰ προκοπῆς ἀνιόντος	τὸ	μὴ ἔχον εἰς ὅ τι
[8]	καὶ ἡδοναῖς τὸ καλὸν καὶ	τὸ	μὴ καλὸν κρίνειν τῆς ἀλόγου
[8]	ἀληθῶς καλοῦ ἡ κατανόησις διὰ	τὸ	μὴ μετέχειν αὐτὰ νοῦ καὶ
[6]	οὐκ ἔστι καθ´ ὑπόστασιν εἰπεῖν	τὸ	μὴ ὂν ἀντιδιαστέλλεσθαι πρὸς τὸ
[6]	ἀλλ´ ὥσπερ ἀντιδιαιρεῖται τῷ ὄντι	τὸ	μὴ ὂν καὶ οὐκ ἔστι
[8]	μὲν γάρ ἐστιν ἡ εἰς	τὸ	μὴ ὂν μεταχώρησις· λύσις δὲ
[26]	τοῦ χείρονος γίγνεται καὶ εἰς	τὸ	μὴ ὂν μεταχώρησις, ὠφέλεια δὲ
[18]	φύσεως, πάντα καπνοῦ δίκην εἰς	τὸ	μὴ ὂν μετεχώρησεν, ὥστε παύσασθαι
[21]	ἐπιθυμίας διαψευσθεὶς ὁ νοῦς πρὸς	τὸ	μὴ ὂν παρηνέχθη, δι´ ἀπάτης
[15]	βουλήματι τὸ πᾶν συστησάμενος καὶ	τὸ	μὴ ὂν ὑποστήσας ἐν μόνῃ
[40]	πολλὴ δὲ τοῦ σβεννυμένου πρὸς	τὸ	μὴ παραδεχόμενον σβέσιν ἡ διαφορά.
[31]	ἀγαθότητος τοῦ θεοῦ τὸ ἔγκλημα,	τὸ	μὴ πᾶσιν ἐγγενέσθαι τὴν πίστιν,
[8]	ἅπτεται. πῶς γὰρ ἂν διαλυθείη	τὸ	μὴ συγκείμενον; ἐπεὶ δὲ χρεία
[9]	τὸ καλὸν ἐφ´ ἑαυτοῦ καὶ	τὸ	μὴ τοιοῦτον κατανοῆσαι, ποίοις γνωρίσμασιν
[22]	οὖν ἐν τούτοις τὸ δίκαιον;	τὸ	μὴ τυραννικῇ τινὶ χρήσασθαι κατὰ
[32]	τινα λόγον ἀπόρρητον, ἀλλ´ οὖν	τὸ	μὴ τῷ ἀτίμῳ τρόπῳ τοῦ
[31]	πρόχειρον οὔσης ἑκάστῳ τῆς ἀποκρίσεως,	τὸ	μηδὲν ἐφ´ ἡμῖν τῶν κατὰ
[32]	ὕψος, τό τε πλάτος καὶ	τὸ	μῆκος. ἑκάστην γὰρ τοῦ σταυροῦ
[39]	παρὰ τοῦ κυρίου μαθὼν διὰ	τὸ	μήπω χωρῆσαι τοῦ μυστηρίου τὸν
[26]	ἀξίαν ἑκάστῳ νέμειν, σοφοῦ δὲ	τὸ	μήτε παρατρέπειν τὸ δίκαιον, μήτε
[28]	τί οὖν ἀπρεπὲς περιέχει ἡμῶν	τὸ	μυστήριον, εἰ διὰ τούτων κατεμίχθη
[16]	μὴν ἀμφοτέρων αὐτὸν καθαρεύειν φησὶ	τὸ	μυστήριον· εἰ οὖν ἡδονῆς μὲν
[32]	ἄν τις δι´ ἀκριβείας καταμαθὼν	τὸ	μυστήριον εὐλογώτερον εἴποι μὴ διὰ
[38]	τοῖς εἰρημένοις ἐνδεῖν τῶν περὶ	τὸ	μυστήριον ζητουμένων, πλὴν τοῦ κατὰ
[16]	συγγενῆ μεταχώρησις. τίνος οὖν λέγει	τὸ	μυστήριον ἡμῶν ἧφθαι τὸ θεῖον;
[12]	ἡ περὶ αὐτὸν ἱστορία, εἰκότως	τὸ	μυστήριον ἡμῶν οἱ ἔξω τῆς
[32]	τοῦτο μεμαθήκαμεν περὶ τοῦ σταυροῦ	τὸ	μυστήριον. τὰ δὲ ἀπὸ τούτου
[1]	ἐστίν, οὐκέτ´ ἂν ἡμῖν κινδυνεύοι	τὸ	μυστήριον ταῖς Ἑλληνικαῖς μαχόμενον ὑπολήψεσι
[9]	ὁμοίως ἕξει, δι´ ὧν μάλιστα	τὸ	μυστήριον τῆς ἀληθείας κρατύνεται· γένεσις
[16]	ἕνωσις διαβαίνει. καὶ τοῦτό ἐστι	τὸ	μυστήριον τῆς τοῦ θεοῦ περὶ
[28]	οἴονται διὰ τούτων ἐπιγέλαστον ποιεῖν	τὸ	μυστήριον, ὡς ἀπρεπὲς ὂν θεῷ
[8]	ἐστι, πάντως οἶμαι τὴν πρὸς	τὸ	νεκροῦσθαι δύναμιν, ἣ τῆς ἀλόγου
[35]	ἐκείνου γεγονότος ἡ μίμησις; ἅπαν	τὸ	νεκρωθὲν οἰκεῖόν τινα καὶ κατὰ
[16]	τε τὸ αἰσθητόν φημι καὶ	τὸ	νοερὸν τοῦ ἀνθρωπίνου συγκρίματος, διὰ
[6]	τρόπον καὶ τοῦ αἰσθητοῦ πρὸς	τὸ	νοητὸν γίνεταί τις κατὰ θείαν
[6]	τοῖς οὖσιν ἡ κατανόησις, εἰς	τὸ	νοητόν τε καὶ αἰσθητὸν τῆς
[6]	τῷ ἰδιάζοντι τῆς φύσεως πρὸς	τὸ	νοητὸν τὴν συγγένειαν, προμηθείᾳ δὲ
[26]	τοῦ πυρὸς τῇ ἀναλωτικῇ δυνάμει	τὸ	νόθον ἐξαφανίζοντος, πλὴν ἀλλὰ θεραπεία
[26]	οἰκονομίαν ταύτην θεωρουμένης ἐνάγεται πρὸς	τὸ	νομίσαι ἀπάτην τινὰ τὴν τοιαύτην
[5]	περὶ τούτων ἐν ὀλίγοις διαληψόμεθα.	τὸ	νῦν ἐν ἀτόποις εἶναι τὴν
[24]	τῷ θανάτῳ ἐγκρατηθῆναι, γενόμενον δὲ	τὸ	οἰκεῖον ἑαυτῷ καὶ κατὰ φύσιν
[36]	ζωτικὴν αὐτοῦ δύναμιν, παρόντα δὲ	τὸ	οἰκεῖον ποιεῖν; ἴδιον δὲ τῆς
[5]	ἂν δι´ ἑκάστου τούτων πρὸς	τὸ	οἰκεῖον τὴν ἐπιθυμίαν ἔχοι. ἐπεὶ
[5]	ἂν διὰ τοῦ καταλλήλου πρὸς	τὸ	οἰκεῖον τὴν ἔφεσιν ἔχοι. καὶ
[32]	φύσεως ἐκ τοῦ μέρους ἐπὶ	τὸ	ὅλον συνεκδιδομένη. τί οὖν ἔξω
[39]	καὶ τρόπον τινὰ πάλιν εἰς	τὸ	ὁμογενὲς ἑαυτὸν εἰσαγάγῃ, τῆς ὑπερεχούσης
[5]	ἂν δι´ ἑκάστου καταλλήλως πρὸς	τὸ	ὅμοιον ἡ ὄρεξις φέροιτο, οὐκ
[6]	γήινον καὶ μία τις κατὰ	τὸ	ὁμότιμον διὰ πάσης τῆς κτίσεως
[6]	τὸ μὴ ὂν ἀντιδιαστέλλεσθαι πρὸς	τὸ	ὄν, ἀλλὰ τὴν ἀνυπαρξίαν ἀντιδιαιρεῖσθαι
[21]	καθάπερ φαμὲν τῷ μὴ ὄντι	τὸ	ὂν ἀντιδιαιρεῖσθαι καὶ τῇ ἀνυπαρξίᾳ
[6]	ἡ δὲ αἰσθητὴ κατ´ αὐτὸ	τὸ	ὄνομα ἐντός ἐστι τῆς διὰ
[21]	γενέσθαι· ἐπεὶ οὖν τῆς πρὸς	τὸ	ὄντως ἀγαθὸν ἐπιθυμίας διαψευσθεὶς ὁ
[8]	τὴν ἐπιστήμην περιθρύψαι τῷ μολίβδῳ	τὸ	ὄστρακον· εἶθ´ οὕτως πάλιν κατὰ
[13]	τῶν αὐτῶν τούτων πάντως οὐδὲ	τὸ	οὕτως αὐτὸν γεγεννῆσθαι ἀπίθανον. ὁ
[7]	ἀπολαύσεως τὸ ἀγαθὸν ὁριζόμενοι διὰ	τὸ	πάθεσι καὶ ἀρρωστήμασιν ὑποκεῖσθαι κατ´
[6]	ὡμοιωμένη. τὸ δ´ ὅπως ἐπὶ	τὸ	πάθος κατερρύη τοῦ φθόνου ὁ
[16]	τῷ αὐτῷ λόγῳ χρησόμεθα, ὅτι	τὸ	πάθος τὸ μὲν κυρίως, τὸ
[12]	ἐνεργειῶν μαρτυρίας. ὥσπερ τοίνυν εἰς	τὸ	πᾶν ἀφορῶντες, καὶ τὰς κατὰ
[25]	νήπιος τὴν ψυχὴν ὡς εἰς	τὸ	πᾶν βλέπων μὴ ἐν παντὶ
[32]	ἡ τοῦ μέρους ἀνάστασις ἐπὶ	τὸ	πᾶν διεξέρχεται, κατὰ τὸ συνεχές
[6]	μηδενὶ κακῷ κτισθεὶς παρὰ τοῦ	τὸ	πᾶν ἐν ἀγαθότητι συστησαμένου, τὸ
[27]	πάντων ἐπ´ ἴσης διήκειν τὴν	τὸ	πᾶν ἐπικρατοῦσαν δύναμιν ὑπονοήσαιμεν, ἀλλ´
[37]	πρὸς τὴν ἑαυτοῦ φύσιν καὶ	τὸ	πᾶν μετεποίησεν. ἀλλὰ μὴν οὐκ
[8]	τις ἀποσκοπῶν τῆς σοφίας τοῦ	τὸ	πᾶν οἰκονομοῦντος οὐκέτ´ ἂν εὐλόγως
[6]	αὐτὸ τοῦτο δυναμωθεῖσα παρὰ τῆς	τὸ	πᾶν οἰκονομούσης δυνάμεως· εἶτα κατεσκευάσθη
[32]	τὸν θάνατον οἰκονομίας διαταθεὶς ὁ	τὸ	πᾶν πρὸς ἑαυτὸν συνδέων τε
[15]	διαμεῖναι. ὁ γὰρ τῷ βουλήματι	τὸ	πᾶν συστησάμενος καὶ τὸ μὴ
[5]	γεγενῆσθαι καὶ σοφίᾳ παρὰ τοῦ	τὸ	πᾶν συστησαμένου πιστεύουσιν, ἢ καὶ
[27]	κάτω ἀφέστηκε, καὶ ὁμοτίμως αὐτῷ	τὸ	πᾶν ὑποβέβηκε. τὸ γὰρ καθ´
[35]	τὸ γινόμενον ἦν, καὶ εἰς	τὸ	παντελὲς τὸ κακὸν ἐκ τῆς
[34]	εὐχόμενοι τῷ θεῷ οὐδὲν ἀμβλύνουσι	τὸ	πάντως γινόμενον, οὐδὲ μὴν ἄχρηστον
[35]	ὁμοίως ἐπάναγκες διὰ μιμήσεως ἕπεσθαι,	τὸ	παρ´ αὐτοῦ προδειχθὲν εἰς ἔργον
[30]	ἡμῶν ἐν τῷ λόγῳ κατεσκευάζετο,	τὸ	παρὰ τοῦ θείου βουλήματος ἀποκληροῦσθαι
[17]	δὲ μᾶλλον ἐκ τῶν εἰρημένων	τὸ	παρὰ τῶν ἀπίστων ἡμῖν προφερόμενον.
[29]	ἅπαν ἐπὶ τὴν ἐπιφάνειαν ἐκκαλυφθῆναι	τὸ	παρὰ φύσιν ἐγκείμενον, οὐ καταφαρμακεύεται
[33]	εἰκόνι θεοῦ; ἀλλ´ οὐδὲν ἐκεῖ	τὸ	παράδοξον, εἰ θεοῦ βουλομένου πρὸς
[12]	τὸ εὐεργετεῖν τὸν δεόμενον, θεοῦ	τὸ	παρατραπεῖσαν ἐξ ἀσθενείας τὴν φύσιν
[21]	ἐπιτυχεῖν τοῦ ὄντως καλοῦ, ἢ	τὸ	παρατραπέντας αὐτοῦ διά τινος τῆς
[34]	θαυμάτων ἐστίν. ὥστε διὰ πάντων	τὸ	παρεῖναι τὸ θεῖον οὐδεμίαν ἀμφιβολίαν
[34]	οὐκέτ´ οὖν ἂν ἑτέρας εἰς	τὸ	παρεῖναι τὸ θεῖον τοῖς γινομένοις
[34]	τὴν φύσιν ἑαυτοῦ δείξαντα, συναπεδείχθη	τὸ	παρεῖναι τοῖς γινομένοις αὐτὸν κατὰ
[40]	σωφρονούντων ἂν εἴη μὴ πρὸς	τὸ	παρὸν ἀλλὰ πρὸς τὸ μετὰ
[12]	ὑγείας πρὸς ἑαυτὴν ἐπανάγειν, θεοῦ	τὸ	πάσης ἐπιστατεῖν ὁμοιοτρόπως τῆς κτίσεως,
[8]	ἐπειδὴ γὰρ ἡ αἴσθησις πρὸς	τὸ	παχύ τε καὶ γήινον οἰκείως
[16]	ἀρχῆς κατὰ τὸ ἀκόλουθον ἐπὶ	τὸ	πέρας εὐοδουμένης. ἐν γὰρ τῷ
[35]	κατορ– θωθείη, καίτοι, εἰ πρὸς	τὸ	πέρας ἡ ἀρχὴ κρίνοιτο, ἀντ´
[17]	ἐπενόησεν, ἕτερον δέον, ἀλλὰ πρὸς	τὸ	πέρας ὁρῶντες τῆς εὐεργεσίας ἐν
[8]	τῆς διανοίας ὑπάγεται. οὐκοῦν πρὸς	τὸ	πέρας τις ἀποσκοπῶν τῆς σοφίας
[1]	τῷ μεγαλείῳ τοῦ θεωρουμένου πᾶν	τὸ	περὶ αὐτῆς λεγόμενον συνεπαίρεται. οὐκοῦν
[9]	τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως διὰ	τὸ	περὶ τὸν θάνατον ἀπρεπὲς οὐ
[37]	ἐγκείμενον ὑπεξίοι, οὐκ ἂν φυλάσσοι	τὸ	περὶ τὸν ὄγκον ἑαυτοῦ σχῆμα,
[30]	τὸν βίον. ἀλλ´ ἀφέντες καὶ	τὸ	περὶ τούτων τὸν λόγον τοῦ
[37]	εἰσρέον ἐν αὐτῷ γινόμενον σχηματίζειν	τὸ	περιέχον τὸν ὄγκον· οὕτω καὶ
[37]	λεῖπον πρὸς ἑαυτὴν ἐφελκομένη καὶ	τὸ	περιττεῦον ἀπωθουμένη; καὶ ὥσπερ τις
[33]	λόγος ἐστὶν ὁ λογισμῷ τινὶ	τὸ	πιθανὸν ἐφευρίσκων. τί γὰρ κοινὸν
[6]	ἐξ αὐτῆς τῆς φύσεως ἡμῶν	τὸ	πιστὸν ἐπαγόμενος. διπλῆ τίς ἐστιν
[32]	κάτω, ἢ πρὸς τὰ κατὰ	τὸ	πλάγιον πέρατα διαβαίνει ἡ ἔννοια.
[29]	οὔσης τῆς κακίας τὴν ἐπὶ	τὸ	πλέον αὐτῆς πρόοδον ὑπετέμετο; πρὸς
[0]	διάκρισιν. εἰ γὰρ μήτε παρὰ	τὸ	πλέον καὶ ἔλαττον τὴν διαφορὰν
[8]	καὶ ἐκ μυρίων ἑτέρων, ὧν	τὸ	πλῆθος διὰ τὴν ἀμετρίαν παραδραμούμεθα.
[17]	ἐπειδή, καθώς φησιν ἡ προφητεία,	τὸ	πλῆθος τῆς χρηστότητος τοῦ θεοῦ
[3]	καὶ ὁ λόγος ἐστὶ καὶ	τὸ	πνεῦμα· ἀλλ´ ἐπειδὰν τὸ διακεκριμένον
[4]	ῥῆμα ὁ λόγος, οὔτε ἆσθμα	τὸ	πνεῦμα. ἦ γὰρ ἂν καθ´
[2]	φύσει. ἀλλ´ ἐφ´ ἡμῶν μὲν	τὸ	πνεῦμα ἡ τοῦ ἀέρος ἐστὶν
[2]	θεῷ καὶ ἐν αὐτῷ γίνεσθαι	τὸ	πνεῦμα θεοπρεπές ἐστιν οἴεσθαι· ἀλλ´
[3]	ἄλλο γάρ τι τῇ ὑποστάσει	τὸ	πνεῦμα, καὶ ἕτερον ὁ λόγος,
[39]	ὁ ἄνθρωπος, κτιστὸν δὲ καὶ	τὸ	πνεῦμα καὶ τὸν μονογενῆ θεὸν
[39]	νομίζοι εἶναι τὸν υἱὸν ἢ	τὸ	πνεῦμα τὸ ἅγιον, μὴ συμπαραλαμβάνειν
[4]	ὁ τοῦ θεοῦ λόγος καὶ	τὸ	πνεῦμα τῷ πνεύματι, ὁμοία πάντως
[11]	καὶ ἀκτίστου φύσεως ὑποστῆναι πιστεύοντες,	τὸ	πόθεν ἢ τὸ πῶς τῇ
[8]	οἱ κακῶς ἔχοντες. διὰ δὲ	τὸ	πολλὴν γεγενῆσθαι τῇ ψυχῇ πρὸς
[8]	σώματι· δι´ ἀμφοτέρων γὰρ πρόεισιν	τὸ	πονηρὸν εἰς ἐνέργειαν· διὰ τοῦτο
[8]	πεποιηκότα μὴ ἔξω τῆς πρὸς	τὸ	πονηρὸν ὁρμῆς εἶναι. καὶ γὰρ
[6]	ὑπὸ τοῦ ἰδίου βάρους πρὸς	τὸ	πρανὲς συνελαύνεται, οὕτω κἀκεῖνος, τῆς
[13]	ἐστὶ φύσεως. φημὶ κἀγώ. ἀλλὰ	τὸ	πρὸ τῆς γεννήσεως καὶ τὸ
[35]	παιδευόμενοι, ὁ δὲ μὴ πράττων	τὸ	προδεικνύμενον ἀμέτοχος τῆς τοιαύτης ἐμπειρίας
[2]	διὰ φωνῆς προφαινόμενον, οὔτε μετὰ	τὸ	προενεχθῆναι διαλυόμενον, οὐδὲ ἄλλο τι
[37]	σάρκες εἰσίν, ἀνθρώπῳ δὲ κατὰ	τὸ	προηγούμενον ἄρτος. καὶ εἰς τὴν
[23]	ἐν ἐκείνῳ πλεῖον τοῦ κατεχομένου	τὸ	προκείμενον εἶδεν ἐν τῷ συναλλάγματι.
[26]	ἐπείπερ ἴδιον τῶν ἀπατώντων ἐστὶ	τὸ	πρὸς ἕτερον τὰς τῶν ἐπιβουλευομένων
[12]	ὑπὲρ τὸν ἀέρα τόπων, θεοῦ	τὸ	πρὸς πάντα διαρκῆ τὴν δύναμιν
[35]	τί γὰρ ἴσον ἄνθρωπος καὶ	τὸ	πρὸς τὴν σύστασιν τοῦ ζῴου
[30]	ἡμέτερον λόγον, ὅτι καὶ μετὰ	τὸ	προσαχθῆναι τὴν θεραπείαν ἔτι πλημμελεῖται
[17]	πᾶσα τῶν ἀπίστων ἀντίρρησις, εἰ	τὸ	προσδοκώμενον ἐν ὀφθαλμοῖς ἦν· νυνὶ
[8]	ὄστρακον· εἶθ´ οὕτως πάλιν κατὰ	τὸ	πρότερον σχῆμα πρὸς τὴν ἰδίαν
[31]	ἐπαινοίη τὸν σώφρονα; ταύτης κατὰ	τὸ	πρόχειρον οὔσης ἑκάστῳ τῆς ἀποκρίσεως,
[10]	τῆς ὕλης πῦρ καὶ τὴν	τὸ	πῦρ ἐξάπτουσαν ὕλην, ἔργῳ δὲ
[10]	θείας οἰκονομίας λαβεῖν; ὡς γὰρ	τὸ	πῦρ ἐπὶ τῆς λαμπάδος ὁρᾶται
[24]	τοιοῦτον ἐν θαύματι ποιεῖται, πῶς	τὸ	πῦρ καὶ διαμένει πῦρ ὂν
[11]	ὑποστῆναι πιστεύοντες, τὸ πόθεν ἢ	τὸ	πῶς τῇ περὶ τούτων πίστει
[8]	τὸ ἐξ ἀρχῆς κάλλος ἀναστοιχειώσει	τὸ	σκεῦος. ἐπειδὴ δὲ σύνδεσίς τις
[8]	τὴν ἰδίαν ἑαυτοῦ χρῆσιν ἀναπλάσαι	τὸ	σκεῦος, κενὸν τῆς ἐμμιχθείσης ὕλης
[26]	τὸν θάνατον, τῷ φωτὶ δὲ	τὸ	σκότος, τῇ ἀφθαρσίᾳ δὲ τὴν
[8]	δὲ στερήσει τοῦ φωτὸς ἐπιγενέσθαι	τὸ	σκότος, τῇ δὲ τῆς ἀρετῆς
[20]	φθάσασιν εἴρηται, πάντως τῷ δικαίῳ	τὸ	σοφὸν συνεζευγμένον ἀρετὴ γίγνεται, εἰ
[0]	τοῦ ἀγαθοῦ ἐπίνοιαν, εἴτε κατὰ	τὸ	σοφόν τε καὶ ἄφθαρτον καὶ
[20]	καὶ τάξει δι´ ἀκολούθου προιόντα	τὸ	σοφόν τε καὶ τεχνικὸν τῆς
[21]	θείαις ὑπολήψεσι πρέποντα, τὸ ἀγαθόν,	τὸ	σοφόν, τὸ δίκαιον, τὸ δυνατόν,
[24]	ἕτερον. δέδεικται τοίνυν τὸ ἀγαθόν,	τὸ	σοφόν, τὸ δίκαιον, τὸ δυνατόν,
[23]	ἀγαθὸν τῷ δικαίῳ συνέζευκται καὶ	τὸ	σοφὸν τούτων οὐκ ἀποκέκριται. τὸ
[20]	πῶς τοίνυν ἐν τοῖς γεγενημένοις	τὸ	σοφὸν τῷ ἀγαθῷ συνθεωρεῖται; ὅτι
[20]	λοιπά, εἰ ἔξω τοῦ δικαίου	τὸ	σοφὸν φέροιτο, ἢ τὸ δίκαιον,
[20]	τὰ δύο μετ´ ἀλλήλων κατανοῆσαι,	τὸ	σοφόν φημι καὶ τὸ δίκαιον.
[34]	εὐχῆς συμμαχία, μᾶλλον ἐπιτελὲς ἔσται	τὸ	σπουδαζόμενον; καθάπερ γὰρ οἱ ἐπιφαῦσαι
[34]	καὶ τῆς ἡμετέρας προαιρέσεως πρὸς	τὸ	σπουδαζόμενον τὴν ὁρμὴν ἐχούσης, εἰ
[37]	στερρᾶς τε καὶ ἀντιτύπου τροφῆς	τὸ	στερρὸν τοῦ σώματος ὑποστηρίζομεν, τὸν
[35]	τὸ ὕδωρ ἐπιχεάμενος καὶ ὑποδὺς	τὸ	στοιχεῖον ἐν τρισὶ περιόδοις τὴν
[35]	καὶ συναποθεωθείσης σαρκὸς ἅπαν συνδιασωθῇ	τὸ	συγγενὲς αὐτῇ καὶ ὁμόφυλον, ἀναγκαῖον
[5]	γίνεται, διὰ τῆς ἐμφύτου δυνάμεως	τὸ	συγγενὲς ἐφελκόμενος, οὕτως ἀναγκαῖον ἦν
[35]	τοῦ λουτροῦ προκαθηγήσατο κάθαρσις, πρὸς	τὸ	συγγενὲς τούτοις ἡ ἀναχώρησις ἔσται·
[2]	οὕτως καὶ πνεῦμα μεμαθηκότες θεοῦ,	τὸ	συμπαρομαρτοῦν τῷ λόγῳ καὶ φανεροῦν
[32]	ἐπὶ τὸ πᾶν διεξέρχεται, κατὰ	τὸ	συνεχές τε καὶ ἡνωμένον τῆς
[12]	τὸ ζωοποιεῖν τοὺς ἀνθρώπους, θεοῦ	τὸ	συντηρεῖν διὰ προνοίας τὰ ὄντα,
[23]	ἡ θεότης, ὡς ἄν, πρὸς	τὸ	σύντροφόν τε καὶ συγγενὲς αὐτῷ
[37]	μεταποιεῖσθαι πιστεύομεν. καὶ γὰρ ἐκεῖνο	τὸ	σῶμα ἄρτος τῇ δυνάμει ἦν,
[37]	οὐ διὰ βρώσεως προιὼν εἰς	τὸ	σῶμα γενέσθαι τοῦ λόγου, ἀλλ´
[37]	τοῦ λόγου, ἀλλ´ εὐθὺς πρὸς	τὸ	σῶμα διὰ τοῦ λόγου μεταποιούμενος,
[37]	σαρκὸς ὡμολογήθη, ὅτι ἄρτῳ κἀκεῖνο	τὸ	σῶμα διεκρατεῖτο, τὸ δὲ σῶμα
[37]	δι´ ἐκείνων ἐφ´ ἅπαν καταμερισθείη	τὸ	σῶμα ἡ τοῦ βοηθοῦντος δύναμις,
[37]	τοῦ λόγου ὅτι Τοῦτό ἐστι	τὸ	σῶμά μου. πάσης δὲ σαρκὸς
[37]	τοῦτο; οὐδὲν ἕτερον ἢ ἐκεῖνο	τὸ	σῶμα ὃ τοῦ τε θανάτου
[29]	ἐγκείμενον, οὐ καταφαρμακεύεται τοῖς πυκνοῦσι	τὸ	σῶμα παρὰ τῶν τεχνικῶς μεθοδευόντων
[16]	διαμονή, ἡ τῶν στοιχείων περὶ	τὸ	σῶμα συνδρομή, ἡ τοῦ συντεθέντος
[16]	ἧς ἥ τε ψυχὴ πρὸς	τὸ	σῶμα συντρέχει, τό τε σῶμα
[11]	καὶ ἕτερον εἶναί τι παρὰ	τὸ	σῶμα τὴν ψυχὴν πεπιστεύκαμεν ἐκ
[16]	πάλιν μετὰ τὴν διάλυσιν πρὸς	τὸ	σῶμα τῆς ψυχῆς ἐπανελθούσης, οἷον
[37]	τὸν ἄρτον ἰδὼν τρόπον τινὰ	τὸ	σῶμα τὸ ἀνθρώπινον βλέπει, ὅτι
[8]	ἀλλ´ ὥσπερ εἰσί τινες κατὰ	τὸ	σῶμα τῶν παθημάτων διαφοραί, ὧν
[7]	προσήκει, ἀλλ´ ἔξω τῶν κατὰ	τὸ	σῶμα φαινομένων τὸν νοῦν ἀποστήσαντας,
[8]	τῷ αἰσθητικῷ μέρει, τῷ κατὰ	τὸ	σῶμά φημι, τῆς κακίας καταμιχθείσης,
[37]	τοῦ λόγου χάρις ἅγιον ἐποίει	τὸ	σῶμα ᾧ ἐκ τοῦ ἄρτου
[33]	ὡς οὐ συμβαῖνον τῇ ἐπαγγελίᾳ	τὸ	σωματικῶς ἐνεργούμενον. πῶς γάρ, φασίν,
[20]	οὐ γὰρ ἂν ἦλθεν εἰς	τὸ	σῶσαι ἡμᾶς, καθώς φησιν ὁ
[14]	ὑψηλὰς ἐνεργείας αὐτοῦ τῇ πρὸς	τὸ	ταπεινὸν ἐπιμιξίᾳ συνευτελίζεσθαι. ~Οὐκ ἀποροῦμεν
[24]	δοκοῦν οὐσιωθέντος. ἡ δὲ πρὸς	τὸ	ταπεινὸν κάθοδος περιουσία τίς ἐστι
[24]	τὴν παντοδύναμον φύσιν καὶ πρὸς	τὸ	ταπεινὸν τῆς ἀνθρωπότητος καταβῆναι ἰσχῦσαι
[24]	ὁμοιώματι ἀνθρώπου καὶ σχήματι κατὰ	τὸ	ταπεινὸν τῆς φύσεως ἡμῶν καὶ
[19]	τὸν λόγον; τίς ἄλλη ἢ	τὸ	τὰς εὐσεβεῖς περὶ τοῦ θεοῦ
[10]	ὕλης, καὶ λόγος μὲν διακρίνει	τό	τε ἐπὶ τῆς ὕλης πῦρ
[37]	τῷ εἶναι μένει, ἀπαύστῳ κινήσει	τό	τε λεῖπον πρὸς ἑαυτὴν ἐφελκομένη
[32]	τὸ βάθος καὶ τὸ ὕψος,	τό	τε πλάτος καὶ τὸ μῆκος.
[0]	τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ δίκαιον,	τό	τε σοφὸν καὶ τὸ δυνατὸν
[16]	ψυχὴ πρὸς τὸ σῶμα συντρέχει,	τό	τε σῶμα τῆς ψυχῆς διακρίνεται·
[24]	θεραπευθείη, καὶ εἰς τὴν ζωὴν	τὸ	τεθνηκὸς ἐπανέλθοι; ~Τὸ δὲ ἐν
[40]	αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα θεοῦ γενέσθαι.	τὸ	τέκνον γενόμενόν τινος ὁμογενὲς πάντως
[0]	θεότητος περιαγαγεῖν ὁμολογίαν. εἰ γὰρ	τὸ	τέλειον ἐν παντὶ δοίη περὶ
[35]	τοῦ καθηγουμένου τῆς σωτηρίας ἡμῶν	τὸ	τέλειον ἡ κατὰ τὸν θάνατον
[39]	πολὺ τιμιώτερον, καὶ τοῦ ἐλλιποῦς	τὸ	τέλειον, καὶ τοῦ δεομένου τὸ
[9]	ἀνατροφήν, τὴν αὔξησιν, τὴν πρὸς	τὸ	τέλειον τῆς φύσεως πρόοδον, τὴν
[27]	κατὰ τὴν ἀρχήν φημι καὶ	τὸ	τέλος, καθ´ ἑκάτερον εὑρίσκεται πέρας
[24]	ἡ δύναμις. πρῶτον μὲν οὖν	τὸ	τὴν παντοδύναμον φύσιν καὶ πρὸς
[8]	θάνατον· ὥσπερ γὰρ ἐν σαρκὶ	τὸ	τῆς αἰσθητῆς χωρισθῆναι ζωῆς προσαγορεύομεν
[4]	τὴν σύστασιν ἔσχον, ἆρα συνέστηκε	τὸ	τῆς ἀληθείας μυστήριον, λόγον ἐν
[33]	καὶ πίστις ἐστὶ δι´ ὧν	τὸ	τῆς ἀναγεννήσεως πληροῦται μυστήριον, δυσπειθῶς
[8]	ἐν μὲν τῇ παρούσῃ ζωῇ	τὸ	τῆς ἀρετῆς φάρμακον εἰς θεραπείαν
[38]	γίνεται ζῷον· μόνον γὰρ τοῦτο	τὸ	τῆς γεννήσεως εἶδος κατ´ ἐξουσίαν
[35]	τί οὖν ἔστιν ὃ μιμεῖται;	τὸ	τῆς ἐμμιχθείσης κακίας ἐν τῇ
[16]	οὗ τὸν θεὸν κεκοινωνηκέναι φησὶ	τὸ	τῆς εὐσεβείας μυστήριον; εἰ δὲ
[3]	διαμερισμὸν οὐ προσίεται, ὡς μήτε	τὸ	τῆς μοναρχίας σχίζεσθαι κράτος εἰς
[21]	τὴν ἀληθῆ τροφήν, περιχανοῦσαν δὲ	τὸ	τῆς τροφῆς εἴδωλον ἐν λιμῷ
[35]	γινομένοις εὑρήσει διαφοράν, ἑκατέρου κατὰ	τὸ	τῆς φύσεως μέτρον ἐξεργαζομένου τὰ
[1]	τὴν σοφίαν ὑπονοήσειεν, ἀλλὰ πρὸς	τὸ	τῆς φύσεως τῆς ἡμετέρας μέτρον
[39]	κατ´ ἀνάγκην ὁμογενές ἐστι καὶ	τὸ	τικτόμενον. τί οὖν ἂν εἴη
[33]	παράδοξον, εἰ θεοῦ βουλομένου πρὸς	τὸ	τιμιώτατον ζῷον τὸ ὑγρὸν μεταβαίνει.
[33]	διεξελθεῖν. ~Ἐπειδὰν γὰρ παρ´ ἡμῶν	τὸ	τοιοῦτον ἀκούσωσιν, ὅτι, τοῦ θνητοῦ
[37]	ὡς ἂν ἐν ἡμῖν γενόμενον	τὸ	τοιοῦτον ἀλεξητήριον τὴν προεντεθεῖσαν τῷ
[30]	ἀμοιρούντων τῆς κλήσεως, καιρὸν εἶχεν	τὸ	τοιοῦτον ἔγκλημα κατὰ τοῦ μυστηρίου
[30]	προσαχθέντας τῇ πίστει δικαιότερον ἂν	τὸ	τοιοῦτον ἔγκλημα μετατεθείη, οὐκ ἐπὶ
[24]	ἐμβριθῶν σωμάτων ἴδοι τὴν φλόγα,	τὸ	τοιοῦτον ἐν θαύματι ποιεῖται, πῶς
[35]	ἀναστάσεως χάριν ἀπεμιμήσατο. εἴρηται δὲ	τὸ	τοιοῦτον καὶ ἐν τοῖς φθάσασιν,
[20]	ἀρετῇ θεωρεῖται· θηριῶδες γάρ ἐστι	τὸ	τοιοῦτον καὶ τυραννικὸν τῆς δυνάμεως
[32]	ἐκτάσεις λέγων. καὶ σαφέστερον ἑτέρωθι	τὸ	τοιοῦτον νόημα πρὸς Φιλιππησίους, οἶμαι,
[4]	τὰ παρ´ ἡμῖν ῥήματα καὶ	τὸ	τοῖς ῥήμασι συνδιεξερχόμενον πνεῦμα. ἄπρακτα
[8]	φησι τῶν κακῶν ἔσχατον εἶναι,	τὸ	τὸν βίον ἡμῶν τῇ νεκρότητι
[38]	ἡ τοῦ εὐαγγελίου περιέχει φωνή,	τὸ	τὸν γεννώμενον κατὰ τὴν πνευματικὴν
[37]	διὰ τῆς ἀλλοιωτικῆς δυνάμεως πρὸς	τὸ	τοῦ σώματος εἶδος τῆς τροφῆς
[8]	καὶ ὁ ἄνθρωπος ἦν, ᾧ	τὸ	τρεπτὸν τῆς φύσεως πρὸς τὸ
[21]	καὶ εὑρετοῦ καλὸν ἀναπεισθεὶς εἶναι	τὸ	τῷ καλῷ ἐναντίον· οὐ γὰρ
[31]	κρείττονι τὰς ἀνθρωπίνας προαιρέσεις πρὸς	τὸ	τῷ κρατοῦντι δοκοῦν περιάγεσθαι. οὐκοῦν
[24]	σκότῳ τοῦ φωτὸς ἐπιφανέντος ἐξαφανισθῇ	τὸ	τῷ φωτὶ καὶ τῇ ζωῇ
[7]	ἀναδείξας· ὁ ἆθλον τῆς προαιρέσεως	τὸ	τῶν ἀγαθῶν γέρας τοῖς κατ´
[16]	καὶ ἀνεκφράστου συνανακράσεως τοῦτο οἰκονομήσασθαι,	τὸ	τῶν ἅπαξ ἑνωθέντων, ψυχῆς λέγω
[0]	διαφορᾶς ὑφαιρουμένης συνυφαιρεῖται κατ´ ἀνάγκην	τὸ	τῶν θεῶν πλῆθος ἀπὸ τοῦ
[26]	τῆς τομῆς δριμυσσόμενοι, εἰ δὲ	τὸ	ὑγιαίνειν διὰ τούτων προσγένοιτο καὶ
[37]	ὡς γὰρ τῷ φθοροποιῷ πρὸς	τὸ	ὑγιαῖνον ἀναμιχθέντι ἅπαν τὸ ἀνακραθὲν
[33]	βουλομένου πρὸς τὸ τιμιώτατον ζῷον	τὸ	ὑγρὸν μεταβαίνει. τὸ ἴσον καὶ
[37]	πότον γίνεται οὐκ αὐτὸ μόνον	τὸ	ὕδωρ, ἀλλ´ οἴνῳ πολλάκις ἐφηδυνόμενον,
[5]	μὲν τὸν ἀέρα, τῷ δὲ	τὸ	ὕδωρ εἶναι. οὕτως οὖν καὶ
[35]	ζωὴν λέγω πέρας, ἀντὶ γῆς	τὸ	ὕδωρ ἐπιχεάμενος καὶ ὑποδὺς τὸ
[35]	ὅτι, ὡς ἡμῖν ἐν ἐξουσίᾳ	τὸ	ὕδωρ ἐστί, καὶ ἐν αὐτῷ
[37]	ἄρτος, ἐν δὲ τῇ πόσει	τὸ	ὕδωρ ἐφηδυσμένον τῷ οἴνῳ, ὁ
[35]	ἀμφιβολίαν ἔχει. ~Ἡ δὲ εἰς	τὸ	ὕδωρ κάθοδος καὶ τὸ εἰς
[35]	δύναμιν. ὡς γὰρ ἔστιν ἀνθρώπῳ	τὸ	ὕδωρ πρὸς τὸ ἀκινδύνως ἐπιθιγγάνειν,
[35]	ἡμῶν ἡ πτωχεία τῆς φύσεως,	τὸ	ὕδωρ τρὶς ἐπιχεάμενοι καὶ πάλιν
[40]	οὐκ ἀποτραπήσομαι, ὅτι ἐπὶ τούτων	τὸ	ὕδωρ ὕδωρ ἐστίν, οὐδαμοῦ τῆς
[14]	καὶ ἀκατανόητον καὶ ἀνεκλάλητον πρᾶγμα,	τὸ	ὑπὲρ πᾶσαν δόξαν καὶ πᾶσαν
[32]	ἕκαστον διεξιέναι, αὐτόθεν τοῦ λόγου	τὸ	ὑπὲρ τὴν φύσιν ἐμφαίνοντος. ἀλλ´
[32]	ἰδίῳ ῥήματι κατονομάζει, ὕψος μὲν	τὸ	ὑπερέχον, βάθος δὲ τὸ ὑποκείμενον,
[39]	κτίσεως καὶ οὐδὲν ἡ κατὰ	τὸ	ὑπερέχον καὶ ἐνδέον ἐν ἡμῖν
[5]	τῆς ἐγκειμένης δυνάμεως γνωρίζοι τε	τὸ	ὑπερκείμενον καὶ ἐν ἐπιθυμίᾳ τῆς
[32]	τε καὶ μᾶλλον ἐνδείξασθαι δυναμένων	τὸ	ὑπερκείμενον, οὐδὲν ὁ λόγος ἡμῶν
[0]	τέλειον ἐν παντὶ δοίη περὶ	τὸ	ὑποκείμενον ὁμολογεῖσθαι, πολλὰ δὲ εἶναι
[32]	μὲν τὸ ὑπερέχον, βάθος δὲ	τὸ	ὑποκείμενον, πλάτος τε καὶ μῆκος
[33]	ἀνενέργητον. εἰ οὖν ἐκεῖ οὐ	τὸ	ὑποκείμενον ποιεῖ τὸν ἄνθρωπον, ἀλλ´
[30]	τῷ λόγῳ οὐ μικρόν ἐστι	τὸ	ὑπολειπόμενον μέρος, ἢ μὴ βουληθέντος
[27]	τέλους ἐκκαθαίρουσι τῶν κηλίδων ἅπαν	τὸ	ὕφασμα, ὡς ἂν ὁμότιμον ἑαυτῷ
[1]	τοῦτο κατὰ τὸ ἀκόλουθον ὁμολογηθείη	τὸ	ὑφεστάναι τὸν τοῦ θεοῦ λόγον
[24]	φύσεως ἡμῶν συγκατάβασις δείκνυσι, πῶς	τὸ	ὑψηλόν, ἐν τῷ ταπεινῷ γενόμενον,
[7]	εἶναι νομίζουσιν. ὡς εἴγε πρὸς	τὸ	ὑψηλότερον ἔβλεπεν αὐτοῖς ἡ διάνοια,
[27]	γὰρ ὑψίστου καὶ ἀπροσίτου κατὰ	τὸ	ὕψος τῆς φύσεως ἡ κτίσις
[32]	τί ἐστι τὸ βάθος καὶ	τὸ	ὕψος, τό τε πλάτος καὶ
[21]	αὐτοῦ διά τινος τῆς κατὰ	τὸ	φαινόμενον ἀπάτης ἐπὶ τὸ ἐναντίον
[33]	πληροῦται μυστήριον, δυσπειθῶς ἔχουσι πρὸς	τὸ	φαινόμενον βλέποντες, ὡς οὐ συμβαῖνον
[33]	δύναμις πρὸς ἀνθρώπου φύσιν μεταποιεῖ	τὸ	φαινόμενον, τῆς ἐσχάτης ἂν εἴη
[23]	κατανοήσας, ἐπιθυμητὸν μᾶλλον ἢ φοβερὸν	τὸ	φανὲν εἶναι νομίσῃ. ὁρᾷς ὅπως
[26]	γὰρ τῷ ἐδέσματι ὁμοίως παραμίγνυσι	τὸ	φάρμακον καὶ ὁ ἐπιβουλεύων καὶ
[10]	ἐπὶ τούτου· καί μοι μηδεὶς	τὸ	φθαρτικὸν τοῦ πυρὸς συμπαραλαμβανέτω τῷ
[24]	σοφόν, τὸ δίκαιον, τὸ δυνατόν,	τὸ	φθορᾶς ἀνεπίδεκτον, πάντα τῷ λόγῳ
[37]	καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος, ὅλον	τὸ	φύραμα πρὸς ἑαυτὴν ἐξομοιοῖ, οὕτως
[24]	ἄξιον ἐπὶ τῆς φλογὸς ἡγήσαιτο	τὸ	φυσικῶς ἐνεργούμενον· εἰ δὲ ῥέουσαν
[5]	τὴν γένεσιν. ἔδει γὰρ μήτε	τὸ	φῶς ἀθέατον, μήτε τὴν δόξαν
[15]	κτίσει θεωρουμένων οὐδὲν ἄλλο πρὸς	τὸ	φῶς ἢ τὴν ζωὴν τὴν
[5]	τὴν φύσιν, ἀλλ´ ἡ ἀβουλία	τὸ	χεῖρον ἀντὶ τοῦ κρείττονος προελομένη.
[40]	γίνεται. ἦ γὰρ ἂν πρὸς	τὸ	χεῖρον ἡ μεταποίησις εἴη, εἴ
[0]	παραδέχεται λόγος, μήτε τὴν παρὰ	τὸ	χεῖρον καὶ προτιμότερον· οὐ γὰρ
[28]	διαδοχὴν ἀντεισάγοντα. εἰ οὖν πρὸς	τὸ	χρειῶδες βλέποις, τίνος ἂν εἴη
[3]	καθαιροῦσαν καὶ ἀφ´ ἑκατέρας παραδεχομένην	τὸ	χρήσιμον. τοῦ μὲν γὰρ Ἰουδαίου
[35]	κατάλληλον δὲ τῷ κεκιβδηλευμένῳ χρυσίῳ	τὸ	χωνευτήριον, ὡς τῆς ἐμμιχθείσης αὐτοῖς
[34]	τῆς θεότητος τὸ ἀμίκτως πρὸς	τὸ	ψεῦδος ἔχειν εἰδότες, ἐν δὲ
[17]	πονοῦντος μέρους ὁ θεραπεύων καὶ	τόδε	τι πρὸς τὴν τοῦ κακοῦ
[5]	τῆς θείας ἀιδιότητος εἴη. ταῦτά	τοι	περιληπτικῇ φωνῇ δι´ ἑνὸς ῥήματος
[18]	λύσιν τοῖς προλαβοῦσι συμβαίνουσαν. ~Καί	τοι	περιττὸν ἴσως ἐστὶ θεὸν ἐπιδεδημηκέναι
[8]	οὔ μοι δοκεῖ πρὸς τὰ	τοιαῦτα	δέρματα τοῦ λόγου τὴν διάνοιαν
[40]	ἐπαγγελίαις τοῖς εὖ βεβιωκόσι προκείμενα	τοιαῦτά	ἐστιν ὡς εἰς ὑπογραφὴν λόγου
[32]	μυστήριον. τὰ δὲ ἀπὸ τούτου	τοιαῦτα	κατὰ τὸ ἀκόλουθον περιέχει ὁ
[20]	ἄν τις μᾶλλον κυρίως τὰ	τοιαῦτα	κατονομάσειεν· τὸ γὰρ ἐλλιπὲς τοῦ
[5]	ψυχὴν ἐπιτήδειον, ταῦτα καὶ τὰ	τοιαῦτα	λέγων καὶ κατατρέχων τῆς φύσεως,
[40]	ὑπηρετῆται. ἐὰν ταῦτα καὶ τὰ	τοιαῦτα	ὁμοίως πρότερόν τε καὶ μετὰ
[26]	ἐπιδεηθέντων καθάρσεως. ταῦτα καὶ τὰ	τοιαῦτα	παραδίδωσι τὸ μέγα μυστήριον τῆς
[32]	νοουμένῳ πανταχοῦ εἶναι, καὶ ὅσα	τοιαῦτα	περιέχει ἡ ἱστορία, οὐδὲν τῆς
[7]	δογμάτων τούτων μυθοποιίας τοῖς τὰ	τοιαῦτα	προφέρουσιν ἐγγεγενῆσθαι, ὅτι πρὸς τὸ
[40]	ἀδικία ἐν αὐτῷ, καὶ ὅσα	τοιαῦτα	σποράδην παρὰ τῆς γραφῆς διδασκόμεθα.
[31]	οὐκ ἀποροῦσιν οὐδὲ πρὸς τὰ	τοιαῦτα	τῆς ἐριστικῆς ἀντιλογίας. λέγουσι γὰρ
[7]	ταῦτα γὰρ πάντα καὶ τὰ	τοιαῦτα	τοῖς μὲν ἐν βάθει καθάπερ
[15]	ἐᾶσαι; οὐκοῦν ἀνάγκη καὶ ταῖς	τοιαύταις	τῶν ἀντιθέσεων ἀντικαταστῆναι παρ´ ἡμῶν
[15]	σῶσαι τὸν ἄνθρωπον, τὰς δὲ	τοιαύτας	περιόδους χαίρειν ἐᾶσαι; οὐκοῦν ἀνάγκη
[1]	ἂν ἐκτὸς εἴη συνθέσεως ἡ	τοιαύτη	ὑπόληψις, τὸ ἕτερον ἐν ἑτέρῳ
[0]	δὲ θεῶν ταῖς ὑπονοίαις ἐκφέροιτο,	τοιαύτῃ	χρησώμεθα πρὸς αὐτὸν τῇ ἀκολουθίᾳ.
[1]	ἄν τις ἐκ τῆς ὁμωνυμίας	τοιαύτην	καὶ ἐπὶ τοῦ θεοῦ τὴν
[26]	τὸ νομίσαι ἀπάτην τινὰ τὴν	τοιαύτην	μέθοδον ἐπινενοῆσθαι ὑπὲρ ἡμῶν τῷ
[20]	ὁ Δαβίδ, μὴ ἀγαθότητος τὴν	τοιαύτην	πρόθεσιν ἐμποιούσης. ἀλλ´ οὐδὲν ἂν
[21]	ἀεὶ προιοῦσα· δύο δὲ τῆς	τοιαύτης	εἴδη κινήσεως· τὸ μὲν πρὸς
[28]	ὡς ἀπρεπὲς ὂν θεῷ διὰ	τοιαύτης	εἰσόδου τῆς τοῦ ἀνθρωπίνου βίου
[35]	πράττων τὸ προδεικνύμενον ἀμέτοχος τῆς	τοιαύτης	ἐμπειρίας μένει, κατὰ τὸν αὐτὸν
[7]	ἀνάγοιτο, ἀλλ´ ἕτερον χρὴ τῆς	τοιαύτης	ζωῆς αἴτιον οἴεσθαι, ᾧ πρὸς
[35]	χάριν, κἂν ἄμοιρος μείνῃ τῆς	τοιαύτης	μυήσεως· ἀλλὰ τὴν ἐπὶ τὸ
[35]	τραπῆναι πρὸς πάθος. διὰ τοῦτο	τοίνυν	ἀναγκαῖον ἡμῖν τὸ ἐν τῷ
[29]	πάθει τὴν ἰατρείαν προσάγουσιν. ἐπειδὴ	τοίνυν	ἅπαξ ἐνέσκηψε τῇ φύσει τῆς
[21]	καλοῦ φαντασίας περιπλασθείσης· ἐν ταύτῃ	τοίνυν	γεγονότος ἑκουσίως τῇ συμφορᾷ τοῦ
[9]	τοῦ καλοῦ θεωρεῖται χώρᾳ. ἢ	τοίνυν	δειξάτωσαν κακίαν εἶναι τὴν γέννησιν,
[32]	τῶν ἰδιωμάτων τῆς φύσεως. εἰ	τοίνυν	δύο πέρασι τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς
[37]	καὶ αὐτὸ οὐ μειούμενον. τάχα	τοίνυν	ἐγγὺς τοῦ εἰκότος λόγου γινόμεθα.
[26]	τῆς φιλανθρωπίας οὐκ ἐξιστάμενον. σκοπήσωμεν	τοίνυν	εἰ μὴ τὰ δύο ταῦτα
[33]	ὁρωμένου καταλαμβάνει ἡ ἔννοια. ἣν	τοίνυν	εἰκός ἐστιν ἀπόκρισιν ἡμῖν γενέσθαι
[23]	ἀντὶ τοῦ κατεχομένου λαβεῖν. ~Τί	τοίνυν	εἰκὸς ἦν μᾶλλον τὸν κρατοῦντα
[12]	αὐτῶν τῶν ἐνεργειῶν μαρτυρίας. ὥσπερ	τοίνυν	εἰς τὸ πᾶν ἀφορῶντες, καὶ
[40]	ἀπὸ συμφορῶν ἀνθρωπίνων τρυφῶντα. ὁ	τοίνυν	ἐν τοῖς αὐτοῖς ὤν, ἔπειτα
[20]	συνεζεῦχθαι πάντως τῇ ἀγαθότητι. πῶς	τοίνυν	ἐν τοῖς γεγενημένοις τὸ σοφὸν
[31]	τὴν παραδοχὴν τοῦ κηρύγματος. ποῦ	τοίνυν	ἐν τούτοις τὸ αὐτεξούσιον; ποῦ
[39]	ἐξουσίας ἤρτηται τοῦ τικτομένου. ἐπειδὴ	τοίνυν	ἐν τούτῳ ἐστὶν ὁ κίνδυνος,
[20]	κρεῖττον τὴν διάνοιαν φέρει. ἀκόλουθον	τοίνυν	ἐπὶ τῆς παρούσης οἰκονομίας μὴ
[5]	μετέχοντός τε καὶ ἀπολαύοντος. εἰ	τοίνυν	ἐπὶ τούτοις ὁ ἄνθρωπος εἰς
[37]	δὲ βρῶσις ἄρτος ἦν· ὥσπερ	τοίνυν	ἐφ´ ἡμῶν, καθὼς ἤδη πολλάκις
[6]	ἀναχωρήσει τῆς ἀκτῖνος ἐπισυμβαίνουσαν. ἐπειδὴ	τοίνυν	ἡ ἄκτιστος φύσις τῆς κινήσεως
[16]	τῶν συμπεπλεγμένων ἢ ἡνωμένων. ὅπερ	τοίνυν	ἡ τελευταία κίνησις ὀνομάζεται, τοῦτο
[27]	τὸ εὐεργετεῖν τὸν δεόμενον. ὅπου	τοίνυν	ἦν ἡ νόσος, ἐκεῖ φοιτῆσαι
[35]	ἑπομένου πρὸς τὸν ἡγούμενον. χρὴ	τοίνυν	ἰδεῖν ἐν τίσιν ὁ τῆς
[24]	ἐν τοῖς εἰρημένοις ὁρᾶται. ἵνα	τοίνυν	καὶ ταῦτα γένηται καταφανῆ, τὰ
[21]	τῇ ἀνυπαρξίᾳ τὴν ὕπαρξιν· ἐπειδὴ	τοίνυν	κατὰ τὴν τρεπτήν τε καὶ
[23]	ἡμῖν τῶν ζητουμένων τεκμήρια. ὁ	τοίνυν	κατὰ τὸν ἐν ἀρχῇ τοῦ
[32]	πέρατα διαβαίνει ἡ ἔννοια. ἂν	τοίνυν	λογίσῃ τῶν ἐπουρανίων ἢ τῶν
[5]	ἡ προορατικὴ τῶν μελλόντων. οὗτος	τοίνυν	ὁ θεὸς λόγος, ἡ σοφία,
[23]	τῶν εὐαγγελικῶν διεξίοι θαυμάτων; ταύτην	τοίνυν	τὴν δύναμιν καθορῶν, ὁ ἐχθρὸς
[21]	ἐκείνῳ, ᾧ ἀφωμοίωται. ἐν τούτῳ	τοίνυν	τῆς ἑτερότητος τοῦ κατ´ εἰκόνα
[24]	τῷ ἑτέρῳ τὸ ἕτερον. δέδεικται	τοίνυν	τὸ ἀγαθόν, τὸ σοφόν, τὸ
[27]	ὠφελείας ἐποιεῖτο τὴν συνανάκρασιν. ἔνθα	τοίνυν	τὸ κακὸν οὐκ ἦν, οὐδὲ
[39]	ὁ τοιοῦτος αἱρεῖται τόκος. διχῆ	τοίνυν	τῶν ὄντων μεμερισμένων εἰς τὸ
[8]	τὸν ἐν τούτοις καὶ τοῖς	τοιούτοις	ἐξ ἀβουλίας ἐμπεπτωκότα· οὐδὲ γὰρ
[7]	ῥεοῦσαν, ἐπακολουθεῖν δέ πως τοῖς	τοιούτοις	παθήμασιν ἀλγεινήν τινα αἴσθησιν, πονηροῦ
[33]	~Ἐπειδὰν γὰρ παρ´ ἡμῶν τὸ	τοιοῦτον	ἀκούσωσιν, ὅτι, τοῦ θνητοῦ πρὸς
[37]	ἂν ἐν ἡμῖν γενόμενον τὸ	τοιοῦτον	ἀλεξητήριον τὴν προεντεθεῖσαν τῷ σώματι
[21]	φύσιν ἐστί, τὸ δὲ οὐ	τοιοῦτον,	ἀλλ´ ἐπηνθισμένον τινὶ καλοῦ φαντασίᾳ·
[13]	πᾶσα τὸν μὴ πιστεύοντα τὸν	τοιοῦτον	ἄνθρωπον εἶναι εἰς τὴν περὶ
[8]	τῆς ἀναστάσεως ἀναπλασθείη. τὸ δὲ	τοιοῦτον	δόγμα ἱστορικώτερον μὲν καὶ δι´
[30]	τῆς κλήσεως, καιρὸν εἶχεν τὸ	τοιοῦτον	ἔγκλημα κατὰ τοῦ μυστηρίου προφέρεσθαι·
[30]	τῇ πίστει δικαιότερον ἂν τὸ	τοιοῦτον	ἔγκλημα μετατεθείη, οὐκ ἐπὶ τὸν
[24]	σωμάτων ἴδοι τὴν φλόγα, τὸ	τοιοῦτον	ἐν θαύματι ποιεῖται, πῶς τὸ
[32]	εἰς ἡμᾶς ἐκ παραδόσεως ἥκει,	τοιοῦτόν	ἐστιν. ἐπειδὴ πάντα κατὰ τὸν
[32]	οὐκ ἔστιν ὅ τι μὴ	τοιοῦτόν	ἐστιν, ὃ οὐχὶ πάντως μίξις
[35]	πάλιν ζωήν. οὐκοῦν χρή τι	τοιοῦτον	καὶ ἐν ἡμῖν ἐπινοηθῆναι ὁμοίωμα.
[35]	χάριν ἀπεμιμήσατο. εἴρηται δὲ τὸ	τοιοῦτον	καὶ ἐν τοῖς φθάσασιν, ὅτι
[20]	θεωρεῖται· θηριῶδες γάρ ἐστι τὸ	τοιοῦτον	καὶ τυραννικὸν τῆς δυνάμεως εἶδος.
[9]	ἐφ´ ἑαυτοῦ καὶ τὸ μὴ	τοιοῦτον	κατανοῆσαι, ποίοις γνωρίσμασιν ἑκάτερον τούτων
[17]	ἡμᾶς περισώσασθαι; πρὸς δὲ τὸν	τοιοῦτον	λόγον ἱκανὸν μὲν ἦν πρὸς
[32]	λέγων. καὶ σαφέστερον ἑτέρωθι τὸ	τοιοῦτον	νόημα πρὸς Φιλιππησίους, οἶμαι, ποιεῖ
[15]	ἐπιστήμης δεκτικόν, οὔτε ἄλλο τι	τοιοῦτον,	ὃ τῆς ἀνθρωπίνης ἴδιον οὐσίας
[2]	διαλυόμενον, οὐδὲ ἄλλο τι πάσχοντα	τοιοῦτον,	οἷα περὶ τὸν ἡμέτερον λόγον
[1]	ἐν παντὶ τέλειον, εἴτε τι	τοιοῦτον	ὅλως σημεῖόν τις ποιοῖτο τῆς
[22]	δὲ πάλιν εἰ βούλοιτο τὸν	τοιοῦτον,	οὐδεὶς ὁ κωλύων νόμος ἐστί·
[23]	αἰῶνος ἱστορουμένοις, ἐν οὐδενὶ συνεγνώκει	τοιοῦτον	οὐδέν, οἷα καθεώρα περὶ τὸν
[8]	ἐνσκήψαντος τῷ σώματι πάθους παραλαμβάνονται,	τοιοῦτόν	τι καὶ ἡ μετὰ ταῦτα
[6]	καὶ τοῦτο σαφηνίσει τὸ ζήτημα.	τοιοῦτόν	τινα λόγον παρὰ τῶν πατέρων
[21]	καθὼς ἐν τοῖς ἔμπροσθεν εἴρηται,	τοιοῦτόν	τινα νοῦν κατὰ τὴν ἀντιδιαστολὴν
[39]	κατ´ ἐξουσίαν τοὺς γεννήτορας ὁ	τοιοῦτος	αἱρεῖται τόκος. διχῆ τοίνυν τῶν
[8]	ὁ δὲ τοῦ ὑποδείγματος λόγος	τοιοῦτός	ἐστι. δεδόσθω τι σκεῦος ἐκ
[5]	τῶν θείων ἀγαθῶν γενέσθαι, ἀναγκαίως	τοιοῦτος	κατασκευάζεται, ὡς ἐπιτηδείως πρὸς τὴν
[5]	ἐναχθείς, ἀλλ´ ἀγάπης περιουσίᾳ τοῦ	τοιούτου	ζῴου δημιουργήσας τὴν γένεσιν. ἔδει
[6]	ἀνθρώπινον, τῆς· ἀρχῆς ἐκείνης τοῦ	τοιούτου	τέλους τὰς ἀφορμὰς παρασχούσης. ~Καὶ
[4]	καὶ τὸ θεῖον ἐξανθρωπίζοιτο, εἰ	τοιούτῳ	κεχρῆσθαι λόγῳ καὶ τοιούτῳ πνεύματι
[4]	εἰ τοιούτῳ κεχρῆσθαι λόγῳ καὶ	τοιούτῳ	πνεύματι τὸν τοῦ παντὸς ποιητὴν
[8]	ὀδύναις διαβιῴη, παρὰ πολὺ τῷ	τοιούτῳ	τὸ μὴ εἶναι τοῦ ἀλγεινῶς
[33]	ἐπειδὰν οὖν τούτων καὶ τῶν	τοιούτων	ἀκούσωσιν καὶ προδιδαχθῶσι τὸν τρόπον,
[12]	οὖν τινὸς τούτων καὶ τῶν	τοιούτων	ἐλλιπὴς ἦν ἡ περὶ αὐτὸν
[1]	μέτρον συνταπεινοῦνται καὶ αἱ τῶν	τοιούτων	ὀνομάτων ἐμφάσεις. ἐπειδὴ γὰρ φθαρτὴ
[8]	ἀρετῆς φάρμακον εἰς θεραπείαν τῶν	τοιούτων	προσετέθη τραυμάτων. εἰ δὲ ἀθεράπευτος
[6]	δὲ ἡ αἰσχύνη, καὶ πᾶσι	τοῖς	ἀγαθοῖς τὰ κατὰ τὸ ἐναντίον
[6]	νοητοῖς εἶναι γνωρίσμασι, μήτε ἐν	τοῖς	αἰσθητοῖς ἐκείνην, ἀλλ´ ἀπὸ τῶν
[39]	προεπινοεῖται ἡ ἀνυπαρξία, κἂν ἐν	τοῖς	ἄλλοις τὸ διάφορον ᾖ, οὐδεμίαν
[29]	οὐδὲν ἔτι πονηρίας εἶδος ἐν	τοῖς	ἀνθρώποις ἀτόλμητον ἦν, ὡς ἂν
[8]	ἦν, ἐκ προμηθείας μετὰ ταῦτα	τοῖς	ἀνθρώποις ἐπιβεβληκέναι τὸν τὴν κακίαν
[30]	παρὰ τοῦ θείου βουλήματος ἀποκληροῦσθαι	τοῖς	ἀνθρώποις τὴν πίστιν, τῶν μὲν
[23]	ἐλαττόνων διαμειβόμενος; ἀλλὰ μὴν ἐν	τοῖς	ἀπ´ αἰῶνος ἱστορουμένοις, ἐν οὐδενὶ
[16]	κινήματος; εἰ μὲν γὰρ ἐν	τοῖς	ἀπηγορευμένοις γεγενῆσθαι τὸ θεῖον ὁ
[8]	ἔχει. ἐπειδὴ γάρ, φησίν, ἐν	τοῖς	ἀπηγορευμένοις ἐγένοντο οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι
[0]	τρόπον τῆς θεραπείας προσαρμοστέον. οὐ	τοῖς	αὐτοῖς θεραπεύσεις τοῦ Ἕλληνος τὴν
[0]	μηδεμιᾷ παραλλαγῇ διακρινομένων ἀλλ´ ἐν	τοῖς	αὐτοῖς θεωρουμένων ἢ ἐπιδεῖξαι τὸ
[40]	ἐσμεν διαμένοιμεν. τὸν γὰρ ἐν	τοῖς	αὐτοῖς ὄντα οὐκ οἶδα πῶς
[40]	ἀνθρωπίνων τρυφῶντα. ὁ τοίνυν ἐν	τοῖς	αὐτοῖς ὤν, ἔπειτα ἐπιθρυλῶν ἑαυτῷ
[6]	ὄμμα, ὥσπερ ὁ ἐν ἡλίῳ	τοῖς	βλεφάροις τὰς ὄψεις ὑποβαλὼν σκότος
[7]	καθαρῶς περιλάμποντος ἑκουσίως τις ὑποβάλοι	τοῖς	βλεφάροις τὴν ὅρασιν, ἔξω τῆς
[18]	καὶ λόγῳ γενομένην τῷ κρείττονι.	τοῖς	γὰρ μὴ λίαν ἀντιμαχομένοις πρὸς
[20]	τῶν τῷ θεῷ πρεπόντων ἐπιφαίνεσθαι	τοῖς	γεγενημένοις, τὸ δὲ μὴ παρεῖναι·
[20]	τῇ ἀγαθότητι. πῶς τοίνυν ἐν	τοῖς	γεγενημένοις τὸ σοφὸν τῷ ἀγαθῷ
[26]	εἰ μὴ τὰ δύο ταῦτα	τοῖς	γεγονόσιν ἐνθεωρεῖται. ἡ μὲν γὰρ
[5]	ἀλλὰ γνῶσιν καὶ ἀιδιότητα ζωῆς	τοῖς	γευσαμένοις δίδωσι, πάντα ταῦτα συνᾴδει
[34]	εἰς τὸ παρεῖναι τὸ θεῖον	τοῖς	γινομένοις ἀποδείξεως προσδεοίμεθα, τὸ μὲν
[34]	ἑαυτοῦ δείξαντα, συναπεδείχθη τὸ παρεῖναι	τοῖς	γινομένοις αὐτὸν κατὰ πάντα καιρὸν
[34]	γεννήσεως τρόπῳ, καὶ θεοῦ παρέσεσθαι	τοῖς	γινομένοις ἐπηγγελμένου καὶ τὴν παρ´
[35]	τὰ γινόμενα κρίνοι, οὐδεμίαν ἐν	τοῖς	γινομένοις εὑρήσει διαφοράν, ἑκατέρου κατὰ
[35]	συγγένειά τε καὶ ὁμοιότης ἐν	τοῖς	γινομένοις παρὰ τοῦ ἑπομένου πρὸς
[7]	τῆς ἐπιπολαίου πιθανότητος ἔχειν δοκεῖ·	τοῖς	δὲ διορατικωτέροις τῆς ἀληθείας σαθρὰ
[8]	τὴν φυγὴν τῆς κακίας σωφρονισθείημεν·	τοῖς	δὲ συνετωτέροις ἰατρεία καὶ θεραπεία
[38]	ἐπὶ τῆς παρούσης ἐκθησόμεθα πραγματείας.	τοῖς	δὲ τὸν τελεώτερον ἐπιζητοῦσι λόγον
[27]	ἀρχῇ τε καὶ τελευτῇ καὶ	τοῖς	διὰ μέσου πᾶσιν, ἔδει διὰ
[12]	θεοῦ τὸ βρῶσιν καὶ πόσιν	τοῖς	διὰ σαρκὸς τὴν ζωὴν εἰληχόσι
[34]	ὑπόσχεσιν πάντως παρεῖναι τὴν χάριν	τοῖς	διὰ τῆς μυστικῆς ταύτης οἰκονομίας
[34]	εἶναι τὸν ἐν σαρκὶ φανερωθέντα,	τοῖς	διὰ τῶν γινομένων θαύμασι τὴν
[30]	ἀρχὴν τοῦ κηρύγματος ὁμόγλωσσοι πᾶσι	τοῖς	ἔθνεσιν οἱ διακονοῦντες τὸν λόγον
[38]	φαινομένων τὴν φύσιν. ~Οὐδὲν οἶμαι	τοῖς	εἰρημένοις ἐνδεῖν τῶν περὶ τὸ
[5]	τῆς φύσεως. ἀλλ´ ἀντιλέγει τυχὸν	τοῖς	εἰρημένοις ὁ πρὸς τὰ παρόντα
[24]	ἀφθαρσία τῆς θείας δυνάμεως ἐν	τοῖς	εἰρημένοις ὁρᾶται. ἵνα τοίνυν καὶ
[19]	γενέσθαι. ~Ἀλλ´ ὅμως, ἐπειδὴ μήτε	τοῖς	ἑλληνίζουσι μήτε τοῖς τῶν Ἰουδαικῶν
[34]	τοῦ θεοῦ δυνάμει, καθὼς ἐν	τοῖς	ἔμπροσθεν εἴρηται, διαπλάσσουσι τὸ γεννώμενον,
[28]	ἤδη περὶ τούτου καὶ ἐν	τοῖς	ἔμπροσθεν εἴρηται λόγοις, ὅτι μόνον
[21]	τοῦ ἀγαθοῦ ἐναντίωσις, καθὼς ἐν	τοῖς	ἔμπροσθεν εἴρηται, τοιοῦτόν τινα νοῦν
[24]	ἐστιν. ἐπειδὴ γάρ, καθὼς ἐν	τοῖς	ἔμπροσθεν εἴρηται, φύσιν οὐκ εἶχεν
[1]	τοῦτο πλάνην ἐπανορθώσασθαι. οὐδὲ γὰρ	τοῖς	ἔξω τοῦ καθ´ ἡμᾶς δόγματος
[18]	δαίμονας ἐν ταῖς ζωοθυσίαις καὶ	τοῖς	ἐπιβωμίοις μιάσμασιν; ἀφ´ οὗ δέ,
[34]	ἀλήθεια. ἀλλὰ μὴν ἀεὶ παρέσεσθαι	τοῖς	ἐπικαλουμένοις ἐπήγγελται, καὶ ἐν μέσῳ
[36]	πᾶσι δὲ ὄντα, παρεῖναι καὶ	τοῖς	ἐπικαλουμένοις τὴν ζωτικὴν αὐτοῦ δύναμιν,
[35]	ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας ἡμῶν κατορθωθῇ	τοῖς	ἑπομένοις ἡ μίμησις. ὥσπερ γὰρ
[40]	τὰ ἀγαθὰ τὰ ἐν ἐπαγγελίαις	τοῖς	εὖ βεβιωκόσι προκείμενα τοιαῦτά ἐστιν
[6]	ἂν εἴη καὶ δι´ ὀλίγου	τοῖς	εὐπειθεστέροις παραθέσθαι τὸν λόγον. τῆς
[5]	λόγῳ καὶ σοφίᾳ καὶ πᾶσι	τοῖς	θεοπρεπέσιν ἀγαθοῖς κατεκοσμήθη, ὡς ἂν
[26]	τεμνόμενοί τε καὶ καιόμενοι χαλεπαίνουσι	τοῖς	θεραπεύουσι, τῇ ὀδύνῃ τῆς τομῆς
[18]	καὶ ἀφιδρύματα καὶ ὅσα ἄλλα	τοῖς	θεραπευταῖς τῶν δαιμόνων ἐπὶ ἀπάτῃ
[17]	εὐγνώμονας τοσοῦτον εἰπεῖν, ὅτι καὶ	τοῖς	ἰατροῖς οὐ νομοθετοῦσι τὸν τρόπον
[13]	εἶναι πάντως ᾠήθης τὸν ἐν	τοῖς	ἰδιώμασι τῆς φύσεως ἡμῶν μαρτυρούμενον.
[18]	ἐν ἐρειπίοις ὑπολειφθείσης, μεῖναι δὲ	τοῖς	Ἰουδαίοις τῶν κατὰ τὸ ἀρχαῖον
[12]	τὰς ἐνεργείας θαύματα πεποιήμεθα, πάντα	τοῖς	ἱστορηθεῖσιν ἔργοις, δι´ ὧν ἡ
[8]	καὶ οὐχ ὅπως ἂν ἐν	τοῖς	καλλίστοις βιῴημεν. ἐπειδὴ γὰρ τῷ
[8]	εἰς τὸ ζῇν παρήχθη, πᾶσι	τοῖς	καλλίστοις θεοειδῶς κεκοσμημένος. ἐπειδὴ δὲ
[5]	οὖν, ἐρεῖς, ὁ διὰ πάντων	τοῖς	καλλίστοις τετιμημένος τὰ χείρω τῶν
[7]	προαιρέσεως τὸ τῶν ἀγαθῶν γέρας	τοῖς	κατ´ ἀρετὴν πολιτευομένοις προθείς, οὐκ
[0]	ἀπιστίαν, οὐδὲ ἀπὸ τῶν αὐτῶν	τοῖς	κατὰ τὰς αἱρέσεις πεπλανημένοις ἀνατρέψεις
[35]	πάλιν ἀναδῦναι. ἀλλ´ ὥσπερ ἐν	τοῖς	κατὰ τὸν βίον γινομένοις τινὰ
[18]	κατακρατήσασα· ὅπως τοῦτο νόμιμον πᾶσι	τοῖς	κατὰ τὸν κόσμον ἔθνεσιν ἦν,
[32]	ἑαυτὴν συμφυὴς γίνεται, τῶν ἄνω	τοῖς	κάτω καὶ τῶν πλαγίων πρὸς
[30]	μὲν καιρίῳ πληγεῖσαν, ἐν δὲ	τοῖς	λειψάνοις ἑαυτῆς ἔτι διοχλοῦσαν τὸν
[39]	λόγον ἐπὶ τὸν μητρῷον κόλπον	τοῖς	λογισμοῖς κατεσύρετο. ὥστε εἰ μὴ
[32]	τε φαίνεσθαι μετὰ τὴν ἀνάστασιν	τοῖς	μαθηταῖς, ὅτε βούλοιτο παρεῖναί τε
[7]	λυσιτελέστερον ἦν. ταῦτα γὰρ οἱ	τοῖς	Μανιχαικοῖς δόγμασι δι´ ἀπάτης παρασυρέντες
[7]	γὰρ πάντα καὶ τὰ τοιαῦτα	τοῖς	μὲν ἐν βάθει καθάπερ τινὰ
[8]	τῆς ψυχῆς ἀρρωστημάτων κατεπαγγέλλεται, ὃ	τοῖς	μὲν χαυνοτέροις ἀπειλὴ καὶ σκυθρωπῶν
[25]	φύσει γενέσθαι ἡμῶν τὴν θεότητα	τοῖς	μὴ λίαν μικροψύχως κατανοοῦσι τὰ
[33]	τοῦ ὕδατος γινομένη ζωῆς ἀρχηγὸς	τοῖς	μυηθεῖσι γίνεται; πρὸς οὕς, εἴπερ
[18]	παρὰ τοῦ νόμου δι´ αἰνιγμάτων	τοῖς	μυστικῶς ἐπαίειν ἐπισταμένοις διῄρηται, μέχρι
[6]	ὡς μήτε τὴν αἰσθητὴν ἐν	τοῖς	νοητοῖς εἶναι γνωρίσμασι, μήτε ἐν
[10]	ὁ μὲν ὄγκος τοῦ σώματος	τοῖς	οἰκείοις μέρεσι περιγράφεται, ἡ δὲ
[32]	θεότης, μόνη κατὰ πᾶν μέρος	τοῖς	οὖσιν ἐνθεωρουμένη καὶ ἐν τῷ
[32]	δι´ ἑαυτοῦ συνάγων ἐν γὰρ	τοῖς	οὖσιν ἢ ἄνω τι νοεῖται,
[32]	ἀνάγκης πιστεύειν ἐν πᾶσιν εἶναι	τοῖς	οὖσιν ἡ διαμονὴ τῶν ὄντων
[6]	ἐπαγόμενος. διπλῆ τίς ἐστιν ἐν	τοῖς	οὖσιν ἡ κατανόησις, εἰς τὸ
[24]	ἐστι τῆς δυνάμεως οὐδὲν ἐν	τοῖς	παρὰ φύσιν κωλυομένης. ὡς γὰρ
[23]	πελάγους, καὶ τὸν πυθμένα γυμνοῦντος	τοῖς	παροδεύουσι κατὰ τὴν ἐπὶ Μωσέως
[6]	ἐναντίον νοούμενα. διὰ τοῦτο ἐν	τοῖς	παροῦσι κακοῖς ἐστὶ νῦν τὸ
[37]	τὸ ἀνθρώπινον, τούτου χάριν πᾶσι	τοῖς	πεπιστευκόσι τῇ οἰκονομίᾳ τῆς χάριτος
[12]	ὧν νοεῖται θεός, πάντα ἐν	τοῖς	περὶ αὐτοῦ διηγήμασι καθορᾶται, τί
[39]	ὀνόματα δι´ ὧν ἡ γέννησις	τοῖς	πιστεύουσι γίνεται, γεννᾶται δὲ κατὰ
[18]	ταῖς ἑκατόμβαις μολύσματα, ἐν δὲ	τοῖς	πολλοῖς τῶν ἐθνῶν ἀφανισθῆναι καθ´
[0]	κατηχήσεως λόγος ἀναγκαῖος μέν ἐστι	τοῖς	προεστηκόσι τοῦ μυστηρίου τῆς εὐσεβείας,
[17]	τῶν ἐπιζητουμένων ἐξευρεῖν τὴν λύσιν	τοῖς	προλαβοῦσι συμβαίνουσαν. ~Καί τοι περιττὸν
[5]	γευσαμένοις δίδωσι, πάντα ταῦτα συνᾴδει	τοῖς	προτεθεωρημένοις περὶ τὸν ἄνθρωπον, ὡς
[37]	τοῦ θεοῦ λόγος, καθὼς ἐν	τοῖς	πρώτοις διῄρηται, ὁ καὶ θεὸς
[21]	τῶν κατὰ τὸ ἀκόλουθον ἐν	τοῖς	πρώτοις τοῦ λόγου διῃρημένων ὅτι
[8]	ἐκείνης ἀπεγυμνώθησαν, δερματίνους ἐπιβάλλει χιτῶνας	τοῖς	πρωτοπλάστοις ὁ κύριος· οὔ μοι
[29]	παρὰ φύσιν ἐγκείμενον, οὐ καταφαρμακεύεται	τοῖς	πυκνοῦσι τὸ σῶμα παρὰ τῶν
[4]	παρ´ ἡμῖν ῥήματα καὶ τὸ	τοῖς	ῥήμασι συνδιεξερχόμενον πνεῦμα. ἄπρακτα πάντως
[37]	μὴ διὰ βρώσεως καὶ πόσεως	τοῖς	σπλάγχνοις καταμιγνύμενον. οὐκοῦν ἐπάναγκες κατὰ
[40]	μετανοεῖ ἐπὶ κακίας· χρηστὸς κύριος	τοῖς	σύμπασι, μὴ ὀργὴν ἐπάγων καθ´
[37]	οἴνου τε καὶ ἄρτου ἐστί,	τοῖς	σώμασι τῶν πεπιστευκότων κατακιρνάμενος, ὡς
[7]	τῆς τῶν δογμάτων τούτων μυθοποιίας	τοῖς	τὰ τοιαῦτα προφέρουσιν ἐγγεγενῆσθαι, ὅτι
[1]	μυστήριον ταῖς Ἑλληνικαῖς μαχόμενον ὑπολήψεσι	τοῖς	τὰ τῶν Ἰουδαίων πρεσβεύουσι συνενεχθῆναι·
[21]	θείας φύσεως κατεσκευάσθη ὁ ἄνθρωπος,	τοῖς	τε λοιποῖς τῶν ἀγαθῶν καὶ
[26]	καύσεως ἀλγηδὼν παρέλθοι, χάριν εἴσονται	τοῖς	τὴν θεραπείαν ἐπ´ αὐτῶν ἐνεργήσασι·
[10]	μέρεσι περιγράφεται, ἡ δὲ ψυχὴ	τοῖς	τῆς διανοίας κινήμασι πάσῃ κατ´
[40]	ἐγένου τέκνον θεοῦ· εἰ δὲ	τοῖς	τῆς κακίας ἐπιμένεις γνωρίσμασι, μάτην
[8]	κατάλογον, τὸν ἐν τούτοις καὶ	τοῖς	τοιούτοις ἐξ ἀβουλίας ἐμπεπτωκότα· οὐδὲ
[7]	διάλυσιν ῥεοῦσαν, ἐπακολουθεῖν δέ πως	τοῖς	τοιούτοις παθήμασιν ἀλγεινήν τινα αἴσθησιν,
[8]	τῶν καταθυμίων ἀπόλαυσιν αἱρετόν ἐστι	τοῖς	τοῦ βίου μετέχουσιν. ὡς εἴ
[37]	δὲ οὐχ ἡ αὐτὴ πᾶσι	τοῖς	τρεφομένοις σώμασιν, ἀλλά τις ἑκάστῳ
[19]	ἐπειδὴ μήτε τοῖς ἑλληνίζουσι μήτε	τοῖς	τῶν Ἰουδαικῶν προεστῶσι δογμάτων δοκεῖ
[5]	νῦν, ἀλλ´ ἐν πᾶσι σχεδὸν	τοῖς	ὑπεναντίοις, ὁρᾶσθαι τὸν ἄνθρωπον. ποῦ
[13]	ἐντὸς τῆς φύσεως ὁ ἐν	τοῖς	ὑπὲρ τὴν φύσιν γεγενῆσθαι ἀποδεικνύμενος.
[8]	ἀπολεπτυνομένης τε καὶ ἐκτηκομένης ἐν	τοῖς	ὑπὲρ τῆς ἁμαρτίας ἐλεγμοῖς, καθώς
[5]	ὄντων ὁμολογήσουσιν. ἀλλὰ μὴν ἐν	τοῖς	φθάσασιν ἀποδέδεικται μὴ αὐτὸ τοῦτο
[20]	διαδείκνυσιν. ἐπεὶ δέ, καθὼς ἐν	τοῖς	φθάσασιν εἴρηται, πάντως τῷ δικαίῳ
[15]	μὲν οὖν, ὅπερ καὶ ἐν	τοῖς	φθάσασιν ἤδη μετρίως ἐξήτασται, τί
[35]	δὲ τὸ τοιοῦτον καὶ ἐν	τοῖς	φθάσασιν, ὅτι κατ´ οἰκονομίαν ἐπῆκται
[4]	ἀρκεῖ δὲ μιᾶς μαρτυρίας ἐπιμνησθέντας	τοῖς	φιλοτιμοτέροις καταλιπεῖν τῶν πλειόνων τὴν
[40]	ἐπονομασθῇ τι τῶν ἐκεῖ κολαστηρίων	τοῖς	ὧδε γνωριζομένοις ὀνόμασιν, οὐκ ἐν
[39]	τοὺς γεννήτορας ὁ τοιοῦτος αἱρεῖται	τόκος.	διχῆ τοίνυν τῶν ὄντων μεμερισμένων
[39]	ἀπογεννώντων ὑφίσταται, ὁ δὲ πνευματικὸς	τόκος	τῆς ἐξουσίας ἤρτηται τοῦ τικτομένου.
[40]	συμβαίνοι τῷ ἀμυήτῳ βίῳ, κἂν	τολμηρὸν	εἰπεῖν ᾖ, λέξω καὶ οὐκ
[8]	θεραπείαν προσίενται, ἐφ´ ὧν καὶ	τομαὶ	καὶ καυτήρια καὶ πικραὶ φαρμακοποσίαι
[8]	συμφυίαν ὥσπερ ἡ τῆς μυρμηκίας	τομὴ	δριμύσσει τὴν ἐπιφάνειαν· τὸ γὰρ
[8]	ἐπὶ βλάβῃ τοῦ ὑπομένοντος τὴν	τομὴν	ἄγουσιν, οὕτως καὶ ὅσα ταῖς
[26]	τοῖς θεραπεύουσι, τῇ ὀδύνῃ τῆς	τομῆς	δριμυσσόμενοι, εἰ δὲ τὸ ὑγιαίνειν
[8]	φύσιν ἐπιγενομένας τῷ σώματι διὰ	τομῆς	ἢ καύσεως ἀποξύοντες οὐκ ἀνώδυνον
[26]	μήτε παρατρέπειν τὸ δίκαιον, μήτε	τὸν	ἀγαθὸν τῆς φιλανθρωπίας σκοπὸν ἀποχωρίζειν
[23]	δαιμόνων φόβον, καὶ τῶν κατὰ	τὸν	ἀέρα παθῶν τὴν ἐξουσίαν, καὶ
[12]	θαλάσσης, ἀέρος, καὶ τῶν ὑπὲρ	τὸν	ἀέρα τόπων, θεοῦ τὸ πρὸς
[5]	τοῦ σώματος διαπλάσεως τῷ μὲν	τὸν	ἀέρα, τῷ δὲ τὸ ὕδωρ
[31]	κατὰ τὸ εὔλογον ἢ διαβάλλοι	τὸν	ἀκόλαστον ἢ ἐπαινοίη τὸν σώφρονα;
[3]	τῇ βουλήσει τὴν δύναμιν. ~Ὥστε	τὸν	ἀκριβῶς τὰ βάθη τοῦ μυστηρίου
[35]	κατὰ κακίαν ἐπιμιξίας ἀλλότριον ἀναστοιχειωθῆναι	τὸν	ἄνθρωπον. ἀλλ´ ἐπὶ μὲν τοῦ
[33]	ἐκεῖ οὐ τὸ ὑποκείμενον ποιεῖ	τὸν	ἄνθρωπον, ἀλλ´ ἡ θεία δύναμις
[6]	ποιησάμενος, εὐμηχάνως περιέρχεται δι´ ἀπάτης	τὸν	ἄνθρωπον, αὐτὸν ἑαυτοῦ γενέσθαι πείσας
[5]	ἐνεδείξατο λόγος, κατ´ εἰκόνα θεοῦ	τὸν	ἄνθρωπον γεγενῆσθαι λέγων· ἐν γὰρ
[15]	τοῦ θελήματος, τί οὐχὶ καὶ	τὸν	ἄνθρωπον δι´ αὐθεντικῆς τινὸς καὶ
[5]	ἱκανός ἐστιν ἔλεγχος τοῦ μηδέποτε	τὸν	ἄνθρωπον ἐν ἀγαθοῖς γεγενῆσθαι· ἐπειδὴ
[17]	τῇ τοῦ θανάτου πείρᾳ σώζων	τὸν	ἄνθρωπον, ἐξὸν μήτε ἐν τούτοις
[32]	σώματι, ὅλον τῇ δυνάμει συναναστήσας	τὸν	ἄνθρωπον. ἐπειδὴ γὰρ οὐκ ἄλλοθεν,
[5]	ὕδωρ εἶναι. οὕτως οὖν καὶ	τὸν	ἄνθρωπον ἐπὶ τῇ τῶν θείων
[6]	φησιν, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς	τὸν	ἄνθρωπον ἔπλασε καὶ διὰ τῆς
[35]	εἰς τρὶς ἐν αὐτῷ γενέσθαι	τὸν	ἄνθρωπον, ἕτερον ἐμπεριέχει μυστήριον. ἐπειδὴ
[7]	λόγος, εἴπερ ἐν κακοῖς μέλλοντα	τὸν	ἄνθρωπον ζήσεσθαι πρὸς τὸν βίον
[22]	ἀφορμὴν τῷ δι´ ἡδονῆς καταδουλωσαμένῳ	τὸν	ἄνθρωπον. καθάπερ γὰρ οἱ χρημάτων
[15]	ἀλλ´ ἐξῆν, φησί, καὶ εὐεργετηθῆναι	τὸν	ἄνθρωπον καὶ ἐν ἀπαθείᾳ τὸν
[5]	μετουσίᾳ τῶν ἰδίων ἀγαθῶν ποιήσας	τὸν	ἄνθρωπον καὶ πάντων αὐτῷ τῶν
[8]	ἀκούομεν, θεὸν πεποιηκέναι κατ´ ἀρχὰς	τὸν	ἄνθρωπον καὶ σεσωκέναι διαπεπτωκότα μανθάνοντες.
[27]	τις ἐκεῖθεν τῷ θεῷ περιπλακῆναι	τὸν	ἄνθρωπον, μᾶλλον δὲ οὐχὶ ἄνθρωπον,
[6]	τε καὶ αἰσθητοῦ τὸ κατὰ	τὸν	ἄνθρωπον μίγμα παρὰ τῆς θείας
[35]	λουτρὸν ἀναγεννήσεως ἐν ἀναστάσει γενέσθαι	τὸν	ἄνθρωπον, οὐ πρὸς τὴν τοῦ
[5]	πᾶσι σχεδὸν τοῖς ὑπεναντίοις, ὁρᾶσθαι	τὸν	ἄνθρωπον. ποῦ γὰρ τῆς ψυχῆς
[11]	ἀνακράσεως τρόπον τοῦ θείου πρὸς	τὸν	ἄνθρωπον συνιδεῖν οὐ χωροῦμεν. ἀλλὰ
[15]	θεικῆς δόξης, διὰ προστάγματος σῶσαι	τὸν	ἄνθρωπον, τὰς δὲ τοιαύτας περιόδους
[30]	ἔχων δι´ ὑπερβολὴν τῆς εἰς	τὸν	ἄνθρωπον τιμῆς ἀφῆκέ τι καὶ
[8]	θαυμάσαι τὴν χάριν τῆς περὶ	τὸν	ἄνθρωπον τοῦ θεοῦ κηδεμονίας. τὸ
[26]	τοῦ ἀνθρώπου προβλήματι ὁ προαπατήσας	τὸν	ἄνθρωπον τῷ τῆς ἡδονῆς δελεάσματι·
[35]	ὧν ἐποίησεν ὁ τὴν πρὸς	τὸν	ἄνθρωπον ὑποστὰς κοινωνίαν, ἔργῳ τὴν
[7]	συμβησομένην ἦλθεν εἰς τὸ κτίσαι	τὸν	ἄνθρωπον, ᾧ τὸ μὴ γενέσθαι
[5]	ταῦτα συνᾴδει τοῖς προτεθεωρημένοις περὶ	τὸν	ἄνθρωπον, ὡς ἀγαθῆς τε καὶ
[0]	διὰ τῶν αὐτῶν ὠφελήσει καὶ	τὸν	Ἀνόμοιον, οὐδὲ ἡ πρὸς τὸν
[16]	περὶ θεοῦ ἡ ὑπόληψις, εἴπερ	τὸν	ἀπαθῆ κατὰ τὴν φύσιν πρὸς
[8]	ἦν δυνατὸν ἐν φρονήσει εἶναι	τὸν	ἀπεστραμμένον τὴν φρόνησιν καὶ σοφόν
[21]	δι´ ἀλλοιώσεως μὲν ὑποστῆναι κατὰ	τὸν	ἀποδοθέντα λόγον, ἀλλοιούμενον δὲ μὴ
[5]	καὶ κατατρέχων τῆς φύσεως, ἀνατρέπειν	τὸν	ἀποδοθέντα περὶ τοῦ ἀνθρώπου λόγον
[26]	τῆς ἀπάτης ἐχρήσατο, οὐ μόνον	τὸν	ἀπολωλότα διὰ τούτων εὐεργετῶν, ἀλλὰ
[24]	ἀγαθότης ἐν τῷ προελέσθαι σῶσαι	τὸν	ἀπολωλότα καταλαμβάνεται, ἡ σοφία καὶ
[7]	καί μοι δοκεῖ καλῶς ἔχειν	τὸν	ἀπόστολον ἐν τούτοις συνήγορον τῆς
[30]	τῶν πεπιστευκότων οἱ ἀπειθήσαντες ἐμέμψαντο	τὸν	ἀπόστολον ἐφ´ οἷς οὐκ ἐπείσθησαν.
[37]	καθὼς ἤδη πολλάκις εἴρηται, ὁ	τὸν	ἄρτον ἰδὼν τρόπον τινὰ τὸ
[35]	γένος περιεσχέθη. τί οὖν περὶ	τὸν	ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας ἡμῶν ἐθεασάμεθα;
[35]	καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος, κατὰ	τὸν	ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας ἡμῶν κατορθωθῇ
[40]	τί μεταπεποίηται ἰδεῖν οὐκ ἔχω,	τὸν	αὐτὸν βλέπων ὅνπερ καὶ πρότερον.
[35]	εἶναι πάλιν ἐπάνοδον δέχεται, πρὸς	τὸν	αὐτὸν ἐπάνεισι βίον, ἀλλὰ πολὺ
[0]	προσήκει καὶ τὴν κατήχησιν, πρὸς	τὸν	αὐτὸν μὲν ὁρῶντας τοῦ λόγου
[0]	καὶ πᾶσα εὐσεβὴς διάνοια κατὰ	τὸν	αὐτὸν ὁμολογοῖτο τρόπον, πάσης κατὰ
[1]	τὸν λόγον, οὔτε δι´ ὅλου	τὸν	αὐτὸν ὄντα τῷ νῷ, οὔτε
[10]	εἰκόνι δεξάμενος, τὸ ἀπεμφαῖνον ἀποποιείσθω·	τὸν	αὐτὸν οὖν τρόπον, ὡς ὁρῶμεν
[22]	ὁ κωλύων νόμος ἐστί· κατὰ	τὸν	αὐτὸν τρόπον ἑκουσίως ἡμῶν ἑαυτοὺς
[35]	ἐξ αὐτοῦ πάλιν ἀναδῦναι, κατὰ	τὸν	αὐτὸν τρόπον ἐπ´ ἐξουσίας ἦν
[26]	λύμῃ τοῦ κάλλους ἐγκείμενον· κατὰ	τὸν	αὐτὸν τρόπον, θανάτου καὶ φθορᾶς
[16]	συνδιεξῆλθε τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει, κατὰ	τὸν	αὐτὸν τρόπον καὶ ἡ ἀρχὴ
[6]	λέγομεν πρὸς τὴν ὕπαρξιν, κατὰ	τὸν	αὐτὸν τρόπον καὶ ἡ κακία
[2]	τῆς ὑπερκειμένης ἔγνωμεν φύσεως, κατὰ	τὸν	αὐτὸν τρόπον καὶ τῇ περὶ
[6]	τῆς συμπνοίας εἱρμὸν διαλυούσης· κατὰ	τὸν	αὐτὸν τρόπον καὶ τοῦ αἰσθητοῦ
[37]	τὸ στερρὸν τοῦ σώματος ὑποστηρίζομεν,	τὸν	αὐτὸν τρόπον καὶ τῷ ὑγρῷ
[26]	θεραπείαν ἐπ´ αὐτῶν ἐνεργήσασι· κατὰ	τὸν	αὐτὸν τρόπον ταῖς μακραῖς περιόδοις
[35]	τῆς τοιαύτης ἐμπειρίας μένει, κατὰ	τὸν	αὐτὸν τρόπον τῷ πρὸς τὴν
[35]	τῇ γενομένῃ διὰ τοῦ ὕδατος	τὸν	ἀφανισμὸν ἐμποιῆσαι, οὐ μὴν τελείως
[35]	τῷ δὲ θανάτῳ τοῦ κακοῦ	τὸν	ἀφανισμὸν ἐργαζόμενος. ἀλλ´ εἰ μὲν
[30]	τοῖς λειψάνοις ἑαυτῆς ἔτι διοχλοῦσαν	τὸν	βίον. ἀλλ´ ἀφέντες καὶ τὸ
[23]	τήν τε τῶν τεθνηκότων ἐπὶ	τὸν	βίον ἀνάλυσιν, καὶ τὴν τῶν
[35]	ἀλλ´ ὥσπερ ἐν τοῖς κατὰ	τὸν	βίον γινομένοις τινὰ τινῶν ἐστὶν
[31]	ἡ ἁμαρτία, ἄκριτος ἡ κατὰ	τὸν	βίον διαφορά. τίς γὰρ ἂν
[28]	ἡ δὲ τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ	τὸν	βίον εἴσοδος μία ἐστί, δι´
[8]	τῶν κακῶν ἔσχατον εἶναι, τὸ	τὸν	βίον ἡμῶν τῇ νεκρότητι σβέννυσθαι.
[15]	καὶ διὰ γεννήσεως παριὼν εἰς	τὸν	βίον, καὶ πᾶσαν ἀκολούθως ἡλικίαν
[40]	προαιρέσεως ἀλλοτριοῦσθαι, νῦν μὲν κατὰ	τὸν	βίον, μετὰ ταῦτα δὲ κατὰ
[7]	μέλλοντα τὸν ἄνθρωπον ζήσεσθαι πρὸς	τὸν	βίον παρήγαγεν. εἰ γὰρ ἀγαθῆς
[28]	τρόπον τῷ θεῷ τῆς εἰς	τὸν	βίον παρόδου οἱ ἐπισκεφθῆναι μὲν
[40]	τε καὶ μετὰ ταῦτα περὶ	τὸν	βίον τοῦ βαπτισθέντος ᾖ, τί
[35]	ἐστίν. ἐφ´ ὧν γὰρ κατὰ	τὸν	βίον τοῦτον ἡ διὰ τοῦ
[32]	μὲν ἀναγκαῖον ἡ γένεσις ἀπεργάζεται.	τὸν	γὰρ ἅπαξ μετασχεῖν ἐγνωκότα τῆς
[40]	εἰ ἐν ᾧ ἐσμεν διαμένοιμεν.	τὸν	γὰρ ἐν τοῖς αὐτοῖς ὄντα
[39]	ἓν ἐξ ἀμφοτέρων αἱρεῖσθαι πάντως	τόν	γε νοῦν ἔχοντα, ἢ τῆς
[33]	καταλήγουσαν, ἀλλ´ εἰς ἀθάνατον ζωὴν	τὸν	γεγεννημένον παράγουσαν, ἵν´, ὥσπερ ἐκ
[8]	ἐπειδὴ τοῦ καλοῦ διαμαρτήσεσθαι προεώρα	τὸν	γενησόμενον, ἢ ἀγαγόντα καὶ νενοσηκότα
[40]	ὄντα θεόν, δεῖξον ἐν σεαυτῷ	τὸν	γεννήσαντα. ἐξ ὧν τὸν θεὸν
[38]	τοῦ εὐαγγελίου περιέχει φωνή, τὸ	τὸν	γεννώμενον κατὰ τὴν πνευματικὴν ἀναγέννησιν
[16]	σώματος καὶ τῆς ψυχῆς διακρίνεται.	τὸν	δὲ θεόν φαμεν ἐν ἑκατέρᾳ
[8]	τινος ἐπιβουλῆς γεγενῆσθαι τετηκότος μολίβδου,	τὸν	δὲ μόλιβδον ἐγχεθέντα παγῆναι καὶ
[39]	τε καὶ ἀναλλοίωτον εἰσελθεῖν ζωήν,	τὸν	δὲ τὴν κτιστὴν φύσιν ἐν
[11]	τὴν θνητὴν καὶ ἐπίκηρον ὁμολογοῦμεν,	τὸν	δὲ τῆς ἀνακράσεως τρόπον τοῦ
[23]	πρὸς μὲν τὸ ἀγαθὸν ἐπιμύσας,	τὸν	δὲ τῆς κακίας ζόφον ἐν
[12]	εἰληχόσι χαρίζεσθαι, θεοῦ τὸ εὐεργετεῖν	τὸν	δεόμενον, θεοῦ τὸ παρατραπεῖσαν ἐξ
[27]	ἐστὶ τῷ θεῷ τὸ εὐεργετεῖν	τὸν	δεόμενον. ὅπου τοίνυν ἦν ἡ
[28]	ἢ οὕτω γ´ ἂν ἐπὶ	τὸν	δημιουργὸν ἡ κατηγορία τῆς φύσεως
[3]	πάλιν ἡ τῆς φύσεως ἑνότης	τὸν	διαμερισμὸν οὐ προσίεται, ὡς μήτε
[22]	ἐξαιρουμένου μὴ τὸν τυραννικόν, ἀλλὰ	τὸν	δίκαιον τρόπον ἐπινοηθῆναι τῆς ἀνακλήσεως.
[37]	σπλάγχνοις καταμιγνύμενον. οὐκοῦν ἐπάναγκες κατὰ	τὸν	δυνατὸν τῇ φύσει τρόπον τὴν
[27]	ζωὴν οὔσης παρόδου, πόθεν ἔδει	τὸν	εἰσιόντα πρὸς ἡμᾶς εἰσοικισθῆναι τῷ
[30]	ἐν κοινῷ προτεθείσης τῆς χάριτος,	τὸν	ἑκουσίως ἀποφοιτήσαντα μὴ ἑαυτόν, ἀλλ´
[15]	αἰχμάλωτος, τὸν συναγωνιστὴν ὁ δεσμώτης,	τὸν	ἐλευθερωτὴν ὁ τῷ ζυγῷ τῆς
[23]	ζητουμένων τεκμήρια. ὁ τοίνυν κατὰ	τὸν	ἐν ἀρχῇ τοῦ συγγράμματος προαποδοθέντα
[32]	ὁ μέγας ὁρμηθεὶς Παῦλος μυσταγωγεῖ	τὸν	ἐν Ἐφέσῳ λαόν, δύναμιν αὐτοῖς
[16]	πάθει γίνεσθαι λέγομεν, ὅταν θεραπεύῃ	τὸν	ἐν πάθει γινόμενον· ἀλλὰ κἂν
[34]	δειχθέντος γὰρ τοῦ θεὸν εἶναι	τὸν	ἐν σαρκὶ φανερωθέντα, τοῖς διὰ
[40]	δεῖξον διὰ τῆς προαιρέσεως καὶ	τὸν	ἐν σοὶ ὄντα θεόν, δεῖξον
[13]	ἂν θεὸν εἶναι πάντως ᾠήθης	τὸν	ἐν τοῖς ἰδιώμασι τῆς φύσεως
[8]	τὸν τῶν ἐναντίων ἀνταριθμηθῆναι κατάλογον,	τὸν	ἐν τούτοις καὶ τοῖς τοιούτοις
[5]	τῇ τῶν ἀλόγων φύσει, ὅσα	τὸν	ἔνυδρον καὶ ἐναέριον ἔλαχε βίον,
[21]	κατ´ ἀνάγκην· οὐ γὰρ ἐνεδέχετο	τὸν	ἐξ ἀλλοιώσεως τὴν ἀρχὴν τοῦ
[1]	τῶν αὐτῶν εὑρήσει σημείων καὶ	τὸν	ἐξ ἐκείνου ὑφεστῶτα λόγον. ~Ὥσπερ
[34]	συνεῖναι διὰ τὸ θεὸν εἶναι	τὸν	ἐπαγγειλάμενον πεπίστευται· ἡ δὲ τῆς
[26]	καὶ ὁ ἐπιβουλεύων καὶ ὁ	τὸν	ἐπιβουλευθέντα ἰώμενος· ἀλλ´ ὁ μὲν
[6]	αὐτομάτως οἷόν τινι βάρει πρὸς	τὸν	ἔσχατον τῆς πονηρίας ὅρον συνωσθεὶς
[15]	γὰρ εὖ πάσχομεν, ἀπὸ τούτων	τὸν	εὐεργέτην ἐπιγινώσκομεν· πρὸς γὰρ τὰ
[23]	συγγράμματος προαποδοθέντα λόγον τῷ πρὸς	τὸν	εὐημεροῦντα φθόνῳ πρὸς μὲν τὸ
[35]	γινομένοις παρὰ τοῦ ἑπομένου πρὸς	τὸν	ἡγούμενον. χρὴ τοίνυν ἰδεῖν ἐν
[34]	σπουδαζόμενον; καθάπερ γὰρ οἱ ἐπιφαῦσαι	τὸν	ἥλιον αὐτοῖς εὐχόμενοι τῷ θεῷ
[2]	τι πάσχοντα τοιοῦτον, οἷα περὶ	τὸν	ἡμέτερον λόγον θεωρεῖται πάθη, ἀλλ´
[1]	παρ´ ἐκείνων ὁμολογούμενον ἱκανῶς διαρθρώσει	τὸν	ἡμέτερον λόγον. ὁ γὰρ ὁμολογῶν
[30]	~Εἰ δέ τις ἐλέγχειν οἴεται	τὸν	ἡμέτερον λόγον, ὅτι καὶ μετὰ
[13]	καὶ τὴν γέννησιν αὐτοῦ καὶ	τὸν	θάνατον. ἀλλὰ μὴν ταῦτα μείζω
[32]	μὴ διὰ τὴν γένεσιν συμβεβηκέναι	τὸν	θάνατον, ἀλλὰ τὸ ἔμπαλιν τοῦ
[28]	ὡς ἀεὶ καθ´ ἡμῶν ἐνεργοῦντα	τὸν	θάνατον ἄπρακτον εἶναι τρόπον τινὰ
[9]	νεκρῶν ἀναστάσεως διὰ τὸ περὶ	τὸν	θάνατον ἀπρεπὲς οὐ προσίενται. ἐγὼ
[35]	ἡμῶν τὸ τέλειον ἡ κατὰ	τὸν	θάνατον ἔσχεν οἰκονομία, κατὰ τὸν
[28]	δι´ ὧν ἡ φύσις πρὸς	τὸν	θάνατον μάχεται; ~Ἀλλὰ μεταβάντες ἀπὸ
[32]	καὶ πρὸς ταῦτά φαμεν; ὅτι	τὸν	θάνατον μὲν ἀναγκαῖον ἡ γένεσις
[32]	ἐν τῷ καιρῷ τῆς κατὰ	τὸν	θάνατον οἰκονομίας διαταθεὶς ὁ τὸ
[16]	μυστήριον τῆς τοῦ θεοῦ περὶ	τὸν	θάνατον οἰκονομίας καὶ τῆς ἐκ
[8]	μὲν ἀποστροφῇ τῆς ζωῆς ἀντεισαχθῆναι	τὸν	θάνατον, τῇ δὲ στερήσει τοῦ
[13]	τῆς γεννήσεως καὶ τὸ μετὰ	τὸν	θάνατον τὴν τῆς φύσεως ἡμῶν
[26]	τοῦ προσεγγίσαι τῇ ζωῇ μὲν	τὸν	θάνατον, τῷ φωτὶ δὲ τὸ
[13]	τῆς γεννήσεως ἡδονὴ καθηγήσατο, οὔτε	τὸν	θάνατον φθορὰ διεδέξατο. ἀπιστεῖς τῷ
[30]	τις κατὰ τὸ εὔλογον ἔτι	τὸν	θεὸν αἰτιῷτο τοῦ μὴ πάντων
[40]	σεαυτῷ τὸν γεννήσαντα. ἐξ ὧν	τὸν	θεὸν γνωρίζομεν, δι´ ἐκείνων προσήκει
[15]	τὸν ἄνθρωπον καὶ ἐν ἀπαθείᾳ	τὸν	θεὸν διαμεῖναι. ὁ γὰρ τῷ
[15]	ἆρα μικρὰ ταῦτα καὶ ἀνάξια	τὸν	θεὸν δυσωπῆσαι πρὸς ἐπίσκεψιν τῆς
[36]	πόνος τῷ πράγματι, πιστεῦσαι πανταχοῦ	τὸν	θεὸν εἶναι, ἐν πᾶσι δὲ
[31]	ἐριστικῆς ἀντιλογίας. λέγουσι γὰρ δύνασθαι	τὸν	θεόν, εἴπερ ἐβούλετο, καὶ τοὺς
[26]	κεκαλυμμένῃ, ἀγνοηθέντα παρὰ τοῦ ἐχθροῦ,	τὸν	θεὸν ἐντὸς τοῦ κρατοῦντος γενέσθαι
[34]	εἰ περὶ τοῦ πάντως ἐσομένου	τὸν	θεὸν ἱκετεύουσιν, οὕτως οἱ πεπεισμένοι
[1]	δεικνύειν ἐν ἑαυτῷ, ἃ περὶ	τὸν	θεὸν καθορᾶται, ὁ αὐτός ἐστι
[40]	τῷ γεννήσαντι. εἰ οὖν ἔλαβες	τὸν	θεὸν καὶ τέκνον ἐγένου θεοῦ,
[16]	ζωή, ποῖον ὑπολείπεται πάθος, οὗ	τὸν	θεὸν κεκοινωνηκέναι φησὶ τὸ τῆς
[40]	γενομένου υἱοῦ θεοῦ τὴν πρὸς	τὸν	θεὸν οἰκειότητα. ἐκεῖνος ἀνοίγει τὴν
[8]	κατ´ ἀνάγκην ἐπισυμβαίνουσι, κακῶν ποιητὴν	τὸν	θεὸν ὀνομάζειν, ἢ μηδὲ ὅλως
[28]	δὲ μυστήριον ἐν ἀνθρώπῳ γενέσθαι	τὸν	θεόν, οὐκ ἐν κακίᾳ λέγει,
[1]	γὰρ ὁμολογῶν μὴ ἄλογον εἶναι	τὸν	θεὸν πάντως λόγον ἔχειν τὸν
[33]	ἦν τῆς πρώτης γενέσεως ἐπὶ	τὸν	θνητὸν παραγούσης βίον ἑτέραν γένεσιν
[40]	ὅταν μὴ μόνον τὸ κατὰ	τὸν	θυμὸν αἶσχος ὑβρίζῃ τὴν θείαν
[16]	τῇ πίστει συνεισιούσης; οὐδὲ γὰρ	τὸν	ἰατρὸν ἐν πάθει γίνεσθαι λέγομεν,
[16]	ὅσον ἐν τῇ φύσει κατὰ	τὸν	ἴδιον εἱρμὸν πορευομένῃ διεξοδικῶς θεωρεῖται,
[35]	τὸν θάνατον ἔσχεν οἰκονομία, κατὰ	τὸν	ἴδιον σκοπὸν ἐντελῶς πληρωθεῖσα. διεστάλη
[0]	πρὸς τὸν Μανιχαῖον μάχη καὶ	τὸν	Ἰουδαῖον ὀνίνησιν, ἀλλὰ χρή, καθὼς
[1]	πρὸς τοὺς Ἕλληνας μάχῃ πρὸς	τὸν	Ἰουδαισμὸν ἡμῖν ὁ λόγος ὑπενεχθείη,
[27]	ἐδέξατο; οὐκ ἔστι γὰρ θεραπευθῆναι	τὸν	κάμνοντα, μὴ τοῦ πονοῦντος μέρους
[23]	τὴν τῶν καταδίκων ἀνάρρυσιν, καὶ	τὸν	κατὰ τῶν δαιμόνων φόβον, καὶ
[23]	φιλαρχίαν νοσήσας, τίνος ἂν ἀντηλλάξατο	τὸν	κατεχόμενον, εἰ μὴ δηλαδὴ τοῦ
[20]	βουλόμενοι μὴ ἐν κακοῖς εἶναι	τὸν	κείμενον, μόνοι δὲ τὴν ἀγαθὴν
[32]	ὁ ἑστὼς ἐπὶ τὸ ἀνορθῶσαι	τὸν	κείμενον; ὁ δὲ σταυρὸς εἰ
[30]	τοιοῦτον ἔγκλημα μετατεθείη, οὐκ ἐπὶ	τὸν	κεκληκότα πρὸς συγκατάθεσιν. οὐδὲ γὰρ
[8]	ἀπρόχυτον, ἀντιποιεῖσθαι δὲ τοῦ σκεύους	τὸν	κεκτημένον, ἔχοντα δὲ τοῦ κεραμεύειν
[13]	ἡ ἀπόδειξις τοῦ θεὸν εἶναι	τὸν	κηρυσσόμενον. ἄνθρωπος μὲν γὰρ ἐκ
[18]	τοῦτο νόμιμον πᾶσι τοῖς κατὰ	τὸν	κόσμον ἔθνεσιν ἦν, τὸ θεραπεύειν
[1]	τῶν εἰρημένων τοῦ λόγου ἔργον	τὸν	κόσμον εἶναι, τοῦ τὸ ἀγαθὸν
[12]	πᾶν ἀφορῶντες, καὶ τὰς κατὰ	τὸν	κόσμον οἰκονομίας ἐπισκοποῦντες καὶ τὰς
[0]	τῶν τεχνικῶς καὶ σοφῶς κατὰ	τὸν	κόσμον οἰκονομουμένων προσαχθήσεται πρὸς τὸ
[23]	~Τί τοίνυν εἰκὸς ἦν μᾶλλον	τὸν	κρατοῦντα λαβεῖν ἑλέσθαι; δυνατόν ἐστι
[9]	δεῖν μικρὸν τῆς σαρκικῆς παχύτητος	τὸν	λογισμὸν ἀποστήσαντας, αὐτὸ τὸ καλὸν
[3]	μήτε τῷ Ἰουδαικῷ δόγματι συμβαίνειν	τὸν	λόγον, ἀλλὰ διὰ μέσου τῶν
[1]	τὸ ἐν ζωῇ τοῦτον θεωρεῖσθαι	τὸν	λόγον. ἁπλῆς δὲ τῆς τοῦ
[38]	δυνατῆς ἡμῖν σπουδῆς ἐν ἀκριβείᾳ	τὸν	λόγον ἁπλώσαντες, ἐν οἷς πρός
[0]	τὴν ἐγκειμένην ἑκάστῳ πλάνην ποιεῖσθαι	τὸν	λόγον, ἀρχάς τινας καὶ προτάσεις
[5]	τινὰ τῆς συστάσεως, ἀλλ´ ἢ	τὸν	λόγον αὐτόν, δι´ οὗ τὰ
[19]	περὶ τῶν ἀνθυπενεχθέντων ἡμῖν ἰδίᾳ	τὸν	λόγον διαλαβεῖν, ὅτου χάριν ἡ
[1]	φύσις ἀίδιον ἔχει καὶ ὑφεστῶτα	τὸν	λόγον. εἰ δὴ τοῦτο κατὰ
[37]	ἔχοι, μικρόν τι προσήκει παρασχολῆσαι	τὸν	λόγον εἰς τὴν φυσιολογίαν τοῦ
[30]	πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν οἱ διακονοῦντες	τὸν	λόγον ἐκ θείας ἐπιπνοίας ἀθρόως
[2]	ἐκείνου ὑφεστῶτα λόγον. ~Ὥσπερ δὲ	τὸν	λόγον ἐκ τῶν καθ´ ἡμᾶς
[1]	ἄν τις κατὰ μετουσίαν ζωῆς	τὸν	λόγον ἐν ζωῇ θεωροίη· οὐ
[30]	ἐπὶ τοῦ Πέτρου κατ´ ἀρχὰς	τὸν	λόγον ἐν πολυανθρώπῳ τῶν Ἰουδαίων
[39]	τὸ μήπω χωρῆσαι τοῦ μυστηρίου	τὸν	λόγον ἐπὶ τὸν μητρῷον κόλπον
[1]	ὁμοιότητα τῶν λίθων ἀψύχως ὑφεστάναι	τὸν	λόγον εὐαγές ἐστιν οἴεσθαι. ἀλλ´
[1]	φύσις ἐπίκηρος οὖσα καὶ ἐπίκηρον	τὸν	λόγον ἔχει, οὕτως ἡ ἄφθαρτος
[1]	κατὰ τὴν φύσιν αὐτόν τε	τὸν	λόγον καὶ τὸν ὅθεν ἐστίν.
[1]	τῶν ἀκουόντων διάνοια αὐτόν τε	τὸν	λόγον καὶ τὸν ὅθεν ἐστίν,
[29]	δι´ ἑτέρων πάλιν κακίζειν ἐπιχειροῦσι	τὸν	λόγον καί φασιν, εἰ καλὸν
[30]	αἰτιῷτο τοῦ μὴ πάντων ἐπικρατῆσαι	τὸν	λόγον; ὁ γὰρ τοῦ παντὸς
[1]	τῆς ἁπλότητος ὁμολογουμένης, αὐτοζωὴν εἶναι	τὸν	λόγον οἴεσθαι, οὐ ζωῆς μετουσίαν.
[5]	παρόντα βλέπων καὶ οἴεται διελέγχειν	τὸν	λόγον οὐκ ἀληθεύοντα τῷ μὴ
[5]	πάλιν καὶ πρὸς τοῦτον ἡμῖν	τὸν	λόγον οὐκ ἔξω τῆς τῶν
[1]	ἐκ τοῦ νοῦ φαμὲν εἶναι	τὸν	λόγον, οὔτε δι´ ὅλου τὸν
[15]	τῶν ἐξεταστικῶς ζητούντων τοῦ μυστηρίου	τὸν	λόγον. πρῶτον μὲν οὖν, ὅπερ
[6]	δι´ ὀλίγου τοῖς εὐπειθεστέροις παραθέσθαι	τὸν	λόγον. τῆς γὰρ ἀρετῆς καὶ
[39]	φύσις ἥνωται πρὸς ἑαυτὴν κατὰ	τὸν	λόγον τῆς κτίσεως καὶ οὐδὲν
[19]	τὸν προκείμενον σκοπὸν ἀκολούθως χειραγωγοῦσα	τὸν	λόγον; τίς ἄλλη ἢ τὸ
[30]	ἀφέντες καὶ τὸ περὶ τούτων	τὸν	λόγον τοῦ μυστηρίου μέμφεσθαι, τὸ
[6]	εἰς τοῦτο γὰρ ἡ ἀκολουθία	τὸν	λόγον φέρει. οὐκοῦν πάλιν ἀρχή
[2]	ἀκούσαντες οὐκ ἀνυπόστατόν τι πρᾶγμα	τὸν	λόγον ᾠήθημεν, οὐδὲ ἐκ μαθήσεως
[1]	κατάλληλον εἶναι πιστεύειν τῇ φύσει	τὸν	λόγον, ὡς καὶ τὰ ἄλλα
[15]	ὁ καθειργμένος τῷ σκότῳ, ἐπεζήτει	τὸν	λυτρωτὴν ὁ αἰχμάλωτος, τὸν συναγωνιστὴν
[0]	τὸν Ἀνόμοιον, οὐδὲ ἡ πρὸς	τὸν	Μανιχαῖον μάχη καὶ τὸν Ἰουδαῖον
[39]	γινόμενον τὴν δύναμιν ἔχει, ὥστε	τὸν	μὲν ἄκτιστον ὁμολογοῦντα τὴν ἁγίαν
[26]	ἀλλὰ πρὸς τὸν σκοπὸν ἀποβλέψαντες	τὸν	μὲν ἐπαινοῦμεν, τῷ δὲ χαλεπαίνομεν·
[1]	τὸν θεὸν πάντως λόγον ἔχειν	τὸν	μὴ ἄλογον συγκαταθήσεται. ἀλλὰ μὴν
[36]	ἐντὸς τοῦ θείου γενέσθαι χοροῦ	τὸν	μὴ καθαρῶς πάντας τοὺς ἐκ
[13]	δεικνυμένων οἴεσθαι. ἀνάγκη γὰρ πᾶσα	τὸν	μὴ πιστεύοντα τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον
[39]	τοῦ μυστηρίου τὸν λόγον ἐπὶ	τὸν	μητρῷον κόλπον τοῖς λογισμοῖς κατεσύρετο.
[35]	ἐν τελείῳ τῷ θανάτῳ γενέσθαι	τὸν	μιμούμενον, οὐδ´ ἂν μίμησις, ἀλλὰ
[0]	καὶ τοῦ Ἰουδαίου τὴν περὶ	τὸν	μονογενῆ θεὸν ἀπιστίαν, οὐδὲ ἀπὸ
[39]	δὲ καὶ τὸ πνεῦμα καὶ	τὸν	μονογενῆ θεὸν εἶναι νομίζοι, μάταιος
[22]	ὠνησαμένου χρῷτο, ἄδικος εἶναι δόξει	τὸν	νόμῳ κτηθέντα τυραννικῶς ἐξαιρούμενος· ἐξωνεῖσθαι
[7]	τῆς περὶ τὰς ἡδονὰς διαθέσεως	τὸν	νοῦν ἀποικίσαντες ἀπαθῶς ἐπεσκόπουν τὴν
[7]	τῶν κατὰ τὸ σῶμα φαινομένων	τὸν	νοῦν ἀποστήσαντας, αὐτὴν ἐφ´ ἑαυτῆς
[1]	ἐκεῖνό ἐστι· τῷ δὲ αὐτὸν	τὸν	νοῦν εἰς τὸ ἐμφανὲς ἄγειν
[37]	οὐκ ἂν φυλάσσοι τὸ περὶ	τὸν	ὄγκον ἑαυτοῦ σχῆμα, μὴ ἀντεισιόντος
[37]	αὐτῷ γινόμενον σχηματίζειν τὸ περιέχον	τὸν	ὄγκον· οὕτω καὶ ἡ τοῦ
[37]	πρὸς ταῦτα βλέπων δυνάμει πρὸς	τὸν	ὄγκον τοῦ ἡμετέρου σώματος βλέπει·
[1]	αὐτόν τε τὸν λόγον καὶ	τὸν	ὅθεν ἐστίν, οὐκέτ´ ἂν ἡμῖν
[1]	αὐτόν τε τὸν λόγον καὶ	τὸν	ὅθεν ἐστίν. ὥσπερ γὰρ ἐφ´
[37]	ἑτέρου πρὸς τὸ κενούμενον, ὥστε	τὸν	ὁρῶντα τὴν ὀγκώδη τοῦ ἀγγείου
[1]	λόγος οὗτος ἕτερός ἐστι παρὰ	τὸν	οὗ ἐστὶ λόγος· τρόπον γάρ
[25]	θεὸν ἐν ἀνθρώπῳ γεγενῆσθαι διδάσκοντος	τὸν	οὐδὲ νῦν ἔξω τοῦ ἀνθρώπου
[32]	καὶ τῷ μὲν φαινομένῳ πρὸς	τὸν	οὐρανὸν ἀνιέναι, τῷ δὲ νοουμένῳ
[18]	ἐστι σημεῖον εἰπεῖν τοῦ παρεῖναι	τὸν	παρ´ αὐτῶν ἀπιστούμενον. μέχρι μὲν
[1]	χρὴ πάντως τῷ λόγῳ καὶ	τὸν	πατέρα τοῦ λόγου συνυπακούεσθαι· οὐ
[32]	μυστηρίῳ μανθάνομεν, εἰ κύπτει πρὸς	τὸν	πεπτωκότα ὁ ἑστὼς ἐπὶ τὸ
[6]	ἦν τις δύναμις καὶ ἡ	τὸν	περίγειον τόπον συνέχειν τε καὶ
[19]	ἂν γένοιτο ἡμῖν ἀρχὴ πρὸς	τὸν	προκείμενον σκοπὸν ἀκολούθως χειραγωγοῦσα τὸν
[39]	τῆς αἱρέσεως, καλῶς ἔχειν φημὶ	τὸν	πρὸς τὴν γέννησιν τὴν ἰδίαν
[27]	ἐπίπονος ᾖ. ~Ἀκόλουθον δὲ πάντως	τὸν	πρὸς τὴν φύσιν ἡμῶν ἀνακιρνάμενον
[18]	ἀκώλυτα ἦν. ἐπεὶ δὲ εἶδον	τὸν	προσδοκώμενον, ὃν διὰ τῶν προφητῶν
[23]	συγγενὲς αὐτῷ βλέπων, μὴ πτοηθείη	τὸν	προσεγγισμὸν τῆς ὑπερεχούσης δυνάμεως· καὶ
[23]	ἐφ´ ἑκάτερα τοῦ πελάγους, καὶ	τὸν	πυθμένα γυμνοῦντος τοῖς παροδεύουσι κατὰ
[37]	τινὸς πλήρης ὤν, εἰ κατὰ	τὸν	πυθμένα τὸ ἐγκείμενον ὑπεξίοι, οὐκ
[27]	ἡμᾶς συνανάκρασιν. καθάπερ γὰρ οἱ	τὸν	ῥύπον τῶν ἱματίων ἐκπλύνοντες οὐ
[0]	δι´ ὧν ἄν τις ἐπανορθώσαιτο	τὸν	Σαβέλλιον, διὰ τῶν αὐτῶν ὠφελήσει
[18]	νενομισμένων μηδέν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν	τὸν	σεβάσμιον αὐτοῖς ἐν Ἱεροσολύμοις τόπον
[15]	τῆς τοῦ ἰδίου σώματος ἀναστάσεως	τὸν	σκόπον ἀνύων, ὡς οὐκ ἐξὸν
[26]	ἐν τροφῇ γίγνεται, ἀλλὰ πρὸς	τὸν	σκοπὸν ἀποβλέψαντες τὸν μὲν ἐπαινοῦμεν,
[26]	οὐδὲν ὁ τρόπος τῆς θεραπείας	τὸν	σκοπὸν τῆς εὐεργεσίας διελυμήνατο· εἰ
[15]	ἐπεζήτει τὸν λυτρωτὴν ὁ αἰχμάλωτος,	τὸν	συναγωνιστὴν ὁ δεσμώτης, τὸν ἐλευθερωτὴν
[31]	διαβάλλοι τὸν ἀκόλαστον ἢ ἐπαινοίη	τὸν	σώφρονα; ταύτης κατὰ τὸ πρόχειρον
[26]	διεξελθών, τὰ προειρημένα πάντα κατείργασται,	τόν	τε ἄνθρωπον τῆς κακίας ἐλευθερῶν
[1]	ἴσης ἑκατέρων τὴν ἀτοπίαν ἐκφεύξεται,	τόν	τε ζῶντα τοῦ θεοῦ λόγον
[38]	παρούσης ἐκθησόμεθα πραγματείας. τοῖς δὲ	τὸν	τελεώτερον ἐπιζητοῦσι λόγον ἤδη προεξεθέμεθα
[24]	ἀπόδειξιν ἔχει. ~Ἀλλ´ ἐπιζητεῖν εἰκὸς	τὸν	τῇ ἀκολουθίᾳ τῶν εἰρημένων προσέχοντα,
[26]	τούτων εὐεργετῶν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν	τὸν	τὴν ἀπώλειαν καθ´ ἡμῶν ἐνεργήσαντα.
[8]	μετὰ ταῦτα τοῖς ἀνθρώποις ἐπιβεβληκέναι	τὸν	τὴν κακίαν ἡμῶν ἰατρεύοντα, οὐχ
[8]	οὕτως καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς	τὸν	τῆς ἀληθοῦς ζωῆς χωρισμὸν θάνατον
[7]	ὡς διὰ τούτου πονηρὸν εἶναι	τὸν	τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως κτίστην ἀποδεικνύοντες.
[15]	φύσεως, οὐδεμιᾶς ἐναντιότητος ὡς πρὸς	τὸν	τῆς ἀρετῆς λόγον ἐν τῇ
[28]	κωμῳδοῦσι τὴν φύσιν ἡμῶν, καὶ	τὸν	τῆς γεννήσεως τρόπον διαθρυλλοῦσι, καὶ
[11]	τε καὶ ἀνενέργητον γίνεσθαι, καὶ	τὸν	τῆς ἑνώσεως οὐκ ἐπιγινώσκομεν τρόπον,
[28]	φύσιν εὔλογον κρίνοντες, πρὸς δὲ	τὸν	τῆς ἐπισκέψεως τρόπον δυσαρεστούμενοι, οὐκ
[26]	τῆς κακίας ἐλευθερῶν καὶ αὐτὸν	τὸν	τῆς κακίας εὑρετὴν ἰώμενος. ἴασις
[35]	διὰ τοῦ ὕδατος τοῦ μυστικοῦ	τὸν	τῆς κακίας ῥύπον ἀποκλυσάμενοι τοῦ
[8]	φρόνησιν καὶ σοφόν τι βουλεύσασθαι	τὸν	τῆς σοφίας ἀναχωρήσαντα· διὰ τίνος
[6]	κτίσεως, οὐδαμοῦ τῆς φυσικῆς ἐναντιότητος	τὸν	τῆς συμπνοίας εἱρμὸν διαλυούσης· κατὰ
[13]	γὰρ πᾶσα τὸν μὴ πιστεύοντα	τὸν	τοιοῦτον ἄνθρωπον εἶναι εἰς τὴν
[17]	καὶ ἡμᾶς περισώσασθαι; πρὸς δὲ	τὸν	τοιοῦτον λόγον ἱκανὸν μὲν ἦν
[22]	ἐξωνεῖσθαι δὲ πάλιν εἰ βούλοιτο	τὸν	τοιοῦτον, οὐδεὶς ὁ κωλύων νόμος
[23]	τοιοῦτον οὐδέν, οἷα καθεώρα περὶ	τὸν	τότε φαινόμενον, κυοφορίαν ἀσυνδύαστον, καὶ
[35]	προάγοντι, οὕτω μοι νόησον καὶ	τὸν	τοῦ βίου τούτου λαβύρινθον ἀδιεξίτητον
[2]	δεῖν ἐλλιπέστερον τοῦ ἡμετέρου λόγου	τὸν	τοῦ θεοῦ εἶναι λόγον, εἴπερ
[1]	τὸ ἀκόλουθον ὁμολογηθείη τὸ ὑφεστάναι	τὸν	τοῦ θεοῦ λόγον ἀιδίως, ἀνάγκη
[1]	ἐστίν. ἀλλὰ μὴν ἀσεβὲς ἀπεδείχθη	τὸν	τοῦ θεοῦ λόγον ἀνυπόστατον εἶναι.
[1]	ὁμοιότητα τῶν παρ´ ἡμῖν καὶ	τὸν	τοῦ θεοῦ λόγον ὑπονοεῖν, οὕτω
[4]	κεχρῆσθαι λόγῳ καὶ τοιούτῳ πνεύματι	τὸν	τοῦ παντὸς ποιητὴν δογματίζοιεν. τίς
[37]	μεθισταμένης. τούτων ἡμῖν τοῦτον διευκρινηθέντων	τὸν	τρόπον ἐπανακτέον πάλιν πρὸς τὰ
[33]	τῶν τοιούτων ἀκούσωσιν καὶ προδιδαχθῶσι	τὸν	τρόπον, ὅτι εὐχὴ πρὸς θεὸν
[21]	διαπεπτωκότος, ὡς σοφὸς οὐκ ἀγνοεῖ	τὸν	τρόπον τῆς ἀνακλήσεως. σοφίας δ´
[17]	καὶ τοῖς ἰατροῖς οὐ νομοθετοῦσι	τὸν	τρόπον τῆς ἐπιμελείας οἱ κάμνοντες,
[0]	τὸ εἶδος τῆς νόσου καὶ	τὸν	τρόπον τῆς θεραπείας προσαρμοστέον. οὐ
[11]	ἀλλὰ τὸ γεγενῆσθαι παραδεχόμενοι, ἀπολυπραγμόνητον	τὸν	τρόπον τῆς τοῦ παντὸς συστάσεως
[22]	ἡμᾶς εἰς ἐλευθερίαν ἐξαιρουμένου μὴ	τὸν	τυραννικόν, ἀλλὰ τὸν δίκαιον τρόπον
[23]	ἂν μᾶλλον ἑαυτοῦ τὸ κατὰ	τὸν	τῦφον θρέψειεν πάθος, τὰ μείζω
[37]	μετεποιήθη. καλῶς οὖν καὶ νῦν	τὸν	τῷ λόγῳ τοῦ θεοῦ ἁγιαζόμενον
[8]	οὐκέτ´ ἂν εὐλόγως κακῶν αἴτιον	τὸν	τῶν ἀνθρώπων δημιουργὸν ὑπὸ μικροψυχίας
[8]	πάσῃ τῇ τῶν ἀγαθῶν ἰδέᾳ	τὸν	τῶν ἐναντίων ἀνταριθμηθῆναι κατάλογον, τὸν
[39]	τοῦ πατρὸς λέγω, νομίζοι εἶναι	τὸν	υἱὸν ἢ τὸ πνεῦμα τὸ
[32]	τοιοῦτόν ἐστιν. ἐπειδὴ πάντα κατὰ	τὸν	ὑψηλότερόν τε καὶ θειότερον λόγον
[18]	καὶ προτιμοτέραν ἐποιήσαντο τῆς εἰς	τὸν	φανέντα πίστεως τὴν λοιπὸν ἐσφαλμένην
[29]	διὰ τοῦτο οὐκ εὐθὺς μετὰ	τὸν	φθόνον καὶ τὴν ἀδελφοκτονίαν τοῦ
[6]	δὲ τῷ ἀντικειμένῳ τοῦ κατὰ	τὸν	φθόνον πάθους ὑπεκκαύματα ἦν· ἰσχύι
[6]	τῆς ἀγαθότητος ἐν ἑαυτῷ γεννήσας	τὸν	φθόνον, ὥσπερ λίθος ἀκρωρείας ἀπορραγεὶς
[8]	ἀναλογία τοῦ σωματικοῦ θανάτου πρὸς	τὸν	ψυχικόν ἐστι θάνατον· ὥσπερ γὰρ
[18]	τὸν σεβάσμιον αὐτοῖς ἐν Ἱεροσολύμοις	τόπον	ἄβατον προστάγματι τῶν δυναστευόντων γενέσθαι.
[6]	δύναμις καὶ ἡ τὸν περίγειον	τόπον	συνέχειν τε καὶ περικρατεῖν τεταγμένη,
[12]	καὶ τῶν ὑπὲρ τὸν ἀέρα	τόπων,	θεοῦ τὸ πρὸς πάντα διαρκῆ
[18]	ἐπετηδεύετο, ὡς ἐν πολλοῖς τῶν	τόπων	μηδέ, εἰ γέγονε ταῦτά ποτε,
[37]	τὸ ἓν ἐκεῖνο σῶμα ταῖς	τοσαύταις	τῶν πιστῶν μυριάσι κατὰ πᾶσαν
[17]	ἀπίστων ἡμῖν προφερόμενον. εἰ γὰρ	τοσαύτη	δύναμίς ἐστιν ἐν αὐτῷ, ὅσην
[1]	θεωρεῖται φύσιν, ἀνάγκῃ δὲ πᾶσα	τοσαύτην	εἶναι ὁμολογεῖν τοῦ λόγου τὴν
[4]	δύναμις· καὶ ὅσην ὁ ἡμέτερος,	τοσαύτην	καὶ ὁ τοῦ θεοῦ λόγος
[33]	ἐσχάτης ἂν εἴη ἀγνωμοσύνης ἐκεῖ	τοσαύτην	τῷ θεῷ προσμαρτυροῦντας δύναμιν ἀτονεῖν
[17]	μὲν ἦν πρὸς τοὺς εὐγνώμονας	τοσοῦτον	εἰπεῖν, ὅτι καὶ τοῖς ἰατροῖς
[38]	ἐπεσκεψάμεθα. τῷ δὲ παρόντι λόγῳ	τοσοῦτον	εἰπεῖν περὶ τῆς πίστεως καλῶς
[35]	τῆς σωτηρίας ἡμῶν τρόπος οὐ	τοσοῦτον	ἐκ τῆς κατὰ τὴν διδαχὴν
[35]	ἁμαρτίᾳ. ἐπεὶ δέ, καθὼς εἴρηται,	τοσοῦτον	μιμούμεθα τῆς ὑπερεχούσης δυνάμεως ὅσον
[35]	φύσις, ἀλλ´ ὅσον δυνατῶς ἔχει,	τοσοῦτον	νῦν παραδεξαμένη, τὸ λεῖπον τῷ
[24]	ἡ διηνεκὴς τῶν ὄντων οἰκονομία	τοσοῦτον	ὅσον ἡ ἐπὶ τὸ ἀσθενὲς
[32]	πρὸς τὸ ἡμέτερον ἐπικύψας πτῶμα,	τοσοῦτον	τῷ θανάτῳ προσήγγισεν, ὅσον τῆς
[25]	ἐν τῷ εἶναι τὴν φύσιν·	τότε	δὲ κατεμίχθη πρὸς τὸ ἡμέτερον,
[18]	μυστικῶς ἐπαίειν ἐπισταμένοις διῄρηται, μέχρι	τότε	κατὰ τὴν ἐξ ἀρχῆς νομισθεῖσαν
[25]	ἡμῖν εἶναι καὶ νῦν καὶ	τότε	κατὰ τὸ ἴσον διωμολόγηται. νῦν
[5]	τὸ κακὸν ἔνδοθεν, τῇ προαιρέσει	τότε	συνιστάμενον, ὅταν τις ἀπὸ τοῦ
[23]	οὐδέν, οἷα καθεώρα περὶ τὸν	τότε	φαινόμενον, κυοφορίαν ἀσυνδύαστον, καὶ γέννησιν
[7]	οὐκέτ´ ἄν, φησίν, εἰς τὴν	τοῦ	ἀγαθοῦ δημιουργίαν ἀνάγοιτο, ἀλλ´ ἕτερον
[21]	μὴ ὑφεστάναι ἐστίν· ἡ γὰρ	τοῦ	ἀγαθοῦ ἐναντίωσις, καθὼς ἐν τοῖς
[0]	τὴν δύναμιν, εἴτε κατὰ τὴν	τοῦ	ἀγαθοῦ ἐπίνοιαν, εἴτε κατὰ τὸ
[20]	μετὰ τοῦ δυνατοῦ τε καὶ	τοῦ	ἀγαθοῦ θεωροῖτο, κακίαν ἄν τις
[20]	καὶ τίς ἂν γένοιτο φανερωτέρα	τοῦ	ἀγαθοῦ μαρτυρία ἢ τὸ μεταποιηθῆναι
[39]	προέλθῃ, ἀλλ´ ἐπὶ τῆς τελειότητος	τοῦ	ἀγαθοῦ μένον ἀεί, ἐπάναγκες ἂν
[15]	ἀγαθὸν ἐπανάγοντος ὁ ἀπορρυεὶς τῆς	τοῦ	ἀγαθοῦ μετουσίας, ἔχρῃζε τῆς τοῦ
[6]	καὶ τὴν κακίαν ἐν τῇ	τοῦ	ἀγαθοῦ στερήσει θεωρεῖσθαι λέγομεν, οἷόν
[7]	πονηρία δὲ πᾶσα ἐν τῇ	τοῦ	ἀγαθοῦ στερήσει χαρακτηρίζεται, οὐ καθ´
[8]	οὐκ ἐκώλυσεν· ὅτι γὰρ ἐκτραπήσεται	τοῦ	ἀγαθοῦ τὸ ἀνθρώπινον, οὐκ ἠγνόησεν
[23]	κατὰ ταὐτὸν τὴν ἀπόδειξιν ἔχει,	τοῦ	ἀγαθοῦ, τοῦ σοφοῦ, τοῦ δικαίου.
[39]	τῇ ἐλλιπεῖ φύσει καὶ δεομένῃ	τοῦ	ἀγαθύνοντος ἑαυτὸν εἰσποιῶν καὶ τρόπον
[16]	τοῦ ὑγροῦ συμβαίνει, περιτρυφθέντος αὐτῷ	τοῦ	ἀγγείου, σκεδαννυμένου τε καὶ ἀφανιζομένου,
[37]	ὥστε τὸν ὁρῶντα τὴν ὀγκώδη	τοῦ	ἀγγείου τούτου περιοχὴν εἰδέναι μὴ
[40]	ὕδωρ ἐστίν, οὐδαμοῦ τῆς δωρεᾶς	τοῦ	ἁγίου πνεύματος ἐπιφανείσης τῷ γιγνομένῳ,
[2]	ἡμῶν μὲν τὸ πνεῦμα ἡ	τοῦ	ἀέρος ἐστὶν ὁλκή, ἀλλοτρίου πράγματος
[6]	κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ	τοῦ	αἰσθητοῦ πρὸς τὸ νοητὸν γίνεταί
[27]	καὶ ἧττον διαφορᾷ σύνθετον ἐκ	τοῦ	ἀκολούθου τὸ θεῖον ἀναφανήσεται, αὐτὸ
[39]	ἐστὶ πατήρ· ἐνταῦθά μοι νηφέτω	τοῦ	ἀκροατοῦ ἡ διάνοια, μὴ τῆς
[8]	τῷ τοιούτῳ τὸ μὴ εἶναι	τοῦ	ἀλγεινῶς εἶναι προτιμότερον κρίνεται. οὐκοῦν
[8]	καὶ μόνον ἐκεῖνο κακὸν ἡ	τοῦ	ἀληθινοῦ ἀγαθοῦ ἀλλοτρίωσις. πόνοις δὲ
[8]	φύσεως ἴδιόν ἐστιν, ἐφ´ ὧν	τοῦ	ἀληθῶς καλοῦ ἡ κατανόησις διὰ
[8]	ὑποκειμένῳ προσίσχεται, καί τις γίνεται	τοῦ	ἀλλοτρίου πρὸς τὸ ἡμέτερον παράλογος
[28]	θεῷ διὰ τοιαύτης εἰσόδου τῆς	τοῦ	ἀνθρωπίνου βίου κοινωνίας ἐφάψασθαι. ἀλλ´
[16]	αἰσθητόν φημι καὶ τὸ νοερὸν	τοῦ	ἀνθρωπίνου συγκρίματος, διὰ τῆς ἀρρήτου
[35]	θανάτου φρουράν, ᾗ τὸ δείλαιον	τοῦ	ἀνθρώπου γένος περιεσχέθη. τί οὖν
[40]	ἡ ἄνωθεν γέννησις ἀναστοιχείωσίς τις	τοῦ	ἀνθρώπου γίνεται, ταῦτα δὲ τὴν
[25]	διδάσκοντος τὸν οὐδὲ νῦν ἔξω	τοῦ	ἀνθρώπου εἶναι πεπιστευμένον; εἰ γὰρ
[28]	ἐν κακίᾳ λέγει, ἡ δὲ	τοῦ	ἀνθρώπου ἐπὶ τὸν βίον εἴσοδος
[15]	ἀρετῆς λόγον ἐν τῇ κατασκευῇ	τοῦ	ἀνθρώπου θεωρουμένης; οὔτε γὰρ τὸ
[5]	οὐκ ἀνάγκῃ τινὶ πρὸς τὴν	τοῦ	ἀνθρώπου κατασκευὴν ἐναχθείς, ἀλλ´ ἀγάπης
[5]	φύσεως, ἀνατρέπειν τὸν ἀποδοθέντα περὶ	τοῦ	ἀνθρώπου λόγον οἰήσεται. ἀλλ´ ὡς
[8]	οὐ τὸ ἔσωθεν, τὸ αἰσθητὸν	τοῦ	ἀνθρώπου μέρος διαλαμβάνουσα, αὐτῆς δὲ
[26]	ἀπατᾶται γὰρ καὶ αὐτὸς τῷ	τοῦ	ἀνθρώπου προβλήματι ὁ προαπατήσας τὸν
[6]	οὕτως δι´ ἀπάτης τῇ προαιρέσει	τοῦ	ἀνθρώπου τὴν κακίαν ἐμμίξας ὁ
[21]	τοίνυν γεγονότος ἑκουσίως τῇ συμφορᾷ	τοῦ	ἀνθρώπου τοῦ ἑαυτὸν δι´ ἡδονῆς
[15]	ἡ φύσις ἡμῶν ἀσθενήσασα, ἐδεῖτο	τοῦ	ἀνορθοῦντος ὁ ἐν τῷ πτώματι
[26]	οὐκοῦν οὐδ´ ἂν παρ´ αὐτοῦ	τοῦ	ἀντικειμένου μὴ εἶναι δίκαιόν τε
[25]	ἐξαιρεθὲν τοῦ θανάτου καὶ τῆς	τοῦ	ἀντικειμένου τυραννίδος ἔξω γενόμενον· ἡ
[22]	αὐτομολήσαντες· εἰ δέ τις κηδόμενος	τοῦ	ἀπεμποληθέντος βίᾳ κατὰ τοῦ ὠνησαμένου
[26]	μὴ ὂν μεταχώρησις, ὠφέλεια δὲ	τοῦ	ἀπὸ τούτων καθαιρομένου. καθάπερ γάρ,
[8]	ἡ τοῦ πεπτωκότος ἀνόρθωσις, ἡ	τοῦ	ἀπολωλότος ἀνάκλησις, ἡ τοῦ πεπλανημένου
[16]	πάθει γινόμενον· ἀλλὰ κἂν προσάψηται	τοῦ	ἀρρωστήματος, ἔξω πάθους ὁ θεραπευτὴς
[37]	ἐποίει τὸ σῶμα ᾧ ἐκ	τοῦ	ἄρτου ἡ σύστασις ἦν, καὶ
[37]	τὸ θεοδόχον σῶμα τὴν τροφὴν	τοῦ	ἄρτου παραδεξάμενον λόγῳ τινὶ ταὐτὸν
[6]	δὲ τὸ εἶδος· ἀπεικόνισμα γὰρ	τοῦ	ἀρχετύπου ἐγεγόνει κάλλους· ἀπαθὴς δὲ
[40]	τῇ διανοίᾳ· ἡ γὰρ προσθήκη	τοῦ	ἀτελεύτητον εἶναι ἄλλην τινὰ φύσιν
[37]	εἰς θείαν μετέστη δύναμιν, διὰ	τοῦ	αὐτοῦ καὶ νῦν τὸ ἴσον
[40]	μετὰ ταῦτα περὶ τὸν βίον	τοῦ	βαπτισθέντος ᾖ, τί μεταπεποίηται ἰδεῖν
[40]	ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλασίονα. ἃ πρὸ	τοῦ	βαπτίσματος ἔλεγον, τὰ αὐτὰ καὶ
[40]	αὐτὴ καθ´ ἑαυτὴν μεταβολὴν ἐκ	τοῦ	βαπτίσματος οὐ προσίεται, οὔτε τὸ
[40]	ὤν, ἔπειτα ἐπιθρυλῶν ἑαυτῷ διὰ	τοῦ	βαπτίσματος τὴν πρὸς τὸ κρεῖττον
[40]	ὃ πολλοὶ τῶν προσιόντων τῇ	τοῦ	βαπτίσματος χάριτι παρορῶσι, δι´ ἀπάτης
[26]	τῶν ὁμοίων ἀντιδόσεως μὴ ἐκπεσεῖν	τοῦ	βελτίονος. ὥσπερ γὰρ τῷ ἐδέσματι
[8]	καταθυμίων ἀπόλαυσιν αἱρετόν ἐστι τοῖς	τοῦ	βίου μετέχουσιν. ὡς εἴ γέ
[15]	θεὸν ἐν ἀνθρώποις; ἐὰν ἀφέλῃς	τοῦ	βίου τὰς θεόθεν γινομένας εὐεργεσίας,
[35]	οὕτω μοι νόησον καὶ τὸν	τοῦ	βίου τούτου λαβύρινθον ἀδιεξίτητον εἶναι
[37]	ἅπαν καταμερισθείη τὸ σῶμα ἡ	τοῦ	βοηθοῦντος δύναμις, οὕτω τοῦ διαλύοντος
[6]	κάλλους· ἀπαθὴς δὲ τὴν φύσιν·	τοῦ	γὰρ ἀπαθοῦς μίμημα ἦν· ἀνάπλεως
[25]	ἐνδυόμενον καὶ ἐμπεριέχον καὶ ἐγκαθήμενον;	τοῦ	γὰρ ὄντος ἐξῆπται τὰ ὄντα,
[27]	ἢ ἐπιγείῳ συσχηματισθῆναι τὸ θεῖον.	τοῦ	γὰρ ὑψίστου καὶ ἀπροσίτου κατὰ
[15]	θεοπρεποῦς ἀποκρίσεως. ζητεῖς τὴν αἰτίαν	τοῦ	γενέσθαι θεὸν ἐν ἀνθρώποις; ἐὰν
[40]	γνωρίζομεν, δι´ ἐκείνων προσήκει δειχθῆναι	τοῦ	γενομένου υἱοῦ θεοῦ τὴν πρὸς
[26]	δίκαιον δείκνυσιν, ὁ δὲ σκοπὸς	τοῦ	γιγνομένου μαρτυρία τῆς τοῦ ἐνεργοῦντος
[12]	ἄρρητον παντάπασιν ὄντα καὶ ἀνερμήνευτον.	~Τοῦ	δὲ θεὸν ἐν σαρκὶ πεφανερῶσθαι
[0]	ἢ ἐλλιπὲς ἡγεῖται τὸ θεῖον;	τοῦ	δὲ κατὰ τὸ εἰκὸς τὴν
[32]	ἢ τῆς πράξεως ἀνθρωπικῶς διεξαγομένης,	τοῦ	δὲ κατὰ τὸ κρυπτὸν νοουμένου
[7]	δὲ μὴ ὂν οὐχ ὑφέστηκε,	τοῦ	δὲ μὴ ὑφεστῶτος δημιουργὸς ὁ
[39]	ἐστι τὸ γινόμενον, ὃς περὶ	τοῦ	δεῖν ἄνωθεν γεννηθῆναι παρὰ τοῦ
[39]	τοῦ ἐλλιποῦς τὸ τέλειον, καὶ	τοῦ	δεομένου τὸ μὴ δεόμενον, καὶ
[26]	μὲν τὸ δηλητήριον, ὁ δὲ	τοῦ	δηλητηρίου ἀλεξητήριον, καὶ οὐδὲν ὁ
[37]	ἀλεξητήριον τὴν προεντεθεῖσαν τῷ σώματι	τοῦ	δηλητηρίου βλάβην διὰ τῆς οἰκείας
[22]	ἡμῶν ἑαυτοὺς ἀπεμπολησάντων ἔδει παρὰ	τοῦ	δι´ ἀγαθότητα πάλιν ἡμᾶς εἰς
[5]	γὰρ θεοῦ ἔργον ὁ ἄνθρωπος,	τοῦ	δι´ ἀγαθότητα τὸ ζῷον τοῦτο
[39]	δεομένου τὸ μὴ δεόμενον, καὶ	τοῦ	διὰ προκοπῆς ἀνιόντος τὸ μὴ
[12]	ὄντων καταλαμβάνομεν, οὕτως καὶ ἐπὶ	τοῦ	διὰ σαρκὸς ἡμῖν φανερωθέντος θεοῦ
[32]	τίς γὰρ ἂν γένοιτο, φησί,	τοῦ	διὰ σταυροῦ θάνατος ἀτιμότερος; τί
[16]	δυνάμει κατὰ τὸ ἴσον ἡ	τοῦ	διακριθέντος ἕνωσις διαβαίνει. καὶ τοῦτό
[37]	ἡ τοῦ βοηθοῦντος δύναμις, οὕτω	τοῦ	διαλύοντος τὴν φύσιν ἡμῶν ἀπογευσάμενοι
[21]	οὐκοῦν ὡς ἀγαθὸς οἶκτον λαμβάνει	τοῦ	διαπεπτωκότος, ὡς σοφὸς οὐκ ἀγνοεῖ
[21]	οὐκ ἔχει, διότι πέρας οὐδὲν	τοῦ	διεξο– δευομένου καταλαμβάνεται· τὸ δὲ
[21]	δ´ ἂν εἴη καὶ ἡ	τοῦ	δικαίου κρίσις· οὐ γὰρ ἄν
[20]	ἀληθῶς ἐστὶν ἀγαθόν, μὴ μετὰ	τοῦ	δικαίου τε καὶ σοφοῦ καὶ
[20]	οὐκ ἔστιν· οὔτε ἡ δύναμις	τοῦ	δικαίου τε καὶ σοφοῦ κεχωρισμένη
[23]	ἔχει, τοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ σοφοῦ,	τοῦ	δικαίου. τὸ μὲν γὰρ ἑλέσθαι
[20]	καὶ τὰ λοιπά, εἰ ἔξω	τοῦ	δικαίου τὸ σοφὸν φέροιτο, ἢ
[33]	ἁπλοῦς ἐξαρκεῖ λόγος πρὸς τὴν	τοῦ	δόγματος ἀγαγεῖν συγκατάθεσιν. ἀντερωτήσωμεν γάρ,
[0]	τὸ τῶν θεῶν πλῆθος ἀπὸ	τοῦ	δόγματος, τῆς διὰ πάντων ταὐτότητος
[16]	διισχυρίζετο, φεύγειν ἔδει τὴν ἀτοπίαν	τοῦ	δόγματος, ὡς οὐδὲν ὑγιὲς περὶ
[20]	τὸ δίκαιον, εἰ μὴ μετὰ	τοῦ	δυνατοῦ τε καὶ τοῦ ἀγαθοῦ
[20]	δικαίου τε καὶ σοφοῦ καὶ	τοῦ	δυνατοῦ τεταγμένον· τὸ γὰρ ἄδικον
[21]	ἑκουσίως τῇ συμφορᾷ τοῦ ἀνθρώπου	τοῦ	ἑαυτὸν δι´ ἡδονῆς τῷ ἐχθρῷ
[32]	ὅλον συνεκδιδομένη. τί οὖν ἔξω	τοῦ	εἰκότος ἐν τῷ μυστηρίῳ μανθάνομεν,
[24]	καὶ τῷ θανάτῳ ἐγκατηνέχθημεν, τί	τοῦ	εἰκότος ἔξω παρὰ τοῦ μυστηρίου
[37]	οὐ μειούμενον. τάχα τοίνυν ἐγγὺς	τοῦ	εἰκότος λόγου γινόμεθα. εἰ γὰρ
[8]	ὄντος ὑπέστη, εὐθὺς ἀπὸ τροπῆς	τοῦ	εἶναι ἀρξάμενα, πάντοτε δι´ ἀλλοιώσεως
[13]	καταλήγομεν. ἐκ πάθους γὰρ ἀρξάμενος	τοῦ	εἶναι ὁ ἄνθρωπος πάθει συναπαρτίζεται.
[21]	τὸν ἐξ ἀλλοιώσεως τὴν ἀρχὴν	τοῦ	εἶναι σχόντα μὴ τρεπτὸν εἶναι
[3]	φύσεως ἑνότης παραμενέτω· ἐκ δὲ	τοῦ	Ἑλληνισμοῦ ἡ κατὰ τὰς ὑποστάσεις
[0]	προσαρμοστέον. οὐ τοῖς αὐτοῖς θεραπεύσεις	τοῦ	Ἕλληνος τὴν πολυθείαν καὶ τοῦ
[39]	ἑστῶτος παρὰ πολὺ τιμιώτερον, καὶ	τοῦ	ἐλλιποῦς τὸ τέλειον, καὶ τοῦ
[37]	ἐφηδυνόμενον, πρὸς τὴν τοῦ θερμοῦ	τοῦ	ἐν ἡμῖν συμμαχίαν. οὐκοῦν ὁ
[21]	τίς ἐστιν εἰς ἕτερον ἀπὸ	τοῦ	ἐν ᾧ ἐστὶν εἰς ἀεὶ
[5]	ἡ δὲ τοῦ κρείττονος ἀναχώρησις	τοῦ	ἐναντίου γίνεται γένεσις. ἐπεὶ οὖν
[8]	τὸ κακὸν ὕλην, πάλιν ἀμιγὲς	τοῦ	ἐναντίου διὰ τῆς ἀναστάσεως ἀναπλάσας,
[7]	ἑαυτῆς τοῦ καλοῦ τε καὶ	τοῦ	ἐναντίου διακρίνειν τὴν φύσιν. ὁ
[8]	ἀχρειωθὲν ἡμῶν μέρος τῇ παραδοχῇ	τοῦ	ἐναντίου λύεται. ὁ δὲ τοῦ
[9]	δὲ ἀληθῶς καλὸν ἀμιγές ἐστι	τοῦ	ἐναντίου. πρέπει δὲ θεῷ πᾶν
[26]	σκοπὸς τοῦ γιγνομένου μαρτυρία τῆς	τοῦ	ἐνεργοῦντος ἀγαθότητος γίγνεται. ἴδιον μὲν
[15]	γινόμενα βλέποντες, διὰ τούτων τὴν	τοῦ	ἐνεργοῦντος ἀναλογιζόμεθα φύσιν. εἰ οὖν
[32]	τοῦ καθ´ ἡμᾶς σώματος ἡ	τοῦ	ἑνὸς τῶν αἰσθητηρίων ἐνέργεια πρὸς
[8]	πικραὶ φαρμακοποσίαι πρὸς τὴν ἀναίρεσιν	τοῦ	ἐνσκήψαντος τῷ σώματι πάθους παραλαμβάνονται,
[34]	οἱ πεπεισμένοι κατὰ τὴν ἀψευδῆ	τοῦ	ἐπαγγειλαμένου ὑπόσχεσιν πάντως παρεῖναι τὴν
[27]	φύσεως ἡμῶν ἡ διόρθωσις, εἰ	τοῦ	ἐπιγείου ζῴου νενοσηκότος ἕτερόν τι
[16]	γέννησις, ἡ αὔξησις, ἡ διὰ	τοῦ	ἐπιρρύτου τε καὶ ἀπορρύτου τῆς
[35]	ὁμοιότης ἐν τοῖς γινομένοις παρὰ	τοῦ	ἑπομένου πρὸς τὸν ἡγούμενον. χρὴ
[34]	τὸ ἐνεργούμενον. εἰ γὰρ ἐπὶ	τοῦ	ἑτέρου τῆς ἀνθρωποποιίας εἴδους αἱ
[35]	τὸν τῆς κακίας ῥύπον ἀποκλυσάμενοι	τοῦ	ἑτέρου τῶν καθαρσίων εἴδους οὐκ
[32]	ἡμιτελὴς ἂν ἡ πρόθεσις ἔμεινε	τοῦ	ἑτέρου τῶν τῆς φύσεως ἡμῶν
[38]	καλῶς ἔχειν ᾠήθημεν ὅσον ἡ	τοῦ	εὐαγγελίου περιέχει φωνή, τὸ τὸν
[25]	τὰ ὄντα οὐδένα ἂν ἐκ	τοῦ	εὐλόγου ξενισμὸν ἐπαγάγοι. τίς γὰρ
[32]	διειλημμένης ἐν τῷ ἑνὶ γενόμενος	τοῦ	ἐφεξῆς μὴ προσήψατο, ἡμιτελὴς ἂν
[26]	ἀνθρωπίνης φύσεως κεκαλυμμένῃ, ἀγνοηθέντα παρὰ	τοῦ	ἐχθροῦ, τὸν θεὸν ἐντὸς τοῦ
[40]	ἤκουσαν καὶ παρὰ τούτου τὴν	τοῦ	Ζακχαίου φωνὴν ὅτι Εἴ τινά
[1]	ὤν, ζῇ πάντως· εἰ δὲ	τοῦ	ζῇν κεχώρισται, οὐδὲ ἐν ὑποστάσει
[32]	παραληφθῆναι τὴν γένεσιν· οὐ γὰρ	τοῦ	ζῆσαι δεόμενος ὁ ἀεὶ ὢν
[1]	τοῦ λόγου ἔργα τὰ πάντα	τοῦ	ζῶντος μὲν καὶ ὑφεστῶτος, ὅτι
[15]	ἐν τῷ πτώματι ἄνθρωπος, ἐδεῖτο	τοῦ	ζωοποιοῦντος ὁ ἀφαμαρτὼν τῆς ζωῆς,
[35]	καὶ τὸ πρὸς τὴν σύστασιν	τοῦ	ζῴου καταβαλλόμενον; ἀλλ´ ὅμως, εἰ
[33]	τὸ εἰς ἀφορμὴν τῆς συστάσεως	τοῦ	ζῴου καταβαλλόμενον. ἀλλὰ μὴν οὐδεὶς
[8]	ἀλλ´, ἐπειδὴ πᾶν δέρμα χωρισθὲν	τοῦ	ζῴου νεκρόν ἐστι, πάντως οἶμαι
[2]	θείας δυνάμεως, εἰ καθ´ ὁμοιότητα	τοῦ	ἡμετέρου καὶ τὸ ἐν αὐτῷ
[2]	διὰ τὸ μὴ δεῖν ἐλλιπέστερον	τοῦ	ἡμετέρου λόγου τὸν τοῦ θεοῦ
[1]	ὑπόστασιν ἔχειν νομισθήσεται, καθ´ ὁμοιότητα	τοῦ	ἡμετέρου μεταχωρῶν εἰς ἀνύπαρκτον· ἀλλ´
[2]	μὴν ἀλλότριόν τι καθ´ ὁμοιότητα	τοῦ	ἡμετέρου πνεύματος ἔξωθεν ἐπιρρεῖν τῷ
[8]	γενόμενον. οὕτως οὖν καὶ ὁ	τοῦ	ἡμετέρου σκεύους πλάστης, τῷ αἰσθητικῷ
[37]	βλέπων δυνάμει πρὸς τὸν ὄγκον	τοῦ	ἡμετέρου σώματος βλέπει· ἐν ἐμοὶ
[16]	~Ἀλλ´ αὐτή, φησίν, ἡ τροπὴ	τοῦ	ἡμετέρου σώματος πάθος ἐστίν. ὁ
[32]	γὰρ οὐκ ἄλλοθεν, ἀλλ´ ἐκ	τοῦ	ἡμετέρου φυράματος ὁ θεοδόχος ἄνθρωπος
[29]	τοῦ θεοῦ μιαιφονία, οὐδὲ ἡ	τοῦ	Ἡρῴδου παράνομος παιδοφονία, οὐδὲ τὰ
[32]	ἡμᾶς ἐπὶ τὴν ζωὴν ἐκ	τοῦ	θανάτου ἀνακαλούμενος. ἐπεὶ οὖν ὅλης
[16]	περιστέγοντος. καθάπερ δὲ ἡ ἀρχὴ	τοῦ	θανάτου ἐν ἑνὶ γενομένη πάσῃ
[9]	τοῦ θανάτου πεῖραν, τὴν ἐκ	τοῦ	θανάτου ἐπάνοδον· ἢ εἰ ἔξω
[25]	γενόμενον· ἡ γὰρ ἐκείνου ἀπὸ	τοῦ	θανάτου ἐπάνοδος ἀρχὴ τῷ θνητῷ
[24]	τοῦ σκότους, ζωῇ δὲ ἡ	τοῦ	θανάτου καθαίρεσις. ἐπεὶ οὖν τῆς
[32]	τὸ μὴ τῷ ἀτίμῳ τρόπῳ	τοῦ	θανάτου καθυβρισθῆναι. τίς γὰρ ἂν
[25]	θεῖον ἐπιμιξίᾳ γένηται θεῖον, ἐξαιρεθὲν	τοῦ	θανάτου καὶ τῆς τοῦ ἀντικειμένου
[35]	τοῦ πλημμελήσαντος μεταμελείας καὶ τῆς	τοῦ	θανάτου μιμήσεως, δι´ ὧν ἐκλύεταί
[35]	τὴν κοινὴν γέγονε φύσιν, ἡ	τοῦ	θανάτου μίμησις ἡ παρ´ ἡμῶν
[13]	ἐκ παρθενίας προσέθηκεν· καὶ ὁ	τοῦ	θανάτου μνησθεὶς καὶ τὴν ἀνάστασιν
[35]	ὕδατί τε βαπτισθῆναι καὶ ἐκ	τοῦ	θανάτου πάλιν ἀναδῦναι. ἀλλ´ ὥσπερ
[32]	τῆς φύσεως ἡμῶν τὴν ἐκ	τοῦ	θανάτου πάλιν ἐπάνοδον, οἱονεὶ χεῖρα
[17]	τε καὶ τρεφόμενος, καὶ τῇ	τοῦ	θανάτου πείρᾳ σώζων τὸν ἄνθρωπον,
[9]	τέλειον τῆς φύσεως πρόοδον, τὴν	τοῦ	θανάτου πεῖραν, τὴν ἐκ τοῦ
[26]	καὶ αὐξήσεως, καὶ μέχρι τῆς	τοῦ	θανάτου πείρας διεξελθών, τὰ προειρημένα
[35]	πληρωθεῖσα. διεστάλη τε γὰρ διὰ	τοῦ	θανάτου τὰ ἡνωμένα καὶ πάλιν
[18]	σωματικῆς ζωῆς τὴν ὑπεροψίαν καὶ	τοῦ	θανάτου τὴν καταφρόνησιν, ἣν οἱ
[33]	γεννώμενον κρεῖττον γένηται τῆς ἐκ	τοῦ	θανάτου φθορᾶς· ἐπειδὰν οὖν τούτων
[23]	αἱρεῖται λύτρον τῶν ἐν τῇ	τοῦ	θανάτου φρουρᾷ καθειργμένων γενέσθαι. ἀλλὰ
[35]	δέ φημι τροπικῶς τὴν ἀδιέξοδον	τοῦ	θανάτου φρουράν, ᾗ τὸ δείλαιον
[32]	τὸν θάνατον, ἀλλὰ τὸ ἔμπαλιν	τοῦ	θανάτου χάριν παραληφθῆναι τὴν γένεσιν·
[30]	τῷ λόγῳ κατεσκευάζετο, τὸ παρὰ	τοῦ	θείου βουλήματος ἀποκληροῦσθαι τοῖς ἀνθρώποις
[5]	λόγος. οὐδεμία κακοῦ γένεσις ἐκ	τοῦ	θείου βουλήματος τὴν ἀρχὴν ἔσχεν·
[36]	ἡ τῶν γραφῶν διδασκαλία ἐντὸς	τοῦ	θείου γενέσθαι χοροῦ τὸν μὴ
[32]	οὐχὶ πάντως μίξις τις ἐμφαίνεται	τοῦ	θείου πρὸς τὸ ἀνθρώπινον, τῆς
[11]	τὸν δὲ τῆς ἀνακράσεως τρόπον	τοῦ	θείου πρὸς τὸν ἄνθρωπον συνιδεῖν
[23]	ἐν ῥήματι μόνῳ καὶ ὁρμῇ	τοῦ	θελήματος παρ´ αὐτοῦ γινομένην, τήν
[24]	δυνάμει τοῦ θεοῦ συστῆναι, αὐτοῦ	τοῦ	θελήματος πρὸς τὸ δοκοῦν οὐσιωθέντος.
[33]	θεῖον οἴεσθαι πρὸς τὴν ἐκπλήρωσιν	τοῦ	θελήματος. τί κοινόν, φασίν, ὕδατι
[15]	ὑποστήσας ἐν μόνῃ τῇ ὁρμῇ	τοῦ	θελήματος, τί οὐχὶ καὶ τὸν
[37]	τῷ σώματι δέξασθαι. μόνου δὲ	τοῦ	θεοδόχου σώματος ἐκείνου ταύτην δεξαμένου
[15]	ἔχει, τί ἐπαισχύνονται τῇ ὁμολογίᾳ	τοῦ	θεὸν ἀνθρωπίνης ἅψασθαι φύσεως, οὐδεμιᾶς
[13]	ἄνθρωπον εἶναι εἰς τὴν περὶ	τοῦ	θεὸν αὐτὸν εἶναι πίστιν ἐναχθῆναι.
[34]	λόγου συνηγορία γίνεται. δειχθέντος γὰρ	τοῦ	θεὸν εἶναι τὸν ἐν σαρκὶ
[13]	ἐν τούτοις ἐστὶν ἡ ἀπόδειξις	τοῦ	θεὸν εἶναι τὸν κηρυσσόμενον. ἄνθρωπος
[25]	ἐπαισχύνονται τῇ οἰκονομίᾳ τοῦ μυστηρίου	τοῦ	θεὸν ἐν ἀνθρώπῳ γεγενῆσθαι διδάσκοντος
[37]	καὶ νῦν τὸν τῷ λόγῳ	τοῦ	θεοῦ ἁγιαζόμενον ἄρτον εἰς σῶμα
[20]	τε καὶ τεχνικὸν τῆς οἰκονομίας	τοῦ	θεοῦ διαδείκνυσιν. ἐπεὶ δέ, καθὼς
[7]	οὐκέτ´ ἂν ὁ τῆς ἀγαθότητος	τοῦ	θεοῦ διασώζοιτο λόγος, εἴπερ ἐν
[34]	δι´ εὐχῆς τὸ θεῖον, τῇ	τοῦ	θεοῦ δυνάμει, καθὼς ἐν τοῖς
[5]	τῶν φωνῶν σημαινόμενον, ἡ ἀίδιος	τοῦ	θεοῦ δύναμις, ἡ ποιητικὴ τῶν
[6]	ὑπερίσχυε γὰρ ἡ τῆς εὐλογίας	τοῦ	θεοῦ δύναμις τῆς τούτου βίας·
[2]	ἐλλιπέστερον τοῦ ἡμετέρου λόγου τὸν	τοῦ	θεοῦ εἶναι λόγον, εἴπερ τούτου
[2]	ἰδιαζούσῃ ὑποστάσει θεωρουμένην, οὔτε χωρισθῆναι	τοῦ	θεοῦ, ἐν ᾧ ἔστιν, ἢ
[18]	ὁ ἀπόστολος, ἐπεφάνη ἡ χάρις	τοῦ	θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις,
[17]	προφητεία, τὸ πλῆθος τῆς χρηστότητος	τοῦ	θεοῦ κεκρυμμένην ἔχει τὴν ὠφέλειαν
[8]	χάριν τῆς περὶ τὸν ἄνθρωπον	τοῦ	θεοῦ κηδεμονίας. τὸ ζῇν διὰ
[40]	ἑκάστου προαιρέσεως κατὰ τὴν δικαίαν	τοῦ	θεοῦ κρίσιν ἀναφυόμενα τῷ βίῳ,
[1]	ἀκόλουθον ὁμολογηθείη τὸ ὑφεστάναι τὸν	τοῦ	θεοῦ λόγον ἀιδίως, ἀνάγκη πᾶσα
[1]	ἀλλὰ μὴν ἀσεβὲς ἀπεδείχθη τὸν	τοῦ	θεοῦ λόγον ἀνυπόστατον εἶναι. οὐκοῦν
[1]	ἀτοπίαν ἐκφεύξεται, τόν τε ζῶντα	τοῦ	θεοῦ λόγον καὶ ἐνεργὸν καὶ
[1]	τῶν παρ´ ἡμῖν καὶ τὸν	τοῦ	θεοῦ λόγον ὑπονοεῖν, οὕτω μεταχθήσεται
[5]	αὐτὸ τοῦτο ῥῆμα ὢν ὁ	τοῦ	θεοῦ λόγος, ἢ ἕξις ἐπιστήμης
[37]	ἐφηδυσμένον τῷ οἴνῳ, ὁ δὲ	τοῦ	θεοῦ λόγος, καθὼς ἐν τοῖς
[4]	τῷ ἡμετέρῳ ῥήματι καὶ ὁ	τοῦ	θεοῦ λόγος καὶ τὸ πνεῦμα
[8]	διευκρινηθέντων, ἐν οἷς ἀπεδείκνυτο ὁ	τοῦ	θεοῦ λόγος οὐσιώδης τις καὶ
[4]	ὁ ἡμέτερος, τοσαύτην καὶ ὁ	τοῦ	θεοῦ λόγος τὴν ἰσχὺν ἔχει.
[1]	ὑποκειμένῳ ἐστίν· οὕτως καὶ ὁ	τοῦ	θεοῦ λόγος τῷ μὲν ὑφεστάναι
[2]	ἀνύπαρκτον ἀναχεομένην, ἀλλὰ καθ´ ὁμοιότητα	τοῦ	θεοῦ λόγου καθ´ ὑπόστασιν οὖσαν,
[5]	τὴν δὲ κατὰ ἄνθρωπον οἰκονομίαν	τοῦ	θεοῦ λόγου κατὰ τὸ ἴσον
[37]	θεοῦ ἁγιαζόμενον ἄρτον εἰς σῶμα	τοῦ	θεοῦ λόγου μεταποιεῖσθαι πιστεύομεν. καὶ
[37]	τὸ δὲ σῶμα τῇ ἐνοικήσει	τοῦ	θεοῦ λόγου πρὸς τὴν θεικὴν
[29]	τῶν Ἰουδαίων κατὰ τῶν ἁγίων	τοῦ	θεοῦ μιαιφονία, οὐδὲ ἡ τοῦ
[24]	ἐναντία δύναμις ἀκράτῳ προσμῖξαι τῇ	τοῦ	θεοῦ παρουσίᾳ καὶ γυμνὴν ὑποστῆναι
[15]	τὴν αἰτίαν τῆς ἐν ἀνθρώποις	τοῦ	θεοῦ παρουσίας. ἐδεῖτο γὰρ τοῦ
[25]	ὁ τρόπος τῆς ἐν ἡμῖν	τοῦ	θεοῦ παρουσίας οὐχ ὁ αὐτὸς
[30]	ὑπολειπόμενον μέρος, ἢ μὴ βουληθέντος	τοῦ	θεοῦ πᾶσιν ἀφθόνως τὴν εὐεργεσίαν
[16]	τοῦτό ἐστι τὸ μυστήριον τῆς	τοῦ	θεοῦ περὶ τὸν θάνατον οἰκονομίας
[24]	φαινομένων καταλαμβάνεται, ἐν τῇ δυνάμει	τοῦ	θεοῦ συστῆναι, αὐτοῦ τοῦ θελήματος
[37]	ἐξομοιοῖ, οὕτως τὸ ἀθανατισθὲν ὑπὸ	τοῦ	θεοῦ σῶμα ἐν τῷ ἡμετέρῳ
[1]	τῆς ὁμωνυμίας τοιαύτην καὶ ἐπὶ	τοῦ	θεοῦ τὴν ζωὴν ἢ τὴν
[4]	δυνάμεις αὐτῶν ἐν τῷ πνεύματι	τοῦ	θεοῦ τὴν σύστασιν ἔσχον, ἆρα
[20]	θεοπρεπῶν ὑπολήψεων. ζητοῦμεν πάντως ἐπὶ	τοῦ	θεοῦ τῆς ἀγαθότητος τὰ σημεῖα.
[31]	περιάγεσθαι. οὐκοῦν οὐ τῆς ἀγαθότητος	τοῦ	θεοῦ τὸ ἔγκλημα, τὸ μὴ
[8]	συνετωτέροις ἰατρεία καὶ θεραπεία παρὰ	τοῦ	θεοῦ τὸ ἴδιον πλάσμα πρὸς
[19]	ἢ τὸ τὰς εὐσεβεῖς περὶ	τοῦ	θεοῦ ὑπολήψεις ἐπὶ κεφαλαίων διεξελθεῖν;
[23]	ἦν αὐτὸν γυμνῇ προσβλέψαι τῇ	τοῦ	θεοῦ φαντασίᾳ, μὴ σαρκός τινα
[2]	ᾧ ἔστιν, ἢ τοῦ λόγου	τοῦ	θεοῦ, ᾧ παρομαρτεῖ, δυναμένην· οὔτε
[37]	οἴνῳ πολλάκις ἐφηδυνόμενον, πρὸς τὴν	τοῦ	θερμοῦ τοῦ ἐν ἡμῖν συμμαχίαν.
[1]	τῆς ὑπερκειμένης φύσεως τῷ μεγαλείῳ	τοῦ	θεωρουμένου πᾶν τὸ περὶ αὐτῆς
[33]	ἡμῶν τὸ τοιοῦτον ἀκούσωσιν, ὅτι,	τοῦ	θνητοῦ πρὸς τὴν ζωὴν μεταβαίνοντος,
[15]	τοῦ θεοῦ παρουσίας. ἐδεῖτο γὰρ	τοῦ	ἰατρεύοντος ἡ φύσις ἡμῶν ἀσθενήσασα,
[6]	ὥσπερ λίθος ἀκρωρείας ἀπορραγεὶς ὑπὸ	τοῦ	ἰδίου βάρους πρὸς τὸ πρανὲς
[15]	γευόμενος, καὶ οὕτως διὰ τῆς	τοῦ	ἰδίου σώματος ἀναστάσεως τὸν σκόπον
[0]	τοῦ Ἕλληνος τὴν πολυθείαν καὶ	τοῦ	Ἰουδαίου τὴν περὶ τὸν μονογενῆ
[4]	Ἰουδαῖος, οὐκέτ´ ἂν ἡμῖν ἐκ	τοῦ	ἴσου δύσκολος ὁ πρὸς ἐκεῖνον
[8]	ἀλγηδόνες, ὧν ἡ διήγησις ἐκ	τοῦ	ἴσου τὸ ἄφραστον ἔχει τῇ
[1]	ἐπανορθώσασθαι. οὐδὲ γὰρ τοῖς ἔξω	τοῦ	καθ´ ἡμᾶς δόγματος ἄλογον εἶναι
[32]	συνεπαρθεὶς τῇ θεότητι, ὥσπερ ἐπὶ	τοῦ	καθ´ ἡμᾶς σώματος ἡ τοῦ
[35]	τῶν τε κεκαθαρμένων καὶ τῶν	τοῦ	καθαρσίου προσδεομένων ἐστίν. ἐφ´ ὧν
[35]	δι´ ἀλλήλων κρατούμενα. ἐπεὶ οὖν	τοῦ	καθηγουμένου τῆς ζωῆς ἡμῶν ὁ
[35]	τὸν ἄνθρωπον. ἀλλ´ ἐπὶ μὲν	τοῦ	καθηγουμένου τῆς σωτηρίας ἡμῶν τὸ
[8]	ἀρρήτῳ ἐκείνῃ σοφίᾳ καὶ δυνάμει	τοῦ,	καθὼς λέγει τὸ εὐαγγέλιον, τοὺς
[23]	πρὸς τὴν χρείαν συνεισφερούσης, ἀλλὰ	τοῦ	καὶ τῇ θαλάσσῃ τὸ γένος
[29]	τὸν φθόνον καὶ τὴν ἀδελφοκτονίαν	τοῦ	Κάιν προσάγει τῷ ἀνθρώπῳ τὴν
[8]	μὴ συγκείμενον; ἐπεὶ δὲ χρεία	τοῦ	κἀκείνης τὰς ἐμφυείσας ἐξ ἁμαρτιῶν
[8]	οὖν μία τίς ἐστιν ἡ	τοῦ	κακοῦ κοινωνία, καθὼς προείρηται, ἐν
[17]	καὶ τόδε τι πρὸς τὴν	τοῦ	κακοῦ λύσιν ἐπενόησεν, ἕτερον δέον,
[26]	τι κακίας ἔκγονον τῷ εὑρετῇ	τοῦ	κακοῦ περιφυέντων, ὁ προσεγγισμὸς τῆς
[29]	καθεξῆς γενεαῖς κατεπράχθη, πολυτρόπως τῆς	τοῦ	κακοῦ ῥίζης ἐν ταῖς τῶν
[35]	ἀφανισμόν, ἀλλά τινα διακοπὴν τῆς	τοῦ	κακοῦ συνεχείας, συνδραμόντων δύο πρὸς
[8]	ἐπειδὴ γὰρ τῷ αὐτεξουσίῳ κινήματι	τοῦ	κακοῦ τὴν κοινωνίαν ἐπεσπασάμεθα, διά
[26]	τρόπον ταῖς μακραῖς περιόδοις ἐξαιρεθέντος	τοῦ	κακοῦ τῆς φύσεως, τοῦ νῦν
[35]	κακίας χωρῶν, τῷ δὲ θανάτῳ	τοῦ	κακοῦ τὸν ἀφανισμὸν ἐργαζόμενος. ἀλλ´
[5]	ἡ ὄρεξις φέροιτο, οὐκ ἂν	τοῦ	καλλίστου τε καὶ τιμιωτάτου τῶν
[26]	ἐκτακῆναι αὐτὸ τὸ ἐπὶ λύμῃ	τοῦ	κάλλους ἐγκείμενον· κατὰ τὸν αὐτὸν
[5]	τότε συνιστάμενον, ὅταν τις ἀπὸ	τοῦ	καλοῦ γένηται τῆς ψυχῆς ἀναχώρησις.
[8]	φύσιν ἡμῶν εἰς γένεσιν, ἐπειδὴ	τοῦ	καλοῦ διαμαρτήσεσθαι προεώρα τὸν γενησόμενον,
[8]	τῶν αἰσθήσεων ἁμαρτηθείσης, τῆς δὲ	τοῦ	καλοῦ διαμαρτίας τὴν τῆς ἐναντίας
[9]	ὅ τι περ ἐν τῇ	τοῦ	καλοῦ θεωρεῖται χώρᾳ. ἢ τοίνυν
[6]	καὶ ἀνάκρασις, ὡς ἂν πάντα	τοῦ	καλοῦ κατὰ τὸ ἴσον μετέχοι
[9]	καταμέμικται, τοῦτο πάντως ἐν τῇ	τοῦ	καλοῦ μοίρᾳ καταλαμβάνεται, τὸ δὲ
[7]	νοῦν ἀποστήσαντας, αὐτὴν ἐφ´ ἑαυτῆς	τοῦ	καλοῦ τε καὶ τοῦ ἐναντίου
[21]	τῷ τῆς κακίας ἀγκίστρῳ τῆς	τοῦ	καλοῦ φαντασίας περιπλασθείσης· ἐν ταύτῃ
[20]	τις δύναμις ἐνεργεῖ πρὸς τὴν	τοῦ	κάμνοντος ἴασιν. οὐκοῦν τὴν σοφίαν
[27]	ἦν, ἡ δὲ θεία δύναμις	τοῦ	κάμνοντος μὴ ἐφήψατο, πρὸς τὸ
[33]	ἐνθεωρεῖται ποιότητι, καὶ πλεῖον οὐδὲν	τοῦ	κατ´ αἴσθησιν ὁρωμένου καταλαμβάνει ἡ
[26]	γεγονόσιν ἐνθεωρεῖται. ἡ μὲν γὰρ	τοῦ	κατ´ ἀξίαν ἀντίδοσις, δι´ ἧς
[32]	διὰ τοῦ σταυροῦ διδασκόμεθα, τετραχῆ	τοῦ	κατ´ αὐτὸν σχήματος διῃρημένου, ὡς
[21]	ἐν τούτῳ τοίνυν τῆς ἑτερότητος	τοῦ	κατ´ εἰκόνα γενομένου πρὸς τὸ
[34]	περιουσία τίς ἐστι τῆς ἀποδείξεως	τοῦ	κατὰ θεὸν ἐπιτελεῖσθαι τὸ ἐνεργούμενον.
[0]	προσθήκῃ τῶν σωζομένων ἡ ἐκκλησία,	τοῦ	κατὰ τὴν διδαχὴν πιστοῦ λόγου
[38]	περὶ τὸ μυστήριον ζητουμένων, πλὴν	τοῦ	κατὰ τὴν πίστιν λόγου, ὃν
[16]	πάθους, ὅπερ κακία ἐστίν, ἢ	τοῦ	κατὰ τὴν φύσιν κινήματος; εἰ
[6]	κατατρυφῶν· ταῦτα δὲ τῷ ἀντικειμένῳ	τοῦ	κατὰ τὸν φθόνον πάθους ὑπεκκαύματα
[5]	τὸ θεῖον, ὡς ἂν διὰ	τοῦ	καταλλήλου πρὸς τὸ οἰκεῖον τὴν
[26]	ἀγαθὸς καὶ σοφὸς ἐπὶ σωτηρίᾳ	τοῦ	καταφθαρέντος τῇ ἐπινοίᾳ τῆς ἀπάτης
[22]	ὅπερ ἂν ἐθέλοι λύτρον ἀντὶ	τοῦ	κατεχομένου λαβεῖν. ~Τί τοίνυν εἰκὸς
[23]	ὁ ἐχθρὸς ἐν ἐκείνῳ πλεῖον	τοῦ	κατεχομένου τὸ προκείμενον εἶδεν ἐν
[22]	μὴ τυραννικῇ τινὶ χρήσασθαι κατὰ	τοῦ	κατέχοντος ἡμᾶς αὐθεντίᾳ, μηδὲ τῷ
[36]	μικρὸν δέ φημι τῇ εὐκολίᾳ	τοῦ	κατορθώματος. τίς γὰρ πάρεστι πόνος
[8]	σκεύους τὸν κεκτημένον, ἔχοντα δὲ	τοῦ	κεραμεύειν τὴν ἐπιστήμην περιθρύψαι τῷ
[30]	γὰρ παρὰ τὴν πρώτην ἀρχὴν	τοῦ	κηρύγματος ὁμόγλωσσοι πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν
[31]	ἀναγκαστικῶς ἐφελκύσασθαι πρὸς τὴν παραδοχὴν	τοῦ	κηρύγματος. ποῦ τοίνυν ἐν τούτοις
[23]	τῶν διακονούντων ἐγγεωργούμενος καὶ διὰ	τοῦ	κόρου τῶν ἐσθιόντων πλείων γιγνόμενος,
[5]	παρέδειξεν, ἀνάγκη πᾶσα καὶ τῶν	τοῦ	κόσμου μερῶν μὴ ἄλλην ἐπινοεῖν
[5]	δύναμιν αἰτίαν εἶναι. εἰ δὲ	τοῦ	κόσμου παντὸς ἡ ὑπόστασις τῆς
[8]	λύσις δὲ ἡ εἰς τὰ	τοῦ	κόσμου στοιχεῖα πάλιν, ἀφ´ ὧν
[5]	προαίρεσιν ἔχουσα· ἀγαθοῦ δὲ ὄντος	τοῦ	κόσμου τὴν τῶν ἀγαθῶν προεκτικήν
[23]	τὸ δὲ συναλλαγματικὴν ποιήσασθαι τὴν	τοῦ	κρατουμένου λύτρωσιν τὸ δίκαιον δείκνυσι·
[26]	τοῦ ἐχθροῦ, τὸν θεὸν ἐντὸς	τοῦ	κρατοῦντος γενέσθαι ἀπάτη τίς ἐστι
[22]	τῷ περιόντι τῆς δυνάμεως ἀποσπάσαντα	τοῦ	κρατοῦντος καταλιπεῖν τινὰ δικαιολογίας ἀφορμὴν
[5]	ἑαυτὴν ἡ κακία· ἡ δὲ	τοῦ	κρείττονος ἀναχώρησις τοῦ ἐναντίου γίνεται
[6]	οὖσα, ἀλλὰ τῇ ἀπουσίᾳ νοουμένη	τοῦ	κρείττονος· καὶ ὥσπερ φαμὲν ἀντιδιαιρεῖσθαι
[6]	δύναμιν, ἣν εἰς συνέργειαν τῆς	τοῦ	κρείττονος μετουσίας ἔσχε παρὰ τοῦ
[5]	ἡ ἀβουλία τὸ χεῖρον ἀντὶ	τοῦ	κρείττονος προελομένη. ~Ζητεῖς δὲ καὶ
[20]	τοιαῦτα κατονομάσειεν· τὸ γὰρ ἐλλιπὲς	τοῦ	κρείττονος πῶς ἄν τις ἐν
[21]	ἄφθαρτον καὶ εἴ τι τῆς	τοῦ	κρείττονος σημασίας ἐστίν. οὐκοῦν ὡς
[6]	μηδὲν τῶν ὄντων ἀμοιροίη τῆς	τοῦ	κρείττονος φύσεως. διὰ τοῦτο τὸ
[6]	τοῦ κρείττονος μετουσίας ἔσχε παρὰ	τοῦ	κτίσαντος, ταύτην εἰς εὕρεσιν τῶν
[39]	τοῦ δεῖν ἄνωθεν γεννηθῆναι παρὰ	τοῦ	κυρίου μαθὼν διὰ τὸ μήπω
[4]	λέγει Δαβίδ, ἐστερεώθησαν τῷ λόγῳ	τοῦ	κυρίου οἱ οὐρανοὶ καὶ αἱ
[4]	πλειόνων τὴν εὕρεσιν. Τῷ λόγῳ	τοῦ	κυρίου, φησίν, οἱ οὐρανοὶ ἐστερεώθησαν
[16]	μυστήριον ἡμῶν ἧφθαι τὸ θεῖον;	τοῦ	κυρίως λεγομένου πάθους, ὅπερ κακία
[40]	οὐδεμίαν ὁρῶσιν ἐφ´ ἑαυτῶν τὴν	τοῦ	λελουμένου μεταβολήν. οὐκ ἤκουσαν καὶ
[37]	προιὼν εἰς τὸ σῶμα γενέσθαι	τοῦ	λόγου, ἀλλ´ εὐθὺς πρὸς τὸ
[21]	τὸ ἀκόλουθον ἐν τοῖς πρώτοις	τοῦ	λόγου διῃρημένων ὅτι μίμημα τῆς
[5]	κόσμου παντὸς ἡ ὑπόστασις τῆς	τοῦ	λόγου δυνάμεως ἐξῆπται, καθὼς ἡ
[2]	τοῦ λόγου φωνὴ γίνεται, τὴν	τοῦ	λόγου δύναμιν ἐν ἑαυτῇ φανεροῦσα.
[1]	τε καὶ τεχνικῶς θεωρούμενα. ἆρα	τοῦ	λόγου ἔργα τὰ πάντα τοῦ
[1]	ἀπεδείχθη δὲ διὰ τῶν εἰρημένων	τοῦ	λόγου ἔργον τὸν κόσμον εἶναι,
[37]	εὐθὺς πρὸς τὸ σῶμα διὰ	τοῦ	λόγου μεταποιούμενος, καθὼς εἴρηται ὑπὸ
[37]	λόγου μεταποιούμενος, καθὼς εἴρηται ὑπὸ	τοῦ	λόγου ὅτι Τοῦτό ἐστι τὸ
[3]	καθαιρεῖται τὸ δόγμα τῇ τε	τοῦ	λόγου παραδοχῇ καὶ τῇ πίστει
[1]	ἔχοι· πάντα δὲ δυναμένην τὴν	τοῦ	λόγου προαίρεσιν πρὸς οὐδὲν τῶν
[0]	πρὸς τὸν αὐτὸν μὲν ὁρῶντας	τοῦ	λόγου σκοπόν, οὐχ ὁμοιοτρόπως δὲ
[1]	τῷ λόγῳ καὶ τὸν πατέρα	τοῦ	λόγου συνυπακούεσθαι· οὐ γὰρ ἂν
[0]	καλῶς ἂν ἔχοι ταύτην ποιεῖσθαι	τοῦ	λόγου τὴν ἀρχήν. πότερον εἶναι
[8]	δοκεῖ πρὸς τὰ τοιαῦτα δέρματα	τοῦ	λόγου τὴν διάνοιαν φέρων· ποίων
[1]	δὲ πᾶσα τοσαύτην εἶναι ὁμολογεῖν	τοῦ	λόγου τὴν δύναμιν, ὅση ἐστὶ
[1]	ἀιδίως, ἀνάγκη πᾶσα ἐν ζωῇ	τοῦ	λόγου τὴν ὑπόστασιν εἶναι ὁμολογεῖν.
[20]	καλῶς ἂν ἔχοι καὶ ἐπὶ	τοῦ	λόγου τῆς κατὰ ἄνθρωπον οἰκονομίας
[32]	δεῖν καθ´ ἕκαστον διεξιέναι, αὐτόθεν	τοῦ	λόγου τὸ ὑπὲρ τὴν φύσιν
[2]	θεοῦ, ἐν ᾧ ἔστιν, ἢ	τοῦ	λόγου τοῦ θεοῦ, ᾧ παρομαρτεῖ,
[37]	ἦν, ἡγιάσθη δὲ τῇ ἐπισκηνώσει	τοῦ	λόγου τοῦ σκηνώσαντος ἐν τῇ
[1]	τὸν λόγον. ἁπλῆς δὲ τῆς	τοῦ	λόγου φύσεως κατὰ τὸ εἰκὸς
[2]	ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἐκφωνήσεως	τοῦ	λόγου φωνὴ γίνεται, τὴν τοῦ
[37]	γίνεται. ἐκεῖ τε γὰρ ἡ	τοῦ	λόγου χάρις ἅγιον ἐποίει τὸ
[35]	τὸν βίον τοῦτον ἡ διὰ	τοῦ	λουτροῦ προκαθηγήσατο κάθαρσις, πρὸς τὸ
[35]	συνωθουμένην, κἂν προσλάβῃ τὴν ἐκ	τοῦ	λουτροῦ χάριν, κἂν ἄμοιρος μείνῃ
[29]	λόγος, ὅτι σοφίᾳ γέγονε καὶ	τοῦ	λυσιτελοῦντος τῇ φύσει προμηθείᾳ ἡ
[28]	δύναμις οἰκονομεῖται· τὰ δὲ γεννητικὰ	τοῦ	μέλλοντος ἔχει τὴν πρόνοιαν, δι´
[3]	ἀφ´ ἑκατέρας παραδεχομένην τὸ χρήσιμον.	τοῦ	μὲν γὰρ Ἰουδαίου καθαιρεῖται τὸ
[32]	ζῴου πάσης τῆς φύσεως, ἡ	τοῦ	μέρους ἀνάστασις ἐπὶ τὸ πᾶν
[37]	ἀεὶ καταμεριζόμενον ὅλον ἑκάστου διὰ	τοῦ	μέρους γίνεσθαι καὶ αὐτὸ μένειν
[32]	καὶ ἡνωμένον τῆς φύσεως ἐκ	τοῦ	μέρους ἐπὶ τὸ ὅλον συνεκδιδομένη.
[32]	αὐτὸν σχήματος διῃρημένου, ὡς ἐκ	τοῦ	μέσου, καθ´ ὃ πρὸς ἑαυτὸν
[40]	οὖν ταῦτα πρόκειται τῇ ἐλπίδι	τοῦ	μετὰ ταῦτα βίου, καταλλήλως ἐκ
[5]	φύσιν, ἀργὰ κεῖσθαι, μὴ ὄντος	τοῦ	μετέχοντός τε καὶ ἀπολαύοντος. εἰ
[7]	βλεφάροις τὴν ὅρασιν, ἔξω τῆς	τοῦ	μὴ βλέποντος αἰτίας ὁ ἥλιος.
[39]	διανοίας μετέχοντι, ὅτι τὸ ἑστὼς	τοῦ	μὴ ἑστῶτος παρὰ πολὺ τιμιώτερον,
[21]	εἶναι πάντως· ἡ γὰρ ἐκ	τοῦ	μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι
[39]	τῷ κατὰ τὸ ἴσον ἐκ	τοῦ	μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι
[6]	ἡ ὑπόστασις ἀπὸ ἀλλοιώσεως ἤρξατο,	τοῦ	μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι
[8]	παρὰ τῆς ἀκτίστου φύσεως ἐκ	τοῦ	μὴ ὄντος ὑπέστη, εὐθὺς ἀπὸ
[30]	εὔλογον ἔτι τὸν θεὸν αἰτιῷτο	τοῦ	μὴ πάντων ἐπικρατῆσαι τὸν λόγον;
[5]	ζωὴν οὐχ ἱκανός ἐστιν ἔλεγχος	τοῦ	μηδέποτε τὸν ἄνθρωπον ἐν ἀγαθοῖς
[11]	σῶμα τὴν ψυχὴν πεπιστεύκαμεν ἐκ	τοῦ	μονωθεῖσαν τῆς ψυχῆς τὴν σάρκα
[3]	λόγῳ διασαφεῖν τὴν ἀνέκφραστον ταύτην	τοῦ	μυστηρίου βαθύτητα· πῶς τὸ αὐτὸ
[24]	ταῦτα γένηται καταφανῆ, τὰ ἐφεξῆς	τοῦ	μυστηρίου διασκοπήσωμεν, ἐν οἷς μάλιστα
[3]	~Ὥστε τὸν ἀκριβῶς τὰ βάθη	τοῦ	μυστηρίου διασκοπούμενον ἐν μὲν τῇ
[24]	τί τοῦ εἰκότος ἔξω παρὰ	τοῦ	μυστηρίου μανθάνομεν, εἰ ἡ καθαρότης
[30]	τὸ περὶ τούτων τὸν λόγον	τοῦ	μυστηρίου μέμφεσθαι, τὸ μὴ διὰ
[30]	εἶχεν τὸ τοιοῦτον ἔγκλημα κατὰ	τοῦ	μυστηρίου προφέρεσθαι· εἰ δὲ ὁμότιμος
[24]	ζωῆς ἐνεργούσης. οὐκοῦν ἐπὶ κεφαλαίων	τοῦ	μυστηρίου τὴν ἀκολουθίαν ἀναλαβόντες ἐντελῆ
[8]	καὶ ἀπολομένην ἀνακαλέσασθαι. ὃ παρὰ	τοῦ	μυστηρίου τῆς ἀληθείας ἀκούομεν, θεὸν
[0]	ἀναγκαῖος μέν ἐστι τοῖς προεστηκόσι	τοῦ	μυστηρίου τῆς εὐσεβείας, ὡς ἂν
[39]	μαθὼν διὰ τὸ μήπω χωρῆσαι	τοῦ	μυστηρίου τὸν λόγον ἐπὶ τὸν
[15]	πίστις κωλύοιτο τῶν ἐξεταστικῶς ζητούντων	τοῦ	μυστηρίου τὸν λόγον. πρῶτον μὲν
[25]	ἐκεῖνο, τί ἐπαισχύνονται τῇ οἰκονομίᾳ	τοῦ	μυστηρίου τοῦ θεὸν ἐν ἀνθρώπῳ
[35]	ὕδατι, οἱ διὰ τοῦ ὕδατος	τοῦ	μυστικοῦ τὸν τῆς κακίας ῥύπον
[18]	θρησκείας ἐν διηγήμασι ψιλοῖς ὑπολείπεται,	τοῦ	ναοῦ μὲν οὐδὲ ἐξ ἰχνῶν
[39]	ἑαυτὸν ἀναλύων. ὅμοιον γὰρ ταῖς	τοῦ	Νικοδήμου ὑπολήψεσίν ἐστι τὸ γινόμενον,
[31]	ἐξουσίαν ἀπόθηται, καὶ τὴν χάριν	τοῦ	νοεροῦ συναπώλεσεν. εἰς τί γὰρ
[6]	τὴν αἰσθητὴν κτίσιν γίνεταί τις	τοῦ	νοητοῦ συνανάκρασις, ὡς ἂν μηδὲν
[18]	ἔτους θυσίαι, πάντα ὅσα παρὰ	τοῦ	νόμου δι´ αἰνιγμάτων τοῖς μυστικῶς
[18]	διὰ τῶν προφητῶν τε καὶ	τοῦ	νόμου προεδιδάχθησαν, καὶ προτιμοτέραν ἐποιήσαντο
[18]	δεισιδαιμονίαν, ἣν κακῶς ἐκλαβόντες, τὰ	τοῦ	νόμου ῥήματα διεφύλασσον, συνηθείᾳ μᾶλλον
[26]	ἴασις γάρ ἐστιν ἀρρωστίας ἡ	τοῦ	νοσήματος κάθαρσις, κἂν ἐπίπονος ᾖ.
[1]	ὥσπερ γὰρ ἐφ´ ἡμῶν ἐκ	τοῦ	νοῦ φαμὲν εἶναι τὸν λόγον,
[26]	ἐξαιρεθέντος τοῦ κακοῦ τῆς φύσεως,	τοῦ	νῦν αὐτῇ καταμιχθέντος καὶ συμφυέντος,
[37]	καὶ μάλιστά γε εἰ διὰ	τοῦ	οἴνου λάβοι τὴν δύναμιν πρὸς
[37]	ἔσβεσαν, χρὴ δὲ καθ´ ὁμοιότητα	τοῦ	ὀλεθρίου καὶ τὸ ἀλεξητήριον ἐντὸς
[12]	τὰς ἐνεργείας βλεπέτω. καὶ γὰρ	τοῦ	ὅλως εἶναι θεὸν οὐκ ἄν
[21]	ᾧ κινδυνεύεται ἢ τὸ ἐπιτυχεῖν	τοῦ	ὄντως καλοῦ, ἢ τὸ παρατραπέντας
[30]	τὴν ἀλήθειαν. ὥσπερ γὰρ ἐπὶ	τοῦ	ὄφεως, εἰ κατὰ κεφαλῆς τὴν
[24]	καὶ φωστήρων αὐγαὶ καὶ ἡ	τοῦ	παντὸς διακόσμησις καὶ ἡ διηνεκὴς
[27]	γὰρ κατὰ τὸ ἴσον τὴν	τοῦ	παντὸς ἐπιστατοῦσαν δύναμιν ὑποβέβηκεν, ὥστε,
[6]	τῶν ἐναντίων ἁρμοζομένη παρὰ τῆς	τοῦ	παντὸς ἐπιστατούσης σοφίας, καὶ οὕτως
[5]	τε καὶ ἀτεχνίαν τῇ ἀρχῇ	τοῦ	παντὸς ἐπιστήσουσιν. εἰ δὲ τοῦτο
[35]	τρόπον ἐπ´ ἐξουσίας ἦν ὁ	τοῦ	παντὸς ἔχων τὴν δεσποτείαν, ὡς
[29]	τῆς κακίας νόσος, ἀνέμεινεν ὁ	τοῦ	παντὸς θεραπευτὴς μηδὲν ὑπολειφθῆναι τῆς
[32]	ὑποχθονίων ἢ τῶν καθ´ ἑκάτερον	τοῦ	παντὸς περάτων τὴν σύστασιν, πανταχοῦ
[4]	λόγῳ καὶ τοιούτῳ πνεύματι τὸν	τοῦ	παντὸς ποιητὴν δογματίζοιεν. τίς δὲ
[11]	παραδεχόμενοι, ἀπολυπραγμόνητον τὸν τρόπον τῆς	τοῦ	παντὸς συστάσεως καταλείπομεν, ὡς ἄρρητον
[6]	τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων πρὸς τὴν	τοῦ	παντὸς σύστασιν ἐνεργείας τινὸς παρὰ
[30]	ἐπικρατῆσαι τὸν λόγον; ὁ γὰρ	τοῦ	παντὸς τὴν ἐξουσίαν ἔχων δι´
[0]	τὴν ἐν τούτοις διαδεικνυμένην καὶ	τοῦ	παντὸς ὑπερκειμένην ὁμολογῆσαι· εἰ δὲ
[34]	τῶν προσευχομένων σπουδήν, εἰ περὶ	τοῦ	πάντως ἐσομένου τὸν θεὸν ἱκετεύουσιν,
[35]	ἧς καὶ ἐν ἡμῖν πληροῦται	τοῦ	παρ´ ἐκείνου γεγονότος ἡ μίμησις;
[4]	κατασκευάσουσιν οἱ πρὸς τὴν ὁμοιότητα	τοῦ	παρ´ ἡμῖν λόγου τὸ θεῖον
[26]	θείας δυνάμεως πυρὸς δίκην ἀφανισμὸν	τοῦ	παρὰ φύσιν κατεργασάμενος εὐεργετεῖ τῇ
[8]	συνανάκρασις, ὡς λυπεῖσθαι καὶ δάκνεσθαι	τοῦ	παρὰ φύσιν χωριζομένην τὴν αἴσθησιν·
[34]	φύσει γενόμενον. ~Ἀλλὰ ζητοῦσιν ἀπόδειξιν	τοῦ	παρεῖναι τὸ θεῖον ἐπὶ ἁγιασμῷ
[18]	Ἰουδαίους ἱκανόν ἐστι σημεῖον εἰπεῖν	τοῦ	παρεῖναι τὸν παρ´ αὐτῶν ἀπιστούμενον.
[17]	τὴν ὠφέλειαν καὶ οὔπω διὰ	τοῦ	παρόντος βίου τηλαυγῶς καθορᾶται· ἦ
[34]	ἐπιφανεῖσαν δύναμιν ἀληθῶς θείαν εἶναι	τοῦ	παρόντος λόγου συνηγορία γίνεται. δειχθέντος
[9]	ὁμολογήσουσι. καλοῦ δὲ πάντως ἀναδεικνυμένου	τοῦ	πάσης αἰσχρότητος καὶ κακίας ἀπηλλαγμένου,
[1]	ὅλως σημεῖόν τις ποιοῖτο τῆς	τοῦ	πατρὸς καταλήψεως, διὰ τῶν αὐτῶν
[39]	καὶ ἀγαθοῦ θεοῦ φύσεως, τῆς	τοῦ	πατρὸς λέγω, νομίζοι εἶναι τὸν
[23]	πορείαν, οὐ διαχωροῦντος ἐφ´ ἑκάτερα	τοῦ	πελάγους, καὶ τὸν πυθμένα γυμνοῦντος
[8]	ἡ τοῦ ἀπολωλότος ἀνάκλησις, ἡ	τοῦ	πεπλανημένου χειραγωγία; τίνι ἄλλῳ ἢ
[5]	τοῦτον ἐν κακοῖς γεγενῆσθαι παρὰ	τοῦ	πεποιηκότος καθυποπτεύσειεν· ἀλλ´ ἕτερόν ἐστιν
[8]	χάριν ἀνακληθῆναι; τίνι διέφερεν ἡ	τοῦ	πεπτωκότος ἀνόρθωσις, ἡ τοῦ ἀπολωλότος
[35]	ἐν αὐτῷ γενόμενος ἔξω κατέστη	τοῦ	περιέχοντος. λαβύρινθον δέ φημι τροπικῶς
[16]	τε καὶ ἀφανιζομένου, μηδενὸς ὄντος	τοῦ	περιστέγοντος. καθάπερ δὲ ἡ ἀρχὴ
[30]	πρὸς συγκατάθεσιν. οὐδὲ γὰρ ἐπὶ	τοῦ	Πέτρου κατ´ ἀρχὰς τὸν λόγον
[0]	ὁμολογίαν συνθλιβῆναι τὴν πεπλανημένην περὶ	τοῦ	πλήθους τῶν θεῶν φαντασίαν. εἰ
[35]	τῆς κακίας ἀναίρεσιν, τῆς τε	τοῦ	πλημμελήσαντος μεταμελείας καὶ τῆς τοῦ
[2]	αὐτὸν τρόπον καὶ τῇ περὶ	τοῦ	πνεύματος ἐννοίᾳ προσαχθησόμεθα, σκιάς τινας
[32]	τε τοὺς μαθητὰς τῇ προσφυσήσει	τοῦ	πνεύματος, ἐπαγγέλλεσθαί τε καὶ τὸ
[39]	εὐαγγέλιον ὅτι Τὸ γεγεννημένον ἐκ	τοῦ	πνεύματος πνεῦμά ἐστι, καὶ ὁ
[39]	ἁγίου· οὕτω γάρ φησι περὶ	τοῦ	πνεύματος τὸ εὐαγγέλιον ὅτι Τὸ
[3]	λόγου παραδοχῇ καὶ τῇ πίστει	τοῦ	πνεύματος· τῶν δὲ ἑλληνιζόντων ἡ
[27]	γὰρ θεραπευθῆναι τὸν κάμνοντα, μὴ	τοῦ	πονοῦντος μέρους ἰδιαζόντως δεξαμένου τὴν
[17]	εὐεργέτας ἀμφισβητοῦσι, διὰ τί προσήψατο	τοῦ	πονοῦντος μέρους ὁ θεραπεύων καὶ
[35]	κρίνοιτο, ἀντ´ οὐδενὸς εἶναι δόξει	τοῦ	πράγματος ἡ ἀρχὴ συγκρινομένη τῷ
[31]	γὰρ χρήσεται τῇ διανοίᾳ, τῆς	τοῦ	προαιρεῖσθαί τι τῶν κατὰ γνώμην
[37]	πίστις βλέπουσα μηδεμίαν ἀμφιβολίαν περὶ	τοῦ	προκειμένου νοήματος ἔχοι, μικρόν τι
[37]	σώματι συγκεκραμένον, δι´ ἀμφοτέρων ἀνάγκη	τοῦ	πρὸς τὴν ζωὴν καθηγουμένου τοὺς
[14]	ἀποδεικνύμενος. ~Τίς οὖν αἰτία, φησί,	τοῦ	πρὸς τὴν ταπεινότητα ταύτην καταβῆναι
[15]	ὁ ἀφαμαρτὼν τῆς ζωῆς, ἐδεῖτο	τοῦ	πρὸς τὸ ἀγαθὸν ἐπανάγοντος ὁ
[20]	μαρτυρία ἢ τὸ μεταποιηθῆναι αὐτὸν	τοῦ	πρὸς τὸ ἐναντίον αὐτομολήσαντος, μηδὲ
[26]	καθ´ ἡμῶν ἐνεργήσαντα. ἐκ γὰρ	τοῦ	προσεγγίσαι τῇ ζωῇ μὲν τὸν
[39]	γὰρ τὴν διάθεσιν τῆς καρδίας	τοῦ	προσιόντος τῇ οἰκονομίᾳ καὶ τὸ
[40]	παρὰ τοῦτο νοεῖν ἐδιδάχθης ἐκ	τοῦ	προσκεῖσθαί τι τῷ πυρὶ ἐκείνῳ
[39]	ζωῆς, ἤ, εἰ ἔξω τῆς	τοῦ	πρώτου καὶ ἀληθινοῦ καὶ ἀγαθοῦ
[26]	τῷ χρυσῷ καταμιχθείσης, τῇ διὰ	τοῦ	πυρὸς δαπάνῃ τὸ ἀλλότριόν τε
[24]	ὡς γὰρ ἴδιόν ἐστι τῆς	τοῦ	πυρὸς οὐσίας ἡ ἐπὶ τὸ
[10]	καί μοι μηδεὶς τὸ φθαρτικὸν	τοῦ	πυρὸς συμπαραλαμβανέτω τῷ ὑποδείγματι, ἀλλ´
[26]	μέντοι γίνεται ἡ διάκρισις, χρόνῳ	τοῦ	πυρὸς τῇ ἀναλωτικῇ δυνάμει τὸ
[6]	κατασταίη. καὶ ὥσπερ ἐπὶ λύχνου	τοῦ	πυρὸς τῆς θρυαλλίδος περιδεδραγμένου, εἴ
[8]	αἰτία τῆς λύσεως δήλη διὰ	τοῦ	ῥηθέντος ἡμῖν ὑποδείγματος. ἐπειδὴ γὰρ
[40]	ἐξεύρηται τὰ σβεστήρια, πολλὴ δὲ	τοῦ	σβεννυμένου πρὸς τὸ μὴ παραδεχόμενον
[32]	τῷ θανάτῳ, καὶ τὰς διὰ	τοῦ	σιδήρου κατὰ τοῦ σώματος γενομένας
[8]	καὶ μένειν ἀπρόχυτον, ἀντιποιεῖσθαι δὲ	τοῦ	σκεύους τὸν κεκτημένον, ἔχοντα δὲ
[37]	δὲ τῇ ἐπισκηνώσει τοῦ λόγου	τοῦ	σκηνώσαντος ἐν τῇ σαρκί. οὐκοῦν
[26]	ἀξίαν ἀντιδιδόντα, τῇ δὲ ἀγαθότητι	τοῦ	σκοποῦ τῆς φιλανθρωπίας οὐκ ἐξιστάμενον.
[24]	δὲ φωτὶ μὲν ὁ ἀφανισμὸς	τοῦ	σκότους, ζωῇ δὲ ἡ τοῦ
[8]	νεκρότητι σβέννυσθαι. οὐκοῦν ἐπισκεψάσθω διὰ	τοῦ	σκυθρωποῦ τούτου τὴν ὑπερβολὴν τῆς
[23]	τὴν ἀπόδειξιν ἔχει, τοῦ ἀγαθοῦ,	τοῦ	σοφοῦ, τοῦ δικαίου. τὸ μὲν
[32]	τῶν ὄντων καταναγκάζει· τοῦτο διὰ	τοῦ	σταυροῦ διδασκόμεθα, τετραχῆ τοῦ κατ´
[32]	καὶ τὸ μῆκος. ἑκάστην γὰρ	τοῦ	σταυροῦ προβολὴν ἰδίῳ ῥήματι κατονομάζει,
[32]	ὀνομάσας ἐπίγειον. τοῦτο μεμαθήκαμεν περὶ	τοῦ	σταυροῦ τὸ μυστήριον. τὰ δὲ
[4]	οὐρανοὶ ἐστερεώθησαν καὶ τῷ πνεύματι	τοῦ	στόματος αὐτοῦ πᾶσα ἡ δύναμις
[23]	τοίνυν κατὰ τὸν ἐν ἀρχῇ	τοῦ	συγγράμματος προαποδοθέντα λόγον τῷ πρὸς
[35]	τὸν ἄνθρωπον, οὐ πρὸς τὴν	τοῦ	συγκρίματος ἡμῶν ἀνάπλασίν τε καὶ
[39]	κίνδυνος, ἐν τῷ μὴ διαμαρτεῖν	τοῦ	συμφέροντος, κατ´ ἐξουσίαν προκειμένης παντὶ
[37]	ἡμῶν ἀπογευσάμενοι πάλιν ἀναγκαίως καὶ	τοῦ	συνάγοντος τὸ διαλελυμένον ἐπεδεήθημεν, ὡς
[27]	τινι γειτνιῶν καὶ εὔληπτον ἐκ	τοῦ	σύνεγγυς γίγνοιτο. ἀλλ´ ὁ ἀληθὴς
[16]	περὶ τὸ σῶμα συνδρομή, ἡ	τοῦ	συντεθέντος πάλιν διάλυσίς τε καὶ
[37]	ἐν μετουσίᾳ τε καὶ ἀνακράσει	τοῦ	σώζοντος γίνεται. ὥσπερ γὰρ οἱ
[8]	τῷ σώματι, καί τις ἀναλογία	τοῦ	σωματικοῦ θανάτου πρὸς τὸν ψυχικόν
[18]	ἐπεδείξαντο, ἀντ´ οὐδενὸς δεξάμενοι τὰς	τοῦ	σώματος αἰκίας, καὶ τὴν ἐπὶ
[32]	τὰς διὰ τοῦ σιδήρου κατὰ	τοῦ	σώματος γενομένας πληγὰς μηδὲν ἐμπόδιον
[5]	καὶ ὁμόφυλον διὰ τῆς ποιᾶς	τοῦ	σώματος διαπλάσεως τῷ μὲν τὸν
[10]	γίνεται, οὐδὲν βαρυνομένη τῷ ἐφολκίῳ	τοῦ	σώματος. εἰ δὲ ἀνθρώπου ψυχὴ
[37]	τῆς ἀλλοιωτικῆς δυνάμεως πρὸς τὸ	τοῦ	σώματος εἶδος τῆς τροφῆς μεθισταμένης.
[37]	τὸν ὄγκον· οὕτω καὶ ἡ	τοῦ	σώματος ἡμῶν κατασκευὴ ἴδιον μὲν
[37]	γὰρ οὐκ οἶδεν ὅτι ἡ	τοῦ	σώματος ἡμῶν φύσις αὐτὴ καθ´
[16]	εὐσεβείας μυστήριον; εἰ δὲ τὴν	τοῦ	σώματος καὶ τῆς ψυχῆς διάζευξιν
[16]	λέγοιτο, καθ´ ἣν ἡ συνδρομὴ	τοῦ	σώματος καὶ τῆς ψυχῆς διακρίνεται.
[35]	τῆς κακίας ἐν τῇ διαλύσει	τοῦ	σώματος καὶ τῆς ψυχῆς ἐκρυείσης
[16]	καὶ ἐν ἐκείνῳ πρὸς διάκρισιν	τοῦ	σώματος καὶ τῆς ψυχῆς κινηθείσης,
[8]	ὁ πρὸς τὴν διάλυσιν βλέπων	τοῦ	σώματος, καὶ χαλεπὸν ποιεῖται τῷ
[37]	ἔστιν ἄλλως ἐντός τι γενέσθαι	τοῦ	σώματος, μὴ διὰ βρώσεως καὶ
[28]	πᾶσα πρὸς ἑαυτὴν ἡ κατασκευὴ	τοῦ	σώματος ὁμοτίμως ἔχει, καὶ οὐδὲν
[23]	ἀποκέκριται. τὸ γὰρ διὰ τῆς	τοῦ	σώματος περιβολῆς χωρητὴν τὴν θείαν
[5]	θεοειδές; ποῦ δὲ ἡ ἀπάθεια	τοῦ	σώματος; ποῦ τῆς ζωῆς τὸ
[2]	ὁλκή, ἀλλοτρίου πράγματος πρὸς τὴν	τοῦ	σώματος σύστασιν ἀναγκαίως εἰσελκομένου τε
[16]	τὸ διαλυθῆναι μὲν τῷ θανάτῳ	τοῦ	σώματος τὴν ψυχὴν κατὰ τὴν
[37]	τὸν λόγον εἰς τὴν φυσιολογίαν	τοῦ	σώματος. τίς γὰρ οὐκ οἶδεν
[10]	φύσις. ἀλλ´ ὁ μὲν ὄγκος	τοῦ	σώματος τοῖς οἰκείοις μέρεσι περιγράφεται,
[37]	καὶ ἀντιτύπου τροφῆς τὸ στερρὸν	τοῦ	σώματος ὑποστηρίζομεν, τὸν αὐτὸν τρόπον
[35]	πᾶς ὁ συνημμένος κατὰ τὴν	τοῦ	σώματος φύσιν ἐκείνῳ πρὸς τὸ
[37]	τροφῆς, καθὼς εἴρηται, πρὸς τὴν	τοῦ	σώματος φύσιν μεθισταμένης· τὸ γὰρ
[7]	ἀρρωστήμασιν ὑποκεῖσθαι κατ´ ἀνάγκην τὴν	τοῦ	σώματος φύσιν σύνθετον οὖσαν καὶ
[35]	φύσιν οἰκείαις ἀνάγκαις κατὰ τὴν	τοῦ	τάξαντος οἰκονομίαν συνωθουμένην, κἂν προσλάβῃ
[5]	καθυποπτεύσειεν· ἀλλ´ ἕτερόν ἐστιν αἴτιον	τοῦ	ταῦτά τε νῦν περὶ ἡμᾶς
[37]	ἢ ἐκεῖνο τὸ σῶμα ὃ	τοῦ	τε θανάτου κρεῖττον ἐδείχθη καὶ
[27]	τῆς ἀρχῆς ἁψαμένη καὶ μέχρι	τοῦ	τέλους ἑαυτὴν ἐπεκτείνασα καὶ τὰ
[34]	κατόπιν ἐξητασμένα. ἡ γὰρ κατασκευὴ	τοῦ	τὴν διὰ σαρκὸς ἡμῖν ἐπιφανεῖσαν
[37]	ἀλλά τις ἑκάστῳ κατάλληλος παρὰ	τοῦ	τὴν φύσιν οἰκονομοῦντος ἀποκεκλήρωται. τὰ
[17]	ἐπιμελείας οἱ κάμνοντες, οὐδὲ περὶ	τοῦ	τῆς θεραπείας εἴδους πρὸς τοὺς
[21]	μὴ ὂν παρηνέχθη, δι´ ἀπάτης	τοῦ	τῆς κακίας συμβούλου τε καὶ
[39]	πνευματικὸς τόκος τῆς ἐξουσίας ἤρτηται	τοῦ	τικτομένου. ἐπειδὴ τοίνυν ἐν τούτῳ
[1]	λόγου ἔργον τὸν κόσμον εἶναι,	τοῦ	τὸ ἀγαθὸν καὶ αἱρουμένου καὶ
[6]	ἐπὶ μηδενὶ κακῷ κτισθεὶς παρὰ	τοῦ	τὸ πᾶν ἐν ἀγαθότητι συστησαμένου,
[8]	πέρας τις ἀποσκοπῶν τῆς σοφίας	τοῦ	τὸ πᾶν οἰκονομοῦντος οὐκέτ´ ἂν
[5]	πάντα γεγενῆσθαι καὶ σοφίᾳ παρὰ	τοῦ	τὸ πᾶν συστησαμένου πιστεύουσιν, ἢ
[5]	κατασκευὴν ἐναχθείς, ἀλλ´ ἀγάπης περιουσίᾳ	τοῦ	τοιούτου ζῴου δημιουργήσας τὴν γένεσιν.
[6]	τὸ ἀνθρώπινον, τῆς· ἀρχῆς ἐκείνης	τοῦ	τοιούτου τέλους τὰς ἀφορμὰς παρασχούσης.
[33]	δόγματος ἀγαγεῖν συγκατάθεσιν. ἀντερωτήσωμεν γάρ,	τοῦ	τρόπου τῆς κατὰ σάρκα γεννήσεως
[37]	προηγούμενον ἄρτος. καὶ εἰς τὴν	τοῦ	ὑγροῦ διαμονὴν καὶ συντήρησιν πότον
[16]	διαλύσεως ἡμῶν ἐκρυείσης, οἷον ἐπὶ	τοῦ	ὑγροῦ συμβαίνει, περιτρυφθέντος αὐτῷ τοῦ
[37]	πάσης δὲ σαρκὸς καὶ διὰ	τοῦ	ὑγροῦ τρεφομένης· οὐ γὰρ ἂν
[33]	καὶ δυνάμεως θείας ἐπίκλησις ἐπὶ	τοῦ	ὕδατος γινομένη ζωῆς ἀρχηγὸς τοῖς
[33]	τοῦτο καὶ περὶ τῆς διὰ	τοῦ	ὕδατος γινομένης ἀναγεννήσεως ἐρωτηθέντες ἀποκρινούμεθα.
[35]	ἐπιχεάμενοι καὶ πάλιν ἀναβάντες ἀπὸ	τοῦ	ὕδατος, τὴν σωτήριον ταφὴν καὶ
[35]	νεκρώσεως εἰκόνι τῇ γενομένῃ διὰ	τοῦ	ὕδατος τὸν ἀφανισμὸν ἐμποιῆσαι, οὐ
[35]	καὶ τῷ ὕδατι, οἱ διὰ	τοῦ	ὕδατος τοῦ μυστικοῦ τὸν τῆς
[23]	θαυματουργίαν, ἀλλ´ ἄνω τῆς ἐπιφανείας	τοῦ	ὕδατος ὑποχερσουμένης τῇ βάσει, καὶ
[8]	τοῦ ἐναντίου λύεται. ὁ δὲ	τοῦ	ὑποδείγματος λόγος τοιοῦτός ἐστι. δεδόσθω
[16]	τε καὶ ἀπορρύτου τῆς τροφῆς	τοῦ	ὑποκειμένου διαμονή, ἡ τῶν στοιχείων
[5]	τι γὰρ ἂν εὑρεθῇ δεικτικὸν	τοῦ	ὑποκειμένου ῥῆμα ἢ ὄνομα, ἕν
[10]	τρόπον, ὡς ὁρῶμεν καὶ ἐξημμένην	τοῦ	ὑποκειμένου τὴν φλόγα καὶ οὐκ
[8]	ἴασιν, πλὴν οὐκ ἐπὶ βλάβῃ	τοῦ	ὑπομένοντος τὴν τομὴν ἄγουσιν, οὕτως
[23]	τὸν κατεχόμενον, εἰ μὴ δηλαδὴ	τοῦ	ὑψηλοτέρου καὶ μείζονος ἀνταλλάγματος, ὡς
[24]	ταπεινῷ καθορᾶται καὶ οὐ καταβαίνει	τοῦ	ὕψους, πῶς θεότης ἀνθρωπίνῃ συμπλακεῖσα
[15]	οὐκ ἐξὸν αὐτῷ μένοντι ἐπὶ	τοῦ	ὕψους τῆς θεικῆς δόξης, διὰ
[37]	περιοχὴν εἰδέναι μὴ ἰδίαν εἶναι	τοῦ	φαινομένου, ἀλλὰ τὸ εἰσρέον ἐν
[13]	τοῦτο τῆς θεότητος ἔστω σοι	τοῦ	φανέντος ἀπόδειξις, τὸ μὴ διὰ
[1]	λέγηται, οὐκ ἐν τῇ ὁρμῇ	τοῦ	φθεγγομένου καὶ τὴν ὑπόστασιν ἔχειν
[6]	ὑπόθεσις γίνεται, οὕτως ἡ διὰ	τοῦ	φθόνου γενομένη πρὸς κακίαν ῥοπὴ
[6]	ὅπως ἐπὶ τὸ πάθος κατερρύη	τοῦ	φθόνου ὁ ἐπὶ μηδενὶ κακῷ
[5]	αὐτῷ φυσικῶς αὐγῆς ἐν κοινωνίᾳ	τοῦ	φωτὸς γίνεται, διὰ τῆς ἐμφύτου
[7]	τὸ καλὸν ἐφελκόμενος. εἰ δὲ	τοῦ	φωτὸς ἐξ αἰθρίας καθαρῶς περιλάμποντος
[8]	τὸν θάνατον, τῇ δὲ στερήσει	τοῦ	φωτὸς ἐπιγενέσθαι τὸ σκότος, τῇ
[24]	θανάτῳ εἰσοικισθείσης καὶ τῷ σκότῳ	τοῦ	φωτὸς ἐπιφανέντος ἐξαφανισθῇ τὸ τῷ
[15]	τοῦ ἀγαθοῦ μετουσίας, ἔχρῃζε τῆς	τοῦ	φωτὸς παρουσίας ὁ καθειργμένος τῷ
[5]	ἢ ἀρετῆς ἀπουσίαν. ὥσπερ γὰρ	τοῦ	φωτὸς ὑφαιρεθέντος ὁ ζόφος ἐπηκολούθησε,
[26]	δὲ τὴν φθοράν, ἀφανισμὸς μὲν	τοῦ	χείρονος γίγνεται καὶ εἰς τὸ
[0]	θεότητος ὑπόληψιν σχοίη οὗ ἡ	τοῦ	χείρονος οὐκ ἄπεστι προσηγορία· μήτε
[13]	τῆς φύσεως ὅρων τὰ περὶ	τοῦ	Χριστοῦ διηγήματα, ποῦ τὸ θεῖον;
[18]	ἀπιστούμενον. μέχρι μὲν γὰρ τῆς	τοῦ	Χριστοῦ θεοφανείας λαμπρὰ παρ´ αὐτοῖς
[18]	πᾶσαν τὴν οἰκουμένην ἐπὶ τῷ	τοῦ	Χριστοῦ ὀνόματι ναούς τε καὶ
[37]	πῶς τὸ ἓν ἐκεῖνο σῶμα	τοῦ	Χριστοῦ πᾶσαν ζωοποιεῖ τὴν τῶν
[26]	τε καὶ ἀπόβλητον οἱ θεραπευταὶ	τοῦ	χρυσίου καταναλώσαντες πάλιν ἐπανάγουσι πρὸς
[26]	πλὴν ἀλλὰ θεραπεία τίς ἐστι	τοῦ	χρυσίου τὸ ἐκτακῆναι αὐτὸ τὸ
[22]	κηδόμενος τοῦ ἀπεμποληθέντος βίᾳ κατὰ	τοῦ	ὠνησαμένου χρῷτο, ἄδικος εἶναι δόξει
[12]	φύσις, κατανοήσαντες. θεοῦ τὸ ζωοποιεῖν	τοὺς	ἀνθρώπους, θεοῦ τὸ συντηρεῖν διὰ
[5]	εἰς τὴν περὶ τούτου πίστιν	τοὺς	ἀντιλέγοντας προσαξόμεθα. λόγῳ τὰ πάντα
[31]	τὸν θεόν, εἴπερ ἐβούλετο, καὶ	τοὺς	ἀντιτύπως ἔχοντας ἀναγκαστικῶς ἐφελκύσασθαι πρὸς
[39]	εἴρηται γὰρ ὅτι κατ´ ἐξουσίαν	τοὺς	γεννήτορας ὁ τοιοῦτος αἱρεῖται τόκος.
[18]	τὸ θεραπεύειν διὰ τῶν εἰδώλων	τοὺς	δαίμονας ἐν ταῖς ζωοθυσίαις καὶ
[36]	χοροῦ τὸν μὴ καθαρῶς πάντας	τοὺς	ἐκ κακίας σπίλους ἀπορρυψάμενον. τοῦτό
[8]	τῶν ἐν τῷ προοιμίῳ πρὸς	τοὺς	Ἕλληνας ἡμῖν διευκρινηθέντων, ἐν οἷς
[1]	ὡς ἂν μὴ τῇ πρὸς	τοὺς	Ἕλληνας μάχῃ πρὸς τὸν Ἰουδαισμὸν
[38]	ἁπλώσαντες, ἐν οἷς πρός τε	τοὺς	ἐναντίους ἀγωνιστικῶς συνεπλάκημεν καὶ καθ´
[17]	ὀφθαλμοῖς ἦν· νυνὶ δὲ ἀναμένει	τοὺς	ἐπερχομένους αἰῶνας, ὥστε ἐν αὐτοῖς
[17]	λόγον ἱκανὸν μὲν ἦν πρὸς	τοὺς	εὐγνώμονας τοσοῦτον εἰπεῖν, ὅτι καὶ
[17]	τοῦ τῆς θεραπείας εἴδους πρὸς	τοὺς	εὐεργέτας ἀμφισβητοῦσι, διὰ τί προσήψατο
[8]	εἶναι πιστεύεται. ὡς γὰρ οἱ	τοὺς	ἥλους τε καὶ τὰς ἀκροχορδόνας
[18]	δὲ αὐτὸ τοῦτο καὶ πρὸς	τοὺς	Ἰουδαίους ἱκανόν ἐστι σημεῖον εἰπεῖν
[8]	τοῦ, καθὼς λέγει τὸ εὐαγγέλιον,	τοὺς	κακοὺς ἰατρεύοντος. οὐ χρείαν γὰρ
[26]	γένη τῶν καταβληθέντων σπερμάτων καὶ	τοὺς	καρποὺς ἀντιδίδωσιν· σοφίας δὲ τὸ
[24]	ἐντελῆ ποιησώμεθα τὴν ἀπολογίαν πρὸς	τοὺς	κατηγοροῦντας τῆς θείας οἰκονομίας, ὅτου
[24]	ἐνεκρύφθη τὸ θεῖον, ἵνα κατὰ	τοὺς	λίχνους τῶν ἰχθύων τῷ δελέατι
[32]	τῶν θυρῶν προσδεόμενον, ἐνισχύειν τε	τοὺς	μαθητὰς τῇ προσφυσήσει τοῦ πνεύματος,
[30]	τῆς διανοίας κείμενον. οὐκοῦν ἐπὶ	τοὺς	μὴ προσαχθέντας τῇ πίστει δικαιότερον
[29]	ὅταν τις διεφθορὼς χυμὸς ὑφέρπῃ	τοὺς	πόρους, πρὶν ἅπαν ἐπὶ τὴν
[37]	τοῦ πρὸς τὴν ζωὴν καθηγουμένου	τοὺς	σωζομένους ἐφάπτεσθαι. οὐκοῦν ἡ ψυχὴ
[6]	δύναμις τῆς τούτου βίας· διὰ	τοῦτο	ἀποστῆσαι τῆς ἐνισχυούσης αὐτὸν δυνάμεως
[5]	τοῦ παντὸς ἐπιστήσουσιν. εἰ δὲ	τοῦτο	ἄτοπόν τε καὶ ἀσεβές, ὁμολογεῖται
[40]	παρὸν ἀλλὰ πρὸς τὸ μετὰ	τοῦτο	βλέπειν, καὶ τῆς ἀφράστου μακαριότητος
[35]	τε καὶ ἀναστοιχείωσιν βλέπων· πρὸς	τοῦτο	γὰρ δεῖ πάντως πορευθῆναι τὴν
[6]	κατὰ τὴν βουλὴν διαμαρτίας· εἰς	τοῦτο	γὰρ ἡ ἀκολουθία τὸν λόγον
[30]	τὰ ἔθνη διαφορὰς διακρίνουσα· διὰ	τοῦτο	γὰρ παρὰ τὴν πρώτην ἀρχὴν
[32]	εἰ δὲ καὶ πάντως ἔδει	τοῦτο	γενέσθαι κατά τινα λόγον ἀπόρρητον,
[38]	ὅ τι περ ἂν ἕληται,	τοῦτο	γενέσθαι. ~Τὰ μὲν γὰρ λοιπὰ
[35]	μὴ ἐκεῖνο εἴη, οὐδ´ ἂν	τοῦτο	γένοιτο· οὕτως καὶ τὸ κατὰ
[24]	θεότης ἀνθρωπίνῃ συμπλακεῖσα φύσει καὶ	τοῦτο	γίνεται καὶ ἐκεῖνό ἐστιν. ἐπειδὴ
[37]	ὅτι ἐν τούτῳ ἐκεῖνο γινόμενον	τοῦτο	γίνεται, οὕτω κἀκεῖ τὸ θεοδόχον
[30]	οὗ μόνος ἕκαστός ἐστι κύριος.	τοῦτο	δέ ἐστιν ἡ προαίρεσις, ἀδούλωτόν
[6]	τὸ ἐναντίον τῷ ἀγαθῷ κατενόησε.	τοῦτο	δέ ἐστιν ὁ φθόνος. ὁμολογεῖται
[1]	ἄλογον εἶναι τὸ θεῖον ὑπείληπται·	τοῦτο	δὲ παρ´ ἐκείνων ὁμολογούμενον ἱκανῶς
[8]	τι σκεῦος ἐκ πηλοῦ συνεστηκέναι,	τοῦτο	δὲ πλῆρες ἔκ τινος ἐπιβουλῆς
[6]	πλάσμα, τῆς ἄνω δυνάμεως ἀπεικόνισμα·	τοῦτο	δὲ τὸ ζῷον ὁ ἄνθρωπος·
[32]	ἡ διαμονὴ τῶν ὄντων καταναγκάζει·	τοῦτο	διὰ τοῦ σταυροῦ διδασκόμεθα, τετραχῆ
[6]	καὶ περικρατεῖν τεταγμένη, εἰς αὐτὸ	τοῦτο	δυναμωθεῖσα παρὰ τῆς τὸ πᾶν
[6]	κατὰ τὸ ἐναντίον νοούμενα. διὰ	τοῦτο	ἐν τοῖς παροῦσι κακοῖς ἐστὶ
[40]	οὐκοῦν ἄλλο τι, καὶ οὐχὶ	τοῦτό	ἐστι. πάλιν σκώληκά τις ἀκούσας
[16]	τοῦ διακριθέντος ἕνωσις διαβαίνει. καὶ	τοῦτό	ἐστι τὸ μυστήριον τῆς τοῦ
[37]	εἴρηται ὑπὸ τοῦ λόγου ὅτι	Τοῦτό	ἐστι τὸ σῶμά μου. πάσης
[1]	τῶν πρός τι λεγομένων καὶ	τοῦτό	ἐστιν, ἐπειδὴ χρὴ πάντως τῷ
[16]	ἕνωσιν τὸ διασχισθὲν συναρμόσας. καὶ	τοῦτό	ἐστιν ἡ ἀνάστασις, ἡ τῶν
[36]	τοὺς ἐκ κακίας σπίλους ἀπορρυψάμενον.	τοῦτό	ἐστιν ὃ μικρὸν ὂν καθ´
[34]	τῶν γινομένων καλούμενον. ὁ δὲ	τοῦτο	ζητῶν ἀναγνώτω πάλιν τὰ κατόπιν
[15]	συνευτελίζεσθαι. ~Οὐκ ἀποροῦμεν καὶ πρὸς	τοῦτο	θεοπρεποῦς ἀποκρίσεως. ζητεῖς τὴν αἰτίαν
[40]	τῆς ὁμωνυμίας πρὸς τὸ ἐπίγειον	τοῦτο	θηρίον ἀποφερέσθω τῇ διανοίᾳ· ἡ
[1]	ὅ τι πέρ ἐστιν ἀγαθόν,	τοῦτο	καὶ βούλεσθαι, βουλομένην δὲ πάντως
[5]	πρὸς τὸ μετεχόμενον ἔχειν. διὰ	τοῦτο	καὶ ζωῇ καὶ λόγῳ καὶ
[33]	πιστὸν ἐξ ἐκείνου συστῆναι ἄνθρωπον,	τοῦτο	καὶ περὶ τῆς διὰ τοῦ
[18]	τὴν ἀπόδειξιν. τὸ δὲ αὐτὸ	τοῦτο	καὶ πρὸς τοὺς Ἰουδαίους ἱκανόν
[1]	ὑφεστῶτα τὸν λόγον. εἰ δὴ	τοῦτο	κατὰ τὸ ἀκόλουθον ὁμολογηθείη τὸ
[37]	ὁ δὲ φανερωθεὶς θεὸς διὰ	τοῦτο	κατέμιξεν ἑαυτὸν τῇ ἐπικήρῳ φύσει,
[16]	ἴδιον εἱρμὸν πορευομένῃ διεξοδικῶς θεωρεῖται,	τοῦτο	κυριώτερον ἔργον ἂν μᾶλλον ἢ
[35]	τριημέρῳ γενομένην τῷ χρόνῳ ὑποκρινόμεθα,	τοῦτο	λαβόντες κατὰ διάνοιαν ὅτι, ὡς
[32]	ἐπουρανίων καὶ ὑποχθονίων ὀνομάσας ἐπίγειον.	τοῦτο	μεμαθήκαμεν περὶ τοῦ σταυροῦ τὸ
[40]	γὰρ ἀκούων ἄλλο τι παρὰ	τοῦτο	νοεῖν ἐδιδάχθης ἐκ τοῦ προσκεῖσθαί
[18]	ζωῆς τῶν ἀνθρώπων κατακρατήσασα· ὅπως	τοῦτο	νόμιμον πᾶσι τοῖς κατὰ τὸν
[8]	τὸ πονηρὸν εἰς ἐνέργειαν· διὰ	τοῦτο	ὁ μὲν τῆς διαλύσεως θάνατος
[16]	ἀρρήτου ἐκείνης καὶ ἀνεκφράστου συνανακράσεως	τοῦτο	οἰκονομήσασθαι, τὸ τῶν ἅπαξ ἑνωθέντων,
[37]	ἀντιπαθείας ἀπώσοιτο. τί οὖν ἐστι	τοῦτο;	οὐδὲν ἕτερον ἢ ἐκεῖνο τὸ
[29]	εἶδος ἐγκεκρυμμένον τῇ φύσει. διὰ	τοῦτο	οὐκ εὐθὺς μετὰ τὸν φθόνον
[9]	ᾧ δὲ μηδὲν αἰσχρὸν καταμέμικται,	τοῦτο	πάντως ἐν τῇ τοῦ καλοῦ
[5]	τοῦ δι´ ἀγαθότητα τὸ ζῷον	τοῦτο	παραγαγόντος εἰς γένεσιν, οὐκ ἄν
[23]	διὰ τῆς ἁμαρτίας κεχείρωτο. διὰ	τοῦτο	περικαλύπτεται τῇ σαρκὶ ἡ θεότης,
[1]	τινὶ τεχνικῇ καὶ τὴν περὶ	τοῦτο	πλάνην ἐπανορθώσασθαι. οὐδὲ γὰρ τοῖς
[35]	δυνατὸν ἐκεῖνο γενέσθαι, εἰ μὴ	τοῦτο	προκαθηγήσαιτο. μὴ δύνασθαι δέ φημι
[32]	χεῖρα τῷ κειμένῳ ὀρέγων διὰ	τοῦτο	πρὸς τὸ ἡμέτερον ἐπικύψας πτῶμα,
[16]	τοίνυν ἡ τελευταία κίνησις ὀνομάζεται,	τοῦτο	προσήκει καλεῖσθαι καὶ τὴν προάγουσαν.
[5]	τοῖς φθάσασιν ἀποδέδεικται μὴ αὐτὸ	τοῦτο	ῥῆμα ὢν ὁ τοῦ θεοῦ
[6]	τὸ εὔλογον εὑρεθήσεται, ἣ καὶ	τοῦτο	σαφηνίσει τὸ ζήτημα. τοιοῦτόν τινα
[40]	γάρ, οἶμαι, καὶ τὸ μετὰ	τοῦτο	σκοπεῖν, ὃ πολλοὶ τῶν προσιόντων
[37]	γὰρ ἂν δίχα τῆς πρὸς	τοῦτο	συζυγίας τὸ ἐν ἡμῖν γεῶδες
[29]	αὐτῆς πρόοδον ὑπετέμετο; πρὸς δὲ	τοῦτο	σύντομος ὁ παρ´ ἡμῶν ἐστὶ
[5]	ἐναντίου γίνεται γένεσις. ἐπεὶ οὖν	τοῦτο	τῆς αὐτεξουσιότητός ἐστι τὸ ἰδίωμα,
[26]	ἀλήθειαν βλέπων πάντων μάλιστα καὶ	τοῦτο	τῆς δικαιοσύνης τε καὶ τῆς
[8]	τῶν ἀλγυνόντων ἡμᾶς αἴτιος ὑπονοοῖτο,	τοῦτο	τῆς ἐσχάτης μικροψυχίας ἐστὶ τῶν
[13]	εἶναι τὰ θαύματα. αὐτὸ οὖν	τοῦτο	τῆς θεότητος ἔστω σοι τοῦ
[8]	τὸ κακὸν καταμίξαντες, καὶ διὰ	τοῦτο	τῆς κατὰ τὸ ἀπαθὲς νοουμένης
[8]	κινημάτων ἡ νοερὰ φύσις, διὰ	τοῦτο	τῆς περὶ τὸ καλὸν κρίσεως
[16]	πρὸς κακίαν τῶν ζώντων ὁρμή,	τοῦτο	τῆς φύσεως ἡμῶν ἐστὶν ἀρρώστημα·
[39]	ᾖ, οὐδεμίαν κατὰ τὸ μέρος	τοῦτο	τῆς φύσεως παραλλαγὴν ἐξευρίσκομεν. εἰ
[6]	τῆς τοῦ κρείττονος φύσεως. διὰ	τοῦτο	τὸ μὲν κατάλληλον τῇ νοητῇ
[37]	θερμὸν μεταποίησιν. ἐπεὶ οὖν καὶ	τοῦτο	τὸ μέρος ἡ θεοδόχος ἐκείνη
[38]	ποῖον γίνεται ζῷον· μόνον γὰρ	τοῦτο	τὸ τῆς γεννήσεως εἶδος κατ´
[35]	μὴ τραπῆναι πρὸς πάθος. διὰ	τοῦτο	τοίνυν ἀναγκαῖον ἡμῖν τὸ ἐν
[40]	ταῖς ἡδοναῖς αὐτοῦ καὶ μετὰ	τοῦτο	ὑπηρετῆται. ἐὰν ταῦτα καὶ τὰ
[8]	τὴν ζωὴν ἡμῶν διαλύεσθαι, καὶ	τοῦτό	φησι τῶν κακῶν ἔσχατον εἶναι,
[10]	ἀτόμῳ τὸ ἄπειρον; καὶ τίς	τοῦτό	φησιν, ὅτι τῇ περιγραφῇ τῆς
[15]	ἐξ ἀρχῆς ἄγει κατάστασιν, εἰ	τοῦτο	φίλον αὐτῷ· ἀλλὰ μακρὰς περιέρχεται
[1]	ἀσθενὴς ἡμῶν ἡ φύσις, διὰ	τοῦτο	ὠκύμορος ἡ ζωή, ἀνυπόστατος ἡ
[17]	τὸν ἄνθρωπον, ἐξὸν μήτε ἐν	τούτοις	γενέσθαι καὶ ἡμᾶς περισώσασθαι; πρὸς
[8]	ἔσχε, διάχυσις. τὸ δὲ ἐν	τούτοις	γενόμενον οὐκ ἀπόλωλε, κἂν ἐκφεύγῃ
[0]	εἶναί τινα δύναμιν τὴν ἐν	τούτοις	διαδεικνυμένην καὶ τοῦ παντὸς ὑπερκειμένην
[4]	οὐρανῶν σύστασιν καὶ τῶν ἐν	τούτοις	δυνάμεων; εἰ γὰρ ὅμοιος τῷ
[13]	λόγος, ἐν οἷς ἀπιστεῖς, ἐν	τούτοις	ἐστὶν ἡ ἀπόδειξις τοῦ θεὸν
[32]	δεχομένων τὸ κήρυγμα. ~Τί πρὸς	τούτοις	ἔτι παρὰ τῶν ἀντιλεγόντων προφέρεται;
[35]	προκαθηγήσατο κάθαρσις, πρὸς τὸ συγγενὲς	τούτοις	ἡ ἀναχώρησις ἔσται· τῷ δὲ
[40]	τῆς γραφῆς διδασκόμεθα. ἐὰν ἐν	τούτοις	ᾖς, ἀληθῶς ἐγένου τέκνον θεοῦ·
[8]	διαδεχομένης κινήσεως· ἐπεὶ οὖν ἐν	τούτοις	καὶ ὁ ἄνθρωπος ἦν, ᾧ
[8]	ἐναντίων ἀνταριθμηθῆναι κατάλογον, τὸν ἐν	τούτοις	καὶ τοῖς τοιούτοις ἐξ ἀβουλίας
[3]	ἀλλ´ ἐπειδὰν τὸ διακεκριμένον ἐν	τούτοις	κατανοήσῃς, πάλιν ἡ τῆς φύσεως
[5]	καὶ ἀπολαύοντος. εἰ τοίνυν ἐπὶ	τούτοις	ὁ ἄνθρωπος εἰς γένεσιν ἔρχεται,
[4]	ἑνότητος λόγος. ~Εἰ δὲ ἀντιλέγοι	τούτοις	ὁ Ἰουδαῖος, οὐκέτ´ ἂν ἡμῖν
[40]	ὅσιος γένηται. ἀναγκαῖον ἂν εἴη	τούτοις	προσθεῖναι καὶ τὸ λειπόμενον, ὅτι
[7]	καλῶς ἔχειν τὸν ἀπόστολον ἐν	τούτοις	συνήγορον τῆς κατ´ αὐτῶν κατηγορίας
[31]	τοῦ κηρύγματος. ποῦ τοίνυν ἐν	τούτοις	τὸ αὐτεξούσιον; ποῦ δὲ ἡ
[22]	δικαιοσύνην προσάψειεν. ~Τί οὖν ἐν	τούτοις	τὸ δίκαιον; τὸ μὴ τυραννικῇ
[5]	εἰς τὸ γενέσθαι πάροδον ἔσχε.	τοῦτον	δὲ εἴτε λόγον, εἴτε σοφίαν,
[37]	τῆς τροφῆς μεθισταμένης. τούτων ἡμῖν	τοῦτον	διευκρινηθέντων τὸν τρόπον ἐπανακτέον πάλιν
[5]	αἰτία τῆς συστάσεως ἀγαθότης ἐστί,	τοῦτον	ἐν κακοῖς γεγενῆσθαι παρὰ τοῦ
[35]	ὧν γὰρ κατὰ τὸν βίον	τοῦτον	ἡ διὰ τοῦ λουτροῦ προκαθηγήσατο
[5]	ἀρχὴ δὲ πάλιν καὶ πρὸς	τοῦτον	ἡμῖν τὸν λόγον οὐκ ἔξω
[1]	τὸ ἀκόλουθον τὸ ἐν ζωῇ	τοῦτον	θεωρεῖσθαι τὸν λόγον. ἁπλῆς δὲ
[6]	εὐλογίας τοῦ θεοῦ δύναμις τῆς	τούτου	βίας· διὰ τοῦτο ἀποστῆσαι τῆς
[32]	καλῶς ἂν ἔχοι καὶ περὶ	τούτου	βραχέα διεξελθεῖν. ~Ἐπειδὰν γὰρ παρ´
[0]	εὔλογον τῆς ἀκολουθίας ταύτης συγκαταθήσεται.	τούτου	δὲ δοθέντος οὐκέτ´ ἂν εἴη
[40]	τὸ μὲν γὰρ οὐ σβέννυται,	τούτου	δὲ πολλὰ παρὰ τῆς πείρας
[29]	θάνατον μάχεται; ~Ἀλλὰ μεταβάντες ἀπὸ	τούτου	δι´ ἑτέρων πάλιν κακίζειν ἐπιχειροῦσι
[32]	τὰς προβολάς, ὅτι ὁ ἐπὶ	τούτου	ἐν τῷ καιρῷ τῆς κατὰ
[8]	κηλῖδας διά τινος ἰατρείας ἐξαιρεθῆναι,	τούτου	ἕνεκεν ἐν μὲν τῇ παρούσῃ
[8]	ἐκπεσόντες, πρὸς τὴν κακίαν μετεμορφώθημεν,	τούτου	ἕνεκεν οἷόν τι σκεῦος ὀστράκινον
[11]	τὸ ἀνθρώπινον, ὥρα σοι πρὸ	τούτου	ζητεῖν τί πρὸς τὴν σάρκα
[28]	κοινωνίας ἐφάψασθαι. ἀλλ´ ἤδη περὶ	τούτου	καὶ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν εἴρηται
[10]	συναμφότερα γίνεται, οὕτω καὶ ἐπὶ	τούτου·	καί μοι μηδεὶς τὸ φθαρτικὸν
[35]	νόησον καὶ τὸν τοῦ βίου	τούτου	λαβύρινθον ἀδιεξίτητον εἶναι τῇ ἀνθρωπίνῃ
[5]	ἀντηλλάξατο; σαφὴς καὶ ὁ περὶ	τούτου	λόγος. οὐδεμία κακοῦ γένεσις ἐκ
[2]	τοῦ θεοῦ εἶναι λόγον, εἴπερ	τούτου	μετὰ πνεύματος θεωρουμένου ἐκεῖνος δίχα
[37]	ὁρῶντα τὴν ὀγκώδη τοῦ ἀγγείου	τούτου	περιοχὴν εἰδέναι μὴ ἰδίαν εἶναι
[5]	ἀρχῆς καὶ εἰς τὴν περὶ	τούτου	πίστιν τοὺς ἀντιλέγοντας προσαξόμεθα. λόγῳ
[7]	ἑαυτῶν πλάνης προβάλλουσιν, ὡς διὰ	τούτου	πονηρὸν εἶναι τὸν τῆς ἀνθρωπίνης
[32]	ὑπερέχουσαν φύσιν, ἀλλὰ καὶ δίχα	τούτου	τῇ περιουσίᾳ τῆς δυνάμεως δύνασθαι
[5]	ἀιδιότης ἐστίν, ἔδει πάντως μηδὲ	τούτου	τὴν κατασκευὴν εἶναι τῆς φύσεως
[40]	μεταβολήν. οὐκ ἤκουσαν καὶ παρὰ	τούτου	τὴν τοῦ Ζακχαίου φωνὴν ὅτι
[8]	οὐκοῦν ἐπισκεψάσθω διὰ τοῦ σκυθρωποῦ	τούτου	τὴν ὑπερβολὴν τῆς θείας εὐεργεσίας·
[32]	τὸ μυστήριον. τὰ δὲ ἀπὸ	τούτου	τοιαῦτα κατὰ τὸ ἀκόλουθον περιέχει
[33]	μεταβαίνει. τὸ ἴσον καὶ ἐπὶ	τούτου	φαμὲν μηδὲν εἶναι θαυμαστὸν εἰ
[23]	προκείμενον εἶδεν ἐν τῷ συναλλάγματι.	τούτου	χάριν αὐτὸν αἱρεῖται λύτρον τῶν
[6]	μηδὲ τῆς θείας κοινωνίας ἀπόκληρον.	τούτου	χάριν ἐκ νοητοῦ τε καὶ
[29]	τῆς ἀρρωστίας προχωρήσειεν ἡ θεραπεία,	τούτου	χάριν οὐκ ἀρχομένην, ἀλλὰ τελειωθεῖσαν
[37]	θεότητος κοινωνίᾳ συναποθεωθῇ τὸ ἀνθρώπινον,	τούτου	χάριν πᾶσι τοῖς πεπιστευκόσι τῇ
[27]	καθαρσίῳ, τὸ δὲ περιιδεῖν ἀθεράπευτον.	τούτου	χάριν τῆς ζωῆς ἡμῶν δύο
[35]	μεταμελείας διόρθωσις, ἀνάγκη πᾶσα καὶ	τούτους	ἐν τῷ καταλλήλῳ γενέσθαι. κατάλληλον
[16]	πάθος ἐστίν. ὁ δὲ ἐν	τούτῳ	γεγονὼς ἐν πάθει γίνεται· ἀπαθὲς
[37]	τὸ ἀνθρώπινον βλέπει, ὅτι ἐν	τούτῳ	ἐκεῖνο γινόμενον τοῦτο γίνεται, οὕτω
[39]	τοῦ τικτομένου. ἐπειδὴ τοίνυν ἐν	τούτῳ	ἐστὶν ὁ κίνδυνος, ἐν τῷ
[27]	ἐννοεῖν. πλὴν τῷ μικροψύχως ἐν	τούτῳ	κρίνοντι τὴν θείαν μεγαλειότητα, ἐν
[40]	ὁ προφήτης, λουσάμενοι τῷ μυστικῷ	τούτῳ	λουτρῷ καθαροὶ τὰς προαιρέσεις γενοίμεθα,
[32]	εἴη καὶ ἐν τῷ μέρει	τούτῳ	μὴ τὸ μὲν βλέπειν, παρορᾷν
[40]	τῷ πυρὶ ἐκείνῳ ὃ ἐν	τούτῳ	οὐκ ἔστι· τὸ μὲν γὰρ
[33]	δύναμιν ἀτονεῖν ἐν τῷ μέρει	τούτῳ	τὸ θεῖον οἴεσθαι πρὸς τὴν
[21]	πάντως ἐκείνῳ, ᾧ ἀφωμοίωται. ἐν	τούτῳ	τοίνυν τῆς ἑτερότητος τοῦ κατ´
[27]	τι ἀλλήλων ἐν τῷ μέρει	τούτῳ,	ὡς τὰ μὲν ἐφάπτεσθαι τῆς
[36]	ἀνθρωπίνῃ ζωῇ. ἀλλὰ τὸ ἐκ	τούτων	ἀναφυόμενον ἀγαθὸν ὅσον καὶ οἷον,
[0]	οἰκονομουμένων προσαχθήσεται πρὸς τὸ διὰ	τούτων	εἶναί τινα δύναμιν τὴν ἐν
[5]	ὁ λόγος παρατραπείη, καὶ περὶ	τούτων	ἐν ὀλίγοις διαληψόμεθα. τὸ νῦν
[28]	τρόπον διαθρυλλοῦσι, καὶ οἴονται διὰ	τούτων	ἐπιγέλαστον ποιεῖν τὸ μυστήριον, ὡς
[21]	τινὶ καλοῦ φαντασίᾳ· κριτήριον δὲ	τούτων	ἐστὶν ὁ νοῦς, ἔνδοθεν ἡμῖν
[26]	οὐ μόνον τὸν ἀπολωλότα διὰ	τούτων	εὐεργετῶν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν τὸν
[37]	σώματος εἶδος τῆς τροφῆς μεθισταμένης.	τούτων	ἡμῖν τοῦτον διευκρινηθέντων τὸν τρόπον
[5]	ἡ ἀπαρίθμησις, καὶ ὅσα περὶ	τούτων	ἱστορικώτερον ὁ Μωσῆς διεξέρχεται, ἐν
[26]	μεταχώρησις, ὠφέλεια δὲ τοῦ ἀπὸ	τούτων	καθαιρομένου. καθάπερ γάρ, ἀτιμοτέρας ὕλης
[33]	τοῦ θανάτου φθορᾶς· ἐπειδὰν οὖν	τούτων	καὶ τῶν τοιούτων ἀκούσωσιν καὶ
[12]	κρείττονα. εἰ μὲν οὖν τινὸς	τούτων	καὶ τῶν τοιούτων ἐλλιπὴς ἦν
[9]	τοιοῦτον κατανοῆσαι, ποίοις γνωρίσμασιν ἑκάτερον	τούτων	καταλαμβάνεται. οὐδένα γὰρ ἀντερεῖν οἶμαι
[28]	ἡμῶν τὸ μυστήριον, εἰ διὰ	τούτων	κατεμίχθη ὁ θεὸς τῷ ἀνθρωπίνῳ
[7]	τὴν αἰτίαν τῆς τῶν δογμάτων	τούτων	μυθοποιίας τοῖς τὰ τοιαῦτα προφέρουσιν
[20]	οὐδὲν ἐφ´ ἑαυτοῦ τῶν ὑψηλῶν	τούτων	ὀνομάτων διεζευγμένον τῶν ἄλλων ἀρετὴ
[23]	δικαίῳ συνέζευκται καὶ τὸ σοφὸν	τούτων	οὐκ ἀποκέκριται. τὸ γὰρ διὰ
[27]	ἐπεκτείνασα καὶ τὰ διὰ μέσου	τούτων	πάντα διαλαβοῦσα. μιᾶς δὲ πᾶσιν
[13]	γεγεννῆσθαι αὐτόν, διὰ τῶν αὐτῶν	τούτων	πάντως οὐδὲ τὸ οὕτως αὐτὸν
[16]	τῆς δυνάμεως ἑαυτοῦ τῆς ἑκατέρῳ	τούτων	παρὰ τὴν πρώτην σύστασιν ἐμμιχθείσης
[11]	ἢ τὸ πῶς τῇ περὶ	τούτων	πίστει συνεξετάζομεν. ἀλλὰ τὸ γεγενῆσθαι
[16]	διακρίνεται· καταμιχθέντα δὲ πρὸς ἑκάτερον	τούτων,	πρός τε τὸ αἰσθητόν φημι
[5]	κατεκοσμήθη, ὡς ἂν δι´ ἑκάστου	τούτων	πρὸς τὸ οἰκεῖον τὴν ἐπιθυμίαν
[8]	τάχα γὰρ ἂν μᾶλλον διὰ	τούτων	προσαχθείη θαυμάσαι τὴν χάριν τῆς
[26]	εἰ δὲ τὸ ὑγιαίνειν διὰ	τούτων	προσγένοιτο καὶ ἡ τῆς καύσεως
[9]	διαπεπτωκότα μανθάνοντες. ~Ἀλλὰ μέχρι μὲν	τούτων	συνθήσεται τυχὸν τῷ λόγῳ ὁ
[15]	γὰρ τὰ γινόμενα βλέποντες, διὰ	τούτων	τὴν τοῦ ἐνεργοῦντος ἀναλογιζόμεθα φύσιν.
[40]	καὶ οὐκ ἀποτραπήσομαι, ὅτι ἐπὶ	τούτων	τὸ ὕδωρ ὕδωρ ἐστίν, οὐδαμοῦ
[15]	ὧν γὰρ εὖ πάσχομεν, ἀπὸ	τούτων	τὸν εὐεργέτην ἐπιγινώσκομεν· πρὸς γὰρ
[30]	ἀλλ´ ἀφέντες καὶ τὸ περὶ	τούτων	τὸν λόγον τοῦ μυστηρίου μέμφεσθαι,
[40]	ἡ μεταποίησις εἴη, εἴ τι	τούτων	ὑπαμειφθείη τῶν ἰδίων τῆς φύσεως.
[35]	ἐν αὐτῷ γενέσθαι καὶ μὴ	τραπῆναι	πρὸς πάθος. διὰ τοῦτο τοίνυν
[8]	εἰς θεραπείαν τῶν τοιούτων προσετέθη	τραυμάτων.	εἰ δὲ ἀθεράπευτος μένοι, ἐν
[26]	ἕτερον τὰς τῶν ἐπιβουλευομένων ἐλπίδας	τρέπειν	καὶ ἄλλο παρὰ τὸ ἐλπισθὲν
[21]	ὕπαρξιν· ἐπειδὴ τοίνυν κατὰ τὴν	τρεπτήν	τε καὶ ἀλλοιώτην ὁρμήν τε
[21]	πρὸς τὸ θεῖον διασώζων ὁμοίωσιν,	τρεπτῆς	δὲ φύσεως ὢν κατ´ ἀνάγκην·
[21]	ἀρχὴν τοῦ εἶναι σχόντα μὴ	τρεπτὸν	εἶναι πάντως· ἡ γὰρ ἐκ
[8]	ὁ ἄνθρωπος ἦν, ᾧ τὸ	τρεπτὸν	τῆς φύσεως πρὸς τὸ ἐναντίον
[39]	ἐν αὐτῇ βαπτιζόμενον, πάλιν τῷ	τρεπτῷ	τε καὶ ἀλλοιουμένῳ ἐγγεννηθῆναι βίῳ·
[37]	μὲν γὰρ τῶν ζῴων ῥιζωρυχοῦντα	τρέφεται,	ἑτέροις ἐστὶν ἡ πόα τρόφιμος,
[37]	σαρκὸς καὶ διὰ τοῦ ὑγροῦ	τρεφομένης·	οὐ γὰρ ἂν δίχα τῆς
[37]	οὐχ ἡ αὐτὴ πᾶσι τοῖς	τρεφομένοις	σώμασιν, ἀλλά τις ἑκάστῳ κατάλληλος
[17]	ἡμῶν κατεργάζεται, τικτόμενός τε καὶ	τρεφόμενος,	καὶ τῇ τοῦ θανάτου πείρᾳ
[39]	οὖν ἐν τῷ εὐαγγελίῳ τὰ	τρία	παραδέδοται πρόσωπά τε καὶ ὀνόματα
[39]	μὲν ἄκτιστον ὁμολογοῦντα τὴν ἁγίαν	τριάδα	εἰς τὴν ἄτρεπτόν τε καὶ
[39]	φύσεως εἶναι πιστεύειν τὴν ἁγίαν	τριάδα	καὶ οὕτως ἀρχηγὸν διὰ τῆς
[39]	τὸ ἴσον ὁ ἐν τῇ	τριάδι	γεννώμενος παρὰ πατρός τε καὶ
[39]	τὴν κτιστὴν φύσιν ἐν τῇ	τριάδι	διὰ τῆς ἠπατημένης ὑπολήψεως βλέποντα,
[3]	ἓν πλανωμένων ὁ ἀριθμὸς τῆς	τριάδος,	τῶν δὲ εἰς πλῆθος ἐσκεδασμένων
[35]	ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας ἡμῶν ἐθεασάμεθα;	τριήμερον	νέκρωσιν καὶ πάλιν ζωήν. οὐκοῦν
[35]	στοιχεῖον ἐν τρισὶ περιόδοις τὴν	τριήμερον	τῆς ἀναστάσεως χάριν ἀπεμιμήσατο. εἴρηται
[35]	ταφὴν καὶ ἀνάστασιν τὴν ἐν	τριημέρῳ	γενομένην τῷ χρόνῳ ὑποκρινόμεθα, τοῦτο
[35]	ὕδωρ κάθοδος καὶ τὸ εἰς	τρὶς	ἐν αὐτῷ γενέσθαι τὸν ἄνθρωπον,
[35]	πτωχεία τῆς φύσεως, τὸ ὕδωρ	τρὶς	ἐπιχεάμενοι καὶ πάλιν ἀναβάντες ἀπὸ
[35]	καὶ ὑποδὺς τὸ στοιχεῖον ἐν	τρισὶ	περιόδοις τὴν τριήμερον τῆς ἀναστάσεως
[30]	πολυανθρώπῳ τῶν Ἰουδαίων ἐκκλησίᾳ κηρύξαντος,	τρισχιλίων	κατὰ ταὐτὸν παραδεξαμένων τὴν πίστιν,
[35]	νεκρότητα μετὰ τὴν ὑπόγειον θέσιν	τριταῖος	ἐπὶ τὴν ζωὴν πάλιν ἀνέδραμεν,
[39]	μᾶλλον γενέσθαι τέκνον, τῆς ἐν	τροπῇ	θεωρουμένης ἢ τῆς ἀμετάστατόν τε
[16]	ἠναντίωται. ~Ἀλλ´ αὐτή, φησίν, ἡ	τροπὴ	τοῦ ἡμετέρου σώματος πάθος ἐστίν.
[39]	κεκτημένης, τῆς δὲ κτίσεως πρὸς	τροπὴν	ἀλλοιουμένης, ὁ κατὰ λογισμὸν τὸ
[6]	φύσις τῆς κινήσεως τῆς κατὰ	τροπὴν	καὶ μεταβολὴν καὶ ἀλλοίωσίν ἐστιν
[21]	μεθισταμένης, καὶ ἄλλως δὲ τῆς	τροπῆς	ἀναγκαίως ἐν τῷ ἀνθρώπῳ θεωρουμένης,
[8]	μὴ ὄντος ὑπέστη, εὐθὺς ἀπὸ	τροπῆς	τοῦ εἶναι ἀρξάμενα, πάντοτε δι´
[35]	τοῦ περιέχοντος. λαβύρινθον δέ φημι	τροπικῶς	τὴν ἀδιέξοδον τοῦ θανάτου φρουράν,
[1]	παρὰ τὸν οὗ ἐστὶ λόγος·	τρόπον	γάρ τινα τῶν πρός τι
[28]	ἡμῶν, καὶ τὸν τῆς γεννήσεως	τρόπον	διαθρυλλοῦσι, καὶ οἴονται διὰ τούτων
[28]	πρὸς δὲ τὸν τῆς ἐπισκέψεως	τρόπον	δυσαρεστούμενοι, οὐκ εἰδότες ὅτι πᾶσα
[22]	νόμος ἐστί· κατὰ τὸν αὐτὸν	τρόπον	ἑκουσίως ἡμῶν ἑαυτοὺς ἀπεμπολησάντων ἔδει
[37]	ἔχει· τὸ δὲ σῶμα ἕτερον	τρόπον	ἐν μετουσίᾳ τε καὶ ἀνακράσει
[35]	ὁμόφυλον, ἀναγκαῖον ἦν ἐπινοηθῆναί τινα	τρόπον,	ἐν ᾧ τις ἦν συγγένειά
[35]	πάλιν ἀναδῦναι, κατὰ τὸν αὐτὸν	τρόπον	ἐπ´ ἐξουσίας ἦν ὁ τοῦ
[37]	τούτων ἡμῖν τοῦτον διευκρινηθέντων τὸν	τρόπον	ἐπανακτέον πάλιν πρὸς τὰ προκείμενα
[22]	τὸν τυραννικόν, ἀλλὰ τὸν δίκαιον	τρόπον	ἐπινοηθῆναι τῆς ἀνακλήσεως. οὗτος δέ
[26]	κάλλους ἐγκείμενον· κατὰ τὸν αὐτὸν	τρόπον,	θανάτου καὶ φθορᾶς καὶ σκότους
[16]	ἀνθρωπίνῃ φύσει, κατὰ τὸν αὐτὸν	τρόπον	καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς ἀναστάσεως
[6]	τὴν ὕπαρξιν, κατὰ τὸν αὐτὸν	τρόπον	καὶ ἡ κακία τῷ τῆς
[2]	ἔγνωμεν φύσεως, κατὰ τὸν αὐτὸν	τρόπον	καὶ τῇ περὶ τοῦ πνεύματος
[6]	εἱρμὸν διαλυούσης· κατὰ τὸν αὐτὸν	τρόπον	καὶ τοῦ αἰσθητοῦ πρὸς τὸ
[37]	τοῦ σώματος ὑποστηρίζομεν, τὸν αὐτὸν	τρόπον	καὶ τῷ ὑγρῷ τὴν προσθήκην
[33]	τοιούτων ἀκούσωσιν καὶ προδιδαχθῶσι τὸν	τρόπον,	ὅτι εὐχὴ πρὸς θεὸν καὶ
[11]	τὸν τῆς ἑνώσεως οὐκ ἐπιγινώσκομεν	τρόπον,	οὕτω κἀκεῖ διαφέρειν μὲν ἐπὶ
[0]	διάνοια κατὰ τὸν αὐτὸν ὁμολογοῖτο	τρόπον,	πάσης κατὰ πάντα λόγον διαφορᾶς
[26]	αὐτῶν ἐνεργήσασι· κατὰ τὸν αὐτὸν	τρόπον	ταῖς μακραῖς περιόδοις ἐξαιρεθέντος τοῦ
[37]	κατὰ τὸν δυνατὸν τῇ φύσει	τρόπον	τὴν ζωοποιὸν δύναμιν τῷ σώματι
[21]	ὡς σοφὸς οὐκ ἀγνοεῖ τὸν	τρόπον	τῆς ἀνακλήσεως. σοφίας δ´ ἂν
[17]	τοῖς ἰατροῖς οὐ νομοθετοῦσι τὸν	τρόπον	τῆς ἐπιμελείας οἱ κάμνοντες, οὐδὲ
[0]	εἶδος τῆς νόσου καὶ τὸν	τρόπον	τῆς θεραπείας προσαρμοστέον. οὐ τοῖς
[11]	τὸ γεγενῆσθαι παραδεχόμενοι, ἀπολυπραγμόνητον τὸν	τρόπον	τῆς τοῦ παντὸς συστάσεως καταλείπομεν,
[28]	ἐνεργοῦντα τὸν θάνατον ἄπρακτον εἶναι	τρόπον	τινὰ καὶ ἀνήνυτον, πάντοτε πρὸς
[37]	ἄρτου ἡ σύστασις ἦν, καὶ	τρόπον	τινὰ καὶ αὐτὸ ἄρτος ἦν·
[26]	κρατοῦντος γενέσθαι ἀπάτη τίς ἐστι	τρόπον	τινὰ καὶ παραλογισμός, ἐπείπερ ἴδιον
[39]	τοῦ ἀγαθύνοντος ἑαυτὸν εἰσποιῶν καὶ	τρόπον	τινὰ πάλιν εἰς τὸ ὁμογενὲς
[37]	εἴρηται, ὁ τὸν ἄρτον ἰδὼν	τρόπον	τινὰ τὸ σῶμα τὸ ἀνθρώπινον
[11]	ὁμολογοῦμεν, τὸν δὲ τῆς ἀνακράσεως	τρόπον	τοῦ θείου πρὸς τὸν ἄνθρωπον
[28]	τὸ γεννώμενον, τίνα νομοθετοῦσιν ἕτερον	τρόπον	τῷ θεῷ τῆς εἰς τὸν
[35]	ἐμπειρίας μένει, κατὰ τὸν αὐτὸν	τρόπον	τῷ πρὸς τὴν σωτηρίαν ἡμῶν
[10]	ἀπεμφαῖνον ἀποποιείσθω· τὸν αὐτὸν οὖν	τρόπον,	ὡς ὁρῶμεν καὶ ἐξημμένην τοῦ
[0]	μὴν ὁ αὐτὸς τῆς διδασκαλίας	τρόπος	ἐπὶ πάντων ἁρμόσει τῶν προσιόντων
[11]	τῆς σῆς ἀγνοεῖται ψυχῆς ὁ	τρόπος,	καθ´ ὃν ἑνοῦται τῷ σώματι,
[35]	γὰρ ὁ τῆς σωτηρίας ἡμῶν	τρόπος	οὐ τοσοῦτον ἐκ τῆς κατὰ
[25]	πεπιστευμένον; εἰ γὰρ καὶ ὁ	τρόπος	τῆς ἐν ἡμῖν τοῦ θεοῦ
[26]	δηλητηρίου ἀλεξητήριον, καὶ οὐδὲν ὁ	τρόπος	τῆς θεραπείας τὸν σκοπὸν τῆς
[33]	ἀγαγεῖν συγκατάθεσιν. ἀντερωτήσωμεν γάρ, τοῦ	τρόπου	τῆς κατὰ σάρκα γεννήσεως πᾶσιν
[34]	ἐν τῷ πνευματικῷ τῆς γεννήσεως	τρόπῳ,	καὶ θεοῦ παρέσεσθαι τοῖς γινομένοις
[13]	κοινότητα τῷ τε τῆς γενέσεως	τρόπῳ	καὶ τῷ ἀνεπιδέκτῳ τῆς εἰς
[32]	τὸ ἀνθρώπινον, ἐν δὲ τῷ	τρόπῳ	πολυπραγμονεῖν τὸ θειότερον. ἐπειδὴ γὰρ
[24]	πῦρ ὂν καὶ ἐν τῷ	τρόπῳ	τῆς κινήσεως ἐκβαίνει τὴν φύσιν,
[24]	καὶ ἡ δικαιοσύνη ἐν τῷ	τρόπῳ	τῆς σωτηρίας ἡμῶν διεδείχθη, ἡ
[26]	σοφίας δὲ τὸ ἐν τῷ	τρόπῳ	τῆς τῶν ὁμοίων ἀντιδόσεως μὴ
[32]	οὖν τὸ μὴ τῷ ἀτίμῳ	τρόπῳ	τοῦ θανάτου καθυβρισθῆναι. τίς γὰρ
[26]	παρ´ ἀμφοτέρων φαρμάκου μίξις ἐν	τροφῇ	γίγνεται, ἀλλὰ πρὸς τὸν σκοπὸν
[37]	μένει. ἡ δὲ δύναμις αὕτη	τροφὴ	καὶ ἔστι καὶ λέγεται. ἔστι
[37]	πόα τρόφιμος, τινῶν δὲ ἡ	τροφὴ	σάρκες εἰσίν, ἀνθρώπῳ δὲ κατὰ
[21]	ἔφερε, μεθεῖναι μὲν τὴν ἀληθῆ	τροφήν,	περιχανοῦσαν δὲ τὸ τῆς τροφῆς
[37]	κἀκεῖ τὸ θεοδόχον σῶμα τὴν	τροφὴν	τοῦ ἄρτου παραδεξάμενον λόγῳ τινὶ
[37]	σώματος ἡ ὑπόστασις ἐκ τῆς	τροφῆς	γίνεται, αὕτη δὲ βρῶσις καὶ
[21]	τροφήν, περιχανοῦσαν δὲ τὸ τῆς	τροφῆς	εἴδωλον ἐν λιμῷ γενέσθαι· ἐπεὶ
[37]	τινὶ ταὐτὸν ἦν ἐκείνῳ, τῆς	τροφῆς,	καθὼς εἴρηται, πρὸς τὴν τοῦ
[37]	τὸ τοῦ σώματος εἶδος τῆς	τροφῆς	μεθισταμένης. τούτων ἡμῖν τοῦτον διευκρινηθέντων
[37]	τῆς στερρᾶς τε καὶ ἀντιτύπου	τροφῆς	τὸ στερρὸν τοῦ σώματος ὑποστηρίζομεν,
[16]	ἐπιρρύτου τε καὶ ἀπορρύτου τῆς	τροφῆς	τοῦ ὑποκειμένου διαμονή, ἡ τῶν
[23]	τὸ ἴχνος, τήν τε τῆς	τροφῆς	ὑπεροψίαν ἐφ´ ὅσον βούλοιτο, καὶ
[37]	τρέφεται, ἑτέροις ἐστὶν ἡ πόα	τρόφιμος,	τινῶν δὲ ἡ τροφὴ σάρκες
[40]	ἀλλοτρίων ἐπιθυμητήν, ἀπὸ συμφορῶν ἀνθρωπίνων	τρυφῶντα.	ὁ τοίνυν ἐν τοῖς αὐτοῖς
[32]	περὶ φωνῆς ἢ ὀνόματος ἢ	τύπου	ῥημάτων διαφέρεται. ἐπεὶ οὖν πᾶσα
[25]	θανάτου καὶ τῆς τοῦ ἀντικειμένου	τυραννίδος	ἔξω γενόμενον· ἡ γὰρ ἐκείνου
[22]	τούτοις τὸ δίκαιον; τὸ μὴ	τυραννικῇ	τινὶ χρήσασθαι κατὰ τοῦ κατέχοντος
[22]	εἰς ἐλευθερίαν ἐξαιρουμένου μὴ τὸν	τυραννικόν,	ἀλλὰ τὸν δίκαιον τρόπον ἐπινοηθῆναι
[20]	γάρ ἐστι τὸ τοιοῦτον καὶ	τυραννικὸν	τῆς δυνάμεως εἶδος. ὡσαύτως δὲ
[22]	εἶναι δόξει τὸν νόμῳ κτηθέντα	τυραννικῶς	ἐξαιρούμενος· ἐξωνεῖσθαι δὲ πάλιν εἰ
[18]	μεταστῆναι τῆς πίστεως παρὰ τῶν	τυράννων	ἀναγκαζόμενοι φανερῶς ἐπεδείξαντο, ἀντ´ οὐδενὸς
[23]	μᾶλλον ἑαυτοῦ τὸ κατὰ τὸν	τῦφον	θρέψειεν πάθος, τὰ μείζω τῶν
[40]	ἀκόλαστος καὶ ἀσχήμων διάνοια καὶ	τῦφος	καὶ φθόνος καὶ ὑπερηφανία, ἀλλὰ
[39]	μὲν ὑποβεβηκότα, τὰ δὲ ὑπερανεστῶτα	τύχῃ,	οὕτως ἡ κτιστὴ φύσις ἥνωται
[0]	θεοπρεπὲς νόημα τῇ θεωρίᾳ προσκείμενον	τύχοι,	ἐν παντὶ τὴν τελειότητα θεωρεῖσθαι
[21]	μιμούμενον, εἰ μὴ ἐν ἑτερότητι	τύχοι	τινί, ταὐτὸν ἂν εἴη πάντως
[27]	τῷ βίῳ; ἐξ οὐρανοῦ, φησὶ	τυχὸν	ὁ διαπτύων ὡς αἰσχρόν τε
[6]	~Ζητεῖς δὲ καὶ τὴν αἰτίαν	τυχὸν	τῆς κατὰ τὴν βουλὴν διαμαρτίας·
[5]	ἡμῖν τῆς φύσεως. ἀλλ´ ἀντιλέγει	τυχὸν	τοῖς εἰρημένοις ὁ πρὸς τὰ
[9]	~Ἀλλὰ μέχρι μὲν τούτων συνθήσεται	τυχὸν	τῷ λόγῳ ὁ πρὸς τὸ
[20]	ἀνθρωπίνης προαιρέσεως τὴν παγίαν ἐν	τῷ	ἀγαθῷ καὶ ἀμετάβλητον φύσιν; οὐ
[6]	τὸ ἀγαθὸν νοῆσαι τὸ ἐναντίον	τῷ	ἀγαθῷ κατενόησε. τοῦτο δέ ἐστιν
[39]	καὶ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχουσαν ἐν	τῷ	ἀγαθῷ κεκτημένης τὴν φύσιν; ἐπεὶ
[20]	ἐν τοῖς γεγενημένοις τὸ σοφὸν	τῷ	ἀγαθῷ συνθεωρεῖται; ὅτι οὐ γυμνὸν
[8]	ὁ τοῦ ἡμετέρου σκεύους πλάστης,	τῷ	αἰσθητικῷ μέρει, τῷ κατὰ τὸ
[6]	κατανοήσεως. ἀλλ´ ὥσπερ ἐν αὐτῷ	τῷ	αἰσθητῷ κόσμῳ, πολλῆς πρὸς ἄλληλα
[31]	ἀψύχων ἢ τῶν ἀλόγων ἐστὶ	τῷ	ἀλλοτρίῳ βουλήματι πρὸς τὸ δοκοῦν
[40]	μετὰ τὴν μύησιν βίος συμβαίνοι	τῷ	ἀμυήτῳ βίῳ, κἂν τολμηρὸν εἰπεῖν
[37]	καὶ τὸ ἀθάνατον σῶμα ἐν	τῷ	ἀναλαβόντι αὐτὸ γενόμενον πρὸς τὴν
[16]	τὸ πέρας εὐοδουμένης. ἐν γὰρ	τῷ	ἀναληφθέντι παρ´ αὐτοῦ ἀνθρώπῳ πάλιν
[13]	τε τῆς γενέσεως τρόπῳ καὶ	τῷ	ἀνεπιδέκτῳ τῆς εἰς φθορὰν ἀλλοιώσεως,
[28]	διὰ τούτων κατεμίχθη ὁ θεὸς	τῷ	ἀνθρωπίνῳ βίῳ, δι´ ὧν ἡ
[27]	ἑαυτῆς βλέπουσα πρέπον, ἄχρηστος ἦν	τῷ	ἀνθρώπῳ ἡ περὶ τὰ μηδὲν
[21]	δὲ τῆς τροπῆς ἀναγκαίως ἐν	τῷ	ἀνθρώπῳ θεωρουμένης, ἐπειδὴ μίμημα τῆς
[27]	κακίας νόσος ἐπεχωρίαζεν. ὁ δὲ	τῷ	ἀνθρώπῳ καταμιγνύμενος τῷ σκοπῷ τῆς
[29]	τὴν ἀδελφοκτονίαν τοῦ Κάιν προσάγει	τῷ	ἀνθρώπῳ τὴν θεραπείαν· οὔπω γὰρ
[5]	κατ´ ἐκεῖνο τὸ μέρος, ἀλλοτριωθεῖσα	τῷ	ἀνομοίῳ πρὸς τὸ ἀρχέτυπον· τῆς
[6]	θείας ἐμφανείας κατατρυφῶν· ταῦτα δὲ	τῷ	ἀντικειμένῳ τοῦ κατὰ τὸν φθόνον
[6]	ὁ ἄνθρωπος ὑψηλὸς μὲν ἦν	τῷ	ἀξιώματι· βασιλεύειν γὰρ ἐτάχθη τῆς
[39]	ἄτρεπτον ζωὴν εἰσελθεῖν ἢ πάλιν	τῷ	ἀστατοῦντι καὶ ἀλλοιουμένῳ ἐγκυματοῦσθαι βίῳ;
[32]	ἀπόρρητον, ἀλλ´ οὖν τὸ μὴ	τῷ	ἀτίμῳ τρόπῳ τοῦ θανάτου καθυβρισθῆναι.
[10]	θεότης, καὶ πῶς ἂν περιελήφθη	τῷ	ἀτόμῳ τὸ ἄπειρον; καὶ τίς
[8]	τοῖς καλλίστοις βιῴημεν. ἐπειδὴ γὰρ	τῷ	αὐτεξουσίῳ κινήματι τοῦ κακοῦ τὴν
[21]	τε λοιποῖς τῶν ἀγαθῶν καὶ	τῷ	αὐτεξουσίῳ τῆς προαιρέσεως τὴν πρὸς
[16]	ἀλλὰ καὶ πρὸς ταῦτα πάλιν	τῷ	αὐτῷ λόγῳ χρησόμεθα, ὅτι τὸ
[34]	ψεῦδος ἔχειν εἰδότες, ἐν δὲ	τῷ	ἀψευδεῖ τῆς ὑποσχέσεως παρεῖναι τὸ
[27]	τὸν εἰσιόντα πρὸς ἡμᾶς εἰσοικισθῆναι	τῷ	βίῳ; ἐξ οὐρανοῦ, φησὶ τυχὸν
[18]	περιττὸν ἴσως ἐστὶ θεὸν ἐπιδεδημηκέναι	τῷ	βίῳ πιστεύσαντας διαβάλλειν τὴν παρουσίαν,
[40]	δικαίαν τοῦ θεοῦ κρίσιν ἀναφυόμενα	τῷ	βίῳ, σωφρονούντων ἂν εἴη μὴ
[15]	τὸν θεὸν διαμεῖναι. ὁ γὰρ	τῷ	βουλήματι τὸ πᾶν συστησάμενος καὶ
[8]	τῷ κυρίῳ πάντως τῆς φύσεως;	τῷ	γὰρ ἐξ ἀρχῆς τὴν ζωὴν
[35]	ἡ παρ´ ἡμῶν γινομένη ἐν	τῷ	γείτονι διατυποῦται στοιχείῳ. καὶ ὡς
[24]	ἡμῶν διεδείχθη, ἡ δύναμις ἐν	τῷ	γενέσθαι μὲν αὐτὸν ἐν ὁμοιώματι
[40]	γενόμενόν τινος ὁμογενὲς πάντως ἐστὶ	τῷ	γεννήσαντι. εἰ οὖν ἔλαβες τὸν
[40]	δωρεᾶς τοῦ ἁγίου πνεύματος ἐπιφανείσης	τῷ	γιγνομένῳ, ὅταν μὴ μόνον τὸ
[27]	οὔ τινι μέν ἐστι προσιτόν,	τῷ	δὲ ἀπροσπέλαστον, ἀλλ´ ἐπ´ ἴσης
[1]	τι καὶ οὐκ ἐκεῖνό ἐστι·	τῷ	δὲ αὐτὸν τὸν νοῦν εἰς
[35]	καὶ ἀλλοτρίωσιν τῆς κακίας χωρῶν,	τῷ	δὲ θανάτῳ τοῦ κακοῦ τὸν
[35]	συγγενὲς τούτοις ἡ ἀναχώρησις ἔσται·	τῷ	δὲ καθαρῷ τὸ ἀπαθὲς προσῳκείωται,
[32]	φαινομένῳ πρὸς τὸν οὐρανὸν ἀνιέναι,	τῷ	δὲ νοουμένῳ πανταχοῦ εἶναι, καὶ
[38]	τῶν προσφερομένων ἡμῖν ζητημάτων ἐπεσκεψάμεθα.	τῷ	δὲ παρόντι λόγῳ τοσοῦτον εἰπεῖν
[1]	παρ´ οὗ τὴν ὑπόστασιν ἔχει·	τῷ	δὲ ταῦτα δεικνύειν ἐν ἑαυτῷ,
[5]	διαπλάσεως τῷ μὲν τὸν ἀέρα,	τῷ	δὲ τὸ ὕδωρ εἶναι. οὕτως
[26]	σκοπὸν ἀποβλέψαντες τὸν μὲν ἐπαινοῦμεν,	τῷ	δὲ χαλεπαίνομεν· οὕτω καὶ ἐνταῦθα
[24]	κατὰ τοὺς λίχνους τῶν ἰχθύων	τῷ	δελέατι τῆς σαρκὸς συγκατασπασθῇ τὸ
[22]	κρατοῦντος καταλιπεῖν τινὰ δικαιολογίας ἀφορμὴν	τῷ	δι´ ἡδονῆς καταδουλωσαμένῳ τὸν ἄνθρωπον.
[1]	ἐστι κατὰ τὴν φύσιν ἐκείνῳ	τῷ	διὰ τῶν αὐτῶν γνωρισμάτων εὑρισκομένῳ·
[23]	νομίσῃ. ὁρᾷς ὅπως τὸ ἀγαθὸν	τῷ	δικαίῳ συνέζευκται καὶ τὸ σοφὸν
[20]	ἐν τοῖς φθάσασιν εἴρηται, πάντως	τῷ	δικαίῳ τὸ σοφὸν συνεζευγμένον ἀρετὴ
[40]	δι´ ἀπάτης ἑαυτοὺς παράγοντες, καὶ	τῷ	δοκεῖν μόνον, οὐχὶ τῷ ὄντι
[26]	ἐκπεσεῖν τοῦ βελτίονος. ὥσπερ γὰρ	τῷ	ἐδέσματι ὁμοίως παραμίγνυσι τὸ φάρμακον
[37]	συνέχει τε ἑαυτὴν καὶ ἐν	τῷ	εἶναι μένει, ἀπαύστῳ κινήσει τό
[37]	δὲ τῆς ἐπεισαγομένης δυνάμεως ἐν	τῷ	εἶναι μένει. ἡ δὲ δύναμις
[21]	ἀλλοιούμενον δὲ μὴ πάντως ἐν	τῷ	εἶναι μένειν· ἡ δὲ ἀλλοίωσις
[32]	γὰρ ἄν τι διαμένοι ἐν	τῷ	εἶναι, μὴ ἐν τῷ ὄντι
[32]	τοῖς οὖσιν ἐνθεωρουμένη καὶ ἐν	τῷ	εἶναι τὰ πάντα συνέχουσα. εἴτε
[25]	ἐγκέκραται ἡμῖν ὡς συνέχων ἐν	τῷ	εἶναι τὴν φύσιν· τότε δὲ
[6]	σβέσαι τὴν φλόγα ὕδωρ ἐμμίξειε	τῷ	ἐλαίῳ διὰ τῆς ἐπινοίας ταύτης
[0]	ὁ ἰουδαίζων προείληπται καὶ ὁ	τῷ	ἑλληνισμῷ συζῶν ἑτέραις, ὅ τε
[32]	τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς διειλημμένης ἐν	τῷ	ἑνὶ γενόμενος τοῦ ἐφεξῆς μὴ
[24]	ἐμφάνειαν, ὡς ἂν εὔληπτον γένοιτο	τῷ	ἐπιζητοῦντι ὑπὲρ ἡμῶν τὸ ἀντάλλαγμα,
[34]	τὴν παρ´ ἑαυτοῦ δύναμιν ἐντεθεικότος	τῷ	ἔργῳ, καθὰ πεπιστεύκαμεν, καὶ τῆς
[24]	πιστεύεσθαι, καὶ συνηρτῆσθαι δι´ ἀκολουθίας	τῷ	ἑτέρῳ τὸ ἕτερον. δέδεικται τοίνυν
[32]	τε καὶ θειότερον λόγον ἐν	τῷ	εὐαγγελίῳ καὶ εἴρηται καὶ γεγένηται,
[39]	τὴν φύσιν; ἐπεὶ οὖν ἐν	τῷ	εὐαγγελίῳ τὰ τρία παραδέδοται πρόσωπά
[8]	καύσεως ἀποξύοντες οὐκ ἀνώδυνον ἐπάγουσι	τῷ	εὐεργετουμένῳ τὴν ἴασιν, πλὴν οὐκ
[20]	τὸ ἐναντίον αὐτομολήσαντος, μηδὲ συνδιατεθῆναι	τῷ	εὐμεταβλήτῳ τῆς ἀνθρωπίνης προαιρέσεως τὴν
[26]	καὶ εἴ τι κακίας ἔκγονον	τῷ	εὑρετῇ τοῦ κακοῦ περιφυέντων, ὁ
[10]	ἐν περινοίᾳ γίνεται, οὐδὲν βαρυνομένη	τῷ	ἐφολκίῳ τοῦ σώματος. εἰ δὲ
[21]	ἀνθρώπου τοῦ ἑαυτὸν δι´ ἡδονῆς	τῷ	ἐχθρῷ τῆς ζωῆς ὑποζεύξαντος, πάντα
[23]	δὲ χωρητὸν δι´ ἐπινοίας ποιῆσαι	τῷ	ἐχθρῷ τὸ ἀχώρητον τῆς ἀνωτάτω
[37]	τὸ ἐν ἡμῖν γεῶδες ἐν	τῷ	ζῇν διαμένοι· ὥσπερ διὰ τῆς
[15]	ὁ δεσμώτης, τὸν ἐλευθερωτὴν ὁ	τῷ	ζυγῷ τῆς δουλείας κατεχόμενος. ἆρα
[37]	ὑπὸ τοῦ θεοῦ σῶμα ἐν	τῷ	ἡμετέρῳ γενόμενον ὅλον πρὸς ἑαυτὸ
[37]	φύσει καὶ ἐν τῷ σώματι	τῷ	ἡμετέρῳ γενόμενος οὐκ ἄλλην τινὰ
[4]	τούτοις δυνάμεων; εἰ γὰρ ὅμοιος	τῷ	ἡμετέρῳ ῥήματι καὶ ὁ τοῦ
[35]	μὲν ἦν δυνατὸν ἐν τελείῳ	τῷ	θανάτῳ γενέσθαι τὸν μιμούμενον, οὐδ´
[24]	ἀρχὰς τῆς ζωῆς ἐξετράπημεν καὶ	τῷ	θανάτῳ ἐγκατηνέχθημεν, τί τοῦ εἰκότος
[24]	αὐτὸν καθ´ ὁμοιότητα τῶν ἀνθρώπων	τῷ	θανάτῳ ἐγκρατηθῆναι, γενόμενον δὲ τὸ
[24]	θεότητος, καὶ οὕτω τῆς ζωῆς	τῷ	θανάτῳ εἰσοικισθείσης καὶ τῷ σκότῳ
[32]	τὸ ἕτερον, ἀλλ´ ἐν μὲν	τῷ	θανάτῳ καθορᾷν τὸ ἀνθρώπινον, ἐν
[32]	ὑπολήψεως. τὸ γὰρ μὴ ἐμμεῖναι	τῷ	θανάτῳ, καὶ τὰς διὰ τοῦ
[35]	τῷ ὕδατι, οὕτως ἐκεῖνος ἐν	τῷ	θανάτῳ καταδυείς, πάλιν ἐπὶ τὴν
[13]	θανάτου μνησθεὶς καὶ τὴν ἀνάστασιν	τῷ	θανάτῳ προσεμαρτύρησεν. εἰ οὖν ἀφ´
[32]	τὸ ἡμέτερον ἐπικύψας πτῶμα, τοσοῦτον	τῷ	θανάτῳ προσήγγισεν, ὅσον τῆς νεκρότητος
[8]	τοῦ σώματος, καὶ χαλεπὸν ποιεῖται	τῷ	θανάτῳ τὴν ζωὴν ἡμῶν διαλύεσθαι,
[16]	ἐν ἑαυτῷ μὲν στήσας διαιρουμένην	τῷ	θανάτῳ τὴν φύσιν, αὐτὸς δὲ
[16]	νεκρῶν ἀναστάσεως, τὸ διαλυθῆναι μὲν	τῷ	θανάτῳ τοῦ σώματος τὴν ψυχὴν
[13]	τὸν θάνατον φθορὰ διεδέξατο. ἀπιστεῖς	τῷ	θαύματι; χαίρω σου τῇ ἀπιστίᾳ·
[6]	ζωὴν ἐνεφύτευσεν, ὡς ἂν συνεπαρθείη	τῷ	θείῳ τὸ γήινον καὶ μία
[2]	τοῦ ἡμετέρου πνεύματος ἔξωθεν ἐπιρρεῖν	τῷ	θεῷ καὶ ἐν αὐτῷ γίνεσθαι
[34]	ἐπιφαῦσαι τὸν ἥλιον αὐτοῖς εὐχόμενοι	τῷ	θεῷ οὐδὲν ἀμβλύνουσι τὸ πάντως
[30]	ἀβούλητον εἶναι τὸ ἀγαθὸν προσήκει	τῷ	θεῷ, οὔτε ἀδύνατον. εἰ οὖν
[27]	βίος, πῶς ἐπιζητεῖ τις ἐκεῖθεν	τῷ	θεῷ περιπλακῆναι τὸν ἄνθρωπον, μᾶλλον
[20]	τὸ μέν τι βούλεσθαι τῶν	τῷ	θεῷ πρεπόντων ἐπιφαίνεσθαι τοῖς γεγενημένοις,
[33]	ἂν εἴη ἀγνωμοσύνης ἐκεῖ τοσαύτην	τῷ	θεῷ προσμαρτυροῦντας δύναμιν ἀτονεῖν ἐν
[35]	μακροῖς ὕστερον αἰῶσι καθαρὰν ἀποσωθῆναι	τῷ	θεῷ τὴν φύσιν. ἐπεὶ οὖν
[28]	γεννώμενον, τίνα νομοθετοῦσιν ἕτερον τρόπον	τῷ	θεῷ τῆς εἰς τὸν βίον
[26]	τοιαύτην μέθοδον ἐπινενοῆσθαι ὑπὲρ ἡμῶν	τῷ	θεῷ· τὸ γὰρ μὴ γυμνῇ
[29]	φασιν, εἰ καλὸν καὶ πρέπον	τῷ	θεῷ τὸ γενόμενον, τί ἀνεβάλετο
[27]	ἀξίας ἀπολιμπάνεται, ἓν πρέπον ἐστὶ	τῷ	θεῷ τὸ εὐεργετεῖν τὸν δεόμενον.
[25]	ἀπὸ τοῦ θανάτου ἐπάνοδος ἀρχὴ	τῷ	θνητῷ γένει τῆς εἰς τὴν
[6]	τὴν ὑπερκόσμιον λῆξιν πολλὴν ἔχουσα	τῷ	ἰδιάζοντι τῆς φύσεως πρὸς τὸ
[30]	τὸ δὲ οὐραῖον ἔτι ἐψύχωται	τῷ	ἰδίῳ θυμῷ καὶ τῆς ζωτικῆς
[32]	δοῦναι τῇ φύσει τῆς ἀναστάσεως	τῷ	ἰδίῳ σώματι, ὅλον τῇ δυνάμει
[3]	εἰς θεότητας διαφόρους κατατεμνόμενον, μήτε	τῷ	Ἰουδαικῷ δόγματι συμβαίνειν τὸν λόγον,
[37]	συνήθων τε καὶ καταλλήλων ἔδωκε	τῷ	καθ´ ἑαυτὸν σώματι τὴν διαμονήν,
[27]	μὴ τὸ μέν τι θεραπεῦσαι	τῷ	καθαρσίῳ, τὸ δὲ περιιδεῖν ἀθεράπευτον.
[35]	γένοιτο· ἐπὶ δὲ τῶν ἀκολουθούντων	τῷ	καθηγουμένῳ οὐ χωρεῖ τὴν ἀκριβῆ
[39]	ἐπεὶ οὖν παντὶ δῆλόν ἐστι	τῷ	καὶ ὁπωσοῦν διανοίας μετέχοντι, ὅτι
[39]	τὴν εἰς ταῦτα πίστιν ἐν	τῷ	καιρῷ τῆς γεννήσεως, μήποτε λάθῃ
[2]	τε καὶ προχεομένου, ὅπερ ἐν	τῷ	καιρῷ τῆς ἐκφωνήσεως τοῦ λόγου
[32]	ὅτι ὁ ἐπὶ τούτου ἐν	τῷ	καιρῷ τῆς κατὰ τὸν θάνατον
[8]	ἀποσαρκωθείσαις ὑλώδη περιττώματα ἐπιπωροῦται, ἐν	τῷ	καιρῷ τῆς κρίσεως τέμνεταί τε
[21]	εὑρετοῦ καλὸν ἀναπεισθεὶς εἶναι τὸ	τῷ	καλῷ ἐναντίον· οὐ γὰρ ἂν
[39]	ἔχων. πᾶσα γὰρ ἡ κτίσις	τῷ	κατὰ τὸ ἴσον ἐκ τοῦ
[8]	σκεύους πλάστης, τῷ αἰσθητικῷ μέρει,	τῷ	κατὰ τὸ σῶμά φημι, τῆς
[35]	ἀνάγκη πᾶσα καὶ τούτους ἐν	τῷ	καταλλήλῳ γενέσθαι. κατάλληλον δὲ τῷ
[32]	θανάτου πάλιν ἐπάνοδον, οἱονεὶ χεῖρα	τῷ	κειμένῳ ὀρέγων διὰ τοῦτο πρὸς
[35]	τῷ καταλλήλῳ γενέσθαι. κατάλληλον δὲ	τῷ	κεκιβδηλευμένῳ χρυσίῳ τὸ χωνευτήριον, ὡς
[24]	τὸ λέγειν πᾶσαν τὴν ἐν	τῷ	κόσμῳ κτίσιν καὶ πᾶν ὅ
[31]	τὰς ἀνθρωπίνας προαιρέσεις πρὸς τὸ	τῷ	κρατοῦντι δοκοῦν περιάγεσθαι. οὐκοῦν οὐ
[22]	δέ ἐστί τις τὸ ἐπὶ	τῷ	κρατοῦντι ποιήσασθαι πᾶν ὅπερ ἂν
[18]	σοφίᾳ τινὶ καὶ λόγῳ γενομένην	τῷ	κρείττονι. τοῖς γὰρ μὴ λίαν
[8]	πεπλανημένου χειραγωγία; τίνι ἄλλῳ ἢ	τῷ	κυρίῳ πάντως τῆς φύσεως; τῷ
[32]	παντὸς περάτων τὴν σύστασιν, πανταχοῦ	τῷ	λογισμῷ σου προαπαντᾷ ἡ θεότης,
[39]	γέννησιν τὴν ἰδίαν ὁρμῶντα προδιαγνῶναι	τῷ	λογισμῷ, τίς αὐτῷ λυσιτελήσει πατὴρ
[0]	ἐπὶ πάντων ἁρμόσει τῶν προσιόντων	τῷ	λόγῳ, ἀλλὰ κατὰ τὰς τῶν
[1]	τοῦτό ἐστιν, ἐπειδὴ χρὴ πάντως	τῷ	λόγῳ καὶ τὸν πατέρα τοῦ
[2]	πνεῦμα μεμαθηκότες θεοῦ, τὸ συμπαρομαρτοῦν	τῷ	λόγῳ καὶ φανεροῦν αὐτοῦ τὴν
[30]	ταῦτα καὶ παρ´ ἡμῶν ἐν	τῷ	λόγῳ κατεσκευάζετο, τὸ παρὰ τοῦ
[9]	μέχρι μὲν τούτων συνθήσεται τυχὸν	τῷ	λόγῳ ὁ πρὸς τὸ ἀκόλουθον
[30]	ἡ χάρις, ἀλλὰ τινῶν προσθεμένων	τῷ	λόγῳ οὐ μικρόν ἐστι τὸ
[15]	τῆς ἀνθρωπίνης ἴδιον οὐσίας ἐστί,	τῷ	λόγῳ τῆς ἀρετῆς ἠναντίωται. ~Ἀλλ´
[24]	δυνατόν, τὸ φθορᾶς ἀνεπίδεκτον, πάντα	τῷ	λόγῳ τῆς καθ´ ἡμᾶς οἰκονομίας
[27]	εἴπερ ἡμῶν πόρρωθεν ὑπονοοῖτο εἶναι	τῷ	λόγῳ τῆς φύσεως, ἑτέρῳ δέ
[37]	καλῶς οὖν καὶ νῦν τὸν	τῷ	λόγῳ τοῦ θεοῦ ἁγιαζόμενον ἄρτον
[4]	δέ, καθὼς λέγει Δαβίδ, ἐστερεώθησαν	τῷ	λόγῳ τοῦ κυρίου οἱ οὐρανοὶ
[4]	καταλιπεῖν τῶν πλειόνων τὴν εὕρεσιν.	Τῷ	λόγῳ τοῦ κυρίου, φησίν, οἱ
[14]	πᾶσαν δόξαν καὶ πᾶσαν μεγαλειότητα,	τῷ	λύθρῳ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καταμίγνυται,
[1]	ἐπὶ δὲ τῆς ὑπερκειμένης φύσεως	τῷ	μεγαλείῳ τοῦ θεωρουμένου πᾶν τὸ
[1]	τῷ νῷ, οὔτε παντάπασιν ἕτερον·	τῷ	μὲν γὰρ ἐξ ἐκείνου εἶναι
[30]	ἔστι καὶ τὴν κακίαν ἰδεῖν	τῷ	μὲν καιρίῳ πληγεῖσαν, ἐν δὲ
[26]	δὲ χαλεπαίνομεν· οὕτω καὶ ἐνταῦθα	τῷ	μὲν κατὰ τὸ δίκαιον λόγῳ
[5]	τῆς ποιᾶς τοῦ σώματος διαπλάσεως	τῷ	μὲν τὸν ἀέρα, τῷ δὲ
[1]	καὶ ὁ τοῦ θεοῦ λόγος	τῷ	μὲν ὑφεστάναι καθ´ ἑαυτὸν διῄρηται
[32]	καὶ μηδενὶ μέσῳ διατειχίζεσθαι, καὶ	τῷ	μὲν φαινομένῳ πρὸς τὸν οὐρανὸν
[32]	τὴν συναίσθησιν ἄγει τὸ ἡνωμένον	τῷ	μέρει, οὕτως, καθάπερ ἑνός τινος
[32]	ἀκόλουθον ἂν εἴη καὶ ἐν	τῷ	μέρει τούτῳ μὴ τὸ μὲν
[33]	θεῷ προσμαρτυροῦντας δύναμιν ἀτονεῖν ἐν	τῷ	μέρει τούτῳ τὸ θεῖον οἴεσθαι
[27]	ἐνδιαιτώμενα διαφέρει τι ἀλλήλων ἐν	τῷ	μέρει τούτῳ, ὡς τὰ μὲν
[6]	δὲ ταῦτα πρὸς ἄλληλα πολλῷ	τῷ	μέσῳ, ὡς μήτε τὴν αἰσθητὴν
[8]	εἰ δὲ ἀθεράπευτος μένοι, ἐν	τῷ	μετὰ ταῦτα βίῳ τεταμίευται ἡ
[35]	τοσοῦτον νῦν παραδεξαμένη, τὸ λεῖπον	τῷ	μετὰ ταῦτα ταμιεύεται χρόνῳ. τί
[27]	κρίνοντι τὴν θείαν μεγαλειότητα, ἐν	τῷ	μὴ δέξασθαι τῶν τῆς φύσεως
[39]	τούτῳ ἐστὶν ὁ κίνδυνος, ἐν	τῷ	μὴ διαμαρτεῖν τοῦ συμφέροντος, κατ´
[7]	προαιρέσεως ἐφ´ ἑαυτοῦ κεῖται, ἀλλὰ	τῷ	μὴ εἶναι τὸ ἀγαθὸν οὕτω
[5]	διελέγχειν τὸν λόγον οὐκ ἀληθεύοντα	τῷ	μὴ ἐν ἐκείνοις νῦν, ἀλλ´
[6]	σκότος ὁρᾷ, οὕτω κἀκεῖνος αὐτῷ	τῷ	μὴ θελῆσαι τὸ ἀγαθὸν νοῆσαι
[21]	τὴν ἀντιδιαστολὴν ἔχει, καθάπερ φαμὲν	τῷ	μὴ ὄντι τὸ ὂν ἀντιδιαιρεῖσθαι
[21]	ἐναντίον, οὗ ἡ ὑπόστασις ἐν	τῷ	μὴ ὑφεστάναι ἐστίν· ἡ γὰρ
[27]	τὴν κακίαν ἀπρεπὲς ἐννοεῖν. πλὴν	τῷ	μικροψύχως ἐν τούτῳ κρίνοντι τὴν
[8]	τοῦ κεραμεύειν τὴν ἐπιστήμην περιθρύψαι	τῷ	μολίβδῳ τὸ ὄστρακον· εἶθ´ οὕτως
[9]	μνημείῳ θέσις· ταῦτα γὰρ συμπαραλαμβανόμενα	τῷ	μυστηρίῳ ἀμβλύνει πως τῶν μικροψυχοτέρων
[32]	οὖν ἔξω τοῦ εἰκότος ἐν	τῷ	μυστηρίῳ μανθάνομεν, εἰ κύπτει πρὸς
[40]	καθώς φησιν ὁ προφήτης, λουσάμενοι	τῷ	μυστικῷ τούτῳ λουτρῷ καθαροὶ τὰς
[1]	δι´ ὅλου τὸν αὐτὸν ὄντα	τῷ	νῷ, οὔτε παντάπασιν ἕτερον· τῷ
[16]	παρ´ ἑαυτοῦ ψυχὴν πάλιν ἑνώσας	τῷ	οἰκείῳ σώματι διὰ τῆς δυνάμεως
[37]	τῇ πόσει τὸ ὕδωρ ἐφηδυσμένον	τῷ	οἴνῳ, ὁ δὲ τοῦ θεοῦ
[32]	ποιεῖ οἷς φησὶν ὅτι Ἐν	τῷ	ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ πᾶν γόνυ
[40]	καὶ τῷ δοκεῖν μόνον, οὐχὶ	τῷ	ὄντι γεννώμενοι. ἡ γὰρ διὰ
[32]	ἐν τῷ εἶναι, μὴ ἐν	τῷ	ὄντι μένον· τὸ δὲ κυρίως
[25]	ἔνεστιν εἶναί τι μὴ ἐν	τῷ	ὄντι τὸ εἶναι ἔχον. εἰ
[6]	ἀντιδιαστολὴ θεωρεῖται· ἀλλ´ ὥσπερ ἀντιδιαιρεῖται	τῷ	ὄντι τὸ μὴ ὂν καὶ
[29]	ἔξω γενέσθαι, καὶ οὕτω γυμνῷ	τῷ	πάθει τὴν ἰατρείαν προσάγουσιν. ἐπειδὴ
[18]	πρὸ τῆς μελλούσης ζωῆς ἐν	τῷ	παρόντι βίῳ φανερωθεῖσα, ἡ διὰ
[8]	γνωστικῇ δυνάμει καὶ τὸ ἐφεξῆς	τῷ	παρῳχηκότι κατὰ τὸ ἴσον βλέπων.
[22]	τοῦ κατέχοντος ἡμᾶς αὐθεντίᾳ, μηδὲ	τῷ	περιόντι τῆς δυνάμεως ἀποσπάσαντα τοῦ
[6]	καὶ διὰ τῆς ἰδίας ἐμπνεύσεως	τῷ	πλάσματι τὴν ζωὴν ἐνεφύτευσεν, ὡς
[10]	καὶ τῶν ἀβύσσων ἐπιβατεύουσα, καὶ	τῷ	πλάτει τῆς οἰκουμένης ἐπερχομένη, καὶ
[4]	θεοῦ λόγος καὶ τὸ πνεῦμα	τῷ	πνεύματι, ὁμοία πάντως ἐκ τῶν
[4]	καὶ αἱ δυνάμεις αὐτῶν ἐν	τῷ	πνεύματι τοῦ θεοῦ τὴν σύστασιν
[4]	φησίν, οἱ οὐρανοὶ ἐστερεώθησαν καὶ	τῷ	πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ πᾶσα
[34]	καὶ ἀνόνητος, πόσῳ μᾶλλον ἐν	τῷ	πνευματικῷ τῆς γεννήσεως τρόπῳ, καὶ
[36]	κατορθώματος. τίς γὰρ πάρεστι πόνος	τῷ	πράγματι, πιστεῦσαι πανταχοῦ τὸν θεὸν
[35]	διεξελθόντες, μὴ κατ´ ἴχνος ἑπόμενοι	τῷ	προάγοντι, οὕτω μοι νόησον καὶ
[24]	οἰκονομίας ἐπιδεικνύμενα. ἡ ἀγαθότης ἐν	τῷ	προελέσθαι σῶσαι τὸν ἀπολωλότα καταλαμβάνεται,
[24]	ἐπιζητοῦντι ὑπὲρ ἡμῶν τὸ ἀντάλλαγμα,	τῷ	προκαλύμματι τῆς φύσεως ἡμῶν ἐνεκρύφθη
[8]	ὀνομάσαντες οὐκ ἐπιλελήσμεθα τῶν ἐν	τῷ	προοιμίῳ πρὸς τοὺς Ἕλληνας ἡμῖν
[7]	κατηγορίας προστήσασθαι. διαιρεῖ γὰρ ἐν	τῷ	πρὸς Κορινθίους λόγῳ τάς τε
[35]	μένει, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον	τῷ	πρὸς τὴν σωτηρίαν ἡμῶν ἐξηγουμένῳ
[23]	ἀρχῇ τοῦ συγγράμματος προαποδοθέντα λόγον	τῷ	πρὸς τὸν εὐημεροῦντα φθόνῳ πρὸς
[10]	τὴν θεοπρεπῆ διάνοιαν καὶ ἐν	τῷ	προσεγγισμῷ διασώσασθαι, πάσης περιγραφῆς ἐκτὸς
[15]	ἐδεῖτο τοῦ ἀνορθοῦντος ὁ ἐν	τῷ	πτώματι ἄνθρωπος, ἐδεῖτο τοῦ ζωοποιοῦντος
[40]	ἐδιδάχθης ἐκ τοῦ προσκεῖσθαί τι	τῷ	πυρὶ ἐκείνῳ ὃ ἐν τούτῳ
[35]	ταύτης ἀμύητοι τῆς καθάρσεως ἀναγκαίως	τῷ	πυρὶ καθαρίζονται. ~Μὴ γὰρ εἶναι
[35]	ῥυπτική τίς ἐστι δύναμις ἐν	τῷ	πυρὶ καὶ τῷ ὕδατι, οἱ
[8]	διὰ τὰς σωματικὰς ἀλγηδόνας, αἳ	τῷ	ῥευστῷ τῆς φύσεως κατ´ ἀνάγκην
[27]	ὁ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ καταμιγνύμενος	τῷ	σκοπῷ τῆς ὠφελείας ἐποιεῖτο τὴν
[15]	τοῦ φωτὸς παρουσίας ὁ καθειργμένος	τῷ	σκότῳ, ἐπεζήτει τὸν λυτρωτὴν ὁ
[24]	ζωῆς τῷ θανάτῳ εἰσοικισθείσης καὶ	τῷ	σκότῳ τοῦ φωτὸς ἐπιφανέντος ἐξαφανισθῇ
[8]	τῇ δυνάμει τῶν λόγων ἢ	τῷ	στοχασμῷ τῆς διανοίας ὑπάγεται. οὐκοῦν
[23]	κατεχομένου τὸ προκείμενον εἶδεν ἐν	τῷ	συναλλάγματι. τούτου χάριν αὐτὸν αἱρεῖται
[8]	τι περ ἂν θελήσῃ κατεργαζόμενος	τῷ	σύνδρομον ἔχειν τῇ βουλήσει τὴν
[1]	ὢν λόγος· εἰ οὖν διακρίνει	τῷ	σχετικῷ τῆς σημασίας ἡ τῶν
[37]	φύσει τρόπον τὴν ζωοποιὸν δύναμιν	τῷ	σώματι δέξασθαι. μόνου δὲ τοῦ
[8]	τὰς ἀκροχορδόνας παρὰ φύσιν ἐπιγενομένας	τῷ	σώματι διὰ τομῆς ἢ καύσεως
[40]	δὲ τὸ μὲν λουτρὸν ἐπαχθείη	τῷ	σώματι, ἡ δὲ ψυχὴ τὰς
[8]	γίνεται τῇ τε ψυχῇ καὶ	τῷ	σώματι, καί τις ἀναλογία τοῦ
[37]	οὐκοῦν ὅθεν ὁ ἐν ἐκείνῳ	τῷ	σώματι μεταποιηθεὶς ἄρτος εἰς θείαν
[11]	ὁ τρόπος, καθ´ ὃν ἑνοῦται	τῷ	σώματι, μηδὲ ἐκεῖνο πάντως οἴου
[8]	καιρὸν τὴν ἑαυτοῦ χρῆσιν παρέχων	τῷ	σώματι, οὐ συμπεφυκὼς τῇ φύσει.
[8]	πρὸς τὴν ἀναίρεσιν τοῦ ἐνσκήψαντος	τῷ	σώματι πάθους παραλαμβάνονται, τοιοῦτόν τι
[10]	τὴν τῆς φύσεως ἀνάγκην συγκεκραμένη	τῷ	σώματι πανταχοῦ κατ´ ἐξουσίαν γίνεται,
[37]	τὸ τοιοῦτον ἀλεξητήριον τὴν προεντεθεῖσαν	τῷ	σώματι τοῦ δηλητηρίου βλάβην διὰ
[37]	ἀνθρωπίνῃ συνανεκράθη φύσει καὶ ἐν	τῷ	σώματι τῷ ἡμετέρῳ γενόμενος οὐκ
[24]	δείκνυσι, πῶς τὸ ὑψηλόν, ἐν	τῷ	ταπεινῷ γενόμενον, καὶ ἐν τῷ
[24]	τῷ ταπεινῷ γενόμενον, καὶ ἐν	τῷ	ταπεινῷ καθορᾶται καὶ οὐ καταβαίνει
[13]	τῆς φύσεως ἡμῶν τὴν κοινότητα	τῷ	τε τῆς γενέσεως τρόπῳ καὶ
[35]	τοῦ πράγματος ἡ ἀρχὴ συγκρινομένη	τῷ	τέλει· τί γὰρ ἴσον ἄνθρωπος
[6]	αὐτὸν τρόπον καὶ ἡ κακία	τῷ	τῆς ἀρετῆς ἀντικαθέστηκε λόγῳ, οὐ
[5]	ἐναέριον ἔλαχε βίον, καταλλήλως ἕκαστον	τῷ	τῆς ζωῆς εἴδει κατεσκεύασται, ὡς
[26]	προβλήματι ὁ προαπατήσας τὸν ἄνθρωπον	τῷ	τῆς ἡδονῆς δελεάσματι· ὁ δὲ
[21]	ἡ ἀπάτη, μὴ δελέατος δίκην	τῷ	τῆς κακίας ἀγκίστρῳ τῆς τοῦ
[21]	πρὸς τὸ ἀρχέτυπον οὔσης, ἐν	τῷ	τὸ μὲν ἄτρεπτον εἶναι τῇ
[8]	ἐν ὀδύναις διαβιῴη, παρὰ πολὺ	τῷ	τοιούτῳ τὸ μὴ εἶναι τοῦ
[26]	κατεβάλετο· ἀπατᾶται γὰρ καὶ αὐτὸς	τῷ	τοῦ ἀνθρώπου προβλήματι ὁ προαπατήσας
[18]	κατὰ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην ἐπὶ	τῷ	τοῦ Χριστοῦ ὀνόματι ναούς τε
[39]	ἔπειτα ἐν αὐτῇ βαπτιζόμενον, πάλιν	τῷ	τρεπτῷ τε καὶ ἀλλοιουμένῳ ἐγγεννηθῆναι
[32]	καθορᾷν τὸ ἀνθρώπινον, ἐν δὲ	τῷ	τρόπῳ πολυπραγμονεῖν τὸ θειότερον. ἐπειδὴ
[24]	διαμένει πῦρ ὂν καὶ ἐν	τῷ	τρόπῳ τῆς κινήσεως ἐκβαίνει τὴν
[24]	σοφία καὶ ἡ δικαιοσύνη ἐν	τῷ	τρόπῳ τῆς σωτηρίας ἡμῶν διεδείχθη,
[26]	ἀντιδίδωσιν· σοφίας δὲ τὸ ἐν	τῷ	τρόπῳ τῆς τῶν ὁμοίων ἀντιδόσεως
[0]	εἶναι τὸ θεῖον ὑπείληφεν, ἢ	τῷ	τῶν ἀθέων συμφέρεται δόγματι; εἰ
[37]	ὑποστηρίζομεν, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ	τῷ	ὑγρῷ τὴν προσθήκην ἐκ τῆς
[35]	δύναμις ἐν τῷ πυρὶ καὶ	τῷ	ὕδατι, οἱ διὰ τοῦ ὕδατος
[35]	τὴν δεσποτείαν, ὡς ἡμεῖς ἐν	τῷ	ὕδατι, οὕτως ἐκεῖνος ἐν τῷ
[35]	τοίνυν ἀναγκαῖον ἡμῖν τὸ ἐν	τῷ	ὕδατι προμελετῆσαι τὴν τῆς ἀναστάσεως
[21]	ἔξωθεν μῦθός φησιν ἀπιδοῦσαν ἐν	τῷ	ὕδατι τὴν κύνα πρὸς τὴν
[23]	ἐκ παρθενίας, καὶ ἄνωθεν ἐπιμαρτυρούσας	τῷ	ὑπερφυεῖ τῆς ἀξίας ἐκ τῶν
[10]	τὸ φθαρτικὸν τοῦ πυρὸς συμπαραλαμβανέτω	τῷ	ὑποδείγματι, ἀλλ´ ὅσον εὐπρεπές ἐστι
[3]	τῇ ὑποστάσει καὶ οὐ διώρισται	τῷ	ὑποκειμένῳ. ἄλλο γάρ τι τῇ
[1]	τὴν φύσιν ἓν ὢν ἕτερον	τῷ	ὑποκειμένῳ ἐστίν· οὕτως καὶ ὁ
[8]	τῇ φύσει διά τινος συμπαθείας	τῷ	ὑποκειμένῳ προσίσχεται, καί τις γίνεται
[37]	μεταποιεῖ καὶ μετατίθησιν. ὡς γὰρ	τῷ	φθοροποιῷ πρὸς τὸ ὑγιαῖνον ἀναμιχθέντι
[23]	ὑπὲρ ἡμῶν οἰκονομία μὴ παραποδισθείη	τῷ	φόβῳ τῆς θεικῆς ἐπιφανείας, πάντων
[6]	θρυαλλίδος περιδεδραγμένου, εἴ τις ἀδυνατῶν	τῷ	φυσήματι σβέσαι τὴν φλόγα ὕδωρ
[26]	τῇ ζωῇ μὲν τὸν θάνατον,	τῷ	φωτὶ δὲ τὸ σκότος, τῇ
[24]	τοῦ φωτὸς ἐπιφανέντος ἐξαφανισθῇ τὸ	τῷ	φωτὶ καὶ τῇ ζωῇ κατὰ
[35]	ἀνάστασιν τὴν ἐν τριημέρῳ γενομένην	τῷ	χρόνῳ ὑποκρινόμεθα, τοῦτο λαβόντες κατὰ
[26]	καθαιρομένου. καθάπερ γάρ, ἀτιμοτέρας ὕλης	τῷ	χρυσῷ καταμιχθείσης, τῇ διὰ τοῦ
[10]	καὶ μέχρις οὐρανῶν ἀνιοῦσα, καὶ	τῶν	ἀβύσσων ἐπιβατεύουσα, καὶ τῷ πλάτει
[30]	ὡς ἂν μηδεὶς τῆς διδαχῆς	τῶν	ἀγαθῶν ἀμοιρήσειεν· πῶς ἂν οὖν
[8]	ἐναντίον παρώλισθεν, ἅπαξ δὲ τῆς	τῶν	ἀγαθῶν ἀναχωρήσεως δι´ ἀκολούθου πᾶσαν
[5]	τοῖς καλλίστοις τετιμημένος τὰ χείρω	τῶν	ἀγαθῶν ἀντηλλάξατο; σαφὴς καὶ ὁ
[5]	τοῦ καλλίστου τε καὶ τιμιωτάτου	τῶν	ἀγαθῶν ἀπεστέρησε, λέγω δὴ τῆς
[7]	ὁ ἆθλον τῆς προαιρέσεως τὸ	τῶν	ἀγαθῶν γέρας τοῖς κατ´ ἀρετὴν
[8]	κακίαν ἀντεισαχθῆναι καὶ πάσῃ τῇ	τῶν	ἀγαθῶν ἰδέᾳ τὸν τῶν ἐναντίων
[21]	ὁ ἄνθρωπος, τοῖς τε λοιποῖς	τῶν	ἀγαθῶν καὶ τῷ αὐτεξουσίῳ τῆς
[5]	κατασκευάζεται, ὡς ἐπιτηδείως πρὸς τὴν	τῶν	ἀγαθῶν μετουσίαν ἔχειν. καθάπερ γὰρ
[5]	ὥστε ἆθλον ἀρετῆς εἶναι τὴν	τῶν	ἀγαθῶν μετουσίαν. πόθεν οὖν, ἐρεῖς,
[5]	δὲ ὄντος τοῦ κόσμου τὴν	τῶν	ἀγαθῶν προεκτικήν τε καὶ ποιητικὴν
[6]	νοητῆς κτίσεως προυποστάσης, καὶ ἑκάστῃ	τῶν	ἀγγελικῶν δυνάμεων πρὸς τὴν τοῦ
[29]	οὐδὲ ἡ τῶν Ἰουδαίων κατὰ	τῶν	ἁγίων τοῦ θεοῦ μιαιφονία, οὐδὲ
[0]	τὸ θεῖον ὑπείληφεν, ἢ τῷ	τῶν	ἀθέων συμφέρεται δόγματι; εἰ μὲν
[29]	χαλεπὴ νόσος ἀνεκαλύφθη, οὐδὲ ἡ	τῶν	Αἰγυπτίων θεομαχία, οὐδὲ ἡ τῶν
[3]	χωρεῖν τὴν ἀλήθειαν, ἑκατέραν τε	τῶν	αἱρέσεων καθαιροῦσαν καὶ ἀφ´ ἑκατέρας
[8]	καλὸν κρίσεως ἐν τῇ δοκιμασίᾳ	τῶν	αἰσθήσεων ἁμαρτηθείσης, τῆς δὲ τοῦ
[32]	ἡμᾶς σώματος ἡ τοῦ ἑνὸς	τῶν	αἰσθητηρίων ἐνέργεια πρὸς ἅπαν τὴν
[6]	ὄνομα ἐντός ἐστι τῆς διὰ	τῶν	αἰσθητηρίων κατανοήσεως. ἀλλ´ ὥσπερ ἐν
[28]	καὶ γλώσσῃ, ἢ ἄλλῳ τινὶ	τῶν	αἰσθητηρίων πρὸς τὸ διηνεκὲς τὸ
[35]	ἐπιμιξίας καθαρεύουσα γένοιτο· ἐπὶ δὲ	τῶν	ἀκολουθούντων τῷ καθηγουμένῳ οὐ χωρεῖ
[1]	τῷ σχετικῷ τῆς σημασίας ἡ	τῶν	ἀκουόντων διάνοια αὐτόν τε τὸν
[8]	ἐπανόρθωσις, ὡς ἂν φόβῳ τῆς	τῶν	ἀλγεινῶν ἀντιδόσεως πρὸς τὴν φυγὴν
[8]	οἴεσθαι, ὡς ἂν μὴ καὶ	τῶν	ἀλγυνόντων ἡμᾶς αἴτιος ὑπονοοῖτο, τοῦτο
[40]	τῶν αὐτῶν ὀνομάτων κατονομάζουσι πλεονέκτην,	τῶν	ἀλλοτρίων ἐπιθυμητήν, ἀπὸ συμφορῶν ἀνθρωπίνων
[20]	τῶν ὑψηλῶν τούτων ὀνομάτων διεζευγμένον	τῶν	ἄλλων ἀρετὴ κατὰ μόνας ἐστίν·
[31]	μόνων γὰρ τῶν ἀψύχων ἢ	τῶν	ἀλόγων ἐστὶ τῷ ἀλλοτρίῳ βουλήματι
[5]	καὶ γὰρ καὶ ἐν τῇ	τῶν	ἀλόγων φύσει, ὅσα τὸν ἔνυδρον
[8]	τῇ φύσει. οὐκοῦν ἐκ τῆς	τῶν	ἀλόγων φύσεως ἡ νεκρότης οἰκονομικῶς
[30]	τὴν θεραπείαν ἔτι πλημμελεῖται διὰ	τῶν	ἁμαρτημάτων ὁ ἀνθρώπινος βίος, ὑποδείγματί
[40]	Ὅσοι ἔλαβον αὐτόν, φησὶ περὶ	τῶν	ἀναγεννηθέντων τὸ εὐαγγέλιον, ἔδωκεν αὐτοῖς
[37]	ὀλεθρίου καὶ τὸ ἀλεξητήριον ἐντὸς	τῶν	ἀνθρωπίνων γενέσθαι σπλάγχνων, ὡς ἂν
[0]	καθὼς εἴρηται, πρὸς τὰς προλήψεις	τῶν	ἀνθρώπων βλέπειν καὶ κατὰ τὴν
[8]	ἂν εὐλόγως κακῶν αἴτιον τὸν	τῶν	ἀνθρώπων δημιουργὸν ὑπὸ μικροψυχίας κατονομάζοι,
[28]	τῶν ὀργάνων τὴν παροῦσαν συνέχει	τῶν	ἀνθρώπων ζωήν, ἄλλα πρὸς ἄλλην
[18]	διὰ τῆς εἰδωλομανίας τῆς ζωῆς	τῶν	ἀνθρώπων κατακρατήσασα· ὅπως τοῦτο νόμιμον
[29]	τοῦ κακοῦ ῥίζης ἐν ταῖς	τῶν	ἀνθρώπων προαιρέσεσι βλαστανούσης. ἐπεὶ οὖν
[30]	τὸ μὴ διὰ πάντων διήκειν	τῶν	ἀνθρώπων τὴν πίστιν ἐν αἰτίᾳ
[24]	ἐλπισθῆναι δύνασθαι αὐτὸν καθ´ ὁμοιότητα	τῶν	ἀνθρώπων τῷ θανάτῳ ἐγκρατηθῆναι, γενόμενον
[37]	τοῦ Χριστοῦ πᾶσαν ζωοποιεῖ τὴν	τῶν	ἀνθρώπων φύσιν, ἐν ὅσοις ἡ
[19]	τεκμήρια, καλῶς ἂν ἔχοι περὶ	τῶν	ἀνθυπενεχθέντων ἡμῖν ἰδίᾳ τὸν λόγον
[15]	οὐκοῦν ἀνάγκη καὶ ταῖς τοιαύταις	τῶν	ἀντιθέσεων ἀντικαταστῆναι παρ´ ἡμῶν τὴν
[5]	τὸν λόγον οὐκ ἔξω τῆς	τῶν	ἀντιλεγόντων ἐστὶ συγκαταθέσεως. ὁ γὰρ
[32]	~Τί πρὸς τούτοις ἔτι παρὰ	τῶν	ἀντιλεγόντων προφέρεται; τὸ μάλιστα μὲν
[32]	ἐκείνου πρὸς ἑαυτὴν συμφυὴς γίνεται,	τῶν	ἄνω τοῖς κάτω καὶ τῶν
[23]	τῷ ὑπερφυεῖ τῆς ἀξίας ἐκ	τῶν	ἀοράτων φωνάς, καὶ τῶν τῆς
[16]	ἀνεκφράστου συνανακράσεως τοῦτο οἰκονομήσασθαι, τὸ	τῶν	ἅπαξ ἑνωθέντων, ψυχῆς λέγω καὶ
[26]	τινὰ καὶ παραλογισμός, ἐπείπερ ἴδιον	τῶν	ἀπατώντων ἐστὶ τὸ πρὸς ἕτερον
[1]	ἐστι τὸ ἀδύνατον. οὐδὲν γὰρ	τῶν	ἀπεμφαινόντων περὶ τὴν θείαν θεωρεῖται
[17]	ἦ γὰρ ἂν περιῄρητο πᾶσα	τῶν	ἀπίστων ἀντίρρησις, εἰ τὸ προσδοκώμενον
[17]	ἐκ τῶν εἰρημένων τὸ παρὰ	τῶν	ἀπίστων ἡμῖν προφερόμενον. εἰ γὰρ
[32]	λόγος, ὡς ὁμολογεῖσθαι καὶ παρὰ	τῶν	ἀπίστων μηδὲν ἀλλότριον εἶναι τῆς
[0]	διδαχὴν πιστοῦ λόγου τῇ ἀκοῇ	τῶν	ἀπίστων προσαγομένου. οὐ μὴν ὁ
[39]	λοιπὰ τῶν τικτομένων τῇ ὁρμῇ	τῶν	ἀπογεννώντων ὑφίσταται, ὁ δὲ πνευματικὸς
[23]	τὴν χρείαν ἐπλήρου, ἀλλ´ ἐκ	τῶν	ἀρρήτων ταμείων τῆς θείας δυνάμεως
[20]	φιλανθρωπίαν ποιούσης. καὶ γὰρ ἐπὶ	τῶν	ἀρρώστως διακειμένων πολλοὶ μὲν ἴσως
[29]	τῶν Αἰγυπτίων θεομαχία, οὐδὲ ἡ	τῶν	Ἀσσυρίων ὑπερηφανία, οὐδὲ ἡ τῶν
[1]	τὴν φύσιν ἐκείνῳ τῷ διὰ	τῶν	αὐτῶν γνωρισμάτων εὑρισκομένῳ· εἴτε γὰρ
[13]	τεθνάναι καὶ γεγεννῆσθαι δίδως, ἐκ	τῶν	αὐτῶν δώσεις πάντως καὶ τὸ
[1]	τῆς τοῦ πατρὸς καταλήψεως, διὰ	τῶν	αὐτῶν εὑρήσει σημείων καὶ τὸν
[40]	νῦν περὶ αὐτοῦ διεξέρχονται, ἐκ	τῶν	αὐτῶν ὀνομάτων κατονομάζουσι πλεονέκτην, τῶν
[0]	μονογενῆ θεὸν ἀπιστίαν, οὐδὲ ἀπὸ	τῶν	αὐτῶν τοῖς κατὰ τὰς αἱρέσεις
[13]	εἰρημένων τὸ γεγεννῆσθαι αὐτόν, διὰ	τῶν	αὐτῶν τούτων πάντως οὐδὲ τὸ
[0]	δὲ εἶναι τὰ τέλεια διὰ	τῶν	αὐτῶν χαρακτηριζόμενα λέγοι, ἀνάγκη πᾶσα
[0]	τις ἐπανορθώσαιτο τὸν Σαβέλλιον, διὰ	τῶν	αὐτῶν ὠφελήσει καὶ τὸν Ἀνόμοιον,
[31]	κατορθούντων ὁ ἔπαινος; μόνων γὰρ	τῶν	ἀψύχων ἢ τῶν ἀλόγων ἐστὶ
[4]	οὐσιωδῶς ὑφεστώσας δυνάμεις, ποιητικάς τε	τῶν	γεγενημένων καὶ περιεκτικὰς τῶν ὄντων,
[5]	τῶν μὴ ὄντων, ἡ συνεκτικὴ	τῶν	γεγονότων, ἡ προορατικὴ τῶν μελλόντων.
[34]	ἑτέρου τῆς ἀνθρωποποιίας εἴδους αἱ	τῶν	γεννώντων ὁρμαί, κἂν μὴ ἐπικληθῇ
[39]	ἀλλοιουμένῳ ἐγγεννηθῆναι βίῳ· τῇ γὰρ	τῶν	γεννώντων φύσει κατ´ ἀνάγκην ὁμογενές
[26]	ἡδονῆς δελεάσματι· ὁ δὲ σκοπὸς	τῶν	γιγνομένων ἐπὶ τὸ κρεῖττον τὴν
[12]	ἐνεργουμένας, ὑπερκεῖσθαί τινα δύναμιν ποιητικὴν	τῶν	γιγνομένων καὶ συντηρητικὴν τῶν ὄντων
[20]	φανείη ἡ πρόθεσις, μὴ διὰ	τῶν	γιγνομένων φανερουμένη; τὰ δὲ πεπραγμένα
[34]	ἐν σαρκὶ φανερωθέντα, τοῖς διὰ	τῶν	γινομένων θαύμασι τὴν φύσιν ἑαυτοῦ
[34]	παρεῖναι τὸ θεῖον ἐπὶ ἁγιασμῷ	τῶν	γινομένων καλούμενον. ὁ δὲ τοῦτο
[30]	ὁ ἀνθρώπινος βίος, ὑποδείγματί τινι	τῶν	γνωρίμων ὁδηγηθήτω πρὸς τὴν ἀλήθειαν.
[40]	γεγενῆσθαι νομίσαι, ἐφ´ οὗ μηδὲν	τῶν	γνωρισμάτων μετεποιήθη. τὸ γὰρ ἐπὶ
[5]	ἐννοιῶν ὁ Ἕλλην καὶ διὰ	τῶν	γραφικῶν ὁ Ἰουδαῖος ἴσως οὐκ
[36]	κοινὸς δείκνυσι λόγος καὶ ἡ	τῶν	γραφῶν διδασκαλία ἐντὸς τοῦ θείου
[18]	πᾶν μέρος τῆς οἰκουμένης ἡ	τῶν	δαιμόνων ἀπάτη, διὰ τῆς εἰδωλομανίας
[18]	καὶ ὅσα ἄλλα τοῖς θεραπευταῖς	τῶν	δαιμόνων ἐπὶ ἀπάτῃ σφῶν αὐτῶν
[23]	καταδίκων ἀνάρρυσιν, καὶ τὸν κατὰ	τῶν	δαιμόνων φόβον, καὶ τῶν κατὰ
[3]	πλανωμένων ὁ ἀριθμὸς τῆς τριάδος,	τῶν	δὲ εἰς πλῆθος ἐσκεδασμένων ὁ
[3]	καὶ τῇ πίστει τοῦ πνεύματος·	τῶν	δὲ ἑλληνιζόντων ἡ πολύθεος ἐξαφανίζεται
[30]	τὴν πίστιν, τῶν μὲν καλουμένων,	τῶν	δὲ λοιπῶν ἀμοιρούντων τῆς κλήσεως,
[36]	δὲ τῆς θείας ἐνεργείας ἡ	τῶν	δεομένων ἐστὶ σωτηρία. αὕτη δὲ
[31]	τὴν πίστιν, ἀλλὰ τῆς διαθέσεως	τῶν	δεχομένων τὸ κήρυγμα. ~Τί πρὸς
[23]	προῄει, ἕτοιμος ἄρτος ταῖς χερσὶ	τῶν	διακονούντων ἐγγεωργούμενος καὶ διὰ τοῦ
[16]	ἐστιν ἔν τε τῇ συγκρίσει	τῶν	διεστώτων καὶ ἐν τῇ διακρίσει
[16]	πάθος ἐστί, καὶ ἡ συνάφεια	τῶν	διεστώτων πάθος ἂν εἴη· κίνησις
[16]	αὐτὸς δὲ γενόμενος ἀρχὴ τῆς	τῶν	διῃρημένων ἑνώσεως. ~Ἀλλ´ οὔπω φήσει
[0]	πεπλανημένοις ἀνατρέψεις τὰς ἠπατημένας περὶ	τῶν	δογμάτων μυθοποιίας· οὐ γὰρ δι´
[7]	ταύτην οἶμαι τὴν αἰτίαν τῆς	τῶν	δογμάτων τούτων μυθοποιίας τοῖς τὰ
[18]	ἐν Ἱεροσολύμοις τόπον ἄβατον προστάγματι	τῶν	δυναστευόντων γενέσθαι. ~Ἀλλ´ ὅμως, ἐπειδὴ
[3]	τὸν λόγον, ἀλλὰ διὰ μέσου	τῶν	δύο ὑπολήψεων χωρεῖν τὴν ἀλήθειαν,
[18]	μολύσματα, ἐν δὲ τοῖς πολλοῖς	τῶν	ἐθνῶν ἀφανισθῆναι καθ´ ὅλου βωμοὺς
[18]	ἔθνεσιν ἦν, τὸ θεραπεύειν διὰ	τῶν	εἰδώλων τοὺς δαίμονας ἐν ταῖς
[40]	~Ἀλλ´ οὔ μοι δοκεῖ μέχρι	τῶν	εἰρημένων αὐτάρκη τὴν διδασκαλίαν ἡ
[8]	καλλίστοις γενόμενον, οὐ μόνον ἐκ	τῶν	εἰρημένων δῆλόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ
[9]	ἔξω τι τῆς θεοπρεποῦς ἐννοίας	τῶν	εἰρημένων εἶναι· πρὸς δὲ τὰ
[24]	ἐπιζητεῖν εἰκὸς τὸν τῇ ἀκολουθίᾳ	τῶν	εἰρημένων προσέχοντα, ποῦ τὸ δυνατὸν
[13]	εἰ οὖν πιστόν ἐστι διὰ	τῶν	εἰρημένων τὸ γεγεννῆσθαι αὐτόν, διὰ
[17]	ἀντίθεσιν, ἰσχυροποιεῖσθαι δὲ μᾶλλον ἐκ	τῶν	εἰρημένων τὸ παρὰ τῶν ἀπίστων
[1]	κόσμος ὁμολογεῖται, ἀπεδείχθη δὲ διὰ	τῶν	εἰρημένων τοῦ λόγου ἔργον τὸν
[40]	ἔχει. ἀλλὰ κἂν ἐπονομασθῇ τι	τῶν	ἐκεῖ κολαστηρίων τοῖς ὧδε γνωριζομένοις
[23]	τῦφον θρέψειεν πάθος, τὰ μείζω	τῶν	ἐλαττόνων διαμειβόμενος; ἀλλὰ μὴν ἐν
[0]	ἀλήθεια. οὐκοῦν ὅταν πρός τινα	τῶν	ἑλληνιζόντων ἡ διάλεξις ᾖ, καλῶς
[8]	ἴσου τὸ ἄφραστον ἔχει τῇ	τῶν	ἐλπιζομένων ἀγαθῶν φύσει. οὔτε γὰρ
[24]	ἐπὶ τὸ κάτω καθ´ ὁμοιότητα	τῶν	ἐμβριθῶν σωμάτων ἴδοι τὴν φλόγα,
[23]	τὰς ἐν ἐρημίᾳ δαψιλεῖς ἑστιάσεις	τῶν	ἐν πολλαῖς χιλιάσιν εὐωχουμένων, οἷς
[26]	πάσης ἔσται τῆς κτίσεως, καὶ	τῶν	ἐν τῇ καθάρσει κεκολασμένων καὶ
[15]	ἕτερον. καθάπερ γὰρ πολλῶν ὄντων	τῶν	ἐν τῇ κτίσει θεωρουμένων οὐδὲν
[23]	τούτου χάριν αὐτὸν αἱρεῖται λύτρον	τῶν	ἐν τῇ τοῦ θανάτου φρουρᾷ
[13]	τὸ μὴ ἄνθρωπον αὐτὸν ἕνα	τῶν	ἐν τῇ φύσει δεικνυμένων οἴεσθαι.
[4]	ἐξαρκεῖν πρὸς οὐρανῶν σύστασιν καὶ	τῶν	ἐν τούτοις δυνάμεων; εἰ γὰρ
[8]	ἀνθρώπου ποιητὴν ὀνομάσαντες οὐκ ἐπιλελήσμεθα	τῶν	ἐν τῷ προοιμίῳ πρὸς τοὺς
[8]	τῇ τῶν ἀγαθῶν ἰδέᾳ τὸν	τῶν	ἐναντίων ἀνταριθμηθῆναι κατάλογον, τὸν ἐν
[6]	ἐναντιώσεως, ἐπινενόηταί τις ἁρμονία διὰ	τῶν	ἐναντίων ἁρμοζομένη παρὰ τῆς τοῦ
[6]	τοῖς αἰσθητοῖς ἐκείνην, ἀλλ´ ἀπὸ	τῶν	ἐναντίων ἑκατέραν χαρακτηρίζεσθαι. ἡ μὲν
[0]	ὡς ἂν μὴ σύμμικτον ἐκ	τῶν	ἐναντίων θεωροῖτο τὸ θεῖον, ἐξ
[1]	πρόθεσις, ἵνα μή τις μίξις	τῶν	ἐναντίων καὶ συνδρομὴ περὶ τὸ
[12]	ἔχοι, πλὴν τῆς δι´ αὐτῶν	τῶν	ἐνεργειῶν μαρτυρίας. ὥσπερ τοίνυν εἰς
[0]	φύσει, τὸ διὰ πάντων αὐτὸν	τῶν	ἐνθεωρουμένων τῇ θεότητι τέλειον ἀπαιτήσωμεν,
[18]	ἐπὶ ἀπάτῃ σφῶν αὐτῶν καὶ	τῶν	ἐντυγχανόντων ἐπετηδεύετο, ὡς ἐν πολλοῖς
[24]	μυστηρίου μανθάνομεν, εἰ ἡ καθαρότης	τῶν	ἐξ ἁμαρτίας μολυνθέντων ἐφάπτεται, καὶ
[15]	διὰ μηδενὸς ἡ πίστις κωλύοιτο	τῶν	ἐξεταστικῶς ζητούντων τοῦ μυστηρίου τὸν
[8]	ἀεὶ παραμένειν· ὁ γὰρ χιτὼν	τῶν	ἔξωθεν ἡμῖν ἐπιβαλλομένων ἐστί, πρὸς
[6]	ἐτάχθη τῆς γῆς τε καὶ	τῶν	ἐπ´ αὐτῆς πάντων· καλὸς δὲ
[29]	ἀνθρώπῳ τὴν θεραπείαν· οὔπω γὰρ	τῶν	ἐπὶ Νῶε καταφθαρέντων ἡ κακία
[26]	ἐστὶ τὸ πρὸς ἕτερον τὰς	τῶν	ἐπιβουλευομένων ἐλπίδας τρέπειν καὶ ἄλλο
[28]	πάντοτε πρὸς τὸ λεῖπον διὰ	τῶν	ἐπιγινομένων ἑαυτὴν ἀντεισαγούσης τῆς φύσεως.
[17]	τισὶ κατὰ τὸ ἐγχωροῦν καὶ	τῶν	ἐπιζητουμένων ἐξευρεῖν τὴν λύσιν τοῖς
[32]	ἡ ἔννοια. ἂν τοίνυν λογίσῃ	τῶν	ἐπουρανίων ἢ τῶν ὑποχθονίων ἢ
[32]	διαλαμβάνει, πᾶν τὸ διὰ μέσου	τῶν	ἐπουρανίων καὶ ὑποχθονίων ὀνομάσας ἐπίγειον.
[33]	ἐστιν ἀπόκρισιν ἡμῖν γενέσθαι παρὰ	τῶν	ἐρωτηθέντων ὅτι πῶς ἐστὶ πιστὸν
[23]	ἐγγεωργούμενος καὶ διὰ τοῦ κόρου	τῶν	ἐσθιόντων πλείων γιγνόμενος, ἥ τε
[23]	ἄν τις τὸ καθ´ ἕκαστον	τῶν	εὐαγγελικῶν διεξίοι θαυμάτων; ταύτην τοίνυν
[23]	εἰ τὰ πρόδηλα γένοιτο ἡμῖν	τῶν	ζητουμένων τεκμήρια. ὁ τοίνυν κατὰ
[1]	δύναμιν ἔχει· οὐδὲν γὰρ ἀπροαίρετον	τῶν	ζώντων ἐστί. τὴν δὲ προαίρεσιν
[16]	γενέσεως, καὶ ἡ πρὸς κακίαν	τῶν	ζώντων ὁρμή, τοῦτο τῆς φύσεως
[37]	οἰκονομοῦντος ἀποκεκλήρωται. τὰ μὲν γὰρ	τῶν	ζῴων ῥιζωρυχοῦντα τρέφεται, ἑτέροις ἐστὶν
[33]	τε γὰρ πρόχειρόν ἐστιν ἑκάστῳ	τῶν	ἠρωτημένων εἰπεῖν ὅτι θείᾳ δυνάμει
[34]	τὸ μὲν θεὸν εἶναι διὰ	τῶν	θαυμάτων αὐτῶν πεπιστευκότες, ἴδιον δὲ
[23]	δυνάμεως· καὶ τὴν ἠρέμα διὰ	τῶν	θαυμάτων ἐπὶ τὸ μεῖζον διαλάμπουσαν
[34]	δὲ τῆς θεότητος μαρτυρία διὰ	τῶν	θαυμάτων ἐστίν. ὥστε διὰ πάντων
[24]	τὰ μέγαλά τε καὶ ὑπερφυῆ	τῶν	θαυμάτων. τὸ μὲν γὰρ μέγα
[5]	καὶ τὸν ἄνθρωπον ἐπὶ τῇ	τῶν	θείων ἀγαθῶν ἀπολαύσει γενόμενον ἔδει
[5]	ἔρχεται, ἐφ´ ᾧ τε μέτοχος	τῶν	θείων ἀγαθῶν γενέσθαι, ἀναγκαίως τοιοῦτος
[4]	καὶ περιεκτικὰς τῶν ὄντων, ἐκ	τῶν	θεοπνεύστων γραφῶν ἐναργέστερον δείκνυται. ἀρκεῖ
[20]	ἡ κατὰ ἄνθρωπον οἰκονομία λείπεται	τῶν	θεοπρεπῶν ὑπολήψεων. ζητοῦμεν πάντως ἐπὶ
[0]	ὑφαιρουμένης συνυφαιρεῖται κατ´ ἀνάγκην τὸ	τῶν	θεῶν πλῆθος ἀπὸ τοῦ δόγματος,
[0]	τὴν πεπλανημένην περὶ τοῦ πλήθους	τῶν	θεῶν φαντασίαν. εἰ γὰρ τὸ
[0]	τῷ λόγῳ, ἀλλὰ κατὰ τὰς	τῶν	θρησκειῶν διαφορὰς μεθαρμόζειν προσήκει καὶ
[32]	μηδὲν τῆς εἰσόδου τῆς διὰ	τῶν	θυρῶν προσδεόμενον, ἐνισχύειν τε τοὺς
[27]	ἡμῶν ἀνακιρνάμενον διὰ πάντων δέξασθαι	τῶν	ἰδιωμάτων αὐτῆς τὴν πρὸς ἡμᾶς
[32]	ἀνθρωπότητος διὰ πάντων ἔδει γενέσθαι	τῶν	ἰδιωμάτων τῆς φύσεως. εἰ τοίνυν
[5]	συγκαταθέσεως. ὁ γὰρ ἐπὶ μετουσίᾳ	τῶν	ἰδίων ἀγαθῶν ποιήσας τὸν ἄνθρωπον
[40]	ὁ ἠδικημένος, ὁ σεσυκοφαντημένος, ὁ	τῶν	ἰδίων ἀπωσθεὶς οὐδεμίαν ὁρῶσιν ἐφ´
[40]	εἴη, εἴ τι τούτων ὑπαμειφθείη	τῶν	ἰδίων τῆς φύσεως. εἰ οὖν
[27]	καθάπερ γὰρ οἱ τὸν ῥύπον	τῶν	ἱματίων ἐκπλύνοντες οὐ τὰ μὲν
[19]	μήτε τοῖς ἑλληνίζουσι μήτε τοῖς	τῶν	Ἰουδαικῶν προεστῶσι δογμάτων δοκεῖ ταῦτα
[30]	ἀρχὰς τὸν λόγον ἐν πολυανθρώπῳ	τῶν	Ἰουδαίων ἐκκλησίᾳ κηρύξαντος, τρισχιλίων κατὰ
[29]	τῶν Ἀσσυρίων ὑπερηφανία, οὐδὲ ἡ	τῶν	Ἰουδαίων κατὰ τῶν ἁγίων τοῦ
[1]	Ἑλληνικαῖς μαχόμενον ὑπολήψεσι τοῖς τὰ	τῶν	Ἰουδαίων πρεσβεύουσι συνενεχθῆναι· ἀλλ´ ἐπ´
[11]	θεὸν ἐν ἀνθρώπου φύσει διὰ	τῶν	ἱστορουμένων θαυμάτων οὐκ ἀμφιβάλλομεν, τὸ
[23]	καὶ τῇ θαλάσσῃ τὸ γένος	τῶν	ἰχθύων ἐγκατασπείραντος. καὶ πῶς ἄν
[23]	πλείων γιγνόμενος, ἥ τε διὰ	τῶν	ἰχθύων ὀψοφαγία, οὐ θαλάσσης αὐτοῖς
[24]	θεῖον, ἵνα κατὰ τοὺς λίχνους	τῶν	ἰχθύων τῷ δελέατι τῆς σαρκὸς
[32]	ἐπουρανίων ἢ τῶν ὑποχθονίων ἢ	τῶν	καθ´ ἑκάτερον τοῦ παντὸς περάτων
[2]	~Ὥσπερ δὲ τὸν λόγον ἐκ	τῶν	καθ´ ἡμᾶς ἀναγωγικῶς ἐπὶ τῆς
[35]	κακίας ῥύπον ἀποκλυσάμενοι τοῦ ἑτέρου	τῶν	καθαρσίων εἴδους οὐκ ἐπιδέονται· οἱ
[7]	οὐκ ἔστιν. οὐκοῦν ἔξω τῆς	τῶν	κακῶν αἰτίας ὁ θεὸς ὁ
[8]	ἡμῶν διαλύεσθαι, καὶ τοῦτό φησι	τῶν	κακῶν ἔσχατον εἶναι, τὸ τὸν
[40]	τὰς ἀφορμὰς καταβάλλεσθαι καὶ τῆς	τῶν	κακῶν πείρας δι´ ἀγαθῆς προαιρέσεως
[1]	τοῦ λόγου προαίρεσιν πρὸς οὐδὲν	τῶν	κακῶν τὴν ῥοπὴν ἔχειν· ἀλλότρια
[5]	τὸν ἄνθρωπον καὶ πάντων αὐτῷ	τῶν	καλῶν τὰς ἀφορμὰς ἐγκατασκευάσας τῇ
[20]	μόνοι δὲ τὴν ἀγαθὴν ὑπὲρ	τῶν	καμνόντων προαίρεσιν εἰς πέρας ἄγουσιν,
[5]	γὰρ παράδεισος ἐκεῖνος καὶ ἡ	τῶν	καρπῶν ἰδιότης, ὧν ἡ βρῶσις
[8]	ἔχει, κρείττων δὲ καὶ ὑψηλοτέρα	τῶν	κατ´ αἴσθησιν κινημάτων ἡ νοερὰ
[8]	δὲ σύνδεσίς τις καὶ κοινωνία	τῶν	κατὰ ἁμαρτίαν παθημάτων γίνεται τῇ
[31]	ἀποκρίσεως, τὸ μηδὲν ἐφ´ ἡμῖν	τῶν	κατὰ γνώμην εἶναι, δυναστείᾳ δὲ
[31]	διανοίᾳ, τῆς τοῦ προαιρεῖσθαί τι	τῶν	κατὰ γνώμην ἐξουσίας ἐφ´ ἑτέρῳ
[6]	τοῦ κτίσαντος, ταύτην εἰς εὕρεσιν	τῶν	κατὰ κακίαν ἐπινοουμένων συνεργὸν ποιησάμενος,
[0]	Βασιλείδην καὶ ὁ λοιπὸς κατάλογος	τῶν	κατὰ τὰς αἱρέσεις πλανωμένων ἰδίαις
[21]	οὖν ἡ δικαιοσύνη; μεμνήμεθα πάντως	τῶν	κατὰ τὸ ἀκόλουθον ἐν τοῖς
[18]	ὑπολειφθείσης, μεῖναι δὲ τοῖς Ἰουδαίοις	τῶν	κατὰ τὸ ἀρχαῖον νενομισμένων μηδέν,
[7]	κακὸν κρίνειν προσήκει, ἀλλ´ ἔξω	τῶν	κατὰ τὸ σῶμα φαινομένων τὸν
[23]	κατὰ τῶν δαιμόνων φόβον, καὶ	τῶν	κατὰ τὸν ἀέρα παθῶν τὴν
[13]	φανέντος ἀπόδειξις, τὸ μὴ διὰ	τῶν	κατὰ φύσιν προιέναι τὸ κήρυγμα.
[26]	ἡ γῆ κατὰ τὰ γένη	τῶν	καταβληθέντων σπερμάτων καὶ τοὺς καρποὺς
[23]	τὸν βίον ἀνάλυσιν, καὶ τὴν	τῶν	καταδίκων ἀνάρρυσιν, καὶ τὸν κατὰ
[8]	κηδεμονίας. τὸ ζῇν διὰ τὴν	τῶν	καταθυμίων ἀπόλαυσιν αἱρετόν ἐστι τοῖς
[31]	οὔσης, ὁ βίος ἠτίμωται, ἀφῄρηται	τῶν	κατορθούντων ὁ ἔπαινος, ἀκίνδυνος ἡ
[31]	δὲ ἡ ἀρετή; ποῦ δὲ	τῶν	κατορθούντων ὁ ἔπαινος; μόνων γὰρ
[35]	λέγω καὶ σώματος, πάλιν ἡ	τῶν	κεχωρισμένων ἐπάνοδος τῆς ἀλλοτρίας ἐπιμιξίας
[27]	ἀπ´ ἀρχῆς ἄχρι τέλους ἐκκαθαίρουσι	τῶν	κηλίδων ἅπαν τὸ ὕφασμα, ὡς
[5]	θεοῦ καὶ πνεῦμα διά τε	τῶν	κοινῶν ἐννοιῶν ὁ Ἕλλην καὶ
[32]	λόγον βαθύτερον, εἰδεῖεν ἂν οἱ	τῶν	κρυπτῶν ἐπιίστορες. ὃ δ´ οὖν
[39]	τὴν πίστιν. ὁ γάρ τινι	τῶν	κτιστῶν ἑαυτὸν ὑποζεύξας λέληθεν εἰς
[35]	ὁδεύσαντας. καθάπερ γὰρ οἱ τὰς	τῶν	λαβυρίνθων πλάνας διεξελθεῖν ἀμηχανοῦντες, εἴ
[9]	πίστιν, ὡς μηδὲ τὸ ἐφεξῆς	τῶν	λεγομένων διὰ τὰ προειρημένα συμπαραδέχεσθαι.
[7]	ψυχῶν καταστάσεις, δεικνύς, οἶμαι, διὰ	τῶν	λεγομένων, ὅτι οὐ δι´ αἰσθήσεως
[9]	καταλαμβάνεται. οὐδένα γὰρ ἀντερεῖν οἶμαι	τῶν	λελογισμένων, ὅτι ἓν κατὰ φύσιν
[1]	ὁμολογεῖν. οὐ γὰρ καθ´ ὁμοιότητα	τῶν	λίθων ἀψύχως ὑφεστάναι τὸν λόγον
[32]	ἡ ἱστορία, οὐδὲν τῆς ἐκ	τῶν	λογισμῶν συμμαχίας προσδέεται πρὸς τὸ
[8]	ταῦτα, οὔτε ἐκεῖνα τῇ δυνάμει	τῶν	λόγων ἢ τῷ στοχασμῷ τῆς
[5]	συνεκτικὴ τῶν γεγονότων, ἡ προορατικὴ	τῶν	μελλόντων. οὗτος τοίνυν ὁ θεὸς
[30]	ἀποκληροῦσθαι τοῖς ἀνθρώποις τὴν πίστιν,	τῶν	μὲν καλουμένων, τῶν δὲ λοιπῶν
[3]	ὑπονοίας· ἔστι γὰρ ὥσπερ θεραπεία	τῶν	μὲν περὶ τὸ ἓν πλανωμένων
[6]	ὁμολογεῖται δὲ παντὸς πράγματος ἀρχὴν	τῶν	μετ´ αὐτὴν κατὰ τὸ ἀκόλουθον
[6]	φθόνου γενομένη πρὸς κακίαν ῥοπὴ	τῶν	μετ´ αὐτὴν πάντων ἀναδειχθέντων κακῶν
[5]	ποιητικὴ τῶν ὄντων, ἡ εὑρετικὴ	τῶν	μὴ ὄντων, ἡ συνεκτικὴ τῶν
[7]	ὁ τῶν ὄντων, οὐχ ὁ	τῶν	μὴ ὄντων ποιητὴς ὤν· ὁ
[26]	ἐν τῇ καθάρσει κεκολασμένων καὶ	τῶν	μηδὲ τὴν ἀρχὴν ἐπιδεηθέντων καθάρσεως.
[0]	χαρακτηριζόμενα λέγοι, ἀνάγκη πᾶσα ἐπὶ	τῶν	μηδεμιᾷ παραλλαγῇ διακρινομένων ἀλλ´ ἐν
[9]	συμπαραλαμβανόμενα τῷ μυστηρίῳ ἀμβλύνει πως	τῶν	μικροψυχοτέρων τὴν πίστιν, ὡς μηδὲ
[27]	ἐκπλύνοντες οὐ τὰ μὲν ἐῶσι	τῶν	μολυσμάτων, τὰ δὲ ἀπορρύπτουσιν, ἀλλ´
[32]	ἐμφαίνοντος. ἀλλ´ ἐπειδὴ μέρος τι	τῶν	μυστικῶν διδαγμάτων καὶ ἡ κατὰ
[8]	τῆς διαλύσεως θάνατος ἐκ τῆς	τῶν	νεκρῶν δερμάτων ἐπιβολῆς τῆς ψυχῆς
[26]	ἡ εἰς τὸ ἀρχαῖον ἀποκατάστασις	τῶν	νῦν ἐν κακίᾳ κειμένων γένηται,
[35]	τὰς ποικίλας τε καὶ ἀπατηλὰς	τῶν	οἴκων ἀναστροφὰς διεξέρχονται, οὐκ ἂν
[26]	τὸ ἐν τῷ τρόπῳ τῆς	τῶν	ὁμοίων ἀντιδόσεως μὴ ἐκπεσεῖν τοῦ
[4]	τῷ πνεύματι, ὁμοία πάντως ἐκ	τῶν	ὁμοίων ἡ δύναμις· καὶ ὅσην
[35]	ἴσον καταντῆσαι πέρας, μὴ διὰ	τῶν	ὁμοίων ὁδεύσαντας. καθάπερ γὰρ οἱ
[6]	τὸ ἴσον μετέχοι καὶ μηδὲν	τῶν	ὄντων ἀμοιροίη τῆς τοῦ κρείττονος
[4]	τε τῶν γεγενημένων καὶ περιεκτικὰς	τῶν	ὄντων, ἐκ τῶν θεοπνεύστων γραφῶν
[34]	καιρὸν ἐπικλήσεως. ὥσπερ γὰρ ἑκάστου	τῶν	ὄντων ἔστι τις ἰδιότης ἡ
[8]	θέλημα καὶ ἔργον ἐστὶν ἡ	τῶν	ὄντων ζωή, παρ´ οὗ καὶ
[5]	τοῦ θεοῦ δύναμις, ἡ ποιητικὴ	τῶν	ὄντων, ἡ εὑρετικὴ τῶν μὴ
[32]	πάντων ἥκειν καὶ τῇ φύσει	τῶν	ὄντων κατὰ πᾶν μέρος συμπαρεκτείνεσθαι·
[12]	ποιητικὴν τῶν γιγνομένων καὶ συντηρητικὴν	τῶν	ὄντων καταλαμβάνομεν, οὕτως καὶ ἐπὶ
[32]	εἶναι τοῖς οὖσιν ἡ διαμονὴ	τῶν	ὄντων καταναγκάζει· τοῦτο διὰ τοῦ
[39]	τοιοῦτος αἱρεῖται τόκος. διχῆ τοίνυν	τῶν	ὄντων μεμερισμένων εἰς τὸ κτιστὸν
[24]	παντὸς διακόσμησις καὶ ἡ διηνεκὴς	τῶν	ὄντων οἰκονομία τοσοῦτον ὅσον ἡ
[5]	λόγον τε καὶ σοφίαν ἡγεμονεύειν	τῶν	ὄντων ὁμολογήσουσιν. ἀλλὰ μὴν ἐν
[7]	ἀποδεικνύοντες. εἰ γὰρ ἀγνοεῖ μὲν	τῶν	ὄντων οὐδὲν ὁ θεός, ἐν
[15]	οὐκ ἄνθρωπος, οὐκ ἄλλο τι	τῶν	ὄντων οὐδέν, πλὴν ἰδίως τὰ
[7]	κακῶν αἰτίας ὁ θεὸς ὁ	τῶν	ὄντων, οὐχ ὁ τῶν μὴ
[5]	λόγον καθηγεῖσθαι καὶ σοφίαν τῆς	τῶν	ὄντων συστάσεως, ἀλογίαν τε καὶ
[27]	ἀπροσπέλαστον, ἀλλ´ ἐπ´ ἴσης πάντων	τῶν	ὄντων ὑπερανέστηκεν. οὔτε οὖν ἡ
[6]	παρὰ ταῦτα καταληφθείη ἐν τῇ	τῶν	ὄντων φύσει τῆς διαιρέσεως ταύτης
[32]	καὶ συναρμόζων ἐστί, τὰς διαφόρους	τῶν	ὄντων φύσεις πρὸς μίαν σύμπνοιάν
[7]	νοῦν ἀποικίσαντες ἀπαθῶς ἐπεσκόπουν τὴν	τῶν	ὄντων φύσιν, οὐκ ἂν ἄλλο
[28]	πρὸς ἕνα γὰρ σκοπὸν ἡ	τῶν	ὀργανικῶν μελῶν διασκευὴ πᾶσα συντέτακται.
[28]	ἀνθρώπινον. τὰ μὲν οὖν λοιπὰ	τῶν	ὀργάνων τὴν παροῦσαν συνέχει τῶν
[10]	πολυπραγμοσύνης εἰσδύνουσα, πολλάκις δὲ καὶ	τῶν	οὐρανίων θαυμάτων ἐν περινοίᾳ γίνεται,
[27]	ἐπιγείου ζῴου νενοσηκότος ἕτερόν τι	τῶν	οὐρανίων τὴν θείαν ἐπιμιξίαν ἐδέξατο;
[8]	εἰσί τινες κατὰ τὸ σῶμα	τῶν	παθημάτων διαφοραί, ὧν αἱ μὲν
[8]	ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν διὰ τῆς	τῶν	παθημάτων κοινωνίας ἀποσαρκωθείσαις ὑλώδη περιττώματα
[6]	σύστασιν ἐνεργείας τινὸς παρὰ τῆς	τῶν	πάντων ἐπιστατούσης ἐξουσίας προσνεμηθείσης, ἦν
[9]	ὅτι ἓν κατὰ φύσιν μόνον	τῶν	πάντων ἐστὶν αἰσχρὸν τὸ κατὰ
[0]	διαλέξεως προβαλλόμενον, ὡς ἂν διὰ	τῶν	παρ´ ἀμφοτέροις ὁμολογουμένων ἐκκαλυφθείη κατὰ
[1]	οὐκοῦν εἰ λέγοι καθ´ ὁμοιότητα	τῶν	παρ´ ἡμῖν καὶ τὸν τοῦ
[5]	καταθύμιον, οὐχ ὁ θεός σοι	τῶν	παρόντων ἐστὶν αἴτιος κακῶν, ἀδέσποτόν
[6]	ζήτημα. τοιοῦτόν τινα λόγον παρὰ	τῶν	πατέρων διεδεξάμεθα· ἔστι δὲ ὁ
[35]	ἡ μίμησις. ὥσπερ γὰρ παρὰ	τῶν	πεπαιδευμένων τὰ τακτικὰ πρὸς τὴν
[37]	καὶ ἄρτου ἐστί, τοῖς σώμασι	τῶν	πεπιστευκότων κατακιρνάμενος, ὡς ἂν τῇ
[30]	παραδεξαμένων τὴν πίστιν, πλείους ὄντες	τῶν	πεπιστευκότων οἱ ἀπειθήσαντες ἐμέμψαντο τὸν
[24]	τῶν τεθνηκότων καὶ ἡ ὁδηγία	τῶν	πεπλανημένων, ὡς ἂν ὅ τε
[40]	ἀνέβη; οὔτε μὴν ἡ ἀλγεινὴ	τῶν	πεπλημμεληκότων ζωὴ πρός τι τῶν
[28]	τῆς φύσεως ἐπανίοι, εἴ τι	τῶν	περὶ αὐτὴν ὡς αἰσχρόν τε
[5]	ἐπιθυμίαν ἔχοι. ἐπεὶ οὖν ἓν	τῶν	περὶ τὴν θείαν φύσιν ἀγαθῶν
[38]	~Οὐδὲν οἶμαι τοῖς εἰρημένοις ἐνδεῖν	τῶν	περὶ τὸ μυστήριον ζητουμένων, πλὴν
[34]	ἐπικαλουμένοις ἐπήγγελται, καὶ ἐν μέσῳ	τῶν	πιστευόντων εἶναι, καὶ ἐν πᾶσι
[37]	ἓν ἐκεῖνο σῶμα ταῖς τοσαύταις	τῶν	πιστῶν μυριάσι κατὰ πᾶσαν τὴν
[32]	τῶν ἄνω τοῖς κάτω καὶ	τῶν	πλαγίων πρὸς ἄλληλα δι´ ἐκείνου
[4]	μαρτυρίας ἐπιμνησθέντας τοῖς φιλοτιμοτέροις καταλιπεῖν	τῶν	πλειόνων τὴν εὕρεσιν. Τῷ λόγῳ
[40]	ἡ χάρις ἐστί. δῆλον ὅτι	τῶν	πονηρῶν γνωρισμάτων ἐξαλειφθέντων τῆς φύσεως
[18]	παρόντι βίῳ φανερωθεῖσα, ἡ διὰ	τῶν	πραγμάτων αὐτῶν φημὶ μαρτυρία. τίς
[28]	ἔχει, καὶ οὐδὲν ἐν ταύτῃ	τῶν	πρὸς τὴν σύστασιν τῆς ζωῆς
[1]	ἐστὶ λόγος· τρόπον γάρ τινα	τῶν	πρός τι λεγομένων καὶ τοῦτό
[34]	ἄχρηστον εἶναί τις φήσει τὴν	τῶν	προσευχομένων σπουδήν, εἰ περὶ τοῦ
[40]	μετὰ τοῦτο σκοπεῖν, ὃ πολλοὶ	τῶν	προσιόντων τῇ τοῦ βαπτίσματος χάριτι
[0]	διδασκαλίας τρόπος ἐπὶ πάντων ἁρμόσει	τῶν	προσιόντων τῷ λόγῳ, ἀλλὰ κατὰ
[38]	συνεπλάκημεν καὶ καθ´ ἑαυτοὺς περὶ	τῶν	προσφερομένων ἡμῖν ζητημάτων ἐπεσκεψάμεθα. τῷ
[5]	νῦν περὶ ἡμᾶς εἶναι καὶ	τῶν	προτιμοτέρων ἐρημωθῆναι. ἀρχὴ δὲ πάλιν
[18]	εἶδον τὸν προσδοκώμενον, ὃν διὰ	τῶν	προφητῶν τε καὶ τοῦ νόμου
[35]	γῆ τε καὶ ὕδωρ, μόνα	τῶν	στοιχείων βαρέα τε ὄντα καὶ
[27]	πλησιαίτερος, οὔτε τὰ ἐν ἑκατέρῳ	τῶν	στοιχείων ἐνδιαιτώμενα διαφέρει τι ἀλλήλων
[6]	αἰσθητῷ κόσμῳ, πολλῆς πρὸς ἄλληλα	τῶν	στοιχείων οὔσης ἐναντιώσεως, ἐπινενόηταί τις
[16]	τροφῆς τοῦ ὑποκειμένου διαμονή, ἡ	τῶν	στοιχείων περὶ τὸ σῶμα συνδρομή,
[16]	διεστώτων καὶ ἐν τῇ διακρίσει	τῶν	συμπεπλεγμένων ἢ ἡνωμένων. ὅπερ τοίνυν
[35]	καθαρθείσης τῆς φύσεως ἐν τῇ	τῶν	συμφυῶν διαλύσει, ψυχῆς τε λέγω
[16]	τοῦτό ἐστιν ἡ ἀνάστασις, ἡ	τῶν	συνεζευγμένων μετὰ τὴν διάλυσιν ἐπάνοδος
[37]	φύσει τὴν σύστασιν, ἀλλὰ διὰ	τῶν	συνήθων τε καὶ καταλλήλων ἔδωκε
[16]	κατονομάσαι. εἰ γὰρ ὁ χωρισμὸς	τῶν	συνημμένων πάθος ἐστί, καὶ ἡ
[4]	ἐκεῖνον γενήσεται λόγος. ἐκ γὰρ	τῶν	συντρόφων αὐτῷ διδαγμάτων ἡ τῆς
[0]	ὡς ἂν πληθύνοιτο τῇ προσθήκῃ	τῶν	σωζομένων ἡ ἐκκλησία, τοῦ κατὰ
[39]	δὲ τὸ εὐαγγέλιον ἄνωθεν εἶναι	τῶν	σωζομένων τὴν γέννησιν. ~Ἀλλ´ οὔ
[29]	ἡμῶν ἀναβολή. καὶ γὰρ ἐπὶ	τῶν	σωματικῶν νοσημάτων, ὅταν τις διεφθορὼς
[39]	ἔχει· καὶ ὥσπερ ἐπὶ τῆς	τῶν	σωμάτων κατασκευῆς πάντα τὰ μέλη
[35]	βίον, ἀλλὰ πολὺ τὸ μέσον	τῶν	τε κεκαθαρμένων καὶ τῶν τοῦ
[23]	παρ´ αὐτοῦ γινομένην, τήν τε	τῶν	τεθνηκότων ἐπὶ τὸν βίον ἀνάλυσιν,
[24]	μολυνθέντων ἐφάπτεται, καὶ ἡ ζωὴ	τῶν	τεθνηκότων καὶ ἡ ὁδηγία τῶν
[0]	οὖν μὴ εἶναι λέγοι, ἐκ	τῶν	τεχνικῶς καὶ σοφῶς κατὰ τὸν
[29]	τοῖς πυκνοῦσι τὸ σῶμα παρὰ	τῶν	τεχνικῶς μεθοδευόντων τὰ πάθη, ἀλλ´
[8]	τοῦτο τῆς ἐσχάτης μικροψυχίας ἐστὶ	τῶν	τῇ αἰσθήσει τὸ καλὸν καὶ
[40]	τῶν πεπλημμεληκότων ζωὴ πρός τι	τῶν	τῇδε λυπούντων τὴν αἴσθησιν ὁμοτίμως
[10]	τῆς ἡμετέρας ζωῆς ἐντὸς κατακλείεται	τῶν	τῆς σαρκὸς ὅρων ἡ νοερὰ
[23]	ἐκ τῶν ἀοράτων φωνάς, καὶ	τῶν	τῆς φύσεως ἀρρωστημάτων διόρθωσιν ἀπραγμάτευτόν
[32]	ἡ πρόθεσις ἔμεινε τοῦ ἑτέρου	τῶν	τῆς φύσεως ἡμῶν ἰδιωμάτων οὐχ
[27]	μεγαλειότητα, ἐν τῷ μὴ δέξασθαι	τῶν	τῆς φύσεως ἡμῶν ἰδιωμάτων τὴν
[26]	κατεμίχθη τῇ ἀνθρωπότητι, διὰ πάντων	τῶν	τῆς φύσεως ἰδιωμάτων γενόμενος, γενέσεώς
[13]	κήρυγμα. εἰ γὰρ ἐντὸς ἦν	τῶν	τῆς φύσεως ὅρων τὰ περὶ
[8]	μετὰ ταῦτα κρίσις εἰς θεραπείαν	τῶν	τῆς ψυχῆς ἀρρωστημάτων κατεπαγγέλλεται, ὃ
[39]	γενέσθαι. ~Τὰ μὲν γὰρ λοιπὰ	τῶν	τικτομένων τῇ ὁρμῇ τῶν ἀπογεννώντων
[28]	χρειῶδες βλέποις, τίνος ἂν εἴη	τῶν	τιμίων εἶναι νομιζομένων ἐκεῖνα δεύτερα;
[5]	κατὰ τὴν εἰκόνα πάντων ἐστὶ	τῶν	τὸ θεῖον χαρακτηριζόντων ἡ ἀπαρίθμησις,
[33]	φθορᾶς· ἐπειδὰν οὖν τούτων καὶ	τῶν	τοιούτων ἀκούσωσιν καὶ προδιδαχθῶσι τὸν
[12]	μὲν οὖν τινὸς τούτων καὶ	τῶν	τοιούτων ἐλλιπὴς ἦν ἡ περὶ
[1]	ἡμετέρας μέτρον συνταπεινοῦνται καὶ αἱ	τῶν	τοιούτων ὀνομάτων ἐμφάσεις. ἐπειδὴ γὰρ
[8]	τῆς ἀρετῆς φάρμακον εἰς θεραπείαν	τῶν	τοιούτων προσετέθη τραυμάτων. εἰ δὲ
[18]	ἐντυγχανόντων ἐπετηδεύετο, ὡς ἐν πολλοῖς	τῶν	τόπων μηδέ, εἰ γέγονε ταῦτά
[35]	μέσον τῶν τε κεκαθαρμένων καὶ	τῶν	τοῦ καθαρσίου προσδεομένων ἐστίν. ἐφ´
[5]	ἀκολουθία παρέδειξεν, ἀνάγκη πᾶσα καὶ	τῶν	τοῦ κόσμου μερῶν μὴ ἄλλην
[18]	οἱ μεταστῆναι τῆς πίστεως παρὰ	τῶν	τυράννων ἀναγκαζόμενοι φανερῶς ἐπεδείξαντο, ἀντ´
[20]	μὴ τὸ μέν τι βούλεσθαι	τῶν	τῷ θεῷ πρεπόντων ἐπιφαίνεσθαι τοῖς
[12]	κτίσεως, γῆς, θαλάσσης, ἀέρος, καὶ	τῶν	ὑπὲρ τὸν ἀέρα τόπων, θεοῦ
[32]	τοίνυν λογίσῃ τῶν ἐπουρανίων ἢ	τῶν	ὑποχθονίων ἢ τῶν καθ´ ἑκάτερον
[7]	δὲ μὴ ὑφεστῶτος δημιουργὸς ὁ	τῶν	ὑφεστώτων δημιουργὸς οὐκ ἔστιν. οὐκοῦν
[32]	ἀλλὰ καὶ τὴν ὄψιν γενέσθαι	τῶν	ὑψηλοτέρων νοημάτων διδάσκαλον, ὅθεν καὶ
[32]	εἴτε σοφίαν εἴτε ἄλλο τι	τῶν	ὑψηλῶν τε καὶ μᾶλλον ἐνδείξασθαι
[5]	εἴτε θεόν, εἴτε ἄλλο τι	τῶν	ὑψηλῶν τε καὶ τιμίων ὀνομάζειν
[20]	ὅλου γὰρ οὐδὲν ἐφ´ ἑαυτοῦ	τῶν	ὑψηλῶν τούτων ὀνομάτων διεζευγμένον τῶν
[24]	πᾶν ὅ τι περ ἔξω	τῶν	φαινομένων καταλαμβάνεται, ἐν τῇ δυνάμει
[37]	εὐλογίας δυνάμει πρὸς ἐκεῖνο μεταστοιχειώσας	τῶν	φαινομένων τὴν φύσιν. ~Οὐδὲν οἶμαι
[5]	ὄνομα, ἕν ἐστι τὸ διὰ	τῶν	φωνῶν σημαινόμενον, ἡ ἀίδιος τοῦ
[40]	ἐπιστήμης δεκτικὸν οὐδὲ ἄλλο τι	τῶν	χαρακτηριζόντων ἰδίως τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν
[18]	μετεχώρησεν, ὥστε παύσασθαι μὲν τὰς	τῶν	χρηστηρίων τε καὶ μαντειῶν μανίας,
[10]	λέγειν ἐμπεριείργεσθαι καὶ μὴ διὰ	τῶν	χωρητῶν ἡμῖν ὑποδειγμάτων στοχασμόν τινα
[40]	τὰς προαιρέσεις γενοίμεθα, τὰς πονηρίας	τῶν	ψυχῶν ἀποκλύσαντες, κρείττους γεγόναμεν καὶ
[7]	τε σαρκώδεις καὶ τὰς πνευματικὰς	τῶν	ψυχῶν καταστάσεις, δεικνύς, οἶμαι, διὰ
[22]	τὴν ἑαυτῶν ἐλευθερίαν ἀποδόμενοι δοῦλοι	τῶν	ὠνησαμένων εἰσίν, αὐτοὶ πρατῆρες ἑαυτῶν