Chapitre
[32]	ἡμῶν ἰδιωμάτων οὐχ ἁψαμένου. τάχα	δ´	ἄν τις δι´ ἀκριβείας καταμαθὼν
[27]	τι εἴδωλον καὶ ὁμοίωμα; τίς	δ´	ἂν ἐγένετο τῆς φύσεως ἡμῶν
[6]	τῆς παρούσης πραγματείας ἐστί, δυνατὸν	δ´	ἂν εἴη καὶ δι´ ὀλίγου
[21]	τὸν τρόπον τῆς ἀνακλήσεως. σοφίας	δ´	ἂν εἴη καὶ ἡ τοῦ
[6]	τὴν ὑπερέχουσαν ἀξίαν ὡμοιωμένη. τὸ	δ´	ὅπως ἐπὶ τὸ πάθος κατερρύη
[11]	ἱστορουμένων θαυμάτων οὐκ ἀμφιβάλλομεν, τὸ	δ´	ὅπως, ὡς μεῖζον ἢ κατὰ
[8]	κτίσεως ἔχον τὴν γένεσιν, τὰ	δ´	ὅσα παρὰ τῆς ἀκτίστου φύσεως
[16]	μεταστρέφον ἀληθῶς πάθος ἐστί, τὸ	δ´	ὅσον ἐν τῇ φύσει κατὰ
[32]	οἱ τῶν κρυπτῶν ἐπιίστορες. ὃ	δ´	οὖν εἰς ἡμᾶς ἐκ παραδόσεως
[4]	κατάγοντες. εἰ δέ, καθὼς λέγει	Δαβίδ,	ἐστερεώθησαν τῷ λόγῳ τοῦ κυρίου
[20]	σῶσαι ἡμᾶς, καθώς φησιν ὁ	Δαβίδ,	μὴ ἀγαθότητος τὴν τοιαύτην πρόθεσιν
[18]	θεραπεύειν διὰ τῶν εἰδώλων τοὺς	δαίμονας	ἐν ταῖς ζωοθυσίαις καὶ τοῖς
[18]	μέρος τῆς οἰκουμένης ἡ τῶν	δαιμόνων	ἀπάτη, διὰ τῆς εἰδωλομανίας τῆς
[18]	ὅσα ἄλλα τοῖς θεραπευταῖς τῶν	δαιμόνων	ἐπὶ ἀπάτῃ σφῶν αὐτῶν καὶ
[23]	ἀνάρρυσιν, καὶ τὸν κατὰ τῶν	δαιμόνων	φόβον, καὶ τῶν κατὰ τὸν
[8]	παράλογος συνανάκρασις, ὡς λυπεῖσθαι καὶ	δάκνεσθαι	τοῦ παρὰ φύσιν χωριζομένην τὴν
[9]	καὶ ὕπνος, καὶ λύπη, καὶ	δάκρυον,	συκοφαντία τε καὶ δικα– στήριον,
[26]	καταμιχθείσης, τῇ διὰ τοῦ πυρὸς	δαπάνῃ	τὸ ἀλλότριόν τε καὶ ἀπόβλητον
[8]	ποίων γὰρ ἀποσφαγέντων τε καὶ	δαρέντων	ζῴων ἐπινοεῖται αὐτοῖς ἡ περιβολή;
[23]	βούλοιτο, καὶ τὰς ἐν ἐρημίᾳ	δαψιλεῖς	ἑστιάσεις τῶν ἐν πολλαῖς χιλιάσιν
[26]	τὸ κατ´ ἀξίαν ἀντιδιδόντα, τῇ	δὲ	ἀγαθότητι τοῦ σκοποῦ τῆς φιλανθρωπίας
[8]	τῶν τοιούτων προσετέθη τραυμάτων. εἰ	δὲ	ἀθεράπευτος μένοι, ἐν τῷ μετὰ
[6]	καὶ ἀναφὲς καὶ ἀνείδεον· ἡ	δὲ	αἰσθητὴ κατ´ αὐτὸ τὸ ὄνομα
[8]	κατάληψιν τῆς ἡμετέρας αἰσθήσεως. ἡ	δὲ	αἰτία τῆς λύσεως δήλη διὰ
[36]	μετουσίᾳ τῆς καθαρότητος ἔσται, τὸ	δὲ	ἀληθῶς καθαρὸν ἡ θεότης ἐστίν.
[9]	τοῦ καλοῦ μοίρᾳ καταλαμβάνεται, τὸ	δὲ	ἀληθῶς καλὸν ἀμιγές ἐστι τοῦ
[21]	ἐν τῷ εἶναι μένειν· ἡ	δὲ	ἀλλοίωσις κίνησίς τίς ἐστιν εἰς
[17]	προσδοκώμενον ἐν ὀφθαλμοῖς ἦν· νυνὶ	δὲ	ἀναμένει τοὺς ἐπερχομένους αἰῶνας, ὥστε
[8]	διὰ τὴν ἀμετρίαν παραδραμούμεθα. θεὸν	δὲ	ἀνθρώπου ποιητὴν ὀνομάσαντες οὐκ ἐπιλελήσμεθα
[10]	τῷ ἐφολκίῳ τοῦ σώματος. εἰ	δὲ	ἀνθρώπου ψυχὴ κατὰ τὴν τῆς
[4]	ὁ τῆς ἑνότητος λόγος. ~Εἰ	δὲ	ἀντιλέγοι τούτοις ὁ Ἰουδαῖος, οὐκέτ´
[32]	τοῦ σταυροῦ τὸ μυστήριον. τὰ	δὲ	ἀπὸ τούτου τοιαῦτα κατὰ τὸ
[27]	ἐφάπτεσθαι τῆς ἀπροσίτου φύσεως, τὰ	δὲ	ἀποκρίνεσθαι, ἢ οὕτω γ´ ἂν
[27]	μὲν ἐῶσι τῶν μολυσμάτων, τὰ	δὲ	ἀπορρύπτουσιν, ἀλλ´ ἀπ´ ἀρχῆς ἄχρι
[31]	ἐξουσίας ἐφ´ ἑτέρῳ κειμένης; εἰ	δὲ	ἄπρακτος ἡ προαίρεσις μείνειεν, ἠφάνισται
[15]	ἐν ἀνθρώπου γίνεται φύσει, μόνον	δὲ	ἀπρεπὲς καὶ αἰσχρὸν τὸ κατὰ
[27]	τινι μέν ἐστι προσιτόν, τῷ	δὲ	ἀπροσπέλαστον, ἀλλ´ ἐπ´ ἴσης πάντων
[3]	παραγραφομένης τὴν πληθυντικὴν φαντασίαν. πάλιν	δὲ	αὖ ἐκ μὲν τῆς Ἰουδαικῆς
[18]	ἐπιδημίας ἔχοντες τὴν ἀπόδειξιν. τὸ	δὲ	αὐτὸ τοῦτο καὶ πρὸς τοὺς
[8]	πᾶσαν δύναμιν ποιητικὴν ἐμπεριειληφώς, μᾶλλον	δὲ	αὐτοδύναμις ὢν καὶ πρὸς πᾶν
[1]	καὶ οὐκ ἐκεῖνό ἐστι· τῷ	δὲ	αὐτὸν τὸν νοῦν εἰς τὸ
[37]	πόσει περικρατῶν τὴν ὑπόστασιν, ἡ	δὲ	βρῶσις ἄρτος ἦν· ὥσπερ τοίνυν
[37]	ἐκ τῆς τροφῆς γίνεται, αὕτη	δὲ	βρῶσις καὶ πόσις ἐστίν, ἔστι
[13]	τῆς φύσεως ἡμῶν μαρτυρούμενον. ἐπεὶ	δὲ	γεγενῆσθαι μὲν αὐτὸν ἀκούεις, ἐκβεβηκέναι
[28]	καὶ ἐνεργητικὴ δύναμις οἰκονομεῖται· τὰ	δὲ	γεννητικὰ τοῦ μέλλοντος ἔχει τὴν
[16]	τῷ θανάτῳ τὴν φύσιν, αὐτὸς	δὲ	γενόμενος ἀρχὴ τῆς τῶν διῃρημένων
[37]	ταύτην δεξαμένου τὴν χάριν, ἄλλως	δὲ	δειχθέντος μὴ εἶναι δυνατὸν ἐν
[12]	ἔξω τῆς πίστεως παρεγράφοντο· εἰ	δὲ	δι´ ὧν νοεῖται θεός, πάντα
[8]	χάριν διὰ μετανοίας ἀνακαλέσασθαι; τὸ	δὲ	διὰ τὰς σωματικὰς ἀλγηδόνας, αἳ
[36]	τῶν δεομένων ἐστὶ σωτηρία. αὕτη	δὲ	διὰ τῆς ἐν ὕδατι καθάρσεως
[1]	τι ὁ κόσμος ὁμολογεῖται, ἀπεδείχθη	δὲ	διὰ τῶν εἰρημένων τοῦ λόγου
[37]	τῆς ἀφθαρσίας μέτοχος γένοιτο. ταῦτα	δὲ	δίδωσι τῇ τῆς εὐλογίας δυνάμει
[26]	φύσεως τὴν ἀπάτην ἐνήργησεν, ὁ	δὲ	δίκαιος ἅμα καὶ ἀγαθὸς καὶ
[7]	ἐπιπολαίου πιθανότητος ἔχειν δοκεῖ· τοῖς	δὲ	διορατικωτέροις τῆς ἀληθείας σαθρὰ ὄντα
[0]	τῆς ἀκολουθίας ταύτης συγκαταθήσεται. τούτου	δὲ	δοθέντος οὐκέτ´ ἂν εἴη χαλεπὸν
[1]	δέ τι ἀδυνάτως ἔχοι· πάντα	δὲ	δυναμένην τὴν τοῦ λόγου προαίρεσιν
[37]	ἐν τῷ εἶναι μένει. ἡ	δὲ	δύναμις αὕτη τροφὴ καὶ ἔστι
[8]	ὧν αἱ μὲν ῥᾷον, αἱ	δὲ	δυσκολώτερον τὴν θεραπείαν προσίενται, ἐφ´
[18]	εὐσεβείας θρησκείαν ἀκώλυτα ἦν. ἐπεὶ	δὲ	εἶδον τὸν προσδοκώμενον, ὃν διὰ
[0]	περὶ τὸ ὑποκείμενον ὁμολογεῖσθαι, πολλὰ	δὲ	εἶναι τὰ τέλεια διὰ τῶν
[3]	ὁ ἀριθμὸς τῆς τριάδος, τῶν	δὲ	εἰς πλῆθος ἐσκεδασμένων ὁ τῆς
[35]	θεῖον οὐδεμίαν ἀμφιβολίαν ἔχει. ~Ἡ	δὲ	εἰς τὸ ὕδωρ κάθοδος καὶ
[5]	τὸ γενέσθαι πάροδον ἔσχε. τοῦτον	δὲ	εἴτε λόγον, εἴτε σοφίαν, εἴτε
[16]	πάθος τὸ μὲν κυρίως, τὸ	δὲ	ἐκ καταχρήσεως λέγεται. τὸ μὲν
[3]	τῇ πίστει τοῦ πνεύματος· τῶν	δὲ	ἑλληνιζόντων ἡ πολύθεος ἐξαφανίζεται πλάνη,
[37]	βρῶσις καὶ πόσις ἐστίν, ἔστι	δὲ	ἐν τῇ βρώσει ἄρτος, ἐν
[25]	ζωὴν τὸ τεθνηκὸς ἐπανέλθοι; ~Τὸ	δὲ	ἐν τῇ φύσει γενέσθαι ἡμῶν
[8]	τὴν σύστασιν ἔσχε, διάχυσις. τὸ	δὲ	ἐν τούτοις γενόμενον οὐκ ἀπόλωλε,
[16]	ἡμετέρου σώματος πάθος ἐστίν. ὁ	δὲ	ἐν τούτῳ γεγονὼς ἐν πάθει
[27]	εὑρεθείη τὸ ἄξιον ἔχουσα. εἰ	δὲ	ἐπ´ ἴσης πάντα τῆς ἀξίας
[22]	τρόπον ἐπινοηθῆναι τῆς ἀνακλήσεως. οὗτος	δέ	ἐστί τις τὸ ἐπὶ τῷ
[30]	μόνος ἕκαστός ἐστι κύριος. τοῦτο	δέ	ἐστιν ἡ προαίρεσις, ἀδούλωτόν τι
[6]	ἐναντίον τῷ ἀγαθῷ κατενόησε. τοῦτο	δέ	ἐστιν ὁ φθόνος. ὁμολογεῖται δὲ
[11]	κἂν ἐν ἀνθρώπῳ ᾖ; ~Εἰ	δὲ	ζητεῖς πῶς κατακιρνᾶται θεότης πρὸς
[6]	δὲ ἡ κατάρα, τῇ παρρησίᾳ	δὲ	ἡ αἰσχύνη, καὶ πᾶσι τοῖς
[5]	τῆς ψυχῆς τὸ θεοειδές; ποῦ	δὲ	ἡ ἀπάθεια τοῦ σώματος; ποῦ
[31]	ἐν τούτοις τὸ αὐτεξούσιον; ποῦ	δὲ	ἡ ἀρετή; ποῦ δὲ τῶν
[16]	μηδενὸς ὄντος τοῦ περιστέγοντος. καθάπερ	δὲ	ἡ ἀρχὴ τοῦ θανάτου ἐν
[8]	τὸ μὴ ὂν μεταχώρησις· λύσις	δὲ	ἡ εἰς τὰ τοῦ κόσμου
[16]	μὲν ἡ γένεσις ἠλλοτρίωται, κακίας	δὲ	ἡ ζωή, ποῖον ὑπολείπεται πάθος,
[10]	εὐπερίγραπτον ἡ ἀνθρωπίνη φύσις, ἄπειρον	δὲ	ἡ θεότης, καὶ πῶς ἂν
[6]	δὲ τῇ δυνάμει, τῇ εὐλογίᾳ	δὲ	ἡ κατάρα, τῇ παρρησίᾳ δὲ
[16]	καλεῖσθαι καὶ τὴν προάγουσαν. εἰ	δὲ	ἡ πρώτη κίνησις, ἣν γένεσιν
[24]	ὁ ἀφανισμὸς τοῦ σκότους, ζωῇ	δὲ	ἡ τοῦ θανάτου καθαίρεσις. ἐπεὶ
[37]	ἐστὶν ἡ πόα τρόφιμος, τινῶν	δὲ	ἡ τροφὴ σάρκες εἰσίν, ἀνθρώπῳ
[6]	εἶναι θείᾳ δυνάμει μετατεθέντος· κτιστὴ	δὲ	ἦν καὶ ἡ μνημονευθεῖσα δύναμις,
[35]	ἀλλοτρίωσιν τῆς κακίας χωρῶν, τῷ	δὲ	θανάτῳ τοῦ κακοῦ τὸν ἀφανισμὸν
[27]	κάμνον ἐπὶ γῆς ἦν, ἡ	δὲ	θεία δύναμις τοῦ κάμνοντος μὴ
[12]	παντάπασιν ὄντα καὶ ἀνερμήνευτον. ~Τοῦ	δὲ	θεὸν ἐν σαρκὶ πεφανερῶσθαι ἡμῖν
[16]	καὶ τῆς ψυχῆς διακρίνεται. τὸν	δὲ	θεόν φαμεν ἐν ἑκατέρᾳ γεγενῆσθαι
[9]	ἀμιγές ἐστι τοῦ ἐναντίου. πρέπει	δὲ	θεῷ πᾶν ὅ τι περ
[0]	εἶναι μὴ ἀμφιβάλλοι, εἰς πλῆθος	δὲ	θεῶν ταῖς ὑπονοίαις ἐκφέροιτο, τοιαύτῃ
[37]	τὴν φθοροποιὸν δύναμιν ἔσβεσαν, χρὴ	δὲ	καθ´ ὁμοιότητα τοῦ ὀλεθρίου καὶ
[36]	ὕδατι καθάρσεως ἐνεργὸς γίνεται. ὁ	δὲ	καθαρθεὶς ἐν μετουσίᾳ τῆς καθαρότητος
[35]	τούτοις ἡ ἀναχώρησις ἔσται· τῷ	δὲ	καθαρῷ τὸ ἀπαθὲς προσῳκείωται, ἐν
[35]	ἐφάπαξ ἀποθανεῖν τῇ ἁμαρτίᾳ. ἐπεὶ	δέ,	καθὼς εἴρηται, τοσοῦτον μιμούμεθα τῆς
[20]	οἰκονομίας τοῦ θεοῦ διαδείκνυσιν. ἐπεὶ	δέ,	καθὼς ἐν τοῖς φθάσασιν εἴρηται,
[4]	λόγου τὸ θεῖον κατάγοντες. εἰ	δέ,	καθὼς λέγει Δαβίδ, ἐστερεώθησαν τῷ
[18]	τοῖς ἐπιβωμίοις μιάσμασιν; ἀφ´ οὗ	δέ,	καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος, ἐπεφάνη
[4]	τοῦ παντὸς ποιητὴν δογματίζοιεν. τίς	δὲ	καὶ δύναμις ἀπὸ ῥημάτων καὶ
[8]	τοῦ ἀληθινοῦ ἀγαθοῦ ἀλλοτρίωσις. πόνοις	δὲ	καὶ ἡδοναῖς τὸ καλὸν καὶ
[32]	ῥᾳστώνης τὸ δοκοῦν κατεργάσασθαι. εἰ	δὲ	καὶ πάντως ἔδει τοῦτο γενέσθαι
[20]	τυραννικὸν τῆς δυνάμεως εἶδος. ὡσαύτως	δὲ	καὶ τὰ λοιπά, εἰ ἔξω
[6]	ἀντὶ τοῦ κρείττονος προελομένη. ~Ζητεῖς	δὲ	καὶ τὴν αἰτίαν τυχὸν τῆς
[39]	κτιστὸς μὲν ὁ ἄνθρωπος, κτιστὸν	δὲ	καὶ τὸ πνεῦμα καὶ τὸν
[10]	διὰ τῆς πολυπραγμοσύνης εἰσδύνουσα, πολλάκις	δὲ	καὶ τῶν οὐρανίων θαυμάτων ἐν
[8]	καὶ γήινον οἰκείως ἔχει, κρείττων	δὲ	καὶ ὑψηλοτέρα τῶν κατ´ αἴσθησιν
[28]	κακίας τὸ θεῖον κεχώρισται, φύσις	δὲ	κακία οὐκ ἔστι, τὸ δὲ
[9]	τὸ κατὰ κακίαν πάθος, τὸ	δὲ	κακίας ἐκτὸς παντὸς αἴσχους ἐστὶν
[5]	Ἰουδαῖος ἴσως οὐκ ἀντιλέξει· τὴν	δὲ	κατὰ ἄνθρωπον οἰκονομίαν τοῦ θεοῦ
[18]	γέγονε ταῦτά ποτε, μνημονεύεσθαι, ἀντεγερθῆναι	δὲ	κατὰ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην ἐπὶ
[40]	κατὰ τὸν βίον, μετὰ ταῦτα	δὲ	κατὰ τὴν αἰωνίαν ἀντίδοσιν.
[0]	ἐλλιπὲς ἡγεῖται τὸ θεῖον; τοῦ	δὲ	κατὰ τὸ εἰκὸς τὴν τελειότητα
[39]	γέννησις τοῖς πιστεύουσι γίνεται, γεννᾶται	δὲ	κατὰ τὸ ἴσον ὁ ἐν
[32]	τῆς πράξεως ἀνθρωπικῶς διεξαγομένης, τοῦ	δὲ	κατὰ τὸ κρυπτὸν νοουμένου τὸ
[37]	ἡ τροφὴ σάρκες εἰσίν, ἀνθρώπῳ	δὲ	κατὰ τὸ προηγούμενον ἄρτος. καὶ
[25]	τῷ εἶναι τὴν φύσιν· τότε	δὲ	κατεμίχθη πρὸς τὸ ἡμέτερον, ἵνα
[33]	φασίν, ὕδατι καὶ ζωῇ; τί	δὲ	κοινόν, πρὸς αὐτοὺς ἐροῦμεν, ὑγρότητι
[6]	τὸ νοητὸν τὴν συγγένειαν, προμηθείᾳ	δὲ	κρείττονι πρὸς τὴν αἰσθητὴν κτίσιν
[31]	τῶν κατὰ γνώμην εἶναι, δυναστείᾳ	δὲ	κρείττονι τὰς ἀνθρωπίνας προαιρέσεις πρὸς
[39]	ἀμετάθετον ἐν ἑαυτῇ κεκτημένης, τῆς	δὲ	κτίσεως πρὸς τροπὴν ἀλλοιουμένης, ὁ
[32]	ἐν τῷ ὄντι μένον· τὸ	δὲ	κυρίως καὶ πρώτως ὂν ἡ
[18]	ἐξ ἰχνῶν ἔτι γινωσκομένου, τῆς	δὲ	λαμπρᾶς ἐκείνης πόλεως ἐν ἐρειπίοις
[31]	πρὸς τὸ δοκοῦν περιάγεσθαι. ἡ	δὲ	λογική τε καὶ νοερὰ φύσις,
[1]	καὶ αἱρουμένου καὶ δυναμένου, ὁ	δὲ	λόγος οὗτος ἕτερός ἐστι παρὰ
[30]	πίστιν, τῶν μὲν καλουμένων, τῶν	δὲ	λοιπῶν ἀμοιρούντων τῆς κλήσεως, καιρὸν
[17]	τὴν ὑπενεχθεῖσαν ἡμῖν ἀντίθεσιν, ἰσχυροποιεῖσθαι	δὲ	μᾶλλον ἐκ τῶν εἰρημένων τὸ
[1]	δὲ πάντως καὶ δύνασθαι, δυναμένην	δὲ	μὴ ἀνενέργητον εἶναι, ἀλλὰ πᾶσαν
[7]	τὸ ἀγαθὸν οὕτω κατονομάζεται. τὸ	δὲ	μὴ ὂν οὐχ ὑφέστηκε, τοῦ
[31]	ἀκινησίᾳ τῆς προαιρέσεως ἐμπεδηθεῖσα· ἀρετῆς	δὲ	μὴ οὔσης, ὁ βίος ἠτίμωται,
[21]	ἄτρεπτον εἶναι τῇ φύσει, τὸ	δὲ	μὴ οὕτως ἔχειν, ἀλλὰ δι´
[21]	κατὰ τὸν ἀποδοθέντα λόγον, ἀλλοιούμενον	δὲ	μὴ πάντως ἐν τῷ εἶναι
[20]	πρεπόντων ἐπιφαίνεσθαι τοῖς γεγενημένοις, τὸ	δὲ	μὴ παρεῖναι· καθ´ ὅλου γὰρ
[35]	καὶ ἐνόπλιον κίνησιν παιδευόμενοι, ὁ	δὲ	μὴ πράττων τὸ προδεικνύμενον ἀμέτοχος
[7]	μὴ ὂν οὐχ ὑφέστηκε, τοῦ	δὲ	μὴ ὑφεστῶτος δημιουργὸς ὁ τῶν
[9]	παντὸς αἴσχους ἐστὶν ἀλλότριον· ᾧ	δὲ	μηδὲν αἰσχρὸν καταμέμικται, τοῦτο πάντως
[4]	θεοπνεύστων γραφῶν ἐναργέστερον δείκνυται. ἀρκεῖ	δὲ	μιᾶς μαρτυρίας ἐπιμνησθέντας τοῖς φιλοτιμοτέροις
[21]	φύσεως ὁ ἄνθρωπος ἦν· τὸ	δὲ	μιμούμενον, εἰ μὴ ἐν ἑτερότητι
[8]	ἐπιβουλῆς γεγενῆσθαι τετηκότος μολίβδου, τὸν	δὲ	μόλιβδον ἐγχεθέντα παγῆναι καὶ μένειν
[8]	τοῖς καλλίστοις θεοειδῶς κεκοσμημένος. ἐπειδὴ	δὲ	μόνον ἀναλλοίωτόν ἐστι κατὰ τὴν
[28]	δὲ κακία οὐκ ἔστι, τὸ	δὲ	μυστήριον ἐν ἀνθρώπῳ γενέσθαι τὸν
[32]	πρὸς τὸν οὐρανὸν ἀνιέναι, τῷ	δὲ	νοουμένῳ πανταχοῦ εἶναι, καὶ ὅσα
[6]	τὸ καθ´ ἡδονὴν βιοτεύειν· τῇ	δὲ	νόσῳ τὸ ἀσθενεῖν, τὸ ἀνενέργητον
[7]	οὐδὲν ὁ θεός, ἐν κακοῖς	δὲ	ὁ ἄνθρωπος, οὐκέτ´ ἂν ὁ
[1]	πρόθεσιν εἰς ἐνέργειαν ἄγειν. ἀγαθὸν	δὲ	ὁ κόσμος καὶ τὰ ἐν
[6]	παρὰ τῶν πατέρων διεδεξάμεθα· ἔστι	δὲ	ὁ λόγος οὐ μυθώδης διήγησις,
[30]	κατὰ τοῦ μυστηρίου προφέρεσθαι· εἰ	δὲ	ὁμότιμος ἐπὶ πάντας ἡ κλῆσις,
[36]	τὸν θεὸν εἶναι, ἐν πᾶσι	δὲ	ὄντα, παρεῖναι καὶ τοῖς ἐπικαλουμένοις
[5]	τὸ κατὰ προαίρεσιν ἔχουσα· ἀγαθοῦ	δὲ	ὄντος τοῦ κόσμου τὴν τῶν
[1]	ὅτι θεοῦ λόγος ἐστί, προαιρουμένου	δέ,	ὅτι ζῇ· δυναμένου δὲ πᾶν
[21]	κατὰ τὴν φύσιν ἐστί, τὸ	δὲ	οὐ τοιοῦτον, ἀλλ´ ἐπηνθισμένον τινὶ
[28]	εἶναι νομιζομένων ἐκεῖνα δεύτερα; τίνος	δὲ	οὐκ ἂν προτιμότερα κατὰ τὸ
[29]	τί ἀνεβάλετο τὴν εὐεργεσίαν; τί	δὲ	οὐκ ἐν ἀρχαῖς οὔσης τῆς
[15]	τῇ ἀρετῇ, ἀλλὰ κακία, θεὸς	δὲ	οὐκ ἐν κακίᾳ, ἀλλ´ ἐν
[10]	τὸ πῦρ ἐξάπτουσαν ὕλην, ἔργῳ	δὲ	οὐκ ἔστιν ἀπ´ ἀλλήλων ταῦτα
[5]	ὑφαιρεθέντος ὁ ζόφος ἐπηκολούθησε, παρόντος	δὲ	οὐκ ἔστιν, οὕτως, ἕως ἂν
[30]	ἀλλ´ ἡ μὲν τέθνηκε, τὸ	δὲ	οὐραῖον ἔτι ἐψύχωται τῷ ἰδίῳ
[13]	ὁ ἄνθρωπος πάθει συναπαρτίζεται. ἐκεῖ	δὲ	οὔτε ἡ γέννησις ἀπὸ πάθους
[37]	καὶ ἔστι καὶ λέγεται. ἔστι	δὲ	οὐχ ἡ αὐτὴ πᾶσι τοῖς
[27]	θεῷ περιπλακῆναι τὸν ἄνθρωπον, μᾶλλον	δὲ	οὐχὶ ἄνθρωπον, ἀλλὰ ἀνθρώπου τι
[22]	νόμῳ κτηθέντα τυραννικῶς ἐξαιρούμενος· ἐξωνεῖσθαι	δὲ	πάλιν εἰ βούλοιτο τὸν τοιοῦτον,
[16]	ἀκολουθίαν μὴ κωλῦσαι, εἰς ἄλληλα	δὲ	πάλιν ἐπαναγαγεῖν διὰ τῆς ἀναστάσεως,
[5]	καὶ τῶν προτιμοτέρων ἐρημωθῆναι. ἀρχὴ	δὲ	πάλιν καὶ πρὸς τοῦτον ἡμῖν
[1]	προαιρουμένου δέ, ὅτι ζῇ· δυναμένου	δὲ	πᾶν ὅ τι περ ἂν
[20]	τις ἐν ἀγαθοῖς ἀριθμήσειεν; εἰ	δὲ	πάντα προσήκει συνδραμεῖν ἐν ταῖς
[6]	δέ ἐστιν ὁ φθόνος. ὁμολογεῖται	δὲ	παντὸς πράγματος ἀρχὴν τῶν μετ´
[9]	ἀλλότριον ἐξ ἀνάγκης ὁμολογήσουσι. καλοῦ	δὲ	πάντως ἀναδεικνυμένου τοῦ πάσης αἰσχρότητος
[1]	ἀγαθόν, τοῦτο καὶ βούλεσθαι, βουλομένην	δὲ	πάντως καὶ δύνασθαι, δυναμένην δὲ
[27]	κάθαρσις, κἂν ἐπίπονος ᾖ. ~Ἀκόλουθον	δὲ	πάντως τὸν πρὸς τὴν φύσιν
[1]	εἶναι τὸ θεῖον ὑπείληπται· τοῦτο	δὲ	παρ´ ἐκείνων ὁμολογούμενον ἱκανῶς διαρθρώσει
[8]	ἀλλοιώσεως εἰς ἀεὶ γιγνομένης, εἰ	δὲ	παρατραπείη τῆς εὐθείας, τῆς πρὸς
[38]	προσφερομένων ἡμῖν ζητημάτων ἐπεσκεψάμεθα. τῷ	δὲ	παρόντι λόγῳ τοσοῦτον εἰπεῖν περὶ
[6]	γὰρ ἀπαθοῦς μίμημα ἦν· ἀνάπλεως	δὲ	παρρησίας, αὐτῆς κατὰ πρόσωπον τῆς
[7]	παρὰ τὴν πονηρίαν ᾠήθησαν. πονηρία	δὲ	πᾶσα ἐν τῇ τοῦ ἀγαθοῦ
[1]	τὴν θείαν θεωρεῖται φύσιν, ἀνάγκῃ	δὲ	πᾶσα τοσαύτην εἶναι ὁμολογεῖν τοῦ
[27]	μέσου τούτων πάντα διαλαβοῦσα. μιᾶς	δὲ	πᾶσιν ἀνθρώποις τῆς εἰς τὴν
[20]	διὰ τῶν γιγνομένων φανερουμένη; τὰ	δὲ	πεπραγμένα εἱρμῷ τινὶ καὶ τάξει
[27]	τι θεραπεῦσαι τῷ καθαρσίῳ, τὸ	δὲ	περιιδεῖν ἀθεράπευτον. τούτου χάριν τῆς
[5]	ὅρασις φύσεώς ἐστιν ἐνέργεια, ἡ	δὲ	πήρωσις στέρησίς ἐστι τῆς φυσικῆς
[8]	σκεῦος ἐκ πηλοῦ συνεστηκέναι, τοῦτο	δὲ	πλῆρες ἔκ τινος ἐπιβουλῆς γεγενῆσθαι
[39]	ὁρμῇ τῶν ἀπογεννώντων ὑφίσταται, ὁ	δὲ	πνευματικὸς τόκος τῆς ἐξουσίας ἤρτηται
[40]	μὲν γὰρ οὐ σβέννυται, τούτου	δὲ	πολλὰ παρὰ τῆς πείρας ἐξεύρηται
[1]	ἀπροαίρετον τῶν ζώντων ἐστί. τὴν	δὲ	προαίρεσιν ταύτην καὶ δυνατὴν εἶναι
[34]	τὸ ἐπηγγελμένον οὐκ ἀμφιβάλλοντες. τὸ	δὲ	προηγεῖσθαι τὴν διὰ τῆς εὐχῆς
[35]	κλίνεταί τε καὶ κατακρύπτεται. πολλὴν	δὲ	πρὸς ἄλληλα τὴν συγγένειαν ἔχει
[16]	σῶμα τῆς ψυχῆς διακρίνεται· καταμιχθέντα	δὲ	πρὸς ἑκάτερον τούτων, πρός τε
[21]	τοῦ διεξο– δευομένου καταλαμβάνεται· τὸ	δὲ	πρὸς τὸ ἐναντίον, οὗ ἡ
[24]	πρὸς τὸ δοκοῦν οὐσιωθέντος. ἡ	δὲ	πρὸς τὸ ταπεινὸν κάθοδος περιουσία
[35]	μακάριον εἶναι οὐκ ἀμφιβάλλεται. οἷς	δὲ	προσεπωρώθη τὰ πάθη καὶ οὐδὲν
[9]	θάνατον ἀπρεπὲς οὐ προσίενται. ἐγὼ	δὲ	πρότερον οἶμαι δεῖν μικρὸν τῆς
[7]	καὶ εἰς διάλυσιν ῥεοῦσαν, ἐπακολουθεῖν	δέ	πως τοῖς τοιούτοις παθήμασιν ἀλγεινήν
[24]	ἡγήσαιτο τὸ φυσικῶς ἐνεργούμενον· εἰ	δὲ	ῥέουσαν ἐπὶ τὸ κάτω καθ´
[37]	ἐστι τὸ σῶμά μου. πάσης	δὲ	σαρκὸς καὶ διὰ τοῦ ὑγροῦ
[28]	μελῶν διασκευὴ πᾶσα συντέτακται. ὁ	δὲ	σκοπός ἐστι τὸ διαμένειν ἐν
[26]	ἀνταπατᾶται, τὸ δίκαιον δείκνυσιν, ὁ	δὲ	σκοπὸς τοῦ γιγνομένου μαρτυρία τῆς
[26]	τῷ τῆς ἡδονῆς δελεάσματι· ὁ	δὲ	σκοπὸς τῶν γιγνομένων ἐπὶ τὸ
[32]	τὸ ἀνορθῶσαι τὸν κείμενον; ὁ	δὲ	σταυρὸς εἰ μέν τινα καὶ
[8]	ζωῆς ἀντεισαχθῆναι τὸν θάνατον, τῇ	δὲ	στερήσει τοῦ φωτὸς ἐπιγενέσθαι τὸ
[23]	τῆς ἀγαθότητός ἐστι μαρτυρία· τὸ	δὲ	συναλλαγματικὴν ποιήσασθαι τὴν τοῦ κρατουμένου
[8]	κάλλος ἀναστοιχειώσει τὸ σκεῦος. ἐπειδὴ	δὲ	σύνδεσίς τις καὶ κοινωνία τῶν
[8]	φυγὴν τῆς κακίας σωφρονισθείημεν· τοῖς	δὲ	συνετωτέροις ἰατρεία καὶ θεραπεία παρὰ
[36]	τῆς προαιρέσεως ἡμῶν ἀποκειμένη, τὸ	δὲ	σύντροφον τῇ ἀνθρωπίνῃ ζωῇ. ἀλλὰ
[37]	τῆς ζωῆς κοινωνίαν ἔχει· τὸ	δὲ	σῶμα ἕτερον τρόπον ἐν μετουσίᾳ
[37]	κἀκεῖνο τὸ σῶμα διεκρατεῖτο, τὸ	δὲ	σῶμα τῇ ἐνοικήσει τοῦ θεοῦ
[9]	ἐννοίας τῶν εἰρημένων εἶναι· πρὸς	δὲ	τὰ ἐφεξῆς οὐχ ὁμοίως ἕξει,
[0]	τοῦ λόγου σκοπόν, οὐχ ὁμοιοτρόπως	δὲ	ταῖς κατασκευαῖς ἐφ´ ἑκάστου κεχρημένους.
[18]	τε καὶ μαντειῶν μανίας, ἀναιρεθῆναι	δὲ	τὰς ἐτησίους πομπὰς καὶ τὰ
[1]	οὗ τὴν ὑπόστασιν ἔχει· τῷ	δὲ	ταῦτα δεικνύειν ἐν ἑαυτῷ, ἃ
[6]	διαιρέσεως ταύτης ἔξω φερόμενον. διῄρηται	δὲ	ταῦτα πρὸς ἄλληλα πολλῷ τῷ
[35]	καθαρσίων εἴδους οὐκ ἐπιδέονται· οἱ	δὲ	ταύτης ἀμύητοι τῆς καθάρσεως ἀναγκαίως
[35]	καθαρῷ τὸ ἀπαθὲς προσῳκείωται, ἐν	δὲ	τῇ ἀπαθείᾳ τὸ μακάριον εἶναι
[6]	μὲν ὁ θάνατος, ἡ ἀσθένεια	δὲ	τῇ δυνάμει, τῇ εὐλογίᾳ δὲ
[37]	ἄρτος τῇ δυνάμει ἦν, ἡγιάσθη	δὲ	τῇ ἐπισκηνώσει τοῦ λόγου τοῦ
[6]	ἀνάγκης τὸ ἀντικείμενον ἀντεισέρχεται. ἀντίκειται	δὲ	τῇ ζωῇ μὲν ὁ θάνατος,
[37]	ἐν τῇ βρώσει ἄρτος, ἐν	δὲ	τῇ πόσει τὸ ὕδωρ ἐφηδυσμένον
[20]	κακοῖς εἶναι τὸν κείμενον, μόνοι	δὲ	τὴν ἀγαθὴν ὑπὲρ τῶν καμνόντων
[39]	καὶ ἀναλλοίωτον εἰσελθεῖν ζωήν, τὸν	δὲ	τὴν κτιστὴν φύσιν ἐν τῇ
[40]	τις τοῦ ἀνθρώπου γίνεται, ταῦτα	δὲ	τὴν μεταβολὴν οὐ προσίεται, σκεπτέον
[16]	τὸ τῆς εὐσεβείας μυστήριον; εἰ	δὲ	τὴν τοῦ σώματος καὶ τῆς
[26]	δὲ τὸ σκότος, τῇ ἀφθαρσίᾳ	δὲ	τὴν φθοράν, ἀφανισμὸς μὲν τοῦ
[6]	τοῦ ἀρχετύπου ἐγεγόνει κάλλους· ἀπαθὴς	δὲ	τὴν φύσιν· τοῦ γὰρ ἀπαθοῦς
[11]	θνητὴν καὶ ἐπίκηρον ὁμολογοῦμεν, τὸν	δὲ	τῆς ἀνακράσεως τρόπον τοῦ θείου
[8]	φωτὸς ἐπιγενέσθαι τὸ σκότος, τῇ	δὲ	τῆς ἀρετῆς ἀπουσίᾳ τὴν κακίαν
[37]	οὐδὲν ἡμῖν γνώριμον ἔχει, διὰ	δὲ	τῆς ἐπεισαγομένης δυνάμεως ἐν τῷ
[8]	τοῦ ἀνθρώπου μέρος διαλαμβάνουσα, αὐτῆς	δὲ	τῆς θείας εἰκόνος οὐ προσαπτομένη.
[36]	δὲ τὸ οἰκεῖον ποιεῖν; ἴδιον	δὲ	τῆς θείας ἐνεργείας ἡ τῶν
[2]	δύναμιν ἐν ἑαυτῇ φανεροῦσα. ἐπὶ	δὲ	τῆς θείας φύσεως τὸ μὲν
[24]	ὑψηλῶς ἐπ´ αὐτοῦ νοεῖσθαι, τὸ	δὲ	τῆς θεοπρεποῦς ἀξίας ἐκβάλλεσθαι· ἀλλὰ
[34]	εἶναι τὸν ἐπαγγειλάμενον πεπίστευται· ἡ	δὲ	τῆς θεότητος μαρτυρία διὰ τῶν
[34]	τῶν θαυμάτων αὐτῶν πεπιστευκότες, ἴδιον	δὲ	τῆς θεότητος τὸ ἀμίκτως πρὸς
[23]	μὲν τὸ ἀγαθὸν ἐπιμύσας, τὸν	δὲ	τῆς κακίας ζόφον ἐν ἑαυτῷ
[23]	ζόφον ἐν ἑαυτῷ γεννήσας, ἀρχὴν	δὲ	τῆς πρὸς τὰ χείρω ῥοπῆς
[11]	τῆς ψυχῆς ἡ συμφυία. εἰ	δὲ	τῆς σῆς ἀγνοεῖται ψυχῆς ὁ
[21]	ἐστὶν εἰς ἀεὶ προιοῦσα· δύο	δὲ	τῆς τοιαύτης εἴδη κινήσεως· τὸ
[1]	τοῦτον θεωρεῖσθαι τὸν λόγον. ἁπλῆς	δὲ	τῆς τοῦ λόγου φύσεως κατὰ
[21]	εἰς οὐσίαν μεθισταμένης, καὶ ἄλλως	δὲ	τῆς τροπῆς ἀναγκαίως ἐν τῷ
[8]	πρὸς τὸ ἐναντίον παρώλισθεν, ἅπαξ	δὲ	τῆς τῶν ἀγαθῶν ἀναχωρήσεως δι´
[1]	δύναμις, ἀπαγὴς ὁ λόγος. ἐπὶ	δὲ	τῆς ὑπερκειμένης φύσεως τῷ μεγαλείῳ
[28]	τὴν κακίαν οἰκείως ἔχει. ἡ	δὲ	τῆς φύσεως ἀκολουθία, θείῳ βουλήματι
[16]	τῆς θείας φύσεως διεξιόντος· εἰ	δὲ	τῆς φύσεως ἡμῶν αὐτὸν ἐφῆφθαι
[13]	γεγενῆσθαι μὲν αὐτὸν ἀκούεις, ἐκβεβηκέναι	δὲ	τῆς φύσεως ἡμῶν τὴν κοινότητα
[1]	τὸ μέν τι δύναιτο, πρὸς	δέ	τι ἀδυνάτως ἔχοι· πάντα δὲ
[27]	τῷ λόγῳ τῆς φύσεως, ἑτέρῳ	δέ	τινι γειτνιῶν καὶ εὔληπτον ἐκ
[6]	φθόνον πάθους ὑπεκκαύματα ἦν· ἰσχύι	δέ	τινι καὶ βίᾳ δυνάμεως κατεργάσασθαι
[30]	τελειωθεῖσαν θεραπεύει τὴν νόσον. ~Εἰ	δέ	τις ἐλέγχειν οἴεται τὸν ἡμέτερον
[22]	τὴν συμφορὰν ταύτην αὐτομολήσαντες· εἰ	δέ	τις κηδόμενος τοῦ ἀπεμποληθέντος βίᾳ
[15]	μὲν ἡ ἀληθὴς ἀρετή, φύσις	δέ	τις οὐκ ἀντιδιαιρεῖται τῇ ἀρετῇ,
[1]	τι περ ἂν ἕληται, αἱρουμένου	δὲ	τὸ ἀγαθόν τε καὶ σοφὸν
[8]	θείας εἰκόνος οὐ προσαπτομένη. λύεται	δὲ	τὸ αἰσθητόν, οὐκ ἀφανίζεται. ἀφανισμὸς
[6]	καὶ ἀλλοίωσίν ἐστιν ἀνεπίδεκτος, πᾶν	δὲ	τὸ διὰ κτίσεως ὑποστὰν συγγενῶς
[6]	τῶν ἐπ´ αὐτῆς πάντων· καλὸς	δὲ	τὸ εἶδος· ἀπεικόνισμα γὰρ τοῦ
[26]	καὶ τοὺς καρποὺς ἀντιδίδωσιν· σοφίας	δὲ	τὸ ἐν τῷ τρόπῳ τῆς
[32]	μὴ τὸ μὲν βλέπειν, παρορᾷν	δὲ	τὸ ἕτερον, ἀλλ´ ἐν μὲν
[39]	τῆς ἄνωθέν ἐστι γεννήσεως. φησὶ	δὲ	τὸ εὐαγγέλιον ἄνωθεν εἶναι τῶν
[6]	τῆς ἄνω δυνάμεως ἀπεικόνισμα· τοῦτο	δὲ	τὸ ζῷον ὁ ἄνθρωπος· καὶ
[16]	γεγονὼς ἐν πάθει γίνεται· ἀπαθὲς	δὲ	τὸ θεῖον. οὐκοῦν ἀλλοτρία περὶ
[0]	τοῦ παντὸς ὑπερκειμένην ὁμολογῆσαι· εἰ	δὲ	τὸ μὲν εἶναι μὴ ἀμφιβάλλοι,
[40]	πρὸς τὸ κρεῖττον μετεποιήθημεν. εἰ	δὲ	τὸ μὲν λουτρὸν ἐπαχθείη τῷ
[21]	φυσικῶς ἐφελκομένης εἰς κίνησιν· καλὸν	δὲ	τὸ μέν τι ἀληθῶς κατὰ
[26]	κατ´ ἀξίαν ἑκάστῳ νέμειν, σοφοῦ	δὲ	τὸ μήτε παρατρέπειν τὸ δίκαιον,
[24]	ἀνθρώπων τῷ θανάτῳ ἐγκρατηθῆναι, γενόμενον	δὲ	τὸ οἰκεῖον ἑαυτῷ καὶ κατὰ
[36]	τὴν ζωτικὴν αὐτοῦ δύναμιν, παρόντα	δὲ	τὸ οἰκεῖον ποιεῖν; ἴδιον δὲ
[8]	ἀλλ´ οἱ κακῶς ἔχοντες. διὰ	δὲ	τὸ πολλὴν γεγενῆσθαι τῇ ψυχῇ
[26]	μὲν τὸν θάνατον, τῷ φωτὶ	δὲ	τὸ σκότος, τῇ ἀφθαρσίᾳ δὲ
[21]	μὲν τὴν ἀληθῆ τροφήν, περιχανοῦσαν	δὲ	τὸ τῆς τροφῆς εἴδωλον ἐν
[35]	τῆς ἀναστάσεως χάριν ἀπεμιμήσατο. εἴρηται	δὲ	τὸ τοιοῦτον καὶ ἐν τοῖς
[26]	ὀδύνῃ τῆς τομῆς δριμυσσόμενοι, εἰ	δὲ	τὸ ὑγιαίνειν διὰ τούτων προσγένοιτο
[5]	τῷ μὲν τὸν ἀέρα, τῷ	δὲ	τὸ ὕδωρ εἶναι. οὕτως οὖν
[32]	ὕψος μὲν τὸ ὑπερέχον, βάθος	δὲ	τὸ ὑποκείμενον, πλάτος τε καὶ
[15]	προστάγματος σῶσαι τὸν ἄνθρωπον, τὰς	δὲ	τοιαύτας περιόδους χαίρειν ἐᾶσαι; οὐκοῦν
[8]	διὰ τῆς ἀναστάσεως ἀναπλασθείη. τὸ	δὲ	τοιοῦτον δόγμα ἱστορικώτερον μὲν καὶ
[18]	πόλεως ἐν ἐρειπίοις ὑπολειφθείσης, μεῖναι	δὲ	τοῖς Ἰουδαίοις τῶν κατὰ τὸ
[30]	τῷ μὲν καιρίῳ πληγεῖσαν, ἐν	δὲ	τοῖς λειψάνοις ἑαυτῆς ἔτι διοχλοῦσαν
[18]	ἐν ταῖς ἑκατόμβαις μολύσματα, ἐν	δὲ	τοῖς πολλοῖς τῶν ἐθνῶν ἀφανισθῆναι
[40]	ἀληθῶς ἐγένου τέκνον θεοῦ· εἰ	δὲ	τοῖς τῆς κακίας ἐπιμένεις γνωρίσμασι,
[2]	ἐξ ἐκείνου ὑφεστῶτα λόγον. ~Ὥσπερ	δὲ	τὸν λόγον ἐκ τῶν καθ´
[38]	τῆς παρούσης ἐκθησόμεθα πραγματείας. τοῖς	δὲ	τὸν τελεώτερον ἐπιζητοῦσι λόγον ἤδη
[28]	τὴν φύσιν εὔλογον κρίνοντες, πρὸς	δὲ	τὸν τῆς ἐπισκέψεως τρόπον δυσαρεστούμενοι,
[17]	γενέσθαι καὶ ἡμᾶς περισώσασθαι; πρὸς	δὲ	τὸν τοιοῦτον λόγον ἱκανὸν μὲν
[28]	οὐκ ἐν κακίᾳ λέγει, ἡ	δὲ	τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τὸν βίον
[26]	τὸ μὴ ὂν μεταχώρησις, ὠφέλεια	δὲ	τοῦ ἀπὸ τούτων καθαιρομένου. καθάπερ
[26]	ὁ μὲν τὸ δηλητήριον, ὁ	δὲ	τοῦ δηλητηρίου ἀλεξητήριον, καὶ οὐδὲν
[3]	τῆς φύσεως ἑνότης παραμενέτω· ἐκ	δὲ	τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἡ κατὰ τὰς
[1]	ἀσώματον ὤν, ζῇ πάντως· εἰ	δὲ	τοῦ ζῇν κεχώρισται, οὐδὲ ἐν
[37]	δύναμιν τῷ σώματι δέξασθαι. μόνου	δὲ	τοῦ θεοδόχου σώματος ἐκείνου ταύτην
[37]	ὕδωρ ἐφηδυσμένον τῷ οἴνῳ, ὁ	δὲ	τοῦ θεοῦ λόγος, καθὼς ἐν
[8]	δοκιμασίᾳ τῶν αἰσθήσεων ἁμαρτηθείσης, τῆς	δὲ	τοῦ καλοῦ διαμαρτίας τὴν τῆς
[8]	τοῦ σκεύους τὸν κεκτημένον, ἔχοντα	δὲ	τοῦ κεραμεύειν τὴν ἐπιστήμην περιθρύψαι
[5]	ποιητικὴν δύναμιν αἰτίαν εἶναι. εἰ	δὲ	τοῦ κόσμου παντὸς ἡ ὑπόστασις
[5]	καθ´ ἑαυτὴν ἡ κακία· ἡ	δὲ	τοῦ κρείττονος ἀναχώρησις τοῦ ἐναντίου
[40]	πείρας ἐξεύρηται τὰ σβεστήρια, πολλὴ	δὲ	τοῦ σβεννυμένου πρὸς τὸ μὴ
[8]	παγῆναι καὶ μένειν ἀπρόχυτον, ἀντιποιεῖσθαι	δὲ	τοῦ σκεύους τὸν κεκτημένον, ἔχοντα
[8]	παραδοχῇ τοῦ ἐναντίου λύεται. ὁ	δὲ	τοῦ ὑποδείγματος λόγος τοιοῦτός ἐστι.
[7]	πρὸς τὸ καλὸν ἐφελκόμενος. εἰ	δὲ	τοῦ φωτὸς ἐξ αἰθρίας καθαρῶς
[5]	ἀρχῇ τοῦ παντὸς ἐπιστήσουσιν. εἰ	δὲ	τοῦτο ἄτοπόν τε καὶ ἀσεβές,
[34]	ἁγιασμῷ τῶν γινομένων καλούμενον. ὁ	δὲ	τοῦτο ζητῶν ἀναγνώτω πάλιν τὰ
[29]	πλέον αὐτῆς πρόοδον ὑπετέμετο; πρὸς	δὲ	τοῦτο σύντομος ὁ παρ´ ἡμῶν
[21]	ἐπηνθισμένον τινὶ καλοῦ φαντασίᾳ· κριτήριον	δὲ	τούτων ἐστὶν ὁ νοῦς, ἔνδοθεν
[27]	ζωῇ κακίας νόσος ἐπεχωρίαζεν. ὁ	δὲ	τῷ ἀνθρώπῳ καταμιγνύμενος τῷ σκοπῷ
[6]	τῆς θείας ἐμφανείας κατατρυφῶν· ταῦτα	δὲ	τῷ ἀντικειμένῳ τοῦ κατὰ τὸν
[34]	τὸ ψεῦδος ἔχειν εἰδότες, ἐν	δὲ	τῷ ἀψευδεῖ τῆς ὑποσχέσεως παρεῖναι
[35]	ἐν τῷ καταλλήλῳ γενέσθαι. κατάλληλον	δὲ	τῷ κεκιβδηλευμένῳ χρυσίῳ τὸ χωνευτήριον,
[32]	θανάτῳ καθορᾷν τὸ ἀνθρώπινον, ἐν	δὲ	τῷ τρόπῳ πολυπραγμονεῖν τὸ θειότερον.
[35]	ἀλλοτρίας ἐπιμιξίας καθαρεύουσα γένοιτο· ἐπὶ	δὲ	τῶν ἀκολουθούντων τῷ καθηγουμένῳ οὐ
[31]	ποῦ δὲ ἡ ἀρετή; ποῦ	δὲ	τῶν κατορθούντων ὁ ἔπαινος; μόνων
[33]	νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν· ἐκεῖνο	δὲ	ὑγρᾷ τινὶ ἐνθεωρεῖται ποιότητι, καὶ
[39]	κἂν τὰ μὲν ὑποβεβηκότα, τὰ	δὲ	ὑπερανεστῶτα τύχῃ, οὕτως ἡ κτιστὴ
[13]	διηγήματα, ποῦ τὸ θεῖον; εἰ	δὲ	ὑπερβαίνει τὴν φύσιν ὁ λόγος,
[37]	τὴν σύστασιν ἑαυτῆς παρεδέξατο, ὁ	δὲ	φανερωθεὶς θεὸς διὰ τοῦτο κατέμιξεν
[35]	μὴ τοῦτο προκαθηγήσαιτο. μὴ δύνασθαι	δέ	φημι δίχα τῆς κατὰ τὸ
[36]	τε καὶ ὑπόθεσις γίνεται. μικρὸν	δέ	φημι τῇ εὐκολίᾳ τοῦ κατορθώματος.
[35]	ἔξω κατέστη τοῦ περιέχοντος. λαβύρινθον	δέ	φημι τροπικῶς τὴν ἀδιέξοδον τοῦ
[21]	τὸ θεῖον διασώζων ὁμοίωσιν, τρεπτῆς	δὲ	φύσεως ὢν κατ´ ἀνάγκην· οὐ
[24]	καὶ κατὰ φύσιν ἐργάσασθαι. οἰκεῖον	δὲ	φωτὶ μὲν ὁ ἀφανισμὸς τοῦ
[26]	ἀποβλέψαντες τὸν μὲν ἐπαινοῦμεν, τῷ	δὲ	χαλεπαίνομεν· οὕτω καὶ ἐνταῦθα τῷ
[8]	διαλυθείη τὸ μὴ συγκείμενον; ἐπεὶ	δὲ	χρεία τοῦ κἀκείνης τὰς ἐμφυείσας
[23]	λύτρωσιν τὸ δίκαιον δείκνυσι· τὸ	δὲ	χωρητὸν δι´ ἐπινοίας ποιῆσαι τῷ
[20]	σοφὸν συνεζευγμένον ἀρετὴ γίγνεται, εἰ	δὲ	χωρισθείη, μὴ ἂν ἐφ´ ἑαυτοῦ
[40]	λουτρὸν ἐπαχθείη τῷ σώματι, ἡ	δὲ	ψυχὴ τὰς ἐμπαθεῖς κηλῖδας μὴ
[10]	τοῖς οἰκείοις μέρεσι περιγράφεται, ἡ	δὲ	ψυχὴ τοῖς τῆς διανοίας κινήμασι
[24]	ἀκολουθίας τῷ ἑτέρῳ τὸ ἕτερον.	δέδεικται	τοίνυν τὸ ἀγαθόν, τὸ σοφόν,
[8]	τοῦ ὑποδείγματος λόγος τοιοῦτός ἐστι.	δεδόσθω	τι σκεῦος ἐκ πηλοῦ συνεστηκέναι,
[8]	γὰρ ἐξ ἀρχῆς τὴν ζωὴν	δεδωκότι	μόνῳ δυνατὸν ἦν καὶ πρέπον
[24]	θεότης τὴν ἀνθρωπίνην κατεργάζεται σωτηρίαν.	δεῖ	γὰρ διὰ πάντων τὸ θεῖον
[40]	τὴν διδασκαλίαν ἡ κατήχησις ἔχειν.	δεῖ	γάρ, οἶμαι, καὶ τὸ μετὰ
[24]	ὑψηλόν τε καὶ εὐσεβὲς νόημα	δεῖ	πάντως ἐπὶ θεοῦ πιστεύεσθαι, καὶ
[35]	ἀναστοιχείωσιν βλέπων· πρὸς τοῦτο γὰρ	δεῖ	πάντως πορευθῆναι τὴν φύσιν οἰκείαις
[20]	κάμνοντος ἴασιν. οὐκοῦν τὴν σοφίαν	δεῖ	συνεζεῦχθαι πάντως τῇ ἀγαθότητι. πῶς
[1]	ὑπόστασιν ἔχει· τῷ δὲ ταῦτα	δεικνύειν	ἐν ἑαυτῷ, ἃ περὶ τὸν
[13]	ἕνα τῶν ἐν τῇ φύσει	δεικνυμένων	οἴεσθαι. ἀνάγκη γὰρ πᾶσα τὸν
[1]	διπλόην καὶ σύνθεσιν ἐν ἑαυτῇ	δεικνυούσης,	οὐκέτ´ ἄν τις κατὰ μετουσίαν
[7]	τὰς πνευματικὰς τῶν ψυχῶν καταστάσεις,	δεικνύς,	οἶμαι, διὰ τῶν λεγομένων, ὅτι
[36]	εἶναι δυνατὸν ὅ τε κοινὸς	δείκνυσι	λόγος καὶ ἡ τῶν γραφῶν
[24]	ἀσθενὲς τῆς φύσεως ἡμῶν συγκατάβασις	δείκνυσι,	πῶς τὸ ὑψηλόν, ἐν τῷ
[23]	τοῦ κρατουμένου λύτρωσιν τὸ δίκαιον	δείκνυσι·	τὸ δὲ χωρητὸν δι´ ἐπινοίας
[26]	ὁ ἀπατεὼν ἀνταπατᾶται, τὸ δίκαιον	δείκνυσιν,	ὁ δὲ σκοπὸς τοῦ γιγνομένου
[4]	ἐκ τῶν θεοπνεύστων γραφῶν ἐναργέστερον	δείκνυται.	ἀρκεῖ δὲ μιᾶς μαρτυρίας ἐπιμνησθέντας
[24]	μυστηρίου διασκοπήσωμεν, ἐν οἷς μάλιστα	δείκνυται	συγκεκραμένη τῇ φιλανθρωπίᾳ ἡ δύναμις.
[5]	ὅ τι γὰρ ἂν εὑρεθῇ	δεικτικὸν	τοῦ ὑποκειμένου ῥῆμα ἢ ὄνομα,
[35]	τοῦ θανάτου φρουράν, ᾗ τὸ	δείλαιον	τοῦ ἀνθρώπου γένος περιεσχέθη. τί
[39]	τὸ γινόμενον, ὃς περὶ τοῦ	δεῖν	ἄνωθεν γεννηθῆναι παρὰ τοῦ κυρίου
[32]	τὸ μάλιστα μὲν μηδὲ ὅλως	δεῖν	εἰς θανάτου πεῖραν ἐλθεῖν τὴν
[2]	εἶναι θεοῦ διὰ τὸ μὴ	δεῖν	ἐλλιπέστερον τοῦ ἡμετέρου λόγου τὸν
[11]	σώματι, μηδὲ ἐκεῖνο πάντως οἴου	δεῖν	ἐντὸς γενέσθαι τῆς σῆς καταλήψεως·
[32]	δυνάμεως. περὶ ὧν οὐδὲν οἶμαι	δεῖν	καθ´ ἕκαστον διεξιέναι, αὐτόθεν τοῦ
[9]	προσίενται. ἐγὼ δὲ πρότερον οἶμαι	δεῖν	μικρὸν τῆς σαρκικῆς παχύτητος τὸν
[20]	πᾶσι μὴ μόνον δυνατὸν εἶναι	δεῖν	πιστεύειν τὸ θεῖον, ἀλλὰ καὶ
[6]	κάλλος, ἀρρήτῳ τινὶ δυνάμει συγκεκραμένον·	δεινὸν	ποιεῖται καὶ οὐκ ἀνεκτὸν ὁ
[10]	ἀλλήλων ταῦτα διατεμόντας, ἐφ´ ἑαυτῆς	δεῖξαι	τὴν φλόγα διεζευγμένην τῆς ὕλης,
[34]	γινομένων θαύμασι τὴν φύσιν ἑαυτοῦ	δείξαντα,	συναπεδείχθη τὸ παρεῖναι τοῖς γινομένοις
[9]	καλοῦ θεωρεῖται χώρᾳ. ἢ τοίνυν	δειξάτωσαν	κακίαν εἶναι τὴν γέννησιν, τὴν
[40]	θεὸν καὶ τέκνον ἐγένου θεοῦ,	δεῖξον	διὰ τῆς προαιρέσεως καὶ τὸν
[40]	τὸν ἐν σοὶ ὄντα θεόν,	δεῖξον	ἐν σεαυτῷ τὸν γεννήσαντα. ἐξ
[18]	πίστεως τὴν λοιπὸν ἐσφαλμένην ἐκείνην	δεισιδαιμονίαν,	ἣν κακῶς ἐκλαβόντες, τὰ τοῦ
[34]	τοῦ παρόντος λόγου συνηγορία γίνεται.	δειχθέντος	γὰρ τοῦ θεὸν εἶναι τὸν
[37]	δεξαμένου τὴν χάριν, ἄλλως δὲ	δειχθέντος	μὴ εἶναι δυνατὸν ἐν ἀθανασίᾳ
[40]	θεὸν γνωρίζομεν, δι´ ἐκείνων προσήκει	δειχθῆναι	τοῦ γενομένου υἱοῦ θεοῦ τὴν
[33]	διανοητικόν ἐστι, νοῦ καὶ ἐπιστήμης	δεκτικόν·	ἐκεῖνο δὲ ὑγρᾷ τινὶ ἐνθεωρεῖται
[40]	τὸ διανοητικὸν οὔτε τὸ ἐπιστήμης	δεκτικὸν	οὐδὲ ἄλλο τι τῶν χαρακτηριζόντων
[15]	τὸ διανοητικόν, οὔτε τὸ ἐπιστήμης	δεκτικόν,	οὔτε ἄλλο τι τοιοῦτον, ὃ
[26]	τὸν ἄνθρωπον τῷ τῆς ἡδονῆς	δελεάσματι·	ὁ δὲ σκοπὸς τῶν γιγνομένων
[24]	τοὺς λίχνους τῶν ἰχθύων τῷ	δελέατι	τῆς σαρκὸς συγκατασπασθῇ τὸ ἄγκιστρον
[21]	ἂν ἐνήργησεν ἡ ἀπάτη, μὴ	δελέατος	δίκην τῷ τῆς κακίας ἀγκίστρῳ
[18]	ἀναγκαζόμενοι φανερῶς ἐπεδείξαντο, ἀντ´ οὐδενὸς	δεξάμενοι	τὰς τοῦ σώματος αἰκίας, καὶ
[10]	ἐστι μόνον ἐν τῇ εἰκόνι	δεξάμενος,	τὸ ἀπεμφαῖνον ἀποποιείσθω· τὸν αὐτὸν
[27]	μὴ τοῦ πονοῦντος μέρους ἰδιαζόντως	δεξαμένου	τὴν ἴασιν. εἰ οὖν τὸ
[37]	τοῦ θεοδόχου σώματος ἐκείνου ταύτην	δεξαμένου	τὴν χάριν, ἄλλως δὲ δειχθέντος
[37]	τὴν ζωοποιὸν δύναμιν τῷ σώματι	δέξασθαι.	μόνου δὲ τοῦ θεοδόχου σώματος
[27]	φύσιν ἡμῶν ἀνακιρνάμενον διὰ πάντων	δέξασθαι	τῶν ἰδιωμάτων αὐτῆς τὴν πρὸς
[27]	θείαν μεγαλειότητα, ἐν τῷ μὴ	δέξασθαι	τῶν τῆς φύσεως ἡμῶν ἰδιωμάτων
[39]	λάθῃ τῇ ἐλλιπεῖ φύσει καὶ	δεομένῃ	τοῦ ἀγαθύνοντος ἑαυτὸν εἰσποιῶν καὶ
[12]	χαρίζεσθαι, θεοῦ τὸ εὐεργετεῖν τὸν	δεόμενον,	θεοῦ τὸ παρατραπεῖσαν ἐξ ἀσθενείας
[39]	καὶ τοῦ δεομένου τὸ μὴ	δεόμενον,	καὶ τοῦ διὰ προκοπῆς ἀνιόντος
[27]	τῷ θεῷ τὸ εὐεργετεῖν τὸν	δεόμενον.	ὅπου τοίνυν ἦν ἡ νόσος,
[32]	γένεσιν· οὐ γὰρ τοῦ ζῆσαι	δεόμενος	ὁ ἀεὶ ὢν τὴν σωματικὴν
[39]	ἐλλιποῦς τὸ τέλειον, καὶ τοῦ	δεομένου	τὸ μὴ δεόμενον, καὶ τοῦ
[36]	τῆς θείας ἐνεργείας ἡ τῶν	δεομένων	ἐστὶ σωτηρία. αὕτη δὲ διὰ
[17]	τοῦ κακοῦ λύσιν ἐπενόησεν, ἕτερον	δέον,	ἀλλὰ πρὸς τὸ πέρας ὁρῶντες
[8]	ἡ περιβολή; ἀλλ´, ἐπειδὴ πᾶν	δέρμα	χωρισθὲν τοῦ ζῴου νεκρόν ἐστι,
[8]	μοι δοκεῖ πρὸς τὰ τοιαῦτα	δέρματα	τοῦ λόγου τὴν διάνοιαν φέρων·
[8]	καὶ τῆς μακαριότητος ἐκείνης ἀπεγυμνώθησαν,	δερματίνους	ἐπιβάλλει χιτῶνας τοῖς πρωτοπλάστοις ὁ
[8]	θάνατος ἐκ τῆς τῶν νεκρῶν	δερμάτων	ἐπιβολῆς τῆς ψυχῆς οὐχ ἅπτεται.
[15]	ὁ αἰχμάλωτος, τὸν συναγωνιστὴν ὁ	δεσμώτης,	τὸν ἐλευθερωτὴν ὁ τῷ ζυγῷ
[35]	ὁ τοῦ παντὸς ἔχων τὴν	δεσποτείαν,	ὡς ἡμεῖς ἐν τῷ ὕδατι,
[21]	διότι πέρας οὐδὲν τοῦ διεξο–	δευομένου	καταλαμβάνεται· τὸ δὲ πρὸς τὸ
[7]	μὲν ἐν βάθει καθάπερ τινὰ	δευσοποιὸν	βαφὴν τὴν αἱρετικὴν παραδεδεγμένοις ἀπάτην
[16]	οὐκ ἔστιν, οὐδ´ ἂν ἡ	δευτέρα	κίνησις, ἣν θάνατον ὀνομάζομεν, πάθος
[28]	τῶν τιμίων εἶναι νομιζομένων ἐκεῖνα	δεύτερα;	τίνος δὲ οὐκ ἂν προτιμότερα
[1]	ὁμολογῶν, ὅπερ ὁ Ἰουδαῖος οὐ	δέχεται,	καὶ τὸ μὴ διαφέρειν κατὰ
[35]	ἐπὶ τὸ εἶναι πάλιν ἐπάνοδον	δέχεται,	πρὸς τὸν αὐτὸν ἐπάνεισι βίον,
[31]	πίστιν, ἀλλὰ τῆς διαθέσεως τῶν	δεχομένων	τὸ κήρυγμα. ~Τί πρὸς τούτοις
[15]	θείας φύσεως δογματιζόντων· οὐ γὰρ	δὴ	θεμιτὸν ἦν αὐτοσοφίαν καὶ ἀγαθότητα
[32]	εἶναι τὰ πάντα συνέχουσα. εἴτε	δὴ	θεότητα τὴν φύσιν ταύτην ὀνομάζεσθαι
[5]	τιμιωτάτου τῶν ἀγαθῶν ἀπεστέρησε, λέγω	δὴ	τῆς κατὰ τὸ ἀδέσποτον καὶ
[1]	καὶ ὑφεστῶτα τὸν λόγον. εἰ	δὴ	τοῦτο κατὰ τὸ ἀκόλουθον ὁμολογηθείη
[18]	θανάτῳ ψῆφον, οὐκ ἂν ὑποστάντες	δηλαδὴ	ταῦτα, μὴ σαφῆ τε καὶ
[23]	ἀντηλλάξατο τὸν κατεχόμενον, εἰ μὴ	δηλαδὴ	τοῦ ὑψηλοτέρου καὶ μείζονος ἀνταλλάγματος,
[8]	ἡ δὲ αἰτία τῆς λύσεως	δήλη	διὰ τοῦ ῥηθέντος ἡμῖν ὑποδείγματος.
[37]	σώζοντος γίνεται. ὥσπερ γὰρ οἱ	δηλητήριον	δι´ ἐπιβουλῆς λαβόντες ἄλλῳ φαρμάκῳ
[8]	διά τινος ἡδονῆς οἷόν τι	δηλητήριον	μέλιτι παραρτυθὲν τῇ φύσει τὸ
[26]	ἰώμενος· ἀλλ´ ὁ μὲν τὸ	δηλητήριον,	ὁ δὲ τοῦ δηλητηρίου ἀλεξητήριον,
[26]	τὸ δηλητήριον, ὁ δὲ τοῦ	δηλητηρίου	ἀλεξητήριον, καὶ οὐδὲν ὁ τρόπος
[37]	τὴν προεντεθεῖσαν τῷ σώματι τοῦ	δηλητηρίου	βλάβην διὰ τῆς οἰκείας ἀντιπαθείας
[39]	ἐγκυματοῦσθαι βίῳ; ἐπεὶ οὖν παντὶ	δῆλόν	ἐστι τῷ καὶ ὁπωσοῦν διανοίας
[8]	οὐ μόνον ἐκ τῶν εἰρημένων	δῆλόν	ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ἐκ μυρίων
[40]	τὴν σωτήριον παραλαμβάνεσθαι γέννησιν παντὶ	δῆλόν	ἐστιν. ἀλλὰ μὴν ἡ ἀνθρωπότης
[15]	οὕτω τῇ ἀρετῇ ἡ κακία	δῆλον	ὅτι, καὶ οὐδὲν παρὰ ταύτην
[40]	τῆς ἀναγεννήσεως ἡ χάρις ἐστί.	δῆλον	ὅτι τῶν πονηρῶν γνωρισμάτων ἐξαλειφθέντων
[7]	τὴν ὅρασιν, οὐ τὴν πήρωσιν	δημιουργήσας·	ὁ τὴν ἀρετήν, οὐ τὴν
[5]	ἀγάπης περιουσίᾳ τοῦ τοιούτου ζῴου	δημιουργήσας	τὴν γένεσιν. ἔδει γὰρ μήτε
[7]	φησίν, εἰς τὴν τοῦ ἀγαθοῦ	δημιουργίαν	ἀνάγοιτο, ἀλλ´ ἕτερον χρὴ τῆς
[28]	οὕτω γ´ ἂν ἐπὶ τὸν	δημιουργὸν	ἡ κατηγορία τῆς φύσεως ἐπανίοι,
[8]	κακῶν αἴτιον τὸν τῶν ἀνθρώπων	δημιουργὸν	ὑπὸ μικροψυχίας κατονομάζοι, ἢ ἀγνοεῖν
[7]	ὑφέστηκε, τοῦ δὲ μὴ ὑφεστῶτος	δημιουργὸς	ὁ τῶν ὑφεστώτων δημιουργὸς οὐκ
[7]	ὑφεστῶτος δημιουργὸς ὁ τῶν ὑφεστώτων	δημιουργὸς	οὐκ ἔστιν. οὐκοῦν ἔξω τῆς
[30]	ἐν αἰτίᾳ ποιοῦνται. καὶ τί	δήποτε,	φασίν, οὐκ ἐπὶ πάντας ἦλθεν
[40]	καὶ τῆς τῶν κακῶν πείρας	δι´	ἀγαθῆς προαιρέσεως ἀλλοτριοῦσθαι, νῦν μὲν
[22]	ἑαυτοὺς ἀπεμπολησάντων ἔδει παρὰ τοῦ	δι´	ἀγαθότητα πάλιν ἡμᾶς εἰς ἐλευθερίαν
[5]	θεοῦ ἔργον ὁ ἄνθρωπος, τοῦ	δι´	ἀγαθότητα τὸ ζῷον τοῦτο παραγαγόντος
[18]	τὰς ἐτησίους πομπὰς καὶ τὰ	δι´	αἱμάτων ἐν ταῖς ἑκατόμβαις μολύσματα,
[8]	τοιοῦτον δόγμα ἱστορικώτερον μὲν καὶ	δι´	αἰνιγμάτων ὁ Μωσῆς ἡμῖν ἐκτίθεται.
[18]	πάντα ὅσα παρὰ τοῦ νόμου	δι´	αἰνιγμάτων τοῖς μυστικῶς ἐπαίειν ἐπισταμένοις
[7]	διὰ τῶν λεγομένων, ὅτι οὐ	δι´	αἰσθήσεως τὸ καλὸν ἢ τὸ
[32]	ἐκείνου συμφυομένων, ἔδει μὴ μόνον	δι´	ἀκοῆς ἡμᾶς πρὸς τὴν τῆς
[24]	ἐπὶ θεοῦ πιστεύεσθαι, καὶ συνηρτῆσθαι	δι´	ἀκολουθίας τῷ ἑτέρῳ τὸ ἕτερον.
[8]	δὲ τῆς τῶν ἀγαθῶν ἀναχωρήσεως	δι´	ἀκολούθου πᾶσαν ἰδέαν κακῶν ἀντεισαγούσης,
[20]	πεπραγμένα εἱρμῷ τινὶ καὶ τάξει	δι´	ἀκολούθου προιόντα τὸ σοφόν τε
[23]	κρατοῦντα λαβεῖν ἑλέσθαι; δυνατόν ἐστι	δι´	ἀκολούθου στοχασμόν τινα τῆς ἐπιθυμίας
[6]	ἐν ἀγαθότητι συστησαμένου, τὸ μὲν	δι´	ἀκριβείας ἐπεξιέναι οὐ τῆς παρούσης
[32]	ἁψαμένου. τάχα δ´ ἄν τις	δι´	ἀκριβείας καταμαθὼν τὸ μυστήριον εὐλογώτερον
[35]	καὶ ἐν ἀλλήλοις μένοντα καὶ	δι´	ἀλλήλων κρατούμενα. ἐπεὶ οὖν τοῦ
[21]	δὲ μὴ οὕτως ἔχειν, ἀλλὰ	δι´	ἀλλοιώσεως μὲν ὑποστῆναι κατὰ τὸν
[8]	τροπῆς τοῦ εἶναι ἀρξάμενα, πάντοτε	δι´	ἀλλοιώσεως πρόεισιν, εἰ μὲν κατὰ
[37]	ψυχῇ τε καὶ σώματι συγκεκραμένον,	δι´	ἀμφοτέρων ἀνάγκη τοῦ πρὸς τὴν
[8]	ψυχῇ τε θεωρουμένη καὶ σώματι·	δι´	ἀμφοτέρων γὰρ πρόεισιν τὸ πονηρὸν
[35]	κεχωρισμένον ἀποκατάστασιν. οὐ γὰρ ὅσα	δι´	ἀναστάσεως τὴν ἐπὶ τὸ εἶναι
[40]	τῇ τοῦ βαπτίσματος χάριτι παρορῶσι,	δι´	ἀπάτης ἑαυτοὺς παράγοντες, καὶ τῷ
[7]	γὰρ οἱ τοῖς Μανιχαικοῖς δόγμασι	δι´	ἀπάτης παρασυρέντες εἰς σύστασιν τῆς
[6]	ταύτης ἀμαυρώσει τὴν φλόγα, οὕτως	δι´	ἀπάτης τῇ προαιρέσει τοῦ ἀνθρώπου
[6]	ἐπινοουμένων συνεργὸν ποιησάμενος, εὐμηχάνως περιέρχεται	δι´	ἀπάτης τὸν ἄνθρωπον, αὐτὸν ἑαυτοῦ
[21]	πρὸς τὸ μὴ ὂν παρηνέχθη,	δι´	ἀπάτης τοῦ τῆς κακίας συμβούλου
[15]	τί οὐχὶ καὶ τὸν ἄνθρωπον	δι´	αὐθεντικῆς τινὸς καὶ θεικῆς ἐξουσίας
[12]	ἑτέραν ἀπόδειξιν ἔχοι, πλὴν τῆς	δι´	αὐτῶν τῶν ἐνεργειῶν μαρτυρίας. ὥσπερ
[35]	διδαχὴν ὑφηγήσεως ἐνεργὸς γέγονεν ὅσον	δι´	αὐτῶν ὧν ἐποίησεν ὁ τὴν
[24]	τῆς θείας οἰκονομίας, ὅτου χάριν	δι´	ἑαυτῆς ἡ θεότης τὴν ἀνθρωπίνην
[19]	φύσις πρὸς τὴν ἡμετέραν συμπλέκεται,	δι´	ἑαυτῆς σώζουσα τὸ ἀνθρώπινον, οὐ
[32]	μίαν σύμπνοιάν τε καὶ ἁρμονίαν	δι´	ἑαυτοῦ συνάγων ἐν γὰρ τοῖς
[28]	τοῦ μέλλοντος ἔχει τὴν πρόνοιαν,	δι´	ἑαυτῶν τῇ φύσει τὴν διαδοχὴν
[5]	ἐγκατασκευάσας τῇ φύσει, ὡς ἂν	δι´	ἑκάστου καταλλήλως πρὸς τὸ ὅμοιον
[5]	θεοπρεπέσιν ἀγαθοῖς κατεκοσμήθη, ὡς ἂν	δι´	ἑκάστου τούτων πρὸς τὸ οἰκεῖον
[32]	καὶ περὶ αὐτόν ἐστι, καὶ	δι´	ἐκείνου πρὸς ἑαυτὴν συμφυὴς γίνεται,
[32]	καὶ τῶν πλαγίων πρὸς ἄλληλα	δι´	ἐκείνου συμφυομένων, ἔδει μὴ μόνον
[37]	ἀνθρωπίνων γενέσθαι σπλάγχνων, ὡς ἂν	δι´	ἐκείνων ἐφ´ ἅπαν καταμερισθείη τὸ
[40]	ἐξ ὧν τὸν θεὸν γνωρίζομεν,	δι´	ἐκείνων προσήκει δειχθῆναι τοῦ γενομένου
[16]	καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς ἀναστάσεως	δι´	ἑνὸς ἐπὶ πᾶσαν διατείνει τὴν
[5]	εἴη. ταῦτά τοι περιληπτικῇ φωνῇ	δι´	ἑνὸς ῥήματος ὁ τῆς κοσμογονίας
[37]	γίνεται. ὥσπερ γὰρ οἱ δηλητήριον	δι´	ἐπιβουλῆς λαβόντες ἄλλῳ φαρμάκῳ τὴν
[23]	δίκαιον δείκνυσι· τὸ δὲ χωρητὸν	δι´	ἐπινοίας ποιῆσαι τῷ ἐχθρῷ τὸ
[29]	μάχεται; ~Ἀλλὰ μεταβάντες ἀπὸ τούτου	δι´	ἑτέρων πάλιν κακίζειν ἐπιχειροῦσι τὸν
[18]	ἐκεῖνος ναός, αἱ νενο– μισμέναι	δι´	ἔτους θυσίαι, πάντα ὅσα παρὰ
[34]	κἂν μὴ ἐπικληθῇ παρ´ αὐτῶν	δι´	εὐχῆς τὸ θεῖον, τῇ τοῦ
[22]	καταλιπεῖν τινὰ δικαιολογίας ἀφορμὴν τῷ	δι´	ἡδονῆς καταδουλωσαμένῳ τὸν ἄνθρωπον. καθάπερ
[21]	συμφορᾷ τοῦ ἀνθρώπου τοῦ ἑαυτὸν	δι´	ἡδονῆς τῷ ἐχθρῷ τῆς ζωῆς
[16]	τῇ τῆς φύσεως ἡμῶν κινήσει,	δι´	ἧς ἥ τε ψυχὴ πρὸς
[35]	τίς οὖν ἐστὶν ἡ ἐπίνοια	δι´	ἧς καὶ ἐν ἡμῖν πληροῦται
[26]	γὰρ τοῦ κατ´ ἀξίαν ἀντίδοσις,	δι´	ἧς ὁ ἀπατεὼν ἀνταπατᾶται, τὸ
[35]	τις τῆς αὐτῆς ὁδοῦ λάβοιτο	δι´	ἧς ὁ ἐν αὐτῷ γενόμενος
[28]	τὸν βίον εἴσοδος μία ἐστί,	δι´	ἧς παράγεται ἐπὶ τὴν ζωὴν
[38]	κατὰ τὴν πίστιν λόγου, ὃν	δι´	ὀλίγου μὲν καὶ ἐπὶ τῆς
[6]	δυνατὸν δ´ ἂν εἴη καὶ	δι´	ὀλίγου τοῖς εὐπειθεστέροις παραθέσθαι τὸν
[27]	ὕφασμα, ὡς ἂν ὁμότιμον ἑαυτῷ	δι´	ὅλου τὸ ἱμάτιον γένοιτο, κατὰ
[1]	φαμὲν εἶναι τὸν λόγον, οὔτε	δι´	ὅλου τὸν αὐτὸν ὄντα τῷ
[35]	οὐ χωρεῖ τὴν ἀκριβῆ μίμησιν	δι´	ὅλων ἡ φύσις, ἀλλ´ ὅσον
[5]	ἀλλ´ ἢ τὸν λόγον αὐτόν,	δι´	οὗ τὰ πάντα τὴν εἰς
[12]	ἐξ ἀσθενείας τὴν φύσιν πάλιν	δι´	ὑγείας πρὸς ἑαυτὴν ἐπανάγειν, θεοῦ
[30]	τοῦ παντὸς τὴν ἐξουσίαν ἔχων	δι´	ὑπερβολὴν τῆς εἰς τὸν ἄνθρωπον
[0]	τῶν δογμάτων μυθοποιίας· οὐ γὰρ	δι´	ὧν ἄν τις ἐπανορθώσαιτο τὸν
[35]	τὴν ὁπλιτικὴν ἐμπειρίαν ἀνάγονται οἱ	δι´	ὧν βλέπουσιν πρὸς τὴν εὔρυθμόν
[26]	μέγα μυστήριον τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως.	δι´	ὧν γὰρ κατεμίχθη τῇ ἀνθρωπότητι,
[35]	καὶ τῆς τοῦ θανάτου μιμήσεως,	δι´	ὧν ἐκλύεταί πως ὁ ἄνθρωπος
[28]	ἄλλα πρὸς ἄλλην ἐνέργειαν μεμερισμένα,	δι´	ὧν ἡ αἰσθητική τε καὶ
[39]	παραδέδοται πρόσωπά τε καὶ ὀνόματα	δι´	ὧν ἡ γέννησις τοῖς πιστεύουσι
[12]	πεποιήμεθα, πάντα τοῖς ἱστορηθεῖσιν ἔργοις,	δι´	ὧν ἡ θεία χαρακτηρίζεται φύσις,
[28]	ὁ θεὸς τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ,	δι´	ὧν ἡ φύσις πρὸς τὸν
[9]	τὰ ἐφεξῆς οὐχ ὁμοίως ἕξει,	δι´	ὧν μάλιστα τὸ μυστήριον τῆς
[12]	τῆς πίστεως παρεγράφοντο· εἰ δὲ	δι´	ὧν νοεῖται θεός, πάντα ἐν
[33]	καὶ ὕδωρ καὶ πίστις ἐστὶ	δι´	ὧν τὸ τῆς ἀναγεννήσεως πληροῦται
[13]	τῇ ἀπιστίᾳ· ὁμολογεῖς γὰρ πάντως	δι´	ὧν ὑπὲρ πίστιν ἡγῇ τὸ
[37]	τι γενέσθαι τοῦ σώματος, μὴ	διὰ	βρώσεως καὶ πόσεως τοῖς σπλάγχνοις
[37]	λόγου θεοῦ καὶ ἐντεύξεως, οὐ	διὰ	βρώσεως προιὼν εἰς τὸ σῶμα
[15]	περιόδους, σώματος ὑπερχόμενος φύσιν, καὶ	διὰ	γεννήσεως παριὼν εἰς τὸν βίον,
[37]	σύστασιν οὐδὲν ἡμῖν γνώριμον ἔχει,	διὰ	δὲ τῆς ἐπεισαγομένης δυνάμεως ἐν
[8]	ἰατροῦ, ἀλλ´ οἱ κακῶς ἔχοντες.	διὰ	δὲ τὸ πολλὴν γεγενῆσθαι τῇ
[23]	παθῶν τὴν ἐξουσίαν, καὶ τὴν	διὰ	θαλάσσης πορείαν, οὐ διαχωροῦντος ἐφ´
[8]	κατὰ τὴν φύσιν τὸ μὴ	διὰ	κτίσεως ἔχον τὴν γένεσιν, τὰ
[6]	ἐστιν ἀνεπίδεκτος, πᾶν δὲ τὸ	διὰ	κτίσεως ὑποστὰν συγγενῶς πρὸς τὴν
[37]	καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος, ἁγιάζεται	διὰ	λόγου θεοῦ καὶ ἐντεύξεως, οὐ
[27]	τε καὶ τελευτῇ καὶ τοῖς	διὰ	μέσου πᾶσιν, ἔδει διὰ πάντων
[27]	τέλους ἑαυτὴν ἐπεκτείνασα καὶ τὰ	διὰ	μέσου τούτων πάντα διαλαβοῦσα. μιᾶς
[3]	δόγματι συμβαίνειν τὸν λόγον, ἀλλὰ	διὰ	μέσου τῶν δύο ὑπολήψεων χωρεῖν
[32]	μιᾷ προσηγορίᾳ διαλαμβάνει, πᾶν τὸ	διὰ	μέσου τῶν ἐπουρανίων καὶ ὑποχθονίων
[8]	πρὸς τὴν ἐξ ἀρχῆς χάριν	διὰ	μετανοίας ἀνακαλέσασθαι; τὸ δὲ διὰ
[15]	ἡμῶν τὴν ἀλήθειαν, ὡς ἂν	διὰ	μηδενὸς ἡ πίστις κωλύοιτο τῶν
[35]	ἐστιν ἡ σπουδὴ ὁμοίως ἐπάναγκες	διὰ	μιμήσεως ἕπεσθαι, τὸ παρ´ αὐτοῦ
[0]	προσμαρτυροῦντος τῇ θείᾳ φύσει, τὸ	διὰ	πάντων αὐτὸν τῶν ἐνθεωρουμένων τῇ
[27]	τοῖς διὰ μέσου πᾶσιν, ἔδει	διὰ	πάντων γενέσθαι τὴν ἐκπλύνουσαν δύναμιν,
[27]	πρὸς τὴν φύσιν ἡμῶν ἀνακιρνάμενον	διὰ	πάντων δέξασθαι τῶν ἰδιωμάτων αὐτῆς
[30]	τοῦ μυστηρίου μέμφεσθαι, τὸ μὴ	διὰ	πάντων διήκειν τῶν ἀνθρώπων τὴν
[32]	ἅπαξ μετασχεῖν ἐγνωκότα τῆς ἀνθρωπότητος	διὰ	πάντων ἔδει γενέσθαι τῶν ἰδιωμάτων
[27]	ἢ οὕτω γ´ ἂν μὴ	διὰ	πάντων ἐπ´ ἴσης διήκειν τὴν
[32]	ἴδιόν ἐστι τῆς θεότητος τὸ	διὰ	πάντων ἥκειν καὶ τῇ φύσει
[5]	ἂν εἰκὼν ὀνομάζοιτο; οὐκοῦν τὸ	διὰ	πάντων πρὸς τὸ θεῖον ὡμοιωμένον
[0]	πλῆθος ἀπὸ τοῦ δόγματος, τῆς	διὰ	πάντων ταὐτότητος εἰς τὸ ἓν
[24]	ἀνθρωπίνην κατεργάζεται σωτηρίαν. δεῖ γὰρ	διὰ	πάντων τὸ θεῖον ἐν ταῖς
[34]	διὰ τῶν θαυμάτων ἐστίν. ὥστε	διὰ	πάντων τὸ παρεῖναι τὸ θεῖον
[5]	μετουσίαν. πόθεν οὖν, ἐρεῖς, ὁ	διὰ	πάντων τοῖς καλλίστοις τετιμημένος τὰ
[26]	ὧν γὰρ κατεμίχθη τῇ ἀνθρωπότητι,	διὰ	πάντων τῶν τῆς φύσεως ἰδιωμάτων
[29]	ἀνθρώποις ἀτόλμητον ἦν, ὡς ἂν	διὰ	πάσης τῆς ἀρρωστίας προχωρήσειεν ἡ
[6]	μία τις κατὰ τὸ ὁμότιμον	διὰ	πάσης τῆς κτίσεως ἡ χάρις
[37]	ἐφάπτεσθαι. οὐκοῦν ἡ ψυχὴ μὲν	διὰ	πίστεως πρὸς αὐτὸν ἀνακραθεῖσα τὰς
[39]	τὸ μὴ δεόμενον, καὶ τοῦ	διὰ	προκοπῆς ἀνιόντος τὸ μὴ ἔχον
[12]	τοὺς ἀνθρώπους, θεοῦ τὸ συντηρεῖν	διὰ	προνοίας τὰ ὄντα, θεοῦ τὸ
[19]	ἑαυτῆς σώζουσα τὸ ἀνθρώπινον, οὐ	διὰ	προστάγματος κατεργαζομένη τὸ κατὰ πρόθεσιν.
[15]	τοῦ ὕψους τῆς θεικῆς δόξης,	διὰ	προστάγματος σῶσαι τὸν ἄνθρωπον, τὰς
[34]	ἡ γὰρ κατασκευὴ τοῦ τὴν	διὰ	σαρκὸς ἡμῖν ἐπιφανεῖσαν δύναμιν ἀληθῶς
[12]	καταλαμβάνομεν, οὕτως καὶ ἐπὶ τοῦ	διὰ	σαρκὸς ἡμῖν φανερωθέντος θεοῦ ἱκανὴν
[12]	τὸ βρῶσιν καὶ πόσιν τοῖς	διὰ	σαρκὸς τὴν ζωὴν εἰληχόσι χαρίζεσθαι,
[32]	γὰρ ἂν γένοιτο, φησί, τοῦ	διὰ	σταυροῦ θάνατος ἀτιμότερος; τί οὖν
[21]	κύνα πρὸς τὴν σκιὰν οὗ	διὰ	στόματος ἔφερε, μεθεῖναι μὲν τὴν
[27]	ὑψηλῆς ἀξίας οὔτε κάτω βλέπει	διὰ	συγκρίσεως, οὔτε ἄνω· πάντα γὰρ
[9]	μηδὲ τὸ ἐφεξῆς τῶν λεγομένων	διὰ	τὰ προειρημένα συμπαραδέχεσθαι. τὸ γὰρ
[8]	διὰ μετανοίας ἀνακαλέσασθαι; τὸ δὲ	διὰ	τὰς σωματικὰς ἀλγηδόνας, αἳ τῷ
[5]	εἶναι λόγον θεοῦ καὶ πνεῦμα	διά	τε τῶν κοινῶν ἐννοιῶν ὁ
[8]	μυρίων ἑτέρων, ὧν τὸ πλῆθος	διὰ	τὴν ἀμετρίαν παραδραμούμεθα. θεὸν δὲ
[32]	τὸ μυστήριον εὐλογώτερον εἴποι μὴ	διὰ	τὴν γένεσιν συμβεβηκέναι τὸν θάνατον,
[8]	καθώς πού φησιν ἡ προφητεία,	διὰ	τὴν ἐν βάθει γενομένην πρὸς
[8]	τοῦ θεοῦ κηδεμονίας. τὸ ζῇν	διὰ	τὴν τῶν καταθυμίων ἀπόλαυσιν αἱρετόν
[37]	φύσεως, ὅπερ ἐν ἡμῖν γενόμενον	διὰ	τῆς ἀλλοιωτικῆς δυνάμεως ἐξαιματοῦται καὶ
[37]	αἷμα καὶ σῶμα γίνεται, καταλλήλως	διὰ	τῆς ἀλλοιωτικῆς δυνάμεως πρὸς τὸ
[23]	ἐν αὐτῷ θεωρήσαντα, ἣν ἤδη	διὰ	τῆς ἁμαρτίας κεχείρωτο. διὰ τοῦτο
[40]	τῷ ὄντι γεννώμενοι. ἡ γὰρ	διὰ	τῆς ἀναγεννήσεως γινομένη τῆς ζωῆς
[35]	ἔργῳ τὴν ζωὴν ἐνεργήσας, ἵνα	διὰ	τῆς ἀναληφθείσης παρ´ αὐτοῦ καὶ
[8]	ὕλην, πάλιν ἀμιγὲς τοῦ ἐναντίου	διὰ	τῆς ἀναστάσεως ἀναπλάσας, πρὸς τὸ
[8]	εἰς τὸ ἐξ ἀρχῆς σχῆμα	διὰ	τῆς ἀναστάσεως ἀναπλασθείη. τὸ δὲ
[32]	ὁ θεοδόχος ἄνθρωπος ἦν, ὁ	διὰ	τῆς ἀναστάσεως συνεπαρθεὶς τῇ θεότητι,
[35]	καὶ τῆς ψυχῆς ἐκρυείσης πάλιν	διὰ	τῆς ἀναστάσεως σῶον καὶ ἀπαθῆ
[16]	εἰς ἄλληλα δὲ πάλιν ἐπαναγαγεῖν	διὰ	τῆς ἀναστάσεως, ὡς ἂν αὐτὸς
[18]	θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις,	διὰ	τῆς ἀνθρωπίνης ἐπιδημήσασα φύσεως, πάντα
[16]	τὸ νοερὸν τοῦ ἀνθρωπίνου συγκρίματος,	διὰ	τῆς ἀρρήτου ἐκείνης καὶ ἀνεκφράστου
[16]	τῆς ἐμμιχθείσης τῇ φύσει κακίας	διὰ	τῆς διαλύσεως ἡμῶν ἐκρυείσης, οἷον
[32]	Ἐφέσῳ λαόν, δύναμιν αὐτοῖς ἐντιθεὶς	διὰ	τῆς διδασκαλίας πρὸς τὸ γνῶναι
[16]	πάλιν ἑνώσας τῷ οἰκείῳ σώματι	διὰ	τῆς δυνάμεως ἑαυτοῦ τῆς ἑκατέρῳ
[38]	ἤδη προεξεθέμεθα ἐν ἑτέροις πόνοις,	διὰ	τῆς δυνατῆς ἡμῖν σπουδῆς ἐν
[5]	ἔχειν. καθάπερ γὰρ ὁ ὀφθαλμὸς	διὰ	τῆς ἐγκειμένης αὐτῷ φυσικῶς αὐγῆς
[5]	ἑαυτῇ τὸ ἀθάνατον, ὡς ἂν	διὰ	τῆς ἐγκειμένης δυνάμεως γνωρίζοι τε
[18]	οἰκουμένης ἡ τῶν δαιμόνων ἀπάτη,	διὰ	τῆς εἰδωλομανίας τῆς ζωῆς τῶν
[5]	ἐν κοινωνίᾳ τοῦ φωτὸς γίνεται,	διὰ	τῆς ἐμφύτου δυνάμεως τὸ συγγενὲς
[36]	δεομένων ἐστὶ σωτηρία. αὕτη δὲ	διὰ	τῆς ἐν ὕδατι καθάρσεως ἐνεργὸς
[6]	φλόγα ὕδωρ ἐμμίξειε τῷ ἐλαίῳ	διὰ	τῆς ἐπινοίας ταύτης ἀμαυρώσει τὴν
[7]	αἱρετικὴν παραδεδεγμένοις ἀπάτην ἰσχύν τινα	διὰ	τῆς ἐπιπολαίου πιθανότητος ἔχειν δοκεῖ·
[37]	ὑποστάσει ζωὴν οὐκ ἔχει, ἀλλὰ	διὰ	τῆς ἐπιρρεούσης αὐτῇ δυνάμεως συνέχει
[34]	ἀμφιβάλλοντες. τὸ δὲ προηγεῖσθαι τὴν	διὰ	τῆς εὐχῆς κλῆσιν τῆς θείας
[34]	ἐχούσης, εἰ συμπαραληφθείη καθηκόντως ἡ	διὰ	τῆς εὐχῆς συμμαχία, μᾶλλον ἐπιτελὲς
[39]	κτιστὴν φύσιν ἐν τῇ τριάδι	διὰ	τῆς ἠπατημένης ὑπολήψεως βλέποντα, ἔπειτα
[6]	τε καὶ αὐτόχειρα. ἐπειδὴ γὰρ	διὰ	τῆς θείας εὐλογίας δυναμωθεὶς ὁ
[16]	ἕνωσιν. τῆς γὰρ φύσεως ἡμῶν	διὰ	τῆς ἰδίας ἀκολουθίας καὶ ἐν
[6]	γῆς τὸν ἄνθρωπον ἔπλασε καὶ	διὰ	τῆς ἰδίας ἐμπνεύσεως τῷ πλάσματι
[26]	ἀπατεὼν ἀντιλαμβάνει, ὧν τὰ σπέρματα	διὰ	τῆς ἰδίας προαιρέσεως κατεβάλετο· ἀπατᾶται
[34]	πάντως παρεῖναι τὴν χάριν τοῖς	διὰ	τῆς μυστικῆς ταύτης οἰκονομίας ἀναγεννωμένοις
[37]	τῷ σώματι τοῦ δηλητηρίου βλάβην	διὰ	τῆς οἰκείας ἀντιπαθείας ἀπώσοιτο. τί
[40]	πάλιν σκώληκά τις ἀκούσας μὴ	διὰ	τῆς ὁμωνυμίας πρὸς τὸ ἐπίγειον
[17]	ἐν αὐτοῖς ἀποκαλυφθῆναι τὰ νῦν	διὰ	τῆς πίστεως μόνης ὁρώμενα· ἀναγκαῖον
[39]	ἁγίαν τριάδα καὶ οὕτως ἀρχηγὸν	διὰ	τῆς πνευματικῆς γεννήσεως ποιεῖσθαι τῆς
[5]	ὡς οἰκεῖον ἑκατέρου καὶ ὁμόφυλον	διὰ	τῆς ποιᾶς τοῦ σώματος διαπλάσεως
[10]	ἐπερχομένη, καὶ πρὸς τὰ καταχθόνια	διὰ	τῆς πολυπραγμοσύνης εἰσδύνουσα, πολλάκις δὲ
[40]	καὶ τέκνον ἐγένου θεοῦ, δεῖξον	διὰ	τῆς προαιρέσεως καὶ τὸν ἐν
[37]	γενέσθαι τὸ ἡμέτερον σῶμα, μὴ	διὰ	τῆς πρὸς τὸ ἀθάνατον κοινωνίας
[37]	οἰκονομίᾳ τῆς χάριτος ἑαυτὸν ἐνσπείρει	διὰ	τῆς σαρκός, ἧς ἡ σύστασις
[37]	ἐν τῷ ζῇν διαμένοι· ὥσπερ	διὰ	τῆς στερρᾶς τε καὶ ἀντιτύπου
[15]	εἶτα θανάτου γευόμενος, καὶ οὕτως	διὰ	τῆς τοῦ ἰδίου σώματος ἀναστάσεως
[23]	τούτων οὐκ ἀποκέκριται. τὸ γὰρ	διὰ	τῆς τοῦ σώματος περιβολῆς χωρητὴν
[8]	καὶ ὅσα ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν	διὰ	τῆς τῶν παθημάτων κοινωνίας ἀποσαρκωθείσαις
[17]	εἴδους πρὸς τοὺς εὐεργέτας ἀμφισβητοῦσι,	διὰ	τί προσήψατο τοῦ πονοῦντος μέρους
[30]	οὖν ἀγαθόν τι ἡ πίστις,	διὰ	τί, φασίν, οὐκ ἐπὶ πάντας
[23]	ὕδατος ὑποχερσουμένης τῇ βάσει, καὶ	διά	τινος ἀσφαλοῦς ἀντιτυπίας ὑπερειδούσης τὸ
[8]	βουλεύσασθαι τὸν τῆς σοφίας ἀναχωρήσαντα·	διὰ	τίνος ἔδει πάλιν πρὸς τὴν
[8]	τοῦ κακοῦ τὴν κοινωνίαν ἐπεσπασάμεθα,	διά	τινος ἡδονῆς οἷόν τι δηλητήριον
[8]	τὰς ἐμφυείσας ἐξ ἁμαρτιῶν κηλῖδας	διά	τινος ἰατρείας ἐξαιρεθῆναι, τούτου ἕνεκεν
[8]	παρὰ φύσιν ἐμφυὲν τῇ φύσει	διά	τινος συμπαθείας τῷ ὑποκειμένῳ προσίσχεται,
[21]	καλοῦ, ἢ τὸ παρατραπέντας αὐτοῦ	διά	τινος τῆς κατὰ τὸ φαινόμενον
[34]	ἀποστρέφουσιν. τὸ γὰρ πάντως συνεῖναι	διὰ	τὸ θεὸν εἶναι τὸν ἐπαγγειλάμενον
[2]	ἐδόθη καὶ λόγον εἶναι θεοῦ	διὰ	τὸ μὴ δεῖν ἐλλιπέστερον τοῦ
[9]	ὁ πρὸς τὸ ἀκόλουθον βλέπων	διὰ	τὸ μὴ δοκεῖν ἔξω τι
[8]	τοῦ ἀληθῶς καλοῦ ἡ κατανόησις	διὰ	τὸ μὴ μετέχειν αὐτὰ νοῦ
[39]	γεννηθῆναι παρὰ τοῦ κυρίου μαθὼν	διὰ	τὸ μήπω χωρῆσαι τοῦ μυστηρίου
[7]	σωματικῆς ἀπολαύσεως τὸ ἀγαθὸν ὁριζόμενοι	διὰ	τὸ πάθεσι καὶ ἀρρωστήμασιν ὑποκεῖσθαι
[9]	θεοπρεπὲς τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως	διὰ	τὸ περὶ τὸν θάνατον ἀπρεπὲς
[28]	μυστήριον, ὡς ἀπρεπὲς ὂν θεῷ	διὰ	τοιαύτης εἰσόδου τῆς τοῦ ἀνθρωπίνου
[8]	παρὰ φύσιν ἐπιγενομένας τῷ σώματι	διὰ	τομῆς ἢ καύσεως ἀποξύοντες οὐκ
[37]	ἄρτος εἰς θείαν μετέστη δύναμιν,	διὰ	τοῦ αὐτοῦ καὶ νῦν τὸ
[40]	αὐτοῖς ὤν, ἔπειτα ἐπιθρυλῶν ἑαυτῷ	διὰ	τοῦ βαπτίσματος τὴν πρὸς τὸ
[16]	ἡ γέννησις, ἡ αὔξησις, ἡ	διὰ	τοῦ ἐπιρρύτου τε καὶ ἀπορρύτου
[35]	ἐντελῶς πληρωθεῖσα. διεστάλη τε γὰρ	διὰ	τοῦ θανάτου τὰ ἡνωμένα καὶ
[5]	πρὸς τὸ θεῖον, ὡς ἂν	διὰ	τοῦ καταλλήλου πρὸς τὸ οἰκεῖον
[23]	χερσὶ τῶν διακονούντων ἐγγεωργούμενος καὶ	διὰ	τοῦ κόρου τῶν ἐσθιόντων πλείων
[37]	ἀλλ´ εὐθὺς πρὸς τὸ σῶμα	διὰ	τοῦ λόγου μεταποιούμενος, καθὼς εἴρηται
[35]	κατὰ τὸν βίον τοῦτον ἡ	διὰ	τοῦ λουτροῦ προκαθηγήσατο κάθαρσις, πρὸς
[37]	εἰς ἀεὶ καταμεριζόμενον ὅλον ἑκάστου	διὰ	τοῦ μέρους γίνεσθαι καὶ αὐτὸ
[37]	ἐξαιματοῦται καὶ μάλιστά γε εἰ	διὰ	τοῦ οἴνου λάβοι τὴν δύναμιν
[17]	ἔχει τὴν ὠφέλειαν καὶ οὔπω	διὰ	τοῦ παρόντος βίου τηλαυγῶς καθορᾶται·
[26]	ὕλης τῷ χρυσῷ καταμιχθείσης, τῇ	διὰ	τοῦ πυρὸς δαπάνῃ τὸ ἀλλότριόν
[8]	δὲ αἰτία τῆς λύσεως δήλη	διὰ	τοῦ ῥηθέντος ἡμῖν ὑποδείγματος. ἐπειδὴ
[32]	ἐμμεῖναι τῷ θανάτῳ, καὶ τὰς	διὰ	τοῦ σιδήρου κατὰ τοῦ σώματος
[8]	τῇ νεκρότητι σβέννυσθαι. οὐκοῦν ἐπισκεψάσθω	διὰ	τοῦ σκυθρωποῦ τούτου τὴν ὑπερβολὴν
[32]	διαμονὴ τῶν ὄντων καταναγκάζει· τοῦτο	διὰ	τοῦ σταυροῦ διδασκόμεθα, τετραχῆ τοῦ
[37]	μου. πάσης δὲ σαρκὸς καὶ	διὰ	τοῦ ὑγροῦ τρεφομένης· οὐ γὰρ
[33]	ἄνθρωπον, τοῦτο καὶ περὶ τῆς	διὰ	τοῦ ὕδατος γινομένης ἀναγεννήσεως ἐρωτηθέντες
[35]	τῆς νεκρώσεως εἰκόνι τῇ γενομένῃ	διὰ	τοῦ ὕδατος τὸν ἀφανισμὸν ἐμποιῆσαι,
[35]	πυρὶ καὶ τῷ ὕδατι, οἱ	διὰ	τοῦ ὕδατος τοῦ μυστικοῦ τὸν
[6]	καὶ ὑπόθεσις γίνεται, οὕτως ἡ	διὰ	τοῦ φθόνου γενομένη πρὸς κακίαν
[6]	θεοῦ δύναμις τῆς τούτου βίας·	διὰ	τοῦτο ἀποστῆσαι τῆς ἐνισχυούσης αὐτὸν
[30]	κατὰ τὰ ἔθνη διαφορὰς διακρίνουσα·	διὰ	τοῦτο γὰρ παρὰ τὴν πρώτην
[6]	τὰ κατὰ τὸ ἐναντίον νοούμενα.	διὰ	τοῦτο ἐν τοῖς παροῦσι κακοῖς
[5]	φύσει πρὸς τὸ μετεχόμενον ἔχειν.	διὰ	τοῦτο καὶ ζωῇ καὶ λόγῳ
[37]	παρεδέξατο, ὁ δὲ φανερωθεὶς θεὸς	διὰ	τοῦτο κατέμιξεν ἑαυτὸν τῇ ἐπικήρῳ
[8]	πρόεισιν τὸ πονηρὸν εἰς ἐνέργειαν·	διὰ	τοῦτο ὁ μὲν τῆς διαλύσεως
[29]	πονηρίας εἶδος ἐγκεκρυμμένον τῇ φύσει.	διὰ	τοῦτο οὐκ εὐθὺς μετὰ τὸν
[23]	ἤδη διὰ τῆς ἁμαρτίας κεχείρωτο.	διὰ	τοῦτο περικαλύπτεται τῇ σαρκὶ ἡ
[32]	οἱονεὶ χεῖρα τῷ κειμένῳ ὀρέγων	διὰ	τοῦτο πρὸς τὸ ἡμέτερον ἐπικύψας
[8]	φύσει τὸ κακὸν καταμίξαντες, καὶ	διὰ	τοῦτο τῆς κατὰ τὸ ἀπαθὲς
[8]	αἴσθησιν κινημάτων ἡ νοερὰ φύσις,	διὰ	τοῦτο τῆς περὶ τὸ καλὸν
[6]	ἀμοιροίη τῆς τοῦ κρείττονος φύσεως.	διὰ	τοῦτο τὸ μὲν κατάλληλον τῇ
[35]	καὶ μὴ τραπῆναι πρὸς πάθος.	διὰ	τοῦτο τοίνυν ἀναγκαῖον ἡμῖν τὸ
[1]	καὶ ἀσθενὴς ἡμῶν ἡ φύσις,	διὰ	τοῦτο ὠκύμορος ἡ ζωή, ἀνυπόστατος
[7]	τῆς ἑαυτῶν πλάνης προβάλλουσιν, ὡς	διὰ	τούτου πονηρὸν εἶναι τὸν τῆς
[0]	κόσμον οἰκονομουμένων προσαχθήσεται πρὸς τὸ	διὰ	τούτων εἶναί τινα δύναμιν τὴν
[28]	γεννήσεως τρόπον διαθρυλλοῦσι, καὶ οἴονται	διὰ	τούτων ἐπιγέλαστον ποιεῖν τὸ μυστήριον,
[26]	ἐχρήσατο, οὐ μόνον τὸν ἀπολωλότα	διὰ	τούτων εὐεργετῶν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν
[28]	περιέχει ἡμῶν τὸ μυστήριον, εἰ	διὰ	τούτων κατεμίχθη ὁ θεὸς τῷ
[8]	εὐεργεσίας· τάχα γὰρ ἂν μᾶλλον	διὰ	τούτων προσαχθείη θαυμάσαι τὴν χάριν
[26]	δριμυσσόμενοι, εἰ δὲ τὸ ὑγιαίνειν	διὰ	τούτων προσγένοιτο καὶ ἡ τῆς
[15]	πρὸς γὰρ τὰ γινόμενα βλέποντες,	διὰ	τούτων τὴν τοῦ ἐνεργοῦντος ἀναλογιζόμεθα
[6]	τὸ ὄνομα ἐντός ἐστι τῆς	διὰ	τῶν αἰσθητηρίων κατανοήσεως. ἀλλ´ ὥσπερ
[30]	προσαχθῆναι τὴν θεραπείαν ἔτι πλημμελεῖται	διὰ	τῶν ἁμαρτημάτων ὁ ἀνθρώπινος βίος,
[1]	κατὰ τὴν φύσιν ἐκείνῳ τῷ	διὰ	τῶν αὐτῶν γνωρισμάτων εὑρισκομένῳ· εἴτε
[1]	ποιοῖτο τῆς τοῦ πατρὸς καταλήψεως,	διὰ	τῶν αὐτῶν εὑρήσει σημείων καὶ
[13]	τῶν εἰρημένων τὸ γεγεννῆσθαι αὐτόν,	διὰ	τῶν αὐτῶν τούτων πάντως οὐδὲ
[0]	πολλὰ δὲ εἶναι τὰ τέλεια	διὰ	τῶν αὐτῶν χαρακτηριζόμενα λέγοι, ἀνάγκη
[0]	ἄν τις ἐπανορθώσαιτο τὸν Σαβέλλιον,	διὰ	τῶν αὐτῶν ὠφελήσει καὶ τὸν
[20]	ἂν φανείη ἡ πρόθεσις, μὴ	διὰ	τῶν γιγνομένων φανερουμένη; τὰ δὲ
[34]	τὸν ἐν σαρκὶ φανερωθέντα, τοῖς	διὰ	τῶν γινομένων θαύμασι τὴν φύσιν
[5]	κοινῶν ἐννοιῶν ὁ Ἕλλην καὶ	διὰ	τῶν γραφικῶν ὁ Ἰουδαῖος ἴσως
[18]	κόσμον ἔθνεσιν ἦν, τὸ θεραπεύειν	διὰ	τῶν εἰδώλων τοὺς δαίμονας ἐν
[13]	συνδιηγήσατο. εἰ οὖν πιστόν ἐστι	διὰ	τῶν εἰρημένων τὸ γεγεννῆσθαι αὐτόν,
[1]	ὁ κόσμος ὁμολογεῖται, ἀπεδείχθη δὲ	διὰ	τῶν εἰρημένων τοῦ λόγου ἔργον
[6]	οὔσης ἐναντιώσεως, ἐπινενόηταί τις ἁρμονία	διὰ	τῶν ἐναντίων ἁρμοζομένη παρὰ τῆς
[28]	ἀνήνυτον, πάντοτε πρὸς τὸ λεῖπον	διὰ	τῶν ἐπιγινομένων ἑαυτὴν ἀντεισαγούσης τῆς
[34]	προσδεοίμεθα, τὸ μὲν θεὸν εἶναι	διὰ	τῶν θαυμάτων αὐτῶν πεπιστευκότες, ἴδιον
[23]	ὑπερεχούσης δυνάμεως· καὶ τὴν ἠρέμα	διὰ	τῶν θαυμάτων ἐπὶ τὸ μεῖζον
[34]	ἡ δὲ τῆς θεότητος μαρτυρία	διὰ	τῶν θαυμάτων ἐστίν. ὥστε διὰ
[32]	γίγνεσθαι, μηδὲν τῆς εἰσόδου τῆς	διὰ	τῶν θυρῶν προσδεόμενον, ἐνισχύειν τε
[11]	γεγενῆσθαι θεὸν ἐν ἀνθρώπου φύσει	διὰ	τῶν ἱστορουμένων θαυμάτων οὐκ ἀμφιβάλλομεν,
[23]	ἐσθιόντων πλείων γιγνόμενος, ἥ τε	διὰ	τῶν ἰχθύων ὀψοφαγία, οὐ θαλάσσης
[13]	τοῦ φανέντος ἀπόδειξις, τὸ μὴ	διὰ	τῶν κατὰ φύσιν προιέναι τὸ
[7]	τῶν ψυχῶν καταστάσεις, δεικνύς, οἶμαι,	διὰ	τῶν λεγομένων, ὅτι οὐ δι´
[35]	τὸ ἴσον καταντῆσαι πέρας, μὴ	διὰ	τῶν ὁμοίων ὁδεύσαντας. καθάπερ γὰρ
[0]	ἑκάστης διαλέξεως προβαλλόμενον, ὡς ἂν	διὰ	τῶν παρ´ ἀμφοτέροις ὁμολογουμένων ἐκκαλυφθείη
[18]	τῷ παρόντι βίῳ φανερωθεῖσα, ἡ	διὰ	τῶν πραγμάτων αὐτῶν φημὶ μαρτυρία.
[18]	δὲ εἶδον τὸν προσδοκώμενον, ὃν	διὰ	τῶν προφητῶν τε καὶ τοῦ
[37]	τῇ φύσει τὴν σύστασιν, ἀλλὰ	διὰ	τῶν συνήθων τε καὶ καταλλήλων
[5]	ἢ ὄνομα, ἕν ἐστι τὸ	διὰ	τῶν φωνῶν σημαινόμενον, ἡ ἀίδιος
[10]	θεότητα λέγειν ἐμπεριείργεσθαι καὶ μὴ	διὰ	τῶν χωρητῶν ἡμῖν ὑποδειγμάτων στοχασμόν
[2]	οὐδὲ ἐκ μαθήσεως ἐγγινόμενον, οὔτε	διὰ	φωνῆς προφαινόμενον, οὔτε μετὰ τὸ
[32]	τὰ κατὰ τὸ πλάγιον πέρατα	διαβαίνει	ἡ ἔννοια. ἂν τοίνυν λογίσῃ
[16]	ἴσον ἡ τοῦ διακριθέντος ἕνωσις	διαβαίνει.	καὶ τοῦτό ἐστι τὸ μυστήριον
[18]	θεὸν ἐπιδεδημηκέναι τῷ βίῳ πιστεύσαντας	διαβάλλειν	τὴν παρουσίαν, ὡς οὐκ ἐν
[28]	ὡς ἄτιμόν τι ἢ πονηρὸν	διαβάλλεται;	πρὸς ἕνα γὰρ σκοπὸν ἡ
[31]	ἔτι κατὰ τὸ εὔλογον ἢ	διαβάλλοι	τὸν ἀκόλαστον ἢ ἐπαινοίη τὸν
[28]	ὡς αἰσχρόν τε καὶ ἀπρεπὲς	διαβάλλοιτο.	εἰ οὖν μόνης κακίας τὸ
[8]	εἴ γέ τις ἐν ὀδύναις	διαβιῴη,	παρὰ πολὺ τῷ τοιούτῳ τὸ
[28]	πόρρω τῆς κατὰ κακίαν ἐστὶ	διαβολῆς,	ἢ οὕτω γ´ ἂν ἐπὶ
[0]	τινα δύναμιν τὴν ἐν τούτοις	διαδεικνυμένην	καὶ τοῦ παντὸς ὑπερκειμένην ὁμολογῆσαι·
[20]	τεχνικὸν τῆς οἰκονομίας τοῦ θεοῦ	διαδείκνυσιν.	ἐπεὶ δέ, καθὼς ἐν τοῖς
[8]	τῆς πρὸς τὸ ἐναντίον αὐτὰ	διαδεχομένης	κινήσεως· ἐπεὶ οὖν ἐν τούτοις
[28]	δι´ ἑαυτῶν τῇ φύσει τὴν	διαδοχὴν	ἀντεισάγοντα. εἰ οὖν πρὸς τὸ
[16]	τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς	διάζευξιν	πάθος προσαγορεύοι, πολὺ πρότερον δικαῖος
[16]	διαμαρτάνει τὸ κήρυγμα, μηδεμιᾶς παθητικῆς	διαθέσεως	ἐν ταῖς περὶ θεοῦ ὑπολήψεσι
[7]	καὶ τῆς περὶ τὰς ἡδονὰς	διαθέσεως	τὸν νοῦν ἀποικίσαντες ἀπαθῶς ἐπεσκόπουν
[31]	ἐγγενέσθαι τὴν πίστιν, ἀλλὰ τῆς	διαθέσεως	τῶν δεχομένων τὸ κήρυγμα. ~Τί
[39]	ἰδίας ζωῆς. κατὰ γὰρ τὴν	διάθεσιν	τῆς καρδίας τοῦ προσιόντος τῇ
[28]	καὶ τὸν τῆς γεννήσεως τρόπον	διαθρυλλοῦσι,	καὶ οἴονται διὰ τούτων ἐπιγέλαστον
[7]	τῆς κατ´ αὐτῶν κατηγορίας προστήσασθαι.	διαιρεῖ	γὰρ ἐν τῷ πρὸς Κορινθίους
[6]	τῇ τῶν ὄντων φύσει τῆς	διαιρέσεως	ταύτης ἔξω φερόμενον. διῄρηται δὲ
[16]	ζωῆς, ἐν ἑαυτῷ μὲν στήσας	διαιρουμένην	τῷ θανάτῳ τὴν φύσιν, αὐτὸς
[15]	ἐλεεινῶς καὶ ἀθλίως τῆς ἀνθρωπότητος	διακειμένης;	ἀλλ´ ἐξῆν, φησί, καὶ εὐεργετηθῆναι
[20]	καὶ γὰρ ἐπὶ τῶν ἀρρώστως	διακειμένων	πολλοὶ μὲν ἴσως οἱ βουλόμενοι
[35]	ἡνωμένα καὶ πάλιν συνήχθη τὰ	διακεκριμένα,	ὡς ἂν καθαρθείσης τῆς φύσεως
[3]	τὸ πνεῦμα· ἀλλ´ ἐπειδὰν τὸ	διακεκριμένον	ἐν τούτοις κατανοήσῃς, πάλιν ἡ
[3]	καὶ ἐν μονάδι καταλαμβάνεται, καὶ	διακέκριται	τῇ ὑποστάσει καὶ οὐ διώρισται
[30]	ὁμόγλωσσοι πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν οἱ	διακονοῦντες	τὸν λόγον ἐκ θείας ἐπιπνοίας
[23]	ἕτοιμος ἄρτος ταῖς χερσὶ τῶν	διακονούντων	ἐγγεωργούμενος καὶ διὰ τοῦ κόρου
[35]	μὴν τελείως ἀφανισμόν, ἀλλά τινα	διακοπὴν	τῆς τοῦ κακοῦ συνεχείας, συνδραμόντων
[24]	αὐγαὶ καὶ ἡ τοῦ παντὸς	διακόσμησις	καὶ ἡ διηνεκὴς τῶν ὄντων
[16]	ψυχῆς κινηθείσης, πάλιν συνῆψε τὰ	διακριθέντα,	καθάπερ τινὶ κόλλῃ, τῇ θείᾳ
[16]	κατὰ τὸ ἴσον ἡ τοῦ	διακριθέντος	ἕνωσις διαβαίνει. καὶ τοῦτό ἐστι
[10]	περιδεδραγμένον ὕλης, καὶ λόγος μὲν	διακρίνει	τό τε ἐπὶ τῆς ὕλης
[1]	τινος ὢν λόγος· εἰ οὖν	διακρίνει	τῷ σχετικῷ τῆς σημασίας ἡ
[7]	καλοῦ τε καὶ τοῦ ἐναντίου	διακρίνειν	τὴν φύσιν. ὁ γὰρ πνευματικός,
[16]	τό τε σῶμα τῆς ψυχῆς	διακρίνεται·	καταμιχθέντα δὲ πρὸς ἑκάτερον τούτων,
[16]	τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς	διακρίνεται.	τὸν δὲ θεόν φαμεν ἐν
[0]	πᾶσα ἐπὶ τῶν μηδεμιᾷ παραλλαγῇ	διακρινομένων	ἀλλ´ ἐν τοῖς αὐτοῖς θεωρουμένων
[0]	ἡ ἔννοια ἐφ´ ὧν τὸ	διακρῖνον	οὐκ ἔστι, μὴ ὑπονοεῖν τὴν
[8]	τὸ καλὸν καὶ τὸ κακὸν	διακρινόντων,	οἳ οὐκ ἴσασιν ὅτι ἐκεῖνο
[30]	τὰς κατὰ τὰ ἔθνη διαφορὰς	διακρίνουσα·	διὰ τοῦτο γὰρ παρὰ τὴν
[16]	τῶν διεστώτων καὶ ἐν τῇ	διακρίσει	τῶν συμπεπλεγμένων ἢ ἡνωμένων. ὅπερ
[0]	οὐκ ἔστι, μὴ ὑπονοεῖν τὴν	διάκρισιν.	εἰ γὰρ μήτε παρὰ τὸ
[16]	ἀκολουθίας καὶ ἐν ἐκείνῳ πρὸς	διάκρισιν	τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς
[1]	τῆς εὐσεβείας λόγος οἶδέ τινα	διάκρισιν	ὑποστάσεων ἐν τῇ ἑνότητι τῆς
[26]	τὴν φύσιν, κἂν ἐπίπονος ἡ	διάκρισις	ᾖ. οὐκοῦν οὐδ´ ἂν παρ´
[3]	Ἑλληνισμοῦ ἡ κατὰ τὰς ὑποστάσεις	διάκρισις	μόνη, θεραπευθείσης ἑκατέρωθεν καταλλήλως τῆς
[26]	οὐκ ἄπονος μέντοι γίνεται ἡ	διάκρισις,	χρόνῳ τοῦ πυρὸς τῇ ἀναλωτικῇ
[19]	ἀνθυπενεχθέντων ἡμῖν ἰδίᾳ τὸν λόγον	διαλαβεῖν,	ὅτου χάριν ἡ θεία φύσις
[27]	τὰ διὰ μέσου τούτων πάντα	διαλαβοῦσα.	μιᾶς δὲ πᾶσιν ἀνθρώποις τῆς
[32]	τὴν μέσην κεραίαν μιᾷ προσηγορίᾳ	διαλαμβάνει,	πᾶν τὸ διὰ μέσου τῶν
[8]	τὸ αἰσθητὸν τοῦ ἀνθρώπου μέρος	διαλαμβάνουσα,	αὐτῆς δὲ τῆς θείας εἰκόνος
[23]	τῶν θαυμάτων ἐπὶ τὸ μεῖζον	διαλάμπουσαν	δύναμιν κατανοήσας, ἐπιθυμητὸν μᾶλλον ἢ
[37]	ἀναγκαίως καὶ τοῦ συνάγοντος τὸ	διαλελυμένον	ἐπεδεήθημεν, ὡς ἂν ἐν ἡμῖν
[0]	καὶ προτάσεις εὐλόγους ἐφ´ ἑκάστης	διαλέξεως	προβαλλόμενον, ὡς ἂν διὰ τῶν
[0]	πρός τινα τῶν ἑλληνιζόντων ἡ	διάλεξις	ᾖ, καλῶς ἂν ἔχοι ταύτην
[5]	καὶ περὶ τούτων ἐν ὀλίγοις	διαληψόμεθα.	τὸ νῦν ἐν ἀτόποις εἶναι
[8]	τῷ θανάτῳ τὴν ζωὴν ἡμῶν	διαλύεσθαι,	καὶ τοῦτό φησι τῶν κακῶν
[8]	οὐχ ἅπτεται. πῶς γὰρ ἂν	διαλυθείη	τὸ μὴ συγκείμενον; ἐπεὶ δὲ
[16]	τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως, τὸ	διαλυθῆναι	μὲν τῷ θανάτῳ τοῦ σώματος
[2]	προφαινόμενον, οὔτε μετὰ τὸ προενεχθῆναι	διαλυόμενον,	οὐδὲ ἄλλο τι πάσχοντα τοιοῦτον,
[37]	τοῦ βοηθοῦντος δύναμις, οὕτω τοῦ	διαλύοντος	τὴν φύσιν ἡμῶν ἀπογευσάμενοι πάλιν
[6]	ἐναντιότητος τὸν τῆς συμπνοίας εἱρμὸν	διαλυούσης·	κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ
[8]	σῶμά φημι, τῆς κακίας καταμιχθείσης,	διαλύσας	τὴν παραδεξαμένην τὸ κακὸν ὕλην,
[35]	ὥστε τῆς κακίας ἐν τῇ	διαλύσει	τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς
[35]	φύσεως ἐν τῇ τῶν συμφυῶν	διαλύσει,	ψυχῆς τε λέγω καὶ σώματος,
[16]	τῇ φύσει κακίας διὰ τῆς	διαλύσεως	ἡμῶν ἐκρυείσης, οἷον ἐπὶ τοῦ
[8]	διὰ τοῦτο ὁ μὲν τῆς	διαλύσεως	θάνατος ἐκ τῆς τῶν νεκρῶν
[8]	ἀγανακτεῖ πάντως ὁ πρὸς τὴν	διάλυσιν	βλέπων τοῦ σώματος, καὶ χαλεπὸν
[16]	ἡ τῶν συνεζευγμένων μετὰ τὴν	διάλυσιν	ἐπάνοδος εἰς ἀδιάλυτον ἕνωσιν, ἀλλήλοις
[16]	αὐτοῦ ἀνθρώπῳ πάλιν μετὰ τὴν	διάλυσιν	πρὸς τὸ σῶμα τῆς ψυχῆς
[7]	φύσιν σύνθετον οὖσαν καὶ εἰς	διάλυσιν	ῥεοῦσαν, ἐπακολουθεῖν δέ πως τοῖς
[16]	συνδρομή, ἡ τοῦ συντεθέντος πάλιν	διάλυσίς	τε καὶ πρὸς τὰ συγγενῆ
[16]	ποῦ τῆς θεῷ πρεπούσης ἐννοίας	διαμαρτάνει	τὸ κήρυγμα, μηδεμιᾶς παθητικῆς διαθέσεως
[39]	ὁ κίνδυνος, ἐν τῷ μὴ	διαμαρτεῖν	τοῦ συμφέροντος, κατ´ ἐξουσίαν προκειμένης
[8]	εἰς γένεσιν, ἐπειδὴ τοῦ καλοῦ	διαμαρτήσεσθαι	προεώρα τὸν γενησόμενον, ἢ ἀγαγόντα
[6]	τυχὸν τῆς κατὰ τὴν βουλὴν	διαμαρτίας·	εἰς τοῦτο γὰρ ἡ ἀκολουθία
[8]	ἁμαρτηθείσης, τῆς δὲ τοῦ καλοῦ	διαμαρτίας	τὴν τῆς ἐναντίας ἕξεως ὑπόστασιν
[23]	πάθος, τὰ μείζω τῶν ἐλαττόνων	διαμειβόμενος;	ἀλλὰ μὴν ἐν τοῖς ἀπ´
[15]	καὶ ἐν ἀπαθείᾳ τὸν θεὸν	διαμεῖναι.	ὁ γὰρ τῷ βουλήματι τὸ
[16]	καὶ σώματος, καὶ εἰς ἀεὶ	διαμεῖναι	τὴν ἕνωσιν. τῆς γὰρ φύσεως
[16]	ἀρρωστήματος, ἔξω πάθους ὁ θεραπευτὴς	διαμένει.	εἰ ἡ γένεσις αὐτὴ καθ´
[24]	ποιεῖται, πῶς τὸ πῦρ καὶ	διαμένει	πῦρ ὂν καὶ ἐν τῷ
[28]	ὁ δὲ σκοπός ἐστι τὸ	διαμένειν	ἐν τῇ ζωῇ τὸ ἀνθρώπινον.
[24]	γὰρ ἔχει φύσιν οὔτε σκότος	διαμένειν	ἐν φωτὸς παρουσίᾳ, οὔτε θάνατον
[32]	συμπαρεκτείνεσθαι· οὐ γὰρ ἄν τι	διαμένοι	ἐν τῷ εἶναι, μὴ ἐν
[37]	ἡμῖν γεῶδες ἐν τῷ ζῇν	διαμένοι·	ὥσπερ διὰ τῆς στερρᾶς τε
[40]	μεταποίησις, εἰ ἐν ᾧ ἐσμεν	διαμένοιμεν.	τὸν γὰρ ἐν τοῖς αὐτοῖς
[3]	ἡ τῆς φύσεως ἑνότης τὸν	διαμερισμὸν	οὐ προσίεται, ὡς μήτε τὸ
[16]	ἀπορρύτου τῆς τροφῆς τοῦ ὑποκειμένου	διαμονή,	ἡ τῶν στοιχείων περὶ τὸ
[32]	πᾶσιν εἶναι τοῖς οὖσιν ἡ	διαμονὴ	τῶν ὄντων καταναγκάζει· τοῦτο διὰ
[37]	τῷ καθ´ ἑαυτὸν σώματι τὴν	διαμονήν,	βρώσει καὶ πόσει περικρατῶν τὴν
[37]	καὶ εἰς τὴν τοῦ ὑγροῦ	διαμονὴν	καὶ συντήρησιν πότον γίνεται οὐκ
[6]	ὅρον συνωσθεὶς ἀπηνέχθη, καὶ τὴν	διανοητικὴν	δύναμιν, ἣν εἰς συνέργειαν τῆς
[33]	ἄνθρωπος λογικόν τι χρῆμα καὶ	διανοητικόν	ἐστι, νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν·
[40]	οὔτε τὸ λογικὸν οὔτε τὸ	διανοητικὸν	οὔτε τὸ ἐπιστήμης δεκτικὸν οὐδὲ
[15]	γὰρ τὸ λογικόν, οὔτε τὸ	διανοητικόν,	οὔτε τὸ ἐπιστήμης δεκτικόν, οὔτε
[1]	τῆς σημασίας ἡ τῶν ἀκουόντων	διάνοια	αὐτόν τε τὸν λόγον καὶ
[18]	ῥήματα διεφύλασσον, συνηθείᾳ μᾶλλον ἢ	διανοίᾳ	δουλεύοντες, οὔτε τὴν ἐπιφανεῖσαν ἐδέξαντο
[40]	ἐπίγειον τοῦτο θηρίον ἀποφερέσθω τῇ	διανοίᾳ·	ἡ γὰρ προσθήκη τοῦ ἀτελεύτητον
[7]	τὸ ὑψηλότερον ἔβλεπεν αὐτοῖς ἡ	διάνοια,	καὶ τῆς περὶ τὰς ἡδονὰς
[40]	καὶ ἡ ἀκόλαστος καὶ ἀσχήμων	διάνοια	καὶ τῦφος καὶ φθόνος καὶ
[0]	ἡ ἀιδιότης καὶ πᾶσα εὐσεβὴς	διάνοια	κατὰ τὸν αὐτὸν ὁμολογοῖτο τρόπον,
[39]	μοι νηφέτω τοῦ ἀκροατοῦ ἡ	διάνοια,	μὴ τῆς ἀστατούσης φύσεως ἑαυτὴν
[31]	εἰς τί γὰρ χρήσεται τῇ	διανοίᾳ,	τῆς τοῦ προαιρεῖσθαί τι τῶν
[37]	πάλιν πρὸς τὰ προκείμενα τὴν	διανοίαν.	ἐζητεῖτο γὰρ πῶς τὸ ἓν
[10]	πρὸς τὸ ἀνθρώπινον, τὴν θεοπρεπῆ	διάνοιαν	καὶ ἐν τῷ προσεγγισμῷ διασώσασθαι,
[35]	χρόνῳ ὑποκρινόμεθα, τοῦτο λαβόντες κατὰ	διάνοιαν	ὅτι, ὡς ἡμῖν ἐν ἐξουσίᾳ
[20]	τι πρὸς τὸ κρεῖττον τὴν	διάνοιαν	φέρει. ἀκόλουθον τοίνυν ἐπὶ τῆς
[8]	τοιαῦτα δέρματα τοῦ λόγου τὴν	διάνοιαν	φέρων· ποίων γὰρ ἀποσφαγέντων τε
[0]	εἴη χαλεπὸν τὸ ἐσκεδασμένον τῆς	διανοίας	εἰς πλῆθος θεῶν πρὸς μιᾶς
[30]	αὐτεξούσιον, ἐν τῇ ἐλευθερίᾳ τῆς	διανοίας	κείμενον. οὐκοῦν ἐπὶ τοὺς μὴ
[10]	ἡ δὲ ψυχὴ τοῖς τῆς	διανοίας	κινήμασι πάσῃ κατ´ ἐξουσίαν ἐφαπλοῦται
[39]	δῆλόν ἐστι τῷ καὶ ὁπωσοῦν	διανοίας	μετέχοντι, ὅτι τὸ ἑστὼς τοῦ
[8]	λόγων ἢ τῷ στοχασμῷ τῆς	διανοίας	ὑπάγεται. οὐκοῦν πρὸς τὸ πέρας
[8]	μὴ μετέχειν αὐτὰ νοῦ καὶ	διανοίας	χώραν οὐκ ἔχει. ἀλλ´ ὅτι
[8]	ἀρχὰς τὸν ἄνθρωπον καὶ σεσωκέναι	διαπεπτωκότα	μανθάνοντες. ~Ἀλλὰ μέχρι μὲν τούτων
[21]	ὡς ἀγαθὸς οἶκτον λαμβάνει τοῦ	διαπεπτωκότος,	ὡς σοφὸς οὐκ ἀγνοεῖ τὸν
[5]	διὰ τῆς ποιᾶς τοῦ σώματος	διαπλάσεως	τῷ μὲν τὸν ἀέρα, τῷ
[34]	καθὼς ἐν τοῖς ἔμπροσθεν εἴρηται,	διαπλάσσουσι	τὸ γεννώμενον, ἧς χωρισθείσης ἄπρακτός
[27]	ἐξ οὐρανοῦ, φησὶ τυχὸν ὁ	διαπτύων	ὡς αἰσχρόν τε καὶ ἄδοξον
[1]	δὲ παρ´ ἐκείνων ὁμολογούμενον ἱκανῶς	διαρθρώσει	τὸν ἡμέτερον λόγον. ὁ γὰρ
[12]	τόπων, θεοῦ τὸ πρὸς πάντα	διαρκῆ	τὴν δύναμιν ἔχειν καὶ πρό
[3]	λαμβάνειν, μὴ μέντοι δύνασθαι λόγῳ	διασαφεῖν	τὴν ἀνέκφραστον ταύτην τοῦ μυστηρίου
[28]	σκοπὸν ἡ τῶν ὀργανικῶν μελῶν	διασκευὴ	πᾶσα συντέτακται. ὁ δὲ σκοπός
[24]	καταφανῆ, τὰ ἐφεξῆς τοῦ μυστηρίου	διασκοπήσωμεν,	ἐν οἷς μάλιστα δείκνυται συγκεκραμένη
[3]	ἀκριβῶς τὰ βάθη τοῦ μυστηρίου	διασκοπούμενον	ἐν μὲν τῇ ψυχῇ κατὰ
[1]	ὁ λόγος ὑπενεχθείη, πάλιν προσήκει	διαστολῇ	τινὶ τεχνικῇ καὶ τὴν περὶ
[16]	πρὸς τὴν ἄρρηκτον ἕνωσιν τὸ	διασχισθὲν	συναρμόσας. καὶ τοῦτό ἐστιν ἡ
[7]	ὁ τῆς ἀγαθότητος τοῦ θεοῦ	διασώζοιτο	λόγος, εἴπερ ἐν κακοῖς μέλλοντα
[21]	προαιρέσεως τὴν πρὸς τὸ θεῖον	διασώζων	ὁμοίωσιν, τρεπτῆς δὲ φύσεως ὢν
[10]	διάνοιαν καὶ ἐν τῷ προσεγγισμῷ	διασώσασθαι,	πάσης περιγραφῆς ἐκτὸς εἶναι τὸ
[32]	τῆς κατὰ τὸν θάνατον οἰκονομίας	διαταθεὶς	ὁ τὸ πᾶν πρὸς ἑαυτὸν
[28]	ἀκολουθία, θείῳ βουλήματι καὶ νόμῳ	διαταχθεῖσα,	πόρρω τῆς κατὰ κακίαν ἐστὶ
[16]	ἀναστάσεως δι´ ἑνὸς ἐπὶ πᾶσαν	διατείνει	τὴν ἀνθρωπότητα. ὁ γὰρ τὴν
[32]	αὐτῶν εἶναι, καὶ μηδενὶ μέσῳ	διατειχίζεσθαι,	καὶ τῷ μὲν φαινομένῳ πρὸς
[10]	οὐκ ἔστιν ἀπ´ ἀλλήλων ταῦτα	διατεμόντας,	ἐφ´ ἑαυτῆς δεῖξαι τὴν φλόγα
[35]	ἡμῶν γινομένη ἐν τῷ γείτονι	διατυποῦται	στοιχείῳ. καὶ ὡς ἐκεῖνος ὁ
[27]	ἐν ἑκατέρῳ τῶν στοιχείων ἐνδιαιτώμενα	διαφέρει	τι ἀλλήλων ἐν τῷ μέρει
[1]	οὐ δέχεται, καὶ τὸ μὴ	διαφέρειν	κατὰ τὴν φύσιν αὐτόν τε
[11]	οὐκ ἐπιγινώσκομεν τρόπον, οὕτω κἀκεῖ	διαφέρειν	μὲν ἐπὶ τὸ μεγαλοπρεπέστερον τὴν
[32]	ἢ ὀνόματος ἢ τύπου ῥημάτων	διαφέρεται.	ἐπεὶ οὖν πᾶσα πρὸς αὐτὸν
[32]	ὀνομάζειν, οὐδὲν πρὸς τὴν ὀνομασίαν	διαφερόμεθα,	καλῶς ἂν ἔχοι καὶ περὶ
[3]	αὐτὸ καὶ ἀριθμητόν ἐστι καὶ	διαφεύγει	τὴν ἐξαρίθμησιν, καὶ διῃρημένως ὁρᾶται
[13]	τίκτεται καὶ μετὰ θάνατον ἐν	διαφθορᾷ	γίνεται. εἰ ταῦτα περιεῖχε τὸ
[26]	ἔχει. ὁ μὲν γὰρ ἐπὶ	διαφθορᾷ	τῆς φύσεως τὴν ἀπάτην ἐνήργησεν,
[39]	ὑπερέχον καὶ ἐνδέον ἐν ἡμῖν	διαφορὰ	διίστησιν αὐτὴν τῆς πρὸς ἑαυτὴν
[40]	τὸ μὴ παραδεχόμενον σβέσιν ἡ	διαφορά.	οὐκοῦν ἄλλο τι, καὶ οὐχὶ
[27]	πλέον καὶ μᾶλλον καὶ ἧττον	διαφορᾷ	σύνθετον ἐκ τοῦ ἀκολούθου τὸ
[31]	ἄκριτος ἡ κατὰ τὸν βίον	διαφορά.	τίς γὰρ ἂν ἔτι κατὰ
[8]	κατὰ τὸ σῶμα τῶν παθημάτων	διαφοραί,	ὧν αἱ μὲν ῥᾷον, αἱ
[35]	οὐδεμίαν ἐν τοῖς γινομένοις εὑρήσει	διαφοράν,	ἑκατέρου κατὰ τὸ τῆς φύσεως
[0]	τὸ πλέον καὶ ἔλαττον τὴν	διαφορὰν	ἐξευρίσκοι, διότι τὴν ἐλάττωσιν ὁ
[30]	οὔτε τὰς κατὰ τὰ ἔθνη	διαφορὰς	διακρίνουσα· διὰ τοῦτο γὰρ παρὰ
[0]	ἀλλὰ κατὰ τὰς τῶν θρησκειῶν	διαφορὰς	μεθαρμόζειν προσήκει καὶ τὴν κατήχησιν,
[0]	τρόπον, πάσης κατὰ πάντα λόγον	διαφορᾶς	ὑφαιρουμένης συνυφαιρεῖται κατ´ ἀνάγκην τὸ
[39]	κἂν ἐν τοῖς ἄλλοις τὸ	διάφορον	ᾖ, οὐδεμίαν κατὰ τὸ μέρος
[3]	μοναρχίας σχίζεσθαι κράτος εἰς θεότητας	διαφόρους	κατατεμνόμενον, μήτε τῷ Ἰουδαικῷ δόγματι
[32]	τε καὶ συναρμόζων ἐστί, τὰς	διαφόρους	τῶν ὄντων φύσεις πρὸς μίαν
[8]	ἀφ´ ὧν τὴν σύστασιν ἔσχε,	διάχυσις.	τὸ δὲ ἐν τούτοις γενόμενον
[23]	τὴν διὰ θαλάσσης πορείαν, οὐ	διαχωροῦντος	ἐφ´ ἑκάτερα τοῦ πελάγους, καὶ
[21]	πρὸς τὸ ὄντως ἀγαθὸν ἐπιθυμίας	διαψευσθεὶς	ὁ νοῦς πρὸς τὸ μὴ
[4]	ἐκ γὰρ τῶν συντρόφων αὐτῷ	διδαγμάτων	ἡ τῆς ἀληθείας ἔσται φανέρωσις.
[32]	ἐπειδὴ μέρος τι τῶν μυστικῶν	διδαγμάτων	καὶ ἡ κατὰ τὸ λουτρόν
[36]	λόγος καὶ ἡ τῶν γραφῶν	διδασκαλία	ἐντὸς τοῦ θείου γενέσθαι χοροῦ
[8]	ἔκδηλον καὶ τὰ αἰνίγματα τὴν	διδασκαλίαν	ἔχει. ἐπειδὴ γάρ, φησίν, ἐν
[40]	μέχρι τῶν εἰρημένων αὐτάρκη τὴν	διδασκαλίαν	ἡ κατήχησις ἔχειν. δεῖ γάρ,
[3]	κατανόησιν τῆς κατὰ τὴν θεογνωσίαν	διδασκαλίας	λαμβάνειν, μὴ μέντοι δύνασθαι λόγῳ
[5]	ἡμῖν παρατιθέμενος, τῆς αὐτῆς ἔχεται	διδασκαλίας.	ὁ γὰρ παράδεισος ἐκεῖνος καὶ
[32]	δύναμιν αὐτοῖς ἐντιθεὶς διὰ τῆς	διδασκαλίας	πρὸς τὸ γνῶναι τί ἐστι
[0]	οὐ μὴν ὁ αὐτὸς τῆς	διδασκαλίας	τρόπος ἐπὶ πάντων ἁρμόσει τῶν
[32]	ὄψιν γενέσθαι τῶν ὑψηλοτέρων νοημάτων	διδάσκαλον,	ὅθεν καὶ ὁ μέγας ὁρμηθεὶς
[6]	τῆς θείας ἀναδείκνυται φύσεως, καθὼς	διδάσκει	τῆς κοσμογονίας ὁ λόγος· Λαβὼν
[40]	τοιαῦτα σποράδην παρὰ τῆς γραφῆς	διδασκόμεθα.	ἐὰν ἐν τούτοις ᾖς, ἀληθῶς
[32]	καταναγκάζει· τοῦτο διὰ τοῦ σταυροῦ	διδασκόμεθα,	τετραχῆ τοῦ κατ´ αὐτὸν σχήματος
[25]	τοῦ θεὸν ἐν ἀνθρώπῳ γεγενῆσθαι	διδάσκοντος	τὸν οὐδὲ νῦν ἔξω τοῦ
[0]	ἡ ἐκκλησία, τοῦ κατὰ τὴν	διδαχὴν	πιστοῦ λόγου τῇ ἀκοῇ τῶν
[35]	τοσοῦτον ἐκ τῆς κατὰ τὴν	διδαχὴν	ὑφηγήσεως ἐνεργὸς γέγονεν ὅσον δι´
[30]	ἐγένοντο, ὡς ἂν μηδεὶς τῆς	διδαχῆς	τῶν ἀγαθῶν ἀμοιρήσειεν· πῶς ἂν
[13]	ἀκούεις καὶ τεθνάναι καὶ γεγεννῆσθαι	δίδως,	ἐκ τῶν αὐτῶν δώσεις πάντως
[5]	καὶ ἀιδιότητα ζωῆς τοῖς γευσαμένοις	δίδωσι,	πάντα ταῦτα συνᾴδει τοῖς προτεθεωρημένοις
[37]	ἀφθαρσίας μέτοχος γένοιτο. ταῦτα δὲ	δίδωσι	τῇ τῆς εὐλογίας δυνάμει πρὸς
[24]	τῷ τρόπῳ τῆς σωτηρίας ἡμῶν	διεδείχθη,	ἡ δύναμις ἐν τῷ γενέσθαι
[6]	τινα λόγον παρὰ τῶν πατέρων	διεδεξάμεθα·	ἔστι δὲ ὁ λόγος οὐ
[13]	καθηγήσατο, οὔτε τὸν θάνατον φθορὰ	διεδέξατο.	ἀπιστεῖς τῷ θαύματι; χαίρω σου
[10]	ἐφ´ ἑαυτῆς δεῖξαι τὴν φλόγα	διεζευγμένην	τῆς ὕλης, ἀλλ´ ἓν τὰ
[20]	ἑαυτοῦ τῶν ὑψηλῶν τούτων ὀνομάτων	διεζευγμένον	τῶν ἄλλων ἀρετὴ κατὰ μόνας
[32]	δύο πέρασι τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς	διειλημμένης	ἐν τῷ ἑνὶ γενόμενος τοῦ
[27]	ζωῆς ἡμῶν δύο πέρασιν ἑκατέρωθεν	διειλημμένης,	τὸ κατὰ τὴν ἀρχήν φημι
[37]	ὅτι ἄρτῳ κἀκεῖνο τὸ σῶμα	διεκρατεῖτο,	τὸ δὲ σῶμα τῇ ἐνοικήσει
[5]	τὰ παρόντα βλέπων καὶ οἴεται	διελέγχειν	τὸν λόγον οὐκ ἀληθεύοντα τῷ
[26]	θεραπείας τὸν σκοπὸν τῆς εὐεργεσίας	διελυμήνατο·	εἰ γὰρ καὶ παρ´ ἀμφοτέρων
[28]	τὸ διηνεκὲς τὸ γένος ἡμῶν	διεξάγεται·	ταῦτα γάρ, καθὼς εἴρηται, τῆς
[32]	φωνῆς ἢ τῆς πράξεως ἀνθρωπικῶς	διεξαγομένης,	τοῦ δὲ κατὰ τὸ κρυπτὸν
[35]	οἱ τὰς τῶν λαβυρίνθων πλάνας	διεξελθεῖν	ἀμηχανοῦντες, εἴ τινος ἐμπείρως ἔχοντος
[32]	ἔχοι καὶ περὶ τούτου βραχέα	διεξελθεῖν.	~Ἐπειδὰν γὰρ παρ´ ἡμῶν τὸ
[19]	τοῦ θεοῦ ὑπολήψεις ἐπὶ κεφαλαίων	διεξελθεῖν;	~Οὐκοῦν ὁμολογεῖται παρὰ πᾶσι μὴ
[35]	οἴκων ἀναστροφὰς διεξέρχονται, οὐκ ἂν	διεξελθόντες,	μὴ κατ´ ἴχνος ἑπόμενοι τῷ
[26]	μέχρι τῆς τοῦ θανάτου πείρας	διεξελθών,	τὰ προειρημένα πάντα κατείργασται, τόν
[5]	περὶ τούτων ἱστορικώτερον ὁ Μωσῆς	διεξέρχεται,	ἐν διηγήσεως εἴδει δόγματα ἡμῖν
[32]	μέρους ἀνάστασις ἐπὶ τὸ πᾶν	διεξέρχεται,	κατὰ τὸ συνεχές τε καὶ
[40]	αὐτὰ καὶ νῦν περὶ αὐτοῦ	διεξέρχονται,	ἐκ τῶν αὐτῶν ὀνομάτων κατονομάζουσι
[35]	καὶ ἀπατηλὰς τῶν οἴκων ἀναστροφὰς	διεξέρχονται,	οὐκ ἂν διεξελθόντες, μὴ κατ´
[32]	οὐδὲν οἶμαι δεῖν καθ´ ἕκαστον	διεξιέναι,	αὐτόθεν τοῦ λόγου τὸ ὑπὲρ
[23]	τὸ καθ´ ἕκαστον τῶν εὐαγγελικῶν	διεξίοι	θαυμάτων; ταύτην τοίνυν τὴν δύναμιν
[16]	ὑγιὲς περὶ τῆς θείας φύσεως	διεξιόντος·	εἰ δὲ τῆς φύσεως ἡμῶν
[15]	βίον, καὶ πᾶσαν ἀκολούθως ἡλικίαν	διεξιών,	εἶτα θανάτου γευόμενος, καὶ οὕτως
[21]	ἔχει, διότι πέρας οὐδὲν τοῦ	διεξο–	δευομένου καταλαμβάνεται· τὸ δὲ πρὸς
[16]	κατὰ τὸν ἴδιον εἱρμὸν πορευομένῃ	διεξοδικῶς	θεωρεῖται, τοῦτο κυριώτερον ἔργον ἂν
[11]	μεῖζον ἢ κατὰ λογισμῶν ἔφοδον,	διερευνᾷν	παραιτούμεθα. οὐδὲ γὰρ πᾶσαν τὴν
[35]	τὸν ἴδιον σκοπὸν ἐντελῶς πληρωθεῖσα.	διεστάλη	τε γὰρ διὰ τοῦ θανάτου
[16]	ἔν τε τῇ συγκρίσει τῶν	διεστώτων	καὶ ἐν τῇ διακρίσει τῶν
[16]	ἐστί, καὶ ἡ συνάφεια τῶν	διεστώτων	πάθος ἂν εἴη· κίνησις γάρ
[8]	προοιμίῳ πρὸς τοὺς Ἕλληνας ἡμῖν	διευκρινηθέντων,	ἐν οἷς ἀπεδείκνυτο ὁ τοῦ
[37]	τροφῆς μεθισταμένης. τούτων ἡμῖν τοῦτον	διευκρινηθέντων	τὸν τρόπον ἐπανακτέον πάλιν πρὸς
[8]	ἐξ ἀρχῆς χάριν ἀνακληθῆναι; τίνι	διέφερεν	ἡ τοῦ πεπτωκότος ἀνόρθωσις, ἡ
[29]	τῶν σωματικῶν νοσημάτων, ὅταν τις	διεφθορὼς	χυμὸς ὑφέρπῃ τοὺς πόρους, πρὶν
[18]	ἐκλαβόντες, τὰ τοῦ νόμου ῥήματα	διεφύλασσον,	συνηθείᾳ μᾶλλον ἢ διανοίᾳ δουλεύοντες,
[5]	ἀνάγκη τῆς ἀνθρωπίνης ἐπεστάτει ζωῆς,	διεψεύσθη	ἂν ἡ εἰκὼν κατ´ ἐκεῖνο
[12]	πάντα ἐν τοῖς περὶ αὐτοῦ	διηγήμασι	καθορᾶται, τί τὸ ἐμποδίζον τῇ
[18]	τῆς παρ´ αὐτοῖς θρησκείας ἐν	διηγήμασι	ψιλοῖς ὑπολείπεται, τοῦ ναοῦ μὲν
[13]	ὅρων τὰ περὶ τοῦ Χριστοῦ	διηγήματα,	ποῦ τὸ θεῖον; εἰ δὲ
[5]	ἱστορικώτερον ὁ Μωσῆς διεξέρχεται, ἐν	διηγήσεως	εἴδει δόγματα ἡμῖν παρατιθέμενος, τῆς
[6]	δὲ ὁ λόγος οὐ μυθώδης	διήγησις,	ἀλλ´ ἐξ αὐτῆς τῆς φύσεως
[8]	καὶ ἀνέκφραστοι ἀλγηδόνες, ὧν ἡ	διήγησις	ἐκ τοῦ ἴσου τὸ ἄφραστον
[27]	μὴ διὰ πάντων ἐπ´ ἴσης	διήκειν	τὴν τὸ πᾶν ἐπικρατοῦσαν δύναμιν
[30]	μέμφεσθαι, τὸ μὴ διὰ πάντων	διήκειν	τῶν ἀνθρώπων τὴν πίστιν ἐν
[6]	πάσης τῆς κτίσεως ἡ χάρις	διήκοι,	τῆς κάτω φύσεως πρὸς τὴν
[28]	τινὶ τῶν αἰσθητηρίων πρὸς τὸ	διηνεκὲς	τὸ γένος ἡμῶν διεξάγεται· ταῦτα
[24]	τοῦ παντὸς διακόσμησις καὶ ἡ	διηνεκὴς	τῶν ὄντων οἰκονομία τοσοῦτον ὅσον
[6]	τε καὶ αἰσθητὸν τῆς θεωρίας	διῃρημένης.	καὶ οὐδὲν ἂν παρὰ ταῦτα
[32]	τετραχῆ τοῦ κατ´ αὐτὸν σχήματος	διῃρημένου,	ὡς ἐκ τοῦ μέσου, καθ´
[16]	δὲ γενόμενος ἀρχὴ τῆς τῶν	διῃρημένων	ἑνώσεως. ~Ἀλλ´ οὔπω φήσει τις
[21]	ἐν τοῖς πρώτοις τοῦ λόγου	διῃρημένων	ὅτι μίμημα τῆς θείας φύσεως
[3]	καὶ διαφεύγει τὴν ἐξαρίθμησιν, καὶ	διῃρημένως	ὁρᾶται καὶ ἐν μονάδι καταλαμβάνεται,
[6]	τῆς διαιρέσεως ταύτης ἔξω φερόμενον.	διῄρηται	δὲ ταῦτα πρὸς ἄλληλα πολλῷ
[18]	αἰνιγμάτων τοῖς μυστικῶς ἐπαίειν ἐπισταμένοις	διῄρηται,	μέχρι τότε κατὰ τὴν ἐξ
[37]	λόγος, καθὼς ἐν τοῖς πρώτοις	διῄρηται,	ὁ καὶ θεὸς ὢν καὶ
[1]	τῷ μὲν ὑφεστάναι καθ´ ἑαυτὸν	διῄρηται	πρὸς ἐκεῖνον, παρ´ οὗ τὴν
[39]	καὶ ἐνδέον ἐν ἡμῖν διαφορὰ	διίστησιν	αὐτὴν τῆς πρὸς ἑαυτὴν συμφυίας·
[16]	γεγενῆσθαι τὸ θεῖον ὁ λόγος	διισχυρίζετο,	φεύγειν ἔδει τὴν ἀτοπίαν τοῦ
[9]	καὶ δάκρυον, συκοφαντία τε καὶ	δικα–	στήριον, καὶ σταυρός, καὶ θάνατος,
[40]	τῆς ἑκάστου προαιρέσεως κατὰ τὴν	δικαίαν	τοῦ θεοῦ κρίσιν ἀναφυόμενα τῷ
[22]	ἀποσπάσαντα τοῦ κρατοῦντος καταλιπεῖν τινὰ	δικαιολογίας	ἀφορμὴν τῷ δι´ ἡδονῆς καταδουλωσαμένῳ
[23]	τὴν τοῦ κρατουμένου λύτρωσιν τὸ	δίκαιον	δείκνυσι· τὸ δὲ χωρητὸν δι´
[26]	ἧς ὁ ἀπατεὼν ἀνταπατᾶται, τὸ	δίκαιον	δείκνυσιν, ὁ δὲ σκοπὸς τοῦ
[20]	τὸ σοφὸν φέροιτο, ἢ τὸ	δίκαιον,	εἰ μὴ μετὰ τοῦ δυνατοῦ
[20]	πιστεύειν τὸ θεῖον, ἀλλὰ καὶ	δίκαιον	καὶ ἀγαθὸν καὶ σοφὸν καὶ
[26]	σκοπὸν ἀποχωρίζειν τῆς κατὰ τὸ	δίκαιον	κρίσεως, ἀλλὰ συνάπτειν ἀλλήλοις εὐμηχάνως
[26]	ἐνταῦθα τῷ μὲν κατὰ τὸ	δίκαιον	λόγῳ ἐκεῖνα ὁ ἀπατεὼν ἀντιλαμβάνει,
[26]	δὲ τὸ μήτε παρατρέπειν τὸ	δίκαιον,	μήτε τὸν ἀγαθὸν τῆς φιλανθρωπίας
[26]	αὐτοῦ τοῦ ἀντικειμένου μὴ εἶναι	δίκαιόν	τε καὶ σωτήριον τὸ γεγονὸς
[20]	τὸ σοφόν φημι καὶ τὸ	δίκαιον.	~Τίς οὖν ἡ δικαιοσύνη; μεμνήμεθα
[21]	τὸ ἀγαθόν, τὸ σοφόν, τὸ	δίκαιον,	τὸ δυνατόν, τὸ ἄφθαρτον καὶ
[24]	τὸ ἀγαθόν, τὸ σοφόν, τὸ	δίκαιον,	τὸ δυνατόν, τὸ φθορᾶς ἀνεπίδεκτον,
[22]	~Τί οὖν ἐν τούτοις τὸ	δίκαιον;	τὸ μὴ τυραννικῇ τινὶ χρήσασθαι
[0]	γὰρ τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ	δίκαιον,	τό τε σοφὸν καὶ τὸ
[22]	μὴ τὸν τυραννικόν, ἀλλὰ τὸν	δίκαιον	τρόπον ἐπινοηθῆναι τῆς ἀνακλήσεως. οὗτος
[26]	τὴν ἀπάτην ἐνήργησεν, ὁ δὲ	δίκαιος	ἅμα καὶ ἀγαθὸς καὶ σοφὸς
[16]	διάζευξιν πάθος προσαγορεύοι, πολὺ πρότερον	δικαῖος	ἂν εἴη τὴν συνδρομὴν ἀμφοτέρων
[24]	καταλαμβάνεται, ἡ σοφία καὶ ἡ	δικαιοσύνη	ἐν τῷ τρόπῳ τῆς σωτηρίας
[21]	τὸ δίκαιον. ~Τίς οὖν ἡ	δικαιοσύνη;	μεμνήμεθα πάντως τῶν κατὰ τὸ
[26]	ἀλλήλοις εὐμηχάνως ἀμφότερα, τῇ μὲν	δικαιοσύνῃ	τὸ κατ´ ἀξίαν ἀντιδιδόντα, τῇ
[21]	ἄν τις ἀφροσύνῃ τὴν ἀληθῆ	δικαιοσύνην	προσάψειεν. ~Τί οὖν ἐν τούτοις
[26]	ἴσως τις ἐν τῇ τῆς	δικαιοσύνης	τε καὶ σοφίας ἐξετάσει τῆς
[26]	πάντων μάλιστα καὶ τοῦτο τῆς	δικαιοσύνης	τε καὶ τῆς σοφίας εἶναι
[26]	γίγνεται. ἴδιον μὲν γὰρ τῆς	δικαιοσύνης	τὸ ἐκεῖνα νέμειν ἑκάστῳ, ὧν
[30]	τοὺς μὴ προσαχθέντας τῇ πίστει	δικαιότερον	ἂν τὸ τοιοῦτον ἔγκλημα μετατεθείη,
[21]	ἂν εἴη καὶ ἡ τοῦ	δικαίου	κρίσις· οὐ γὰρ ἄν τις
[26]	καὶ τῆς σοφίας εἶναι συνθήσεται.	δικαίου	μὲν γάρ ἐστι τὸ κατ´
[20]	ἐστὶν ἀγαθόν, μὴ μετὰ τοῦ	δικαίου	τε καὶ σοφοῦ καὶ τοῦ
[20]	ἔστιν· οὔτε ἡ δύναμις τοῦ	δικαίου	τε καὶ σοφοῦ κεχωρισμένη ἐν
[23]	τοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ σοφοῦ, τοῦ	δικαίου.	τὸ μὲν γὰρ ἑλέσθαι σῶσαι
[20]	τὰ λοιπά, εἰ ἔξω τοῦ	δικαίου	τὸ σοφὸν φέροιτο, ἢ τὸ
[23]	ὁρᾷς ὅπως τὸ ἀγαθὸν τῷ	δικαίῳ	συνέζευκται καὶ τὸ σοφὸν τούτων
[20]	τοῖς φθάσασιν εἴρηται, πάντως τῷ	δικαίῳ	τὸ σοφὸν συνεζευγμένον ἀρετὴ γίγνεται,
[26]	προσεγγισμὸς τῆς θείας δυνάμεως πυρὸς	δίκην	ἀφανισμὸν τοῦ παρὰ φύσιν κατεργασάμενος
[18]	ἀνθρωπίνης ἐπιδημήσασα φύσεως, πάντα καπνοῦ	δίκην	εἰς τὸ μὴ ὂν μετεχώρησεν,
[21]	ἐνήργησεν ἡ ἀπάτη, μὴ δελέατος	δίκην	τῷ τῆς κακίας ἀγκίστρῳ τῆς
[5]	τιμίων ὀνομάζειν τις ἐθέλοι, οὐ	διοισόμεθα.	ὅ τι γὰρ ἂν εὑρεθῇ
[7]	πιθανότητος ἔχειν δοκεῖ· τοῖς δὲ	διορατικωτέροις	τῆς ἀληθείας σαθρὰ ὄντα καὶ
[23]	καὶ τῶν τῆς φύσεως ἀρρωστημάτων	διόρθωσιν	ἀπραγμάτευτόν τινα καὶ ψιλήν, ἐν
[35]	δυνάμεως, οὐχ ἡ ἐκ μεταμελείας	διόρθωσις,	ἀνάγκη πᾶσα καὶ τούτους ἐν
[27]	ἐγένετο τῆς φύσεως ἡμῶν ἡ	διόρθωσις,	εἰ τοῦ ἐπιγείου ζῴου νενοσηκότος
[27]	καθ´ ἑκάτερον εὑρίσκεται πέρας ἡ	διορθωτικὴ	τῆς φύσεως δύναμις, καὶ τῆς
[16]	φύσιν πρὸς κοινωνίαν πάθους ἐλθεῖν	διορίζονται.	ἀλλὰ καὶ πρὸς ταῦτα πάλιν
[6]	συγγενῶς πρὸς τὴν ἀλλοίωσιν ἔχει,	διότι	καὶ αὐτὴ τῆς κτίσεως ἡ
[21]	ἡ πρόοδος στάσιν οὐκ ἔχει,	διότι	πέρας οὐδὲν τοῦ διεξο– δευομένου
[0]	καὶ ἔλαττον τὴν διαφορὰν ἐξευρίσκοι,	διότι	τὴν ἐλάττωσιν ὁ τῆς τελειότητος
[30]	δὲ τοῖς λειψάνοις ἑαυτῆς ἔτι	διοχλοῦσαν	τὸν βίον. ἀλλ´ ἀφέντες καὶ
[6]	φύσεως ἡμῶν τὸ πιστὸν ἐπαγόμενος.	διπλῆ	τίς ἐστιν ἐν τοῖς οὖσιν
[1]	εἰκὸς εἶναι πεπιστευμένης καὶ οὐδεμίαν	διπλόην	καὶ σύνθεσιν ἐν ἑαυτῇ δεικνυούσης,
[37]	ἔχειν τὴν οἰκειότητα. ~Ἀλλ´ ἐπειδὴ	διπλοῦν	τὸ ἀνθρώπινον, ψυχῇ τε καὶ
[2]	τούτου μετὰ πνεύματος θεωρουμένου ἐκεῖνος	δίχα	πνεύματος εἶναι πιστεύοιτο. οὐ μὴν
[35]	προκαθηγήσαιτο. μὴ δύνασθαι δέ φημι	δίχα	τῆς κατὰ τὸ λουτρὸν ἀναγεννήσεως
[37]	ὑγροῦ τρεφομένης· οὐ γὰρ ἂν	δίχα	τῆς πρὸς τοῦτο συζυγίας τὸ
[32]	τὴν ὑπερέχουσαν φύσιν, ἀλλὰ καὶ	δίχα	τούτου τῇ περιουσίᾳ τῆς δυνάμεως
[39]	γεννήτορας ὁ τοιοῦτος αἱρεῖται τόκος.	διχῆ	τοίνυν τῶν ὄντων μεμερισμένων εἰς
[25]	καὶ τότε κατὰ τὸ ἴσον	διωμολόγηται.	νῦν μὲν οὖν ἐγκέκραται ἡμῖν
[18]	τὰ ἐν Ἱεροσολύμοις βασίλεια, ὁ	διώνυμος	ἐκεῖνος ναός, αἱ νενο– μισμέναι
[3]	διακέκριται τῇ ὑποστάσει καὶ οὐ	διώρισται	τῷ ὑποκειμένῳ. ἄλλο γάρ τι
[8]	ἀναστάσεως ἀναπλασθείη. τὸ δὲ τοιοῦτον	δόγμα	ἱστορικώτερον μὲν καὶ δι´ αἰνιγμάτων
[3]	μὲν γὰρ Ἰουδαίου καθαιρεῖται τὸ	δόγμα	τῇ τε τοῦ λόγου παραδοχῇ
[7]	ταῦτα γὰρ οἱ τοῖς Μανιχαικοῖς	δόγμασι	δι´ ἀπάτης παρασυρέντες εἰς σύστασιν
[5]	Μωσῆς διεξέρχεται, ἐν διηγήσεως εἴδει	δόγματα	ἡμῖν παρατιθέμενος, τῆς αὐτῆς ἔχεται
[0]	ἢ τῷ τῶν ἀθέων συμφέρεται	δόγματι;	εἰ μὲν οὖν μὴ εἶναι
[3]	διαφόρους κατατεμνόμενον, μήτε τῷ Ἰουδαικῷ	δόγματι	συμβαίνειν τὸν λόγον, ἀλλὰ διὰ
[4]	πνεύματι τὸν τοῦ παντὸς ποιητὴν	δογματίζοιεν.	τίς δὲ καὶ δύναμις ἀπὸ
[9]	καλὸν μὴ πρέπειν ἐπὶ θεοῦ	δογματίζοντες;	~Ἀλλὰ μικρόν, φησί, καὶ εὐπερίγραπτον
[15]	ἀπεμφαίνοντα περὶ τῆς θείας φύσεως	δογματιζόντων·	οὐ γὰρ δὴ θεμιτὸν ἦν
[33]	ἐξαρκεῖ λόγος πρὸς τὴν τοῦ	δόγματος	ἀγαγεῖν συγκατάθεσιν. ἀντερωτήσωμεν γάρ, τοῦ
[1]	τοῖς ἔξω τοῦ καθ´ ἡμᾶς	δόγματος	ἄλογον εἶναι τὸ θεῖον ὑπείληπται·
[0]	τῶν θεῶν πλῆθος ἀπὸ τοῦ	δόγματος,	τῆς διὰ πάντων ταὐτότητος εἰς
[16]	φεύγειν ἔδει τὴν ἀτοπίαν τοῦ	δόγματος,	ὡς οὐδὲν ὑγιὲς περὶ τῆς
[19]	μήτε τοῖς τῶν Ἰουδαικῶν προεστῶσι	δογμάτων	δοκεῖ ταῦτα θείας παρουσίας ποιεῖσθαι
[0]	ἀνατρέψεις τὰς ἠπατημένας περὶ τῶν	δογμάτων	μυθοποιίας· οὐ γὰρ δι´ ὧν
[7]	οἶμαι τὴν αἰτίαν τῆς τῶν	δογμάτων	τούτων μυθοποιίας τοῖς τὰ τοιαῦτα
[0]	ἀκολουθίας ταύτης συγκαταθήσεται. τούτου δὲ	δοθέντος	οὐκέτ´ ἂν εἴη χαλεπὸν τὸ
[5]	τὴν ὑπόληψιν. ἀλλ´ εἰ μὴ	δοῖεν	λόγον καθηγεῖσθαι καὶ σοφίαν τῆς
[0]	γὰρ τὸ τέλειον ἐν παντὶ	δοίη	περὶ τὸ ὑποκείμενον ὁμολογεῖσθαι, πολλὰ
[40]	Παύλου φωνῆς ὅτι Εἴ τις	δοκεῖ	εἶναί τι, μηδὲν ὤν, φρεναπατᾷ
[7]	ἔχοντα σαφῶς καθορᾶται. καί μοι	δοκεῖ	καλῶς ἔχειν τὸν ἀπόστολον ἐν
[40]	τὴν γέννησιν. ~Ἀλλ´ οὔ μοι	δοκεῖ	μέχρι τῶν εἰρημένων αὐτάρκη τὴν
[8]	πρωτοπλάστοις ὁ κύριος· οὔ μοι	δοκεῖ	πρὸς τὰ τοιαῦτα δέρματα τοῦ
[19]	τοῖς τῶν Ἰουδαικῶν προεστῶσι δογμάτων	δοκεῖ	ταῦτα θείας παρουσίας ποιεῖσθαι τεκμήρια,
[7]	διὰ τῆς ἐπιπολαίου πιθανότητος ἔχειν	δοκεῖ·	τοῖς δὲ διορατικωτέροις τῆς ἀληθείας
[9]	ἀκόλουθον βλέπων διὰ τὸ μὴ	δοκεῖν	ἔξω τι τῆς θεοπρεποῦς ἐννοίας
[40]	ἀπάτης ἑαυτοὺς παράγοντες, καὶ τῷ	δοκεῖν	μόνον, οὐχὶ τῷ ὄντι γεννώμενοι.
[8]	τὸ καλὸν κρίσεως ἐν τῇ	δοκιμασίᾳ	τῶν αἰσθήσεων ἁμαρτηθείσης, τῆς δὲ
[6]	μνημονευθεῖσα δύναμις, αὐτεξουσίῳ κινήματι τὸ	δοκοῦν	αἱρουμένη· ἐπειδὴ πρὸς τὸ ἀγαθόν
[32]	δύνασθαι ἂν μετὰ ῥᾳστώνης τὸ	δοκοῦν	κατεργάσασθαι. εἰ δὲ καὶ πάντως
[24]	αὐτοῦ τοῦ θελήματος πρὸς τὸ	δοκοῦν	οὐσιωθέντος. ἡ δὲ πρὸς τὸ
[31]	τῷ ἀλλοτρίῳ βουλήματι πρὸς τὸ	δοκοῦν	περιάγεσθαι. ἡ δὲ λογική τε
[31]	προαιρέσεις πρὸς τὸ τῷ κρατοῦντι	δοκοῦν	περιάγεσθαι. οὐκοῦν οὐ τῆς ἀγαθότητος
[7]	τινὶ βιαίᾳ πρὸς τὸ ἑαυτῷ	δοκοῦν	ὑποζεύξας τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, καθάπερ
[20]	συνδραμεῖν ἐν ταῖς περὶ θεοῦ	δόξαις,	σκοπήσωμεν εἴ τινος ἡ κατὰ
[5]	τὸ φῶς ἀθέατον, μήτε τὴν	δόξαν	ἀμάρτυρον, μήτε ἀναπόλαυστον εἶναι τὴν
[14]	ἀνεκλάλητον πρᾶγμα, τὸ ὑπὲρ πᾶσαν	δόξαν	καὶ πᾶσαν μεγαλειότητα, τῷ λύθρῳ
[22]	τοῦ ὠνησαμένου χρῷτο, ἄδικος εἶναι	δόξει	τὸν νόμῳ κτηθέντα τυραννικῶς ἐξαιρούμενος·
[35]	ἀρχὴ κρίνοιτο, ἀντ´ οὐδενὸς εἶναι	δόξει	τοῦ πράγματος ἡ ἀρχὴ συγκρινομένη
[15]	ἐπὶ τοῦ ὕψους τῆς θεικῆς	δόξης,	διὰ προστάγματος σῶσαι τὸν ἄνθρωπον,
[15]	ἐλευθερωτὴν ὁ τῷ ζυγῷ τῆς	δουλείας	κατεχόμενος. ἆρα μικρὰ ταῦτα καὶ
[18]	διεφύλασσον, συνηθείᾳ μᾶλλον ἢ διανοίᾳ	δουλεύοντες,	οὔτε τὴν ἐπιφανεῖσαν ἐδέξαντο χάριν,
[5]	ἀνάγκαις τισὶν ὑπεζευγμένη τε καὶ	δουλεύουσα	πῶς ἂν εἰκὼν ὀνομάζοιτο; οὐκοῦν
[22]	χρημάτων τὴν ἑαυτῶν ἐλευθερίαν ἀποδόμενοι	δοῦλοι	τῶν ὠνησαμένων εἰσίν, αὐτοὶ πρατῆρες
[32]	τῆς νεκρότητος ἅψασθαι καὶ ἀρχὴν	δοῦναι	τῇ φύσει τῆς ἀναστάσεως τῷ
[8]	ὥσπερ ἡ τῆς μυρμηκίας τομὴ	δριμύσσει	τὴν ἐπιφάνειαν· τὸ γὰρ παρὰ
[26]	θεραπεύουσι, τῇ ὀδύνῃ τῆς τομῆς	δριμυσσόμενοι,	εἰ δὲ τὸ ὑγιαίνειν διὰ
[1]	θεωρουμένων, εἴπερ τὸ μέν τι	δύναιτο,	πρὸς δέ τι ἀδυνάτως ἔχοι·
[33]	τῶν ἠρωτημένων εἰπεῖν ὅτι θείᾳ	δυνάμει	ἐκεῖνο ἄνθρωπος γίνεται, ἧς μὴ
[37]	ἐκεῖνο τὸ σῶμα ἄρτος τῇ	δυνάμει	ἦν, ἡγιάσθη δὲ τῇ ἐπισκηνώσει
[34]	τὸ θεῖον, τῇ τοῦ θεοῦ	δυνάμει,	καθὼς ἐν τοῖς ἔμπροσθεν εἴρηται,
[8]	ὁ πάντα ἐμπερικρατῶν τῇ γνωστικῇ	δυνάμει	καὶ τὸ ἐφεξῆς τῷ παρῳχηκότι
[35]	εἰ βούλοιτο, ἀπειροπλασίως τῇ θείᾳ	δυνάμει	κατ´ εὐκολίαν ὁ θάνατος πρόκειται,
[16]	πᾶσαν τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν τῇ	δυνάμει	κατὰ τὸ ἴσον ἡ τοῦ
[6]	ὄντος εἰς τὸ εἶναι θείᾳ	δυνάμει	μετατεθέντος· κτιστὴ δὲ ἦν καὶ
[37]	δὲ δίδωσι τῇ τῆς εὐλογίας	δυνάμει	πρὸς ἐκεῖνο μεταστοιχειώσας τῶν φαινομένων
[16]	τινὶ κόλλῃ, τῇ θείᾳ λέγω	δυνάμει,	πρὸς τὴν ἄρρηκτον ἕνωσιν τὸ
[37]	οὐκοῦν ὁ πρὸς ταῦτα βλέπων	δυνάμει	πρὸς τὸν ὄγκον τοῦ ἡμετέρου
[6]	νοητῆς φύσεως κάλλος, ἀρρήτῳ τινὶ	δυνάμει	συγκεκραμένον· δεινὸν ποιεῖται καὶ οὐκ
[32]	τῷ ἰδίῳ σώματι, ὅλον τῇ	δυνάμει	συναναστήσας τὸν ἄνθρωπον. ἐπειδὴ γὰρ
[6]	θάνατος, ἡ ἀσθένεια δὲ τῇ	δυνάμει,	τῇ εὐλογίᾳ δὲ ἡ κατάρα,
[26]	χρόνῳ τοῦ πυρὸς τῇ ἀναλωτικῇ	δυνάμει	τὸ νόθον ἐξαφανίζοντος, πλὴν ἀλλὰ
[24]	τῶν φαινομένων καταλαμβάνεται, ἐν τῇ	δυνάμει	τοῦ θεοῦ συστῆναι, αὐτοῦ τοῦ
[8]	τῇ ἀρρήτῳ ἐκείνῃ σοφίᾳ καὶ	δυνάμει	τοῦ, καθὼς λέγει τὸ εὐαγγέλιον,
[8]	γὰρ ταῦτα, οὔτε ἐκεῖνα τῇ	δυνάμει	τῶν λόγων ἢ τῷ στοχασμῷ
[4]	κυρίου οἱ οὐρανοὶ καὶ αἱ	δυνάμεις	αὐτῶν ἐν τῷ πνεύματι τοῦ
[4]	καὶ πνεῦμα θεοῦ, οὐσιωδῶς ὑφεστώσας	δυνάμεις,	ποιητικάς τε τῶν γεγενημένων καὶ
[1]	βουλομένην δὲ πάντως καὶ δύνασθαι,	δυναμένην	δὲ μὴ ἀνενέργητον εἶναι, ἀλλὰ
[2]	λόγου τοῦ θεοῦ, ᾧ παρομαρτεῖ,	δυναμένην·	οὔτε πρὸς τὸ ἀνύπαρκτον ἀναχεομένην,
[1]	τι ἀδυνάτως ἔχοι· πάντα δὲ	δυναμένην	τὴν τοῦ λόγου προαίρεσιν πρὸς
[1]	ἐστί, προαιρουμένου δέ, ὅτι ζῇ·	δυναμένου	δὲ πᾶν ὅ τι περ
[1]	τὸ ἀγαθὸν καὶ αἱρουμένου καὶ	δυναμένου,	ὁ δὲ λόγος οὗτος ἕτερός
[32]	ὑψηλῶν τε καὶ μᾶλλον ἐνδείξασθαι	δυναμένων	τὸ ὑπερκείμενον, οὐδὲν ὁ λόγος
[4]	σύστασιν καὶ τῶν ἐν τούτοις	δυνάμεων;	εἰ γὰρ ὅμοιος τῷ ἡμετέρῳ
[6]	προυποστάσης, καὶ ἑκάστῃ τῶν ἀγγελικῶν	δυνάμεων	πρὸς τὴν τοῦ παντὸς σύστασιν
[6]	τὸ γήινον πλάσμα, τῆς ἄνω	δυνάμεως	ἀπεικόνισμα· τοῦτο δὲ τὸ ζῷον
[22]	αὐθεντίᾳ, μηδὲ τῷ περιόντι τῆς	δυνάμεως	ἀποσπάσαντα τοῦ κρατοῦντος καταλιπεῖν τινὰ
[15]	καὶ θεικῆς ἐξουσίας τῆς ἐναντίας	δυνάμεως	ἀποσπάσας πρὸς τὴν ἐξ ἀρχῆς
[28]	ἐπισκεφθῆναι μὲν παρὰ τῆς θείας	δυνάμεως	ἀσθενήσασαν ἐν κακίᾳ τὴν φύσιν
[27]	μηδὲν ἡμῖν ἐπικοινωνοῦντα τῆς θείας	δυνάμεως	ἀσχολία. τὸ μὲν γὰρ ἀπρεπὲς
[5]	ὡς ἂν διὰ τῆς ἐγκειμένης	δυνάμεως	γνωρίζοι τε τὸ ὑπερκείμενον καὶ
[32]	δίχα τούτου τῇ περιουσίᾳ τῆς	δυνάμεως	δύνασθαι ἂν μετὰ ῥᾳστώνης τὸ
[16]	τῷ οἰκείῳ σώματι διὰ τῆς	δυνάμεως	ἑαυτοῦ τῆς ἑκατέρῳ τούτων παρὰ
[2]	ταπεινότητα τὸ μεγαλεῖον τῆς θείας	δυνάμεως,	εἰ καθ´ ὁμοιότητα τοῦ ἡμετέρου
[20]	τὸ τοιοῦτον καὶ τυραννικὸν τῆς	δυνάμεως	εἶδος. ὡσαύτως δὲ καὶ τὰ
[6]	παρὰ τῆς τὸ πᾶν οἰκονομούσης	δυνάμεως·	εἶτα κατεσκευάσθη τὸ γήινον πλάσμα,
[1]	ἁπλοῦν θεωροῖτο, ἀδυναμίας τε καὶ	δυνάμεως	ἐν τῇ αὐτῇ προθέσει θεωρουμένων,
[2]	τινας καὶ μιμήματα τῆς ἀφράστου	δυνάμεως	ἐν τῇ καθ´ ἡμᾶς θεωροῦντες
[24]	ποῦ ἡ ἀφθαρσία τῆς θείας	δυνάμεως	ἐν τοῖς εἰρημένοις ὁρᾶται. ἵνα
[37]	ἔχει, διὰ δὲ τῆς ἐπεισαγομένης	δυνάμεως	ἐν τῷ εἶναι μένει. ἡ
[37]	ἡμῖν γενόμενον διὰ τῆς ἀλλοιωτικῆς	δυνάμεως	ἐξαιματοῦται καὶ μάλιστά γε εἰ
[5]	ἡ ὑπόστασις τῆς τοῦ λόγου	δυνάμεως	ἐξῆπται, καθὼς ἡ ἀκολουθία παρέδειξεν,
[23]	τῶν ἀρρήτων ταμείων τῆς θείας	δυνάμεως	ἡ φιλοτιμία προῄει, ἕτοιμος ἄρτος
[33]	πῶς γάρ, φασίν, εὐχὴ καὶ	δυνάμεως	θείας ἐπίκλησις ἐπὶ τοῦ ὕδατος
[23]	πτοηθείη τὸν προσεγγισμὸν τῆς ὑπερεχούσης	δυνάμεως·	καὶ τὴν ἠρέμα διὰ τῶν
[24]	ὑψηλὸν ἐξεργασθῆναι παρὰ τῆς θείας	δυνάμεως	κατὰ φύσιν πώς ἐστι καὶ
[6]	ἰσχύι δέ τινι καὶ βίᾳ	δυνάμεως	κατεργάσασθαι τὸ κατὰ γνώμην οὐχ
[6]	τοῦτο ἀποστῆσαι τῆς ἐνισχυούσης αὐτὸν	δυνάμεως	μηχανᾶται, ὡς ἂν εὐάλωτος αὐτῷ
[35]	εἴρηται, τοσοῦτον μιμούμεθα τῆς ὑπερεχούσης	δυνάμεως	ὅσον χωρεῖ ἡμῶν ἡ πτωχεία
[24]	κάθοδος περιουσία τίς ἐστι τῆς	δυνάμεως	οὐδὲν ἐν τοῖς παρὰ φύσιν
[35]	ὕδωρ μυστικόν, οὐκ ἐπίκλησις θείας	δυνάμεως,	οὐχ ἡ ἐκ μεταμελείας διόρθωσις,
[33]	μηδὲν εἶναι θαυμαστὸν εἰ θείας	δυνάμεως	παρουσία πρὸς ἀφθαρσίαν μετασκευάζει τὸ
[32]	καὶ τῆς ὑψηλῆς καὶ ὑπερεχούσης	δυνάμεως.	περὶ ὧν οὐδὲν οἶμαι δεῖν
[37]	γίνεται, καταλλήλως διὰ τῆς ἀλλοιωτικῆς	δυνάμεως	πρὸς τὸ τοῦ σώματος εἶδος
[26]	περιφυέντων, ὁ προσεγγισμὸς τῆς θείας	δυνάμεως	πυρὸς δίκην ἀφανισμὸν τοῦ παρὰ
[37]	ἀλλὰ διὰ τῆς ἐπιρρεούσης αὐτῇ	δυνάμεως	συνέχει τε ἑαυτὴν καὶ ἐν
[24]	ἀνθρωπότητος καταβῆναι ἰσχῦσαι πλείονα τῆς	δυνάμεως	τὴν ἀπόδειξιν ἔχει ἢ τὰ
[5]	φωτὸς γίνεται, διὰ τῆς ἐμφύτου	δυνάμεως	τὸ συγγενὲς ἐφελκόμενος, οὕτως ἀναγκαῖον
[5]	ἀγαθῶν προεκτικήν τε καὶ ποιητικὴν	δύναμιν	αἰτίαν εἶναι. εἰ δὲ τοῦ
[34]	τὴν διὰ σαρκὸς ἡμῖν ἐπιφανεῖσαν	δύναμιν	ἀληθῶς θείαν εἶναι τοῦ παρόντος
[33]	ἐκεῖ τοσαύτην τῷ θεῷ προσμαρτυροῦντας	δύναμιν	ἀτονεῖν ἐν τῷ μέρει τούτῳ
[32]	μυσταγωγεῖ τὸν ἐν Ἐφέσῳ λαόν,	δύναμιν	αὐτοῖς ἐντιθεὶς διὰ τῆς διδασκαλίας
[37]	μεταποιηθεὶς ἄρτος εἰς θείαν μετέστη	δύναμιν,	διὰ τοῦ αὐτοῦ καὶ νῦν
[21]	ἐστι, τῆς ἀνυπαρξίας κατὰ θείαν	δύναμιν	εἰς οὐσίαν μεθισταμένης, καὶ ἄλλως
[5]	εἴτε λόγον, εἴτε σοφίαν, εἴτε	δύναμιν,	εἴτε θεόν, εἴτε ἄλλο τι
[0]	τελείου. ἀλλ´ εἴτε κατὰ τὴν	δύναμιν,	εἴτε κατὰ τὴν τοῦ ἀγαθοῦ
[32]	ὀνομάζεσθαι χρὴ εἴτε λόγον εἴτε	δύναμιν	εἴτε σοφίαν εἴτε ἄλλο τι
[2]	φωνὴ γίνεται, τὴν τοῦ λόγου	δύναμιν	ἐν ἑαυτῇ φανεροῦσα. ἐπὶ δὲ
[34]	ἐπηγγελμένου καὶ τὴν παρ´ ἑαυτοῦ	δύναμιν	ἐντεθεικότος τῷ ἔργῳ, καθὰ πεπιστεύκαμεν,
[23]	σώματος περιβολῆς χωρητὴν τὴν θείαν	δύναμιν	ἐπινοῆσαι γενέσθαι, ὡς ἂν ἡ
[37]	λαβόντες ἄλλῳ φαρμάκῳ τὴν φθοροποιὸν	δύναμιν	ἔσβεσαν, χρὴ δὲ καθ´ ὁμοιότητα
[1]	ζωὴ ὤν, καὶ προαιρετικὴν πάντως	δύναμιν	ἔχει· οὐδὲν γὰρ ἀπροαίρετον τῶν
[39]	οἰκονομίᾳ καὶ τὸ γινόμενον τὴν	δύναμιν	ἔχει, ὥστε τὸν μὲν ἄκτιστον
[12]	τὸ πρὸς πάντα διαρκῆ τὴν	δύναμιν	ἔχειν καὶ πρό γε πάντων
[1]	θεοῦ τὴν ζωὴν ἢ τὴν	δύναμιν	ἢ τὴν σοφίαν ὑπονοήσειεν, ἀλλὰ
[8]	οἶμαι τὴν πρὸς τὸ νεκροῦσθαι	δύναμιν,	ἣ τῆς ἀλόγου φύσεως ἐξαίρετος
[6]	συνωσθεὶς ἀπηνέχθη, καὶ τὴν διανοητικὴν	δύναμιν,	ἣν εἰς συνέργειαν τῆς τοῦ
[23]	διεξίοι θαυμάτων; ταύτην τοίνυν τὴν	δύναμιν	καθορῶν, ὁ ἐχθρὸς ἐν ἐκείνῳ
[27]	διὰ πάντων γενέσθαι τὴν ἐκπλύνουσαν	δύναμιν,	καὶ μὴ τὸ μέν τι
[23]	θαυμάτων ἐπὶ τὸ μεῖζον διαλάμπουσαν	δύναμιν	κατανοήσας, ἐπιθυμητὸν μᾶλλον ἢ φοβερὸν
[27]	νόσος, ἐκεῖ φοιτῆσαι τὴν ἰωμένην	δύναμιν	ὁμολογοῦντες, τί ἔξω τῆς θεοπρεποῦς
[1]	εἶναι ὁμολογεῖν τοῦ λόγου τὴν	δύναμιν,	ὅση ἐστὶ καὶ ἡ πρόθεσις,
[8]	σύνδρομον ἔχειν τῇ βουλήσει τὴν	δύναμιν,	οὗ καὶ θέλημα καὶ ἔργον
[24]	τὴν θείαν τε καὶ ὑπερέχουσαν	δύναμιν	οὐκ οὐρανῶν μεγέθη καὶ φωστήρων
[2]	ἐν αὐτῷ πνεῦμα ὑπονοοῖτο· ἀλλὰ	δύναμιν	οὐσιώδη αὐτὴν ἐφ´ ἑαυτῆς ἐν
[36]	τοῖς ἐπικαλουμένοις τὴν ζωτικὴν αὐτοῦ	δύναμιν,	παρόντα δὲ τὸ οἰκεῖον ποιεῖν;
[8]	καὶ θεὸς καὶ λόγος, πᾶσαν	δύναμιν	ποιητικὴν ἐμπεριειληφώς, μᾶλλον δὲ αὐτοδύναμις
[12]	ζωὴν ἡμῶν ἐνεργουμένας, ὑπερκεῖσθαί τινα	δύναμιν	ποιητικὴν τῶν γιγνομένων καὶ συντηρητικὴν
[37]	διὰ τοῦ οἴνου λάβοι τὴν	δύναμιν	πρὸς τὴν εἰς τὸ θερμὸν
[35]	καὶ κατὰ τὴν ἐν ἑκατέρῳ	δύναμιν	τὰ γινόμενα κρίνοι, οὐδεμίαν ἐν
[0]	τὸ διὰ τούτων εἶναί τινα	δύναμιν	τὴν ἐν τούτοις διαδεικνυμένην καὶ
[37]	τῇ φύσει τρόπον τὴν ζωοποιὸν	δύναμιν	τῷ σώματι δέξασθαι. μόνου δὲ
[27]	ἴσον τὴν τοῦ παντὸς ἐπιστατοῦσαν	δύναμιν	ὑποβέβηκεν, ὥστε, εἰ τὴν ἐπίγειον
[27]	διήκειν τὴν τὸ πᾶν ἐπικρατοῦσαν	δύναμιν	ὑπονοήσαιμεν, ἀλλ´ ἔν τισι πλεονάζουσαν,
[35]	φύσεως μέτρον ἐξεργαζομένου τὰ κατὰ	δύναμιν.	ὡς γὰρ ἔστιν ἀνθρώπῳ τὸ
[2]	σύνδρομον ἔχουσαν τῇ βουλήσει τὴν	δύναμιν.	~Ὥστε τὸν ἀκριβῶς τὰ βάθη
[24]	φύσιν οὐκ εἶχεν ἡ ἐναντία	δύναμις	ἀκράτῳ προσμῖξαι τῇ τοῦ θεοῦ
[1]	ὠκύμορος ἡ ζωή, ἀνυπόστατος ἡ	δύναμις,	ἀπαγὴς ὁ λόγος. ἐπὶ δὲ
[5]	θεὸς λόγος, ἡ σοφία, ἡ	δύναμις,	ἀπεδείχθη κατὰ τὸ ἀκόλουθον τῆς
[4]	ποιητὴν δογματίζοιεν. τίς δὲ καὶ	δύναμις	ἀπὸ ῥημάτων καὶ ἄσθματος τηλικαύτη,
[6]	δὲ ἦν καὶ ἡ μνημονευθεῖσα	δύναμις,	αὐτεξουσίῳ κινήματι τὸ δοκοῦν αἱρουμένη·
[37]	τῷ εἶναι μένει. ἡ δὲ	δύναμις	αὕτη τροφὴ καὶ ἔστι καὶ
[4]	τοῦ στόματος αὐτοῦ πᾶσα ἡ	δύναμις	αὐτῶν. ποίῳ λόγῳ καὶ ποίῳ
[1]	εὑρισκομένῳ· εἴτε γὰρ ἀγαθότης, εἴτε	δύναμις,	εἴτε σοφία, εἴτε τὸ ἀιδίως
[24]	τῆς σωτηρίας ἡμῶν διεδείχθη, ἡ	δύναμις	ἐν τῷ γενέσθαι μὲν αὐτὸν
[35]	ἐπεὶ οὖν ῥυπτική τίς ἐστι	δύναμις	ἐν τῷ πυρὶ καὶ τῷ
[20]	πέρας ἄγουσιν, οἷς τεχνική τις	δύναμις	ἐνεργεῖ πρὸς τὴν τοῦ κάμνοντος
[17]	ἡμῖν προφερόμενον. εἰ γὰρ τοσαύτη	δύναμίς	ἐστιν ἐν αὐτῷ, ὅσην ὁ
[5]	σημαινόμενον, ἡ ἀίδιος τοῦ θεοῦ	δύναμις,	ἡ ποιητικὴ τῶν ὄντων, ἡ
[6]	ἐπιστατούσης ἐξουσίας προσνεμηθείσης, ἦν τις	δύναμις	καὶ ἡ τὸν περίγειον τόπον
[4]	πάντως ἐκ τῶν ὁμοίων ἡ	δύναμις·	καὶ ὅσην ὁ ἡμέτερος, τοσαύτην
[27]	πέρας ἡ διορθωτικὴ τῆς φύσεως	δύναμις,	καὶ τῆς ἀρχῆς ἁψαμένη καὶ
[28]	ἡ αἰσθητική τε καὶ ἐνεργητικὴ	δύναμις	οἰκονομεῖται· τὰ δὲ γεννητικὰ τοῦ
[37]	τὸ σῶμα ἡ τοῦ βοηθοῦντος	δύναμις,	οὕτω τοῦ διαλύοντος τὴν φύσιν
[5]	ἀλλὰ κατ´ οὐσίαν τις ὑφεστῶσα	δύναμις,	προαιρετική τε παντὸς ἀγαθοῦ καὶ
[33]	τὸν ἄνθρωπον, ἀλλ´ ἡ θεία	δύναμις	πρὸς ἀνθρώπου φύσιν μεταποιεῖ τὸ
[24]	δείκνυται συγκεκραμένη τῇ φιλανθρωπίᾳ ἡ	δύναμις.	πρῶτον μὲν οὖν τὸ τὴν
[6]	ἡ τῆς εὐλογίας τοῦ θεοῦ	δύναμις	τῆς τούτου βίας· διὰ τοῦτο
[1]	τὰ ἄλλα πάντα. καὶ γὰρ	δύναμίς	τις καὶ ζωὴ καὶ σοφία
[20]	ἀγαθὸν οὐκ ἔστιν· οὔτε ἡ	δύναμις	τοῦ δικαίου τε καὶ σοφοῦ
[27]	γῆς ἦν, ἡ δὲ θεία	δύναμις	τοῦ κάμνοντος μὴ ἐφήψατο, πρὸς
[6]	γὰρ διὰ τῆς θείας εὐλογίας	δυναμωθεὶς	ὁ ἄνθρωπος ὑψηλὸς μὲν ἦν
[6]	περικρατεῖν τεταγμένη, εἰς αὐτὸ τοῦτο	δυναμωθεῖσα	παρὰ τῆς τὸ πᾶν οἰκονομούσης
[32]	τούτου τῇ περιουσίᾳ τῆς δυνάμεως	δύνασθαι	ἂν μετὰ ῥᾳστώνης τὸ δοκοῦν
[24]	τῆς φύσεως ἡμῶν καὶ ἐλπισθῆναι	δύνασθαι	αὐτὸν καθ´ ὁμοιότητα τῶν ἀνθρώπων
[35]	εἰ μὴ τοῦτο προκαθηγήσαιτο. μὴ	δύνασθαι	δέ φημι δίχα τῆς κατὰ
[1]	βούλεσθαι, βουλομένην δὲ πάντως καὶ	δύνασθαι,	δυναμένην δὲ μὴ ἀνενέργητον εἶναι,
[3]	θεογνωσίαν διδασκαλίας λαμβάνειν, μὴ μέντοι	δύνασθαι	λόγῳ διασαφεῖν τὴν ἀνέκφραστον ταύτην
[31]	τῆς ἐριστικῆς ἀντιλογίας. λέγουσι γὰρ	δύνασθαι	τὸν θεόν, εἴπερ ἐβούλετο, καὶ
[31]	ἡμῖν τῶν κατὰ γνώμην εἶναι,	δυναστείᾳ	δὲ κρείττονι τὰς ἀνθρωπίνας προαιρέσεις
[18]	Ἱεροσολύμοις τόπον ἄβατον προστάγματι τῶν	δυναστευόντων	γενέσθαι. ~Ἀλλ´ ὅμως, ἐπειδὴ μήτε
[1]	τὴν δὲ προαίρεσιν ταύτην καὶ	δυνατὴν	εἶναι κατὰ τὸ ἀκόλουθον εὐσεβές
[38]	ἐν ἑτέροις πόνοις, διὰ τῆς	δυνατῆς	ἡμῖν σπουδῆς ἐν ἀκριβείᾳ τὸν
[6]	οὐ τῆς παρούσης πραγματείας ἐστί,	δυνατὸν	δ´ ἂν εἴη καὶ δι´
[20]	ὁμολογεῖται παρὰ πᾶσι μὴ μόνον	δυνατὸν	εἶναι δεῖν πιστεύειν τὸ θεῖον,
[35]	αἰτίας ἔχει· οὐ γάρ ἐστι	δυνατὸν	ἐκεῖνο γενέσθαι, εἰ μὴ τοῦτο
[37]	ἄλλως δὲ δειχθέντος μὴ εἶναι	δυνατὸν	ἐν ἀθανασίᾳ γενέσθαι τὸ ἡμέτερον
[35]	ἐργαζόμενος. ἀλλ´ εἰ μὲν ἦν	δυνατὸν	ἐν τελείῳ τῷ θανάτῳ γενέσθαι
[8]	ἀβουλίας ἐμπεπτωκότα· οὐδὲ γὰρ ἦν	δυνατὸν	ἐν φρονήσει εἶναι τὸν ἀπεστραμμένον
[23]	μᾶλλον τὸν κρατοῦντα λαβεῖν ἑλέσθαι;	δυνατόν	ἐστι δι´ ἀκολούθου στοχασμόν τινα
[8]	ἀρχῆς τὴν ζωὴν δεδωκότι μόνῳ	δυνατὸν	ἦν καὶ πρέπον ἅμα καὶ
[36]	πυρὶ καθαρίζονται. ~Μὴ γὰρ εἶναι	δυνατὸν	ὅ τε κοινὸς δείκνυσι λόγος
[1]	εἰ γὰρ μή τις τὸ	δυνατὸν	ὁμολογοίη, τὸ ἀδύνατον πάντως κατασκευάσει.
[37]	καταμιγνύμενον. οὐκοῦν ἐπάναγκες κατὰ τὸν	δυνατὸν	τῇ φύσει τρόπον τὴν ζωοποιὸν
[24]	τῶν εἰρημένων προσέχοντα, ποῦ τὸ	δυνατὸν	τῆς θεότητος, ποῦ ἡ ἀφθαρσία
[21]	τὸ σοφόν, τὸ δίκαιον, τὸ	δυνατόν,	τὸ ἄφθαρτον καὶ εἴ τι
[37]	γινόμενον, σκοπῆσαι προσήκει, πῶς ἐγένετο	δυνατὸν	τὸ ἓν ἐκεῖνο σῶμα ταῖς
[24]	τὸ σοφόν, τὸ δίκαιον, τὸ	δυνατόν,	τὸ φθορᾶς ἀνεπίδεκτον, πάντα τῷ
[0]	τό τε σοφὸν καὶ τὸ	δυνατὸν	ὡσαύτως λέγοιτο, ἥ τε ἀφθαρσία
[20]	δίκαιον, εἰ μὴ μετὰ τοῦ	δυνατοῦ	τε καὶ τοῦ ἀγαθοῦ θεωροῖτο,
[20]	τε καὶ σοφοῦ καὶ τοῦ	δυνατοῦ	τεταγμένον· τὸ γὰρ ἄδικον ἢ
[35]	ὅλων ἡ φύσις, ἀλλ´ ὅσον	δυνατῶς	ἔχει, τοσοῦτον νῦν παραδεξαμένη, τὸ
[30]	τὴν εὐεργεσίαν νεῖμαι, ἢ μὴ	δυνηθέντος	πάντως; ὧν οὐθέτερον καθαρεύει τῆς
[21]	ᾧ ἐστὶν εἰς ἀεὶ προιοῦσα·	δύο	δὲ τῆς τοιαύτης εἴδη κινήσεως·
[20]	τῆς κατὰ ἄνθρωπον οἰκονομίας τὰ	δύο	μετ´ ἀλλήλων κατανοῆσαι, τὸ σοφόν
[32]	ἰδιωμάτων τῆς φύσεως. εἰ τοίνυν	δύο	πέρασι τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς διειλημμένης
[27]	τούτου χάριν τῆς ζωῆς ἡμῶν	δύο	πέρασιν ἑκατέρωθεν διειλημμένης, τὸ κατὰ
[35]	τῆς τοῦ κακοῦ συνεχείας, συνδραμόντων	δύο	πρὸς τὴν τῆς κακίας ἀναίρεσιν,
[26]	σκοπήσωμεν τοίνυν εἰ μὴ τὰ	δύο	ταῦτα τοῖς γεγονόσιν ἐνθεωρεῖται. ἡ
[6]	καὶ τῆς κακίας οὐχ ὡς	δύο	τινῶν καθ´ ὑπόστασιν φαινομένων ἡ
[3]	λόγον, ἀλλὰ διὰ μέσου τῶν	δύο	ὑπολήψεων χωρεῖν τὴν ἀλήθειαν, ἑκατέραν
[28]	δὲ τὸν τῆς ἐπισκέψεως τρόπον	δυσαρεστούμενοι,	οὐκ εἰδότες ὅτι πᾶσα πρὸς
[30]	μὴ ἑαυτόν, ἀλλ´ ἕτερον τῆς	δυσκληρίας	ἐπαιτιᾶσθαι. ~Ἀλλ´ οὐκ ἀποροῦσιν οὐδὲ
[4]	ἂν ἡμῖν ἐκ τοῦ ἴσου	δύσκολος	ὁ πρὸς ἐκεῖνον γενήσεται λόγος.
[8]	αἱ μὲν ῥᾷον, αἱ δὲ	δυσκολώτερον	τὴν θεραπείαν προσίενται, ἐφ´ ὧν
[33]	τὸ τῆς ἀναγεννήσεως πληροῦται μυστήριον,	δυσπειθῶς	ἔχουσι πρὸς τὸ φαινόμενον βλέποντες,
[5]	πιστεύουσιν, ἢ καὶ πρὸς ταύτην	δυσπειθῶς	ἔχουσι τὴν ὑπόληψιν. ἀλλ´ εἰ
[15]	ταῦτα καὶ ἀνάξια τὸν θεὸν	δυσωπῆσαι	πρὸς ἐπίσκεψιν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως
[40]	ὕδωρ ὕδωρ ἐστίν, οὐδαμοῦ τῆς	δωρεᾶς	τοῦ ἁγίου πνεύματος ἐπιφανείσης τῷ
[13]	γεγεννῆσθαι δίδως, ἐκ τῶν αὐτῶν	δώσεις	πάντως καὶ τὸ ἔξω πάθους