Chapitre
[34]	θεότητος τὸ ἀμίκτως πρὸς τὸ	ψεῦδος	ἔχειν εἰδότες, ἐν δὲ τῷ
[40]	υἱὸς ὑψίστου· ἀγαπᾷς ματαιότητα, ζητεῖς	ψεῦδος.	οὐκ ἔγνως πῶς θαυμαστοῦται ἄνθρωπος,
[18]	αἰκίας, καὶ τὴν ἐπὶ θανάτῳ	ψῆφον,	οὐκ ἂν ὑποστάντες δηλαδὴ ταῦτα,
[23]	ἀρρωστημάτων διόρθωσιν ἀπραγμάτευτόν τινα καὶ	ψιλήν,	ἐν ῥήματι μόνῳ καὶ ὁρμῇ
[18]	παρ´ αὐτοῖς θρησκείας ἐν διηγήμασι	ψιλοῖς	ὑπολείπεται, τοῦ ναοῦ μὲν οὐδὲ
[8]	ἄγουσιν, οὕτως καὶ ὅσα ταῖς	ψυχαῖς	ἡμῶν διὰ τῆς τῶν παθημάτων
[8]	ἁμαρτίαν παθημάτων γίνεται τῇ τε	ψυχῇ	καὶ τῷ σώματι, καί τις
[10]	τοῦ σώματος. εἰ δὲ ἀνθρώπου	ψυχὴ	κατὰ τὴν τῆς φύσεως ἀνάγκην
[3]	μυστηρίου διασκοπούμενον ἐν μὲν τῇ	ψυχῇ	κατὰ τὸ ἀπόρρητον μετρίαν τινὰ
[37]	τοὺς σωζομένους ἐφάπτεσθαι. οὐκοῦν ἡ	ψυχὴ	μὲν διὰ πίστεως πρὸς αὐτὸν
[8]	δὲ τὸ πολλὴν γεγενῆσθαι τῇ	ψυχῇ	πρὸς τὸ κακὸν συμφυίαν ὥσπερ
[16]	κινήσει, δι´ ἧς ἥ τε	ψυχὴ	πρὸς τὸ σῶμα συντρέχει, τό
[40]	ἐπαχθείη τῷ σώματι, ἡ δὲ	ψυχὴ	τὰς ἐμπαθεῖς κηλῖδας μὴ ἀπορρύψαιτο,
[8]	κακοῦ κοινωνία, καθὼς προείρηται, ἐν	ψυχῇ	τε θεωρουμένη καὶ σώματι· δι´
[37]	~Ἀλλ´ ἐπειδὴ διπλοῦν τὸ ἀνθρώπινον,	ψυχῇ	τε καὶ σώματι συγκεκραμένον, δι´
[10]	οἰκείοις μέρεσι περιγράφεται, ἡ δὲ	ψυχὴ	τοῖς τῆς διανοίας κινήμασι πάσῃ
[5]	ἰδέαν κατά τε σῶμα καὶ	ψυχὴν	ἐπιτήδειον, ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα
[16]	τῷ θανάτῳ τοῦ σώματος τὴν	ψυχὴν	κατὰ τὴν ἀναγκαίαν τῆς φύσεως
[16]	γὰρ τὴν ἀναληφθεῖσαν παρ´ ἑαυτοῦ	ψυχὴν	πάλιν ἑνώσας τῷ οἰκείῳ σώματι
[11]	τι παρὰ τὸ σῶμα τὴν	ψυχὴν	πεπιστεύκαμεν ἐκ τοῦ μονωθεῖσαν τῆς
[25]	τίς γὰρ οὕτω νήπιος τὴν	ψυχὴν	ὡς εἰς τὸ πᾶν βλέπων
[5]	ἀπὸ τοῦ καλοῦ γένηται τῆς	ψυχῆς	ἀναχώρησις. καθάπερ γὰρ ἡ ὅρασις
[8]	τὴν αἴσθησιν· οὕτω καὶ τῆς	ψυχῆς	ἀπολεπτυνομένης τε καὶ ἐκτηκομένης ἐν
[8]	κρίσις εἰς θεραπείαν τῶν τῆς	ψυχῆς	ἀρρωστημάτων κατεπαγγέλλεται, ὃ τοῖς μὲν
[16]	τὴν τοῦ σώματος καὶ τῆς	ψυχῆς	διάζευξιν πάθος προσαγορεύοι, πολὺ πρότερον
[16]	συντρέχει, τό τε σῶμα τῆς	ψυχῆς	διακρίνεται· καταμιχθέντα δὲ πρὸς ἑκάτερον
[16]	συνδρομὴ τοῦ σώματος καὶ τῆς	ψυχῆς	διακρίνεται. τὸν δὲ θεόν φαμεν
[35]	διαλύσει τοῦ σώματος καὶ τῆς	ψυχῆς	ἐκρυείσης πάλιν διὰ τῆς ἀναστάσεως
[16]	διάλυσιν πρὸς τὸ σῶμα τῆς	ψυχῆς	ἐπανελθούσης, οἷον ἀπό τινος ἀρχῆς
[11]	τί πρὸς τὴν σάρκα τῆς	ψυχῆς	ἡ συμφυία. εἰ δὲ τῆς
[16]	διάκρισιν τοῦ σώματος καὶ τῆς	ψυχῆς	κινηθείσης, πάλιν συνῆψε τὰ διακριθέντα,
[16]	οἰκονομήσασθαι, τὸ τῶν ἅπαξ ἑνωθέντων,	ψυχῆς	λέγω καὶ σώματος, καὶ εἰς
[11]	εἰ δὲ τῆς σῆς ἀγνοεῖται	ψυχῆς	ὁ τρόπος, καθ´ ὃν ἑνοῦται
[8]	τῶν νεκρῶν δερμάτων ἐπιβολῆς τῆς	ψυχῆς	οὐχ ἅπτεται. πῶς γὰρ ἂν
[35]	ἐν τῇ τῶν συμφυῶν διαλύσει,	ψυχῆς	τε λέγω καὶ σώματος, πάλιν
[11]	πεπιστεύκαμεν ἐκ τοῦ μονωθεῖσαν τῆς	ψυχῆς	τὴν σάρκα νεκράν τε καὶ
[5]	τὸν ἄνθρωπον. ποῦ γὰρ τῆς	ψυχῆς	τὸ θεοειδές; ποῦ δὲ ἡ
[8]	θάνατον, οὕτως καὶ ἐπὶ τῆς	ψυχῆς	τὸν τῆς ἀληθοῦς ζωῆς χωρισμὸν
[8]	τοῦ σωματικοῦ θανάτου πρὸς τὸν	ψυχικόν	ἐστι θάνατον· ὥσπερ γὰρ ἐν
[40]	προαιρέσεις γενοίμεθα, τὰς πονηρίας τῶν	ψυχῶν	ἀποκλύσαντες, κρείττους γεγόναμεν καὶ πρὸς
[7]	σαρκώδεις καὶ τὰς πνευματικὰς τῶν	ψυχῶν	καταστάσεις, δεικνύς, οἶμαι, διὰ τῶν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 28/04/2009