HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Grégoire de Nysse, Discours catéchétique

Liste des contextes (ordre alphabétique)

υ = 154 formes différentes pour 283 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[40]   τὸ κατὰ τὸν θυμὸν αἶσχος ὑβρίζῃ τὴν θείαν μορφὴν ἢ τὸ

[6]   ἐπισυμβαινόντων αἰτίαν εἶναι, οἷον τῇ ὑγείᾳ τὸ εὐεκτεῖν, τὸ ἐργάζεσθαι, τὸ

[12]   ἀσθενείας τὴν φύσιν πάλιν δι´ ὑγείας πρὸς ἑαυτὴν ἐπανάγειν, θεοῦ τὸ

[26]   τομῆς δριμυσσόμενοι, εἰ δὲ τὸ ὑγιαίνειν διὰ τούτων προσγένοιτο καὶ ἡ

[37]   γὰρ τῷ φθοροποιῷ πρὸς τὸ ὑγιαῖνον ἀναμιχθέντι ἅπαν τὸ ἀνακραθὲν συνηχρείωται,

[8]   χρείαν γὰρ ἔχουσι, φησίν, οἱ ὑγιαίνοντες ἰατροῦ, ἀλλ´ οἱ κακῶς ἔχοντες.

[16]   ἀτοπίαν τοῦ δόγματος, ὡς οὐδὲν ὑγιὲς περὶ τῆς θείας φύσεως διεξιόντος·

[33]   καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν· ἐκεῖνο δὲ ὑγρᾷ τινὶ ἐνθεωρεῖται ποιότητι, καὶ πλεῖον

[33]   πρὸς τὸ τιμιώτατον ζῷον τὸ ὑγρὸν μεταβαίνει. τὸ ἴσον καὶ ἐπὶ

[33]   δὲ κοινόν, πρὸς αὐτοὺς ἐροῦμεν, ὑγρότητι καὶ εἰκόνι θεοῦ; ἀλλ´ οὐδὲν

[37]   ἄρτος. καὶ εἰς τὴν τοῦ ὑγροῦ διαμονὴν καὶ συντήρησιν πότον γίνεται

[16]   ἡμῶν ἐκρυείσης, οἷον ἐπὶ τοῦ ὑγροῦ συμβαίνει, περιτρυφθέντος αὐτῷ τοῦ ἀγγείου,

[37]   ἀπωθουμένη; καὶ ὥσπερ τις ἀσκὸς ὑγροῦ τινὸς πλήρης ὤν, εἰ κατὰ

[37]   δὲ σαρκὸς καὶ διὰ τοῦ ὑγροῦ τρεφομένης· οὐ γὰρ ἂν δίχα

[37]   τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τῷ ὑγρῷ τὴν προσθήκην ἐκ τῆς ὁμογενοῦς

[36]   αὕτη δὲ διὰ τῆς ἐν ὕδατι καθάρσεως ἐνεργὸς γίνεται. ὁ δὲ

[33]   τοῦ θελήματος. τί κοινόν, φασίν, ὕδατι καὶ ζωῇ; τί δὲ κοινόν,

[35]   ἐν τῷ πυρὶ καὶ τῷ ὕδατι, οἱ διὰ τοῦ ὕδατος τοῦ

[35]   δεσποτείαν, ὡς ἡμεῖς ἐν τῷ ὕδατι, οὕτως ἐκεῖνος ἐν τῷ θανάτῳ

[35]   ἀναγκαῖον ἡμῖν τὸ ἐν τῷ ὕδατι προμελετῆσαι τὴν τῆς ἀναστάσεως χάριν,

[35]   ἴσον ἡμῖν εἰς εὐκολίαν ἐστὶν ὕδατί τε βαπτισθῆναι καὶ ἐκ τοῦ

[21]   μῦθός φησιν ἀπιδοῦσαν ἐν τῷ ὕδατι τὴν κύνα πρὸς τὴν σκιὰν

[33]   δυνάμεως θείας ἐπίκλησις ἐπὶ τοῦ ὕδατος γινομένη ζωῆς ἀρχηγὸς τοῖς μυηθεῖσι

[33]   καὶ περὶ τῆς διὰ τοῦ ὕδατος γινομένης ἀναγεννήσεως ἐρωτηθέντες ἀποκρινούμεθα. ἐκεῖ

[35]   καὶ πάλιν ἀναβάντες ἀπὸ τοῦ ὕδατος, τὴν σωτήριον ταφὴν καὶ ἀνάστασιν

[35]   εἰκόνι τῇ γενομένῃ διὰ τοῦ ὕδατος τὸν ἀφανισμὸν ἐμποιῆσαι, οὐ μὴν

[35]   τῷ ὕδατι, οἱ διὰ τοῦ ὕδατος τοῦ μυστικοῦ τὸν τῆς κακίας

[23]   ἀλλ´ ἄνω τῆς ἐπιφανείας τοῦ ὕδατος ὑποχερσουμένης τῇ βάσει, καὶ διά

[37]   γίνεται οὐκ αὐτὸ μόνον τὸ ὕδωρ, ἀλλ´ οἴνῳ πολλάκις ἐφηδυνόμενον, πρὸς

[5]   τὸν ἀέρα, τῷ δὲ τὸ ὕδωρ εἶναι. οὕτως οὖν καὶ τὸν

[6]   τῷ φυσήματι σβέσαι τὴν φλόγα ὕδωρ ἐμμίξειε τῷ ἐλαίῳ διὰ τῆς

[35]   λέγω πέρας, ἀντὶ γῆς τὸ ὕδωρ ἐπιχεάμενος καὶ ὑποδὺς τὸ στοιχεῖον

[35]   ὡς ἡμῖν ἐν ἐξουσίᾳ τὸ ὕδωρ ἐστί, καὶ ἐν αὐτῷ γενέσθαι

[40]   ὅτι ἐπὶ τούτων τὸ ὕδωρ ὕδωρ ἐστίν, οὐδαμοῦ τῆς δωρεᾶς τοῦ

[37]   ἐν δὲ τῇ πόσει τὸ ὕδωρ ἐφηδυσμένον τῷ οἴνῳ, ὁ δὲ

[36]   ἐστι καὶ εὐκατόρθωτον, πίστις καὶ ὕδωρ, ἡ μὲν ἐντὸς τῆς προαιρέσεως

[35]   ἔχει. ~Ἡ δὲ εἰς τὸ ὕδωρ κάθοδος καὶ τὸ εἰς τρὶς

[33]   καὶ χάριτος οὐρανίας ἐπίκλησις καὶ ὕδωρ καὶ πίστις ἐστὶ δι´ ὧν

[35]   συγγένειαν ἔχει γῆ τε καὶ ὕδωρ, μόνα τῶν στοιχείων βαρέα τε

[35]   προσήχθη τῆς κηλῖδος καθάρσιον, οὐχ ὕδωρ μυστικόν, οὐκ ἐπίκλησις θείας δυνάμεως,

[15]   οὐ λίθος, οὐ ξύλον, οὐχ ὕδωρ, οὐκ ἄνθρωπος, οὐκ ἄλλο τι

[35]   ὡς γὰρ ἔστιν ἀνθρώπῳ τὸ ὕδωρ πρὸς τὸ ἀκινδύνως ἐπιθιγγάνειν, εἰ

[35]   ἡ πτωχεία τῆς φύσεως, τὸ ὕδωρ τρὶς ἐπιχεάμενοι καὶ πάλιν ἀναβάντες

[40]   ἀποτραπήσομαι, ὅτι ἐπὶ τούτων τὸ ὕδωρ ὕδωρ ἐστίν, οὐδαμοῦ τῆς δωρεᾶς

[39]   πατρὸς λέγω, νομίζοι εἶναι τὸν υἱὸν ἢ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον,

[40]   πρὸς σὲ ἡ προφητεία ὅτι Υἱὸς ἀνθρώπου εἶ, οὐχὶ υἱὸς ὑψίστου·

[40]   ὅτι Υἱὸς ἀνθρώπου εἶ, οὐχὶ υἱὸς ὑψίστου· ἀγαπᾷς ματαιότητα, ζητεῖς ψεῦδος.

[40]   ἐκείνων προσήκει δειχθῆναι τοῦ γενομένου υἱοῦ θεοῦ τὴν πρὸς τὸν θεὸν

[39]   γεννώμενος παρὰ πατρός τε καὶ υἱοῦ καὶ πνεύματος ἁγίου· οὕτω γάρ

[10]   φλόγα καὶ οὐκ ἐναποκλειομένην τῇ ὕλῃ, τί κωλύει θείας φύσεως ἕνωσίν

[10]   καὶ τὴν τὸ πῦρ ἐξάπτουσαν ὕλην, ἔργῳ δὲ οὐκ ἔστιν ἀπ´

[26]   κατὰ φύσιν λαμπηδόνα τὴν προτιμοτέραν ὕλην· οὐκ ἄπονος μέντοι γίνεται ἡ

[8]   διαλύσας τὴν παραδεξαμένην τὸ κακὸν ὕλην, πάλιν ἀμιγὲς τοῦ ἐναντίου διὰ

[10]   δεῖξαι τὴν φλόγα διεζευγμένην τῆς ὕλης, ἀλλ´ ἓν τὰ συναμφότερα γίνεται,

[8]   τὸ σκεῦος, κενὸν τῆς ἐμμιχθείσης ὕλης γενόμενον. οὕτως οὖν καὶ ὁ

[10]   λαμπάδος ὁρᾶται τῆς ὑποκειμένης περιδεδραγμένον ὕλης, καὶ λόγος μὲν διακρίνει τό

[10]   διακρίνει τό τε ἐπὶ τῆς ὕλης πῦρ καὶ τὴν τὸ πῦρ

[26]   τούτων καθαιρομένου. καθάπερ γάρ, ἀτιμοτέρας ὕλης τῷ χρυσῷ καταμιχθείσης, τῇ διὰ

[8]   τῆς τῶν παθημάτων κοινωνίας ἀποσαρκωθείσαις ὑλώδη περιττώματα ἐπιπωροῦται, ἐν τῷ καιρῷ

[8]   ἢ τῷ στοχασμῷ τῆς διανοίας ὑπάγεται. οὐκοῦν πρὸς τὸ πέρας τις

[40]   μεταποίησις εἴη, εἴ τι τούτων ὑπαμειφθείη τῶν ἰδίων τῆς φύσεως. εἰ

[21]   ἀντιδιαιρεῖσθαι καὶ τῇ ἀνυπαρξίᾳ τὴν ὕπαρξιν· ἐπειδὴ τοίνυν κατὰ τὴν τρεπτήν

[6]   ἀνυπαρξίαν ἀντιδιαιρεῖσθαι λέγομεν πρὸς τὴν ὕπαρξιν, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ

[5]   βασιλευούσης φύσεως ἡ ἀνάγκαις τισὶν ὑπεζευγμένη τε καὶ δουλεύουσα πῶς ἂν

[1]   δόγματος ἄλογον εἶναι τὸ θεῖον ὑπείληπται· τοῦτο δὲ παρ´ ἐκείνων ὁμολογούμενον

[0]   ἀρχήν. πότερον εἶναι τὸ θεῖον ὑπείληφεν, ἢ τῷ τῶν ἀθέων συμφέρεται

[6]   τοῦ κατὰ τὸν φθόνον πάθους ὑπεκκαύματα ἦν· ἰσχύι δέ τινι καὶ

[5]   ἀλλ´ ἐν πᾶσι σχεδὸν τοῖς ὑπεναντίοις, ὁρᾶσθαι τὸν ἄνθρωπον. ποῦ γὰρ

[1]   τὸν Ἰουδαισμὸν ἡμῖν ὁ λόγος ὑπενεχθείη, πάλιν προσήκει διαστολῇ τινὶ τεχνικῇ

[17]   οὔπω φήσει τις λελύσθαι τὴν ὑπενεχθεῖσαν ἡμῖν ἀντίθεσιν, ἰσχυροποιεῖσθαι δὲ μᾶλλον

[37]   κατὰ τὸν πυθμένα τὸ ἐγκείμενον ὑπεξίοι, οὐκ ἂν φυλάσσοι τὸ περὶ

[22]   οὔτε αὐτοῖς οὔτε ἄλλῳ τινὶ ὑπὲρ ἐκείνων ἔξεστι τὴν ἐλευθερίαν ἐπιβοήσασθαι,

[23]   ἐπινοῆσαι γενέσθαι, ὡς ἂν ἡ ὑπὲρ ἡμῶν οἰκονομία μὴ παραποδισθείη τῷ

[24]   ἂν εὔληπτον γένοιτο τῷ ἐπιζητοῦντι ὑπὲρ ἡμῶν τὸ ἀντάλλαγμα, τῷ προκαλύμματι

[26]   τινὰ τὴν τοιαύτην μέθοδον ἐπινενοῆσθαι ὑπὲρ ἡμῶν τῷ θεῷ· τὸ γὰρ

[14]   ἀκατανόητον καὶ ἀνεκλάλητον πρᾶγμα, τὸ ὑπὲρ πᾶσαν δόξαν καὶ πᾶσαν μεγαλειότητα,

[13]   ὁμολογεῖς γὰρ πάντως δι´ ὧν ὑπὲρ πίστιν ἡγῇ τὸ λεγόμενον, ὑπὲρ

[13]   τῆς φύσεως ὁ ἐν τοῖς ὑπὲρ τὴν φύσιν γεγενῆσθαι ἀποδεικνύμενος. ~Τίς

[13]   ὑπὲρ πίστιν ἡγῇ τὸ λεγόμενον, ὑπὲρ τὴν φύσιν εἶναι τὰ θαύματα.

[32]   διεξιέναι, αὐτόθεν τοῦ λόγου τὸ ὑπὲρ τὴν φύσιν ἐμφαίνοντος. ἀλλ´ ἐπειδὴ

[8]   τε καὶ ἐκτηκομένης ἐν τοῖς ὑπὲρ τῆς ἁμαρτίας ἐλεγμοῖς, καθώς πού

[12]   γῆς, θαλάσσης, ἀέρος, καὶ τῶν ὑπὲρ τὸν ἀέρα τόπων, θεοῦ τὸ

[20]   κείμενον, μόνοι δὲ τὴν ἀγαθὴν ὑπὲρ τῶν καμνόντων προαίρεσιν εἰς πέρας

[27]   ἐπ´ ἴσης πάντων τῶν ὄντων ὑπερανέστηκεν. οὔτε οὖν ἡ γῆ πορρωτέρω

[39]   τὰ μὲν ὑποβεβηκότα, τὰ δὲ ὑπερανεστῶτα τύχῃ, οὕτως ἡ κτιστὴ φύσις

[40]   καὶ ἐμπιπλᾷ πᾶν ζῷον εὐδοκίας, ὑπερβαίνει ἀνομίας, μετανοεῖ ἐπὶ κακίας· χρηστὸς

[13]   ποῦ τὸ θεῖον; εἰ δὲ ὑπερβαίνει τὴν φύσιν ὁ λόγος, ἐν

[30]   παντὸς τὴν ἐξουσίαν ἔχων δι´ ὑπερβολὴν τῆς εἰς τὸν ἄνθρωπον τιμῆς

[8]   διὰ τοῦ σκυθρωποῦ τούτου τὴν ὑπερβολὴν τῆς θείας εὐεργεσίας· τάχα γὰρ

[23]   καὶ διά τινος ἀσφαλοῦς ἀντιτυπίας ὑπερειδούσης τὸ ἴχνος, τήν τε τῆς

[32]   ῥήματι κατονομάζει, ὕψος μὲν τὸ ὑπερέχον, βάθος δὲ τὸ ὑποκείμενον, πλάτος

[39]   καὶ οὐδὲν ἡ κατὰ τὸ ὑπερέχον καὶ ἐνδέον ἐν ἡμῖν διαφορὰ

[6]   ἀναδειχθήσεταί τις οὐσία πρὸς τὴν ὑπερέχουσαν ἀξίαν ὡμοιωμένη. τὸ δ´ ὅπως

[24]   καὶ τὴν θείαν τε καὶ ὑπερέχουσαν δύναμιν οὐκ οὐρανῶν μεγέθη καὶ

[32]   εἰς θανάτου πεῖραν ἐλθεῖν τὴν ὑπερέχουσαν φύσιν, ἀλλὰ καὶ δίχα τούτου

[23]   μὴ πτοηθείη τὸν προσεγγισμὸν τῆς ὑπερεχούσης δυνάμεως· καὶ τὴν ἠρέμα διὰ

[35]   καθὼς εἴρηται, τοσοῦτον μιμούμεθα τῆς ὑπερεχούσης δυνάμεως ὅσον χωρεῖ ἡμῶν ἡ

[32]   εἶναι καὶ τῆς ὑψηλῆς καὶ ὑπερεχούσης δυνάμεως. περὶ ὧν οὐδὲν οἶμαι

[39]   τὸ ὁμογενὲς ἑαυτὸν εἰσαγάγῃ, τῆς ὑπερεχούσης φύσεως ἀποστήσας τὴν πίστιν. ὁ

[40]   καὶ τῦφος καὶ φθόνος καὶ ὑπερηφανία, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐξ ἀδικίας

[29]   θεομαχία, οὐδὲ ἡ τῶν Ἀσσυρίων ὑπερηφανία, οὐδὲ ἡ τῶν Ἰουδαίων κατὰ

[6]   γνώμην οὐχ οἷός τε ἦν· ὑπερίσχυε γὰρ ἡ τῆς εὐλογίας τοῦ

[0]   τούτοις διαδεικνυμένην καὶ τοῦ παντὸς ὑπερκειμένην ὁμολογῆσαι· εἰ δὲ τὸ μὲν

[2]   καθ´ ἡμᾶς ἀναγωγικῶς ἐπὶ τῆς ὑπερκειμένης ἔγνωμεν φύσεως, κατὰ τὸν αὐτὸν

[1]   ὁ λόγος. ἐπὶ δὲ τῆς ὑπερκειμένης φύσεως τῷ μεγαλείῳ τοῦ θεωρουμένου

[5]   ἐγκειμένης δυνάμεως γνωρίζοι τε τὸ ὑπερκείμενον καὶ ἐν ἐπιθυμίᾳ τῆς θείας

[32]   καὶ μᾶλλον ἐνδείξασθαι δυναμένων τὸ ὑπερκείμενον, οὐδὲν ὁ λόγος ἡμῶν περὶ

[12]   κατὰ τὴν ζωὴν ἡμῶν ἐνεργουμένας, ὑπερκεῖσθαί τινα δύναμιν ποιητικὴν τῶν γιγνομένων

[6]   εὐκίνητός ἐστιν οὐσία, κατὰ τὴν ὑπερκόσμιον λῆξιν πολλὴν ἔχουσα τῷ ἰδιάζοντι

[6]   τῆς κάτω φύσεως πρὸς τὴν ὑπερκόσμιον συγκιρναμένης. ἐπεὶ οὖν τῆς νοητῆς

[27]   ἀνθρώπινον, οὐδέ τις ἐν τῇ ὑπερκοσμίῳ ζωῇ κακίας νόσος ἐπεχωρίαζεν. ὁ

[23]   ἴχνος, τήν τε τῆς τροφῆς ὑπεροψίαν ἐφ´ ὅσον βούλοιτο, καὶ τὰς

[18]   καὶ τῆς σωματικῆς ζωῆς τὴν ὑπεροψίαν καὶ τοῦ θανάτου τὴν καταφρόνησιν,

[23]   παρθενίας, καὶ ἄνωθεν ἐπιμαρτυρούσας τῷ ὑπερφυεῖ τῆς ἀξίας ἐκ τῶν ἀοράτων

[24]   ἢ τὰ μέγαλά τε καὶ ὑπερφυῆ τῶν θαυμάτων. τὸ μὲν γὰρ

[15]   ἀλλὰ μακρὰς περιέρχεται περιόδους, σώματος ὑπερχόμενος φύσιν, καὶ διὰ γεννήσεως παριὼν

[8]   φύσεως ἐκ τοῦ μὴ ὄντος ὑπέστη, εὐθὺς ἀπὸ τροπῆς τοῦ εἶναι

[33]   θνητὸν ἐξ ἀνάγκης τὸ γεγεννημένον ὑπέστη, οὕτως ἐκ τῆς μὴ παραδεχομένης

[29]   ἐπὶ τὸ πλέον αὐτῆς πρόοδον ὑπετέμετο; πρὸς δὲ τοῦτο σύντομος ὁ

[40]   ἡδοναῖς αὐτοῦ καὶ μετὰ τοῦτο ὑπηρετῆται. ἐὰν ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα

[9]   καὶ πόσις, καὶ κόπος, καὶ ὕπνος, καὶ λύπη, καὶ δάκρυον, συκοφαντία

[8]   αἴτιον τὸν τῶν ἀνθρώπων δημιουργὸν ὑπὸ μικροψυχίας κατονομάζοι, ἢ ἀγνοεῖν αὐτὸν

[30]   ἄνθρωπον τιμῆς ἀφῆκέ τι καὶ ὑπὸ τὴν ἡμετέραν ἐξουσίαν εἶναι, οὗ

[26]   μὴ γυμνῇ τῇ θεότητι, ἀλλ´ ὑπὸ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως κεκαλυμμένῃ, ἀγνοηθέντα

[37]   ἑαυτὴν ἐξομοιοῖ, οὕτως τὸ ἀθανατισθὲν ὑπὸ τοῦ θεοῦ σῶμα ἐν τῷ

[6]   φθόνον, ὥσπερ λίθος ἀκρωρείας ἀπορραγεὶς ὑπὸ τοῦ ἰδίου βάρους πρὸς τὸ

[37]   τοῦ λόγου μεταποιούμενος, καθὼς εἴρηται ὑπὸ τοῦ λόγου ὅτι Τοῦτό ἐστι

[7]   αἰθρίας καθαρῶς περιλάμποντος ἑκουσίως τις ὑποβάλοι τοῖς βλεφάροις τὴν ὅρασιν, ἔξω

[6]   ἡλίῳ τοῖς βλεφάροις τὰς ὄψεις ὑποβαλὼν σκότος ὁρᾷ, οὕτω κἀκεῖνος αὐτῷ

[27]   καὶ ὁμοτίμως αὐτῷ τὸ πᾶν ὑποβέβηκε. τὸ γὰρ καθ´ ὅλου ἀπρόσιτον

[27]   τὴν τοῦ παντὸς ἐπιστατοῦσαν δύναμιν ὑποβέβηκεν, ὥστε, εἰ τὴν ἐπίγειον φύσιν

[39]   συμφυῶς ἔχει, κἂν τὰ μὲν ὑποβεβηκότα, τὰ δὲ ὑπερανεστῶτα τύχῃ, οὕτως

[35]   ἀναλαβὼν τὴν νεκρότητα μετὰ τὴν ὑπόγειον θέσιν τριταῖος ἐπὶ τὴν ζωὴν

[35]   τῆς ζωῆς ἡμῶν ὁ θάνατος ὑπόγειος κατὰ τὴν κοινὴν γέγονε φύσιν,

[40]   προκείμενα τοιαῦτά ἐστιν ὡς εἰς ὑπογραφὴν λόγου ἐλθεῖν. πῶς γὰρ ἃ

[10]   φθαρτικὸν τοῦ πυρὸς συμπαραλαμβανέτω τῷ ὑποδείγματι, ἀλλ´ ὅσον εὐπρεπές ἐστι μόνον

[30]   τῶν ἁμαρτημάτων ὁ ἀνθρώπινος βίος, ὑποδείγματί τινι τῶν γνωρίμων ὁδηγηθήτω πρὸς

[8]   δήλη διὰ τοῦ ῥηθέντος ἡμῖν ὑποδείγματος. ἐπειδὴ γὰρ ἡ αἴσθησις πρὸς

[8]   ἐναντίου λύεται. ὁ δὲ τοῦ ὑποδείγματος λόγος τοιοῦτός ἐστι. δεδόσθω τι

[10]   μὴ διὰ τῶν χωρητῶν ἡμῖν ὑποδειγμάτων στοχασμόν τινα πρέ– ποντα περὶ

[32]   ὁ ἀεὶ ὢν τὴν σωματικὴν ὑποδύεται γένεσιν, ἀλλ´ ἡμᾶς ἐπὶ τὴν

[35]   γῆς τὸ ὕδωρ ἐπιχεάμενος καὶ ὑποδὺς τὸ στοιχεῖον ἐν τρισὶ περιόδοις

[21]   ἡδονῆς τῷ ἐχθρῷ τῆς ζωῆς ὑποζεύξαντος, πάντα μοι κατὰ ταὐτὸν ἀναζήτει

[39]   γάρ τινι τῶν κτιστῶν ἑαυτὸν ὑποζεύξας λέληθεν εἰς αὐτὸ καὶ οὐκ

[7]   βιαίᾳ πρὸς τὸ ἑαυτῷ δοκοῦν ὑποζεύξας τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, καθάπερ τι

[23]   πρὸς τὰ χείρω ῥοπῆς καὶ ὑπόθεσιν καὶ οἱονεὶ μητέρα τῆς λοιπῆς

[36]   μεγάλων ἀγαθῶν ἀρχή τε καὶ ὑπόθεσις γίνεται. μικρὸν δέ φημι τῇ

[6]   κατ´ ἀρετὴν ζωῆς ἀρχὴ καὶ ὑπόθεσις γίνεται, οὕτως ἡ διὰ τοῦ

[10]   ἐπὶ τῆς λαμπάδος ὁρᾶται τῆς ὑποκειμένης περιδεδραγμένον ὕλης, καὶ λόγος μὲν

[0]   ἐν παντὶ δοίη περὶ τὸ ὑποκείμενον ὁμολογεῖσθαι, πολλὰ δὲ εἶναι τὰ

[32]   τὸ ὑπερέχον, βάθος δὲ τὸ ὑποκείμενον, πλάτος τε καὶ μῆκος τὰς

[33]   εἰ οὖν ἐκεῖ οὐ τὸ ὑποκείμενον ποιεῖ τὸν ἄνθρωπον, ἀλλ´ ἡ

[16]   καὶ ἀπορρύτου τῆς τροφῆς τοῦ ὑποκειμένου διαμονή, ἡ τῶν στοιχείων περὶ

[5]   γὰρ ἂν εὑρεθῇ δεικτικὸν τοῦ ὑποκειμένου ῥῆμα ἢ ὄνομα, ἕν ἐστι

[10]   ὡς ὁρῶμεν καὶ ἐξημμένην τοῦ ὑποκειμένου τὴν φλόγα καὶ οὐκ ἐναποκλειομένην

[3]   ὑποστάσει καὶ οὐ διώρισται τῷ ὑποκειμένῳ. ἄλλο γάρ τι τῇ ὑποστάσει

[1]   φύσιν ἓν ὢν ἕτερον τῷ ὑποκειμένῳ ἐστίν· οὕτως καὶ ὁ τοῦ

[8]   φύσει διά τινος συμπαθείας τῷ ὑποκειμένῳ προσίσχεται, καί τις γίνεται τοῦ

[7]   διὰ τὸ πάθεσι καὶ ἀρρωστήμασιν ὑποκεῖσθαι κατ´ ἀνάγκην τὴν τοῦ σώματος

[35]   ἐν τριημέρῳ γενομένην τῷ χρόνῳ ὑποκρινόμεθα, τοῦτο λαβόντες κατὰ διάνοιαν ὅτι,

[16]   κακίας δὲ ἡ ζωή, ποῖον ὑπολείπεται πάθος, οὗ τὸν θεὸν κεκοινωνηκέναι

[18]   αὐτοῖς θρησκείας ἐν διηγήμασι ψιλοῖς ὑπολείπεται, τοῦ ναοῦ μὲν οὐδὲ ἐξ

[30]   λόγῳ οὐ μικρόν ἐστι τὸ ὑπολειπόμενον μέρος, ἢ μὴ βουληθέντος τοῦ

[18]   λαμπρᾶς ἐκείνης πόλεως ἐν ἐρειπίοις ὑπολειφθείσης, μεῖναι δὲ τοῖς Ἰουδαίοις τῶν

[29]   ὁ τοῦ παντὸς θεραπευτὴς μηδὲν ὑπολειφθῆναι τῆς πονηρίας εἶδος ἐγκεκρυμμένον τῇ

[19]   τὰς εὐσεβεῖς περὶ τοῦ θεοῦ ὑπολήψεις ἐπὶ κεφαλαίων διεξελθεῖν; ~Οὐκοῦν ὁμολογεῖται

[21]   ταὐτὸν ἀναζήτει τὰ ταῖς θείαις ὑπολήψεσι πρέποντα, τὸ ἀγαθόν, τὸ σοφόν,

[0]   τὰς αἱρέσεις πλανωμένων ἰδίαις ἕκαστος ὑπολήψεσι προειλημμένοι ἀναγκαίαν ποιοῦσι τὴν πρὸς

[16]   διαθέσεως ἐν ταῖς περὶ θεοῦ ὑπολήψεσι τῇ πίστει συνεισιούσης; οὐδὲ γὰρ

[1]   τὸ μυστήριον ταῖς Ἑλληνικαῖς μαχόμενον ὑπολήψεσι τοῖς τὰ τῶν Ἰουδαίων πρεσβεύουσι

[24]   τὸ θεῖον ἐν ταῖς πρεπούσαις ὑπολήψεσιν εἶναι καὶ μὴ τὸ μὲν

[39]   ὅμοιον γὰρ ταῖς τοῦ Νικοδήμου ὑπολήψεσίν ἐστι τὸ γινόμενον, ὃς περὶ

[0]   ἐφ´ ἑκάστου κεχρημένους. ἄλλαις γὰρ ὑπολήψεσιν ὁ ἰουδαίζων προείληπται καὶ ὁ

[20]   ἄνθρωπον οἰκονομία λείπεται τῶν θεοπρεπῶν ὑπολήψεων. ζητοῦμεν πάντως ἐπὶ τοῦ θεοῦ

[3]   ἀλλὰ διὰ μέσου τῶν δύο ὑπολήψεων χωρεῖν τὴν ἀλήθειαν, ἑκατέραν τε

[0]   τῆς περὶ τὸ θεῖόν ἐστιν ὑπολήψεως· ἀλλ´ εἷς καὶ ὁ αὐτὸς

[39]   τῇ τριάδι διὰ τῆς ἠπατημένης ὑπολήψεως βλέποντα, ἔπειτα ἐν αὐτῇ βαπτιζόμενον,

[1]   πόρρω τῆς περὶ τὸ θεῖον ὑπολήψεώς ἐστι τὸ ἀδύνατον. οὐδὲν γὰρ

[3]   αὖ ἐκ μὲν τῆς Ἰουδαικῆς ὑπολήψεως ἡ τῆς φύσεως ἑνότης παραμενέτω·

[27]   ὁμολογοῦντες, τί ἔξω τῆς θεοπρεποῦς ὑπολήψεως πεπιστεύκαμεν; ~Ἀλλὰ κωμῳδοῦσι τὴν φύσιν

[32]   μηδὲν ἀλλότριον εἶναι τῆς θεοπρεποῦς ὑπολήψεως. τὸ γὰρ μὴ ἐμμεῖναι τῷ

[5]   πρὸς ταύτην δυσπειθῶς ἔχουσι τὴν ὑπόληψιν. ἀλλ´ εἰ μὴ δοῖεν λόγον

[1]   οὕτω μεταχθήσεται πρὸς τὴν ὑψηλοτέραν ὑπόληψιν. ἀνάγκη γὰρ πᾶσα κατάλληλον εἶναι

[0]   οὐ γὰρ ἂν ἔτι θεότητος ὑπόληψιν σχοίη οὗ ἡ τοῦ χείρονος

[16]   οὐκοῦν ἀλλοτρία περὶ θεοῦ ἡ ὑπόληψις, εἴπερ τὸν ἀπαθῆ κατὰ τὴν

[1]   ἐκτὸς εἴη συνθέσεως ἡ τοιαύτη ὑπόληψις, τὸ ἕτερον ἐν ἑτέρῳ λέγειν

[8]   πλὴν οὐκ ἐπὶ βλάβῃ τοῦ ὑπομένοντος τὴν τομὴν ἄγουσιν, οὕτως καὶ

[1]   καὶ τὸν τοῦ θεοῦ λόγον ὑπονοεῖν, οὕτω μεταχθήσεται πρὸς τὴν ὑψηλοτέραν

[0]   τὸ διακρῖνον οὐκ ἔστι, μὴ ὑπονοεῖν τὴν διάκρισιν. εἰ γὰρ μήτε

[27]   τὴν τὸ πᾶν ἐπικρατοῦσαν δύναμιν ὑπονοήσαιμεν, ἀλλ´ ἔν τισι πλεονάζουσαν, ἐν

[1]   τὴν δύναμιν ἢ τὴν σοφίαν ὑπονοήσειεν, ἀλλὰ πρὸς τὸ τῆς φύσεως

[0]   εἰς πλῆθος δὲ θεῶν ταῖς ὑπονοίαις ἐκφέροιτο, τοιαύτῃ χρησώμεθα πρὸς αὐτὸν

[3]   θεραπευθείσης ἑκατέρωθεν καταλλήλως τῆς ἀσεβοῦς ὑπονοίας· ἔστι γὰρ ὥσπερ θεραπεία τῶν

[0]   ποιοῦσι τὴν πρὸς τὰς ἐκείνων ὑπονοίας μάχην· κατὰ γὰρ τὸ εἶδος

[2]   καὶ τὸ ἐν αὐτῷ πνεῦμα ὑπονοοῖτο· ἀλλὰ δύναμιν οὐσιώδη αὐτὴν ἐφ´

[1]   ἂν ἕτερόν τι παρ´ ἐκεῖνον ὑπονοοῖτο, ἀλλὰ κατὰ τὴν φύσιν ἓν

[27]   μὴ συμβαῖνον, εἴπερ ἡμῶν πόρρωθεν ὑπονοοῖτο εἶναι τῷ λόγῳ τῆς φύσεως,

[8]   καὶ τῶν ἀλγυνόντων ἡμᾶς αἴτιος ὑπονοοῖτο, τοῦτο τῆς ἐσχάτης μικροψυχίας ἐστὶ

[6]   πᾶν δὲ τὸ διὰ κτίσεως ὑποστὰν συγγενῶς πρὸς τὴν ἀλλοίωσιν ἔχει,

[18]   ἐπὶ θανάτῳ ψῆφον, οὐκ ἂν ὑποστάντες δηλαδὴ ταῦτα, μὴ σαφῆ τε

[35]   ὁ τὴν πρὸς τὸν ἄνθρωπον ὑποστὰς κοινωνίαν, ἔργῳ τὴν ζωὴν ἐνεργήσας,

[37]   καθ´ ἑαυτὴν ἐν ἰδίᾳ τινὶ ὑποστάσει ζωὴν οὐκ ἔχει, ἀλλὰ διὰ

[2]   αὐτὴν ἐφ´ ἑαυτῆς ἐν ἰδιαζούσῃ ὑποστάσει θεωρουμένην, οὔτε χωρισθῆναι τοῦ θεοῦ,

[3]   μονάδι καταλαμβάνεται, καὶ διακέκριται τῇ ὑποστάσει καὶ οὐ διώρισται τῷ ὑποκειμένῳ.

[4]   ἐν οὐσίᾳ καὶ πνεῦμα ἐν ὑποστάσει λέγειν ὑφηγούμενον. ~Ἀλλὰ τὸ μὲν

[1]   τοῦ ζῇν κεχώρισται, οὐδὲ ἐν ὑποστάσει πάντως ἐστίν. ἀλλὰ μὴν ἀσεβὲς

[3]   ὑποκειμένῳ. ἄλλο γάρ τι τῇ ὑποστάσει τὸ πνεῦμα, καὶ ἕτερον ὁ

[3]   τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἡ κατὰ τὰς ὑποστάσεις διάκρισις μόνη, θεραπευθείσης ἑκατέρωθεν καταλλήλως

[1]   εὐσεβείας λόγος οἶδέ τινα διάκρισιν ὑποστάσεων ἐν τῇ ἑνότητι τῆς φύσεως

[1]   ἐν ζωῇ τοῦ λόγου τὴν ὑπόστασιν εἶναι ὁμολογεῖν. οὐ γὰρ καθ´

[6]   ὂν καὶ οὐκ ἔστι καθ´ ὑπόστασιν εἰπεῖν τὸ μὴ ὂν ἀντιδιαστέλλεσθαι

[8]   διαμαρτίας τὴν τῆς ἐναντίας ἕξεως ὑπόστασιν ἐνεργησάσης, τὸ ἀχρειωθὲν ἡμῶν μέρος

[1]   πρὸς ἐκεῖνον, παρ´ οὗ τὴν ὑπόστασιν ἔχει· τῷ δὲ ταῦτα δεικνύειν

[1]   ὁρμῇ τοῦ φθεγγομένου καὶ τὴν ὑπόστασιν ἔχειν νομισθήσεται, καθ´ ὁμοιότητα τοῦ

[37]   βρώσει καὶ πόσει περικρατῶν τὴν ὑπόστασιν, ἡ δὲ βρῶσις ἄρτος ἦν·

[7]   καθ´ ἑαυτὴν οὖσα, οὐδὲ καθ´ ὑπόστασιν θεωρουμένη· κακὸν γὰρ οὐδὲν ἔξω

[2]   ὁμοιότητα τοῦ θεοῦ λόγου καθ´ ὑπόστασιν οὖσαν, προαιρετικήν, αὐτοκίνητον, ἐνεργόν, πάντοτε

[6]   οὐχ ὡς δύο τινῶν καθ´ ὑπόστασιν φαινομένων ἡ ἀντιδιαστολὴ θεωρεῖται· ἀλλ´

[6]   καὶ αὐτὴ τῆς κτίσεως ἡ ὑπόστασις ἀπὸ ἀλλοιώσεως ἤρξατο, τοῦ μὴ

[37]   εἰ γὰρ παντὸς σώματος ἡ ὑπόστασις ἐκ τῆς τροφῆς γίνεται, αὕτη

[21]   πρὸς τὸ ἐναντίον, οὗ ἡ ὑπόστασις ἐν τῷ μὴ ὑφεστάναι ἐστίν·

[16]   ἡ πρώτη γένεσίς τε καὶ ὑπόστασις παρ´ αὐτοῦ τὴν ἀρχὴν ἔσχε,

[5]   δὲ τοῦ κόσμου παντὸς ἡ ὑπόστασις τῆς τοῦ λόγου δυνάμεως ἐξῆπται,

[24]   τοῦ θεοῦ παρουσίᾳ καὶ γυμνὴν ὑποστῆναι αὐτοῦ τὴν ἐμφάνειαν, ὡς ἂν

[21]   ἔχειν, ἀλλὰ δι´ ἀλλοιώσεως μὲν ὑποστῆναι κατὰ τὸν ἀποδοθέντα λόγον, ἀλλοιούμενον

[11]   ἀσωμάτου τε καὶ ἀκτίστου φύσεως ὑποστῆναι πιστεύοντες, τὸ πόθεν ἢ τὸ

[37]   τροφῆς τὸ στερρὸν τοῦ σώματος ὑποστηρίζομεν, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τῷ

[15]   συστησάμενος καὶ τὸ μὴ ὂν ὑποστήσας ἐν μόνῃ τῇ ὁρμῇ τοῦ

[34]   ἐν δὲ τῷ ἀψευδεῖ τῆς ὑποσχέσεως παρεῖναι τὸ ἐπηγγελμένον οὐκ ἀμφιβάλλοντες.

[34]   κατὰ τὴν ἀψευδῆ τοῦ ἐπαγγειλαμένου ὑπόσχεσιν πάντως παρεῖναι τὴν χάριν τοῖς

[40]   φύσιν παρὰ τὴν γινωσκομένην νοεῖν ὑποτίθεται. ἐπεὶ οὖν ταῦτα πρόκειται τῇ

[6]   οἰκονομίαν λαχών, εἰ ἐκ τῆς ὑποχειρίου αὐτῷ φύσεως ἀναδειχθήσεταί τις οὐσία

[23]   ἄνω τῆς ἐπιφανείας τοῦ ὕδατος ὑποχερσουμένης τῇ βάσει, καὶ διά τινος

[32]   λογίσῃ τῶν ἐπουρανίων ἢ τῶν ὑποχθονίων ἢ τῶν καθ´ ἑκάτερον τοῦ

[32]   διὰ μέσου τῶν ἐπουρανίων καὶ ὑποχθονίων ὀνομάσας ἐπίγειον. τοῦτο μεμαθήκαμεν περὶ

[35]   ἐμμιχθείσης αὐτοῖς κακίας ἀποτακείσης μακροῖς ὕστερον αἰῶσι καθαρὰν ἀποσωθῆναι τῷ θεῷ

[5]   ἀπουσίαν. ὥσπερ γὰρ τοῦ φωτὸς ὑφαιρεθέντος ὁ ζόφος ἐπηκολούθησε, παρόντος δὲ

[0]   πάσης κατὰ πάντα λόγον διαφορᾶς ὑφαιρουμένης συνυφαιρεῖται κατ´ ἀνάγκην τὸ τῶν

[27]   ἐκκαθαίρουσι τῶν κηλίδων ἅπαν τὸ ὕφασμα, ὡς ἂν ὁμότιμον ἑαυτῷ δι´

[29]   νοσημάτων, ὅταν τις διεφθορὼς χυμὸς ὑφέρπῃ τοὺς πόρους, πρὶν ἅπαν ἐπὶ

[21]   ἡ ὑπόστασις ἐν τῷ μὴ ὑφεστάναι ἐστίν· ἡ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ

[1]   τοῦ θεοῦ λόγος τῷ μὲν ὑφεστάναι καθ´ ἑαυτὸν διῄρηται πρὸς ἐκεῖνον,

[1]   καθ´ ὁμοιότητα τῶν λίθων ἀψύχως ὑφεστάναι τὸν λόγον εὐαγές ἐστιν οἴεσθαι.

[1]   κατὰ τὸ ἀκόλουθον ὁμολογηθείη τὸ ὑφεστάναι τὸν τοῦ θεοῦ λόγον ἀιδίως,

[1]   εὐαγές ἐστιν οἴεσθαι. ἀλλ´ εἰ ὑφέστηκε νοερόν τι χρῆμα καὶ ἀσώματον

[7]   τὸ δὲ μὴ ὂν οὐχ ὑφέστηκε, τοῦ δὲ μὴ ὑφεστῶτος δημιουργὸς

[5]   σοφίας, ἀλλὰ κατ´ οὐσίαν τις ὑφεστῶσα δύναμις, προαιρετική τε παντὸς ἀγαθοῦ

[4]   θεοῦ καὶ πνεῦμα θεοῦ, οὐσιωδῶς ὑφεστώσας δυνάμεις, ποιητικάς τε τῶν γεγενημένων

[1]   σημείων καὶ τὸν ἐξ ἐκείνου ὑφεστῶτα λόγον. ~Ὥσπερ δὲ τὸν λόγον

[2]   λόγον θεωρεῖται πάθη, ἀλλ´ οὐσιωδῶς ὑφεστῶτα, προαιρετικόν τε καὶ ἐνεργὸν καὶ

[1]   ἑστῶσα φύσις ἀίδιον ἔχει καὶ ὑφεστῶτα τὸν λόγον. εἰ δὴ τοῦτο

[7]   οὐχ ὑφέστηκε, τοῦ δὲ μὴ ὑφεστῶτος δημιουργὸς ὁ τῶν ὑφεστώτων δημιουργὸς

[1]   πάντα τοῦ ζῶντος μὲν καὶ ὑφεστῶτος, ὅτι θεοῦ λόγος ἐστί, προαιρουμένου

[7]   μὴ ὑφεστῶτος δημιουργὸς ὁ τῶν ὑφεστώτων δημιουργὸς οὐκ ἔστιν. οὐκοῦν ἔξω

[35]   ἐκ τῆς κατὰ τὴν διδαχὴν ὑφηγήσεως ἐνεργὸς γέγονεν ὅσον δι´ αὐτῶν

[4]   καὶ πνεῦμα ἐν ὑποστάσει λέγειν ὑφηγούμενον. ~Ἀλλὰ τὸ μὲν εἶναι λόγον

[39]   τικτομένων τῇ ὁρμῇ τῶν ἀπογεννώντων ὑφίσταται, ὁ δὲ πνευματικὸς τόκος τῆς

[14]   φύσεως καταμίγνυται, ὡς καὶ τὰς ὑψηλὰς ἐνεργείας αὐτοῦ τῇ πρὸς τὸ

[18]   καὶ ἀναίμακτον ἱερωσύνην καὶ τὴν ὑψηλὴν φιλοσοφίαν, ἔργῳ μᾶλλον ἢ λόγῳ

[27]   ὁ ἀληθὴς λόγος ἐπὶ τῆς ὑψηλῆς ἀξίας οὔτε κάτω βλέπει διὰ

[32]   θεῖά τε εἶναι καὶ τῆς ὑψηλῆς καὶ ὑπερεχούσης δυνάμεως. περὶ ὧν

[24]   ἡμῶν συγκατάβασις δείκνυσι, πῶς τὸ ὑψηλόν, ἐν τῷ ταπεινῷ γενόμενον, καὶ

[24]   μὲν γὰρ μέγα τι καὶ ὑψηλὸν ἐξεργασθῆναι παρὰ τῆς θείας δυνάμεως

[15]   καὶ ἀφθαρσίαν, καὶ εἴ τι ὑψηλόν ἐστι νόημά τε καὶ ὄνομα,

[24]   θεοπρεποῦς ἀξίας ἐκβάλλεσθαι· ἀλλὰ πᾶν ὑψηλόν τε καὶ εὐσεβὲς νόημα δεῖ

[6]   θείας εὐλογίας δυναμωθεὶς ὁ ἄνθρωπος ὑψηλὸς μὲν ἦν τῷ ἀξιώματι· βασιλεύειν

[8]   οἰκείως ἔχει, κρείττων δὲ καὶ ὑψηλοτέρα τῶν κατ´ αἴσθησιν κινημάτων ἡ

[1]   ὑπονοεῖν, οὕτω μεταχθήσεται πρὸς τὴν ὑψηλοτέραν ὑπόληψιν. ἀνάγκη γὰρ πᾶσα κατάλληλον

[7]   νομίζουσιν. ὡς εἴγε πρὸς τὸ ὑψηλότερον ἔβλεπεν αὐτοῖς ἡ διάνοια, καὶ

[32]   ἐστιν. ἐπειδὴ πάντα κατὰ τὸν ὑψηλότερόν τε καὶ θειότερον λόγον ἐν

[23]   κατεχόμενον, εἰ μὴ δηλαδὴ τοῦ ὑψηλοτέρου καὶ μείζονος ἀνταλλάγματος, ὡς ἂν

[32]   καὶ τὴν ὄψιν γενέσθαι τῶν ὑψηλοτέρων νοημάτων διδάσκαλον, ὅθεν καὶ ὁ

[32]   σοφίαν εἴτε ἄλλο τι τῶν ὑψηλῶν τε καὶ μᾶλλον ἐνδείξασθαι δυναμένων

[5]   θεόν, εἴτε ἄλλο τι τῶν ὑψηλῶν τε καὶ τιμίων ὀνομάζειν τις

[20]   γὰρ οὐδὲν ἐφ´ ἑαυτοῦ τῶν ὑψηλῶν τούτων ὀνομάτων διεζευγμένον τῶν ἄλλων

[24]   εἶναι καὶ μὴ τὸ μὲν ὑψηλῶς ἐπ´ αὐτοῦ νοεῖσθαι, τὸ δὲ

[40]   Υἱὸς ἀνθρώπου εἶ, οὐχὶ υἱὸς ὑψίστου· ἀγαπᾷς ματαιότητα, ζητεῖς ψεῦδος. οὐκ

[27]   συσχηματισθῆναι τὸ θεῖον. τοῦ γὰρ ὑψίστου καὶ ἀπροσίτου κατὰ τὸ ὕψος

[32]   σταυροῦ προβολὴν ἰδίῳ ῥήματι κατονομάζει, ὕψος μὲν τὸ ὑπερέχον, βάθος δὲ

[27]   ὑψίστου καὶ ἀπροσίτου κατὰ τὸ ὕψος τῆς φύσεως ἡ κτίσις πᾶσα

[32]   ἐστι τὸ βάθος καὶ τὸ ὕψος, τό τε πλάτος καὶ τὸ

[24]   καθορᾶται καὶ οὐ καταβαίνει τοῦ ὕψους, πῶς θεότης ἀνθρωπίνῃ συμπλακεῖσα φύσει

[15]   ἐξὸν αὐτῷ μένοντι ἐπὶ τοῦ ὕψους τῆς θεικῆς δόξης, διὰ προστάγματος

Chapitre
[40]	τὸ κατὰ τὸν θυμὸν αἶσχος	ὑβρίζῃ	τὴν θείαν μορφὴν ἢ τὸ
[6]	ἐπισυμβαινόντων αἰτίαν εἶναι, οἷον τῇ	ὑγείᾳ	τὸ εὐεκτεῖν, τὸ ἐργάζεσθαι, τὸ
[12]	ἀσθενείας τὴν φύσιν πάλιν δι´	ὑγείας	πρὸς ἑαυτὴν ἐπανάγειν, θεοῦ τὸ
[26]	τομῆς δριμυσσόμενοι, εἰ δὲ τὸ	ὑγιαίνειν	διὰ τούτων προσγένοιτο καὶ ἡ
[37]	γὰρ τῷ φθοροποιῷ πρὸς τὸ	ὑγιαῖνον	ἀναμιχθέντι ἅπαν τὸ ἀνακραθὲν συνηχρείωται,
[8]	χρείαν γὰρ ἔχουσι, φησίν, οἱ	ὑγιαίνοντες	ἰατροῦ, ἀλλ´ οἱ κακῶς ἔχοντες.
[16]	ἀτοπίαν τοῦ δόγματος, ὡς οὐδὲν	ὑγιὲς	περὶ τῆς θείας φύσεως διεξιόντος·
[33]	καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν· ἐκεῖνο δὲ	ὑγρᾷ	τινὶ ἐνθεωρεῖται ποιότητι, καὶ πλεῖον
[33]	πρὸς τὸ τιμιώτατον ζῷον τὸ	ὑγρὸν	μεταβαίνει. τὸ ἴσον καὶ ἐπὶ
[33]	δὲ κοινόν, πρὸς αὐτοὺς ἐροῦμεν,	ὑγρότητι	καὶ εἰκόνι θεοῦ; ἀλλ´ οὐδὲν
[37]	ἄρτος. καὶ εἰς τὴν τοῦ	ὑγροῦ	διαμονὴν καὶ συντήρησιν πότον γίνεται
[16]	ἡμῶν ἐκρυείσης, οἷον ἐπὶ τοῦ	ὑγροῦ	συμβαίνει, περιτρυφθέντος αὐτῷ τοῦ ἀγγείου,
[37]	ἀπωθουμένη; καὶ ὥσπερ τις ἀσκὸς	ὑγροῦ	τινὸς πλήρης ὤν, εἰ κατὰ
[37]	δὲ σαρκὸς καὶ διὰ τοῦ	ὑγροῦ	τρεφομένης· οὐ γὰρ ἂν δίχα
[37]	τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τῷ	ὑγρῷ	τὴν προσθήκην ἐκ τῆς ὁμογενοῦς
[36]	αὕτη δὲ διὰ τῆς ἐν	ὕδατι	καθάρσεως ἐνεργὸς γίνεται. ὁ δὲ
[33]	τοῦ θελήματος. τί κοινόν, φασίν,	ὕδατι	καὶ ζωῇ; τί δὲ κοινόν,
[35]	ἐν τῷ πυρὶ καὶ τῷ	ὕδατι,	οἱ διὰ τοῦ ὕδατος τοῦ
[35]	δεσποτείαν, ὡς ἡμεῖς ἐν τῷ	ὕδατι,	οὕτως ἐκεῖνος ἐν τῷ θανάτῳ
[35]	ἀναγκαῖον ἡμῖν τὸ ἐν τῷ	ὕδατι	προμελετῆσαι τὴν τῆς ἀναστάσεως χάριν,
[35]	ἴσον ἡμῖν εἰς εὐκολίαν ἐστὶν	ὕδατί	τε βαπτισθῆναι καὶ ἐκ τοῦ
[21]	μῦθός φησιν ἀπιδοῦσαν ἐν τῷ	ὕδατι	τὴν κύνα πρὸς τὴν σκιὰν
[33]	δυνάμεως θείας ἐπίκλησις ἐπὶ τοῦ	ὕδατος	γινομένη ζωῆς ἀρχηγὸς τοῖς μυηθεῖσι
[33]	καὶ περὶ τῆς διὰ τοῦ	ὕδατος	γινομένης ἀναγεννήσεως ἐρωτηθέντες ἀποκρινούμεθα. ἐκεῖ
[35]	καὶ πάλιν ἀναβάντες ἀπὸ τοῦ	ὕδατος,	τὴν σωτήριον ταφὴν καὶ ἀνάστασιν
[35]	εἰκόνι τῇ γενομένῃ διὰ τοῦ	ὕδατος	τὸν ἀφανισμὸν ἐμποιῆσαι, οὐ μὴν
[35]	τῷ ὕδατι, οἱ διὰ τοῦ	ὕδατος	τοῦ μυστικοῦ τὸν τῆς κακίας
[23]	ἀλλ´ ἄνω τῆς ἐπιφανείας τοῦ	ὕδατος	ὑποχερσουμένης τῇ βάσει, καὶ διά
[37]	γίνεται οὐκ αὐτὸ μόνον τὸ	ὕδωρ,	ἀλλ´ οἴνῳ πολλάκις ἐφηδυνόμενον, πρὸς
[5]	τὸν ἀέρα, τῷ δὲ τὸ	ὕδωρ	εἶναι. οὕτως οὖν καὶ τὸν
[6]	τῷ φυσήματι σβέσαι τὴν φλόγα	ὕδωρ	ἐμμίξειε τῷ ἐλαίῳ διὰ τῆς
[35]	λέγω πέρας, ἀντὶ γῆς τὸ	ὕδωρ	ἐπιχεάμενος καὶ ὑποδὺς τὸ στοιχεῖον
[35]	ὡς ἡμῖν ἐν ἐξουσίᾳ τὸ	ὕδωρ	ἐστί, καὶ ἐν αὐτῷ γενέσθαι
[40]	ὅτι ἐπὶ τούτων τὸ ὕδωρ	ὕδωρ	ἐστίν, οὐδαμοῦ τῆς δωρεᾶς τοῦ
[37]	ἐν δὲ τῇ πόσει τὸ	ὕδωρ	ἐφηδυσμένον τῷ οἴνῳ, ὁ δὲ
[36]	ἐστι καὶ εὐκατόρθωτον, πίστις καὶ	ὕδωρ,	ἡ μὲν ἐντὸς τῆς προαιρέσεως
[35]	ἔχει. ~Ἡ δὲ εἰς τὸ	ὕδωρ	κάθοδος καὶ τὸ εἰς τρὶς
[33]	καὶ χάριτος οὐρανίας ἐπίκλησις καὶ	ὕδωρ	καὶ πίστις ἐστὶ δι´ ὧν
[35]	συγγένειαν ἔχει γῆ τε καὶ	ὕδωρ,	μόνα τῶν στοιχείων βαρέα τε
[35]	προσήχθη τῆς κηλῖδος καθάρσιον, οὐχ	ὕδωρ	μυστικόν, οὐκ ἐπίκλησις θείας δυνάμεως,
[15]	οὐ λίθος, οὐ ξύλον, οὐχ	ὕδωρ,	οὐκ ἄνθρωπος, οὐκ ἄλλο τι
[35]	ὡς γὰρ ἔστιν ἀνθρώπῳ τὸ	ὕδωρ	πρὸς τὸ ἀκινδύνως ἐπιθιγγάνειν, εἰ
[35]	ἡ πτωχεία τῆς φύσεως, τὸ	ὕδωρ	τρὶς ἐπιχεάμενοι καὶ πάλιν ἀναβάντες
[40]	ἀποτραπήσομαι, ὅτι ἐπὶ τούτων τὸ	ὕδωρ	ὕδωρ ἐστίν, οὐδαμοῦ τῆς δωρεᾶς
[39]	πατρὸς λέγω, νομίζοι εἶναι τὸν	υἱὸν	ἢ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον,
[40]	πρὸς σὲ ἡ προφητεία ὅτι	Υἱὸς	ἀνθρώπου εἶ, οὐχὶ υἱὸς ὑψίστου·
[40]	ὅτι Υἱὸς ἀνθρώπου εἶ, οὐχὶ	υἱὸς	ὑψίστου· ἀγαπᾷς ματαιότητα, ζητεῖς ψεῦδος.
[40]	ἐκείνων προσήκει δειχθῆναι τοῦ γενομένου	υἱοῦ	θεοῦ τὴν πρὸς τὸν θεὸν
[39]	γεννώμενος παρὰ πατρός τε καὶ	υἱοῦ	καὶ πνεύματος ἁγίου· οὕτω γάρ
[10]	φλόγα καὶ οὐκ ἐναποκλειομένην τῇ	ὕλῃ,	τί κωλύει θείας φύσεως ἕνωσίν
[10]	καὶ τὴν τὸ πῦρ ἐξάπτουσαν	ὕλην,	ἔργῳ δὲ οὐκ ἔστιν ἀπ´
[26]	κατὰ φύσιν λαμπηδόνα τὴν προτιμοτέραν	ὕλην·	οὐκ ἄπονος μέντοι γίνεται ἡ
[8]	διαλύσας τὴν παραδεξαμένην τὸ κακὸν	ὕλην,	πάλιν ἀμιγὲς τοῦ ἐναντίου διὰ
[10]	δεῖξαι τὴν φλόγα διεζευγμένην τῆς	ὕλης,	ἀλλ´ ἓν τὰ συναμφότερα γίνεται,
[8]	τὸ σκεῦος, κενὸν τῆς ἐμμιχθείσης	ὕλης	γενόμενον. οὕτως οὖν καὶ ὁ
[10]	λαμπάδος ὁρᾶται τῆς ὑποκειμένης περιδεδραγμένον	ὕλης,	καὶ λόγος μὲν διακρίνει τό
[10]	διακρίνει τό τε ἐπὶ τῆς	ὕλης	πῦρ καὶ τὴν τὸ πῦρ
[26]	τούτων καθαιρομένου. καθάπερ γάρ, ἀτιμοτέρας	ὕλης	τῷ χρυσῷ καταμιχθείσης, τῇ διὰ
[8]	τῆς τῶν παθημάτων κοινωνίας ἀποσαρκωθείσαις	ὑλώδη	περιττώματα ἐπιπωροῦται, ἐν τῷ καιρῷ
[8]	ἢ τῷ στοχασμῷ τῆς διανοίας	ὑπάγεται.	οὐκοῦν πρὸς τὸ πέρας τις
[40]	μεταποίησις εἴη, εἴ τι τούτων	ὑπαμειφθείη	τῶν ἰδίων τῆς φύσεως. εἰ
[21]	ἀντιδιαιρεῖσθαι καὶ τῇ ἀνυπαρξίᾳ τὴν	ὕπαρξιν·	ἐπειδὴ τοίνυν κατὰ τὴν τρεπτήν
[6]	ἀνυπαρξίαν ἀντιδιαιρεῖσθαι λέγομεν πρὸς τὴν	ὕπαρξιν,	κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ
[5]	βασιλευούσης φύσεως ἡ ἀνάγκαις τισὶν	ὑπεζευγμένη	τε καὶ δουλεύουσα πῶς ἂν
[1]	δόγματος ἄλογον εἶναι τὸ θεῖον	ὑπείληπται·	τοῦτο δὲ παρ´ ἐκείνων ὁμολογούμενον
[0]	ἀρχήν. πότερον εἶναι τὸ θεῖον	ὑπείληφεν,	ἢ τῷ τῶν ἀθέων συμφέρεται
[6]	τοῦ κατὰ τὸν φθόνον πάθους	ὑπεκκαύματα	ἦν· ἰσχύι δέ τινι καὶ
[5]	ἀλλ´ ἐν πᾶσι σχεδὸν τοῖς	ὑπεναντίοις,	ὁρᾶσθαι τὸν ἄνθρωπον. ποῦ γὰρ
[1]	τὸν Ἰουδαισμὸν ἡμῖν ὁ λόγος	ὑπενεχθείη,	πάλιν προσήκει διαστολῇ τινὶ τεχνικῇ
[17]	οὔπω φήσει τις λελύσθαι τὴν	ὑπενεχθεῖσαν	ἡμῖν ἀντίθεσιν, ἰσχυροποιεῖσθαι δὲ μᾶλλον
[37]	κατὰ τὸν πυθμένα τὸ ἐγκείμενον	ὑπεξίοι,	οὐκ ἂν φυλάσσοι τὸ περὶ
[22]	οὔτε αὐτοῖς οὔτε ἄλλῳ τινὶ	ὑπὲρ	ἐκείνων ἔξεστι τὴν ἐλευθερίαν ἐπιβοήσασθαι,
[23]	ἐπινοῆσαι γενέσθαι, ὡς ἂν ἡ	ὑπὲρ	ἡμῶν οἰκονομία μὴ παραποδισθείη τῷ
[24]	ἂν εὔληπτον γένοιτο τῷ ἐπιζητοῦντι	ὑπὲρ	ἡμῶν τὸ ἀντάλλαγμα, τῷ προκαλύμματι
[26]	τινὰ τὴν τοιαύτην μέθοδον ἐπινενοῆσθαι	ὑπὲρ	ἡμῶν τῷ θεῷ· τὸ γὰρ
[14]	ἀκατανόητον καὶ ἀνεκλάλητον πρᾶγμα, τὸ	ὑπὲρ	πᾶσαν δόξαν καὶ πᾶσαν μεγαλειότητα,
[13]	ὁμολογεῖς γὰρ πάντως δι´ ὧν	ὑπὲρ	πίστιν ἡγῇ τὸ λεγόμενον, ὑπὲρ
[13]	τῆς φύσεως ὁ ἐν τοῖς	ὑπὲρ	τὴν φύσιν γεγενῆσθαι ἀποδεικνύμενος. ~Τίς
[13]	ὑπὲρ πίστιν ἡγῇ τὸ λεγόμενον,	ὑπὲρ	τὴν φύσιν εἶναι τὰ θαύματα.
[32]	διεξιέναι, αὐτόθεν τοῦ λόγου τὸ	ὑπὲρ	τὴν φύσιν ἐμφαίνοντος. ἀλλ´ ἐπειδὴ
[8]	τε καὶ ἐκτηκομένης ἐν τοῖς	ὑπὲρ	τῆς ἁμαρτίας ἐλεγμοῖς, καθώς πού
[12]	γῆς, θαλάσσης, ἀέρος, καὶ τῶν	ὑπὲρ	τὸν ἀέρα τόπων, θεοῦ τὸ
[20]	κείμενον, μόνοι δὲ τὴν ἀγαθὴν	ὑπὲρ	τῶν καμνόντων προαίρεσιν εἰς πέρας
[27]	ἐπ´ ἴσης πάντων τῶν ὄντων	ὑπερανέστηκεν.	οὔτε οὖν ἡ γῆ πορρωτέρω
[39]	τὰ μὲν ὑποβεβηκότα, τὰ δὲ	ὑπερανεστῶτα	τύχῃ, οὕτως ἡ κτιστὴ φύσις
[40]	καὶ ἐμπιπλᾷ πᾶν ζῷον εὐδοκίας,	ὑπερβαίνει	ἀνομίας, μετανοεῖ ἐπὶ κακίας· χρηστὸς
[13]	ποῦ τὸ θεῖον; εἰ δὲ	ὑπερβαίνει	τὴν φύσιν ὁ λόγος, ἐν
[30]	παντὸς τὴν ἐξουσίαν ἔχων δι´	ὑπερβολὴν	τῆς εἰς τὸν ἄνθρωπον τιμῆς
[8]	διὰ τοῦ σκυθρωποῦ τούτου τὴν	ὑπερβολὴν	τῆς θείας εὐεργεσίας· τάχα γὰρ
[23]	καὶ διά τινος ἀσφαλοῦς ἀντιτυπίας	ὑπερειδούσης	τὸ ἴχνος, τήν τε τῆς
[32]	ῥήματι κατονομάζει, ὕψος μὲν τὸ	ὑπερέχον,	βάθος δὲ τὸ ὑποκείμενον, πλάτος
[39]	καὶ οὐδὲν ἡ κατὰ τὸ	ὑπερέχον	καὶ ἐνδέον ἐν ἡμῖν διαφορὰ
[6]	ἀναδειχθήσεταί τις οὐσία πρὸς τὴν	ὑπερέχουσαν	ἀξίαν ὡμοιωμένη. τὸ δ´ ὅπως
[24]	καὶ τὴν θείαν τε καὶ	ὑπερέχουσαν	δύναμιν οὐκ οὐρανῶν μεγέθη καὶ
[32]	εἰς θανάτου πεῖραν ἐλθεῖν τὴν	ὑπερέχουσαν	φύσιν, ἀλλὰ καὶ δίχα τούτου
[23]	μὴ πτοηθείη τὸν προσεγγισμὸν τῆς	ὑπερεχούσης	δυνάμεως· καὶ τὴν ἠρέμα διὰ
[35]	καθὼς εἴρηται, τοσοῦτον μιμούμεθα τῆς	ὑπερεχούσης	δυνάμεως ὅσον χωρεῖ ἡμῶν ἡ
[32]	εἶναι καὶ τῆς ὑψηλῆς καὶ	ὑπερεχούσης	δυνάμεως. περὶ ὧν οὐδὲν οἶμαι
[39]	τὸ ὁμογενὲς ἑαυτὸν εἰσαγάγῃ, τῆς	ὑπερεχούσης	φύσεως ἀποστήσας τὴν πίστιν. ὁ
[40]	καὶ τῦφος καὶ φθόνος καὶ	ὑπερηφανία,	ἀλλὰ καὶ τὰ ἐξ ἀδικίας
[29]	θεομαχία, οὐδὲ ἡ τῶν Ἀσσυρίων	ὑπερηφανία,	οὐδὲ ἡ τῶν Ἰουδαίων κατὰ
[6]	γνώμην οὐχ οἷός τε ἦν·	ὑπερίσχυε	γὰρ ἡ τῆς εὐλογίας τοῦ
[0]	τούτοις διαδεικνυμένην καὶ τοῦ παντὸς	ὑπερκειμένην	ὁμολογῆσαι· εἰ δὲ τὸ μὲν
[2]	καθ´ ἡμᾶς ἀναγωγικῶς ἐπὶ τῆς	ὑπερκειμένης	ἔγνωμεν φύσεως, κατὰ τὸν αὐτὸν
[1]	ὁ λόγος. ἐπὶ δὲ τῆς	ὑπερκειμένης	φύσεως τῷ μεγαλείῳ τοῦ θεωρουμένου
[5]	ἐγκειμένης δυνάμεως γνωρίζοι τε τὸ	ὑπερκείμενον	καὶ ἐν ἐπιθυμίᾳ τῆς θείας
[32]	καὶ μᾶλλον ἐνδείξασθαι δυναμένων τὸ	ὑπερκείμενον,	οὐδὲν ὁ λόγος ἡμῶν περὶ
[12]	κατὰ τὴν ζωὴν ἡμῶν ἐνεργουμένας,	ὑπερκεῖσθαί	τινα δύναμιν ποιητικὴν τῶν γιγνομένων
[6]	εὐκίνητός ἐστιν οὐσία, κατὰ τὴν	ὑπερκόσμιον	λῆξιν πολλὴν ἔχουσα τῷ ἰδιάζοντι
[6]	τῆς κάτω φύσεως πρὸς τὴν	ὑπερκόσμιον	συγκιρναμένης. ἐπεὶ οὖν τῆς νοητῆς
[27]	ἀνθρώπινον, οὐδέ τις ἐν τῇ	ὑπερκοσμίῳ	ζωῇ κακίας νόσος ἐπεχωρίαζεν. ὁ
[23]	ἴχνος, τήν τε τῆς τροφῆς	ὑπεροψίαν	ἐφ´ ὅσον βούλοιτο, καὶ τὰς
[18]	καὶ τῆς σωματικῆς ζωῆς τὴν	ὑπεροψίαν	καὶ τοῦ θανάτου τὴν καταφρόνησιν,
[23]	παρθενίας, καὶ ἄνωθεν ἐπιμαρτυρούσας τῷ	ὑπερφυεῖ	τῆς ἀξίας ἐκ τῶν ἀοράτων
[24]	ἢ τὰ μέγαλά τε καὶ	ὑπερφυῆ	τῶν θαυμάτων. τὸ μὲν γὰρ
[15]	ἀλλὰ μακρὰς περιέρχεται περιόδους, σώματος	ὑπερχόμενος	φύσιν, καὶ διὰ γεννήσεως παριὼν
[8]	φύσεως ἐκ τοῦ μὴ ὄντος	ὑπέστη,	εὐθὺς ἀπὸ τροπῆς τοῦ εἶναι
[33]	θνητὸν ἐξ ἀνάγκης τὸ γεγεννημένον	ὑπέστη,	οὕτως ἐκ τῆς μὴ παραδεχομένης
[29]	ἐπὶ τὸ πλέον αὐτῆς πρόοδον	ὑπετέμετο;	πρὸς δὲ τοῦτο σύντομος ὁ
[40]	ἡδοναῖς αὐτοῦ καὶ μετὰ τοῦτο	ὑπηρετῆται.	ἐὰν ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα
[9]	καὶ πόσις, καὶ κόπος, καὶ	ὕπνος,	καὶ λύπη, καὶ δάκρυον, συκοφαντία
[8]	αἴτιον τὸν τῶν ἀνθρώπων δημιουργὸν	ὑπὸ	μικροψυχίας κατονομάζοι, ἢ ἀγνοεῖν αὐτὸν
[30]	ἄνθρωπον τιμῆς ἀφῆκέ τι καὶ	ὑπὸ	τὴν ἡμετέραν ἐξουσίαν εἶναι, οὗ
[26]	μὴ γυμνῇ τῇ θεότητι, ἀλλ´	ὑπὸ	τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως κεκαλυμμένῃ, ἀγνοηθέντα
[37]	ἑαυτὴν ἐξομοιοῖ, οὕτως τὸ ἀθανατισθὲν	ὑπὸ	τοῦ θεοῦ σῶμα ἐν τῷ
[6]	φθόνον, ὥσπερ λίθος ἀκρωρείας ἀπορραγεὶς	ὑπὸ	τοῦ ἰδίου βάρους πρὸς τὸ
[37]	τοῦ λόγου μεταποιούμενος, καθὼς εἴρηται	ὑπὸ	τοῦ λόγου ὅτι Τοῦτό ἐστι
[7]	αἰθρίας καθαρῶς περιλάμποντος ἑκουσίως τις	ὑποβάλοι	τοῖς βλεφάροις τὴν ὅρασιν, ἔξω
[6]	ἡλίῳ τοῖς βλεφάροις τὰς ὄψεις	ὑποβαλὼν	σκότος ὁρᾷ, οὕτω κἀκεῖνος αὐτῷ
[27]	καὶ ὁμοτίμως αὐτῷ τὸ πᾶν	ὑποβέβηκε.	τὸ γὰρ καθ´ ὅλου ἀπρόσιτον
[27]	τὴν τοῦ παντὸς ἐπιστατοῦσαν δύναμιν	ὑποβέβηκεν,	ὥστε, εἰ τὴν ἐπίγειον φύσιν
[39]	συμφυῶς ἔχει, κἂν τὰ μὲν	ὑποβεβηκότα,	τὰ δὲ ὑπερανεστῶτα τύχῃ, οὕτως
[35]	ἀναλαβὼν τὴν νεκρότητα μετὰ τὴν	ὑπόγειον	θέσιν τριταῖος ἐπὶ τὴν ζωὴν
[35]	τῆς ζωῆς ἡμῶν ὁ θάνατος	ὑπόγειος	κατὰ τὴν κοινὴν γέγονε φύσιν,
[40]	προκείμενα τοιαῦτά ἐστιν ὡς εἰς	ὑπογραφὴν	λόγου ἐλθεῖν. πῶς γὰρ ἃ
[10]	φθαρτικὸν τοῦ πυρὸς συμπαραλαμβανέτω τῷ	ὑποδείγματι,	ἀλλ´ ὅσον εὐπρεπές ἐστι μόνον
[30]	τῶν ἁμαρτημάτων ὁ ἀνθρώπινος βίος,	ὑποδείγματί	τινι τῶν γνωρίμων ὁδηγηθήτω πρὸς
[8]	δήλη διὰ τοῦ ῥηθέντος ἡμῖν	ὑποδείγματος.	ἐπειδὴ γὰρ ἡ αἴσθησις πρὸς
[8]	ἐναντίου λύεται. ὁ δὲ τοῦ	ὑποδείγματος	λόγος τοιοῦτός ἐστι. δεδόσθω τι
[10]	μὴ διὰ τῶν χωρητῶν ἡμῖν	ὑποδειγμάτων	στοχασμόν τινα πρέ– ποντα περὶ
[32]	ὁ ἀεὶ ὢν τὴν σωματικὴν	ὑποδύεται	γένεσιν, ἀλλ´ ἡμᾶς ἐπὶ τὴν
[35]	γῆς τὸ ὕδωρ ἐπιχεάμενος καὶ	ὑποδὺς	τὸ στοιχεῖον ἐν τρισὶ περιόδοις
[21]	ἡδονῆς τῷ ἐχθρῷ τῆς ζωῆς	ὑποζεύξαντος,	πάντα μοι κατὰ ταὐτὸν ἀναζήτει
[39]	γάρ τινι τῶν κτιστῶν ἑαυτὸν	ὑποζεύξας	λέληθεν εἰς αὐτὸ καὶ οὐκ
[7]	βιαίᾳ πρὸς τὸ ἑαυτῷ δοκοῦν	ὑποζεύξας	τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, καθάπερ τι
[23]	πρὸς τὰ χείρω ῥοπῆς καὶ	ὑπόθεσιν	καὶ οἱονεὶ μητέρα τῆς λοιπῆς
[36]	μεγάλων ἀγαθῶν ἀρχή τε καὶ	ὑπόθεσις	γίνεται. μικρὸν δέ φημι τῇ
[6]	κατ´ ἀρετὴν ζωῆς ἀρχὴ καὶ	ὑπόθεσις	γίνεται, οὕτως ἡ διὰ τοῦ
[10]	ἐπὶ τῆς λαμπάδος ὁρᾶται τῆς	ὑποκειμένης	περιδεδραγμένον ὕλης, καὶ λόγος μὲν
[0]	ἐν παντὶ δοίη περὶ τὸ	ὑποκείμενον	ὁμολογεῖσθαι, πολλὰ δὲ εἶναι τὰ
[32]	τὸ ὑπερέχον, βάθος δὲ τὸ	ὑποκείμενον,	πλάτος τε καὶ μῆκος τὰς
[33]	εἰ οὖν ἐκεῖ οὐ τὸ	ὑποκείμενον	ποιεῖ τὸν ἄνθρωπον, ἀλλ´ ἡ
[16]	καὶ ἀπορρύτου τῆς τροφῆς τοῦ	ὑποκειμένου	διαμονή, ἡ τῶν στοιχείων περὶ
[5]	γὰρ ἂν εὑρεθῇ δεικτικὸν τοῦ	ὑποκειμένου	ῥῆμα ἢ ὄνομα, ἕν ἐστι
[10]	ὡς ὁρῶμεν καὶ ἐξημμένην τοῦ	ὑποκειμένου	τὴν φλόγα καὶ οὐκ ἐναποκλειομένην
[3]	ὑποστάσει καὶ οὐ διώρισται τῷ	ὑποκειμένῳ.	ἄλλο γάρ τι τῇ ὑποστάσει
[1]	φύσιν ἓν ὢν ἕτερον τῷ	ὑποκειμένῳ	ἐστίν· οὕτως καὶ ὁ τοῦ
[8]	φύσει διά τινος συμπαθείας τῷ	ὑποκειμένῳ	προσίσχεται, καί τις γίνεται τοῦ
[7]	διὰ τὸ πάθεσι καὶ ἀρρωστήμασιν	ὑποκεῖσθαι	κατ´ ἀνάγκην τὴν τοῦ σώματος
[35]	ἐν τριημέρῳ γενομένην τῷ χρόνῳ	ὑποκρινόμεθα,	τοῦτο λαβόντες κατὰ διάνοιαν ὅτι,
[16]	κακίας δὲ ἡ ζωή, ποῖον	ὑπολείπεται	πάθος, οὗ τὸν θεὸν κεκοινωνηκέναι
[18]	αὐτοῖς θρησκείας ἐν διηγήμασι ψιλοῖς	ὑπολείπεται,	τοῦ ναοῦ μὲν οὐδὲ ἐξ
[30]	λόγῳ οὐ μικρόν ἐστι τὸ	ὑπολειπόμενον	μέρος, ἢ μὴ βουληθέντος τοῦ
[18]	λαμπρᾶς ἐκείνης πόλεως ἐν ἐρειπίοις	ὑπολειφθείσης,	μεῖναι δὲ τοῖς Ἰουδαίοις τῶν
[29]	ὁ τοῦ παντὸς θεραπευτὴς μηδὲν	ὑπολειφθῆναι	τῆς πονηρίας εἶδος ἐγκεκρυμμένον τῇ
[19]	τὰς εὐσεβεῖς περὶ τοῦ θεοῦ	ὑπολήψεις	ἐπὶ κεφαλαίων διεξελθεῖν; ~Οὐκοῦν ὁμολογεῖται
[21]	ταὐτὸν ἀναζήτει τὰ ταῖς θείαις	ὑπολήψεσι	πρέποντα, τὸ ἀγαθόν, τὸ σοφόν,
[0]	τὰς αἱρέσεις πλανωμένων ἰδίαις ἕκαστος	ὑπολήψεσι	προειλημμένοι ἀναγκαίαν ποιοῦσι τὴν πρὸς
[16]	διαθέσεως ἐν ταῖς περὶ θεοῦ	ὑπολήψεσι	τῇ πίστει συνεισιούσης; οὐδὲ γὰρ
[1]	τὸ μυστήριον ταῖς Ἑλληνικαῖς μαχόμενον	ὑπολήψεσι	τοῖς τὰ τῶν Ἰουδαίων πρεσβεύουσι
[24]	τὸ θεῖον ἐν ταῖς πρεπούσαις	ὑπολήψεσιν	εἶναι καὶ μὴ τὸ μὲν
[39]	ὅμοιον γὰρ ταῖς τοῦ Νικοδήμου	ὑπολήψεσίν	ἐστι τὸ γινόμενον, ὃς περὶ
[0]	ἐφ´ ἑκάστου κεχρημένους. ἄλλαις γὰρ	ὑπολήψεσιν	ὁ ἰουδαίζων προείληπται καὶ ὁ
[20]	ἄνθρωπον οἰκονομία λείπεται τῶν θεοπρεπῶν	ὑπολήψεων.	ζητοῦμεν πάντως ἐπὶ τοῦ θεοῦ
[3]	ἀλλὰ διὰ μέσου τῶν δύο	ὑπολήψεων	χωρεῖν τὴν ἀλήθειαν, ἑκατέραν τε
[0]	τῆς περὶ τὸ θεῖόν ἐστιν	ὑπολήψεως·	ἀλλ´ εἷς καὶ ὁ αὐτὸς
[39]	τῇ τριάδι διὰ τῆς ἠπατημένης	ὑπολήψεως	βλέποντα, ἔπειτα ἐν αὐτῇ βαπτιζόμενον,
[1]	πόρρω τῆς περὶ τὸ θεῖον	ὑπολήψεώς	ἐστι τὸ ἀδύνατον. οὐδὲν γὰρ
[3]	αὖ ἐκ μὲν τῆς Ἰουδαικῆς	ὑπολήψεως	ἡ τῆς φύσεως ἑνότης παραμενέτω·
[27]	ὁμολογοῦντες, τί ἔξω τῆς θεοπρεποῦς	ὑπολήψεως	πεπιστεύκαμεν; ~Ἀλλὰ κωμῳδοῦσι τὴν φύσιν
[32]	μηδὲν ἀλλότριον εἶναι τῆς θεοπρεποῦς	ὑπολήψεως.	τὸ γὰρ μὴ ἐμμεῖναι τῷ
[5]	πρὸς ταύτην δυσπειθῶς ἔχουσι τὴν	ὑπόληψιν.	ἀλλ´ εἰ μὴ δοῖεν λόγον
[1]	οὕτω μεταχθήσεται πρὸς τὴν ὑψηλοτέραν	ὑπόληψιν.	ἀνάγκη γὰρ πᾶσα κατάλληλον εἶναι
[0]	οὐ γὰρ ἂν ἔτι θεότητος	ὑπόληψιν	σχοίη οὗ ἡ τοῦ χείρονος
[16]	οὐκοῦν ἀλλοτρία περὶ θεοῦ ἡ	ὑπόληψις,	εἴπερ τὸν ἀπαθῆ κατὰ τὴν
[1]	ἐκτὸς εἴη συνθέσεως ἡ τοιαύτη	ὑπόληψις,	τὸ ἕτερον ἐν ἑτέρῳ λέγειν
[8]	πλὴν οὐκ ἐπὶ βλάβῃ τοῦ	ὑπομένοντος	τὴν τομὴν ἄγουσιν, οὕτως καὶ
[1]	καὶ τὸν τοῦ θεοῦ λόγον	ὑπονοεῖν,	οὕτω μεταχθήσεται πρὸς τὴν ὑψηλοτέραν
[0]	τὸ διακρῖνον οὐκ ἔστι, μὴ	ὑπονοεῖν	τὴν διάκρισιν. εἰ γὰρ μήτε
[27]	τὴν τὸ πᾶν ἐπικρατοῦσαν δύναμιν	ὑπονοήσαιμεν,	ἀλλ´ ἔν τισι πλεονάζουσαν, ἐν
[1]	τὴν δύναμιν ἢ τὴν σοφίαν	ὑπονοήσειεν,	ἀλλὰ πρὸς τὸ τῆς φύσεως
[0]	εἰς πλῆθος δὲ θεῶν ταῖς	ὑπονοίαις	ἐκφέροιτο, τοιαύτῃ χρησώμεθα πρὸς αὐτὸν
[3]	θεραπευθείσης ἑκατέρωθεν καταλλήλως τῆς ἀσεβοῦς	ὑπονοίας·	ἔστι γὰρ ὥσπερ θεραπεία τῶν
[0]	ποιοῦσι τὴν πρὸς τὰς ἐκείνων	ὑπονοίας	μάχην· κατὰ γὰρ τὸ εἶδος
[2]	καὶ τὸ ἐν αὐτῷ πνεῦμα	ὑπονοοῖτο·	ἀλλὰ δύναμιν οὐσιώδη αὐτὴν ἐφ´
[1]	ἂν ἕτερόν τι παρ´ ἐκεῖνον	ὑπονοοῖτο,	ἀλλὰ κατὰ τὴν φύσιν ἓν
[27]	μὴ συμβαῖνον, εἴπερ ἡμῶν πόρρωθεν	ὑπονοοῖτο	εἶναι τῷ λόγῳ τῆς φύσεως,
[8]	καὶ τῶν ἀλγυνόντων ἡμᾶς αἴτιος	ὑπονοοῖτο,	τοῦτο τῆς ἐσχάτης μικροψυχίας ἐστὶ
[6]	πᾶν δὲ τὸ διὰ κτίσεως	ὑποστὰν	συγγενῶς πρὸς τὴν ἀλλοίωσιν ἔχει,
[18]	ἐπὶ θανάτῳ ψῆφον, οὐκ ἂν	ὑποστάντες	δηλαδὴ ταῦτα, μὴ σαφῆ τε
[35]	ὁ τὴν πρὸς τὸν ἄνθρωπον	ὑποστὰς	κοινωνίαν, ἔργῳ τὴν ζωὴν ἐνεργήσας,
[37]	καθ´ ἑαυτὴν ἐν ἰδίᾳ τινὶ	ὑποστάσει	ζωὴν οὐκ ἔχει, ἀλλὰ διὰ
[2]	αὐτὴν ἐφ´ ἑαυτῆς ἐν ἰδιαζούσῃ	ὑποστάσει	θεωρουμένην, οὔτε χωρισθῆναι τοῦ θεοῦ,
[3]	μονάδι καταλαμβάνεται, καὶ διακέκριται τῇ	ὑποστάσει	καὶ οὐ διώρισται τῷ ὑποκειμένῳ.
[4]	ἐν οὐσίᾳ καὶ πνεῦμα ἐν	ὑποστάσει	λέγειν ὑφηγούμενον. ~Ἀλλὰ τὸ μὲν
[1]	τοῦ ζῇν κεχώρισται, οὐδὲ ἐν	ὑποστάσει	πάντως ἐστίν. ἀλλὰ μὴν ἀσεβὲς
[3]	ὑποκειμένῳ. ἄλλο γάρ τι τῇ	ὑποστάσει	τὸ πνεῦμα, καὶ ἕτερον ὁ
[3]	τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἡ κατὰ τὰς	ὑποστάσεις	διάκρισις μόνη, θεραπευθείσης ἑκατέρωθεν καταλλήλως
[1]	εὐσεβείας λόγος οἶδέ τινα διάκρισιν	ὑποστάσεων	ἐν τῇ ἑνότητι τῆς φύσεως
[1]	ἐν ζωῇ τοῦ λόγου τὴν	ὑπόστασιν	εἶναι ὁμολογεῖν. οὐ γὰρ καθ´
[6]	ὂν καὶ οὐκ ἔστι καθ´	ὑπόστασιν	εἰπεῖν τὸ μὴ ὂν ἀντιδιαστέλλεσθαι
[8]	διαμαρτίας τὴν τῆς ἐναντίας ἕξεως	ὑπόστασιν	ἐνεργησάσης, τὸ ἀχρειωθὲν ἡμῶν μέρος
[1]	πρὸς ἐκεῖνον, παρ´ οὗ τὴν	ὑπόστασιν	ἔχει· τῷ δὲ ταῦτα δεικνύειν
[1]	ὁρμῇ τοῦ φθεγγομένου καὶ τὴν	ὑπόστασιν	ἔχειν νομισθήσεται, καθ´ ὁμοιότητα τοῦ
[37]	βρώσει καὶ πόσει περικρατῶν τὴν	ὑπόστασιν,	ἡ δὲ βρῶσις ἄρτος ἦν·
[7]	καθ´ ἑαυτὴν οὖσα, οὐδὲ καθ´	ὑπόστασιν	θεωρουμένη· κακὸν γὰρ οὐδὲν ἔξω
[2]	ὁμοιότητα τοῦ θεοῦ λόγου καθ´	ὑπόστασιν	οὖσαν, προαιρετικήν, αὐτοκίνητον, ἐνεργόν, πάντοτε
[6]	οὐχ ὡς δύο τινῶν καθ´	ὑπόστασιν	φαινομένων ἡ ἀντιδιαστολὴ θεωρεῖται· ἀλλ´
[6]	καὶ αὐτὴ τῆς κτίσεως ἡ	ὑπόστασις	ἀπὸ ἀλλοιώσεως ἤρξατο, τοῦ μὴ
[37]	εἰ γὰρ παντὸς σώματος ἡ	ὑπόστασις	ἐκ τῆς τροφῆς γίνεται, αὕτη
[21]	πρὸς τὸ ἐναντίον, οὗ ἡ	ὑπόστασις	ἐν τῷ μὴ ὑφεστάναι ἐστίν·
[16]	ἡ πρώτη γένεσίς τε καὶ	ὑπόστασις	παρ´ αὐτοῦ τὴν ἀρχὴν ἔσχε,
[5]	δὲ τοῦ κόσμου παντὸς ἡ	ὑπόστασις	τῆς τοῦ λόγου δυνάμεως ἐξῆπται,
[24]	τοῦ θεοῦ παρουσίᾳ καὶ γυμνὴν	ὑποστῆναι	αὐτοῦ τὴν ἐμφάνειαν, ὡς ἂν
[21]	ἔχειν, ἀλλὰ δι´ ἀλλοιώσεως μὲν	ὑποστῆναι	κατὰ τὸν ἀποδοθέντα λόγον, ἀλλοιούμενον
[11]	ἀσωμάτου τε καὶ ἀκτίστου φύσεως	ὑποστῆναι	πιστεύοντες, τὸ πόθεν ἢ τὸ
[37]	τροφῆς τὸ στερρὸν τοῦ σώματος	ὑποστηρίζομεν,	τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τῷ
[15]	συστησάμενος καὶ τὸ μὴ ὂν	ὑποστήσας	ἐν μόνῃ τῇ ὁρμῇ τοῦ
[34]	ἐν δὲ τῷ ἀψευδεῖ τῆς	ὑποσχέσεως	παρεῖναι τὸ ἐπηγγελμένον οὐκ ἀμφιβάλλοντες.
[34]	κατὰ τὴν ἀψευδῆ τοῦ ἐπαγγειλαμένου	ὑπόσχεσιν	πάντως παρεῖναι τὴν χάριν τοῖς
[40]	φύσιν παρὰ τὴν γινωσκομένην νοεῖν	ὑποτίθεται.	ἐπεὶ οὖν ταῦτα πρόκειται τῇ
[6]	οἰκονομίαν λαχών, εἰ ἐκ τῆς	ὑποχειρίου	αὐτῷ φύσεως ἀναδειχθήσεταί τις οὐσία
[23]	ἄνω τῆς ἐπιφανείας τοῦ ὕδατος	ὑποχερσουμένης	τῇ βάσει, καὶ διά τινος
[32]	λογίσῃ τῶν ἐπουρανίων ἢ τῶν	ὑποχθονίων	ἢ τῶν καθ´ ἑκάτερον τοῦ
[32]	διὰ μέσου τῶν ἐπουρανίων καὶ	ὑποχθονίων	ὀνομάσας ἐπίγειον. τοῦτο μεμαθήκαμεν περὶ
[35]	ἐμμιχθείσης αὐτοῖς κακίας ἀποτακείσης μακροῖς	ὕστερον	αἰῶσι καθαρὰν ἀποσωθῆναι τῷ θεῷ
[5]	ἀπουσίαν. ὥσπερ γὰρ τοῦ φωτὸς	ὑφαιρεθέντος	ὁ ζόφος ἐπηκολούθησε, παρόντος δὲ
[0]	πάσης κατὰ πάντα λόγον διαφορᾶς	ὑφαιρουμένης	συνυφαιρεῖται κατ´ ἀνάγκην τὸ τῶν
[27]	ἐκκαθαίρουσι τῶν κηλίδων ἅπαν τὸ	ὕφασμα,	ὡς ἂν ὁμότιμον ἑαυτῷ δι´
[29]	νοσημάτων, ὅταν τις διεφθορὼς χυμὸς	ὑφέρπῃ	τοὺς πόρους, πρὶν ἅπαν ἐπὶ
[21]	ἡ ὑπόστασις ἐν τῷ μὴ	ὑφεστάναι	ἐστίν· ἡ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ
[1]	τοῦ θεοῦ λόγος τῷ μὲν	ὑφεστάναι	καθ´ ἑαυτὸν διῄρηται πρὸς ἐκεῖνον,
[1]	καθ´ ὁμοιότητα τῶν λίθων ἀψύχως	ὑφεστάναι	τὸν λόγον εὐαγές ἐστιν οἴεσθαι.
[1]	κατὰ τὸ ἀκόλουθον ὁμολογηθείη τὸ	ὑφεστάναι	τὸν τοῦ θεοῦ λόγον ἀιδίως,
[1]	εὐαγές ἐστιν οἴεσθαι. ἀλλ´ εἰ	ὑφέστηκε	νοερόν τι χρῆμα καὶ ἀσώματον
[7]	τὸ δὲ μὴ ὂν οὐχ	ὑφέστηκε,	τοῦ δὲ μὴ ὑφεστῶτος δημιουργὸς
[5]	σοφίας, ἀλλὰ κατ´ οὐσίαν τις	ὑφεστῶσα	δύναμις, προαιρετική τε παντὸς ἀγαθοῦ
[4]	θεοῦ καὶ πνεῦμα θεοῦ, οὐσιωδῶς	ὑφεστώσας	δυνάμεις, ποιητικάς τε τῶν γεγενημένων
[1]	σημείων καὶ τὸν ἐξ ἐκείνου	ὑφεστῶτα	λόγον. ~Ὥσπερ δὲ τὸν λόγον
[2]	λόγον θεωρεῖται πάθη, ἀλλ´ οὐσιωδῶς	ὑφεστῶτα,	προαιρετικόν τε καὶ ἐνεργὸν καὶ
[1]	ἑστῶσα φύσις ἀίδιον ἔχει καὶ	ὑφεστῶτα	τὸν λόγον. εἰ δὴ τοῦτο
[7]	οὐχ ὑφέστηκε, τοῦ δὲ μὴ	ὑφεστῶτος	δημιουργὸς ὁ τῶν ὑφεστώτων δημιουργὸς
[1]	πάντα τοῦ ζῶντος μὲν καὶ	ὑφεστῶτος,	ὅτι θεοῦ λόγος ἐστί, προαιρουμένου
[7]	μὴ ὑφεστῶτος δημιουργὸς ὁ τῶν	ὑφεστώτων	δημιουργὸς οὐκ ἔστιν. οὐκοῦν ἔξω
[35]	ἐκ τῆς κατὰ τὴν διδαχὴν	ὑφηγήσεως	ἐνεργὸς γέγονεν ὅσον δι´ αὐτῶν
[4]	καὶ πνεῦμα ἐν ὑποστάσει λέγειν	ὑφηγούμενον.	~Ἀλλὰ τὸ μὲν εἶναι λόγον
[39]	τικτομένων τῇ ὁρμῇ τῶν ἀπογεννώντων	ὑφίσταται,	ὁ δὲ πνευματικὸς τόκος τῆς
[14]	φύσεως καταμίγνυται, ὡς καὶ τὰς	ὑψηλὰς	ἐνεργείας αὐτοῦ τῇ πρὸς τὸ
[18]	καὶ ἀναίμακτον ἱερωσύνην καὶ τὴν	ὑψηλὴν	φιλοσοφίαν, ἔργῳ μᾶλλον ἢ λόγῳ
[27]	ὁ ἀληθὴς λόγος ἐπὶ τῆς	ὑψηλῆς	ἀξίας οὔτε κάτω βλέπει διὰ
[32]	θεῖά τε εἶναι καὶ τῆς	ὑψηλῆς	καὶ ὑπερεχούσης δυνάμεως. περὶ ὧν
[24]	ἡμῶν συγκατάβασις δείκνυσι, πῶς τὸ	ὑψηλόν,	ἐν τῷ ταπεινῷ γενόμενον, καὶ
[24]	μὲν γὰρ μέγα τι καὶ	ὑψηλὸν	ἐξεργασθῆναι παρὰ τῆς θείας δυνάμεως
[15]	καὶ ἀφθαρσίαν, καὶ εἴ τι	ὑψηλόν	ἐστι νόημά τε καὶ ὄνομα,
[24]	θεοπρεποῦς ἀξίας ἐκβάλλεσθαι· ἀλλὰ πᾶν	ὑψηλόν	τε καὶ εὐσεβὲς νόημα δεῖ
[6]	θείας εὐλογίας δυναμωθεὶς ὁ ἄνθρωπος	ὑψηλὸς	μὲν ἦν τῷ ἀξιώματι· βασιλεύειν
[8]	οἰκείως ἔχει, κρείττων δὲ καὶ	ὑψηλοτέρα	τῶν κατ´ αἴσθησιν κινημάτων ἡ
[1]	ὑπονοεῖν, οὕτω μεταχθήσεται πρὸς τὴν	ὑψηλοτέραν	ὑπόληψιν. ἀνάγκη γὰρ πᾶσα κατάλληλον
[7]	νομίζουσιν. ὡς εἴγε πρὸς τὸ	ὑψηλότερον	ἔβλεπεν αὐτοῖς ἡ διάνοια, καὶ
[32]	ἐστιν. ἐπειδὴ πάντα κατὰ τὸν	ὑψηλότερόν	τε καὶ θειότερον λόγον ἐν
[23]	κατεχόμενον, εἰ μὴ δηλαδὴ τοῦ	ὑψηλοτέρου	καὶ μείζονος ἀνταλλάγματος, ὡς ἂν
[32]	καὶ τὴν ὄψιν γενέσθαι τῶν	ὑψηλοτέρων	νοημάτων διδάσκαλον, ὅθεν καὶ ὁ
[32]	σοφίαν εἴτε ἄλλο τι τῶν	ὑψηλῶν	τε καὶ μᾶλλον ἐνδείξασθαι δυναμένων
[5]	θεόν, εἴτε ἄλλο τι τῶν	ὑψηλῶν	τε καὶ τιμίων ὀνομάζειν τις
[20]	γὰρ οὐδὲν ἐφ´ ἑαυτοῦ τῶν	ὑψηλῶν	τούτων ὀνομάτων διεζευγμένον τῶν ἄλλων
[24]	εἶναι καὶ μὴ τὸ μὲν	ὑψηλῶς	ἐπ´ αὐτοῦ νοεῖσθαι, τὸ δὲ
[40]	Υἱὸς ἀνθρώπου εἶ, οὐχὶ υἱὸς	ὑψίστου·	ἀγαπᾷς ματαιότητα, ζητεῖς ψεῦδος. οὐκ
[27]	συσχηματισθῆναι τὸ θεῖον. τοῦ γὰρ	ὑψίστου	καὶ ἀπροσίτου κατὰ τὸ ὕψος
[32]	σταυροῦ προβολὴν ἰδίῳ ῥήματι κατονομάζει,	ὕψος	μὲν τὸ ὑπερέχον, βάθος δὲ
[27]	ὑψίστου καὶ ἀπροσίτου κατὰ τὸ	ὕψος	τῆς φύσεως ἡ κτίσις πᾶσα
[32]	ἐστι τὸ βάθος καὶ τὸ	ὕψος,	τό τε πλάτος καὶ τὸ
[24]	καθορᾶται καὶ οὐ καταβαίνει τοῦ	ὕψους,	πῶς θεότης ἀνθρωπίνῃ συμπλακεῖσα φύσει
[15]	ἐξὸν αὐτῷ μένοντι ἐπὶ τοῦ	ὕψους	τῆς θεικῆς δόξης, διὰ προστάγματος

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 28/04/2009