Chapitre
[2]	τὸν λόγον ᾠήθημεν, οὐδὲ ἐκ	μαθήσεως	ἐγγινόμενον, οὔτε διὰ φωνῆς προφαινόμενον,
[32]	φαίνεσθαι μετὰ τὴν ἀνάστασιν τοῖς	μαθηταῖς,	ὅτε βούλοιτο παρεῖναί τε αὐτοῖς
[32]	θυρῶν προσδεόμενον, ἐνισχύειν τε τοὺς	μαθητὰς	τῇ προσφυσήσει τοῦ πνεύματος, ἐπαγγέλλεσθαί
[39]	ἄνωθεν γεννηθῆναι παρὰ τοῦ κυρίου	μαθὼν	διὰ τὸ μήπω χωρῆσαι τοῦ
[35]	ἐν δὲ τῇ ἀπαθείᾳ τὸ	μακάριον	εἶναι οὐκ ἀμφιβάλλεται. οἷς δὲ
[35]	μυήσεως· ἀλλὰ τὴν ἐπὶ τὸ	μακάριόν	τε καὶ θεῖον καὶ πάσης
[35]	πάλιν ἐπὶ τὴν ἰδίαν ἀναλύειν	μακαριότητα.	εἰ οὖν τις πρὸς τὸ
[8]	οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι καὶ τῆς	μακαριότητος	ἐκείνης ἀπεγυμνώθησαν, δερματίνους ἐπιβάλλει χιτῶνας
[8]	τῆς κατὰ τὸ ἀπαθὲς νοουμένης	μακαριότητος	ἐκπεσόντες, πρὸς τὴν κακίαν μετεμορφώθημεν,
[40]	τοῦτο βλέπειν, καὶ τῆς ἀφράστου	μακαριότητος	ἐν τῇ ὀλίγῃ ταύτῃ καὶ
[26]	κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ταῖς	μακραῖς	περιόδοις ἐξαιρεθέντος τοῦ κακοῦ τῆς
[15]	εἰ τοῦτο φίλον αὐτῷ· ἀλλὰ	μακρὰς	περιέρχεται περιόδους, σώματος ὑπερχόμενος φύσιν,
[35]	τῆς ἐμμιχθείσης αὐτοῖς κακίας ἀποτακείσης	μακροῖς	ὕστερον αἰῶσι καθαρὰν ἀποσωθῆναι τῷ
[37]	τῆς ἀλλοιωτικῆς δυνάμεως ἐξαιματοῦται καὶ	μάλιστά	γε εἰ διὰ τοῦ οἴνου
[24]	τοῦ μυστηρίου διασκοπήσωμεν, ἐν οἷς	μάλιστα	δείκνυται συγκεκραμένη τῇ φιλανθρωπίᾳ ἡ
[26]	πρὸς τὴν ἀλήθειαν βλέπων πάντων	μάλιστα	καὶ τοῦτο τῆς δικαιοσύνης τε
[32]	παρὰ τῶν ἀντιλεγόντων προφέρεται; τὸ	μάλιστα	μὲν μηδὲ ὅλως δεῖν εἰς
[9]	οὐχ ὁμοίως ἕξει, δι´ ὧν	μάλιστα	τὸ μυστήριον τῆς ἀληθείας κρατύνεται·
[39]	τὸ λυσιτελοῦν προαιρούμενος τίνος αἱρήσεται	μᾶλλον	γενέσθαι τέκνον, τῆς ἐν τροπῇ
[8]	λόγος, πᾶσαν δύναμιν ποιητικὴν ἐμπεριειληφώς,	μᾶλλον	δὲ αὐτοδύναμις ὢν καὶ πρὸς
[27]	τῷ θεῷ περιπλακῆναι τὸν ἄνθρωπον,	μᾶλλον	δὲ οὐχὶ ἄνθρωπον, ἀλλὰ ἀνθρώπου
[8]	θείας εὐεργεσίας· τάχα γὰρ ἂν	μᾶλλον	διὰ τούτων προσαχθείη θαυμάσαι τὴν
[23]	καὶ μείζονος ἀνταλλάγματος, ὡς ἂν	μᾶλλον	ἑαυτοῦ τὸ κατὰ τὸν τῦφον
[17]	ὑπενεχθεῖσαν ἡμῖν ἀντίθεσιν, ἰσχυροποιεῖσθαι δὲ	μᾶλλον	ἐκ τῶν εἰρημένων τὸ παρὰ
[34]	ἡ σπουδὴ καὶ ἀνόνητος, πόσῳ	μᾶλλον	ἐν τῷ πνευματικῷ τῆς γεννήσεως
[32]	τι τῶν ὑψηλῶν τε καὶ	μᾶλλον	ἐνδείξασθαι δυναμένων τὸ ὑπερκείμενον, οὐδὲν
[34]	ἡ διὰ τῆς εὐχῆς συμμαχία,	μᾶλλον	ἐπιτελὲς ἔσται τὸ σπουδαζόμενον; καθάπερ
[18]	τοῦ νόμου ῥήματα διεφύλασσον, συνηθείᾳ	μᾶλλον	ἢ διανοίᾳ δουλεύοντες, οὔτε τὴν
[18]	καὶ τὴν ὑψηλὴν φιλοσοφίαν, ἔργῳ	μᾶλλον	ἢ λόγῳ κατορθουμένην, καὶ τῆς
[16]	θεωρεῖται, τοῦτο κυριώτερον ἔργον ἂν	μᾶλλον	ἢ πάθος προσαγορεύοιτο, οἷον ἡ
[23]	μεῖζον διαλάμπουσαν δύναμιν κατανοήσας, ἐπιθυμητὸν	μᾶλλον	ἢ φοβερὸν τὸ φανὲν εἶναι
[7]	ἄνθρωπον, ᾧ τὸ μὴ γενέσθαι	μᾶλλον	ἴσως ἢ τὸ ἐν κακοῖς
[27]	ἔλαττόν τε καὶ πλέον καὶ	μᾶλλον	καὶ ἧττον διαφορᾷ σύνθετον ἐκ
[20]	ἀγαθοῦ θεωροῖτο, κακίαν ἄν τις	μᾶλλον	κυρίως τὰ τοιαῦτα κατονομάσειεν· τὸ
[27]	ἡμῶν ἰδιωμάτων τὴν κοινωνίαν, οὐδὲν	μᾶλλον	παραμυθεῖται τὸ ἄδοξον οὐρανίῳ σώματι
[23]	λαβεῖν. ~Τί τοίνυν εἰκὸς ἦν	μᾶλλον	τὸν κρατοῦντα λαβεῖν ἑλέσθαι; δυνατόν
[24]	εἰκότος ἔξω παρὰ τοῦ μυστηρίου	μανθάνομεν,	εἰ ἡ καθαρότης τῶν ἐξ
[32]	τοῦ εἰκότος ἐν τῷ μυστηρίῳ	μανθάνομεν,	εἰ κύπτει πρὸς τὸν πεπτωκότα
[8]	τὸν ἄνθρωπον καὶ σεσωκέναι διαπεπτωκότα	μανθάνοντες.	~Ἀλλὰ μέχρι μὲν τούτων συνθήσεται
[18]	τῶν χρηστηρίων τε καὶ μαντειῶν	μανίας,	ἀναιρεθῆναι δὲ τὰς ἐτησίους πομπὰς
[7]	ἦν. ταῦτα γὰρ οἱ τοῖς	Μανιχαικοῖς	δόγμασι δι´ ἀπάτης παρασυρέντες εἰς
[0]	Ἀνόμοιον, οὐδὲ ἡ πρὸς τὸν	Μανιχαῖον	μάχη καὶ τὸν Ἰουδαῖον ὀνίνησιν,
[0]	ὅ τε Ἀνόμοιος καὶ ὁ	Μανιχαῖος	καὶ οἱ κατὰ Μαρκίωνα καὶ
[23]	οἷς οὔτε οὐρανὸς ἐπέρρει τὸ	μάννα,	οὔτε ἡ γῆ κατὰ τὴν
[18]	τὰς τῶν χρηστηρίων τε καὶ	μαντειῶν	μανίας, ἀναιρεθῆναι δὲ τὰς ἐτησίους
[0]	ὁ Μανιχαῖος καὶ οἱ κατὰ	Μαρκίωνα	καὶ Οὐαλεντῖνον καὶ Βασιλείδην καὶ
[34]	πεπίστευται· ἡ δὲ τῆς θεότητος	μαρτυρία	διὰ τῶν θαυμάτων ἐστίν. ὥστε
[20]	ἂν γένοιτο φανερωτέρα τοῦ ἀγαθοῦ	μαρτυρία	ἢ τὸ μεταποιηθῆναι αὐτὸν τοῦ
[26]	ὁ δὲ σκοπὸς τοῦ γιγνομένου	μαρτυρία	τῆς τοῦ ἐνεργοῦντος ἀγαθότητος γίγνεται.
[18]	διὰ τῶν πραγμάτων αὐτῶν φημὶ	μαρτυρία.	τίς γὰρ οὐκ οἶδεν ὅπως
[23]	ἑλέσθαι σῶσαι τῆς ἀγαθότητός ἐστι	μαρτυρία·	τὸ δὲ συναλλαγματικὴν ποιήσασθαι τὴν
[4]	ἐναργέστερον δείκνυται. ἀρκεῖ δὲ μιᾶς	μαρτυρίας	ἐπιμνησθέντας τοῖς φιλοτιμοτέροις καταλιπεῖν τῶν
[12]	τῆς δι´ αὐτῶν τῶν ἐνεργειῶν	μαρτυρίας.	ὥσπερ τοίνυν εἰς τὸ πᾶν
[13]	τοῖς ἰδιώμασι τῆς φύσεως ἡμῶν	μαρτυρούμενον.	ἐπεὶ δὲ γεγενῆσθαι μὲν αὐτὸν
[39]	τὸν μονογενῆ θεὸν εἶναι νομίζοι,	μάταιος	ἂν εἴη ἐν ἐλπίδι τῆς
[40]	εἶ, οὐχὶ υἱὸς ὑψίστου· ἀγαπᾷς	ματαιότητα,	ζητεῖς ψεῦδος. οὐκ ἔγνως πῶς
[40]	τοῖς τῆς κακίας ἐπιμένεις γνωρίσμασι,	μάτην	ἐπιθρυλεῖς σεαυτῷ τὴν ἄνωθεν γέννησιν.
[28]	ἡ φύσις πρὸς τὸν θάνατον	μάχεται;	~Ἀλλὰ μεταβάντες ἀπὸ τούτου δι´
[0]	οὐδὲ ἡ πρὸς τὸν Μανιχαῖον	μάχη	καὶ τὸν Ἰουδαῖον ὀνίνησιν, ἀλλὰ
[1]	μὴ τῇ πρὸς τοὺς Ἕλληνας	μάχῃ	πρὸς τὸν Ἰουδαισμὸν ἡμῖν ὁ
[0]	τὴν πρὸς τὰς ἐκείνων ὑπονοίας	μάχην·	κατὰ γὰρ τὸ εἶδος τῆς
[1]	κινδυνεύοι τὸ μυστήριον ταῖς Ἑλληνικαῖς	μαχόμενον	ὑπολήψεσι τοῖς τὰ τῶν Ἰουδαίων
[26]	καὶ τὰ τοιαῦτα παραδίδωσι τὸ	μέγα	μυστήριον τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως. δι´
[24]	τῶν θαυμάτων. τὸ μὲν γὰρ	μέγα	τι καὶ ὑψηλὸν ἐξεργασθῆναι παρὰ
[24]	τὴν ἀπόδειξιν ἔχει ἢ τὰ	μέγαλά	τε καὶ ὑπερφυῆ τῶν θαυμάτων.
[2]	ἂν καθαιροῖτο πρὸς ταπεινότητα τὸ	μεγαλεῖον	τῆς θείας δυνάμεως, εἰ καθ´
[27]	ἐν τούτῳ κρίνοντι τὴν θείαν	μεγαλειότητα,	ἐν τῷ μὴ δέξασθαι τῶν
[14]	ὑπὲρ πᾶσαν δόξαν καὶ πᾶσαν	μεγαλειότητα,	τῷ λύθρῳ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως
[1]	δὲ τῆς ὑπερκειμένης φύσεως τῷ	μεγαλείῳ	τοῦ θεωρουμένου πᾶν τὸ περὶ
[35]	οὕτως καὶ τὸ κατὰ τὴν	μεγάλην	ἀνάστασιν, μεῖζον ὂν τῇ φύσει,
[11]	κἀκεῖ διαφέρειν μὲν ἐπὶ τὸ	μεγαλοπρεπέστερον	τὴν θείαν φύσιν πρὸς τὴν
[36]	ὃ μικρὸν ὂν καθ´ ἑαυτὸ	μεγάλων	ἀγαθῶν ἀρχή τε καὶ ὑπόθεσις
[32]	νοημάτων διδάσκαλον, ὅθεν καὶ ὁ	μέγας	ὁρμηθεὶς Παῦλος μυσταγωγεῖ τὸν ἐν
[24]	καὶ ὑπερέχουσαν δύναμιν οὐκ οὐρανῶν	μεγέθη	καὶ φωστήρων αὐγαὶ καὶ ἡ
[0]	κατὰ τὰς τῶν θρησκειῶν διαφορὰς	μεθαρμόζειν	προσήκει καὶ τὴν κατήχησιν, πρὸς
[21]	σκιὰν οὗ διὰ στόματος ἔφερε,	μεθεῖναι	μὲν τὴν ἀληθῆ τροφήν, περιχανοῦσαν
[21]	κατὰ θείαν δύναμιν εἰς οὐσίαν	μεθισταμένης,	καὶ ἄλλως δὲ τῆς τροπῆς
[37]	πρὸς τὴν τοῦ σώματος φύσιν	μεθισταμένης·	τὸ γὰρ πάντων ἴδιον καὶ
[37]	τοῦ σώματος εἶδος τῆς τροφῆς	μεθισταμένης.	τούτων ἡμῖν τοῦτον διευκρινηθέντων τὸν
[29]	τὸ σῶμα παρὰ τῶν τεχνικῶς	μεθοδευόντων	τὰ πάθη, ἀλλ´ ἀναμένουσι τὸ
[26]	νομίσαι ἀπάτην τινὰ τὴν τοιαύτην	μέθοδον	ἐπινενοῆσθαι ὑπὲρ ἡμῶν τῷ θεῷ·
[16]	ἀναστάσεως, ὡς ἂν αὐτὸς γένοιτο	μεθόριον	ἀμφοτέρων, θανάτου τε καὶ ζωῆς,
[23]	διὰ τῶν θαυμάτων ἐπὶ τὸ	μεῖζον	διαλάμπουσαν δύναμιν κατανοήσας, ἐπιθυμητὸν μᾶλλον
[11]	ἀμφιβάλλομεν, τὸ δ´ ὅπως, ὡς	μεῖζον	ἢ κατὰ λογισμῶν ἔφοδον, διερευνᾷν
[35]	τὸ κατὰ τὴν μεγάλην ἀνάστασιν,	μεῖζον	ὂν τῇ φύσει, τὰς ἀρχὰς
[23]	μὴ δηλαδὴ τοῦ ὑψηλοτέρου καὶ	μείζονος	ἀνταλλάγματος, ὡς ἂν μᾶλλον ἑαυτοῦ
[13]	τὸν θάνατον. ἀλλὰ μὴν ταῦτα	μείζω	τῆς φύσεως. οὐκοῦν οὐδὲ ἐκεῖνος
[23]	τὸν τῦφον θρέψειεν πάθος, τὰ	μείζω	τῶν ἐλαττόνων διαμειβόμενος; ἀλλὰ μὴν
[18]	ἐκείνης πόλεως ἐν ἐρειπίοις ὑπολειφθείσης,	μεῖναι	δὲ τοῖς Ἰουδαίοις τῶν κατὰ
[31]	εἰ δὲ ἄπρακτος ἡ προαίρεσις	μείνειεν,	ἠφάνισται κατ´ ἀνάγκην ἡ ἀρετή,
[35]	τοῦ λουτροῦ χάριν, κἂν ἄμοιρος	μείνῃ	τῆς τοιαύτης μυήσεως· ἀλλὰ τὴν
[37]	πάντας μεριζόμενον καὶ αὐτὸ οὐ	μειούμενον.	τάχα τοίνυν ἐγγὺς τοῦ εἰκότος
[39]	τῶν σωμάτων κατασκευῆς πάντα τὰ	μέλη	πρὸς ἑαυτὰ συμφυῶς ἔχει, κἂν
[8]	τινος ἡδονῆς οἷόν τι δηλητήριον	μέλιτι	παραρτυθὲν τῇ φύσει τὸ κακὸν
[7]	διασώζοιτο λόγος, εἴπερ ἐν κακοῖς	μέλλοντα	τὸν ἄνθρωπον ζήσεσθαι πρὸς τὸν
[28]	οἰκονομεῖται· τὰ δὲ γεννητικὰ τοῦ	μέλλοντος	ἔχει τὴν πρόνοιαν, δι´ ἑαυτῶν
[5]	τῶν γεγονότων, ἡ προορατικὴ τῶν	μελλόντων.	οὗτος τοίνυν ὁ θεὸς λόγος,
[18]	ἀπόδειξις ἡ καὶ πρὸ τῆς	μελλούσης	ζωῆς ἐν τῷ παρόντι βίῳ
[28]	γὰρ σκοπὸν ἡ τῶν ὀργανικῶν	μελῶν	διασκευὴ πᾶσα συντέτακται. ὁ δὲ
[32]	καὶ ὑποχθονίων ὀνομάσας ἐπίγειον. τοῦτο	μεμαθήκαμεν	περὶ τοῦ σταυροῦ τὸ μυστήριον.
[2]	καὶ παντοδύναμον· οὕτως καὶ πνεῦμα	μεμαθηκότες	θεοῦ, τὸ συμπαρομαρτοῦν τῷ λόγῳ
[28]	ζωήν, ἄλλα πρὸς ἄλλην ἐνέργειαν	μεμερισμένα,	δι´ ὧν ἡ αἰσθητική τε
[39]	τόκος. διχῆ τοίνυν τῶν ὄντων	μεμερισμένων	εἰς τὸ κτιστὸν καὶ τὸ
[21]	δίκαιον. ~Τίς οὖν ἡ δικαιοσύνη;	μεμνήμεθα	πάντως τῶν κατὰ τὸ ἀκόλουθον
[30]	τούτων τὸν λόγον τοῦ μυστηρίου	μέμφεσθαι,	τὸ μὴ διὰ πάντων διήκειν
[5]	ἔσχεν· ἦ γὰρ ἂν ἔξω	μέμψεως	ἦν ἡ κακία, θεὸν ἑαυτῆς
[30]	πάντως; ὧν οὐθέτερον καθαρεύει τῆς	μέμψεως.	οὔτε γὰρ ἀβούλητον εἶναι τὸ
[39]	τὴν δύναμιν ἔχει, ὥστε τὸν	μὲν	ἄκτιστον ὁμολογοῦντα τὴν ἁγίαν τριάδα
[39]	καὶ τὸ ἄκτιστον, καὶ τῆς	μὲν	ἀκτίστου φύσεως τὸ ἄτρεπτόν τε
[32]	ταῦτά φαμεν; ὅτι τὸν θάνατον	μὲν	ἀναγκαῖον ἡ γένεσις ἀπεργάζεται. τὸν
[8]	ἰδέαν κακῶν ἀντεισαγούσης, ὡς τῇ	μὲν	ἀποστροφῇ τῆς ζωῆς ἀντεισαχθῆναι τὸν
[21]	ἀρχέτυπον οὔσης, ἐν τῷ τὸ	μὲν	ἄτρεπτον εἶναι τῇ φύσει, τὸ
[13]	ἡμῶν μαρτυρούμενον. ἐπεὶ δὲ γεγενῆσθαι	μὲν	αὐτὸν ἀκούεις, ἐκβεβηκέναι δὲ τῆς
[24]	ἡ δύναμις ἐν τῷ γενέσθαι	μὲν	αὐτὸν ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπου καὶ
[32]	τῷ μέρει τούτῳ μὴ τὸ	μὲν	βλέπειν, παρορᾷν δὲ τὸ ἕτερον,
[27]	τῆς θείας δυνάμεως ἀσχολία. τὸ	μὲν	γὰρ ἀπρεπὲς ἐπὶ τῆς θεότητος
[13]	θεὸν εἶναι τὸν κηρυσσόμενον. ἄνθρωπος	μὲν	γὰρ ἐκ συνδυασμοῦ τίκτεται καὶ
[23]	τοῦ σοφοῦ, τοῦ δικαίου. τὸ	μὲν	γὰρ ἑλέσθαι σῶσαι τῆς ἀγαθότητός
[16]	κατὰ τὴν φύσιν κινήματος; εἰ	μὲν	γὰρ ἐν τοῖς ἀπηγορευμένοις γεγενῆσθαι
[1]	νῷ, οὔτε παντάπασιν ἕτερον· τῷ	μὲν	γὰρ ἐξ ἐκείνου εἶναι ἄλλο
[26]	κρεῖττον τὴν παραλλαγὴν ἔχει. ὁ	μὲν	γὰρ ἐπὶ διαφθορᾷ τῆς φύσεως
[26]	τῆς σοφίας εἶναι συνθήσεται. δικαίου	μὲν	γάρ ἐστι τὸ κατ´ ἀξίαν
[8]	τὸ αἰσθητόν, οὐκ ἀφανίζεται. ἀφανισμὸς	μὲν	γάρ ἐστιν ἡ εἰς τὸ
[3]	ἑκατέρας παραδεχομένην τὸ χρήσιμον. τοῦ	μὲν	γὰρ Ἰουδαίου καθαιρεῖται τὸ δόγμα
[39]	ἂν ἕληται, τοῦτο γενέσθαι. ~Τὰ	μὲν	γὰρ λοιπὰ τῶν τικτομένων τῇ
[24]	καὶ ὑπερφυῆ τῶν θαυμάτων. τὸ	μὲν	γὰρ μέγα τι καὶ ὑψηλὸν
[6]	τῶν ἐναντίων ἑκατέραν χαρακτηρίζεσθαι. ἡ	μὲν	γὰρ νοητὴ φύσις ἀσώματόν τι
[40]	ἐν τούτῳ οὐκ ἔστι· τὸ	μὲν	γὰρ οὐ σβέννυται, τούτου δὲ
[26]	τοῦ ἐνεργοῦντος ἀγαθότητος γίγνεται. ἴδιον	μὲν	γὰρ τῆς δικαιοσύνης τὸ ἐκεῖνα
[18]	τὸν παρ´ αὐτῶν ἀπιστούμενον. μέχρι	μὲν	γὰρ τῆς τοῦ Χριστοῦ θεοφανείας
[26]	ταῦτα τοῖς γεγονόσιν ἐνθεωρεῖται. ἡ	μὲν	γὰρ τοῦ κατ´ ἀξίαν ἀντίδοσις,
[37]	τὴν φύσιν οἰκονομοῦντος ἀποκεκλήρωται. τὰ	μὲν	γὰρ τῶν ζῴων ῥιζωρυχοῦντα τρέφεται,
[11]	συνιδεῖν οὐ χωροῦμεν. ἀλλὰ τὸ	μὲν	γεγενῆσθαι θεὸν ἐν ἀνθρώπου φύσει
[6]	πᾶν ἐν ἀγαθότητι συστησαμένου, τὸ	μὲν	δι´ ἀκριβείας ἐπεξιέναι οὐ τῆς
[37]	σωζομένους ἐφάπτεσθαι. οὐκοῦν ἡ ψυχὴ	μὲν	διὰ πίστεως πρὸς αὐτὸν ἀνακραθεῖσα
[10]	ὑποκειμένης περιδεδραγμένον ὕλης, καὶ λόγος	μὲν	διακρίνει τό τε ἐπὶ τῆς
[26]	συνάπτειν ἀλλήλοις εὐμηχάνως ἀμφότερα, τῇ	μὲν	δικαιοσύνῃ τὸ κατ´ ἀξίαν ἀντιδιδόντα,
[5]	ὑποστάσει λέγειν ὑφηγούμενον. ~Ἀλλὰ τὸ	μὲν	εἶναι λόγον θεοῦ καὶ πνεῦμα
[0]	ὑπερκειμένην ὁμολογῆσαι· εἰ δὲ τὸ	μὲν	εἶναι μὴ ἀμφιβάλλοι, εἰς πλῆθος
[2]	δὲ τῆς θείας φύσεως τὸ	μὲν	εἶναι πνεῦμα θεοῦ εὐσεβὲς ἐνομίσθη,
[35]	τὸ κακὸν συμφυίας, τῇ μεταμελείᾳ	μὲν	εἰς μῖσός τε καὶ ἀλλοτρίωσιν
[7]	πάντα καὶ τὰ τοιαῦτα τοῖς	μὲν	ἐν βάθει καθάπερ τινὰ δευσοποιὸν
[15]	κατὰ κακίαν νόημα. οὐκοῦν εἰ	μὲν	ἐν κακίᾳ γεγενῆσθαι τὸ θεῖον
[36]	εὐκατόρθωτον, πίστις καὶ ὕδωρ, ἡ	μὲν	ἐντὸς τῆς προαιρέσεως ἡμῶν ἀποκειμένη,
[26]	πρὸς τὸν σκοπὸν ἀποβλέψαντες τὸν	μὲν	ἐπαινοῦμεν, τῷ δὲ χαλεπαίνομεν· οὕτω
[11]	ἐπιγινώσκομεν τρόπον, οὕτω κἀκεῖ διαφέρειν	μὲν	ἐπὶ τὸ μεγαλοπρεπέστερον τὴν θείαν
[27]	καθ´ ὅλου ἀπρόσιτον οὔ τινι	μέν	ἐστι προσιτόν, τῷ δὲ ἀπροσπέλαστον,
[0]	Ὁ τῆς κατηχήσεως λόγος ἀναγκαῖος	μέν	ἐστι τοῖς προεστηκόσι τοῦ μυστηρίου
[27]	τῷ μέρει τούτῳ, ὡς τὰ	μὲν	ἐφάπτεσθαι τῆς ἀπροσίτου φύσεως, τὰ
[27]	τῶν ἱματίων ἐκπλύνοντες οὐ τὰ	μὲν	ἐῶσι τῶν μολυσμάτων, τὰ δὲ
[15]	μεταπεπτωκέναι λέγειν. εἰ οὖν θεὸς	μὲν	ἡ ἀληθὴς ἀρετή, φύσις δέ
[16]	τὸ μυστήριον· εἰ οὖν ἡδονῆς	μὲν	ἡ γένεσις ἠλλοτρίωται, κακίας δὲ
[35]	τὸν ἀφανισμὸν ἐργαζόμενος. ἀλλ´ εἰ	μὲν	ἦν δυνατὸν ἐν τελείῳ τῷ
[17]	δὲ τὸν τοιοῦτον λόγον ἱκανὸν	μὲν	ἦν πρὸς τοὺς εὐγνώμονας τοσοῦτον
[6]	εὐλογίας δυναμωθεὶς ὁ ἄνθρωπος ὑψηλὸς	μὲν	ἦν τῷ ἀξιώματι· βασιλεύειν γὰρ
[34]	τοῖς γινομένοις ἀποδείξεως προσδεοίμεθα, τὸ	μὲν	θεὸν εἶναι διὰ τῶν θαυμάτων
[8]	χώραν οὐκ ἔχει. ἀλλ´ ὅτι	μὲν	θεοῦ ἔργον ὁ ἄνθρωπος, καλόν
[20]	ἐπὶ τῶν ἀρρώστως διακειμένων πολλοὶ	μὲν	ἴσως οἱ βουλόμενοι μὴ ἐν
[8]	τὸ δὲ τοιοῦτον δόγμα ἱστορικώτερον	μὲν	καὶ δι´ αἰνιγμάτων ὁ Μωσῆς
[38]	πίστιν λόγου, ὃν δι´ ὀλίγου	μὲν	καὶ ἐπὶ τῆς παρούσης ἐκθησόμεθα
[1]	ἔργα τὰ πάντα τοῦ ζῶντος	μὲν	καὶ ὑφεστῶτος, ὅτι θεοῦ λόγος
[30]	καὶ τὴν κακίαν ἰδεῖν τῷ	μὲν	καιρίῳ πληγεῖσαν, ἐν δὲ τοῖς
[30]	τοῖς ἀνθρώποις τὴν πίστιν, τῶν	μὲν	καλουμένων, τῶν δὲ λοιπῶν ἀμοιρούντων
[27]	τὴν ἴασιν. εἰ οὖν τὸ	μὲν	κάμνον ἐπὶ γῆς ἦν, ἡ
[26]	χαλεπαίνομεν· οὕτω καὶ ἐνταῦθα τῷ	μὲν	κατὰ τὸ δίκαιον λόγῳ ἐκεῖνα
[40]	δι´ ἀγαθῆς προαιρέσεως ἀλλοτριοῦσθαι, νῦν	μὲν	κατὰ τὸν βίον, μετὰ ταῦτα
[8]	πάντοτε δι´ ἀλλοιώσεως πρόεισιν, εἰ	μὲν	κατὰ φύσιν πράττοι, πρὸς τὸ
[6]	κρείττονος φύσεως. διὰ τοῦτο τὸ	μὲν	κατάλληλον τῇ νοητῇ φύσει χωρίον
[16]	χρησόμεθα, ὅτι τὸ πάθος τὸ	μὲν	κυρίως, τὸ δὲ ἐκ καταχρήσεως
[40]	κρεῖττον μετεποιήθημεν. εἰ δὲ τὸ	μὲν	λουτρὸν ἐπαχθείη τῷ σώματι, ἡ
[32]	τῶν ἀντιλεγόντων προφέρεται; τὸ μάλιστα	μὲν	μηδὲ ὅλως δεῖν εἰς θανάτου
[39]	παραλλαγὴν ἐξευρίσκομεν. εἰ οὖν κτιστὸς	μὲν	ὁ ἄνθρωπος, κτιστὸν δὲ καὶ
[24]	φύσιν ἐργάσασθαι. οἰκεῖον δὲ φωτὶ	μὲν	ὁ ἀφανισμὸς τοῦ σκότους, ζωῇ
[6]	ἀντεισέρχεται. ἀντίκειται δὲ τῇ ζωῇ	μὲν	ὁ θάνατος, ἡ ἀσθένεια δὲ
[10]	ἡ νοερὰ φύσις. ἀλλ´ ὁ	μὲν	ὄγκος τοῦ σώματος τοῖς οἰκείοις
[0]	τὴν κατήχησιν, πρὸς τὸν αὐτὸν	μὲν	ὁρῶντας τοῦ λόγου σκοπόν, οὐχ
[18]	διηγήμασι ψιλοῖς ὑπολείπεται, τοῦ ναοῦ	μὲν	οὐδὲ ἐξ ἰχνῶν ἔτι γινωσκομένου,
[25]	κατὰ τὸ ἴσον διωμολόγηται. νῦν	μὲν	οὖν ἐγκέκραται ἡμῖν ὡς συνέχων
[28]	τῇ ζωῇ τὸ ἀνθρώπινον. τὰ	μὲν	οὖν λοιπὰ τῶν ὀργάνων τὴν
[0]	τῶν ἀθέων συμφέρεται δόγματι; εἰ	μὲν	οὖν μὴ εἶναι λέγοι, ἐκ
[15]	τοῦ μυστηρίου τὸν λόγον. πρῶτον	μὲν	οὖν, ὅπερ καὶ ἐν τοῖς
[16]	δὲ ἐκ καταχρήσεως λέγεται. τὸ	μὲν	οὖν προαιρέσεως ἁπτόμενον καὶ πρὸς
[30]	ἐπὶ πάντας ἡ χάρις; εἰ	μὲν	οὖν ταῦτα καὶ παρ´ ἡμῶν
[12]	καὶ φθορᾶς εἶναι κρείττονα. εἰ	μὲν	οὖν τινὸς τούτων καὶ τῶν
[24]	τῇ φιλανθρωπίᾳ ἡ δύναμις. πρῶτον	μὲν	οὖν τὸ τὴν παντοδύναμον φύσιν
[28]	τὸν βίον παρόδου οἱ ἐπισκεφθῆναι	μὲν	παρὰ τῆς θείας δυνάμεως ἀσθενήσασαν
[3]	ἔστι γὰρ ὥσπερ θεραπεία τῶν	μὲν	περὶ τὸ ἓν πλανωμένων ὁ
[37]	τοῦ σώματος ἡμῶν κατασκευὴ ἴδιον	μὲν	πρὸς τὴν ἑαυτῆς σύστασιν οὐδὲν
[21]	τῆς τοιαύτης εἴδη κινήσεως· τὸ	μὲν	πρὸς τὸ ἀγαθὸν ἀεὶ γιγνόμενον,
[8]	τῶν παθημάτων διαφοραί, ὧν αἱ	μὲν	ῥᾷον, αἱ δὲ δυσκολώτερον τὴν
[16]	τε καὶ ζωῆς, ἐν ἑαυτῷ	μὲν	στήσας διαιρουμένην τῷ θανάτῳ τὴν
[18]	μὴ ὂν μετεχώρησεν, ὥστε παύσασθαι	μὲν	τὰς τῶν χρηστηρίων τε καὶ
[30]	ὁ κατόπιν ὁλκός, ἀλλ´ ἡ	μὲν	τέθνηκε, τὸ δὲ οὐραῖον ἔτι
[8]	ἰατρείας ἐξαιρεθῆναι, τούτου ἕνεκεν ἐν	μὲν	τῇ παρούσῃ ζωῇ τὸ τῆς
[3]	βάθη τοῦ μυστηρίου διασκοπούμενον ἐν	μὲν	τῇ ψυχῇ κατὰ τὸ ἀπόρρητον
[21]	οὗ διὰ στόματος ἔφερε, μεθεῖναι	μὲν	τὴν ἀληθῆ τροφήν, περιχανοῦσαν δὲ
[8]	εἰς ἐνέργειαν· διὰ τοῦτο ὁ	μὲν	τῆς διαλύσεως θάνατος ἐκ τῆς
[3]	φαντασίαν. πάλιν δὲ αὖ ἐκ	μὲν	τῆς Ἰουδαικῆς ὑπολήψεως ἡ τῆς
[21]	εἰς κίνησιν· καλὸν δὲ τὸ	μέν	τι ἀληθῶς κατὰ τὴν φύσιν
[20]	τῆς παρούσης οἰκονομίας μὴ τὸ	μέν	τι βούλεσθαι τῶν τῷ θεῷ
[1]	αὐτῇ προθέσει θεωρουμένων, εἴπερ τὸ	μέν	τι δύναιτο, πρὸς δέ τι
[27]	ἐκπλύνουσαν δύναμιν, καὶ μὴ τὸ	μέν	τι θεραπεῦσαι τῷ καθαρσίῳ, τὸ
[32]	κείμενον; ὁ δὲ σταυρὸς εἰ	μέν	τινα καὶ ἕτερον περιέχει λόγον
[23]	πρὸς τὸν εὐημεροῦντα φθόνῳ πρὸς	μὲν	τὸ ἀγαθὸν ἐπιμύσας, τὸν δὲ
[26]	τὸν ἐπιβουλευθέντα ἰώμενος· ἀλλ´ ὁ	μὲν	τὸ δηλητήριον, ὁ δὲ τοῦ
[2]	θεωροῦντες φύσει. ἀλλ´ ἐφ´ ἡμῶν	μὲν	τὸ πνεῦμα ἡ τοῦ ἀέρος
[32]	προβολὴν ἰδίῳ ῥήματι κατονομάζει, ὕψος	μὲν	τὸ ὑπερέχον, βάθος δὲ τὸ
[5]	ποιᾶς τοῦ σώματος διαπλάσεως τῷ	μὲν	τὸν ἀέρα, τῷ δὲ τὸ
[26]	γὰρ τοῦ προσεγγίσαι τῇ ζωῇ	μὲν	τὸν θάνατον, τῷ φωτὶ δὲ
[35]	ἀναστοιχειωθῆναι τὸν ἄνθρωπον. ἀλλ´ ἐπὶ	μὲν	τοῦ καθηγουμένου τῆς σωτηρίας ἡμῶν
[26]	ἀφθαρσίᾳ δὲ τὴν φθοράν, ἀφανισμὸς	μὲν	τοῦ χείρονος γίγνεται καὶ εἰς
[9]	σεσωκέναι διαπεπτωκότα μανθάνοντες. ~Ἀλλὰ μέχρι	μὲν	τούτων συνθήσεται τυχὸν τῷ λόγῳ
[32]	δὲ τὸ ἕτερον, ἀλλ´ ἐν	μὲν	τῷ θανάτῳ καθορᾷν τὸ ἀνθρώπινον,
[16]	ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως, τὸ διαλυθῆναι	μὲν	τῷ θανάτῳ τοῦ σώματος τὴν
[7]	κτίστην ἀποδεικνύοντες. εἰ γὰρ ἀγνοεῖ	μὲν	τῶν ὄντων οὐδὲν ὁ θεός,
[39]	ἑαυτὰ συμφυῶς ἔχει, κἂν τὰ	μὲν	ὑποβεβηκότα, τὰ δὲ ὑπερανεστῶτα τύχῃ,
[21]	οὕτως ἔχειν, ἀλλὰ δι´ ἀλλοιώσεως	μὲν	ὑποστῆναι κατὰ τὸν ἀποδοθέντα λόγον,
[1]	ὁ τοῦ θεοῦ λόγος τῷ	μὲν	ὑφεστάναι καθ´ ἑαυτὸν διῄρηται πρὸς
[24]	ὑπολήψεσιν εἶναι καὶ μὴ τὸ	μὲν	ὑψηλῶς ἐπ´ αὐτοῦ νοεῖσθαι, τὸ
[32]	μηδενὶ μέσῳ διατειχίζεσθαι, καὶ τῷ	μὲν	φαινομένῳ πρὸς τὸν οὐρανὸν ἀνιέναι,
[32]	θείου πρὸς τὸ ἀνθρώπινον, τῆς	μὲν	φωνῆς ἢ τῆς πράξεως ἀνθρωπικῶς
[8]	ψυχῆς ἀρρωστημάτων κατεπαγγέλλεται, ὃ τοῖς	μὲν	χαυνοτέροις ἀπειλὴ καὶ σκυθρωπῶν ἐστὶν
[37]	ἑαυτὴν καὶ ἐν τῷ εἶναι	μένει,	ἀπαύστῳ κινήσει τό τε λεῖπον
[37]	ἐπεισαγομένης δυνάμεως ἐν τῷ εἶναι	μένει.	ἡ δὲ δύναμις αὕτη τροφὴ
[35]	προδεικνύμενον ἀμέτοχος τῆς τοιαύτης ἐμπειρίας	μένει,	κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον τῷ
[21]	ἐνδέχεται τὴν φύσιν ἐφ´ ἑαυτῆς	μένειν	ἀκίνητον, ἀλλ´ ἐπί τι πάντως
[8]	δὲ μόλιβδον ἐγχεθέντα παγῆναι καὶ	μένειν	ἀπρόχυτον, ἀντιποιεῖσθαι δὲ τοῦ σκεύους
[37]	τοῦ μέρους γίνεσθαι καὶ αὐτὸ	μένειν	ἐφ´ ἑαυτοῦ ὅλον. οὐκοῦν ὡς
[21]	μὴ πάντως ἐν τῷ εἶναι	μένειν·	ἡ δὲ ἀλλοίωσις κίνησίς τίς
[34]	πιστευόντων εἶναι, καὶ ἐν πᾶσι	μένειν	καὶ ἑκάστῳ συνεῖναι. οὐκέτ´ οὖν
[8]	προσετέθη τραυμάτων. εἰ δὲ ἀθεράπευτος	μένοι,	ἐν τῷ μετὰ ταῦτα βίῳ
[39]	ἐπὶ τῆς τελειότητος τοῦ ἀγαθοῦ	μένον	ἀεί, ἐπάναγκες ἂν εἴη ἓν
[32]	εἶναι, μὴ ἐν τῷ ὄντι	μένον·	τὸ δὲ κυρίως καὶ πρώτως
[35]	καὶ κατωφερῆ, καὶ ἐν ἀλλήλοις	μένοντα	καὶ δι´ ἀλλήλων κρατούμενα. ἐπεὶ
[15]	ἀνύων, ὡς οὐκ ἐξὸν αὐτῷ	μένοντι	ἐπὶ τοῦ ὕψους τῆς θεικῆς
[26]	τὴν προτιμοτέραν ὕλην· οὐκ ἄπονος	μέντοι	γίνεται ἡ διάκρισις, χρόνῳ τοῦ
[3]	τὴν θεογνωσίαν διδασκαλίας λαμβάνειν, μὴ	μέντοι	δύνασθαι λόγῳ διασαφεῖν τὴν ἀνέκφραστον
[32]	συναίσθησιν ἄγει τὸ ἡνωμένον τῷ	μέρει,	οὕτως, καθάπερ ἑνός τινος ὄντος
[32]	ἂν εἴη καὶ ἐν τῷ	μέρει	τούτῳ μὴ τὸ μὲν βλέπειν,
[33]	προσμαρτυροῦντας δύναμιν ἀτονεῖν ἐν τῷ	μέρει	τούτῳ τὸ θεῖον οἴεσθαι πρὸς
[27]	διαφέρει τι ἀλλήλων ἐν τῷ	μέρει	τούτῳ, ὡς τὰ μὲν ἐφάπτεσθαι
[8]	ἡμετέρου σκεύους πλάστης, τῷ αἰσθητικῷ	μέρει,	τῷ κατὰ τὸ σῶμά φημι,
[10]	ὄγκος τοῦ σώματος τοῖς οἰκείοις	μέρεσι	περιγράφεται, ἡ δὲ ψυχὴ τοῖς
[37]	ἡ πίστις ἐστί, πρὸς πάντας	μεριζόμενον	καὶ αὐτὸ οὐ μειούμενον. τάχα
[5]	ἡ εἰκὼν κατ´ ἐκεῖνο τὸ	μέρος,	ἀλλοτριωθεῖσα τῷ ἀνομοίῳ πρὸς τὸ
[8]	ἔσωθεν, τὸ αἰσθητὸν τοῦ ἀνθρώπου	μέρος	διαλαμβάνουσα, αὐτῆς δὲ τῆς θείας
[30]	οὐ μικρόν ἐστι τὸ ὑπολειπόμενον	μέρος,	ἢ μὴ βουληθέντος τοῦ θεοῦ
[37]	ἐπεὶ οὖν καὶ τοῦτο τὸ	μέρος	ἡ θεοδόχος ἐκείνη σὰρξ πρὸς
[32]	φύσει τῶν ὄντων κατὰ πᾶν	μέρος	συμπαρεκτείνεσθαι· οὐ γὰρ ἄν τι
[8]	ὑπόστασιν ἐνεργησάσης, τὸ ἀχρειωθὲν ἡμῶν	μέρος	τῇ παραδοχῇ τοῦ ἐναντίου λύεται.
[18]	οἶδεν ὅπως πεπλήρωτο κατὰ πᾶν	μέρος	τῆς οἰκουμένης ἡ τῶν δαιμόνων
[32]	τὴν φύσιν ἐμφαίνοντος. ἀλλ´ ἐπειδὴ	μέρος	τι τῶν μυστικῶν διδαγμάτων καὶ
[32]	ἡ θεότης, μόνη κατὰ πᾶν	μέρος	τοῖς οὖσιν ἐνθεωρουμένη καὶ ἐν
[39]	διάφορον ᾖ, οὐδεμίαν κατὰ τὸ	μέρος	τοῦτο τῆς φύσεως παραλλαγὴν ἐξευρίσκομεν.
[32]	πάσης τῆς φύσεως, ἡ τοῦ	μέρους	ἀνάστασις ἐπὶ τὸ πᾶν διεξέρχεται,
[37]	καταμεριζόμενον ὅλον ἑκάστου διὰ τοῦ	μέρους	γίνεσθαι καὶ αὐτὸ μένειν ἐφ´
[32]	ἡνωμένον τῆς φύσεως ἐκ τοῦ	μέρους	ἐπὶ τὸ ὅλον συνεκδιδομένη. τί
[27]	τὸν κάμνοντα, μὴ τοῦ πονοῦντος	μέρους	ἰδιαζόντως δεξαμένου τὴν ἴασιν. εἰ
[17]	διὰ τί προσήψατο τοῦ πονοῦντος	μέρους	ὁ θεραπεύων καὶ τόδε τι
[5]	πᾶσα καὶ τῶν τοῦ κόσμου	μερῶν	μὴ ἄλλην ἐπινοεῖν αἰτίαν τινὰ
[32]	ἐπιγείων καὶ καταχθονίων. ἐνταῦθα τὴν	μέσην	κεραίαν μιᾷ προσηγορίᾳ διαλαμβάνει, πᾶν
[35]	ἐπάνεισι βίον, ἀλλὰ πολὺ τὸ	μέσον	τῶν τε κεκαθαρμένων καὶ τῶν
[32]	σχήματος διῃρημένου, ὡς ἐκ τοῦ	μέσου,	καθ´ ὃ πρὸς ἑαυτὸν συνάπτεται,
[27]	καὶ τελευτῇ καὶ τοῖς διὰ	μέσου	πᾶσιν, ἔδει διὰ πάντων γενέσθαι
[27]	ἑαυτὴν ἐπεκτείνασα καὶ τὰ διὰ	μέσου	τούτων πάντα διαλαβοῦσα. μιᾶς δὲ
[3]	συμβαίνειν τὸν λόγον, ἀλλὰ διὰ	μέσου	τῶν δύο ὑπολήψεων χωρεῖν τὴν
[32]	προσηγορίᾳ διαλαμβάνει, πᾶν τὸ διὰ	μέσου	τῶν ἐπουρανίων καὶ ὑποχθονίων ὀνομάσας
[32]	αὐτοῖς μὴ ὁρώμενον καὶ ἐν	μέσῳ	γίγνεσθαι, μηδὲν τῆς εἰσόδου τῆς
[32]	μετ´ αὐτῶν εἶναι, καὶ μηδενὶ	μέσῳ	διατειχίζεσθαι, καὶ τῷ μὲν φαινομένῳ
[34]	τοῖς ἐπικαλουμένοις ἐπήγγελται, καὶ ἐν	μέσῳ	τῶν πιστευόντων εἶναι, καὶ ἐν
[6]	ταῦτα πρὸς ἄλληλα πολλῷ τῷ	μέσῳ,	ὡς μήτε τὴν αἰσθητὴν ἐν
[20]	κατὰ ἄνθρωπον οἰκονομίας τὰ δύο	μετ´	ἀλλήλων κατανοῆσαι, τὸ σοφόν φημι
[6]	δὲ παντὸς πράγματος ἀρχὴν τῶν	μετ´	αὐτὴν κατὰ τὸ ἀκόλουθον ἐπισυμβαινόντων
[6]	γενομένη πρὸς κακίαν ῥοπὴ τῶν	μετ´	αὐτὴν πάντων ἀναδειχθέντων κακῶν ὁδὸς
[32]	πνεύματος, ἐπαγγέλλεσθαί τε καὶ τὸ	μετ´	αὐτῶν εἶναι, καὶ μηδενὶ μέσῳ
[13]	γὰρ ἐκ συνδυασμοῦ τίκτεται καὶ	μετὰ	θάνατον ἐν διαφθορᾷ γίνεται. εἰ
[2]	θεοῦ εἶναι λόγον, εἴπερ τούτου	μετὰ	πνεύματος θεωρουμένου ἐκεῖνος δίχα πνεύματος
[32]	περιουσίᾳ τῆς δυνάμεως δύνασθαι ἂν	μετὰ	ῥᾳστώνης τὸ δοκοῦν κατεργάσασθαι. εἰ
[40]	ταῦτα πρόκειται τῇ ἐλπίδι τοῦ	μετὰ	ταῦτα βίου, καταλλήλως ἐκ τῆς
[8]	δὲ ἀθεράπευτος μένοι, ἐν τῷ	μετὰ	ταῦτα βίῳ τεταμίευται ἡ θεραπεία.
[40]	νῦν μὲν κατὰ τὸν βίον,	μετὰ	ταῦτα δὲ κατὰ τὴν αἰωνίαν
[8]	παραλαμβάνονται, τοιοῦτόν τι καὶ ἡ	μετὰ	ταῦτα κρίσις εἰς θεραπείαν τῶν
[40]	τοιαῦτα ὁμοίως πρότερόν τε καὶ	μετὰ	ταῦτα περὶ τὸν βίον τοῦ
[35]	νῦν παραδεξαμένη, τὸ λεῖπον τῷ	μετὰ	ταῦτα ταμιεύεται χρόνῳ. τί οὖν
[8]	φύσεως ἐξαίρετος ἦν, ἐκ προμηθείας	μετὰ	ταῦτα τοῖς ἀνθρώποις ἐπιβεβληκέναι τὸν
[32]	ποιήσασθαι, κατ´ ἐξουσίαν τε φαίνεσθαι	μετὰ	τὴν ἀνάστασιν τοῖς μαθηταῖς, ὅτε
[16]	ἡ ἀνάστασις, ἡ τῶν συνεζευγμένων	μετὰ	τὴν διάλυσιν ἐπάνοδος εἰς ἀδιάλυτον
[16]	ἀναληφθέντι παρ´ αὐτοῦ ἀνθρώπῳ πάλιν	μετὰ	τὴν διάλυσιν πρὸς τὸ σῶμα
[40]	κηλῖδας μὴ ἀπορρύψαιτο, ἀλλ´ ὁ	μετὰ	τὴν μύησιν βίος συμβαίνοι τῷ
[35]	ἄνωθεν ἄνθρωπος ἀναλαβὼν τὴν νεκρότητα	μετὰ	τὴν ὑπόγειον θέσιν τριταῖος ἐπὶ
[2]	οὔτε διὰ φωνῆς προφαινόμενον, οὔτε	μετὰ	τὸ προενεχθῆναι διαλυόμενον, οὐδὲ ἄλλο
[30]	τὸν ἡμέτερον λόγον, ὅτι καὶ	μετὰ	τὸ προσαχθῆναι τὴν θεραπείαν ἔτι
[13]	πρὸ τῆς γεννήσεως καὶ τὸ	μετὰ	τὸν θάνατον τὴν τῆς φύσεως
[29]	φύσει. διὰ τοῦτο οὐκ εὐθὺς	μετὰ	τὸν φθόνον καὶ τὴν ἀδελφοκτονίαν
[20]	ἀγαθὸν ἀληθῶς ἐστὶν ἀγαθόν, μὴ	μετὰ	τοῦ δικαίου τε καὶ σοφοῦ
[20]	ἢ τὸ δίκαιον, εἰ μὴ	μετὰ	τοῦ δυνατοῦ τε καὶ τοῦ
[40]	τὸ παρὸν ἀλλὰ πρὸς τὸ	μετὰ	τοῦτο βλέπειν, καὶ τῆς ἀφράστου
[40]	δεῖ γάρ, οἶμαι, καὶ τὸ	μετὰ	τοῦτο σκοπεῖν, ὃ πολλοὶ τῶν
[40]	γυνὴ ταῖς ἡδοναῖς αὐτοῦ καὶ	μετὰ	τοῦτο ὑπηρετῆται. ἐὰν ταῦτα καὶ
[33]	τὸ τιμιώτατον ζῷον τὸ ὑγρὸν	μεταβαίνει.	τὸ ἴσον καὶ ἐπὶ τούτου
[33]	τοῦ θνητοῦ πρὸς τὴν ζωὴν	μεταβαίνοντος,	ἀκόλουθον ἦν τῆς πρώτης γενέσεως
[29]	πρὸς τὸν θάνατον μάχεται; ~Ἀλλὰ	μεταβάντες	ἀπὸ τούτου δι´ ἑτέρων πάλιν
[40]	τὸ γὰρ ἐπὶ ἀνακαινισμῷ καὶ	μεταβολῇ	τῆς φύσεως ἡμῶν τὴν σωτήριον
[40]	βαπτίσματος τὴν πρὸς τὸ κρεῖττον	μεταβολήν,	ἀκουσάτω τῆς Παύλου φωνῆς ὅτι
[40]	ἡ ἀνθρωπότης αὐτὴ καθ´ ἑαυτὴν	μεταβολὴν	ἐκ τοῦ βαπτίσματος οὐ προσίεται,
[6]	κινήσεως τῆς κατὰ τροπὴν καὶ	μεταβολὴν	καὶ ἀλλοίωσίν ἐστιν ἀνεπίδεκτος, πᾶν
[40]	ἀνθρώπου γίνεται, ταῦτα δὲ τὴν	μεταβολὴν	οὐ προσίεται, σκεπτέον τίνος μεταποιηθέντος
[40]	ἐφ´ ἑαυτῶν τὴν τοῦ λελουμένου	μεταβολήν.	οὐκ ἤκουσαν καὶ παρὰ τούτου
[35]	πρὸς τὸ κακὸν συμφυίας, τῇ	μεταμελείᾳ	μὲν εἰς μῖσός τε καὶ
[35]	θείας δυνάμεως, οὐχ ἡ ἐκ	μεταμελείας	διόρθωσις, ἀνάγκη πᾶσα καὶ τούτους
[35]	ἀναίρεσιν, τῆς τε τοῦ πλημμελήσαντος	μεταμελείας	καὶ τῆς τοῦ θανάτου μιμήσεως,
[40]	πᾶν ζῷον εὐδοκίας, ὑπερβαίνει ἀνομίας,	μετανοεῖ	ἐπὶ κακίας· χρηστὸς κύριος τοῖς
[8]	τὴν ἐξ ἀρχῆς χάριν διὰ	μετανοίας	ἀνακαλέσασθαι; τὸ δὲ διὰ τὰς
[40]	βίον τοῦ βαπτισθέντος ᾖ, τί	μεταπεποίηται	ἰδεῖν οὐκ ἔχω, τὸν αὐτὸν
[15]	καὶ ὄνομα, πρὸς τὸ ἐναντίον	μεταπεπτωκέναι	λέγειν. εἰ οὖν θεὸς μὲν
[37]	ἡμετέρῳ γενόμενον ὅλον πρὸς ἑαυτὸ	μεταποιεῖ	καὶ μετατίθησιν. ὡς γὰρ τῷ
[33]	θεία δύναμις πρὸς ἀνθρώπου φύσιν	μεταποιεῖ	τὸ φαινόμενον, τῆς ἐσχάτης ἂν
[37]	εἰς σῶμα τοῦ θεοῦ λόγου	μεταποιεῖσθαι	πιστεύομεν. καὶ γὰρ ἐκεῖνο τὸ
[37]	ὁ ἐν ἐκείνῳ τῷ σώματι	μεταποιηθεὶς	ἄρτος εἰς θείαν μετέστη δύναμιν,
[40]	μεταβολὴν οὐ προσίεται, σκεπτέον τίνος	μεταποιηθέντος	ἐντελὴς τῆς ἀναγεννήσεως ἡ χάρις
[20]	τοῦ ἀγαθοῦ μαρτυρία ἢ τὸ	μεταποιηθῆναι	αὐτὸν τοῦ πρὸς τὸ ἐναντίον
[40]	ἰδίως τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν ἐν	μεταποιήσει	γίνεται. ἦ γὰρ ἂν πρὸς
[37]	πρὸς τὴν εἰς τὸ θερμὸν	μεταποίησιν.	ἐπεὶ οὖν καὶ τοῦτο τὸ
[40]	ἡμῶν μεταποίησις οὐκ ἂν εἴη	μεταποίησις,	εἰ ἐν ᾧ ἐσμεν διαμένοιμεν.
[40]	ἂν πρὸς τὸ χεῖρον ἡ	μεταποίησις	εἴη, εἴ τι τούτων ὑπαμειφθείη
[40]	ἀναγεννήσεως γινομένη τῆς ζωῆς ἡμῶν	μεταποίησις	οὐκ ἂν εἴη μεταποίησις, εἰ
[37]	τὸ σῶμα διὰ τοῦ λόγου	μεταποιούμενος,	καθὼς εἴρηται ὑπὸ τοῦ λόγου
[33]	θείας δυνάμεως παρουσία πρὸς ἀφθαρσίαν	μετασκευάζει	τὸ ἐν τῇ φθαρτῇ φύσει
[39]	ἐλπίδι τῆς ἐπὶ τὸ κρεῖττον	μεταστάσεως,	πρὸς ἑαυτὸν ἀναλύων. ὅμοιον γὰρ
[40]	ἡμῶν ἡ πρὸς τὸ κρεῖττον	μετάστασις	γίνεται. οὐκοῦν εἰ, καθώς φησιν
[18]	θανάτου τὴν καταφρόνησιν, ἣν οἱ	μεταστῆναι	τῆς πίστεως παρὰ τῶν τυράννων
[37]	τῆς εὐλογίας δυνάμει πρὸς ἐκεῖνο	μεταστοιχειώσας	τῶν φαινομένων τὴν φύσιν. ~Οὐδὲν
[16]	πρὸς κακίαν ἀπὸ τῆς ἀρετῆς	μεταστρέφον	ἀληθῶς πάθος ἐστί, τὸ δ´
[32]	γένεσις ἀπεργάζεται. τὸν γὰρ ἅπαξ	μετασχεῖν	ἐγνωκότα τῆς ἀνθρωπότητος διὰ πάντων
[30]	δικαιότερον ἂν τὸ τοιοῦτον ἔγκλημα	μετατεθείη,	οὐκ ἐπὶ τὸν κεκληκότα πρὸς
[6]	εἰς τὸ εἶναι θείᾳ δυνάμει	μετατεθέντος·	κτιστὴ δὲ ἦν καὶ ἡ
[37]	ὅλον πρὸς ἑαυτὸ μεταποιεῖ καὶ	μετατίθησιν.	ὡς γὰρ τῷ φθοροποιῷ πρὸς
[1]	τοῦ θεοῦ λόγον ὑπονοεῖν, οὕτω	μεταχθήσεται	πρὸς τὴν ὑψηλοτέραν ὑπόληψιν. ἀνάγκη
[8]	ἡ εἰς τὸ μὴ ὂν	μεταχώρησις·	λύσις δὲ ἡ εἰς τὰ
[16]	τε καὶ πρὸς τὰ συγγενῆ	μεταχώρησις.	τίνος οὖν λέγει τὸ μυστήριον
[26]	καὶ εἰς τὸ μὴ ὂν	μεταχώρησις,	ὠφέλεια δὲ τοῦ ἀπὸ τούτων
[1]	νομισθήσεται, καθ´ ὁμοιότητα τοῦ ἡμετέρου	μεταχωρῶν	εἰς ἀνύπαρκτον· ἀλλ´ ὥσπερ ἡ
[8]	μακαριότητος ἐκπεσόντες, πρὸς τὴν κακίαν	μετεμορφώθημεν,	τούτου ἕνεκεν οἷόν τι σκεῦος
[37]	λόγου πρὸς τὴν θεικὴν ἀξίαν	μετεποιήθη.	καλῶς οὖν καὶ νῦν τὸν
[40]	ἐφ´ οὗ μηδὲν τῶν γνωρισμάτων	μετεποιήθη.	τὸ γὰρ ἐπὶ ἀνακαινισμῷ καὶ
[40]	γεγόναμεν καὶ πρὸς τὸ κρεῖττον	μετεποιήθημεν.	εἰ δὲ τὸ μὲν λουτρὸν
[37]	ἑαυτοῦ φύσιν καὶ τὸ πᾶν	μετεποίησεν.	ἀλλὰ μὴν οὐκ ἔστιν ἄλλως
[37]	σώματι μεταποιηθεὶς ἄρτος εἰς θείαν	μετέστη	δύναμιν, διὰ τοῦ αὐτοῦ καὶ
[8]	ἡ κατανόησις διὰ τὸ μὴ	μετέχειν	αὐτὰ νοῦ καὶ διανοίας χώραν
[6]	τοῦ καλοῦ κατὰ τὸ ἴσον	μετέχοι	καὶ μηδὲν τῶν ὄντων ἀμοιροίη
[5]	ἐν τῇ φύσει πρὸς τὸ	μετεχόμενον	ἔχειν. διὰ τοῦτο καὶ ζωῇ
[39]	ἐστι τῷ καὶ ὁπωσοῦν διανοίας	μετέχοντι,	ὅτι τὸ ἑστὼς τοῦ μὴ
[5]	ἀργὰ κεῖσθαι, μὴ ὄντος τοῦ	μετέχοντός	τε καὶ ἀπολαύοντος. εἰ τοίνυν
[8]	αἱρετόν ἐστι τοῖς τοῦ βίου	μετέχουσιν.	ὡς εἴ γέ τις ἐν
[18]	δίκην εἰς τὸ μὴ ὂν	μετεχώρησεν,	ὥστε παύσασθαι μὲν τὰς τῶν
[37]	δὲ σῶμα ἕτερον τρόπον ἐν	μετουσίᾳ	τε καὶ ἀνακράσει τοῦ σώζοντος
[37]	πρὸς τὸ ἀθάνατον κοινωνίας ἐν	μετουσίᾳ	τῆς ἀφθαρσίας γινόμενον, σκοπῆσαι προσήκει,
[36]	γίνεται. ὁ δὲ καθαρθεὶς ἐν	μετουσίᾳ	τῆς καθαρότητος ἔσται, τὸ δὲ
[5]	ἐστὶ συγκαταθέσεως. ὁ γὰρ ἐπὶ	μετουσίᾳ	τῶν ἰδίων ἀγαθῶν ποιήσας τὸν
[1]	τὸν λόγον οἴεσθαι, οὐ ζωῆς	μετουσίαν.	εἰ οὖν ζῇ ὁ λόγος
[5]	ἐπιτηδείως πρὸς τὴν τῶν ἀγαθῶν	μετουσίαν	ἔχειν. καθάπερ γὰρ ὁ ὀφθαλμὸς
[1]	δεικνυούσης, οὐκέτ´ ἄν τις κατὰ	μετουσίαν	ζωῆς τὸν λόγον ἐν ζωῇ
[5]	ἀρετῆς εἶναι τὴν τῶν ἀγαθῶν	μετουσίαν.	πόθεν οὖν, ἐρεῖς, ὁ διὰ
[6]	εἰς συνέργειαν τῆς τοῦ κρείττονος	μετουσίας	ἔσχε παρὰ τοῦ κτίσαντος, ταύτην
[15]	ὁ ἀπορρυεὶς τῆς τοῦ ἀγαθοῦ	μετουσίας,	ἔχρῃζε τῆς τοῦ φωτὸς παρουσίας
[37]	καὶ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀφθαρσίας	μέτοχος	γένοιτο. ταῦτα δὲ δίδωσι τῇ
[5]	γένεσιν ἔρχεται, ἐφ´ ᾧ τε	μέτοχος	τῶν θείων ἀγαθῶν γενέσθαι, ἀναγκαίως
[3]	τῇ ψυχῇ κατὰ τὸ ἀπόρρητον	μετρίαν	τινὰ κατανόησιν τῆς κατὰ τὴν
[15]	καὶ ἐν τοῖς φθάσασιν ἤδη	μετρίως	ἐξήτασται, τί τῇ ἀρετῇ κατὰ
[35]	ἑκατέρου κατὰ τὸ τῆς φύσεως	μέτρον	ἐξεργαζομένου τὰ κατὰ δύναμιν. ὡς
[29]	οὖν πρὸς τὸ ἀκρότατον ἔφθασε	μέτρον	ἡ κακία, καὶ οὐδὲν ἔτι
[1]	τὸ τῆς φύσεως τῆς ἡμετέρας	μέτρον	συνταπεινοῦνται καὶ αἱ τῶν τοιούτων
[18]	παρεῖναι τὸν παρ´ αὐτῶν ἀπιστούμενον.	μέχρι	μὲν γὰρ τῆς τοῦ Χριστοῦ
[9]	καὶ σεσωκέναι διαπεπτωκότα μανθάνοντες. ~Ἀλλὰ	μέχρι	μὲν τούτων συνθήσεται τυχὸν τῷ
[26]	καὶ ἀνατροφῆς καὶ αὐξήσεως, καὶ	μέχρι	τῆς τοῦ θανάτου πείρας διεξελθών,
[18]	τοῖς μυστικῶς ἐπαίειν ἐπισταμένοις διῄρηται,	μέχρι	τότε κατὰ τὴν ἐξ ἀρχῆς
[27]	καὶ τῆς ἀρχῆς ἁψαμένη καὶ	μέχρι	τοῦ τέλους ἑαυτὴν ἐπεκτείνασα καὶ
[40]	γέννησιν. ~Ἀλλ´ οὔ μοι δοκεῖ	μέχρι	τῶν εἰρημένων αὐτάρκη τὴν διδασκαλίαν
[10]	ἐξουσίαν ἐφαπλοῦται τῇ κτίσει, καὶ	μέχρις	οὐρανῶν ἀνιοῦσα, καὶ τῶν ἀβύσσων
[8]	οὖν ἄμεινον ἦν, καθ´ ὅλου	μὴ	ἀγαγεῖν τὴν φύσιν ἡμῶν εἰς
[20]	ἡμᾶς, καθώς φησιν ὁ Δαβίδ,	μὴ	ἀγαθότητος τὴν τοιαύτην πρόθεσιν ἐμποιούσης.
[0]	ἀρχαῖον καὶ πρόσφατον· τὸ γὰρ	μὴ	ἀεὶ ὂν ἔξω τῆς περὶ
[5]	καὶ τῶν τοῦ κόσμου μερῶν	μὴ	ἄλλην ἐπινοεῖν αἰτίαν τινὰ τῆς
[1]	ἡμέτερον λόγον. ὁ γὰρ ὁμολογῶν	μὴ	ἄλογον εἶναι τὸν θεὸν πάντως
[1]	θεὸν πάντως λόγον ἔχειν τὸν	μὴ	ἄλογον συγκαταθήσεται. ἀλλὰ μὴν καὶ
[0]	εἰ δὲ τὸ μὲν εἶναι	μὴ	ἀμφιβάλλοι, εἰς πλῆθος δὲ θεῶν
[20]	ἀρετὴ γίγνεται, εἰ δὲ χωρισθείη,	μὴ	ἂν ἐφ´ ἑαυτοῦ κατὰ μόνας
[1]	πάντως καὶ δύνασθαι, δυναμένην δὲ	μὴ	ἀνενέργητον εἶναι, ἀλλὰ πᾶσαν ἀγαθοῦ
[13]	τῇ ἀπιστίᾳ χρήσασθαι, εἰς τὸ	μὴ	ἄνθρωπον αὐτὸν ἕνα τῶν ἐν
[37]	περὶ τὸν ὄγκον ἑαυτοῦ σχῆμα,	μὴ	ἀντεισιόντος ἄνωθεν ἑτέρου πρὸς τὸ
[40]	δὲ ψυχὴ τὰς ἐμπαθεῖς κηλῖδας	μὴ	ἀπορρύψαιτο, ἀλλ´ ὁ μετὰ τὴν
[5]	μὴν ἐν τοῖς φθάσασιν ἀποδέδεικται	μὴ	αὐτὸ τοῦτο ῥῆμα ὢν ὁ
[7]	τὴν ὅρασιν, ἔξω τῆς τοῦ	μὴ	βλέποντος αἰτίας ὁ ἥλιος. ~Ἀλλ´
[30]	ἐστι τὸ ὑπολειπόμενον μέρος, ἢ	μὴ	βουληθέντος τοῦ θεοῦ πᾶσιν ἀφθόνως
[36]	καθάρσεως ἀναγκαίως τῷ πυρὶ καθαρίζονται.	~Μὴ	γὰρ εἶναι δυνατὸν ὅ τε
[40]	ὤν, φρεναπατᾷ ἑαυτόν. ὃ γὰρ	μὴ	γέγονας, οὐκ εἶ. Ὅσοι ἔλαβον
[7]	κτίσαι τὸν ἄνθρωπον, ᾧ τὸ	μὴ	γενέσθαι μᾶλλον ἴσως ἢ τὸ
[26]	ἡμῶν τῷ θεῷ· τὸ γὰρ	μὴ	γυμνῇ τῇ θεότητι, ἀλλ´ ὑπὸ
[2]	λόγον εἶναι θεοῦ διὰ τὸ	μὴ	δεῖν ἐλλιπέστερον τοῦ ἡμετέρου λόγου
[21]	γὰρ ἂν ἐνήργησεν ἡ ἀπάτη,	μὴ	δελέατος δίκην τῷ τῆς κακίας
[27]	τὴν θείαν μεγαλειότητα, ἐν τῷ	μὴ	δέξασθαι τῶν τῆς φύσεως ἡμῶν
[39]	τέλειον, καὶ τοῦ δεομένου τὸ	μὴ	δεόμενον, καὶ τοῦ διὰ προκοπῆς
[23]	ἂν ἀντηλλάξατο τὸν κατεχόμενον, εἰ	μὴ	δηλαδὴ τοῦ ὑψηλοτέρου καὶ μείζονος
[37]	ἐντός τι γενέσθαι τοῦ σώματος,	μὴ	διὰ βρώσεως καὶ πόσεως τοῖς
[8]	ἐστι κατὰ τὴν φύσιν τὸ	μὴ	διὰ κτίσεως ἔχον τὴν γένεσιν,
[30]	λόγον τοῦ μυστηρίου μέμφεσθαι, τὸ	μὴ	διὰ πάντων διήκειν τῶν ἀνθρώπων
[27]	ἀποκρίνεσθαι, ἢ οὕτω γ´ ἂν	μὴ	διὰ πάντων ἐπ´ ἴσης διήκειν
[32]	καταμαθὼν τὸ μυστήριον εὐλογώτερον εἴποι	μὴ	διὰ τὴν γένεσιν συμβεβηκέναι τὸν
[40]	ἐστι. πάλιν σκώληκά τις ἀκούσας	μὴ	διὰ τῆς ὁμωνυμίας πρὸς τὸ
[37]	ἀθανασίᾳ γενέσθαι τὸ ἡμέτερον σῶμα,	μὴ	διὰ τῆς πρὸς τὸ ἀθάνατον
[20]	γὰρ ἂν φανείη ἡ πρόθεσις,	μὴ	διὰ τῶν γιγνομένων φανερουμένη; τὰ
[13]	σοι τοῦ φανέντος ἀπόδειξις, τὸ	μὴ	διὰ τῶν κατὰ φύσιν προιέναι
[35]	πρὸς τὸ ἴσον καταντῆσαι πέρας,	μὴ	διὰ τῶν ὁμοίων ὁδεύσαντας. καθάπερ
[10]	τὴν θεότητα λέγειν ἐμπεριείργεσθαι καὶ	μὴ	διὰ τῶν χωρητῶν ἡμῖν ὑποδειγμάτων
[39]	ἐστὶν ὁ κίνδυνος, ἐν τῷ	μὴ	διαμαρτεῖν τοῦ συμφέροντος, κατ´ ἐξουσίαν
[1]	Ἰουδαῖος οὐ δέχεται, καὶ τὸ	μὴ	διαφέρειν κατὰ τὴν φύσιν αὐτόν
[5]	ἔχουσι τὴν ὑπόληψιν. ἀλλ´ εἰ	μὴ	δοῖεν λόγον καθηγεῖσθαι καὶ σοφίαν
[9]	τὸ ἀκόλουθον βλέπων διὰ τὸ	μὴ	δοκεῖν ἔξω τι τῆς θεοπρεποῦς
[35]	γενέσθαι, εἰ μὴ τοῦτο προκαθηγήσαιτο.	μὴ	δύνασθαι δέ φημι δίχα τῆς
[30]	ἀφθόνως τὴν εὐεργεσίαν νεῖμαι, ἢ	μὴ	δυνηθέντος πάντως; ὧν οὐθέτερον καθαρεύει
[30]	τῆς χάριτος, τὸν ἑκουσίως ἀποφοιτήσαντα	μὴ	ἑαυτόν, ἀλλ´ ἕτερον τῆς δυσκληρίας
[26]	ἂν παρ´ αὐτοῦ τοῦ ἀντικειμένου	μὴ	εἶναι δίκαιόν τε καὶ σωτήριον
[37]	τὴν χάριν, ἄλλως δὲ δειχθέντος	μὴ	εἶναι δυνατὸν ἐν ἀθανασίᾳ γενέσθαι
[0]	συμφέρεται δόγματι; εἰ μὲν οὖν	μὴ	εἶναι λέγοι, ἐκ τῶν τεχνικῶς
[7]	ἐφ´ ἑαυτοῦ κεῖται, ἀλλὰ τῷ	μὴ	εἶναι τὸ ἀγαθὸν οὕτω κατονομάζεται.
[8]	παρὰ πολὺ τῷ τοιούτῳ τὸ	μὴ	εἶναι τοῦ ἀλγεινῶς εἶναι προτιμότερον
[35]	ζῴου καταβαλλόμενον; ἀλλ´ ὅμως, εἰ	μὴ	ἐκεῖνο εἴη, οὐδ´ ἂν τοῦτο
[26]	τρόπῳ τῆς τῶν ὁμοίων ἀντιδόσεως	μὴ	ἐκπεσεῖν τοῦ βελτίονος. ὥσπερ γὰρ
[32]	τῆς θεοπρεποῦς ὑπολήψεως. τὸ γὰρ	μὴ	ἐμμεῖναι τῷ θανάτῳ, καὶ τὰς
[5]	τὸν λόγον οὐκ ἀληθεύοντα τῷ	μὴ	ἐν ἐκείνοις νῦν, ἀλλ´ ἐν
[21]	ἦν· τὸ δὲ μιμούμενον, εἰ	μὴ	ἐν ἑτερότητι τύχοι τινί, ταὐτὸν
[20]	πολλοὶ μὲν ἴσως οἱ βουλόμενοι	μὴ	ἐν κακοῖς εἶναι τὸν κείμενον,
[25]	ὡς εἰς τὸ πᾶν βλέπων	μὴ	ἐν παντὶ πιστεύειν εἶναι τὸ
[32]	τι διαμένοι ἐν τῷ εἶναι,	μὴ	ἐν τῷ ὄντι μένον· τὸ
[25]	καὶ οὐκ ἔνεστιν εἶναί τι	μὴ	ἐν τῷ ὄντι τὸ εἶναι
[8]	λέγων, ἢ εἰδότα καὶ πεποιηκότα	μὴ	ἔξω τῆς πρὸς τὸ πονηρὸν
[34]	αἱ τῶν γεννώντων ὁρμαί, κἂν	μὴ	ἐπικληθῇ παρ´ αὐτῶν δι´ εὐχῆς
[39]	μετέχοντι, ὅτι τὸ ἑστὼς τοῦ	μὴ	ἑστῶτος παρὰ πολὺ τιμιώτερον, καὶ
[27]	δὲ θεία δύναμις τοῦ κάμνοντος	μὴ	ἐφήψατο, πρὸς τὸ ἑαυτῆς βλέπουσα
[39]	τοῦ διὰ προκοπῆς ἀνιόντος τὸ	μὴ	ἔχον εἰς ὅ τι προέλθῃ,
[6]	ὁρᾷ, οὕτω κἀκεῖνος αὐτῷ τῷ	μὴ	θελῆσαι τὸ ἀγαθὸν νοῆσαι τὸ
[37]	τοῦ ἀγγείου τούτου περιοχὴν εἰδέναι	μὴ	ἰδίαν εἶναι τοῦ φαινομένου, ἀλλὰ
[36]	τοῦ θείου γενέσθαι χοροῦ τὸν	μὴ	καθαρῶς πάντας τοὺς ἐκ κακίας
[8]	κτίστην αὐτὸν οἴεσθαι, ὡς ἂν	μὴ	καὶ τῶν ἀλγυνόντων ἡμᾶς αἴτιος
[8]	ἡδοναῖς τὸ καλὸν καὶ τὸ	μὴ	καλὸν κρίνειν τῆς ἀλόγου φύσεως
[35]	ἀναστροφὰς διεξέρχονται, οὐκ ἂν διεξελθόντες,	μὴ	κατ´ ἴχνος ἑπόμενοι τῷ προάγοντι,
[16]	τὴν ἀναγκαίαν τῆς φύσεως ἀκολουθίαν	μὴ	κωλῦσαι, εἰς ἄλληλα δὲ πάλιν
[18]	γενομένην τῷ κρείττονι. τοῖς γὰρ	μὴ	λίαν ἀντιμαχομένοις πρὸς τὴν ἀλήθειαν
[33]	μυηθεῖσι γίνεται; πρὸς οὕς, εἴπερ	μὴ	λίαν ἔχοιεν ἀντιτύπως, ἁπλοῦς ἐξαρκεῖ
[25]	γενέσθαι ἡμῶν τὴν θεότητα τοῖς	μὴ	λίαν μικροψύχως κατανοοῦσι τὰ ὄντα
[3]	κατὰ τὴν θεογνωσίαν διδασκαλίας λαμβάνειν,	μὴ	μέντοι δύνασθαι λόγῳ διασαφεῖν τὴν
[20]	τὸ ἀγαθὸν ἀληθῶς ἐστὶν ἀγαθόν,	μὴ	μετὰ τοῦ δικαίου τε καὶ
[20]	φέροιτο, ἢ τὸ δίκαιον, εἰ	μὴ	μετὰ τοῦ δυνατοῦ τε καὶ
[8]	καλοῦ ἡ κατανόησις διὰ τὸ	μὴ	μετέχειν αὐτὰ νοῦ καὶ διανοίας
[32]	ἄλληλα δι´ ἐκείνου συμφυομένων, ἔδει	μὴ	μόνον δι´ ἀκοῆς ἡμᾶς πρὸς
[20]	διεξελθεῖν; ~Οὐκοῦν ὁμολογεῖται παρὰ πᾶσι	μὴ	μόνον δυνατὸν εἶναι δεῖν πιστεύειν
[40]	πνεύματος ἐπιφανείσης τῷ γιγνομένῳ, ὅταν	μὴ	μόνον τὸ κατὰ τὸν θυμὸν
[6]	ἔστι καθ´ ὑπόστασιν εἰπεῖν τὸ	μὴ	ὂν ἀντιδιαστέλλεσθαι πρὸς τὸ ὄν,
[6]	ὥσπερ ἀντιδιαιρεῖται τῷ ὄντι τὸ	μὴ	ὂν καὶ οὐκ ἔστι καθ´
[8]	γάρ ἐστιν ἡ εἰς τὸ	μὴ	ὂν μεταχώρησις· λύσις δὲ ἡ
[26]	χείρονος γίγνεται καὶ εἰς τὸ	μὴ	ὂν μεταχώρησις, ὠφέλεια δὲ τοῦ
[18]	πάντα καπνοῦ δίκην εἰς τὸ	μὴ	ὂν μετεχώρησεν, ὥστε παύσασθαι μὲν
[7]	ἀγαθὸν οὕτω κατονομάζεται. τὸ δὲ	μὴ	ὂν οὐχ ὑφέστηκε, τοῦ δὲ
[21]	διαψευσθεὶς ὁ νοῦς πρὸς τὸ	μὴ	ὂν παρηνέχθη, δι´ ἀπάτης τοῦ
[15]	τὸ πᾶν συστησάμενος καὶ τὸ	μὴ	ὂν ὑποστήσας ἐν μόνῃ τῇ
[21]	ἀντιδιαστολὴν ἔχει, καθάπερ φαμὲν τῷ	μὴ	ὄντι τὸ ὂν ἀντιδιαιρεῖσθαι καὶ
[6]	ὑπόστασις ἀπὸ ἀλλοιώσεως ἤρξατο, τοῦ	μὴ	ὄντος εἰς τὸ εἶναι θείᾳ
[21]	πάντως· ἡ γὰρ ἐκ τοῦ	μὴ	ὄντος εἰς τὸ εἶναι πάροδος
[39]	κατὰ τὸ ἴσον ἐκ τοῦ	μὴ	ὄντος εἰς τὸ εἶναι προήκειν
[5]	θείαν καθορᾶται φύσιν, ἀργὰ κεῖσθαι,	μὴ	ὄντος τοῦ μετέχοντός τε καὶ
[8]	τῆς ἀκτίστου φύσεως ἐκ τοῦ	μὴ	ὄντος ὑπέστη, εὐθὺς ἀπὸ τροπῆς
[5]	τῶν ὄντων, ἡ εὑρετικὴ τῶν	μὴ	ὄντων, ἡ συνεκτικὴ τῶν γεγονότων,
[7]	τῶν ὄντων, οὐχ ὁ τῶν	μὴ	ὄντων ποιητὴς ὤν· ὁ τὴν
[40]	κακίας· χρηστὸς κύριος τοῖς σύμπασι,	μὴ	ὀργὴν ἐπάγων καθ´ ἑκάστην ἡμέραν·
[32]	ὅτε βούλοιτο παρεῖναί τε αὐτοῖς	μὴ	ὁρώμενον καὶ ἐν μέσῳ γίγνεσθαι,
[40]	ἄνθρωπος, ὅτι οὐκ ἄλλως, εἰ	μὴ	ὅσιος γένηται. ἀναγκαῖον ἂν εἴη
[31]	τῆς προαιρέσεως ἐμπεδηθεῖσα· ἀρετῆς δὲ	μὴ	οὔσης, ὁ βίος ἠτίμωται, ἀφῄρηται
[21]	εἶναι τῇ φύσει, τὸ δὲ	μὴ	οὕτως ἔχειν, ἀλλὰ δι´ ἀλλοιώσεως
[30]	ἔτι τὸν θεὸν αἰτιῷτο τοῦ	μὴ	πάντων ἐπικρατῆσαι τὸν λόγον; ὁ
[21]	τὸν ἀποδοθέντα λόγον, ἀλλοιούμενον δὲ	μὴ	πάντως ἐν τῷ εἶναι μένειν·
[33]	γεγεννημένον ὑπέστη, οὕτως ἐκ τῆς	μὴ	παραδεχομένης φθορὰν τὸ γεννώμενον κρεῖττον
[40]	δὲ τοῦ σβεννυμένου πρὸς τὸ	μὴ	παραδεχόμενον σβέσιν ἡ διαφορά. οὐκοῦν
[23]	ἂν ἡ ὑπὲρ ἡμῶν οἰκονομία	μὴ	παραποδισθείη τῷ φόβῳ τῆς θεικῆς
[20]	ἐπιφαίνεσθαι τοῖς γεγενημένοις, τὸ δὲ	μὴ	παρεῖναι· καθ´ ὅλου γὰρ οὐδὲν
[33]	δυνάμει ἐκεῖνο ἄνθρωπος γίνεται, ἧς	μὴ	παρούσης ἀκίνητόν ἐστιν ἐκεῖνο καὶ
[31]	τοῦ θεοῦ τὸ ἔγκλημα, τὸ	μὴ	πᾶσιν ἐγγενέσθαι τὴν πίστιν, ἀλλὰ
[13]	οἴεσθαι. ἀνάγκη γὰρ πᾶσα τὸν	μὴ	πιστεύοντα τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον εἶναι
[35]	ἐνόπλιον κίνησιν παιδευόμενοι, ὁ δὲ	μὴ	πράττων τὸ προδεικνύμενον ἀμέτοχος τῆς
[9]	τῆς ἀλογίας οἱ τὸ καλὸν	μὴ	πρέπειν ἐπὶ θεοῦ δογματίζοντες; ~Ἀλλὰ
[39]	τοῖς λογισμοῖς κατεσύρετο. ὥστε εἰ	μὴ	πρὸς τὴν ἄκτιστον φύσιν, ἀλλὰ
[40]	τῷ βίῳ, σωφρονούντων ἂν εἴη	μὴ	πρὸς τὸ παρὸν ἀλλὰ πρὸς
[30]	διανοίας κείμενον. οὐκοῦν ἐπὶ τοὺς	μὴ	προσαχθέντας τῇ πίστει δικαιότερον ἂν
[32]	τῷ ἑνὶ γενόμενος τοῦ ἐφεξῆς	μὴ	προσήψατο, ἡμιτελὴς ἂν ἡ πρόθεσις
[23]	τε καὶ συγγενὲς αὐτῷ βλέπων,	μὴ	πτοηθείη τὸν προσεγγισμὸν τῆς ὑπερεχούσης
[23]	προσβλέψαι τῇ τοῦ θεοῦ φαντασίᾳ,	μὴ	σαρκός τινα μοῖραν ἐν αὐτῷ
[18]	οὐκ ἂν ὑποστάντες δηλαδὴ ταῦτα,	μὴ	σαφῆ τε καὶ ἀναμφίβολον τῆς
[20]	ὤνησε τὸ ἀγαθὸν τῆς προθέσεως,	μὴ	σοφίας ἐνεργὸν τὴν φιλανθρωπίαν ποιούσης.
[8]	πῶς γὰρ ἂν διαλυθείη τὸ	μὴ	συγκείμενον; ἐπεὶ δὲ χρεία τοῦ
[27]	θεῖον ἀναφανήσεται, αὐτὸ πρὸς ἑαυτὸ	μὴ	συμβαῖνον, εἴπερ ἡμῶν πόρρωθεν ὑπονοοῖτο
[0]	θεότητι τέλειον ἀπαιτήσωμεν, ὡς ἂν	μὴ	σύμμικτον ἐκ τῶν ἐναντίων θεωροῖτο
[39]	ἢ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον,	μὴ	συμπαραλαμβάνειν τὴν εἰς ταῦτα πίστιν
[26]	οὐκ ἐξιστάμενον. σκοπήσωμεν τοίνυν εἰ	μὴ	τὰ δύο ταῦτα τοῖς γεγονόσιν
[1]	τῆς φύσεως βλέπειν, ὡς ἂν	μὴ	τῇ πρὸς τοὺς Ἕλληνας μάχῃ
[39]	νηφέτω τοῦ ἀκροατοῦ ἡ διάνοια,	μὴ	τῆς ἀστατούσης φύσεως ἑαυτὴν ἔκγονον
[1]	οὐ γὰρ ἂν εἴη λόγος,	μή	τινος ὢν λόγος· εἰ οὖν
[1]	ἐστὶ καὶ ἡ πρόθεσις, ἵνα	μή	τις μίξις τῶν ἐναντίων καὶ
[35]	εἶναι τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει, εἰ	μή	τις τῆς αὐτῆς ὁδοῦ λάβοιτο
[1]	εὐσεβές ἐστι λογίζεσθαι. εἰ γὰρ	μή	τις τὸ δυνατὸν ὁμολογοίη, τὸ
[32]	καὶ ἐν τῷ μέρει τούτῳ	μὴ	τὸ μὲν βλέπειν, παρορᾷν δὲ
[20]	τοίνυν ἐπὶ τῆς παρούσης οἰκονομίας	μὴ	τὸ μέν τι βούλεσθαι τῶν
[27]	γενέσθαι τὴν ἐκπλύνουσαν δύναμιν, καὶ	μὴ	τὸ μέν τι θεραπεῦσαι τῷ
[24]	ταῖς πρεπούσαις ὑπολήψεσιν εἶναι καὶ	μὴ	τὸ μὲν ὑψηλῶς ἐπ´ αὐτοῦ
[32]	καὶ οὐκ ἔστιν ὅ τι	μὴ	τοιοῦτόν ἐστιν, ὃ οὐχὶ πάντως
[9]	καλὸν ἐφ´ ἑαυτοῦ καὶ τὸ	μὴ	τοιοῦτον κατανοῆσαι, ποίοις γνωρίσμασιν ἑκάτερον
[22]	πάλιν ἡμᾶς εἰς ἐλευθερίαν ἐξαιρουμένου	μὴ	τὸν τυραννικόν, ἀλλὰ τὸν δίκαιον
[27]	ἔστι γὰρ θεραπευθῆναι τὸν κάμνοντα,	μὴ	τοῦ πονοῦντος μέρους ἰδιαζόντως δεξαμένου
[35]	ἐστι δυνατὸν ἐκεῖνο γενέσθαι, εἰ	μὴ	τοῦτο προκαθηγήσαιτο. μὴ δύνασθαι δέ
[35]	καὶ ἐν αὐτῷ γενέσθαι καὶ	μὴ	τραπῆναι πρὸς πάθος. διὰ τοῦτο
[21]	τὴν ἀρχὴν τοῦ εἶναι σχόντα	μὴ	τρεπτὸν εἶναι πάντως· ἡ γὰρ
[22]	ἐν τούτοις τὸ δίκαιον; τὸ	μὴ	τυραννικῇ τινὶ χρήσασθαι κατὰ τοῦ
[32]	λόγον ἀπόρρητον, ἀλλ´ οὖν τὸ	μὴ	τῷ ἀτίμῳ τρόπῳ τοῦ θανάτου
[0]	ὧν τὸ διακρῖνον οὐκ ἔστι,	μὴ	ὑπονοεῖν τὴν διάκρισιν. εἰ γὰρ
[21]	οὗ ἡ ὑπόστασις ἐν τῷ	μὴ	ὑφεστάναι ἐστίν· ἡ γὰρ τοῦ
[7]	ὂν οὐχ ὑφέστηκε, τοῦ δὲ	μὴ	ὑφεστῶτος δημιουργὸς ὁ τῶν ὑφεστώτων
[5]	λόγον οἰήσεται. ἀλλ´ ὡς ἂν	μηδαμοῦ	τῆς ἀκολουθίας ὁ λόγος παρατραπείη,
[18]	ὡς ἐν πολλοῖς τῶν τόπων	μηδέ,	εἰ γέγονε ταῦτά ποτε, μνημονεύεσθαι,
[11]	καθ´ ὃν ἑνοῦται τῷ σώματι,	μηδὲ	ἐκεῖνο πάντως οἴου δεῖν ἐντὸς
[8]	ποιητὴν τὸν θεὸν ὀνομάζειν, ἢ	μηδὲ	ὅλως ἀνθρώπου κτίστην αὐτὸν οἴεσθαι,
[32]	ἀντιλεγόντων προφέρεται; τὸ μάλιστα μὲν	μηδὲ	ὅλως δεῖν εἰς θανάτου πεῖραν
[20]	τοῦ πρὸς τὸ ἐναντίον αὐτομολήσαντος,	μηδὲ	συνδιατεθῆναι τῷ εὐμεταβλήτῳ τῆς ἀνθρωπίνης
[26]	τῇ καθάρσει κεκολασμένων καὶ τῶν	μηδὲ	τὴν ἀρχὴν ἐπιδεηθέντων καθάρσεως. ταῦτα
[6]	κτίσεως, καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος,	μηδὲ	τῆς θείας κοινωνίας ἀπόκληρον. τούτου
[9]	τῶν μικροψυχοτέρων τὴν πίστιν, ὡς	μηδὲ	τὸ ἐφεξῆς τῶν λεγομένων διὰ
[5]	ἡ ἀιδιότης ἐστίν, ἔδει πάντως	μηδὲ	τούτου τὴν κατασκευὴν εἶναι τῆς
[22]	κατὰ τοῦ κατέχοντος ἡμᾶς αὐθεντίᾳ,	μηδὲ	τῷ περιόντι τῆς δυνάμεως ἀποσπάσαντα
[7]	τέλους τὰς ἀφορμὰς παρασχούσης. ~Καὶ	μηδεὶς	ἐρωτάτω, εἰ προειδὼς τὴν ἀνθρωπίνην
[30]	ἐπιπνοίας ἀθρόως ἐγένοντο, ὡς ἂν	μηδεὶς	τῆς διδαχῆς τῶν ἀγαθῶν ἀμοιρήσειεν·
[10]	καὶ ἐπὶ τούτου· καί μοι	μηδεὶς	τὸ φθαρτικὸν τοῦ πυρὸς συμπαραλαμβανέτω
[0]	λέγοι, ἀνάγκη πᾶσα ἐπὶ τῶν	μηδεμιᾷ	παραλλαγῇ διακρινομένων ἀλλ´ ἐν τοῖς
[37]	ἀκόλουθον ἡμῖν ἡ πίστις βλέπουσα	μηδεμίαν	ἀμφιβολίαν περὶ τοῦ προκειμένου νοήματος
[16]	πρεπούσης ἐννοίας διαμαρτάνει τὸ κήρυγμα,	μηδεμιᾶς	παθητικῆς διαθέσεως ἐν ταῖς περὶ
[9]	αἴσχους ἐστὶν ἀλλότριον· ᾧ δὲ	μηδὲν	αἰσχρὸν καταμέμικται, τοῦτο πάντως ἐν
[18]	τῶν κατὰ τὸ ἀρχαῖον νενομισμένων	μηδέν,	ἀλλὰ καὶ αὐτὸν τὸν σεβάσμιον
[32]	ὁμολογεῖσθαι καὶ παρὰ τῶν ἀπίστων	μηδὲν	ἀλλότριον εἶναι τῆς θεοπρεποῦς ὑπολήψεως.
[6]	τοῦ νοητοῦ συνανάκρασις, ὡς ἂν	μηδὲν	ἀπόβλητον εἴη τῆς κτίσεως, καθώς
[33]	ἴσον καὶ ἐπὶ τούτου φαμὲν	μηδὲν	εἶναι θαυμαστὸν εἰ θείας δυνάμεως
[32]	κατὰ τοῦ σώματος γενομένας πληγὰς	μηδὲν	ἐμπόδιον πρὸς τὸ εἶναι ποιήσασθαι,
[31]	οὔσης ἑκάστῳ τῆς ἀποκρίσεως, τὸ	μηδὲν	ἐφ´ ἡμῖν τῶν κατὰ γνώμην
[27]	τῷ ἀνθρώπῳ ἡ περὶ τὰ	μηδὲν	ἡμῖν ἐπικοινωνοῦντα τῆς θείας δυνάμεως
[0]	ἐπιδεῖξαι τὸ ἴδιον ἤ, εἰ	μηδὲν	ἰδιαζόντως καταλαμβάνοι ἡ ἔννοια ἐφ´
[32]	ὁρώμενον καὶ ἐν μέσῳ γίγνεσθαι,	μηδὲν	τῆς εἰσόδου τῆς διὰ τῶν
[40]	τινὰ γεγενῆσθαι νομίσαι, ἐφ´ οὗ	μηδὲν	τῶν γνωρισμάτων μετεποιήθη. τὸ γὰρ
[6]	κατὰ τὸ ἴσον μετέχοι καὶ	μηδὲν	τῶν ὄντων ἀμοιροίη τῆς τοῦ
[29]	ἀνέμεινεν ὁ τοῦ παντὸς θεραπευτὴς	μηδὲν	ὑπολειφθῆναι τῆς πονηρίας εἶδος ἐγκεκρυμμένον
[40]	Εἴ τις δοκεῖ εἶναί τι,	μηδὲν	ὤν, φρεναπατᾷ ἑαυτόν. ὃ γὰρ
[6]	κατερρύη τοῦ φθόνου ὁ ἐπὶ	μηδενὶ	κακῷ κτισθεὶς παρὰ τοῦ τὸ
[32]	τὸ μετ´ αὐτῶν εἶναι, καὶ	μηδενὶ	μέσῳ διατειχίζεσθαι, καὶ τῷ μὲν
[15]	τὴν ἀλήθειαν, ὡς ἂν διὰ	μηδενὸς	ἡ πίστις κωλύοιτο τῶν ἐξεταστικῶς
[16]	ἀγγείου, σκεδαννυμένου τε καὶ ἀφανιζομένου,	μηδενὸς	ὄντος τοῦ περιστέγοντος. καθάπερ δὲ
[5]	οὐχ ἱκανός ἐστιν ἔλεγχος τοῦ	μηδέποτε	τὸν ἄνθρωπον ἐν ἀγαθοῖς γεγενῆσθαι·
[32]	τό τε πλάτος καὶ τὸ	μῆκος.	ἑκάστην γὰρ τοῦ σταυροῦ προβολὴν
[32]	τὸ ὑποκείμενον, πλάτος τε καὶ	μῆκος	τὰς πλαγίας ἐκτάσεις λέγων. καὶ
[34]	φύσεώς ἐστιν ἡ ἀλήθεια. ἀλλὰ	μὴν	ἀεὶ παρέσεσθαι τοῖς ἐπικαλουμένοις ἐπήγγελται,
[2]	δίχα πνεύματος εἶναι πιστεύοιτο. οὐ	μὴν	ἀλλότριόν τι καθ´ ὁμοιότητα τοῦ
[23]	θανάτου φρουρᾷ καθειργμένων γενέσθαι. ἀλλὰ	μὴν	ἀμήχανον ἦν αὐτὸν γυμνῇ προσβλέψαι
[16]	φύσεως ἡμῶν ἐστὶν ἀρρώστημα· ἀλλὰ	μὴν	ἀμφοτέρων αὐτὸν καθαρεύειν φησὶ τὸ
[4]	λόγος τὴν ἰσχὺν ἔχει. ἀλλὰ	μὴν	ἀνενέργητά τε καὶ ἀνυπόστατα τὰ
[1]	ἐν ὑποστάσει πάντως ἐστίν. ἀλλὰ	μὴν	ἀσεβὲς ἀπεδείχθη τὸν τοῦ θεοῦ
[34]	ἀμβλύνουσι τὸ πάντως γινόμενον, οὐδὲ	μὴν	ἄχρηστον εἶναί τις φήσει τὴν
[23]	μείζω τῶν ἐλαττόνων διαμειβόμενος; ἀλλὰ	μὴν	ἐν τοῖς ἀπ´ αἰῶνος ἱστορουμένοις,
[5]	ἡγεμονεύειν τῶν ὄντων ὁμολογήσουσιν. ἀλλὰ	μὴν	ἐν τοῖς φθάσασιν ἀποδέδεικται μὴ
[40]	ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου ἀνέβη; οὔτε	μὴν	ἡ ἀλγεινὴ τῶν πεπλημμεληκότων ζωὴ
[40]	γέννησιν παντὶ δῆλόν ἐστιν. ἀλλὰ	μὴν	ἡ ἀνθρωπότης αὐτὴ καθ´ ἑαυτὴν
[1]	τὸν μὴ ἄλογον συγκαταθήσεται. ἀλλὰ	μὴν	καὶ ὁ ἀνθρώπινος ὁμωνύμως λέγεται
[0]	ἀκοῇ τῶν ἀπίστων προσαγομένου. οὐ	μὴν	ὁ αὐτὸς τῆς διδασκαλίας τρόπος
[33]	συστάσεως τοῦ ζῴου καταβαλλόμενον. ἀλλὰ	μὴν	οὐδεὶς ἐπ´ ἐκείνου λόγος ἐστὶν
[37]	καὶ τὸ πᾶν μετεποίησεν. ἀλλὰ	μὴν	οὐκ ἔστιν ἄλλως ἐντός τι
[1]	τὸ ἀδύνατον πάντως κατασκευάσει. ἀλλὰ	μὴν	πόρρω τῆς περὶ τὸ θεῖον
[13]	αὐτοῦ καὶ τὸν θάνατον. ἀλλὰ	μὴν	ταῦτα μείζω τῆς φύσεως. οὐκοῦν
[35]	ὕδατος τὸν ἀφανισμὸν ἐμποιῆσαι, οὐ	μὴν	τελείως ἀφανισμόν, ἀλλά τινα διακοπὴν
[39]	ἐν τῷ καιρῷ τῆς γεννήσεως,	μήποτε	λάθῃ τῇ ἐλλιπεῖ φύσει καὶ
[39]	τοῦ κυρίου μαθὼν διὰ τὸ	μήπω	χωρῆσαι τοῦ μυστηρίου τὸν λόγον
[5]	ἀθέατον, μήτε τὴν δόξαν ἀμάρτυρον,	μήτε	ἀναπόλαυστον εἶναι τὴν ἀγαθότητα, μήτε
[33]	παραγούσης βίον ἑτέραν γένεσιν ἐξευρεθῆναι,	μήτε	ἀπὸ φθορᾶς ἀρχομένην, μήτε εἰς
[33]	ἐξευρεθῆναι, μήτε ἀπὸ φθορᾶς ἀρχομένην,	μήτε	εἰς φθορὰν καταλήγουσαν, ἀλλ´ εἰς
[6]	ἐν τοῖς νοητοῖς εἶναι γνωρίσμασι,	μήτε	ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ἐκείνην, ἀλλ´
[17]	πείρᾳ σώζων τὸν ἄνθρωπον, ἐξὸν	μήτε	ἐν τούτοις γενέσθαι καὶ ἡμᾶς
[0]	τοῦ χείρονος οὐκ ἄπεστι προσηγορία·	μήτε	κατὰ τὸ ἀρχαῖον καὶ πρόσφατον·
[0]	ὑπονοεῖν τὴν διάκρισιν. εἰ γὰρ	μήτε	παρὰ τὸ πλέον καὶ ἔλαττον
[26]	ἑκάστῳ νέμειν, σοφοῦ δὲ τὸ	μήτε	παρατρέπειν τὸ δίκαιον, μήτε τὸν
[5]	μήτε ἀναπόλαυστον εἶναι τὴν ἀγαθότητα,	μήτε	τὰ ἄλλα πάντα, ὅσα περὶ
[6]	ἄλληλα πολλῷ τῷ μέσῳ, ὡς	μήτε	τὴν αἰσθητὴν ἐν τοῖς νοητοῖς
[5]	γὰρ μήτε τὸ φῶς ἀθέατον,	μήτε	τὴν δόξαν ἀμάρτυρον, μήτε ἀναπόλαυστον
[0]	τῆς τελειότητος οὐ παραδέχεται λόγος,	μήτε	τὴν παρὰ τὸ χεῖρον καὶ
[3]	τὸν διαμερισμὸν οὐ προσίεται, ὡς	μήτε	τὸ τῆς μοναρχίας σχίζεσθαι κράτος
[5]	δημιουργήσας τὴν γένεσιν. ἔδει γὰρ	μήτε	τὸ φῶς ἀθέατον, μήτε τὴν
[19]	δυναστευόντων γενέσθαι. ~Ἀλλ´ ὅμως, ἐπειδὴ	μήτε	τοῖς ἑλληνίζουσι μήτε τοῖς τῶν
[19]	ὅμως, ἐπειδὴ μήτε τοῖς ἑλληνίζουσι	μήτε	τοῖς τῶν Ἰουδαικῶν προεστῶσι δογμάτων
[26]	τὸ μήτε παρατρέπειν τὸ δίκαιον,	μήτε	τὸν ἀγαθὸν τῆς φιλανθρωπίας σκοπὸν
[3]	κράτος εἰς θεότητας διαφόρους κατατεμνόμενον,	μήτε	τῷ Ἰουδαικῷ δόγματι συμβαίνειν τὸν
[23]	ῥοπῆς καὶ ὑπόθεσιν καὶ οἱονεὶ	μητέρα	τῆς λοιπῆς κακίας τὴν φιλαρχίαν
[39]	μυστηρίου τὸν λόγον ἐπὶ τὸν	μητρῷον	κόλπον τοῖς λογισμοῖς κατεσύρετο. ὥστε
[6]	ἀποστῆσαι τῆς ἐνισχυούσης αὐτὸν δυνάμεως	μηχανᾶται,	ὡς ἂν εὐάλωτος αὐτῷ πρὸς
[28]	ἀνθρώπου ἐπὶ τὸν βίον εἴσοδος	μία	ἐστί, δι´ ἧς παράγεται ἐπὶ
[32]	καταχθονίων. ἐνταῦθα τὴν μέσην κεραίαν	μιᾷ	προσηγορίᾳ διαλαμβάνει, πᾶν τὸ διὰ
[8]	χωρισμὸν θάνατον ὀνομάζομεν· ἐπεὶ οὖν	μία	τίς ἐστιν ἡ τοῦ κακοῦ
[6]	τῷ θείῳ τὸ γήινον καὶ	μία	τις κατὰ τὸ ὁμότιμον διὰ
[29]	κατὰ τῶν ἁγίων τοῦ θεοῦ	μιαιφονία,	οὐδὲ ἡ τοῦ Ἡρῴδου παράνομος
[32]	διαφόρους τῶν ὄντων φύσεις πρὸς	μίαν	σύμπνοιάν τε καὶ ἁρμονίαν δι´
[27]	διὰ μέσου τούτων πάντα διαλαβοῦσα.	μιᾶς	δὲ πᾶσιν ἀνθρώποις τῆς εἰς
[0]	εὔλογον εὑρισκομένης, ἀνάγκη πᾶσα πρὸς	μιᾶς	θεότητος ὁμολογίαν συνθλιβῆναι τὴν πεπλανημένην
[0]	διανοίας εἰς πλῆθος θεῶν πρὸς	μιᾶς	θεότητος περιαγαγεῖν ὁμολογίαν. εἰ γὰρ
[4]	γραφῶν ἐναργέστερον δείκνυται. ἀρκεῖ δὲ	μιᾶς	μαρτυρίας ἐπιμνησθέντας τοῖς φιλοτιμοτέροις καταλιπεῖν
[18]	ταῖς ζωοθυσίαις καὶ τοῖς ἐπιβωμίοις	μιάσμασιν;	ἀφ´ οὗ δέ, καθώς φησιν
[6]	αἰσθητοῦ τὸ κατὰ τὸν ἄνθρωπον	μίγμα	παρὰ τῆς θείας ἀναδείκνυται φύσεως,
[37]	ζωῆς ἡμῖν κατήρξατο. καθάπερ γὰρ	μικρὰ	ζύμη, καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος,
[15]	ζυγῷ τῆς δουλείας κατεχόμενος. ἆρα	μικρὰ	ταῦτα καὶ ἀνάξια τὸν θεὸν
[18]	ἀντιμαχομένοις πρὸς τὴν ἀλήθειαν οὐ	μικρὰ	τῆς θείας ἐπιδημίας ἀπόδειξις ἡ
[36]	ἀρχή τε καὶ ὑπόθεσις γίνεται.	μικρὸν	δέ φημι τῇ εὐκολίᾳ τοῦ
[30]	τινῶν προσθεμένων τῷ λόγῳ οὐ	μικρόν	ἐστι τὸ ὑπολειπόμενον μέρος, ἢ
[36]	σπίλους ἀπορρυψάμενον. τοῦτό ἐστιν ὃ	μικρὸν	ὂν καθ´ ἑαυτὸ μεγάλων ἀγαθῶν
[9]	ἐγὼ δὲ πρότερον οἶμαι δεῖν	μικρὸν	τῆς σαρκικῆς παχύτητος τὸν λογισμὸν
[37]	περὶ τοῦ προκειμένου νοήματος ἔχοι,	μικρόν	τι προσήκει παρασχολῆσαι τὸν λόγον
[36]	ἡ θεότης ἐστίν. ὁρᾷς ὅπως	μικρόν	τι τὸ κατὰ τὴν ἀρχήν
[10]	πρέπειν ἐπὶ θεοῦ δογματίζοντες; ~Ἀλλὰ	μικρόν,	φησί, καὶ εὐπερίγραπτον ἡ ἀνθρωπίνη
[8]	αἴτιος ὑπονοοῖτο, τοῦτο τῆς ἐσχάτης	μικροψυχίας	ἐστὶ τῶν τῇ αἰσθήσει τὸ
[8]	τὸν τῶν ἀνθρώπων δημιουργὸν ὑπὸ	μικροψυχίας	κατονομάζοι, ἢ ἀγνοεῖν αὐτὸν τὸ
[9]	τῷ μυστηρίῳ ἀμβλύνει πως τῶν	μικροψυχοτέρων	τὴν πίστιν, ὡς μηδὲ τὸ
[27]	κακίαν ἀπρεπὲς ἐννοεῖν. πλὴν τῷ	μικροψύχως	ἐν τούτῳ κρίνοντι τὴν θείαν
[25]	τὴν θεότητα τοῖς μὴ λίαν	μικροψύχως	κατανοοῦσι τὰ ὄντα οὐδένα ἂν
[35]	χρόνῳ. τί οὖν ἔστιν ὃ	μιμεῖται;	τὸ τῆς ἐμμιχθείσης κακίας ἐν
[6]	τὴν φύσιν· τοῦ γὰρ ἀπαθοῦς	μίμημα	ἦν· ἀνάπλεως δὲ παρρησίας, αὐτῆς
[21]	πρώτοις τοῦ λόγου διῃρημένων ὅτι	μίμημα	τῆς θείας φύσεως κατεσκευάσθη ὁ
[21]	ἐν τῷ ἀνθρώπῳ θεωρουμένης, ἐπειδὴ	μίμημα	τῆς θείας φύσεως ὁ ἄνθρωπος
[2]	ἐννοίᾳ προσαχθησόμεθα, σκιάς τινας καὶ	μιμήματα	τῆς ἀφράστου δυνάμεως ἐν τῇ
[35]	μεταμελείας καὶ τῆς τοῦ θανάτου	μιμήσεως,	δι´ ὧν ἐκλύεταί πως ὁ
[35]	ἡ σπουδὴ ὁμοίως ἐπάναγκες διὰ	μιμήσεως	ἕπεσθαι, τὸ παρ´ αὐτοῦ προδειχθὲν
[35]	καθηγουμένῳ οὐ χωρεῖ τὴν ἀκριβῆ	μίμησιν	δι´ ὅλων ἡ φύσις, ἀλλ´
[35]	γενέσθαι τὸν μιμούμενον, οὐδ´ ἂν	μίμησις,	ἀλλὰ ταὐτότης τὸ γινόμενον ἦν,
[35]	τοῦ παρ´ ἐκείνου γεγονότος ἡ	μίμησις;	ἅπαν τὸ νεκρωθὲν οἰκεῖόν τινα
[35]	γέγονε φύσιν, ἡ τοῦ θανάτου	μίμησις	ἡ παρ´ ἡμῶν γινομένη ἐν
[35]	ἡμῶν κατορθωθῇ τοῖς ἑπομένοις ἡ	μίμησις.	ὥσπερ γὰρ παρὰ τῶν πεπαιδευμένων
[35]	ἐπεὶ δέ, καθὼς εἴρηται, τοσοῦτον	μιμούμεθα	τῆς ὑπερεχούσης δυνάμεως ὅσον χωρεῖ
[21]	ὁ ἄνθρωπος ἦν· τὸ δὲ	μιμούμενον,	εἰ μὴ ἐν ἑτερότητι τύχοι
[35]	τελείῳ τῷ θανάτῳ γενέσθαι τὸν	μιμούμενον,	οὐδ´ ἂν μίμησις, ἀλλὰ ταὐτότης
[26]	γὰρ καὶ παρ´ ἀμφοτέρων φαρμάκου	μίξις	ἐν τροφῇ γίγνεται, ἀλλὰ πρὸς
[6]	γίνεταί τις κατὰ θείαν σοφίαν	μίξις	τε καὶ ἀνάκρασις, ὡς ἂν
[32]	τοιοῦτόν ἐστιν, ὃ οὐχὶ πάντως	μίξις	τις ἐμφαίνεται τοῦ θείου πρὸς
[1]	ἡ πρόθεσις, ἵνα μή τις	μίξις	τῶν ἐναντίων καὶ συνδρομὴ περὶ
[18]	διώνυμος ἐκεῖνος ναός, αἱ νενο–	μισμέναι	δι´ ἔτους θυσίαι, πάντα ὅσα
[35]	συμφυίας, τῇ μεταμελείᾳ μὲν εἰς	μῖσός	τε καὶ ἀλλοτρίωσιν τῆς κακίας
[9]	καὶ θάνατος, καὶ ἡ ἐν	μνημείῳ	θέσις· ταῦτα γὰρ συμπαραλαμβανόμενα τῷ
[18]	μηδέ, εἰ γέγονε ταῦτά ποτε,	μνημονεύεσθαι,	ἀντεγερθῆναι δὲ κατὰ πᾶσαν τὴν
[29]	τὰ ἄλλα πάντα ὅσα τε	μνημονεύεται	καὶ ὅσα ἔξω τῆς ἱστορίας
[6]	κτιστὴ δὲ ἦν καὶ ἡ	μνημονευθεῖσα	δύναμις, αὐτεξουσίῳ κινήματι τὸ δοκοῦν
[13]	προσέθηκεν· καὶ ὁ τοῦ θανάτου	μνησθεὶς	καὶ τὴν ἀνάστασιν τῷ θανάτῳ
[7]	ἀπόδειξιν ἔχοντα σαφῶς καθορᾶται. καί	μοι	δοκεῖ καλῶς ἔχειν τὸν ἀπόστολον
[40]	σωζομένων τὴν γέννησιν. ~Ἀλλ´ οὔ	μοι	δοκεῖ μέχρι τῶν εἰρημένων αὐτάρκη
[8]	τοῖς πρωτοπλάστοις ὁ κύριος· οὔ	μοι	δοκεῖ πρὸς τὰ τοιαῦτα δέρματα
[21]	ἐχθρῷ τῆς ζωῆς ὑποζεύξαντος, πάντα	μοι	κατὰ ταὐτὸν ἀναζήτει τὰ ταῖς
[10]	οὕτω καὶ ἐπὶ τούτου· καί	μοι	μηδεὶς τὸ φθαρτικὸν τοῦ πυρὸς
[39]	πατὴρ πάντων ἐστὶ πατήρ· ἐνταῦθά	μοι	νηφέτω τοῦ ἀκροατοῦ ἡ διάνοια,
[35]	ἴχνος ἑπόμενοι τῷ προάγοντι, οὕτω	μοι	νόησον καὶ τὸν τοῦ βίου
[9]	πάντως ἐν τῇ τοῦ καλοῦ	μοίρᾳ	καταλαμβάνεται, τὸ δὲ ἀληθῶς καλὸν
[23]	θεοῦ φαντασίᾳ, μὴ σαρκός τινα	μοῖραν	ἐν αὐτῷ θεωρήσαντα, ἣν ἤδη
[40]	παραμένῃ αὐτῷ καὶ ἡ ἐκ	μοιχείας	αὐτῷ κτηθεῖσα γυνὴ ταῖς ἡδοναῖς
[8]	γεγενῆσθαι τετηκότος μολίβδου, τὸν δὲ	μόλιβδον	ἐγχεθέντα παγῆναι καὶ μένειν ἀπρόχυτον,
[8]	ἔκ τινος ἐπιβουλῆς γεγενῆσθαι τετηκότος	μολίβδου,	τὸν δὲ μόλιβδον ἐγχεθέντα παγῆναι
[8]	κεραμεύειν τὴν ἐπιστήμην περιθρύψαι τῷ	μολίβδῳ	τὸ ὄστρακον· εἶθ´ οὕτως πάλιν
[27]	λαμπρυνθὲν ἐκ τῆς πλύσεως· οὕτως,	μολυνθείσης	τῇ ἁμαρτίᾳ τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς
[24]	ἡ καθαρότης τῶν ἐξ ἁμαρτίας	μολυνθέντων	ἐφάπτεται, καὶ ἡ ζωὴ τῶν
[18]	δι´ αἱμάτων ἐν ταῖς ἑκατόμβαις	μολύσματα,	ἐν δὲ τοῖς πολλοῖς τῶν
[27]	οὐ τὰ μὲν ἐῶσι τῶν	μολυσμάτων,	τὰ δὲ ἀπορρύπτουσιν, ἀλλ´ ἀπ´
[24]	πεπλανημένων, ὡς ἂν ὅ τε	μολυσμὸς	καθαρθείη, καὶ ἡ πλάνη θεραπευθείη,
[35]	ἔχει γῆ τε καὶ ὕδωρ,	μόνα	τῶν στοιχείων βαρέα τε ὄντα
[3]	καὶ διῃρημένως ὁρᾶται καὶ ἐν	μονάδι	καταλαμβάνεται, καὶ διακέκριται τῇ ὑποστάσει
[3]	προσίεται, ὡς μήτε τὸ τῆς	μοναρχίας	σχίζεσθαι κράτος εἰς θεότητας διαφόρους
[20]	μὴ ἂν ἐφ´ ἑαυτοῦ κατὰ	μόνας	ἀγαθὸν εἶναι, καλῶς ἂν ἔχοι
[20]	διεζευγμένον τῶν ἄλλων ἀρετὴ κατὰ	μόνας	ἐστίν· οὔτε τὸ ἀγαθὸν ἀληθῶς
[3]	ἡ κατὰ τὰς ὑποστάσεις διάκρισις	μόνη,	θεραπευθείσης ἑκατέρωθεν καταλλήλως τῆς ἀσεβοῦς
[32]	λογισμῷ σου προαπαντᾷ ἡ θεότης,	μόνη	κατὰ πᾶν μέρος τοῖς οὖσιν
[15]	τὸ μὴ ὂν ὑποστήσας ἐν	μόνῃ	τῇ ὁρμῇ τοῦ θελήματος, τί
[28]	καὶ ἀπρεπὲς διαβάλλοιτο. εἰ οὖν	μόνης	κακίας τὸ θεῖον κεχώρισται, φύσις
[17]	τὰ νῦν διὰ τῆς πίστεως	μόνης	ὁρώμενα· ἀναγκαῖον ἂν εἴη λογισμοῖς
[0]	τοῦ Ἰουδαίου τὴν περὶ τὸν	μονογενῆ	θεὸν ἀπιστίαν, οὐδὲ ἀπὸ τῶν
[39]	καὶ τὸ πνεῦμα καὶ τὸν	μονογενῆ	θεὸν εἶναι νομίζοι, μάταιος ἂν
[20]	ἐν κακοῖς εἶναι τὸν κείμενον,	μόνοι	δὲ τὴν ἀγαθὴν ὑπὲρ τῶν
[28]	τοῖς ἔμπροσθεν εἴρηται λόγοις, ὅτι	μόνον	αἰσχρὸν τῇ ἑαυτοῦ φύσει τὸ
[8]	καλλίστοις θεοειδῶς κεκοσμημένος. ἐπειδὴ δὲ	μόνον	ἀναλλοίωτόν ἐστι κατὰ τὴν φύσιν
[38]	γεννᾶται καὶ ποῖον γίνεται ζῷον·	μόνον	γὰρ τοῦτο τὸ τῆς γεννήσεως
[15]	ἀλλ´ ἐν ἀνθρώπου γίνεται φύσει,	μόνον	δὲ ἀπρεπὲς καὶ αἰσχρὸν τὸ
[32]	δι´ ἐκείνου συμφυομένων, ἔδει μὴ	μόνον	δι´ ἀκοῆς ἡμᾶς πρὸς τὴν
[20]	~Οὐκοῦν ὁμολογεῖται παρὰ πᾶσι μὴ	μόνον	δυνατὸν εἶναι δεῖν πιστεύειν τὸ
[8]	καὶ ἐπὶ καλλίστοις γενόμενον, οὐ	μόνον	ἐκ τῶν εἰρημένων δῆλόν ἐστιν,
[8]	ἡ αἴσθησις οὐκ ἐφάπτεται, καὶ	μόνον	ἐκεῖνο κακὸν ἡ τοῦ ἀληθινοῦ
[10]	ὑποδείγματι, ἀλλ´ ὅσον εὐπρεπές ἐστι	μόνον	ἐν τῇ εἰκόνι δεξάμενος, τὸ
[8]	ἴσασιν ὅτι ἐκεῖνο τῇ φύσει	μόνον	ἐστὶν ἀγαθόν, οὗ ἡ αἴσθησις
[40]	ἑαυτοὺς παράγοντες, καὶ τῷ δοκεῖν	μόνον,	οὐχὶ τῷ ὄντι γεννώμενοι. ἡ
[40]	ἐπιφανείσης τῷ γιγνομένῳ, ὅταν μὴ	μόνον	τὸ κατὰ τὸν θυμὸν αἶσχος
[37]	συντήρησιν πότον γίνεται οὐκ αὐτὸ	μόνον	τὸ ὕδωρ, ἀλλ´ οἴνῳ πολλάκις
[26]	ἐπινοίᾳ τῆς ἀπάτης ἐχρήσατο, οὐ	μόνον	τὸν ἀπολωλότα διὰ τούτων εὐεργετῶν,
[9]	λελογισμένων, ὅτι ἓν κατὰ φύσιν	μόνον	τῶν πάντων ἐστὶν αἰσχρὸν τὸ
[30]	τὴν ἡμετέραν ἐξουσίαν εἶναι, οὗ	μόνος	ἕκαστός ἐστι κύριος. τοῦτο δέ
[37]	ζωοποιὸν δύναμιν τῷ σώματι δέξασθαι.	μόνου	δὲ τοῦ θεοδόχου σώματος ἐκείνου
[8]	ἐξ ἀρχῆς τὴν ζωὴν δεδωκότι	μόνῳ	δυνατὸν ἦν καὶ πρέπον ἅμα
[23]	τινα καὶ ψιλήν, ἐν ῥήματι	μόνῳ	καὶ ὁρμῇ τοῦ θελήματος παρ´
[17]	αὐτῷ εἶναι, τί οὐχὶ θελήματι	μόνῳ	τὸ κατὰ γνώμην ποιεῖ, ἀλλ´
[11]	τὴν ψυχὴν πεπιστεύκαμεν ἐκ τοῦ	μονωθεῖσαν	τῆς ψυχῆς τὴν σάρκα νεκράν
[31]	δὲ τῶν κατορθούντων ὁ ἔπαινος;	μόνων	γὰρ τῶν ἀψύχων ἢ τῶν
[40]	θυμὸν αἶσχος ὑβρίζῃ τὴν θείαν	μορφὴν	ἢ τὸ κατὰ πλεονεξίαν πάθος
[37]	ὅτι Τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά	μου.	πάσης δὲ σαρκὸς καὶ διὰ
[33]	ὕδατος γινομένη ζωῆς ἀρχηγὸς τοῖς	μυηθεῖσι	γίνεται; πρὸς οὕς, εἴπερ μὴ
[35]	κἂν ἄμοιρος μείνῃ τῆς τοιαύτης	μυήσεως·	ἀλλὰ τὴν ἐπὶ τὸ μακάριόν
[40]	ἀπορρύψαιτο, ἀλλ´ ὁ μετὰ τὴν	μύησιν	βίος συμβαίνοι τῷ ἀμυήτῳ βίῳ,
[0]	τὰς ἠπατημένας περὶ τῶν δογμάτων	μυθοποιίας·	οὐ γὰρ δι´ ὧν ἄν
[7]	αἰτίαν τῆς τῶν δογμάτων τούτων	μυθοποιίας	τοῖς τὰ τοιαῦτα προφέρουσιν ἐγγεγενῆσθαι,
[21]	οἷόν τι παθεῖν ὁ ἔξωθεν	μῦθός	φησιν ἀπιδοῦσαν ἐν τῷ ὕδατι
[6]	ἔστι δὲ ὁ λόγος οὐ	μυθώδης	διήγησις, ἀλλ´ ἐξ αὐτῆς τῆς
[37]	σῶμα ταῖς τοσαύταις τῶν πιστῶν	μυριάσι	κατὰ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην εἰς
[8]	δῆλόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ἐκ	μυρίων	ἑτέρων, ὧν τὸ πλῆθος διὰ
[8]	κακὸν συμφυίαν ὥσπερ ἡ τῆς	μυρμηκίας	τομὴ δριμύσσει τὴν ἐπιφάνειαν· τὸ
[32]	καὶ ὁ μέγας ὁρμηθεὶς Παῦλος	μυσταγωγεῖ	τὸν ἐν Ἐφέσῳ λαόν, δύναμιν
[33]	ὧν τὸ τῆς ἀναγεννήσεως πληροῦται	μυστήριον,	δυσπειθῶς ἔχουσι πρὸς τὸ φαινόμενον
[16]	κεκοινωνηκέναι φησὶ τὸ τῆς εὐσεβείας	μυστήριον;	εἰ δὲ τὴν τοῦ σώματος
[28]	οὖν ἀπρεπὲς περιέχει ἡμῶν τὸ	μυστήριον,	εἰ διὰ τούτων κατεμίχθη ὁ
[16]	ἀμφοτέρων αὐτὸν καθαρεύειν φησὶ τὸ	μυστήριον·	εἰ οὖν ἡδονῆς μὲν ἡ
[28]	κακία οὐκ ἔστι, τὸ δὲ	μυστήριον	ἐν ἀνθρώπῳ γενέσθαι τὸν θεόν,
[35]	γενέσθαι τὸν ἄνθρωπον, ἕτερον ἐμπεριέχει	μυστήριον.	ἐπειδὴ γὰρ ὁ τῆς σωτηρίας
[32]	τις δι´ ἀκριβείας καταμαθὼν τὸ	μυστήριον	εὐλογώτερον εἴποι μὴ διὰ τὴν
[38]	εἰρημένοις ἐνδεῖν τῶν περὶ τὸ	μυστήριον	ζητουμένων, πλὴν τοῦ κατὰ τὴν
[16]	μεταχώρησις. τίνος οὖν λέγει τὸ	μυστήριον	ἡμῶν ἧφθαι τὸ θεῖον; τοῦ
[12]	περὶ αὐτὸν ἱστορία, εἰκότως τὸ	μυστήριον	ἡμῶν οἱ ἔξω τῆς πίστεως
[4]	ἆρα συνέστηκε τὸ τῆς ἀληθείας	μυστήριον,	λόγον ἐν οὐσίᾳ καὶ πνεῦμα
[32]	μεμαθήκαμεν περὶ τοῦ σταυροῦ τὸ	μυστήριον.	τὰ δὲ ἀπὸ τούτου τοιαῦτα
[1]	οὐκέτ´ ἂν ἡμῖν κινδυνεύοι τὸ	μυστήριον	ταῖς Ἑλληνικαῖς μαχόμενον ὑπολήψεσι τοῖς
[9]	ἕξει, δι´ ὧν μάλιστα τὸ	μυστήριον	τῆς ἀληθείας κρατύνεται· γένεσις ἀνθρωπίνη
[26]	τὰ τοιαῦτα παραδίδωσι τὸ μέγα	μυστήριον	τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως. δι´ ὧν
[16]	διαβαίνει. καὶ τοῦτό ἐστι τὸ	μυστήριον	τῆς τοῦ θεοῦ περὶ τὸν
[28]	διὰ τούτων ἐπιγέλαστον ποιεῖν τὸ	μυστήριον,	ὡς ἀπρεπὲς ὂν θεῷ διὰ
[3]	διασαφεῖν τὴν ἀνέκφραστον ταύτην τοῦ	μυστηρίου	βαθύτητα· πῶς τὸ αὐτὸ καὶ
[24]	γένηται καταφανῆ, τὰ ἐφεξῆς τοῦ	μυστηρίου	διασκοπήσωμεν, ἐν οἷς μάλιστα δείκνυται
[3]	τὸν ἀκριβῶς τὰ βάθη τοῦ	μυστηρίου	διασκοπούμενον ἐν μὲν τῇ ψυχῇ
[24]	τοῦ εἰκότος ἔξω παρὰ τοῦ	μυστηρίου	μανθάνομεν, εἰ ἡ καθαρότης τῶν
[30]	περὶ τούτων τὸν λόγον τοῦ	μυστηρίου	μέμφεσθαι, τὸ μὴ διὰ πάντων
[30]	τὸ τοιοῦτον ἔγκλημα κατὰ τοῦ	μυστηρίου	προφέρεσθαι· εἰ δὲ ὁμότιμος ἐπὶ
[24]	ἐνεργούσης. οὐκοῦν ἐπὶ κεφαλαίων τοῦ	μυστηρίου	τὴν ἀκολουθίαν ἀναλαβόντες ἐντελῆ ποιησώμεθα
[8]	ἀπολομένην ἀνακαλέσασθαι. ὃ παρὰ τοῦ	μυστηρίου	τῆς ἀληθείας ἀκούομεν, θεὸν πεποιηκέναι
[0]	μέν ἐστι τοῖς προεστηκόσι τοῦ	μυστηρίου	τῆς εὐσεβείας, ὡς ἂν πληθύνοιτο
[39]	διὰ τὸ μήπω χωρῆσαι τοῦ	μυστηρίου	τὸν λόγον ἐπὶ τὸν μητρῷον
[15]	κωλύοιτο τῶν ἐξεταστικῶς ζητούντων τοῦ	μυστηρίου	τὸν λόγον. πρῶτον μὲν οὖν,
[25]	τί ἐπαισχύνονται τῇ οἰκονομίᾳ τοῦ	μυστηρίου	τοῦ θεὸν ἐν ἀνθρώπῳ γεγενῆσθαι
[9]	θέσις· ταῦτα γὰρ συμπαραλαμβανόμενα τῷ	μυστηρίῳ	ἀμβλύνει πως τῶν μικροψυχοτέρων τὴν
[32]	ἔξω τοῦ εἰκότος ἐν τῷ	μυστηρίῳ	μανθάνομεν, εἰ κύπτει πρὸς τὸν
[34]	τὴν χάριν τοῖς διὰ τῆς	μυστικῆς	ταύτης οἰκονομίας ἀναγεννωμένοις ἢ προσθήκην
[35]	τῆς κηλῖδος καθάρσιον, οὐχ ὕδωρ	μυστικόν,	οὐκ ἐπίκλησις θείας δυνάμεως, οὐχ
[35]	οἱ διὰ τοῦ ὕδατος τοῦ	μυστικοῦ	τὸν τῆς κακίας ῥύπον ἀποκλυσάμενοι
[40]	φησιν ὁ προφήτης, λουσάμενοι τῷ	μυστικῷ	τούτῳ λουτρῷ καθαροὶ τὰς προαιρέσεις
[32]	ἀλλ´ ἐπειδὴ μέρος τι τῶν	μυστικῶν	διδαγμάτων καὶ ἡ κατὰ τὸ
[18]	τοῦ νόμου δι´ αἰνιγμάτων τοῖς	μυστικῶς	ἐπαίειν ἐπισταμένοις διῄρηται, μέχρι τότε
[23]	τοῖς παροδεύουσι κατὰ τὴν ἐπὶ	Μωσέως	θαυματουργίαν, ἀλλ´ ἄνω τῆς ἐπιφανείας
[5]	ὅσα περὶ τούτων ἱστορικώτερον ὁ	Μωσῆς	διεξέρχεται, ἐν διηγήσεως εἴδει δόγματα
[8]	μὲν καὶ δι´ αἰνιγμάτων ὁ	Μωσῆς	ἡμῖν ἐκτίθεται. πλὴν ἔκδηλον καὶ