Chapitre
[15]	τοῦ γενέσθαι θεὸν ἐν ἀνθρώποις;	ἐὰν	ἀφέλῃς τοῦ βίου τὰς θεόθεν
[40]	σποράδην παρὰ τῆς γραφῆς διδασκόμεθα.	ἐὰν	ἐν τούτοις ᾖς, ἀληθῶς ἐγένου
[40]	αὐτοῦ καὶ μετὰ τοῦτο ὑπηρετῆται.	ἐὰν	ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα ὁμοίως
[31]	λογική τε καὶ νοερὰ φύσις,	ἐὰν	τὸ κατ´ ἐξουσίαν ἀπόθηται, καὶ
[15]	τὰς δὲ τοιαύτας περιόδους χαίρειν	ἐᾶσαι;	οὐκοῦν ἀνάγκη καὶ ταῖς τοιαύταις
[39]	κατασκευῆς πάντα τὰ μέλη πρὸς	ἑαυτὰ	συμφυῶς ἔχει, κἂν τὰ μὲν
[1]	οὐδεμίαν διπλόην καὶ σύνθεσιν ἐν	ἑαυτῇ	δεικνυούσης, οὐκέτ´ ἄν τις κατὰ
[39]	ἄτρεπτόν τε καὶ ἀμετάθετον ἐν	ἑαυτῇ	κεκτημένης, τῆς δὲ κτίσεως πρὸς
[5]	ἡμῶν ἀπόκληρον, ἀλλ´ ἔχειν ἐν	ἑαυτῇ	τὸ ἀθάνατον, ὡς ἂν διὰ
[2]	τὴν τοῦ λόγου δύναμιν ἐν	ἑαυτῇ	φανεροῦσα. ἐπὶ δὲ τῆς θείας
[28]	τὸ λεῖπον διὰ τῶν ἐπιγινομένων	ἑαυτὴν	ἀντεισαγούσης τῆς φύσεως. τί οὖν
[39]	διάνοια, μὴ τῆς ἀστατούσης φύσεως	ἑαυτὴν	ἔκγονον ποιήσῃ, ἐξὸν τὴν ἄτρεπτόν
[37]	σώματος ἡμῶν φύσις αὐτὴ καθ´	ἑαυτὴν	ἐν ἰδίᾳ τινὶ ὑποστάσει ζωὴν
[37]	ἀπόστολος, ὅλον τὸ φύραμα πρὸς	ἑαυτὴν	ἐξομοιοῖ, οὕτως τὸ ἀθανατισθὲν ὑπὸ
[12]	φύσιν πάλιν δι´ ὑγείας πρὸς	ἑαυτὴν	ἐπανάγειν, θεοῦ τὸ πάσης ἐπιστατεῖν
[27]	ἁψαμένη καὶ μέχρι τοῦ τέλους	ἑαυτὴν	ἐπεκτείνασα καὶ τὰ διὰ μέσου
[37]	κινήσει τό τε λεῖπον πρὸς	ἑαυτὴν	ἐφελκομένη καὶ τὸ περιττεῦον ἀπωθουμένη;
[39]	τὸ εἶναι προήκειν οἰκείως πρὸς	ἑαυτὴν	ἔχει· καὶ ὥσπερ ἐπὶ τῆς
[5]	φύσει, ἀνύπαρκτόν τί ἐστι καθ´	ἑαυτὴν	ἡ κακία· ἡ δὲ τοῦ
[28]	οὐκ εἰδότες ὅτι πᾶσα πρὸς	ἑαυτὴν	ἡ κατασκευὴ τοῦ σώματος ὁμοτίμως
[37]	ἐπιρρεούσης αὐτῇ δυνάμεως συνέχει τε	ἑαυτὴν	καὶ ἐν τῷ εἶναι μένει,
[39]	ἡ κτιστὴ φύσις ἥνωται πρὸς	ἑαυτὴν	κατὰ τὸν λόγον τῆς κτίσεως
[40]	μὴν ἡ ἀνθρωπότης αὐτὴ καθ´	ἑαυτὴν	μεταβολὴν ἐκ τοῦ βαπτίσματος οὐ
[7]	ἀγαθοῦ στερήσει χαρακτηρίζεται, οὐ καθ´	ἑαυτὴν	οὖσα, οὐδὲ καθ´ ὑπόστασιν θεωρουμένη·
[6]	ὁράσει τὴν πήρωσιν, οὐ καθ´	ἑαυτὴν	οὖσαν τῇ φύσει τὴν πήρωσιν,
[16]	εἰ ἡ γένεσις αὐτὴ καθ´	ἑαυτὴν	πάθος οὐκ ἔστιν, οὐδ´ ἂν
[32]	ἐστι, καὶ δι´ ἐκείνου πρὸς	ἑαυτὴν	συμφυὴς γίνεται, τῶν ἄνω τοῖς
[39]	διαφορὰ διίστησιν αὐτὴν τῆς πρὸς	ἑαυτὴν	συμφυίας· ὧν γὰρ ἐπ´ ἴσης
[6]	καὶ οὕτως πάσης γίνεται πρὸς	ἑαυτὴν	συμφωνία τῆς κτίσεως, οὐδαμοῦ τῆς
[6]	ἀρετῆς ἀντικαθέστηκε λόγῳ, οὐ καθ´	ἑαυτήν	τις οὖσα, ἀλλὰ τῇ ἀπουσίᾳ
[27]	κάμνοντος μὴ ἐφήψατο, πρὸς τὸ	ἑαυτῆς	βλέπουσα πρέπον, ἄχρηστος ἦν τῷ
[10]	ἀπ´ ἀλλήλων ταῦτα διατεμόντας, ἐφ´	ἑαυτῆς	δεῖξαι τὴν φλόγα διεζευγμένην τῆς
[2]	ἀλλὰ δύναμιν οὐσιώδη αὐτὴν ἐφ´	ἑαυτῆς	ἐν ἰδιαζούσῃ ὑποστάσει θεωρουμένην, οὔτε
[5]	μέμψεως ἦν ἡ κακία, θεὸν	ἑαυτῆς	ἐπιγραφομένη ποιητὴν καὶ πατέρα· ἀλλ´
[30]	πληγεῖσαν, ἐν δὲ τοῖς λειψάνοις	ἑαυτῆς	ἔτι διοχλοῦσαν τὸν βίον. ἀλλ´
[24]	θείας οἰκονομίας, ὅτου χάριν δι´	ἑαυτῆς	ἡ θεότης τὴν ἀνθρωπίνην κατεργάζεται
[21]	οὐκ ἐνδέχεται τὴν φύσιν ἐφ´	ἑαυτῆς	μένειν ἀκίνητον, ἀλλ´ ἐπί τι
[37]	ἐκείνη σὰρξ πρὸς τὴν σύστασιν	ἑαυτῆς	παρεδέξατο, ὁ δὲ φανερωθεὶς θεὸς
[37]	κατασκευὴ ἴδιον μὲν πρὸς τὴν	ἑαυτῆς	σύστασιν οὐδὲν ἡμῖν γνώριμον ἔχει,
[19]	πρὸς τὴν ἡμετέραν συμπλέκεται, δι´	ἑαυτῆς	σώζουσα τὸ ἀνθρώπινον, οὐ διὰ
[7]	τὸν νοῦν ἀποστήσαντας, αὐτὴν ἐφ´	ἑαυτῆς	τοῦ καλοῦ τε καὶ τοῦ
[36]	ἐστιν ὃ μικρὸν ὂν καθ´	ἑαυτὸ	μεγάλων ἀγαθῶν ἀρχή τε καὶ
[37]	τῷ ἡμετέρῳ γενόμενον ὅλον πρὸς	ἑαυτὸ	μεταποιεῖ καὶ μετατίθησιν. ὡς γὰρ
[27]	τὸ θεῖον ἀναφανήσεται, αὐτὸ πρὸς	ἑαυτὸ	μὴ συμβαῖνον, εἴπερ ἡμῶν πόρρωθεν
[30]	χάριτος, τὸν ἑκουσίως ἀποφοιτήσαντα μὴ	ἑαυτόν,	ἀλλ´ ἕτερον τῆς δυσκληρίας ἐπαιτιᾶσθαι.
[39]	ἐπὶ τὸ κρεῖττον μεταστάσεως, πρὸς	ἑαυτὸν	ἀναλύων. ὅμοιον γὰρ ταῖς τοῦ
[39]	τὴν συγγενῆ καὶ ὁμόδουλον κτίσιν	ἑαυτὸν	ἀπάγοι, τῆς κάτωθεν, οὐ τῆς
[21]	τῇ συμφορᾷ τοῦ ἀνθρώπου τοῦ	ἑαυτὸν	δι´ ἡδονῆς τῷ ἐχθρῷ τῆς
[1]	λόγος τῷ μὲν ὑφεστάναι καθ´	ἑαυτὸν	διῄρηται πρὸς ἐκεῖνον, παρ´ οὗ
[39]	τινὰ πάλιν εἰς τὸ ὁμογενὲς	ἑαυτὸν	εἰσαγάγῃ, τῆς ὑπερεχούσης φύσεως ἀποστήσας
[39]	φύσει καὶ δεομένῃ τοῦ ἀγαθύνοντος	ἑαυτὸν	εἰσποιῶν καὶ τρόπον τινὰ πάλιν
[37]	πεπιστευκόσι τῇ οἰκονομίᾳ τῆς χάριτος	ἑαυτὸν	ἐνσπείρει διὰ τῆς σαρκός, ἧς
[40]	εἶναί τι, μηδὲν ὤν, φρεναπατᾷ	ἑαυτόν.	ὃ γὰρ μὴ γέγονας, οὐκ
[32]	τοῦ μέσου, καθ´ ὃ πρὸς	ἑαυτὸν	συνάπτεται, τέσσαρας ἀριθμεῖσθαι τὰς προβολάς,
[32]	διαταθεὶς ὁ τὸ πᾶν πρὸς	ἑαυτὸν	συνδέων τε καὶ συναρμόζων ἐστί,
[37]	καὶ καταλλήλων ἔδωκε τῷ καθ´	ἑαυτὸν	σώματι τὴν διαμονήν, βρώσει καὶ
[37]	φανερωθεὶς θεὸς διὰ τοῦτο κατέμιξεν	ἑαυτὸν	τῇ ἐπικήρῳ φύσει, ἵνα τῇ
[39]	ὁ γάρ τινι τῶν κτιστῶν	ἑαυτὸν	ὑποζεύξας λέληθεν εἰς αὐτὸ καὶ
[6]	δι´ ἀπάτης τὸν ἄνθρωπον, αὐτὸν	ἑαυτοῦ	γενέσθαι πείσας φονέα τε καὶ
[34]	τῶν γινομένων θαύμασι τὴν φύσιν	ἑαυτοῦ	δείξαντα, συναπεδείχθη τὸ παρεῖναι τοῖς
[34]	γινομένοις ἐπηγγελμένου καὶ τὴν παρ´	ἑαυτοῦ	δύναμιν ἐντεθεικότος τῷ ἔργῳ, καθὰ
[9]	ἀποστήσαντας, αὐτὸ τὸ καλὸν ἐφ´	ἑαυτοῦ	καὶ τὸ μὴ τοιοῦτον κατανοῆσαι,
[20]	δὲ χωρισθείη, μὴ ἂν ἐφ´	ἑαυτοῦ	κατὰ μόνας ἀγαθὸν εἶναι, καλῶς
[7]	γὰρ οὐδὲν ἔξω προαιρέσεως ἐφ´	ἑαυτοῦ	κεῖται, ἀλλὰ τῷ μὴ εἶναι
[37]	γίνεσθαι καὶ αὐτὸ μένειν ἐφ´	ἑαυτοῦ	ὅλον. οὐκοῦν ὡς ἂν πρὸς
[32]	σύμπνοιάν τε καὶ ἁρμονίαν δι´	ἑαυτοῦ	συνάγων ἐν γὰρ τοῖς οὖσιν
[37]	φυλάσσοι τὸ περὶ τὸν ὄγκον	ἑαυτοῦ	σχῆμα, μὴ ἀντεισιόντος ἄνωθεν ἑτέρου
[16]	οἰκείῳ σώματι διὰ τῆς δυνάμεως	ἑαυτοῦ	τῆς ἑκατέρῳ τούτων παρὰ τὴν
[23]	μείζονος ἀνταλλάγματος, ὡς ἂν μᾶλλον	ἑαυτοῦ	τὸ κατὰ τὸν τῦφον θρέψειεν
[20]	καθ´ ὅλου γὰρ οὐδὲν ἐφ´	ἑαυτοῦ	τῶν ὑψηλῶν τούτων ὀνομάτων διεζευγμένον
[28]	λόγοις, ὅτι μόνον αἰσχρὸν τῇ	ἑαυτοῦ	φύσει τὸ κακόν ἐστι καὶ
[37]	ἀναλαβόντι αὐτὸ γενόμενον πρὸς τὴν	ἑαυτοῦ	φύσιν καὶ τὸ πᾶν μετεποίησεν.
[8]	πρότερον σχῆμα πρὸς τὴν ἰδίαν	ἑαυτοῦ	χρῆσιν ἀναπλάσαι τὸ σκεῦος, κενὸν
[8]	ἐπιβαλλομένων ἐστί, πρὸς καιρὸν τὴν	ἑαυτοῦ	χρῆσιν παρέχων τῷ σώματι, οὐ
[16]	ὁ γὰρ τὴν ἀναληφθεῖσαν παρ´	ἑαυτοῦ	ψυχὴν πάλιν ἑνώσας τῷ οἰκείῳ
[22]	τὸν αὐτὸν τρόπον ἑκουσίως ἡμῶν	ἑαυτοὺς	ἀπεμπολησάντων ἔδει παρὰ τοῦ δι´
[40]	βαπτίσματος χάριτι παρορῶσι, δι´ ἀπάτης	ἑαυτοὺς	παράγοντες, καὶ τῷ δοκεῖν μόνον,
[38]	ἐναντίους ἀγωνιστικῶς συνεπλάκημεν καὶ καθ´	ἑαυτοὺς	περὶ τῶν προσφερομένων ἡμῖν ζητημάτων
[1]	τῷ δὲ ταῦτα δεικνύειν ἐν	ἑαυτῷ,	ἃ περὶ τὸν θεὸν καθορᾶται,
[23]	δὲ τῆς κακίας ζόφον ἐν	ἑαυτῷ	γεννήσας, ἀρχὴν δὲ τῆς πρὸς
[6]	τῇ ἀποστροφῇ τῆς ἀγαθότητος ἐν	ἑαυτῷ	γεννήσας τὸν φθόνον, ὥσπερ λίθος
[27]	τὸ ὕφασμα, ὡς ἂν ὁμότιμον	ἑαυτῷ	δι´ ὅλου τὸ ἱμάτιον γένοιτο,
[40]	τοῖς αὐτοῖς ὤν, ἔπειτα ἐπιθρυλῶν	ἑαυτῷ	διὰ τοῦ βαπτίσματος τὴν πρὸς
[7]	ἀνάγκῃ τινὶ βιαίᾳ πρὸς τὸ	ἑαυτῷ	δοκοῦν ὑποζεύξας τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν,
[24]	ἐγκρατηθῆναι, γενόμενον δὲ τὸ οἰκεῖον	ἑαυτῷ	καὶ κατὰ φύσιν ἐργάσασθαι. οἰκεῖον
[16]	θανάτου τε καὶ ζωῆς, ἐν	ἑαυτῷ	μὲν στήσας διαιρουμένην τῷ θανάτῳ
[22]	καθάπερ γὰρ οἱ χρημάτων τὴν	ἑαυτῶν	ἐλευθερίαν ἀποδόμενοι δοῦλοι τῶν ὠνησαμένων
[22]	τῶν ὠνησαμένων εἰσίν, αὐτοὶ πρατῆρες	ἑαυτῶν	καταστάντες, καὶ οὔτε αὐτοῖς οὔτε
[7]	ἀπάτης παρασυρέντες εἰς σύστασιν τῆς	ἑαυτῶν	πλάνης προβάλλουσιν, ὡς διὰ τούτου
[28]	μέλλοντος ἔχει τὴν πρόνοιαν, δι´	ἑαυτῶν	τῇ φύσει τὴν διαδοχὴν ἀντεισάγοντα.
[40]	ἰδίων ἀπωσθεὶς οὐδεμίαν ὁρῶσιν ἐφ´	ἑαυτῶν	τὴν τοῦ λελουμένου μεταβολήν. οὐκ
[7]	ὡς εἴγε πρὸς τὸ ὑψηλότερον	ἔβλεπεν	αὐτοῖς ἡ διάνοια, καὶ τῆς
[31]	γὰρ δύνασθαι τὸν θεόν, εἴπερ	ἐβούλετο,	καὶ τοὺς ἀντιτύπως ἔχοντας ἀναγκαστικῶς
[7]	μυθοποιίας τοῖς τὰ τοιαῦτα προφέρουσιν	ἐγγεγενῆσθαι,	ὅτι πρὸς τὸ ἡδὺ τῆς
[31]	τὸ ἔγκλημα, τὸ μὴ πᾶσιν	ἐγγενέσθαι	τὴν πίστιν, ἀλλὰ τῆς διαθέσεως
[39]	τῷ τρεπτῷ τε καὶ ἀλλοιουμένῳ	ἐγγεννηθῆναι	βίῳ· τῇ γὰρ τῶν γεννώντων
[23]	ἄρτος ταῖς χερσὶ τῶν διακονούντων	ἐγγεωργούμενος	καὶ διὰ τοῦ κόρου τῶν
[2]	λόγον ᾠήθημεν, οὐδὲ ἐκ μαθήσεως	ἐγγινόμενον,	οὔτε διὰ φωνῆς προφαινόμενον, οὔτε
[37]	αὐτὸ οὐ μειούμενον. τάχα τοίνυν	ἐγγὺς	τοῦ εἰκότος λόγου γινόμεθα. εἰ
[6]	εἶδος· ἀπεικόνισμα γὰρ τοῦ ἀρχετύπου	ἐγεγόνει	κάλλους· ἀπαθὴς δὲ τὴν φύσιν·
[37]	ἀφθαρσίας γινόμενον, σκοπῆσαι προσήκει, πῶς	ἐγένετο	δυνατὸν τὸ ἓν ἐκεῖνο σῶμα
[27]	καὶ ὁμοίωμα; τίς δ´ ἂν	ἐγένετο	τῆς φύσεως ἡμῶν ἡ διόρθωσις,
[8]	γάρ, φησίν, ἐν τοῖς ἀπηγορευμένοις	ἐγένοντο	οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι καὶ τῆς
[30]	λόγον ἐκ θείας ἐπιπνοίας ἀθρόως	ἐγένοντο,	ὡς ἂν μηδεὶς τῆς διδαχῆς
[40]	ἔλαβες τὸν θεὸν καὶ τέκνον	ἐγένου	θεοῦ, δεῖξον διὰ τῆς προαιρέσεως
[40]	ἐὰν ἐν τούτοις ᾖς, ἀληθῶς	ἐγένου	τέκνον θεοῦ· εἰ δὲ τοῖς
[25]	καὶ ἐνδυόμενον καὶ ἐμπεριέχον καὶ	ἐγκαθήμενον;	τοῦ γὰρ ὄντος ἐξῆπται τὰ
[5]	αὐτῷ τῶν καλῶν τὰς ἀφορμὰς	ἐγκατασκευάσας	τῇ φύσει, ὡς ἂν δι´
[23]	θαλάσσῃ τὸ γένος τῶν ἰχθύων	ἐγκατασπείραντος.	καὶ πῶς ἄν τις τὸ
[24]	ζωῆς ἐξετράπημεν καὶ τῷ θανάτῳ	ἐγκατηνέχθημεν,	τί τοῦ εἰκότος ἔξω παρὰ
[0]	ἀνθρώπων βλέπειν καὶ κατὰ τὴν	ἐγκειμένην	ἑκάστῳ πλάνην ποιεῖσθαι τὸν λόγον,
[5]	γὰρ ὁ ὀφθαλμὸς διὰ τῆς	ἐγκειμένης	αὐτῷ φυσικῶς αὐγῆς ἐν κοινωνίᾳ
[5]	ἀθάνατον, ὡς ἂν διὰ τῆς	ἐγκειμένης	δυνάμεως γνωρίζοι τε τὸ ὑπερκείμενον
[26]	τὸ ἐπὶ λύμῃ τοῦ κάλλους	ἐγκείμενον·	κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον, θανάτου
[29]	ἐπιφάνειαν ἐκκαλυφθῆναι τὸ παρὰ φύσιν	ἐγκείμενον,	οὐ καταφαρμακεύεται τοῖς πυκνοῦσι τὸ
[37]	εἰ κατὰ τὸν πυθμένα τὸ	ἐγκείμενον	ὑπεξίοι, οὐκ ἂν φυλάσσοι τὸ
[25]	ἴσον διωμολόγηται. νῦν μὲν οὖν	ἐγκέκραται	ἡμῖν ὡς συνέχων ἐν τῷ
[29]	μηδὲν ὑπολειφθῆναι τῆς πονηρίας εἶδος	ἐγκεκρυμμένον	τῇ φύσει. διὰ τοῦτο οὐκ
[30]	κλήσεως, καιρὸν εἶχεν τὸ τοιοῦτον	ἔγκλημα	κατὰ τοῦ μυστηρίου προφέρεσθαι· εἰ
[30]	πίστει δικαιότερον ἂν τὸ τοιοῦτον	ἔγκλημα	μετατεθείη, οὐκ ἐπὶ τὸν κεκληκότα
[31]	τῆς ἀγαθότητος τοῦ θεοῦ τὸ	ἔγκλημα,	τὸ μὴ πᾶσιν ἐγγενέσθαι τὴν
[5]	συγγενὲς ἐφελκόμενος, οὕτως ἀναγκαῖον ἦν	ἐγκραθῆναί	τι τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει συγγενὲς
[24]	ὁμοιότητα τῶν ἀνθρώπων τῷ θανάτῳ	ἐγκρατηθῆναι,	γενόμενον δὲ τὸ οἰκεῖον ἑαυτῷ
[39]	πάλιν τῷ ἀστατοῦντι καὶ ἀλλοιουμένῳ	ἐγκυματοῦσθαι	βίῳ; ἐπεὶ οὖν παντὶ δῆλόν
[32]	ἀπεργάζεται. τὸν γὰρ ἅπαξ μετασχεῖν	ἐγνωκότα	τῆς ἀνθρωπότητος διὰ πάντων ἔδει
[2]	ἡμᾶς ἀναγωγικῶς ἐπὶ τῆς ὑπερκειμένης	ἔγνωμεν	φύσεως, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον
[40]	ἀγαπᾷς ματαιότητα, ζητεῖς ψεῦδος. οὐκ	ἔγνως	πῶς θαυμαστοῦται ἄνθρωπος, ὅτι οὐκ
[8]	τετηκότος μολίβδου, τὸν δὲ μόλιβδον	ἐγχεθέντα	παγῆναι καὶ μένειν ἀπρόχυτον, ἀντιποιεῖσθαι
[17]	εἴη λογισμοῖς τισὶ κατὰ τὸ	ἐγχωροῦν	καὶ τῶν ἐπιζητουμένων ἐξευρεῖν τὴν
[9]	τὸν θάνατον ἀπρεπὲς οὐ προσίενται.	ἐγὼ	δὲ πρότερον οἶμαι δεῖν μικρὸν
[5]	τοιούτου ζῴου δημιουργήσας τὴν γένεσιν.	ἔδει	γὰρ μήτε τὸ φῶς ἀθέατον,
[32]	θανάτου ἀνακαλούμενος. ἐπεὶ οὖν ὅλης	ἔδει	γενέσθαι τῆς φύσεως ἡμῶν τὴν
[32]	ἐγνωκότα τῆς ἀνθρωπότητος διὰ πάντων	ἔδει	γενέσθαι τῶν ἰδιωμάτων τῆς φύσεως.
[27]	καὶ τοῖς διὰ μέσου πᾶσιν,	ἔδει	διὰ πάντων γενέσθαι τὴν ἐκπλύνουσαν
[32]	πρὸς ἄλληλα δι´ ἐκείνου συμφυομένων,	ἔδει	μὴ μόνον δι´ ἀκοῆς ἡμᾶς
[8]	τῆς σοφίας ἀναχωρήσαντα· διὰ τίνος	ἔδει	πάλιν πρὸς τὴν ἐξ ἀρχῆς
[5]	πάντων πρὸς τὸ θεῖον ὡμοιωμένον	ἔδει	πάντως ἔχειν ἐν τῇ φύσει
[5]	ἀγαθῶν καὶ ἡ ἀιδιότης ἐστίν,	ἔδει	πάντως μηδὲ τούτου τὴν κατασκευὴν
[22]	τρόπον ἑκουσίως ἡμῶν ἑαυτοὺς ἀπεμπολησάντων	ἔδει	παρὰ τοῦ δι´ ἀγαθότητα πάλιν
[16]	θεῖον ὁ λόγος διισχυρίζετο, φεύγειν	ἔδει	τὴν ἀτοπίαν τοῦ δόγματος, ὡς
[5]	τῶν θείων ἀγαθῶν ἀπολαύσει γενόμενον	ἔδει	τι συγγενὲς ἐν τῇ φύσει
[27]	τὴν ζωὴν οὔσης παρόδου, πόθεν	ἔδει	τὸν εἰσιόντα πρὸς ἡμᾶς εἰσοικισθῆναι
[32]	κατεργάσασθαι. εἰ δὲ καὶ πάντως	ἔδει	τοῦτο γενέσθαι κατά τινα λόγον
[15]	ἐν ἀνθρώποις τοῦ θεοῦ παρουσίας.	ἐδεῖτο	γὰρ τοῦ ἰατρεύοντος ἡ φύσις
[15]	ἰατρεύοντος ἡ φύσις ἡμῶν ἀσθενήσασα,	ἐδεῖτο	τοῦ ἀνορθοῦντος ὁ ἐν τῷ
[15]	ὁ ἐν τῷ πτώματι ἄνθρωπος,	ἐδεῖτο	τοῦ ζωοποιοῦντος ὁ ἀφαμαρτὼν τῆς
[15]	ζωοποιοῦντος ὁ ἀφαμαρτὼν τῆς ζωῆς,	ἐδεῖτο	τοῦ πρὸς τὸ ἀγαθὸν ἐπανάγοντος
[37]	ὃ τοῦ τε θανάτου κρεῖττον	ἐδείχθη	καὶ τῆς ζωῆς ἡμῖν κατήρξατο.
[17]	εὐεργεσίας ἐν εὐχαριστίᾳ τὴν εὐποιίαν	ἐδέξαντο.	ἀλλ´ ἐπειδή, καθώς φησιν ἡ
[18]	διανοίᾳ δουλεύοντες, οὔτε τὴν ἐπιφανεῖσαν	ἐδέξαντο	χάριν, καὶ τὰ σεμνὰ τῆς
[27]	τῶν οὐρανίων τὴν θείαν ἐπιμιξίαν	ἐδέξατο;	οὐκ ἔστι γὰρ θεραπευθῆναι τὸν
[26]	τοῦ βελτίονος. ὥσπερ γὰρ τῷ	ἐδέσματι	ὁμοίως παραμίγνυσι τὸ φάρμακον καὶ
[40]	ἄλλο τι παρὰ τοῦτο νοεῖν	ἐδιδάχθης	ἐκ τοῦ προσκεῖσθαί τι τῷ
[2]	πνεῦμα θεοῦ εὐσεβὲς ἐνομίσθη, καθὼς	ἐδόθη	καὶ λόγον εἶναι θεοῦ διὰ
[37]	τῶν συνήθων τε καὶ καταλλήλων	ἔδωκε	τῷ καθ´ ἑαυτὸν σώματι τὴν
[40]	περὶ τῶν ἀναγεννηθέντων τὸ εὐαγγέλιον,	ἔδωκεν	αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα θεοῦ γενέσθαι.
[37]	πρὸς τὰ προκείμενα τὴν διανοίαν.	ἐζητεῖτο	γὰρ πῶς τὸ ἓν ἐκεῖνο
[35]	τὸν ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας ἡμῶν	ἐθεασάμεθα;	τριήμερον νέκρωσιν καὶ πάλιν ζωήν.
[8]	βλέπων. ἀλλ´ ὥσπερ τὴν παρατροπὴν	ἐθεάσατο,	οὕτω καὶ τὴν ἀνάκλησιν αὐτοῦ
[22]	κρατοῦντι ποιήσασθαι πᾶν ὅπερ ἂν	ἐθέλοι	λύτρον ἀντὶ τοῦ κατεχομένου λαβεῖν.
[5]	τε καὶ τιμίων ὀνομάζειν τις	ἐθέλοι,	οὐ διοισόμεθα. ὅ τι γὰρ
[35]	ὁ τῆς ζωῆς ἡμῶν καθηγησάμενος	ἐθεωρήθη,	ἵνα, καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος,
[18]	πᾶσι τοῖς κατὰ τὸν κόσμον	ἔθνεσιν	ἦν, τὸ θεραπεύειν διὰ τῶν
[30]	τοῦ κηρύγματος ὁμόγλωσσοι πᾶσι τοῖς	ἔθνεσιν	οἱ διακονοῦντες τὸν λόγον ἐκ
[30]	ἡλικίας, οὔτε τὰς κατὰ τὰ	ἔθνη	διαφορὰς διακρίνουσα· διὰ τοῦτο γὰρ
[18]	ἐν δὲ τοῖς πολλοῖς τῶν	ἐθνῶν	ἀφανισθῆναι καθ´ ὅλου βωμοὺς καὶ
[35]	ὕδωρ πρὸς τὸ ἀκινδύνως ἐπιθιγγάνειν,	εἰ	βούλοιτο, ἀπειροπλασίως τῇ θείᾳ δυνάμει
[22]	τυραννικῶς ἐξαιρούμενος· ἐξωνεῖσθαι δὲ πάλιν	εἰ	βούλοιτο τὸν τοιοῦτον, οὐδεὶς ὁ
[7]	ζήσεσθαι πρὸς τὸν βίον παρήγαγεν.	εἰ	γὰρ ἀγαθῆς φύσεως ἡ κατὰ
[7]	τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως κτίστην ἀποδεικνύοντες.	εἰ	γὰρ ἀγνοεῖ μὲν τῶν ὄντων
[13]	κατὰ φύσιν προιέναι τὸ κήρυγμα.	εἰ	γὰρ ἐντὸς ἦν τῶν τῆς
[34]	κατὰ θεὸν ἐπιτελεῖσθαι τὸ ἐνεργούμενον.	εἰ	γὰρ ἐπὶ τοῦ ἑτέρου τῆς
[25]	ἔξω τοῦ ἀνθρώπου εἶναι πεπιστευμένον;	εἰ	γὰρ καὶ ὁ τρόπος τῆς
[26]	τὸν σκοπὸν τῆς εὐεργεσίας διελυμήνατο·	εἰ	γὰρ καὶ παρ´ ἀμφοτέρων φαρμάκου
[1]	τὸ ἀκόλουθον εὐσεβές ἐστι λογίζεσθαι.	εἰ	γὰρ μή τις τὸ δυνατὸν
[0]	ἔστι, μὴ ὑπονοεῖν τὴν διάκρισιν.	εἰ	γὰρ μήτε παρὰ τὸ πλέον
[16]	τὴν συνδρομὴν ἀμφοτέρων οὕτω κατονομάσαι.	εἰ	γὰρ ὁ χωρισμὸς τῶν συνημμένων
[4]	καὶ τῶν ἐν τούτοις δυνάμεων;	εἰ	γὰρ ὅμοιος τῷ ἡμετέρῳ ῥήματι
[37]	ἐγγὺς τοῦ εἰκότος λόγου γινόμεθα.	εἰ	γὰρ παντὸς σώματος ἡ ὑπόστασις
[5]	τὸ ἀδέσποτον καὶ αὐτεξούσιον χάριτος.	εἰ	γάρ τις ἀνάγκη τῆς ἀνθρωπίνης
[0]	τοῦ πλήθους τῶν θεῶν φαντασίαν.	εἰ	γὰρ τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ
[0]	πρὸς μιᾶς θεότητος περιαγαγεῖν ὁμολογίαν.	εἰ	γὰρ τὸ τέλειον ἐν παντὶ
[17]	παρὰ τῶν ἀπίστων ἡμῖν προφερόμενον.	εἰ	γὰρ τοσαύτη δύναμίς ἐστιν ἐν
[18]	ἐν πολλοῖς τῶν τόπων μηδέ,	εἰ	γέγονε ταῦτά ποτε, μνημονεύεσθαι, ἀντεγερθῆναι
[8]	θεραπείαν τῶν τοιούτων προσετέθη τραυμάτων.	εἰ	δὲ ἀθεράπευτος μένοι, ἐν τῷ
[10]	βαρυνομένη τῷ ἐφολκίῳ τοῦ σώματος.	εἰ	δὲ ἀνθρώπου ψυχὴ κατὰ τὴν
[4]	ἐσκεδασμένων ὁ τῆς ἑνότητος λόγος.	~Εἰ	δὲ ἀντιλέγοι τούτοις ὁ Ἰουδαῖος,
[31]	γνώμην ἐξουσίας ἐφ´ ἑτέρῳ κειμένης;	εἰ	δὲ ἄπρακτος ἡ προαίρεσις μείνειεν,
[12]	οἱ ἔξω τῆς πίστεως παρεγράφοντο·	εἰ	δὲ δι´ ὧν νοεῖται θεός,
[27]	τις εὑρεθείη τὸ ἄξιον ἔχουσα.	εἰ	δὲ ἐπ´ ἴσης πάντα τῆς
[11]	πιστεύοντας, κἂν ἐν ἀνθρώπῳ ᾖ;	~Εἰ	δὲ ζητεῖς πῶς κατακιρνᾶται θεότης
[16]	προσήκει καλεῖσθαι καὶ τὴν προάγουσαν.	εἰ	δὲ ἡ πρώτη κίνησις, ἣν
[4]	ἡμῖν λόγου τὸ θεῖον κατάγοντες.	εἰ	δέ, καθὼς λέγει Δαβίδ, ἐστερεώθησαν
[32]	μετὰ ῥᾳστώνης τὸ δοκοῦν κατεργάσασθαι.	εἰ	δὲ καὶ πάντως ἔδει τοῦτο
[30]	ἔγκλημα κατὰ τοῦ μυστηρίου προφέρεσθαι·	εἰ	δὲ ὁμότιμος ἐπὶ πάντας ἡ
[20]	ἄν τις ἐν ἀγαθοῖς ἀριθμήσειεν;	εἰ	δὲ πάντα προσήκει συνδραμεῖν ἐν
[8]	τῆς ἀλλοιώσεως εἰς ἀεὶ γιγνομένης,	εἰ	δὲ παρατραπείη τῆς εὐθείας, τῆς
[24]	φλογὸς ἡγήσαιτο τὸ φυσικῶς ἐνεργούμενον·	εἰ	δὲ ῥέουσαν ἐπὶ τὸ κάτω
[16]	φησὶ τὸ τῆς εὐσεβείας μυστήριον;	εἰ	δὲ τὴν τοῦ σώματος καὶ
[11]	σάρκα τῆς ψυχῆς ἡ συμφυία.	εἰ	δὲ τῆς σῆς ἀγνοεῖται ψυχῆς
[16]	περὶ τῆς θείας φύσεως διεξιόντος·	εἰ	δὲ τῆς φύσεως ἡμῶν αὐτὸν
[30]	ἀλλὰ τελειωθεῖσαν θεραπεύει τὴν νόσον.	~Εἰ	δέ τις ἐλέγχειν οἴεται τὸν
[22]	πρὸς τὴν συμφορὰν ταύτην αὐτομολήσαντες·	εἰ	δέ τις κηδόμενος τοῦ ἀπεμποληθέντος
[0]	καὶ τοῦ παντὸς ὑπερκειμένην ὁμολογῆσαι·	εἰ	δὲ τὸ μὲν εἶναι μὴ
[40]	καὶ πρὸς τὸ κρεῖττον μετεποιήθημεν.	εἰ	δὲ τὸ μὲν λουτρὸν ἐπαχθείη
[26]	τῇ ὀδύνῃ τῆς τομῆς δριμυσσόμενοι,	εἰ	δὲ τὸ ὑγιαίνειν διὰ τούτων
[40]	ᾖς, ἀληθῶς ἐγένου τέκνον θεοῦ·	εἰ	δὲ τοῖς τῆς κακίας ἐπιμένεις
[1]	καὶ ἀσώματον ὤν, ζῇ πάντως·	εἰ	δὲ τοῦ ζῇν κεχώρισται, οὐδὲ
[5]	καὶ ποιητικὴν δύναμιν αἰτίαν εἶναι.	εἰ	δὲ τοῦ κόσμου παντὸς ἡ
[7]	ἀκουσίως πρὸς τὸ καλὸν ἐφελκόμενος.	εἰ	δὲ τοῦ φωτὸς ἐξ αἰθρίας
[5]	τῇ ἀρχῇ τοῦ παντὸς ἐπιστήσουσιν.	εἰ	δὲ τοῦτο ἄτοπόν τε καὶ
[13]	Χριστοῦ διηγήματα, ποῦ τὸ θεῖον;	εἰ	δὲ ὑπερβαίνει τὴν φύσιν ὁ
[20]	τὸ σοφὸν συνεζευγμένον ἀρετὴ γίγνεται,	εἰ	δὲ χωρισθείη, μὴ ἂν ἐφ´
[1]	ἔχει καὶ ὑφεστῶτα τὸν λόγον.	εἰ	δὴ τοῦτο κατὰ τὸ ἀκόλουθον
[37]	δυνάμεως ἐξαιματοῦται καὶ μάλιστά γε	εἰ	διὰ τοῦ οἴνου λάβοι τὴν
[28]	ἀπρεπὲς περιέχει ἡμῶν τὸ μυστήριον,	εἰ	διὰ τούτων κατεμίχθη ὁ θεὸς
[6]	ὁ τὴν περίγειον οἰκονομίαν λαχών,	εἰ	ἐκ τῆς ὑποχειρίου αὐτῷ φύσεως
[40]	μεταποίησις οὐκ ἂν εἴη μεταποίησις,	εἰ	ἐν ᾧ ἐσμεν διαμένοιμεν. τὸν
[9]	ἐκ τοῦ θανάτου ἐπάνοδον· ἢ	εἰ	ἔξω κακίας εἶναι τὰ εἰρημένα
[39]	ποιεῖσθαι τῆς ἰδίας ζωῆς, ἤ,	εἰ	ἔξω τῆς τοῦ πρώτου καὶ
[20]	ὡσαύτως δὲ καὶ τὰ λοιπά,	εἰ	ἔξω τοῦ δικαίου τὸ σοφὸν
[16]	ἔξω πάθους ὁ θεραπευτὴς διαμένει.	εἰ	ἡ γένεσις αὐτὴ καθ´ ἑαυτὴν
[24]	ἔξω παρὰ τοῦ μυστηρίου μανθάνομεν,	εἰ	ἡ καθαρότης τῶν ἐξ ἁμαρτίας
[33]	τούτου φαμὲν μηδὲν εἶναι θαυμαστὸν	εἰ	θείας δυνάμεως παρουσία πρὸς ἀφθαρσίαν
[14]	ὡς ἀμφίβολον εἶναι τὴν πίστιν,	εἰ	θεός, τὸ ἀχώρητον καὶ ἀκατανόητον
[33]	ἀλλ´ οὐδὲν ἐκεῖ τὸ παράδοξον,	εἰ	θεοῦ βουλομένου πρὸς τὸ τιμιώτατον
[2]	τὸ μεγαλεῖον τῆς θείας δυνάμεως,	εἰ	καθ´ ὁμοιότητα τοῦ ἡμετέρου καὶ
[40]	τὸ κρεῖττον μετάστασις γίνεται. οὐκοῦν	εἰ,	καθώς φησιν ὁ προφήτης, λουσάμενοι
[29]	ἐπιχειροῦσι τὸν λόγον καί φασιν,	εἰ	καλὸν καὶ πρέπον τῷ θεῷ
[30]	ὥσπερ γὰρ ἐπὶ τοῦ ὄφεως,	εἰ	κατὰ κεφαλῆς τὴν καιρίαν λάβοι,
[37]	ἀσκὸς ὑγροῦ τινὸς πλήρης ὤν,	εἰ	κατὰ τὸν πυθμένα τὸ ἐγκείμενον
[32]	εἰκότος ἐν τῷ μυστηρίῳ μανθάνομεν,	εἰ	κύπτει πρὸς τὸν πεπτωκότα ὁ
[1]	ἀνθρώπινος ὁμωνύμως λέγεται λόγος. οὐκοῦν	εἰ	λέγοι καθ´ ὁμοιότητα τῶν παρ´
[16]	τοῦ κατὰ τὴν φύσιν κινήματος;	εἰ	μὲν γὰρ ἐν τοῖς ἀπηγορευμένοις
[15]	τὸ κατὰ κακίαν νόημα. οὐκοῦν	εἰ	μὲν ἐν κακίᾳ γεγενῆσθαι τὸ
[35]	κακοῦ τὸν ἀφανισμὸν ἐργαζόμενος. ἀλλ´	εἰ	μὲν ἦν δυνατὸν ἐν τελείῳ
[8]	ἀρξάμενα, πάντοτε δι´ ἀλλοιώσεως πρόεισιν,	εἰ	μὲν κατὰ φύσιν πράττοι, πρὸς
[0]	τῷ τῶν ἀθέων συμφέρεται δόγματι;	εἰ	μὲν οὖν μὴ εἶναι λέγοι,
[30]	οὐκ ἐπὶ πάντας ἡ χάρις;	εἰ	μὲν οὖν ταῦτα καὶ παρ´
[12]	θανάτου καὶ φθορᾶς εἶναι κρείττονα.	εἰ	μὲν οὖν τινὸς τούτων καὶ
[32]	τὸν κείμενον; ὁ δὲ σταυρὸς	εἰ	μέν τινα καὶ ἕτερον περιέχει
[23]	τίνος ἂν ἀντηλλάξατο τὸν κατεχόμενον,	εἰ	μὴ δηλαδὴ τοῦ ὑψηλοτέρου καὶ
[5]	δυσπειθῶς ἔχουσι τὴν ὑπόληψιν. ἀλλ´	εἰ	μὴ δοῖεν λόγον καθηγεῖσθαι καὶ
[35]	τοῦ ζῴου καταβαλλόμενον; ἀλλ´ ὅμως,	εἰ	μὴ ἐκεῖνο εἴη, οὐδ´ ἂν
[21]	ἄνθρωπος ἦν· τὸ δὲ μιμούμενον,	εἰ	μὴ ἐν ἑτερότητι τύχοι τινί,
[20]	σοφὸν φέροιτο, ἢ τὸ δίκαιον,	εἰ	μὴ μετὰ τοῦ δυνατοῦ τε
[40]	θαυμαστοῦται ἄνθρωπος, ὅτι οὐκ ἄλλως,	εἰ	μὴ ὅσιος γένηται. ἀναγκαῖον ἂν
[39]	κόλπον τοῖς λογισμοῖς κατεσύρετο. ὥστε	εἰ	μὴ πρὸς τὴν ἄκτιστον φύσιν,
[26]	φιλανθρωπίας οὐκ ἐξιστάμενον. σκοπήσωμεν τοίνυν	εἰ	μὴ τὰ δύο ταῦτα τοῖς
[35]	ἀδιεξίτητον εἶναι τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει,	εἰ	μή τις τῆς αὐτῆς ὁδοῦ
[35]	γάρ ἐστι δυνατὸν ἐκεῖνο γενέσθαι,	εἰ	μὴ τοῦτο προκαθηγήσαιτο. μὴ δύνασθαι
[0]	ἢ ἐπιδεῖξαι τὸ ἴδιον ἤ,	εἰ	μηδὲν ἰδιαζόντως καταλαμβάνοι ἡ ἔννοια
[8]	εἶναι προτιμότερον κρίνεται. οὐκοῦν ἐξετάσωμεν	εἰ	ὁ τῆς ζωῆς χορηγὸς πρὸς
[30]	προσήκει τῷ θεῷ, οὔτε ἀδύνατον.	εἰ	οὖν ἀγαθόν τι ἡ πίστις,
[13]	τὴν ἀνάστασιν τῷ θανάτῳ προσεμαρτύρησεν.	εἰ	οὖν ἀφ´ ὧν ἀκούεις καὶ
[1]	λόγος, μή τινος ὢν λόγος·	εἰ	οὖν διακρίνει τῷ σχετικῷ τῆς
[33]	ἀκίνητόν ἐστιν ἐκεῖνο καὶ ἀνενέργητον.	εἰ	οὖν ἐκεῖ οὐ τὸ ὑποκείμενον
[40]	ὁμογενὲς πάντως ἐστὶ τῷ γεννήσαντι.	εἰ	οὖν ἔλαβες τὸν θεὸν καὶ
[25]	τῷ ὄντι τὸ εἶναι ἔχον.	εἰ	οὖν ἐν αὐτῷ τὰ πάντα
[1]	λόγον οἴεσθαι, οὐ ζωῆς μετουσίαν.	εἰ	οὖν ζῇ ὁ λόγος ὁ
[40]	ὑπαμειφθείη τῶν ἰδίων τῆς φύσεως.	εἰ	οὖν ἡ ἄνωθεν γέννησις ἀναστοιχείωσίς
[16]	αὐτὸν καθαρεύειν φησὶ τὸ μυστήριον·	εἰ	οὖν ἡδονῆς μὲν ἡ γένεσις
[15]	πρὸς τὸ ἐναντίον μεταπεπτωκέναι λέγειν.	εἰ	οὖν θεὸς μὲν ἡ ἀληθὴς
[15]	τὴν τοῦ ἐνεργοῦντος ἀναλογιζόμεθα φύσιν.	εἰ	οὖν ἴδιον γνώρισμα τῆς θείας
[39]	τοῦτο τῆς φύσεως παραλλαγὴν ἐξευρίσκομεν.	εἰ	οὖν κτιστὸς μὲν ὁ ἄνθρωπος,
[28]	αἰσχρόν τε καὶ ἀπρεπὲς διαβάλλοιτο.	εἰ	οὖν μόνης κακίας τὸ θεῖον
[13]	τὸ ἐκ παρθένου γεγεννῆσθαι συνδιηγήσατο.	εἰ	οὖν πιστόν ἐστι διὰ τῶν
[28]	τῇ φύσει τὴν διαδοχὴν ἀντεισάγοντα.	εἰ	οὖν πρὸς τὸ χρειῶδες βλέποις,
[35]	ἐπὶ τὴν ἰδίαν ἀναλύειν μακαριότητα.	εἰ	οὖν τις πρὸς τὸ εἰκὸς
[27]	μέρους ἰδιαζόντως δεξαμένου τὴν ἴασιν.	εἰ	οὖν τὸ μὲν κάμνον ἐπὶ
[34]	φήσει τὴν τῶν προσευχομένων σπουδήν,	εἰ	περὶ τοῦ πάντως ἐσομένου τὸν
[7]	ἀφορμὰς παρασχούσης. ~Καὶ μηδεὶς ἐρωτάτω,	εἰ	προειδὼς τὴν ἀνθρωπίνην συμφορὰν ὁ
[35]	τὸ γινόμενον κατορ– θωθείη, καίτοι,	εἰ	πρὸς τὸ πέρας ἡ ἀρχὴ
[34]	τὸ σπουδαζόμενον τὴν ὁρμὴν ἐχούσης,	εἰ	συμπαραληφθείη καθηκόντως ἡ διὰ τῆς
[23]	τινα τῆς ἐπιθυμίας αὐτοῦ λαβεῖν,	εἰ	τὰ πρόδηλα γένοιτο ἡμῖν τῶν
[13]	μετὰ θάνατον ἐν διαφθορᾷ γίνεται.	εἰ	ταῦτα περιεῖχε τὸ κήρυγμα, οὐκ
[27]	παντὸς ἐπιστατοῦσαν δύναμιν ὑποβέβηκεν, ὥστε,	εἰ	τὴν ἐπίγειον φύσιν ἀναξίαν τῆς
[17]	περιῄρητο πᾶσα τῶν ἀπίστων ἀντίρρησις,	εἰ	τὸ προσδοκώμενον ἐν ὀφθαλμοῖς ἦν·
[32]	γενέσθαι τῶν ἰδιωμάτων τῆς φύσεως.	εἰ	τοίνυν δύο πέρασι τῆς ἀνθρωπίνης
[5]	τοῦ μετέχοντός τε καὶ ἀπολαύοντος.	εἰ	τοίνυν ἐπὶ τούτοις ὁ ἄνθρωπος
[4]	φύσεως καὶ τὸ θεῖον ἐξανθρωπίζοιτο,	εἰ	τοιούτῳ κεχρῆσθαι λόγῳ καὶ τοιούτῳ
[27]	τῆς φύσεως ἡμῶν ἡ διόρθωσις,	εἰ	τοῦ ἐπιγείου ζῴου νενοσηκότος ἕτερόν
[15]	τὴν ἐξ ἀρχῆς ἄγει κατάστασιν,	εἰ	τοῦτο φίλον αὐτῷ· ἀλλὰ μακρὰς
[1]	λόγον εὐαγές ἐστιν οἴεσθαι. ἀλλ´	εἰ	ὑφέστηκε νοερόν τι χρῆμα καὶ
[8]	τοῖς τοῦ βίου μετέχουσιν. ὡς	εἴ	γέ τις ἐν ὀδύναις διαβιῴη,
[0]	καὶ ἄφθαρτον καὶ ἀίδιον καὶ	εἴ	τι ἄλλο θεοπρεπὲς νόημα τῇ
[26]	καὶ φθορᾶς καὶ σκότους καὶ	εἴ	τι κακίας ἔκγονον τῷ εὑρετῇ
[28]	φύσει τὸ κακόν ἐστι καὶ	εἴ	τι πρὸς τὴν κακίαν οἰκείως
[1]	τε καὶ σοφὸν πάντως, καὶ	εἴ	τι τῆς κρείττονος σημασίας ἐστίν.
[21]	τὸ δυνατόν, τὸ ἄφθαρτον καὶ	εἴ	τι τῆς τοῦ κρείττονος σημασίας
[40]	τὸ χεῖρον ἡ μεταποίησις εἴη,	εἴ	τι τούτων ὑπαμειφθείη τῶν ἰδίων
[28]	ἡ κατηγορία τῆς φύσεως ἐπανίοι,	εἴ	τι τῶν περὶ αὐτὴν ὡς
[15]	καὶ ἀγαθότητα καὶ ἀφθαρσίαν, καὶ	εἴ	τι ὑψηλόν ἐστι νόημά τε
[40]	τὴν τοῦ Ζακχαίου φωνὴν ὅτι	Εἴ	τινά τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλασίονα.
[35]	τῶν λαβυρίνθων πλάνας διεξελθεῖν ἀμηχανοῦντες,	εἴ	τινος ἐμπείρως ἔχοντος ἐπιτύχοιεν, κατόπιν
[20]	ταῖς περὶ θεοῦ δόξαις, σκοπήσωμεν	εἴ	τινος ἡ κατὰ ἄνθρωπον οἰκονομία
[6]	τοῦ πυρὸς τῆς θρυαλλίδος περιδεδραγμένου,	εἴ	τις ἀδυνατῶν τῷ φυσήματι σβέσαι
[40]	ἀκουσάτω τῆς Παύλου φωνῆς ὅτι	Εἴ	τις δοκεῖ εἶναί τι, μηδὲν
[40]	ὃ γὰρ μὴ γέγονας, οὐκ	εἶ.	Ὅσοι ἔλαβον αὐτόν, φησὶ περὶ
[40]	ἡ προφητεία ὅτι Υἱὸς ἀνθρώπου	εἶ,	οὐχὶ υἱὸς ὑψίστου· ἀγαπᾷς ματαιότητα,
[7]	ἀνθρωποποιίαν ἔργον εἶναι νομίζουσιν. ὡς	εἴγε	πρὸς τὸ ὑψηλότερον ἔβλεπεν αὐτοῖς
[5]	ὁ Μωσῆς διεξέρχεται, ἐν διηγήσεως	εἴδει	δόγματα ἡμῖν παρατιθέμενος, τῆς αὐτῆς
[5]	καταλλήλως ἕκαστον τῷ τῆς ζωῆς	εἴδει	κατεσκεύασται, ὡς οἰκεῖον ἑκατέρου καὶ
[32]	καὶ ἕτερον περιέχει λόγον βαθύτερον,	εἰδεῖεν	ἂν οἱ τῶν κρυπτῶν ἐπιίστορες.
[35]	τῆς ἀναστάσεως χάριν, ὡς ἂν	εἰδείημεν	ὅτι τὸ ἴσον ἡμῖν εἰς
[23]	πλεῖον τοῦ κατεχομένου τὸ προκείμενον	εἶδεν	ἐν τῷ συναλλάγματι. τούτου χάριν
[40]	πῶς γὰρ ἃ οὔτε ὀφθαλμὸς	εἶδεν,	οὔτε οὖς ἤκουσεν, οὔτε ἐπὶ
[37]	ὀγκώδη τοῦ ἀγγείου τούτου περιοχὴν	εἰδέναι	μὴ ἰδίαν εἶναι τοῦ φαινομένου,
[38]	γεννώμενον κατὰ τὴν πνευματικὴν ἀναγέννησιν	εἰδέναι	παρὰ τίνος γεννᾶται καὶ ποῖον
[21]	προιοῦσα· δύο δὲ τῆς τοιαύτης	εἴδη	κινήσεως· τὸ μὲν πρὸς τὸ
[18]	θρησκείαν ἀκώλυτα ἦν. ἐπεὶ δὲ	εἶδον	τὸν προσδοκώμενον, ὃν διὰ τῶν
[6]	αὐτῆς πάντων· καλὸς δὲ τὸ	εἶδος·	ἀπεικόνισμα γὰρ τοῦ ἀρχετύπου ἐγεγόνει
[29]	θεραπευτὴς μηδὲν ὑπολειφθῆναι τῆς πονηρίας	εἶδος	ἐγκεκρυμμένον τῇ φύσει. διὰ τοῦτο
[29]	κακία, καὶ οὐδὲν ἔτι πονηρίας	εἶδος	ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἀτόλμητον ἦν,
[38]	γὰρ τοῦτο τὸ τῆς γεννήσεως	εἶδος	κατ´ ἐξουσίαν ἔχει, ὅ τι
[27]	αἰσχρόν τε καὶ ἄδοξον τὸ	εἶδος	τῆς ἀνθρωπίνης γενέσεως. ἀλλ´ οὐκ
[0]	ὑπονοίας μάχην· κατὰ γὰρ τὸ	εἶδος	τῆς νόσου καὶ τὸν τρόπον
[37]	δυνάμεως πρὸς τὸ τοῦ σώματος	εἶδος	τῆς τροφῆς μεθισταμένης. τούτων ἡμῖν
[20]	τοιοῦτον καὶ τυραννικὸν τῆς δυνάμεως	εἶδος.	ὡσαύτως δὲ καὶ τὰ λοιπά,
[8]	αὐτὸν τὸ ἐσόμενον λέγων, ἢ	εἰδότα	καὶ πεποιηκότα μὴ ἔξω τῆς
[34]	ἀμίκτως πρὸς τὸ ψεῦδος ἔχειν	εἰδότες,	ἐν δὲ τῷ ἀψευδεῖ τῆς
[28]	τῆς ἐπισκέψεως τρόπον δυσαρεστούμενοι, οὐκ	εἰδότες	ὅτι πᾶσα πρὸς ἑαυτὴν ἡ
[34]	ἐπὶ τοῦ ἑτέρου τῆς ἀνθρωποποιίας	εἴδους	αἱ τῶν γεννώντων ὁρμαί, κἂν
[35]	ἀποκλυσάμενοι τοῦ ἑτέρου τῶν καθαρσίων	εἴδους	οὐκ ἐπιδέονται· οἱ δὲ ταύτης
[17]	οὐδὲ περὶ τοῦ τῆς θεραπείας	εἴδους	πρὸς τοὺς εὐεργέτας ἀμφισβητοῦσι, διὰ
[18]	τῶν δαιμόνων ἀπάτη, διὰ τῆς	εἰδωλομανίας	τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων κατακρατήσασα·
[21]	περιχανοῦσαν δὲ τὸ τῆς τροφῆς	εἴδωλον	ἐν λιμῷ γενέσθαι· ἐπεὶ οὖν
[27]	οὐχὶ ἄνθρωπον, ἀλλὰ ἀνθρώπου τι	εἴδωλον	καὶ ὁμοίωμα; τίς δ´ ἂν
[18]	ἦν, τὸ θεραπεύειν διὰ τῶν	εἰδώλων	τοὺς δαίμονας ἐν ταῖς ζωοθυσίαις
[33]	τὸ φαινόμενον, τῆς ἐσχάτης ἂν	εἴη	ἀγνωμοσύνης ἐκεῖ τοσαύτην τῷ θεῷ
[40]	πρὸς τὸ χεῖρον ἡ μεταποίησις	εἴη,	εἴ τι τούτων ὑπαμειφθείη τῶν
[39]	θεὸν εἶναι νομίζοι, μάταιος ἂν	εἴη	ἐν ἐλπίδι τῆς ἐπὶ τὸ
[39]	ἀγαθοῦ μένον ἀεί, ἐπάναγκες ἂν	εἴη	ἓν ἐξ ἀμφοτέρων αἱρεῖσθαι πάντως
[6]	πραγματείας ἐστί, δυνατὸν δ´ ἂν	εἴη	καὶ δι´ ὀλίγου τοῖς εὐπειθεστέροις
[32]	τὸ θεῖον ἐμφαίνοντος, ἀκόλουθον ἂν	εἴη	καὶ ἐν τῷ μέρει τούτῳ
[21]	τῆς ἀνακλήσεως. σοφίας δ´ ἂν	εἴη	καὶ ἡ τοῦ δικαίου κρίσις·
[16]	συνάφεια τῶν διεστώτων πάθος ἂν	εἴη·	κίνησις γάρ τίς ἐστιν ἔν
[17]	πίστεως μόνης ὁρώμενα· ἀναγκαῖον ἂν	εἴη	λογισμοῖς τισὶ κατὰ τὸ ἐγχωροῦν
[1]	λόγου συνυπακούεσθαι· οὐ γὰρ ἂν	εἴη	λόγος, μή τινος ὢν λόγος·
[39]	τὸ τικτόμενον. τί οὖν ἂν	εἴη	λυσιτελέστερον, εἰς τὴν ἄτρεπτον ζωὴν
[40]	ζωῆς ἡμῶν μεταποίησις οὐκ ἂν	εἴη	μεταποίησις, εἰ ἐν ᾧ ἐσμεν
[40]	ἀναφυόμενα τῷ βίῳ, σωφρονούντων ἂν	εἴη	μὴ πρὸς τὸ παρὸν ἀλλὰ
[35]	ἀλλ´ ὅμως, εἰ μὴ ἐκεῖνο	εἴη,	οὐδ´ ἂν τοῦτο γένοιτο· οὕτως
[21]	ἑτερότητι τύχοι τινί, ταὐτὸν ἂν	εἴη	πάντως ἐκείνῳ, ᾧ ἀφωμοίωται. ἐν
[1]	θεωροίη· οὐ γὰρ ἂν ἐκτὸς	εἴη	συνθέσεως ἡ τοιαύτη ὑπόληψις, τὸ
[5]	ἐν ἐπιθυμίᾳ τῆς θείας ἀιδιότητος	εἴη.	ταῦτά τοι περιληπτικῇ φωνῇ δι´
[16]	προσαγορεύοι, πολὺ πρότερον δικαῖος ἂν	εἴη	τὴν συνδρομὴν ἀμφοτέρων οὕτω κατονομάσαι.
[6]	συνανάκρασις, ὡς ἂν μηδὲν ἀπόβλητον	εἴη	τῆς κτίσεως, καθώς φησιν ὁ
[40]	μὴ ὅσιος γένηται. ἀναγκαῖον ἂν	εἴη	τούτοις προσθεῖναι καὶ τὸ λειπόμενον,
[28]	τὸ χρειῶδες βλέποις, τίνος ἂν	εἴη	τῶν τιμίων εἶναι νομιζομένων ἐκεῖνα
[0]	τούτου δὲ δοθέντος οὐκέτ´ ἂν	εἴη	χαλεπὸν τὸ ἐσκεδασμένον τῆς διανοίας
[8]	περιθρύψαι τῷ μολίβδῳ τὸ ὄστρακον·	εἶθ´	οὕτως πάλιν κατὰ τὸ πρότερον
[21]	τοίνυν τῆς ἑτερότητος τοῦ κατ´	εἰκόνα	γενομένου πρὸς τὸ ἀρχέτυπον οὔσης,
[5]	τῆς κοσμογονίας ἐνεδείξατο λόγος, κατ´	εἰκόνα	θεοῦ τὸν ἄνθρωπον γεγενῆσθαι λέγων·
[5]	τῇ ὁμοιώσει τῇ κατὰ τὴν	εἰκόνα	πάντων ἐστὶ τῶν τὸ θεῖον
[10]	εὐπρεπές ἐστι μόνον ἐν τῇ	εἰκόνι	δεξάμενος, τὸ ἀπεμφαῖνον ἀποποιείσθω· τὸν
[33]	πρὸς αὐτοὺς ἐροῦμεν, ὑγρότητι καὶ	εἰκόνι	θεοῦ; ἀλλ´ οὐδὲν ἐκεῖ τὸ
[35]	κακίας ἐν τῇ τῆς νεκρώσεως	εἰκόνι	τῇ γενομένῃ διὰ τοῦ ὕδατος
[8]	διαλαμβάνουσα, αὐτῆς δὲ τῆς θείας	εἰκόνος	οὐ προσαπτομένη. λύεται δὲ τὸ
[35]	εἰ οὖν τις πρὸς τὸ	εἰκὸς	βλέποι καὶ κατὰ τὴν ἐν
[1]	τοῦ λόγου φύσεως κατὰ τὸ	εἰκὸς	εἶναι πεπιστευμένης καὶ οὐδεμίαν διπλόην
[30]	οὐκ ἐπείσθησαν. οὐδὲ γὰρ ἦν	εἰκός,	ἐν κοινῷ προτεθείσης τῆς χάριτος,
[33]	καταλαμβάνει ἡ ἔννοια. ἣν τοίνυν	εἰκός	ἐστιν ἀπόκρισιν ἡμῖν γενέσθαι παρὰ
[23]	τοῦ κατεχομένου λαβεῖν. ~Τί τοίνυν	εἰκὸς	ἦν μᾶλλον τὸν κρατοῦντα λαβεῖν
[0]	θεῖον; τοῦ δὲ κατὰ τὸ	εἰκὸς	τὴν τελειότητα προσμαρτυροῦντος τῇ θείᾳ
[24]	τὴν ἀπόδειξιν ἔχει. ~Ἀλλ´ ἐπιζητεῖν	εἰκὸς	τὸν τῇ ἀκολουθίᾳ τῶν εἰρημένων
[32]	συνεκδιδομένη. τί οὖν ἔξω τοῦ	εἰκότος	ἐν τῷ μυστηρίῳ μανθάνομεν, εἰ
[24]	τῷ θανάτῳ ἐγκατηνέχθημεν, τί τοῦ	εἰκότος	ἔξω παρὰ τοῦ μυστηρίου μανθάνομεν,
[37]	μειούμενον. τάχα τοίνυν ἐγγὺς τοῦ	εἰκότος	λόγου γινόμεθα. εἰ γὰρ παντὸς
[12]	ἦν ἡ περὶ αὐτὸν ἱστορία,	εἰκότως	τὸ μυστήριον ἡμῶν οἱ ἔξω
[5]	ἐπεστάτει ζωῆς, διεψεύσθη ἂν ἡ	εἰκὼν	κατ´ ἐκεῖνο τὸ μέρος, ἀλλοτριωθεῖσα
[5]	τε καὶ δουλεύουσα πῶς ἂν	εἰκὼν	ὀνομάζοιτο; οὐκοῦν τὸ διὰ πάντων
[12]	τοῖς διὰ σαρκὸς τὴν ζωὴν	εἰληχόσι	χαρίζεσθαι, θεοῦ τὸ εὐεργετεῖν τὸν
[1]	τὸ ἕτερον ἐν ἑτέρῳ λέγειν	εἶναι·	ἀλλ´ ἀνάγκη πᾶσα, τῆς ἁπλότητος
[1]	δύνασθαι, δυναμένην δὲ μὴ ἀνενέργητον	εἶναι,	ἀλλὰ πᾶσαν ἀγαθοῦ πρόθεσιν εἰς
[40]	ἡ γὰρ προσθήκη τοῦ ἀτελεύτητον	εἶναι	ἄλλην τινὰ φύσιν παρὰ τὴν
[1]	τῷ μὲν γὰρ ἐξ ἐκείνου	εἶναι	ἄλλο τι καὶ οὐκ ἐκεῖνό
[8]	ὑπέστη, εὐθὺς ἀπὸ τροπῆς τοῦ	εἶναι	ἀρξάμενα, πάντοτε δι´ ἀλλοιώσεως πρόεισιν,
[6]	τὴν αἰσθητὴν ἐν τοῖς νοητοῖς	εἶναι	γνωρίσμασι, μήτε ἐν τοῖς αἰσθητοῖς
[20]	παρὰ πᾶσι μὴ μόνον δυνατὸν	εἶναι	δεῖν πιστεύειν τὸ θεῖον, ἀλλὰ
[34]	ἀποδείξεως προσδεοίμεθα, τὸ μὲν θεὸν	εἶναι	διὰ τῶν θαυμάτων αὐτῶν πεπιστευκότες,
[26]	παρ´ αὐτοῦ τοῦ ἀντικειμένου μὴ	εἶναι	δίκαιόν τε καὶ σωτήριον τὸ
[22]	κατὰ τοῦ ὠνησαμένου χρῷτο, ἄδικος	εἶναι	δόξει τὸν νόμῳ κτηθέντα τυραννικῶς
[35]	ἡ ἀρχὴ κρίνοιτο, ἀντ´ οὐδενὸς	εἶναι	δόξει τοῦ πράγματος ἡ ἀρχὴ
[31]	ἐφ´ ἡμῖν τῶν κατὰ γνώμην	εἶναι,	δυναστείᾳ δὲ κρείττονι τὰς ἀνθρωπίνας
[37]	χάριν, ἄλλως δὲ δειχθέντος μὴ	εἶναι	δυνατὸν ἐν ἀθανασίᾳ γενέσθαι τὸ
[36]	τῷ πυρὶ καθαρίζονται. ~Μὴ γὰρ	εἶναι	δυνατὸν ὅ τε κοινὸς δείκνυσι
[5]	τε καὶ ποιητικὴν δύναμιν αἰτίαν	εἶναι.	εἰ δὲ τοῦ κόσμου παντὸς
[13]	μὴ πιστεύοντα τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον	εἶναι	εἰς τὴν περὶ τοῦ θεὸν
[1]	εἴτε σοφία, εἴτε τὸ ἀιδίως	εἶναι,	εἴτε τὸ κακίας καὶ θανάτου
[36]	πράγματι, πιστεῦσαι πανταχοῦ τὸν θεὸν	εἶναι,	ἐν πᾶσι δὲ ὄντα, παρεῖναι
[25]	μὴ ἐν τῷ ὄντι τὸ	εἶναι	ἔχον. εἰ οὖν ἐν αὐτῷ
[24]	ἐν φωτὸς παρουσίᾳ, οὔτε θάνατον	εἶναι	ζωῆς ἐνεργούσης. οὐκοῦν ἐπὶ κεφαλαίων
[33]	καὶ ἐπὶ τούτου φαμὲν μηδὲν	εἶναι	θαυμαστὸν εἰ θείας δυνάμεως παρουσία
[6]	τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ	εἶναι	θείᾳ δυνάμει μετατεθέντος· κτιστὴ δὲ
[12]	βλεπέτω. καὶ γὰρ τοῦ ὅλως	εἶναι	θεὸν οὐκ ἄν τις ἑτέραν
[2]	ἐνομίσθη, καθὼς ἐδόθη καὶ λόγον	εἶναι	θεοῦ διὰ τὸ μὴ δεῖν
[8]	τῆς πρὸς τὸ πονηρὸν ὁρμῆς	εἶναι.	καὶ γὰρ ᾔδει τὸ ἐσόμενον
[34]	καὶ ἐν μέσῳ τῶν πιστευόντων	εἶναι,	καὶ ἐν πᾶσι μένειν καὶ
[8]	τις καὶ ἐνυπόστατος ὢν αὐτὸς	εἶναι	καὶ θεὸς καὶ λόγος, πᾶσαν
[24]	θεῖον ἐν ταῖς πρεπούσαις ὑπολήψεσιν	εἶναι	καὶ μὴ τὸ μὲν ὑψηλῶς
[32]	τε καὶ τὸ μετ´ αὐτῶν	εἶναι,	καὶ μηδενὶ μέσῳ διατειχίζεσθαι, καὶ
[25]	ἀλλ´ οὖν τὸ ἐν ἡμῖν	εἶναι	καὶ νῦν καὶ τότε κατὰ
[32]	ἀνιέναι, τῷ δὲ νοουμένῳ πανταχοῦ	εἶναι,	καὶ ὅσα τοιαῦτα περιέχει ἡ
[27]	τισι πλεονάζουσαν, ἐν ἑτέροις ἐνδεεστέραν	εἶναι,	καὶ τῇ πρὸς τὸ ἔλαττόν
[13]	πάντως καὶ τὸ ἔξω πάθους	εἶναι	καὶ τὴν γέννησιν αὐτοῦ καὶ
[32]	προσδέεται πρὸς τὸ θεῖά τε	εἶναι	καὶ τῆς ὑψηλῆς καὶ ὑπερεχούσης
[5]	ταῦτά τε νῦν περὶ ἡμᾶς	εἶναι	καὶ τῶν προτιμοτέρων ἐρημωθῆναι. ἀρχὴ
[20]	ἐφ´ ἑαυτοῦ κατὰ μόνας ἀγαθὸν	εἶναι,	καλῶς ἂν ἔχοι καὶ ἐπὶ
[1]	δὲ προαίρεσιν ταύτην καὶ δυνατὴν	εἶναι	κατὰ τὸ ἀκόλουθον εὐσεβές ἐστι
[12]	πάντων τὸ θανάτου καὶ φθορᾶς	εἶναι	κρείττονα. εἰ μὲν οὖν τινὸς
[0]	δόγματι; εἰ μὲν οὖν μὴ	εἶναι	λέγοι, ἐκ τῶν τεχνικῶς καὶ
[2]	ἡμετέρου λόγου τὸν τοῦ θεοῦ	εἶναι	λόγον, εἴπερ τούτου μετὰ πνεύματος
[5]	λέγειν ὑφηγούμενον. ~Ἀλλὰ τὸ μὲν	εἶναι	λόγον θεοῦ καὶ πνεῦμα διά
[4]	ἀληθείας ἔσται φανέρωσις. τὸ γὰρ	εἶναι	λόγον θεοῦ καὶ πνεῦμα θεοῦ,
[7]	ἴσως ἢ τὸ ἐν κακοῖς	εἶναι	λυσιτελέστερον ἦν. ταῦτα γὰρ οἱ
[37]	τε ἑαυτὴν καὶ ἐν τῷ	εἶναι	μένει, ἀπαύστῳ κινήσει τό τε
[37]	τῆς ἐπεισαγομένης δυνάμεως ἐν τῷ	εἶναι	μένει. ἡ δὲ δύναμις αὕτη
[21]	δὲ μὴ πάντως ἐν τῷ	εἶναι	μένειν· ἡ δὲ ἀλλοίωσις κίνησίς
[0]	ὁμολογῆσαι· εἰ δὲ τὸ μὲν	εἶναι	μὴ ἀμφιβάλλοι, εἰς πλῆθος δὲ
[32]	ἄν τι διαμένοι ἐν τῷ	εἶναι,	μὴ ἐν τῷ ὄντι μένον·
[39]	πνεῦμα καὶ τὸν μονογενῆ θεὸν	εἶναι	νομίζοι, μάταιος ἂν εἴη ἐν
[28]	τίνος ἂν εἴη τῶν τιμίων	εἶναι	νομιζομένων ἐκεῖνα δεύτερα; τίνος δὲ
[7]	πονηροῦ θεοῦ τὴν ἀνθρωποποιίαν ἔργον	εἶναι	νομίζουσιν. ὡς εἴγε πρὸς τὸ
[23]	μᾶλλον ἢ φοβερὸν τὸ φανὲν	εἶναι	νομίσῃ. ὁρᾷς ὅπως τὸ ἀγαθὸν
[13]	ἐκ πάθους γὰρ ἀρξάμενος τοῦ	εἶναι	ὁ ἄνθρωπος πάθει συναπαρτίζεται. ἐκεῖ
[6]	κατὰ τὸ ἀκόλουθον ἐπισυμβαινόντων αἰτίαν	εἶναι,	οἷον τῇ ὑγείᾳ τὸ εὐεκτεῖν,
[1]	ζωῇ τοῦ λόγου τὴν ὑπόστασιν	εἶναι	ὁμολογεῖν. οὐ γὰρ καθ´ ὁμοιότητα
[1]	φύσιν, ἀνάγκῃ δὲ πᾶσα τοσαύτην	εἶναι	ὁμολογεῖν τοῦ λόγου τὴν δύναμιν,
[30]	καὶ ὑπὸ τὴν ἡμετέραν ἐξουσίαν	εἶναι,	οὗ μόνος ἕκαστός ἐστι κύριος.
[35]	δὲ τῇ ἀπαθείᾳ τὸ μακάριον	εἶναι	οὐκ ἀμφιβάλλεται. οἷς δὲ προσεπωρώθη
[1]	τὸν τοῦ θεοῦ λόγον ἀνυπόστατον	εἶναι.	οὐκοῦν συναπεδείχθη κατὰ τὸ ἀκόλουθον
[5]	ἀέρα, τῷ δὲ τὸ ὕδωρ	εἶναι.	οὕτως οὖν καὶ τὸν ἄνθρωπον
[35]	δι´ ἀναστάσεως τὴν ἐπὶ τὸ	εἶναι	πάλιν ἐπάνοδον δέχεται, πρὸς τὸν
[21]	τοῦ εἶναι σχόντα μὴ τρεπτὸν	εἶναι	πάντως· ἡ γὰρ ἐκ τοῦ
[13]	τὸ κήρυγμα, οὐκ ἂν θεὸν	εἶναι	πάντως ᾠήθης τὸν ἐν τοῖς
[7]	οὐκ ἂν ἄλλο τι κακὸν	εἶναι	παρὰ τὴν πονηρίαν ᾠήθησαν. πονηρία
[21]	τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ	εἶναι	πάροδος ἀλλοίωσίς τίς ἐστι, τῆς
[1]	λόγου φύσεως κατὰ τὸ εἰκὸς	εἶναι	πεπιστευμένης καὶ οὐδεμίαν διπλόην καὶ
[25]	οὐδὲ νῦν ἔξω τοῦ ἀνθρώπου	εἶναι	πεπιστευμένον; εἰ γὰρ καὶ ὁ
[1]	ὑπόληψιν. ἀνάγκη γὰρ πᾶσα κατάλληλον	εἶναι	πιστεύειν τῇ φύσει τὸν λόγον,
[39]	ἔχοντα, ἢ τῆς ἀκτίστου φύσεως	εἶναι	πιστεύειν τὴν ἁγίαν τριάδα καὶ
[8]	τὴν ἐξ ἀρχῆς ἐπανάγοντος χάριν	εἶναι	πιστεύεται. ὡς γὰρ οἱ τοὺς
[2]	πνεύματος θεωρουμένου ἐκεῖνος δίχα πνεύματος	εἶναι	πιστεύοιτο. οὐ μὴν ἀλλότριόν τι
[13]	τὴν περὶ τοῦ θεὸν αὐτὸν	εἶναι	πίστιν ἐναχθῆναι. ὁ γὰρ γεγεννῆσθαι
[2]	τῆς θείας φύσεως τὸ μὲν	εἶναι	πνεῦμα θεοῦ εὐσεβὲς ἐνομίσθη, καθὼς
[32]	πληγὰς μηδὲν ἐμπόδιον πρὸς τὸ	εἶναι	ποιήσασθαι, κατ´ ἐξουσίαν τε φαίνεσθαι
[39]	τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ	εἶναι	προήκειν οἰκείως πρὸς ἑαυτὴν ἔχει·
[9]	τῆς θεοπρεποῦς ἐννοίας τῶν εἰρημένων	εἶναι·	πρὸς δὲ τὰ ἐφεξῆς οὐχ
[8]	τὸ μὴ εἶναι τοῦ ἀλγεινῶς	εἶναι	προτιμότερον κρίνεται. οὐκοῦν ἐξετάσωμεν εἰ
[26]	δικαιοσύνης τε καὶ τῆς σοφίας	εἶναι	συνθήσεται. δικαίου μὲν γάρ ἐστι
[21]	ἐξ ἀλλοιώσεως τὴν ἀρχὴν τοῦ	εἶναι	σχόντα μὴ τρεπτὸν εἶναι πάντως·
[9]	ἐπάνοδον· ἢ εἰ ἔξω κακίας	εἶναι	τὰ εἰρημένα συντίθενται, οὐδὲν αἰσχρὸν
[13]	τὸ λεγόμενον, ὑπὲρ τὴν φύσιν	εἶναι	τὰ θαύματα. αὐτὸ οὖν τοῦτο
[32]	οὖσιν ἐνθεωρουμένη καὶ ἐν τῷ	εἶναι	τὰ πάντα συνέχουσα. εἴτε δὴ
[0]	τὸ ὑποκείμενον ὁμολογεῖσθαι, πολλὰ δὲ	εἶναι	τὰ τέλεια διὰ τῶν αὐτῶν
[35]	τοῦ βίου τούτου λαβύρινθον ἀδιεξίτητον	εἶναι	τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει, εἰ μή
[21]	ἐν τῷ τὸ μὲν ἄτρεπτον	εἶναι	τῇ φύσει, τὸ δὲ μὴ
[5]	τὴν δόξαν ἀμάρτυρον, μήτε ἀναπόλαυστον	εἶναι	τὴν ἀγαθότητα, μήτε τὰ ἄλλα
[5]	διαληψόμεθα. τὸ νῦν ἐν ἀτόποις	εἶναι	τὴν ἀνθρωπίνην ζωὴν οὐχ ἱκανός
[9]	χώρᾳ. ἢ τοίνυν δειξάτωσαν κακίαν	εἶναι	τὴν γέννησιν, τὴν ἀνατροφήν, τὴν
[14]	καταβῆναι τὸ θεῖον, ὡς ἀμφίβολον	εἶναι	τὴν πίστιν, εἰ θεός, τὸ
[5]	καὶ ἀδέσποτον, ὥστε ἆθλον ἀρετῆς	εἶναι	τὴν τῶν ἀγαθῶν μετουσίαν. πόθεν
[25]	ἡμῖν ὡς συνέχων ἐν τῷ	εἶναι	τὴν φύσιν· τότε δὲ κατεμίχθη
[32]	παρὰ τῶν ἀπίστων μηδὲν ἀλλότριον	εἶναι	τῆς θεοπρεποῦς ὑπολήψεως. τὸ γὰρ
[5]	πάντως μηδὲ τούτου τὴν κατασκευὴν	εἶναι	τῆς φύσεως ἡμῶν ἀπόκληρον, ἀλλ´
[25]	τὰ ὄντα, καὶ οὐκ ἔνεστιν	εἶναί	τι μὴ ἐν τῷ ὄντι
[40]	φωνῆς ὅτι Εἴ τις δοκεῖ	εἶναί	τι, μηδὲν ὤν, φρεναπατᾷ ἑαυτόν.
[17]	καὶ ζωῆς εἴσοδον ἐπ´ αὐτῷ	εἶναι,	τί οὐχὶ θελήματι μόνῳ τὸ
[11]	ἀλλ´ ὥσπερ ἐνταῦθα καὶ ἕτερον	εἶναί	τι παρὰ τὸ σῶμα τὴν
[0]	προσαχθήσεται πρὸς τὸ διὰ τούτων	εἶναί	τινα δύναμιν τὴν ἐν τούτοις
[34]	πάντως γινόμενον, οὐδὲ μὴν ἄχρηστον	εἶναί	τις φήσει τὴν τῶν προσευχομένων
[7]	ἑαυτοῦ κεῖται, ἀλλὰ τῷ μὴ	εἶναι	τὸ ἀγαθὸν οὕτω κατονομάζεται. τὸ
[30]	τῆς μέμψεως. οὔτε γὰρ ἀβούλητον	εἶναι	τὸ ἀγαθὸν προσήκει τῷ θεῷ,
[6]	νόσῳ τὸ ἀσθενεῖν, τὸ ἀνενέργητον	εἶναι,	τὸ ἐν ἀηδίᾳ τὴν ζωὴν
[25]	βλέπων μὴ ἐν παντὶ πιστεύειν	εἶναι	τὸ θεῖον, καὶ ἐνδυόμενον καὶ
[10]	προσεγγισμῷ διασώσασθαι, πάσης περιγραφῆς ἐκτὸς	εἶναι	τὸ θεῖον πιστεύοντας, κἂν ἐν
[1]	τοῦ καθ´ ἡμᾶς δόγματος ἄλογον	εἶναι	τὸ θεῖον ὑπείληπται· τοῦτο δὲ
[0]	τοῦ λόγου τὴν ἀρχήν. πότερον	εἶναι	τὸ θεῖον ὑπείληφεν, ἢ τῷ
[9]	τὰ εἰρημένα συντίθενται, οὐδὲν αἰσχρὸν	εἶναι	τὸ κακίας ἀλλότριον ἐξ ἀνάγκης
[8]	τοῦτό φησι τῶν κακῶν ἔσχατον	εἶναι,	τὸ τὸν βίον ἡμῶν τῇ
[21]	τε καὶ εὑρετοῦ καλὸν ἀναπεισθεὶς	εἶναι	τὸ τῷ καλῷ ἐναντίον· οὐ
[32]	ἐξ ἀνάγκης πιστεύειν ἐν πᾶσιν	εἶναι	τοῖς οὖσιν ἡ διαμονὴ τῶν
[8]	γὰρ ἦν δυνατὸν ἐν φρονήσει	εἶναι	τὸν ἀπεστραμμένον τὴν φρόνησιν καὶ
[34]	γίνεται. δειχθέντος γὰρ τοῦ θεὸν	εἶναι	τὸν ἐν σαρκὶ φανερωθέντα, τοῖς
[34]	πάντως συνεῖναι διὰ τὸ θεὸν	εἶναι	τὸν ἐπαγγειλάμενον πεπίστευται· ἡ δὲ
[1]	ὁ γὰρ ὁμολογῶν μὴ ἄλογον	εἶναι	τὸν θεὸν πάντως λόγον ἔχειν
[20]	οἱ βουλόμενοι μὴ ἐν κακοῖς	εἶναι	τὸν κείμενον, μόνοι δὲ τὴν
[13]	ἐστὶν ἡ ἀπόδειξις τοῦ θεὸν	εἶναι	τὸν κηρυσσόμενον. ἄνθρωπος μὲν γὰρ
[1]	πᾶσα, τῆς ἁπλότητος ὁμολογουμένης, αὐτοζωὴν	εἶναι	τὸν λόγον οἴεσθαι, οὐ ζωῆς
[1]	ἡμῶν ἐκ τοῦ νοῦ φαμὲν	εἶναι	τὸν λόγον, οὔτε δι´ ὅλου
[7]	προβάλλουσιν, ὡς διὰ τούτου πονηρὸν	εἶναι	τὸν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως κτίστην
[39]	τῆς τοῦ πατρὸς λέγω, νομίζοι	εἶναι	τὸν υἱὸν ἢ τὸ πνεῦμα
[8]	πολὺ τῷ τοιούτῳ τὸ μὴ	εἶναι	τοῦ ἀλγεινῶς εἶναι προτιμότερον κρίνεται.
[34]	ἡμῖν ἐπιφανεῖσαν δύναμιν ἀληθῶς θείαν	εἶναι	τοῦ παρόντος λόγου συνηγορία γίνεται.
[1]	τοῦ λόγου ἔργον τὸν κόσμον	εἶναι,	τοῦ τὸ ἀγαθὸν καὶ αἱρουμένου
[37]	τούτου περιοχὴν εἰδέναι μὴ ἰδίαν	εἶναι	τοῦ φαινομένου, ἀλλὰ τὸ εἰσρέον
[28]	ἡμῶν ἐνεργοῦντα τὸν θάνατον ἄπρακτον	εἶναι	τρόπον τινὰ καὶ ἀνήνυτον, πάντοτε
[27]	συμβαῖνον, εἴπερ ἡμῶν πόρρωθεν ὑπονοοῖτο	εἶναι	τῷ λόγῳ τῆς φύσεως, ἑτέρῳ
[39]	φησὶ δὲ τὸ εὐαγγέλιον ἄνωθεν	εἶναι	τῶν σωζομένων τὴν γέννησιν. ~Ἀλλ´
[15]	ἐπιγνώσῃ τὸ θεῖον οὐκ ἂν	εἰπεῖν	ἔχοις. ἀφ´ ὧν γὰρ εὖ
[40]	τῷ ἀμυήτῳ βίῳ, κἂν τολμηρὸν	εἰπεῖν	ᾖ, λέξω καὶ οὐκ ἀποτραπήσομαι,
[33]	πρόχειρόν ἐστιν ἑκάστῳ τῶν ἠρωτημένων	εἰπεῖν	ὅτι θείᾳ δυνάμει ἐκεῖνο ἄνθρωπος
[17]	ἦν πρὸς τοὺς εὐγνώμονας τοσοῦτον	εἰπεῖν,	ὅτι καὶ τοῖς ἰατροῖς οὐ
[38]	τῷ δὲ παρόντι λόγῳ τοσοῦτον	εἰπεῖν	περὶ τῆς πίστεως καλῶς ἔχειν
[6]	καὶ οὐκ ἔστι καθ´ ὑπόστασιν	εἰπεῖν	τὸ μὴ ὂν ἀντιδιαστέλλεσθαι πρὸς
[18]	τοὺς Ἰουδαίους ἱκανόν ἐστι σημεῖον	εἰπεῖν	τοῦ παρεῖναι τὸν παρ´ αὐτῶν
[31]	λέγουσι γὰρ δύνασθαι τὸν θεόν,	εἴπερ	ἐβούλετο, καὶ τοὺς ἀντιτύπως ἔχοντας
[26]	καὶ σωτήριον τὸ γεγονὸς ἀμφιβάλοιτο,	εἴπερ	εἰς αἴσθησιν τῆς εὐεργεσίας ἔλθοι.
[7]	ἀγαθότητος τοῦ θεοῦ διασώζοιτο λόγος,	εἴπερ	ἐν κακοῖς μέλλοντα τὸν ἄνθρωπον
[27]	αὐτὸ πρὸς ἑαυτὸ μὴ συμβαῖνον,	εἴπερ	ἡμῶν πόρρωθεν ὑπονοοῖτο εἶναι τῷ
[33]	τοῖς μυηθεῖσι γίνεται; πρὸς οὕς,	εἴπερ	μὴ λίαν ἔχοιεν ἀντιτύπως, ἁπλοῦς
[27]	ἀπρεπὲς ἐπὶ τῆς θεότητος ἴσον,	εἴπερ	ὅλως θεμιτόν ἐστιν ἄλλο τι
[1]	ἐν τῇ αὐτῇ προθέσει θεωρουμένων,	εἴπερ	τὸ μέν τι δύναιτο, πρὸς
[16]	ἀλλοτρία περὶ θεοῦ ἡ ὑπόληψις,	εἴπερ	τὸν ἀπαθῆ κατὰ τὴν φύσιν
[2]	τὸν τοῦ θεοῦ εἶναι λόγον,	εἴπερ	τούτου μετὰ πνεύματος θεωρουμένου ἐκεῖνος
[32]	ἀκριβείας καταμαθὼν τὸ μυστήριον εὐλογώτερον	εἴποι	μὴ διὰ τὴν γένεσιν συμβεβηκέναι
[13]	ἀπίθανον. ὁ γὰρ τὴν γέννησιν	εἰπὼν	καὶ τὸ ἐκ παρθενίας προσέθηκεν·
[9]	εἰ ἔξω κακίας εἶναι τὰ	εἰρημένα	συντίθενται, οὐδὲν αἰσχρὸν εἶναι τὸ
[38]	τὴν φύσιν. ~Οὐδὲν οἶμαι τοῖς	εἰρημένοις	ἐνδεῖν τῶν περὶ τὸ μυστήριον
[5]	φύσεως. ἀλλ´ ἀντιλέγει τυχὸν τοῖς	εἰρημένοις	ὁ πρὸς τὰ παρόντα βλέπων
[24]	τῆς θείας δυνάμεως ἐν τοῖς	εἰρημένοις	ὁρᾶται. ἵνα τοίνυν καὶ ταῦτα
[40]	οὔ μοι δοκεῖ μέχρι τῶν	εἰρημένων	αὐτάρκη τὴν διδασκαλίαν ἡ κατήχησις
[8]	γενόμενον, οὐ μόνον ἐκ τῶν	εἰρημένων	δῆλόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ἐκ
[9]	τι τῆς θεοπρεποῦς ἐννοίας τῶν	εἰρημένων	εἶναι· πρὸς δὲ τὰ ἐφεξῆς
[24]	εἰκὸς τὸν τῇ ἀκολουθίᾳ τῶν	εἰρημένων	προσέχοντα, ποῦ τὸ δυνατὸν τῆς
[13]	οὖν πιστόν ἐστι διὰ τῶν	εἰρημένων	τὸ γεγεννῆσθαι αὐτόν, διὰ τῶν
[17]	ἰσχυροποιεῖσθαι δὲ μᾶλλον ἐκ τῶν	εἰρημένων	τὸ παρὰ τῶν ἀπίστων ἡμῖν
[1]	ὁμολογεῖται, ἀπεδείχθη δὲ διὰ τῶν	εἰρημένων	τοῦ λόγου ἔργον τὸν κόσμον
[39]	ἄμεινον αὐτῷ συστῆναι τὴν φύσιν·	εἴρηται	γὰρ ὅτι κατ´ ἐξουσίαν τοὺς
[35]	τριήμερον τῆς ἀναστάσεως χάριν ἀπεμιμήσατο.	εἴρηται	δὲ τὸ τοιοῦτον καὶ ἐν
[34]	δυνάμει, καθὼς ἐν τοῖς ἔμπροσθεν	εἴρηται,	διαπλάσσουσι τὸ γεννώμενον, ἧς χωρισθείσης
[32]	λόγον ἐν τῷ εὐαγγελίῳ καὶ	εἴρηται	καὶ γεγένηται, καὶ οὐκ ἔστιν
[28]	τούτου καὶ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν	εἴρηται	λόγοις, ὅτι μόνον αἰσχρὸν τῇ
[37]	ἐφ´ ἡμῶν, καθὼς ἤδη πολλάκις	εἴρηται,	ὁ τὸν ἄρτον ἰδὼν τρόπον
[20]	δέ, καθὼς ἐν τοῖς φθάσασιν	εἴρηται,	πάντως τῷ δικαίῳ τὸ σοφὸν
[0]	Ἰουδαῖον ὀνίνησιν, ἀλλὰ χρή, καθὼς	εἴρηται,	πρὸς τὰς προλήψεις τῶν ἀνθρώπων
[37]	ἦν ἐκείνῳ, τῆς τροφῆς, καθὼς	εἴρηται,	πρὸς τὴν τοῦ σώματος φύσιν
[28]	ἡμῶν διεξάγεται· ταῦτα γάρ, καθὼς	εἴρηται,	τῆς παρούσης ἐστὶν ἀπολαύσεως· ἀλλ´
[21]	ἐναντίωσις, καθὼς ἐν τοῖς ἔμπροσθεν	εἴρηται,	τοιοῦτόν τινα νοῦν κατὰ τὴν
[35]	τῇ ἁμαρτίᾳ. ἐπεὶ δέ, καθὼς	εἴρηται,	τοσοῦτον μιμούμεθα τῆς ὑπερεχούσης δυνάμεως
[37]	διὰ τοῦ λόγου μεταποιούμενος, καθὼς	εἴρηται	ὑπὸ τοῦ λόγου ὅτι Τοῦτό
[24]	γάρ, καθὼς ἐν τοῖς ἔμπροσθεν	εἴρηται,	φύσιν οὐκ εἶχεν ἡ ἐναντία
[6]	φυσικῆς ἐναντιότητος τὸν τῆς συμπνοίας	εἱρμὸν	διαλυούσης· κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον
[16]	τῇ φύσει κατὰ τὸν ἴδιον	εἱρμὸν	πορευομένῃ διεξοδικῶς θεωρεῖται, τοῦτο κυριώτερον
[20]	γιγνομένων φανερουμένη; τὰ δὲ πεπραγμένα	εἱρμῷ	τινὶ καὶ τάξει δι´ ἀκολούθου
[16]	συνεζευγμένων μετὰ τὴν διάλυσιν ἐπάνοδος	εἰς	ἀδιάλυτον ἕνωσιν, ἀλλήλοις συμφυομένων, ὡς
[8]	τὸ κρεῖττον αὐτοῖς τῆς ἀλλοιώσεως	εἰς	ἀεὶ γιγνομένης, εἰ δὲ παρατραπείη
[16]	ψυχῆς λέγω καὶ σώματος, καὶ	εἰς	ἀεὶ διαμεῖναι τὴν ἕνωσιν. τῆς
[37]	μυριάσι κατὰ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην	εἰς	ἀεὶ καταμεριζόμενον ὅλον ἑκάστου διὰ
[8]	κακίαν ἡμῶν ἰατρεύοντα, οὐχ ὡς	εἰς	ἀεὶ παραμένειν· ὁ γὰρ χιτὼν
[21]	ἀπὸ τοῦ ἐν ᾧ ἐστὶν	εἰς	ἀεὶ προιοῦσα· δύο δὲ τῆς
[8]	ἡ νεκρότης οἰκονομικῶς περιετέθη τῇ	εἰς	ἀθανασίαν κτισθείσῃ φύσει, τὸ ἔξωθεν
[33]	μήτε εἰς φθορὰν καταλήγουσαν, ἀλλ´	εἰς	ἀθάνατον ζωὴν τὸν γεγεννημένον παράγουσαν,
[26]	σωτήριον τὸ γεγονὸς ἀμφιβάλοιτο, εἴπερ	εἰς	αἴσθησιν τῆς εὐεργεσίας ἔλθοι. νυνὶ
[16]	τῆς φύσεως ἀκολουθίαν μὴ κωλῦσαι,	εἰς	ἄλληλα δὲ πάλιν ἐπαναγαγεῖν διὰ
[1]	καθ´ ὁμοιότητα τοῦ ἡμετέρου μεταχωρῶν	εἰς	ἀνύπαρκτον· ἀλλ´ ὥσπερ ἡ ἡμετέρα
[39]	τῶν κτιστῶν ἑαυτὸν ὑποζεύξας λέληθεν	εἰς	αὐτὸ καὶ οὐκ εἰς τὸ
[6]	συνέχειν τε καὶ περικρατεῖν τεταγμένη,	εἰς	αὐτὸ τοῦτο δυναμωθεῖσα παρὰ τῆς
[33]	πῶς ἄνθρωπος ἐκεῖνο γίνεται τὸ	εἰς	ἀφορμὴν τῆς συστάσεως τοῦ ζῴου
[13]	τῆς φύσεως ἡμῶν ἐκφεύγει κοινότητα.	εἰς	γὰρ ἑκάτερα τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς
[8]	μὴ ἀγαγεῖν τὴν φύσιν ἡμῶν	εἰς	γένεσιν, ἐπειδὴ τοῦ καλοῦ διαμαρτήσεσθαι
[5]	τοίνυν ἐπὶ τούτοις ὁ ἄνθρωπος	εἰς	γένεσιν ἔρχεται, ἐφ´ ᾧ τε
[5]	ἀγαθότητα τὸ ζῷον τοῦτο παραγαγόντος	εἰς	γένεσιν, οὐκ ἄν τις εὐλόγως,
[8]	σκεῦος ὀστράκινον πάλιν ὁ ἄνθρωπος	εἰς	γῆν ἀναλύεται, ὅπως ἂν τῆς
[7]	σώματος φύσιν σύνθετον οὖσαν καὶ	εἰς	διάλυσιν ῥεοῦσαν, ἐπακολουθεῖν δέ πως
[22]	τοῦ δι´ ἀγαθότητα πάλιν ἡμᾶς	εἰς	ἐλευθερίαν ἐξαιρουμένου μὴ τὸν τυραννικόν,
[1]	εἶναι, ἀλλὰ πᾶσαν ἀγαθοῦ πρόθεσιν	εἰς	ἐνέργειαν ἄγειν. ἀγαθὸν δὲ ὁ
[8]	ἀμφοτέρων γὰρ πρόεισιν τὸ πονηρὸν	εἰς	ἐνέργειαν· διὰ τοῦτο ὁ μὲν
[35]	ἕπεσθαι, τὸ παρ´ αὐτοῦ προδειχθὲν	εἰς	ἔργον ἄγοντας. οὐ γὰρ ἔστι
[21]	δὲ ἀλλοίωσις κίνησίς τίς ἐστιν	εἰς	ἕτερον ἀπὸ τοῦ ἐν ᾧ
[35]	εἰδείημεν ὅτι τὸ ἴσον ἡμῖν	εἰς	εὐκολίαν ἐστὶν ὕδατί τε βαπτισθῆναι
[6]	ἔσχε παρὰ τοῦ κτίσαντος, ταύτην	εἰς	εὕρεσιν τῶν κατὰ κακίαν ἐπινοουμένων
[32]	κρυπτῶν ἐπιίστορες. ὃ δ´ οὖν	εἰς	ἡμᾶς ἐκ παραδόσεως ἥκει, τοιοῦτόν
[32]	μάλιστα μὲν μηδὲ ὅλως δεῖν	εἰς	θανάτου πεῖραν ἐλθεῖν τὴν ὑπερέχουσαν
[37]	ἐκείνῳ τῷ σώματι μεταποιηθεὶς ἄρτος	εἰς	θείαν μετέστη δύναμιν, διὰ τοῦ
[3]	τὸ τῆς μοναρχίας σχίζεσθαι κράτος	εἰς	θεότητας διαφόρους κατατεμνόμενον, μήτε τῷ
[8]	καὶ ἡ μετὰ ταῦτα κρίσις	εἰς	θεραπείαν τῶν τῆς ψυχῆς ἀρρωστημάτων
[8]	ζωῇ τὸ τῆς ἀρετῆς φάρμακον	εἰς	θεραπείαν τῶν τοιούτων προσετέθη τραυμάτων.
[21]	καλὸν ἐπιθυμίας αὐτὴν φυσικῶς ἐφελκομένης	εἰς	κίνησιν· καλὸν δὲ τὸ μέν
[35]	κακὸν συμφυίας, τῇ μεταμελείᾳ μὲν	εἰς	μῖσός τε καὶ ἀλλοτρίωσιν τῆς
[39]	προκοπῆς ἀνιόντος τὸ μὴ ἔχον	εἰς	ὅ τι προέλθῃ, ἀλλ´ ἐπὶ
[21]	τῆς ἀνυπαρξίας κατὰ θείαν δύναμιν	εἰς	οὐσίαν μεθισταμένης, καὶ ἄλλως δὲ
[13]	πάθους ἤρξατο, οὔτε ὁ θάνατος	εἰς	πάθος κατέληξεν· οὔτε γὰρ τῆς
[16]	ἐπανελθούσης, οἷον ἀπό τινος ἀρχῆς	εἰς	πᾶσαν τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν τῇ
[20]	ἀγαθὴν ὑπὲρ τῶν καμνόντων προαίρεσιν	εἰς	πέρας ἄγουσιν, οἷς τεχνική τις
[0]	τὸ μὲν εἶναι μὴ ἀμφιβάλλοι,	εἰς	πλῆθος δὲ θεῶν ταῖς ὑπονοίαις
[3]	ἀριθμὸς τῆς τριάδος, τῶν δὲ	εἰς	πλῆθος ἐσκεδασμένων ὁ τῆς ἑνότητος
[0]	χαλεπὸν τὸ ἐσκεδασμένον τῆς διανοίας	εἰς	πλῆθος θεῶν πρὸς μιᾶς θεότητος
[6]	καὶ τὴν διανοητικὴν δύναμιν, ἣν	εἰς	συνέργειαν τῆς τοῦ κρείττονος μετουσίας
[7]	Μανιχαικοῖς δόγμασι δι´ ἀπάτης παρασυρέντες	εἰς	σύστασιν τῆς ἑαυτῶν πλάνης προβάλλουσιν,
[37]	λόγῳ τοῦ θεοῦ ἁγιαζόμενον ἄρτον	εἰς	σῶμα τοῦ θεοῦ λόγου μεταποιεῖσθαι
[8]	ὂν μεταχώρησις· λύσις δὲ ἡ	εἰς	τὰ τοῦ κόσμου στοιχεῖα πάλιν,
[39]	τὸ ἅγιον, μὴ συμπαραλαμβάνειν τὴν	εἰς	ταῦτα πίστιν ἐν τῷ καιρῷ
[25]	ἀρχὴ τῷ θνητῷ γένει τῆς	εἰς	τὴν ἀθάνατον ζωὴν ἐπανόδου γίγνεται.
[39]	τί οὖν ἂν εἴη λυσιτελέστερον,	εἰς	τὴν ἄτρεπτον ζωὴν εἰσελθεῖν ἢ
[39]	ἄκτιστον ὁμολογοῦντα τὴν ἁγίαν τριάδα	εἰς	τὴν ἄτρεπτόν τε καὶ ἀναλλοίωτον
[27]	μιᾶς δὲ πᾶσιν ἀνθρώποις τῆς	εἰς	τὴν ζωὴν οὔσης παρόδου, πόθεν
[24]	καὶ ἡ πλάνη θεραπευθείη, καὶ	εἰς	τὴν ζωὴν τὸ τεθνηκὸς ἐπανέλθοι;
[13]	πιστεύοντα τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον εἶναι	εἰς	τὴν περὶ τοῦ θεὸν αὐτὸν
[5]	οὐκοῦν ἐξ ἑτέρας ἀρχῆς καὶ	εἰς	τὴν περὶ τούτου πίστιν τοὺς
[7]	ἐπίκηρος βίος οὐκέτ´ ἄν, φησίν,	εἰς	τὴν τοῦ ἀγαθοῦ δημιουργίαν ἀνάγοιτο,
[37]	κατὰ τὸ προηγούμενον ἄρτος. καὶ	εἰς	τὴν τοῦ ὑγροῦ διαμονὴν καὶ
[37]	τι προσήκει παρασχολῆσαι τὸν λόγον	εἰς	τὴν φυσιολογίαν τοῦ σώματος. τίς
[31]	τὴν χάριν τοῦ νοεροῦ συναπώλεσεν.	εἰς	τί γὰρ χρήσεται τῇ διανοίᾳ,
[13]	ἴσμεν καὶ ὅθεν ἀρχόμεθα καὶ	εἰς	τί καταλήγομεν. ἐκ πάθους γὰρ
[26]	καταμιχθέντος καὶ συμφυέντος, ἐπειδὰν ἡ	εἰς	τὸ ἀρχαῖον ἀποκατάστασις τῶν νῦν
[5]	δι´ οὗ τὰ πάντα τὴν	εἰς	τὸ γενέσθαι πάροδον ἔσχε. τοῦτον
[6]	ἀλλοιώσεως ἤρξατο, τοῦ μὴ ὄντος	εἰς	τὸ εἶναι θείᾳ δυνάμει μετατεθέντος·
[21]	γὰρ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος	εἰς	τὸ εἶναι πάροδος ἀλλοίωσίς τίς
[39]	ἴσον ἐκ τοῦ μὴ ὄντος	εἰς	τὸ εἶναι προήκειν οἰκείως πρὸς
[1]	τῷ δὲ αὐτὸν τὸν νοῦν	εἰς	τὸ ἐμφανὲς ἄγειν οὐκέτ´ ἂν
[0]	δόγματος, τῆς διὰ πάντων ταὐτότητος	εἰς	τὸ ἓν τὴν πίστιν περιαγούσης.
[8]	νῦν ἐναπειλημμένης αὐτῷ ῥυπαρίας ἀποκριθείσης	εἰς	τὸ ἐξ ἀρχῆς σχῆμα διὰ
[8]	παρ´ οὗ καὶ ὁ ἄνθρωπος	εἰς	τὸ ζῇν παρήχθη, πᾶσι τοῖς
[39]	λέληθεν εἰς αὐτὸ καὶ οὐκ	εἰς	τὸ θεῖον τὴν ἐλπίδα τῆς
[37]	λάβοι τὴν δύναμιν πρὸς τὴν	εἰς	τὸ θερμὸν μεταποίησιν. ἐπεὶ οὖν
[7]	τῆς ἀβουλίας αὐτῷ συμβησομένην ἦλθεν	εἰς	τὸ κτίσαι τὸν ἄνθρωπον, ᾧ
[39]	διχῆ τοίνυν τῶν ὄντων μεμερισμένων	εἰς	τὸ κτιστὸν καὶ τὸ ἄκτιστον,
[13]	τὸ ἕτερον τῇ ἀπιστίᾳ χρήσασθαι,	εἰς	τὸ μὴ ἄνθρωπον αὐτὸν ἕνα
[8]	ἀφανισμὸς μὲν γάρ ἐστιν ἡ	εἰς	τὸ μὴ ὂν μεταχώρησις· λύσις
[26]	μὲν τοῦ χείρονος γίγνεται καὶ	εἰς	τὸ μὴ ὂν μεταχώρησις, ὠφέλεια
[18]	ἐπιδημήσασα φύσεως, πάντα καπνοῦ δίκην	εἰς	τὸ μὴ ὂν μετεχώρησεν, ὥστε
[6]	ἐν τοῖς οὖσιν ἡ κατανόησις,	εἰς	τὸ νοητόν τε καὶ αἰσθητὸν
[39]	εἰσποιῶν καὶ τρόπον τινὰ πάλιν	εἰς	τὸ ὁμογενὲς ἑαυτὸν εἰσαγάγῃ, τῆς
[12]	τῶν ἐνεργειῶν μαρτυρίας. ὥσπερ τοίνυν	εἰς	τὸ πᾶν ἀφορῶντες, καὶ τὰς
[25]	οὕτω νήπιος τὴν ψυχὴν ὡς	εἰς	τὸ πᾶν βλέπων μὴ ἐν
[35]	ταὐτότης τὸ γινόμενον ἦν, καὶ	εἰς	τὸ παντελὲς τὸ κακὸν ἐκ
[34]	συνεῖναι. οὐκέτ´ οὖν ἂν ἑτέρας	εἰς	τὸ παρεῖναι τὸ θεῖον τοῖς
[37]	ἐντεύξεως, οὐ διὰ βρώσεως προιὼν	εἰς	τὸ σῶμα γενέσθαι τοῦ λόγου,
[20]	φύσιν; οὐ γὰρ ἂν ἦλθεν	εἰς	τὸ σῶσαι ἡμᾶς, καθώς φησιν
[35]	οὐδεμίαν ἀμφιβολίαν ἔχει. ~Ἡ δὲ	εἰς	τὸ ὕδωρ κάθοδος καὶ τὸ
[30]	ἐξουσίαν ἔχων δι´ ὑπερβολὴν τῆς	εἰς	τὸν ἄνθρωπον τιμῆς ἀφῆκέ τι
[15]	φύσιν, καὶ διὰ γεννήσεως παριὼν	εἰς	τὸν βίον, καὶ πᾶσαν ἀκολούθως
[28]	ἕτερον τρόπον τῷ θεῷ τῆς	εἰς	τὸν βίον παρόδου οἱ ἐπισκεφθῆναι
[18]	προεδιδάχθησαν, καὶ προτιμοτέραν ἐποιήσαντο τῆς	εἰς	τὸν φανέντα πίστεως τὴν λοιπὸν
[6]	τῆς κατὰ τὴν βουλὴν διαμαρτίας·	εἰς	τοῦτο γὰρ ἡ ἀκολουθία τὸν
[35]	τὸ ὕδωρ κάθοδος καὶ τὸ	εἰς	τρὶς ἐν αὐτῷ γενέσθαι τὸν
[40]	βεβιωκόσι προκείμενα τοιαῦτά ἐστιν ὡς	εἰς	ὑπογραφὴν λόγου ἐλθεῖν. πῶς γὰρ
[13]	τρόπῳ καὶ τῷ ἀνεπιδέκτῳ τῆς	εἰς	φθορὰν ἀλλοιώσεως, καλῶς ἂν ἔχοι
[33]	μήτε ἀπὸ φθορᾶς ἀρχομένην, μήτε	εἰς	φθορὰν καταλήγουσαν, ἀλλ´ εἰς ἀθάνατον
[0]	τὸ θεῖόν ἐστιν ὑπολήψεως· ἀλλ´	εἷς	καὶ ὁ αὐτὸς τῆς θεότητος
[39]	πάλιν εἰς τὸ ὁμογενὲς ἑαυτὸν	εἰσαγάγῃ,	τῆς ὑπερεχούσης φύσεως ἀποστήσας τὴν
[10]	τὰ καταχθόνια διὰ τῆς πολυπραγμοσύνης	εἰσδύνουσα,	πολλάκις δὲ καὶ τῶν οὐρανίων
[39]	τὴν ἄτρεπτόν τε καὶ ἀναλλοίωτον	εἰσελθεῖν	ζωήν, τὸν δὲ τὴν κτιστὴν
[39]	λυσιτελέστερον, εἰς τὴν ἄτρεπτον ζωὴν	εἰσελθεῖν	ἢ πάλιν τῷ ἀστατοῦντι καὶ
[2]	τὴν τοῦ σώματος σύστασιν ἀναγκαίως	εἰσελκομένου	τε καὶ προχεομένου, ὅπερ ἐν
[8]	τεταμίευται ἡ θεραπεία. ἀλλ´ ὥσπερ	εἰσί	τινες κατὰ τὸ σῶμα τῶν
[37]	τινῶν δὲ ἡ τροφὴ σάρκες	εἰσίν,	ἀνθρώπῳ δὲ κατὰ τὸ προηγούμενον
[22]	ἐλευθερίαν ἀποδόμενοι δοῦλοι τῶν ὠνησαμένων	εἰσίν,	αὐτοὶ πρατῆρες ἑαυτῶν καταστάντες, καὶ
[27]	οὔσης παρόδου, πόθεν ἔδει τὸν	εἰσιόντα	πρὸς ἡμᾶς εἰσοικισθῆναι τῷ βίῳ;
[17]	θανάτου τε καθαίρεσιν καὶ ζωῆς	εἴσοδον	ἐπ´ αὐτῷ εἶναι, τί οὐχὶ
[28]	τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τὸν βίον	εἴσοδος	μία ἐστί, δι´ ἧς παράγεται
[32]	ἐν μέσῳ γίγνεσθαι, μηδὲν τῆς	εἰσόδου	τῆς διὰ τῶν θυρῶν προσδεόμενον,
[28]	ἀπρεπὲς ὂν θεῷ διὰ τοιαύτης	εἰσόδου	τῆς τοῦ ἀνθρωπίνου βίου κοινωνίας
[24]	οὕτω τῆς ζωῆς τῷ θανάτῳ	εἰσοικισθείσης	καὶ τῷ σκότῳ τοῦ φωτὸς
[27]	ἔδει τὸν εἰσιόντα πρὸς ἡμᾶς	εἰσοικισθῆναι	τῷ βίῳ; ἐξ οὐρανοῦ, φησὶ
[26]	τῆς καύσεως ἀλγηδὼν παρέλθοι, χάριν	εἴσονται	τοῖς τὴν θεραπείαν ἐπ´ αὐτῶν
[39]	καὶ δεομένῃ τοῦ ἀγαθύνοντος ἑαυτὸν	εἰσποιῶν	καὶ τρόπον τινὰ πάλιν εἰς
[37]	εἶναι τοῦ φαινομένου, ἀλλὰ τὸ	εἰσρέον	ἐν αὐτῷ γινόμενον σχηματίζειν τὸ
[15]	καὶ πᾶσαν ἀκολούθως ἡλικίαν διεξιών,	εἶτα	θανάτου γευόμενος, καὶ οὕτως διὰ
[6]	τῆς τὸ πᾶν οἰκονομούσης δυνάμεως·	εἶτα	κατεσκευάσθη τὸ γήινον πλάσμα, τῆς
[5]	σοφίαν, εἴτε δύναμιν, εἴτε θεόν,	εἴτε	ἄλλο τι τῶν ὑψηλῶν τε
[32]	λόγον εἴτε δύναμιν εἴτε σοφίαν	εἴτε	ἄλλο τι τῶν ὑψηλῶν τε
[32]	τὸ λουτρόν ἐστιν οἰκονομία, ὃ	εἴτε	βάπτισμα εἴτε φώτισμα εἴτε παλιγγενεσίαν
[1]	διὰ τῶν αὐτῶν γνωρισμάτων εὑρισκομένῳ·	εἴτε	γὰρ ἀγαθότης, εἴτε δύναμις, εἴτε
[32]	τῷ εἶναι τὰ πάντα συνέχουσα.	εἴτε	δὴ θεότητα τὴν φύσιν ταύτην
[5]	δὲ εἴτε λόγον, εἴτε σοφίαν,	εἴτε	δύναμιν, εἴτε θεόν, εἴτε ἄλλο
[32]	ταύτην ὀνομάζεσθαι χρὴ εἴτε λόγον	εἴτε	δύναμιν εἴτε σοφίαν εἴτε ἄλλο
[1]	γνωρισμάτων εὑρισκομένῳ· εἴτε γὰρ ἀγαθότης,	εἴτε	δύναμις, εἴτε σοφία, εἴτε τὸ
[5]	λόγον, εἴτε σοφίαν, εἴτε δύναμιν,	εἴτε	θεόν, εἴτε ἄλλο τι τῶν
[0]	ἐξ ἐλλιποῦς καὶ τελείου. ἀλλ´	εἴτε	κατὰ τὴν δύναμιν, εἴτε κατὰ
[0]	ἀλλ´ εἴτε κατὰ τὴν δύναμιν,	εἴτε	κατὰ τὴν τοῦ ἀγαθοῦ ἐπίνοιαν,
[0]	κατὰ τὴν τοῦ ἀγαθοῦ ἐπίνοιαν,	εἴτε	κατὰ τὸ σοφόν τε καὶ
[32]	τὴν φύσιν ταύτην ὀνομάζεσθαι χρὴ	εἴτε	λόγον εἴτε δύναμιν εἴτε σοφίαν
[5]	γενέσθαι πάροδον ἔσχε. τοῦτον δὲ	εἴτε	λόγον, εἴτε σοφίαν, εἴτε δύναμιν,
[32]	ὃ εἴτε βάπτισμα εἴτε φώτισμα	εἴτε	παλιγγενεσίαν βούλοιτό τις ὀνομάζειν, οὐδὲν
[1]	εἴτε γὰρ ἀγαθότης, εἴτε δύναμις,	εἴτε	σοφία, εἴτε τὸ ἀιδίως εἶναι,
[32]	χρὴ εἴτε λόγον εἴτε δύναμιν	εἴτε	σοφίαν εἴτε ἄλλο τι τῶν
[5]	ἔσχε. τοῦτον δὲ εἴτε λόγον,	εἴτε	σοφίαν, εἴτε δύναμιν, εἴτε θεόν,
[1]	εἴτε τὸ ἐν παντὶ τέλειον,	εἴτε	τι τοιοῦτον ὅλως σημεῖόν τις
[1]	ἀγαθότης, εἴτε δύναμις, εἴτε σοφία,	εἴτε	τὸ ἀιδίως εἶναι, εἴτε τὸ
[1]	καὶ θανάτου καὶ φθορᾶς ἀνεπίδεκτον,	εἴτε	τὸ ἐν παντὶ τέλειον, εἴτε
[1]	σοφία, εἴτε τὸ ἀιδίως εἶναι,	εἴτε	τὸ κακίας καὶ θανάτου καὶ
[32]	ἐστιν οἰκονομία, ὃ εἴτε βάπτισμα	εἴτε	φώτισμα εἴτε παλιγγενεσίαν βούλοιτό τις
[24]	τοῖς ἔμπροσθεν εἴρηται, φύσιν οὐκ	εἶχεν	ἡ ἐναντία δύναμις ἀκράτῳ προσμῖξαι
[15]	ὁ ἡμέτερος ἐπρέσβευε λόγος, καιρὸν	εἶχεν	ὁ ἀντιλέγων κατατρέχειν ἡμῶν τῆς
[30]	λοιπῶν ἀμοιρούντων τῆς κλήσεως, καιρὸν	εἶχεν	τὸ τοιοῦτον ἔγκλημα κατὰ τοῦ
[26]	τὴν ἀπώλειαν καθ´ ἡμῶν ἐνεργήσαντα.	ἐκ	γὰρ τοῦ προσεγγίσαι τῇ ζωῇ
[4]	ὁ πρὸς ἐκεῖνον γενήσεται λόγος.	ἐκ	γὰρ τῶν συντρόφων αὐτῷ διδαγμάτων
[3]	ἡ τῆς φύσεως ἑνότης παραμενέτω·	ἐκ	δὲ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἡ κατὰ
[30]	ἔθνεσιν οἱ διακονοῦντες τὸν λόγον	ἐκ	θείας ἐπιπνοίας ἀθρόως ἐγένοντο, ὡς
[33]	τὸν γεγεννημένον παράγουσαν, ἵν´, ὥσπερ	ἐκ	θνητῆς γενέσεως θνητὸν ἐξ ἀνάγκης
[36]	τὸν μὴ καθαρῶς πάντας τοὺς	ἐκ	κακίας σπίλους ἀπορρυψάμενον. τοῦτό ἐστιν
[16]	τὸ μὲν κυρίως, τὸ δὲ	ἐκ	καταχρήσεως λέγεται. τὸ μὲν οὖν
[2]	πρᾶγμα τὸν λόγον ᾠήθημεν, οὐδὲ	ἐκ	μαθήσεως ἐγγινόμενον, οὔτε διὰ φωνῆς
[3]	πληθυντικὴν φαντασίαν. πάλιν δὲ αὖ	ἐκ	μὲν τῆς Ἰουδαικῆς ὑπολήψεως ἡ
[35]	ἐπίκλησις θείας δυνάμεως, οὐχ ἡ	ἐκ	μεταμελείας διόρθωσις, ἀνάγκη πᾶσα καὶ
[40]	κέρδη παραμένῃ αὐτῷ καὶ ἡ	ἐκ	μοιχείας αὐτῷ κτηθεῖσα γυνὴ ταῖς
[8]	εἰρημένων δῆλόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ	ἐκ	μυρίων ἑτέρων, ὧν τὸ πλῆθος
[9]	συμπαραδέχεσθαι. τὸ γὰρ θεοπρεπὲς τῆς	ἐκ	νεκρῶν ἀναστάσεως διὰ τὸ περὶ
[16]	τὸν θάνατον οἰκονομίας καὶ τῆς	ἐκ	νεκρῶν ἀναστάσεως, τὸ διαλυθῆναι μὲν
[9]	κρατύνεται· γένεσις ἀνθρωπίνη καὶ ἡ	ἐκ	νηπίου πρὸς τελείωσιν αὔξησις, βρῶσίς
[6]	θείας κοινωνίας ἀπόκληρον. τούτου χάριν	ἐκ	νοητοῦ τε καὶ αἰσθητοῦ τὸ
[13]	ἀρχόμεθα καὶ εἰς τί καταλήγομεν.	ἐκ	πάθους γὰρ ἀρξάμενος τοῦ εἶναι
[32]	ὃ δ´ οὖν εἰς ἡμᾶς	ἐκ	παραδόσεως ἥκει, τοιοῦτόν ἐστιν. ἐπειδὴ
[23]	καὶ γέννησιν ἄφθορον, καὶ θήλην	ἐκ	παρθενίας, καὶ ἄνωθεν ἐπιμαρτυρούσας τῷ
[13]	τὴν γέννησιν εἰπὼν καὶ τὸ	ἐκ	παρθενίας προσέθηκεν· καὶ ὁ τοῦ
[13]	γεγεννῆσθαι αὐτὸν ἱστορήσας καὶ τὸ	ἐκ	παρθένου γεγεννῆσθαι συνδιηγήσατο. εἰ οὖν
[17]	τὸ κατὰ γνώμην ποιεῖ, ἀλλ´	ἐκ	περιόδου τὴν σωτηρίαν ἡμῶν κατεργάζεται,
[8]	τοιοῦτός ἐστι. δεδόσθω τι σκεῦος	ἐκ	πηλοῦ συνεστηκέναι, τοῦτο δὲ πλῆρες
[15]	βίου τὰς θεόθεν γινομένας εὐεργεσίας,	ἐκ	ποίων ἐπιγνώσῃ τὸ θεῖον οὐκ
[8]	τῆς ἀλόγου φύσεως ἐξαίρετος ἦν,	ἐκ	προμηθείας μετὰ ταῦτα τοῖς ἀνθρώποις
[13]	τὸν κηρυσσόμενον. ἄνθρωπος μὲν γὰρ	ἐκ	συνδυασμοῦ τίκτεται καὶ μετὰ θάνατον
[7]	ἀνθρωπίνην συμφορὰν ὁ θεὸς τὴν	ἐκ	τῆς ἀβουλίας αὐτῷ συμβησομένην ἦλθεν
[40]	τοῦ μετὰ ταῦτα βίου, καταλλήλως	ἐκ	τῆς ἑκάστου προαιρέσεως κατὰ τὴν
[35]	σωτηρίας ἡμῶν τρόπος οὐ τοσοῦτον	ἐκ	τῆς κατὰ τὴν διδαχὴν ὑφηγήσεως
[33]	ἀνάγκης τὸ γεγεννημένον ὑπέστη, οὕτως	ἐκ	τῆς μὴ παραδεχομένης φθορὰν τὸ
[37]	καὶ τῷ ὑγρῷ τὴν προσθήκην	ἐκ	τῆς ὁμογενοῦς ποιούμεθα φύσεως, ὅπερ
[1]	βλέπεται· ἀλλ´ οὐκ ἄν τις	ἐκ	τῆς ὁμωνυμίας τοιαύτην καὶ ἐπὶ
[27]	γένοιτο, κατὰ τὸ ἴσον λαμπρυνθὲν	ἐκ	τῆς πλύσεως· οὕτως, μολυνθείσης τῇ
[37]	γὰρ παντὸς σώματος ἡ ὑπόστασις	ἐκ	τῆς τροφῆς γίνεται, αὕτη δὲ
[8]	οὐ συμπεφυκὼς τῇ φύσει. οὐκοῦν	ἐκ	τῆς τῶν ἀλόγων φύσεως ἡ
[8]	ὁ μὲν τῆς διαλύσεως θάνατος	ἐκ	τῆς τῶν νεκρῶν δερμάτων ἐπιβολῆς
[6]	τὴν περίγειον οἰκονομίαν λαχών, εἰ	ἐκ	τῆς ὑποχειρίου αὐτῷ φύσεως ἀναδειχθήσεταί
[35]	εἰς τὸ παντελὲς τὸ κακὸν	ἐκ	τῆς φύσεως ἡμῶν ἠφανίζετο, ὥστε,
[39]	τίς αὐτῷ λυσιτελήσει πατὴρ καὶ	ἐκ	τίνος ἄμεινον αὐτῷ συστῆναι τὴν
[27]	μᾶλλον καὶ ἧττον διαφορᾷ σύνθετον	ἐκ	τοῦ ἀκολούθου τὸ θεῖον ἀναφανήσεται,
[37]	ἅγιον ἐποίει τὸ σῶμα ᾧ	ἐκ	τοῦ ἄρτου ἡ σύστασις ἦν,
[40]	ἀνθρωπότης αὐτὴ καθ´ ἑαυτὴν μεταβολὴν	ἐκ	τοῦ βαπτίσματος οὐ προσίεται, οὔτε
[25]	κατανοοῦσι τὰ ὄντα οὐδένα ἂν	ἐκ	τοῦ εὐλόγου ξενισμὸν ἐπαγάγοι. τίς
[32]	ἐπειδὴ γὰρ οὐκ ἄλλοθεν, ἀλλ´	ἐκ	τοῦ ἡμετέρου φυράματος ὁ θεοδόχος
[32]	ἀλλ´ ἡμᾶς ἐπὶ τὴν ζωὴν	ἐκ	τοῦ θανάτου ἀνακαλούμενος. ἐπεὶ οὖν
[9]	τὴν τοῦ θανάτου πεῖραν, τὴν	ἐκ	τοῦ θανάτου ἐπάνοδον· ἢ εἰ
[35]	ἐστὶν ὕδατί τε βαπτισθῆναι καὶ	ἐκ	τοῦ θανάτου πάλιν ἀναδῦναι. ἀλλ´
[32]	γενέσθαι τῆς φύσεως ἡμῶν τὴν	ἐκ	τοῦ θανάτου πάλιν ἐπάνοδον, οἱονεὶ
[33]	τὸ γεννώμενον κρεῖττον γένηται τῆς	ἐκ	τοῦ θανάτου φθορᾶς· ἐπειδὰν οὖν
[5]	τούτου λόγος. οὐδεμία κακοῦ γένεσις	ἐκ	τοῦ θείου βουλήματος τὴν ἀρχὴν
[4]	ὁ Ἰουδαῖος, οὐκέτ´ ἂν ἡμῖν	ἐκ	τοῦ ἴσου δύσκολος ὁ πρὸς
[8]	ἀνέκφραστοι ἀλγηδόνες, ὧν ἡ διήγησις	ἐκ	τοῦ ἴσου τὸ ἄφραστον ἔχει
[35]	οἰκονομίαν συνωθουμένην, κἂν προσλάβῃ τὴν	ἐκ	τοῦ λουτροῦ χάριν, κἂν ἄμοιρος
[32]	τε καὶ ἡνωμένον τῆς φύσεως	ἐκ	τοῦ μέρους ἐπὶ τὸ ὅλον
[32]	κατ´ αὐτὸν σχήματος διῃρημένου, ὡς	ἐκ	τοῦ μέσου, καθ´ ὃ πρὸς
[21]	τρεπτὸν εἶναι πάντως· ἡ γὰρ	ἐκ	τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ
[39]	κτίσις τῷ κατὰ τὸ ἴσον	ἐκ	τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ
[8]	ὅσα παρὰ τῆς ἀκτίστου φύσεως	ἐκ	τοῦ μὴ ὄντος ὑπέστη, εὐθὺς
[11]	τὸ σῶμα τὴν ψυχὴν πεπιστεύκαμεν	ἐκ	τοῦ μονωθεῖσαν τῆς ψυχῆς τὴν
[1]	ἐστίν. ὥσπερ γὰρ ἐφ´ ἡμῶν	ἐκ	τοῦ νοῦ φαμὲν εἶναι τὸν
[39]	τὸ εὐαγγέλιον ὅτι Τὸ γεγεννημένον	ἐκ	τοῦ πνεύματος πνεῦμά ἐστι, καὶ
[40]	τι παρὰ τοῦτο νοεῖν ἐδιδάχθης	ἐκ	τοῦ προσκεῖσθαί τι τῷ πυρὶ
[27]	δέ τινι γειτνιῶν καὶ εὔληπτον	ἐκ	τοῦ σύνεγγυς γίγνοιτο. ἀλλ´ ὁ
[36]	τῇ ἀνθρωπίνῃ ζωῇ. ἀλλὰ τὸ	ἐκ	τούτων ἀναφυόμενον ἀγαθὸν ὅσον καὶ
[23]	ἐπιμαρτυρούσας τῷ ὑπερφυεῖ τῆς ἀξίας	ἐκ	τῶν ἀοράτων φωνάς, καὶ τῶν
[23]	σιτοποιοῦσα τὴν χρείαν ἐπλήρου, ἀλλ´	ἐκ	τῶν ἀρρήτων ταμείων τῆς θείας
[13]	καὶ τεθνάναι καὶ γεγεννῆσθαι δίδως,	ἐκ	τῶν αὐτῶν δώσεις πάντως καὶ
[40]	καὶ νῦν περὶ αὐτοῦ διεξέρχονται,	ἐκ	τῶν αὐτῶν ὀνομάτων κατονομάζουσι πλεονέκτην,
[8]	ἐπὶ καλλίστοις γενόμενον, οὐ μόνον	ἐκ	τῶν εἰρημένων δῆλόν ἐστιν, ἀλλὰ
[17]	ἡμῖν ἀντίθεσιν, ἰσχυροποιεῖσθαι δὲ μᾶλλον	ἐκ	τῶν εἰρημένων τὸ παρὰ τῶν
[0]	ἀπαιτήσωμεν, ὡς ἂν μὴ σύμμικτον	ἐκ	τῶν ἐναντίων θεωροῖτο τὸ θεῖον,
[4]	γεγενημένων καὶ περιεκτικὰς τῶν ὄντων,	ἐκ	τῶν θεοπνεύστων γραφῶν ἐναργέστερον δείκνυται.
[2]	λόγον. ~Ὥσπερ δὲ τὸν λόγον	ἐκ	τῶν καθ´ ἡμᾶς ἀναγωγικῶς ἐπὶ
[32]	περιέχει ἡ ἱστορία, οὐδὲν τῆς	ἐκ	τῶν λογισμῶν συμμαχίας προσδέεται πρὸς
[4]	πνεῦμα τῷ πνεύματι, ὁμοία πάντως	ἐκ	τῶν ὁμοίων ἡ δύναμις· καὶ
[0]	μὲν οὖν μὴ εἶναι λέγοι,	ἐκ	τῶν τεχνικῶς καὶ σοφῶς κατὰ
[8]	πηλοῦ συνεστηκέναι, τοῦτο δὲ πλῆρες	ἔκ	τινος ἐπιβουλῆς γεγενῆσθαι τετηκότος μολίβδου,
[6]	τῆς νοητῆς κτίσεως προυποστάσης, καὶ	ἑκάστῃ	τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων πρὸς τὴν
[32]	τε πλάτος καὶ τὸ μῆκος.	ἑκάστην	γὰρ τοῦ σταυροῦ προβολὴν ἰδίῳ
[40]	σύμπασι, μὴ ὀργὴν ἐπάγων καθ´	ἑκάστην	ἡμέραν· εὐθὴς κύριος ὁ θεός,
[0]	τινας καὶ προτάσεις εὐλόγους ἐφ´	ἑκάστης	διαλέξεως προβαλλόμενον, ὡς ἂν διὰ
[32]	ὧν οὐδὲν οἶμαι δεῖν καθ´	ἕκαστον	διεξιέναι, αὐτόθεν τοῦ λόγου τὸ
[5]	καὶ ἐναέριον ἔλαχε βίον, καταλλήλως	ἕκαστον	τῷ τῆς ζωῆς εἴδει κατεσκεύασται,
[23]	πῶς ἄν τις τὸ καθ´	ἕκαστον	τῶν εὐαγγελικῶν διεξίοι θαυμάτων; ταύτην
[30]	ἡμετέραν ἐξουσίαν εἶναι, οὗ μόνος	ἕκαστός	ἐστι κύριος. τοῦτο δέ ἐστιν
[0]	κατὰ τὰς αἱρέσεις πλανωμένων ἰδίαις	ἕκαστος	ὑπολήψεσι προειλημμένοι ἀναγκαίαν ποιοῦσι τὴν
[37]	οἰκουμένην εἰς ἀεὶ καταμεριζόμενον ὅλον	ἑκάστου	διὰ τοῦ μέρους γίνεσθαι καὶ
[5]	τῇ φύσει, ὡς ἂν δι´	ἑκάστου	καταλλήλως πρὸς τὸ ὅμοιον ἡ
[0]	ὁμοιοτρόπως δὲ ταῖς κατασκευαῖς ἐφ´	ἑκάστου	κεχρημένους. ἄλλαις γὰρ ὑπολήψεσιν ὁ
[40]	ταῦτα βίου, καταλλήλως ἐκ τῆς	ἑκάστου	προαιρέσεως κατὰ τὴν δικαίαν τοῦ
[5]	ἀγαθοῖς κατεκοσμήθη, ὡς ἂν δι´	ἑκάστου	τούτων πρὸς τὸ οἰκεῖον τὴν
[34]	πάντα καιρὸν ἐπικλήσεως. ὥσπερ γὰρ	ἑκάστου	τῶν ὄντων ἔστι τις ἰδιότης
[37]	τοῖς τρεφομένοις σώμασιν, ἀλλά τις	ἑκάστῳ	κατάλληλος παρὰ τοῦ τὴν φύσιν
[26]	γάρ ἐστι τὸ κατ´ ἀξίαν	ἑκάστῳ	νέμειν, σοφοῦ δὲ τὸ μήτε
[0]	βλέπειν καὶ κατὰ τὴν ἐγκειμένην	ἑκάστῳ	πλάνην ποιεῖσθαι τὸν λόγον, ἀρχάς
[34]	καὶ ἐν πᾶσι μένειν καὶ	ἑκάστῳ	συνεῖναι. οὐκέτ´ οὖν ἂν ἑτέρας
[31]	ταύτης κατὰ τὸ πρόχειρον οὔσης	ἑκάστῳ	τῆς ἀποκρίσεως, τὸ μηδὲν ἐφ´
[33]	ἐκεῖ τε γὰρ πρόχειρόν ἐστιν	ἑκάστῳ	τῶν ἠρωτημένων εἰπεῖν ὅτι θείᾳ
[26]	τῆς δικαιοσύνης τὸ ἐκεῖνα νέμειν	ἑκάστῳ,	ὧν τις τὰς ἀρχὰς καὶ
[16]	τὸν δὲ θεόν φαμεν ἐν	ἑκατέρᾳ	γεγενῆσθαι τῇ τῆς φύσεως ἡμῶν
[13]	ἡμῶν ἐκφεύγει κοινότητα. εἰς γὰρ	ἑκάτερα	τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς τὰ πέρατα
[23]	θαλάσσης πορείαν, οὐ διαχωροῦντος ἐφ´	ἑκάτερα	τοῦ πελάγους, καὶ τὸν πυθμένα
[3]	δύο ὑπολήψεων χωρεῖν τὴν ἀλήθειαν,	ἑκατέραν	τε τῶν αἱρέσεων καθαιροῦσαν καὶ
[6]	ἐκείνην, ἀλλ´ ἀπὸ τῶν ἐναντίων	ἑκατέραν	χαρακτηρίζεσθαι. ἡ μὲν γὰρ νοητὴ
[3]	τῶν αἱρέσεων καθαιροῦσαν καὶ ἀφ´	ἑκατέρας	παραδεχομένην τὸ χρήσιμον. τοῦ μὲν
[27]	φημι καὶ τὸ τέλος, καθ´	ἑκάτερον	εὑρίσκεται πέρας ἡ διορθωτικὴ τῆς
[32]	τῶν ὑποχθονίων ἢ τῶν καθ´	ἑκάτερον	τοῦ παντὸς περάτων τὴν σύστασιν,
[9]	μὴ τοιοῦτον κατανοῆσαι, ποίοις γνωρίσμασιν	ἑκάτερον	τούτων καταλαμβάνεται. οὐδένα γὰρ ἀντερεῖν
[16]	ψυχῆς διακρίνεται· καταμιχθέντα δὲ πρὸς	ἑκάτερον	τούτων, πρός τε τὸ αἰσθητόν
[5]	θεοῦ λόγου κατὰ τὸ ἴσον	ἑκάτερος	αὐτῶν ἀποδοκιμάσει ὡς ἀπίθανόν τε
[5]	ζωῆς εἴδει κατεσκεύασται, ὡς οἰκεῖον	ἑκατέρου	καὶ ὁμόφυλον διὰ τῆς ποιᾶς
[35]	ἐν τοῖς γινομένοις εὑρήσει διαφοράν,	ἑκατέρου	κατὰ τὸ τῆς φύσεως μέτρον
[35]	βλέποι καὶ κατὰ τὴν ἐν	ἑκατέρῳ	δύναμιν τὰ γινόμενα κρίνοι, οὐδεμίαν
[16]	διὰ τῆς δυνάμεως ἑαυτοῦ τῆς	ἑκατέρῳ	τούτων παρὰ τὴν πρώτην σύστασιν
[27]	οὐρανὸς πλησιαίτερος, οὔτε τὰ ἐν	ἑκατέρῳ	τῶν στοιχείων ἐνδιαιτώμενα διαφέρει τι
[27]	τῆς ζωῆς ἡμῶν δύο πέρασιν	ἑκατέρωθεν	διειλημμένης, τὸ κατὰ τὴν ἀρχήν
[3]	τὰς ὑποστάσεις διάκρισις μόνη, θεραπευθείσης	ἑκατέρωθεν	καταλλήλως τῆς ἀσεβοῦς ὑπονοίας· ἔστι
[1]	πρεσβεύουσι συνενεχθῆναι· ἀλλ´ ἐπ´ ἴσης	ἑκατέρων	τὴν ἀτοπίαν ἐκφεύξεται, τόν τε
[18]	τὰ δι´ αἱμάτων ἐν ταῖς	ἑκατόμβαις	μολύσματα, ἐν δὲ τοῖς πολλοῖς
[24]	ἐν τῷ τρόπῳ τῆς κινήσεως	ἐκβαίνει	τὴν φύσιν, ἐπὶ τὸ κάτω
[24]	τὸ δὲ τῆς θεοπρεποῦς ἀξίας	ἐκβάλλεσθαι·	ἀλλὰ πᾶν ὑψηλόν τε καὶ
[13]	δὲ γεγενῆσθαι μὲν αὐτὸν ἀκούεις,	ἐκβεβηκέναι	δὲ τῆς φύσεως ἡμῶν τὴν
[39]	μὴ τῆς ἀστατούσης φύσεως ἑαυτὴν	ἔκγονον	ποιήσῃ, ἐξὸν τὴν ἄτρεπτόν τε
[26]	σκότους καὶ εἴ τι κακίας	ἔκγονον	τῷ εὑρετῇ τοῦ κακοῦ περιφυέντων,
[8]	ὁ Μωσῆς ἡμῖν ἐκτίθεται. πλὴν	ἔκδηλον	καὶ τὰ αἰνίγματα τὴν διδασκαλίαν
[13]	εἶναι ὁ ἄνθρωπος πάθει συναπαρτίζεται.	ἐκεῖ	δὲ οὔτε ἡ γέννησις ἀπὸ
[40]	ἀλλὰ κἂν ἐπονομασθῇ τι τῶν	ἐκεῖ	κολαστηρίων τοῖς ὧδε γνωριζομένοις ὀνόμασιν,
[33]	ἐκεῖνο καὶ ἀνενέργητον. εἰ οὖν	ἐκεῖ	οὐ τὸ ὑποκείμενον ποιεῖ τὸν
[37]	καὶ νῦν τὸ ἴσον γίνεται.	ἐκεῖ	τε γὰρ ἡ τοῦ λόγου
[33]	ὕδατος γινομένης ἀναγεννήσεως ἐρωτηθέντες ἀποκρινούμεθα.	ἐκεῖ	τε γὰρ πρόχειρόν ἐστιν ἑκάστῳ
[33]	καὶ εἰκόνι θεοῦ; ἀλλ´ οὐδὲν	ἐκεῖ	τὸ παράδοξον, εἰ θεοῦ βουλομένου
[33]	τῆς ἐσχάτης ἂν εἴη ἀγνωμοσύνης	ἐκεῖ	τοσαύτην τῷ θεῷ προσμαρτυροῦντας δύναμιν
[27]	ὅπου τοίνυν ἦν ἡ νόσος,	ἐκεῖ	φοιτῆσαι τὴν ἰωμένην δύναμιν ὁμολογοῦντες,
[27]	ἐπολιτεύετο βίος, πῶς ἐπιζητεῖ τις	ἐκεῖθεν	τῷ θεῷ περιπλακῆναι τὸν ἄνθρωπον,
[37]	σώματος βλέπει· ἐν ἐμοὶ γὰρ	ἐκεῖνα	γενόμενα αἷμα καὶ σῶμα γίνεται,
[28]	εἴη τῶν τιμίων εἶναι νομιζομένων	ἐκεῖνα	δεύτερα; τίνος δὲ οὐκ ἂν
[26]	μὲν γὰρ τῆς δικαιοσύνης τὸ	ἐκεῖνα	νέμειν ἑκάστῳ, ὧν τις τὰς
[26]	μὲν κατὰ τὸ δίκαιον λόγῳ	ἐκεῖνα	ὁ ἀπατεὼν ἀντιλαμβάνει, ὧν τὰ
[8]	φύσει. οὔτε γὰρ ταῦτα, οὔτε	ἐκεῖνα	τῇ δυνάμει τῶν λόγων ἢ
[37]	τοῦτο τὸ μέρος ἡ θεοδόχος	ἐκείνη	σὰρξ πρὸς τὴν σύστασιν ἑαυτῆς
[8]	τε καὶ ἀποξύεται τῇ ἀρρήτῳ	ἐκείνῃ	σοφίᾳ καὶ δυνάμει τοῦ, καθὼς
[6]	γνωρίσμασι, μήτε ἐν τοῖς αἰσθητοῖς	ἐκείνην,	ἀλλ´ ἀπὸ τῶν ἐναντίων ἑκατέραν
[18]	φανέντα πίστεως τὴν λοιπὸν ἐσφαλμένην	ἐκείνην	δεισιδαιμονίαν, ἣν κακῶς ἐκλαβόντες, τὰ
[8]	πρῶτοι ἄνθρωποι καὶ τῆς μακαριότητος	ἐκείνης	ἀπεγυμνώθησαν, δερματίνους ἐπιβάλλει χιτῶνας τοῖς
[16]	ἀνθρωπίνου συγκρίματος, διὰ τῆς ἀρρήτου	ἐκείνης	καὶ ἀνεκφράστου συνανακράσεως τοῦτο οἰκονομήσασθαι,
[18]	ἔτι γινωσκομένου, τῆς δὲ λαμπρᾶς	ἐκείνης	πόλεως ἐν ἐρειπίοις ὑπολειφθείσης, μεῖναι
[37]	γὰρ πάντων ἴδιον καὶ ἐπ´	ἐκείνης	τῆς σαρκὸς ὡμολογήθη, ὅτι ἄρτῳ
[6]	νῦν τὸ ἀνθρώπινον, τῆς· ἀρχῆς	ἐκείνης	τοῦ τοιούτου τέλους τὰς ἀφορμὰς
[33]	ἠρωτημένων εἰπεῖν ὅτι θείᾳ δυνάμει	ἐκεῖνο	ἄνθρωπος γίνεται, ἧς μὴ παρούσης
[35]	ἔχει· οὐ γάρ ἐστι δυνατὸν	ἐκεῖνο	γενέσθαι, εἰ μὴ τοῦτο προκαθηγήσαιτο.
[33]	πᾶσιν ὄντος προδήλου, πῶς ἄνθρωπος	ἐκεῖνο	γίνεται τὸ εἰς ἀφορμὴν τῆς
[37]	ἀνθρώπινον βλέπει, ὅτι ἐν τούτῳ	ἐκεῖνο	γινόμενον τοῦτο γίνεται, οὕτω κἀκεῖ
[33]	ἐστι, νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν·	ἐκεῖνο	δὲ ὑγρᾷ τινὶ ἐνθεωρεῖται ποιότητι,
[35]	καταβαλλόμενον; ἀλλ´ ὅμως, εἰ μὴ	ἐκεῖνο	εἴη, οὐδ´ ἂν τοῦτο γένοιτο·
[1]	εἶναι ἄλλο τι καὶ οὐκ	ἐκεῖνό	ἐστι· τῷ δὲ αὐτὸν τὸν
[24]	φύσει καὶ τοῦτο γίνεται καὶ	ἐκεῖνό	ἐστιν. ἐπειδὴ γάρ, καθὼς ἐν
[33]	ἧς μὴ παρούσης ἀκίνητόν ἐστιν	ἐκεῖνο	καὶ ἀνενέργητον. εἰ οὖν ἐκεῖ
[8]	αἴσθησις οὐκ ἐφάπτεται, καὶ μόνον	ἐκεῖνο	κακὸν ἡ τοῦ ἀληθινοῦ ἀγαθοῦ
[37]	τῇ τῆς εὐλογίας δυνάμει πρὸς	ἐκεῖνο	μεταστοιχειώσας τῶν φαινομένων τὴν φύσιν.
[3]	ὁ λόγος, καὶ ἄλλο πάλιν	ἐκεῖνο,	οὗ καὶ ὁ λόγος ἐστὶ
[11]	ὃν ἑνοῦται τῷ σώματι, μηδὲ	ἐκεῖνο	πάντως οἴου δεῖν ἐντὸς γενέσθαι
[37]	πῶς ἐγένετο δυνατὸν τὸ ἓν	ἐκεῖνο	σῶμα ταῖς τοσαύταις τῶν πιστῶν
[37]	ἐζητεῖτο γὰρ πῶς τὸ ἓν	ἐκεῖνο	σῶμα τοῦ Χριστοῦ πᾶσαν ζωοποιεῖ
[8]	διακρινόντων, οἳ οὐκ ἴσασιν ὅτι	ἐκεῖνο	τῇ φύσει μόνον ἐστὶν ἀγαθόν,
[25]	τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσιν	ἐκεῖνο,	τί ἐπαισχύνονται τῇ οἰκονομίᾳ τοῦ
[5]	διεψεύσθη ἂν ἡ εἰκὼν κατ´	ἐκεῖνο	τὸ μέρος, ἀλλοτριωθεῖσα τῷ ἀνομοίῳ
[37]	λόγου μεταποιεῖσθαι πιστεύομεν. καὶ γὰρ	ἐκεῖνο	τὸ σῶμα ἄρτος τῇ δυνάμει
[37]	ἐστι τοῦτο; οὐδὲν ἕτερον ἢ	ἐκεῖνο	τὸ σῶμα ὃ τοῦ τε
[28]	παρούσης ἐστὶν ἀπολαύσεως· ἀλλ´ ἐν	ἐκείνοις	ἡ ἀθανασία συντηρεῖται τῇ ἀνθρωπότητι,
[5]	οὐκ ἀληθεύοντα τῷ μὴ ἐν	ἐκείνοις	νῦν, ἀλλ´ ἐν πᾶσι σχεδὸν
[4]	τοῦ ἴσου δύσκολος ὁ πρὸς	ἐκεῖνον	γενήσεται λόγος. ἐκ γὰρ τῶν
[1]	ὑφεστάναι καθ´ ἑαυτὸν διῄρηται πρὸς	ἐκεῖνον,	παρ´ οὗ τὴν ὑπόστασιν ἔχει·
[1]	οὐκέτ´ ἂν ἕτερόν τι παρ´	ἐκεῖνον	ὑπονοοῖτο, ἀλλὰ κατὰ τὴν φύσιν
[40]	τὴν πρὸς τὸν θεὸν οἰκειότητα.	ἐκεῖνος	ἀνοίγει τὴν χεῖρα καὶ ἐμπιπλᾷ
[2]	εἴπερ τούτου μετὰ πνεύματος θεωρουμένου	ἐκεῖνος	δίχα πνεύματος εἶναι πιστεύοιτο. οὐ
[35]	ἡμεῖς ἐν τῷ ὕδατι, οὕτως	ἐκεῖνος	ἐν τῷ θανάτῳ καταδυείς, πάλιν
[5]	ἔχεται διδασκαλίας. ὁ γὰρ παράδεισος	ἐκεῖνος	καὶ ἡ τῶν καρπῶν ἰδιότης,
[18]	ἐν Ἱεροσολύμοις βασίλεια, ὁ διώνυμος	ἐκεῖνος	ναός, αἱ νενο– μισμέναι δι´
[35]	γείτονι διατυποῦται στοιχείῳ. καὶ ὡς	ἐκεῖνος	ὁ ἄνωθεν ἄνθρωπος ἀναλαβὼν τὴν
[13]	μείζω τῆς φύσεως. οὐκοῦν οὐδὲ	ἐκεῖνος	πάντως ἐντὸς τῆς φύσεως ὁ
[25]	τυραννίδος ἔξω γενόμενον· ἡ γὰρ	ἐκείνου	ἀπὸ τοῦ θανάτου ἐπάνοδος ἀρχὴ
[35]	ἐν ἡμῖν πληροῦται τοῦ παρ´	ἐκείνου	γεγονότος ἡ μίμησις; ἅπαν τὸ
[1]	ἕτερον· τῷ μὲν γὰρ ἐξ	ἐκείνου	εἶναι ἄλλο τι καὶ οὐκ
[33]	καταβαλλόμενον. ἀλλὰ μὴν οὐδεὶς ἐπ´	ἐκείνου	λόγος ἐστὶν ὁ λογισμῷ τινὶ
[32]	περὶ αὐτόν ἐστι, καὶ δι´	ἐκείνου	πρὸς ἑαυτὴν συμφυὴς γίνεται, τῶν
[32]	τῶν πλαγίων πρὸς ἄλληλα δι´	ἐκείνου	συμφυομένων, ἔδει μὴ μόνον δι´
[33]	ὅτι πῶς ἐστὶ πιστὸν ἐξ	ἐκείνου	συστῆναι ἄνθρωπον, τοῦτο καὶ περὶ
[37]	μόνου δὲ τοῦ θεοδόχου σώματος	ἐκείνου	ταύτην δεξαμένου τὴν χάριν, ἄλλως
[1]	εὑρήσει σημείων καὶ τὸν ἐξ	ἐκείνου	ὑφεστῶτα λόγον. ~Ὥσπερ δὲ τὸν
[25]	παρουσίας οὐχ ὁ αὐτὸς οὗτος	ἐκείνῳ,	ἀλλ´ οὖν τὸ ἐν ἡμῖν
[33]	ὅρος ἀνθρώπου πρὸς τὴν ἐν	ἐκείνῳ	θεωρουμένην ποιότητα συγκρινόμενος; ἄνθρωπος λογικόν
[40]	τοῦ προσκεῖσθαί τι τῷ πυρὶ	ἐκείνῳ	ὃ ἐν τούτῳ οὐκ ἔστι·
[23]	δύναμιν καθορῶν, ὁ ἐχθρὸς ἐν	ἐκείνῳ	πλεῖον τοῦ κατεχομένου τὸ προκείμενον
[16]	τῆς ἰδίας ἀκολουθίας καὶ ἐν	ἐκείνῳ	πρὸς διάκρισιν τοῦ σώματος καὶ
[35]	κατὰ τὴν τοῦ σώματος φύσιν	ἐκείνῳ	πρὸς τὸ αὐτὸ κατόρθωμα βλέπων,
[37]	παραδεξάμενον λόγῳ τινὶ ταὐτὸν ἦν	ἐκείνῳ,	τῆς τροφῆς, καθὼς εἴρηται, πρὸς
[1]	αὐτός ἐστι κατὰ τὴν φύσιν	ἐκείνῳ	τῷ διὰ τῶν αὐτῶν γνωρισμάτων
[37]	σαρκί. οὐκοῦν ὅθεν ὁ ἐν	ἐκείνῳ	τῷ σώματι μεταποιηθεὶς ἄρτος εἰς
[21]	τινί, ταὐτὸν ἂν εἴη πάντως	ἐκείνῳ,	ᾧ ἀφωμοίωται. ἐν τούτῳ τοίνυν
[22]	αὐτοῖς οὔτε ἄλλῳ τινὶ ὑπὲρ	ἐκείνων	ἔξεστι τὴν ἐλευθερίαν ἐπιβοήσασθαι, κἂν
[37]	γενέσθαι σπλάγχνων, ὡς ἂν δι´	ἐκείνων	ἐφ´ ἅπαν καταμερισθείη τὸ σῶμα
[1]	θεῖον ὑπείληπται· τοῦτο δὲ παρ´	ἐκείνων	ὁμολογούμενον ἱκανῶς διαρθρώσει τὸν ἡμέτερον
[40]	ὧν τὸν θεὸν γνωρίζομεν, δι´	ἐκείνων	προσήκει δειχθῆναι τοῦ γενομένου υἱοῦ
[0]	ἀναγκαίαν ποιοῦσι τὴν πρὸς τὰς	ἐκείνων	ὑπονοίας μάχην· κατὰ γὰρ τὸ
[38]	μὲν καὶ ἐπὶ τῆς παρούσης	ἐκθησόμεθα	πραγματείας. τοῖς δὲ τὸν τελεώτερον
[27]	ἀλλ´ ἀπ´ ἀρχῆς ἄχρι τέλους	ἐκκαθαίρουσι	τῶν κηλίδων ἅπαν τὸ ὕφασμα,
[0]	διὰ τῶν παρ´ ἀμφοτέροις ὁμολογουμένων	ἐκκαλυφθείη	κατὰ τὸ ἀκόλουθον ἡ ἀλήθεια.
[29]	πρὶν ἅπαν ἐπὶ τὴν ἐπιφάνειαν	ἐκκαλυφθῆναι	τὸ παρὰ φύσιν ἐγκείμενον, οὐ
[30]	λόγον ἐν πολυανθρώπῳ τῶν Ἰουδαίων	ἐκκλησίᾳ	κηρύξαντος, τρισχιλίων κατὰ ταὐτὸν παραδεξαμένων
[0]	τῇ προσθήκῃ τῶν σωζομένων ἡ	ἐκκλησία,	τοῦ κατὰ τὴν διδαχὴν πιστοῦ
[18]	ἐσφαλμένην ἐκείνην δεισιδαιμονίαν, ἣν κακῶς	ἐκλαβόντες,	τὰ τοῦ νόμου ῥήματα διεφύλασσον,
[35]	τοῦ θανάτου μιμήσεως, δι´ ὧν	ἐκλύεταί	πως ὁ ἄνθρωπος τῆς πρὸς
[30]	κοινῷ προτεθείσης τῆς χάριτος, τὸν	ἑκουσίως	ἀποφοιτήσαντα μὴ ἑαυτόν, ἀλλ´ ἕτερον
[22]	ἐστί· κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον	ἑκουσίως	ἡμῶν ἑαυτοὺς ἀπεμπολησάντων ἔδει παρὰ
[21]	περιπλασθείσης· ἐν ταύτῃ τοίνυν γεγονότος	ἑκουσίως	τῇ συμφορᾷ τοῦ ἀνθρώπου τοῦ
[7]	φωτὸς ἐξ αἰθρίας καθαρῶς περιλάμποντος	ἑκουσίως	τις ὑποβάλοι τοῖς βλεφάροις τὴν
[26]	τῆς τῶν ὁμοίων ἀντιδόσεως μὴ	ἐκπεσεῖν	τοῦ βελτίονος. ὥσπερ γὰρ τῷ
[8]	κατὰ τὸ ἀπαθὲς νοουμένης μακαριότητος	ἐκπεσόντες,	πρὸς τὴν κακίαν μετεμορφώθημεν, τούτου
[33]	τὸ θεῖον οἴεσθαι πρὸς τὴν	ἐκπλήρωσιν	τοῦ θελήματος. τί κοινόν, φασίν,
[27]	οἱ τὸν ῥύπον τῶν ἱματίων	ἐκπλύνοντες	οὐ τὰ μὲν ἐῶσι τῶν
[27]	ἔδει διὰ πάντων γενέσθαι τὴν	ἐκπλύνουσαν	δύναμιν, καὶ μὴ τὸ μέν
[16]	κακίας διὰ τῆς διαλύσεως ἡμῶν	ἐκρυείσης,	οἷον ἐπὶ τοῦ ὑγροῦ συμβαίνει,
[35]	τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς	ἐκρυείσης	πάλιν διὰ τῆς ἀναστάσεως σῶον
[26]	τίς ἐστι τοῦ χρυσίου τὸ	ἐκτακῆναι	αὐτὸ τὸ ἐπὶ λύμῃ τοῦ
[32]	τε καὶ μῆκος τὰς πλαγίας	ἐκτάσεις	λέγων. καὶ σαφέστερον ἑτέρωθι τὸ
[8]	τῆς ψυχῆς ἀπολεπτυνομένης τε καὶ	ἐκτηκομένης	ἐν τοῖς ὑπὲρ τῆς ἁμαρτίας
[8]	δι´ αἰνιγμάτων ὁ Μωσῆς ἡμῖν	ἐκτίθεται.	πλὴν ἔκδηλον καὶ τὰ αἰνίγματα
[1]	ζωῇ θεωροίη· οὐ γὰρ ἂν	ἐκτὸς	εἴη συνθέσεως ἡ τοιαύτη ὑπόληψις,
[10]	τῷ προσεγγισμῷ διασώσασθαι, πάσης περιγραφῆς	ἐκτὸς	εἶναι τὸ θεῖον πιστεύοντας, κἂν
[9]	κακίαν πάθος, τὸ δὲ κακίας	ἐκτὸς	παντὸς αἴσχους ἐστὶν ἀλλότριον· ᾧ
[8]	ὁρμὴν οὐκ ἐκώλυσεν· ὅτι γὰρ	ἐκτραπήσεται	τοῦ ἀγαθοῦ τὸ ἀνθρώπινον, οὐκ
[0]	πλῆθος δὲ θεῶν ταῖς ὑπονοίαις	ἐκφέροιτο,	τοιαύτῃ χρησώμεθα πρὸς αὐτὸν τῇ
[13]	θάνατον τὴν τῆς φύσεως ἡμῶν	ἐκφεύγει	κοινότητα. εἰς γὰρ ἑκάτερα τῆς
[8]	τούτοις γενόμενον οὐκ ἀπόλωλε, κἂν	ἐκφεύγῃ	τὴν κατάληψιν τῆς ἡμετέρας αἰσθήσεως.
[1]	ἐπ´ ἴσης ἑκατέρων τὴν ἀτοπίαν	ἐκφεύξεται,	τόν τε ζῶντα τοῦ θεοῦ
[2]	ὅπερ ἐν τῷ καιρῷ τῆς	ἐκφωνήσεως	τοῦ λόγου φωνὴ γίνεται, τὴν
[8]	πρὸς τὸ γινόμενον ὁρμὴν οὐκ	ἐκώλυσεν·	ὅτι γὰρ ἐκτραπήσεται τοῦ ἀγαθοῦ
[40]	ἐστὶ τῷ γεννήσαντι. εἰ οὖν	ἔλαβες	τὸν θεὸν καὶ τέκνον ἐγένου
[40]	μὴ γέγονας, οὐκ εἶ. Ὅσοι	ἔλαβον	αὐτόν, φησὶ περὶ τῶν ἀναγεννηθέντων
[6]	τὴν φλόγα ὕδωρ ἐμμίξειε τῷ	ἐλαίῳ	διὰ τῆς ἐπινοίας ταύτης ἀμαυρώσει
[27]	εἶναι, καὶ τῇ πρὸς τὸ	ἔλαττόν	τε καὶ πλέον καὶ μᾶλλον
[0]	μήτε παρὰ τὸ πλέον καὶ	ἔλαττον	τὴν διαφορὰν ἐξευρίσκοι, διότι τὴν
[23]	θρέψειεν πάθος, τὰ μείζω τῶν	ἐλαττόνων	διαμειβόμενος; ἀλλὰ μὴν ἐν τοῖς
[0]	τὴν διαφορὰν ἐξευρίσκοι, διότι τὴν	ἐλάττωσιν	ὁ τῆς τελειότητος οὐ παραδέχεται
[5]	ὅσα τὸν ἔνυδρον καὶ ἐναέριον	ἔλαχε	βίον, καταλλήλως ἕκαστον τῷ τῆς
[8]	ἐν τοῖς ὑπὲρ τῆς ἁμαρτίας	ἐλεγμοῖς,	καθώς πού φησιν ἡ προφητεία,
[40]	τετραπλασίονα. ἃ πρὸ τοῦ βαπτίσματος	ἔλεγον,	τὰ αὐτὰ καὶ νῦν περὶ
[30]	τὴν νόσον. ~Εἰ δέ τις	ἐλέγχειν	οἴεται τὸν ἡμέτερον λόγον, ὅτι
[5]	ἀνθρωπίνην ζωὴν οὐχ ἱκανός ἐστιν	ἔλεγχος	τοῦ μηδέποτε τὸν ἄνθρωπον ἐν
[9]	καὶ κακίας ἀπηλλαγμένου, πῶς οὐκ	ἐλεεινοὶ	τῆς ἀλογίας οἱ τὸ καλὸν
[15]	τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καταβῆναι, οὕτως	ἐλεεινῶς	καὶ ἀθλίως τῆς ἀνθρωπότητος διακειμένης;
[23]	ἦν μᾶλλον τὸν κρατοῦντα λαβεῖν	ἑλέσθαι;	δυνατόν ἐστι δι´ ἀκολούθου στοχασμόν
[23]	τοῦ δικαίου. τὸ μὲν γὰρ	ἑλέσθαι	σῶσαι τῆς ἀγαθότητός ἐστι μαρτυρία·
[30]	χρῆμα καὶ αὐτεξούσιον, ἐν τῇ	ἐλευθερίᾳ	τῆς διανοίας κείμενον. οὐκοῦν ἐπὶ
[22]	γὰρ οἱ χρημάτων τὴν ἑαυτῶν	ἐλευθερίαν	ἀποδόμενοι δοῦλοι τῶν ὠνησαμένων εἰσίν,
[22]	δι´ ἀγαθότητα πάλιν ἡμᾶς εἰς	ἐλευθερίαν	ἐξαιρουμένου μὴ τὸν τυραννικόν, ἀλλὰ
[22]	τινὶ ὑπὲρ ἐκείνων ἔξεστι τὴν	ἐλευθερίαν	ἐπιβοήσασθαι, κἂν εὐπατρίδαι τινὲς ὦσιν
[26]	τόν τε ἄνθρωπον τῆς κακίας	ἐλευθερῶν	καὶ αὐτὸν τὸν τῆς κακίας
[15]	τὸν συναγωνιστὴν ὁ δεσμώτης, τὸν	ἐλευθερωτὴν	ὁ τῷ ζυγῷ τῆς δουλείας
[1]	πᾶν ὅ τι περ ἂν	ἕληται,	αἱρουμένου δὲ τὸ ἀγαθόν τε
[38]	ἔχει, ὅ τι περ ἂν	ἕληται,	τοῦτο γενέσθαι. ~Τὰ μὲν γὰρ
[16]	τὴν φύσιν πρὸς κοινωνίαν πάθους	ἐλθεῖν	διορίζονται. ἀλλὰ καὶ πρὸς ταῦτα
[40]	ἐστιν ὡς εἰς ὑπογραφὴν λόγου	ἐλθεῖν.	πῶς γὰρ ἃ οὔτε ὀφθαλμὸς
[32]	ὅλως δεῖν εἰς θανάτου πεῖραν	ἐλθεῖν	τὴν ὑπερέχουσαν φύσιν, ἀλλὰ καὶ
[26]	εἴπερ εἰς αἴσθησιν τῆς εὐεργεσίας	ἔλθοι.	νυνὶ γὰρ καθάπερ οἱ ἐπὶ
[5]	τε τῶν κοινῶν ἐννοιῶν ὁ	Ἕλλην	καὶ διὰ τῶν γραφικῶν ὁ
[8]	ἐν τῷ προοιμίῳ πρὸς τοὺς	Ἕλληνας	ἡμῖν διευκρινηθέντων, ἐν οἷς ἀπεδείκνυτο
[1]	ἂν μὴ τῇ πρὸς τοὺς	Ἕλληνας	μάχῃ πρὸς τὸν Ἰουδαισμὸν ἡμῖν
[0]	οὐκοῦν ὅταν πρός τινα τῶν	ἑλληνιζόντων	ἡ διάλεξις ᾖ, καλῶς ἂν
[3]	πίστει τοῦ πνεύματος· τῶν δὲ	ἑλληνιζόντων	ἡ πολύθεος ἐξαφανίζεται πλάνη, τῆς
[19]	~Ἀλλ´ ὅμως, ἐπειδὴ μήτε τοῖς	ἑλληνίζουσι	μήτε τοῖς τῶν Ἰουδαικῶν προεστῶσι
[1]	ἡμῖν κινδυνεύοι τὸ μυστήριον ταῖς	Ἑλληνικαῖς	μαχόμενον ὑπολήψεσι τοῖς τὰ τῶν
[3]	ἑνότης παραμενέτω· ἐκ δὲ τοῦ	Ἑλληνισμοῦ	ἡ κατὰ τὰς ὑποστάσεις διάκρισις
[0]	ἰουδαίζων προείληπται καὶ ὁ τῷ	ἑλληνισμῷ	συζῶν ἑτέραις, ὅ τε Ἀνόμοιος
[0]	οὐ τοῖς αὐτοῖς θεραπεύσεις τοῦ	Ἕλληνος	τὴν πολυθείαν καὶ τοῦ Ἰουδαίου
[39]	τῆς γεννήσεως, μήποτε λάθῃ τῇ	ἐλλιπεῖ	φύσει καὶ δεομένῃ τοῦ ἀγαθύνοντος
[0]	τῇ ἀκολουθίᾳ. πότερον τέλειον ἢ	ἐλλιπὲς	ἡγεῖται τὸ θεῖον; τοῦ δὲ
[20]	τὰ τοιαῦτα κατονομάσειεν· τὸ γὰρ	ἐλλιπὲς	τοῦ κρείττονος πῶς ἄν τις
[2]	θεοῦ διὰ τὸ μὴ δεῖν	ἐλλιπέστερον	τοῦ ἡμετέρου λόγου τὸν τοῦ
[12]	τινὸς τούτων καὶ τῶν τοιούτων	ἐλλιπὴς	ἦν ἡ περὶ αὐτὸν ἱστορία,
[0]	ἐναντίων θεωροῖτο τὸ θεῖον, ἐξ	ἐλλιποῦς	καὶ τελείου. ἀλλ´ εἴτε κατὰ
[39]	παρὰ πολὺ τιμιώτερον, καὶ τοῦ	ἐλλιποῦς	τὸ τέλειον, καὶ τοῦ δεομένου
[39]	οὐκ εἰς τὸ θεῖον τὴν	ἐλπίδα	τῆς σωτηρίας ἔχων. πᾶσα γὰρ
[26]	πρὸς ἕτερον τὰς τῶν ἐπιβουλευομένων	ἐλπίδας	τρέπειν καὶ ἄλλο παρὰ τὸ
[39]	νομίζοι, μάταιος ἂν εἴη ἐν	ἐλπίδι	τῆς ἐπὶ τὸ κρεῖττον μεταστάσεως,
[40]	ἐπεὶ οὖν ταῦτα πρόκειται τῇ	ἐλπίδι	τοῦ μετὰ ταῦτα βίου, καταλλήλως
[8]	τὸ ἄφραστον ἔχει τῇ τῶν	ἐλπιζομένων	ἀγαθῶν φύσει. οὔτε γὰρ ταῦτα,
[26]	τρέπειν καὶ ἄλλο παρὰ τὸ	ἐλπισθὲν	κατεργάζεσθαι. ἀλλ´ ὁ πρὸς τὴν
[24]	ταπεινὸν τῆς φύσεως ἡμῶν καὶ	ἐλπισθῆναι	δύνασθαι αὐτὸν καθ´ ὁμοιότητα τῶν
[24]	τὸ κάτω καθ´ ὁμοιότητα τῶν	ἐμβριθῶν	σωμάτων ἴδοι τὴν φλόγα, τὸ
[32]	προσήψατο, ἡμιτελὴς ἂν ἡ πρόθεσις	ἔμεινε	τοῦ ἑτέρου τῶν τῆς φύσεως
[30]	ὄντες τῶν πεπιστευκότων οἱ ἀπειθήσαντες	ἐμέμψαντο	τὸν ἀπόστολον ἐφ´ οἷς οὐκ
[32]	θεοπρεποῦς ὑπολήψεως. τὸ γὰρ μὴ	ἐμμεῖναι	τῷ θανάτῳ, καὶ τὰς διὰ
[6]	προαιρέσει τοῦ ἀνθρώπου τὴν κακίαν	ἐμμίξας	ὁ ἀντικείμενος σβέσιν τινὰ καὶ
[6]	φυσήματι σβέσαι τὴν φλόγα ὕδωρ	ἐμμίξειε	τῷ ἐλαίῳ διὰ τῆς ἐπινοίας
[35]	χρυσίῳ τὸ χωνευτήριον, ὡς τῆς	ἐμμιχθείσης	αὐτοῖς κακίας ἀποτακείσης μακροῖς ὕστερον
[35]	ἔστιν ὃ μιμεῖται; τὸ τῆς	ἐμμιχθείσης	κακίας ἐν τῇ τῆς νεκρώσεως
[16]	τούτων παρὰ τὴν πρώτην σύστασιν	ἐμμιχθείσης	οὕτω γενικωτέρῳ τινὶ λόγῳ τὴν
[16]	τὴν ἀίδιον ἐπανέλθοιμεν ζωήν, τῆς	ἐμμιχθείσης	τῇ φύσει κακίας διὰ τῆς
[8]	ἀναπλάσαι τὸ σκεῦος, κενὸν τῆς	ἐμμιχθείσης	ὕλης γενόμενον. οὕτως οὖν καὶ
[37]	τοῦ ἡμετέρου σώματος βλέπει· ἐν	ἐμοὶ	γὰρ ἐκεῖνα γενόμενα αἷμα καὶ
[40]	σώματι, ἡ δὲ ψυχὴ τὰς	ἐμπαθεῖς	κηλῖδας μὴ ἀπορρύψαιτο, ἀλλ´ ὁ
[5]	τῆς ζωῆς τὸ ἀίδιον; ὠκύμορον,	ἐμπαθές,	ἐπίκηρον, πρὸς πᾶσαν παθημάτων ἰδέαν
[32]	συμβεβηκέναι τὸν θάνατον, ἀλλὰ τὸ	ἔμπαλιν	τοῦ θανάτου χάριν παραληφθῆναι τὴν
[31]	ἀρετή, τῇ ἀκινησίᾳ τῆς προαιρέσεως	ἐμπεδηθεῖσα·	ἀρετῆς δὲ μὴ οὔσης, ὁ
[35]	τὰ τακτικὰ πρὸς τὴν ὁπλιτικὴν	ἐμπειρίαν	ἀνάγονται οἱ δι´ ὧν βλέπουσιν
[35]	τὸ προδεικνύμενον ἀμέτοχος τῆς τοιαύτης	ἐμπειρίας	μένει, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον
[35]	πλάνας διεξελθεῖν ἀμηχανοῦντες, εἴ τινος	ἐμπείρως	ἔχοντος ἐπιτύχοιεν, κατόπιν ἑπόμενοι τὰς
[8]	καὶ τοῖς τοιούτοις ἐξ ἀβουλίας	ἐμπεπτωκότα·	οὐδὲ γὰρ ἦν δυνατὸν ἐν
[8]	καὶ λόγος, πᾶσαν δύναμιν ποιητικὴν	ἐμπεριειληφώς,	μᾶλλον δὲ αὐτοδύναμις ὢν καὶ
[10]	τῆς σαρκὸς τὴν θεότητα λέγειν	ἐμπεριείργεσθαι	καὶ μὴ διὰ τῶν χωρητῶν
[35]	αὐτῷ γενέσθαι τὸν ἄνθρωπον, ἕτερον	ἐμπεριέχει	μυστήριον. ἐπειδὴ γὰρ ὁ τῆς
[25]	τὸ θεῖον, καὶ ἐνδυόμενον καὶ	ἐμπεριέχον	καὶ ἐγκαθήμενον; τοῦ γὰρ ὄντος
[8]	ἀνθρώπινον, οὐκ ἠγνόησεν ὁ πάντα	ἐμπερικρατῶν	τῇ γνωστικῇ δυνάμει καὶ τὸ
[40]	ἐκεῖνος ἀνοίγει τὴν χεῖρα καὶ	ἐμπιπλᾷ	πᾶν ζῷον εὐδοκίας, ὑπερβαίνει ἀνομίας,
[6]	ἔπλασε καὶ διὰ τῆς ἰδίας	ἐμπνεύσεως	τῷ πλάσματι τὴν ζωὴν ἐνεφύτευσεν,
[12]	αὐτοῦ διηγήμασι καθορᾶται, τί τὸ	ἐμποδίζον	τῇ πίστει; ~Ἀλλά, φησί, γέννησίς
[32]	τοῦ σώματος γενομένας πληγὰς μηδὲν	ἐμπόδιον	πρὸς τὸ εἶναι ποιήσασθαι, κατ´
[35]	διὰ τοῦ ὕδατος τὸν ἀφανισμὸν	ἐμποιῆσαι,	οὐ μὴν τελείως ἀφανισμόν, ἀλλά
[20]	μὴ ἀγαθότητος τὴν τοιαύτην πρόθεσιν	ἐμποιούσης.	ἀλλ´ οὐδὲν ἂν ὤνησε τὸ
[34]	θεοῦ δυνάμει, καθὼς ἐν τοῖς	ἔμπροσθεν	εἴρηται, διαπλάσσουσι τὸ γεννώμενον, ἧς
[28]	περὶ τούτου καὶ ἐν τοῖς	ἔμπροσθεν	εἴρηται λόγοις, ὅτι μόνον αἰσχρὸν
[21]	ἀγαθοῦ ἐναντίωσις, καθὼς ἐν τοῖς	ἔμπροσθεν	εἴρηται, τοιοῦτόν τινα νοῦν κατὰ
[24]	ἐπειδὴ γάρ, καθὼς ἐν τοῖς	ἔμπροσθεν	εἴρηται, φύσιν οὐκ εἶχεν ἡ
[32]	ὃ οὐχὶ πάντως μίξις τις	ἐμφαίνεται	τοῦ θείου πρὸς τὸ ἀνθρώπινον,
[32]	τὸ κρυπτὸν νοουμένου τὸ θεῖον	ἐμφαίνοντος,	ἀκόλουθον ἂν εἴη καὶ ἐν
[32]	λόγου τὸ ὑπὲρ τὴν φύσιν	ἐμφαίνοντος.	ἀλλ´ ἐπειδὴ μέρος τι τῶν
[24]	καὶ γυμνὴν ὑποστῆναι αὐτοῦ τὴν	ἐμφάνειαν,	ὡς ἂν εὔληπτον γένοιτο τῷ
[6]	αὐτῆς κατὰ πρόσωπον τῆς θείας	ἐμφανείας	κατατρυφῶν· ταῦτα δὲ τῷ ἀντικειμένῳ
[1]	αὐτὸν τὸν νοῦν εἰς τὸ	ἐμφανὲς	ἄγειν οὐκέτ´ ἂν ἕτερόν τι
[1]	καὶ αἱ τῶν τοιούτων ὀνομάτων	ἐμφάσεις.	ἐπειδὴ γὰρ φθαρτὴ καὶ ἀσθενὴς
[8]	δὲ χρεία τοῦ κἀκείνης τὰς	ἐμφυείσας	ἐξ ἁμαρτιῶν κηλῖδας διά τινος
[8]	ἐπιφάνειαν· τὸ γὰρ παρὰ φύσιν	ἐμφυὲν	τῇ φύσει διά τινος συμπαθείας
[5]	ἐπιγραφομένη ποιητὴν καὶ πατέρα· ἀλλ´	ἐμφύεταί	πως τὸ κακὸν ἔνδοθεν, τῇ
[5]	τοῦ φωτὸς γίνεται, διὰ τῆς	ἐμφύτου	δυνάμεως τὸ συγγενὲς ἐφελκόμενος, οὕτως
[20]	τοῦ κρείττονος πῶς ἄν τις	ἐν	ἀγαθοῖς ἀριθμήσειεν; εἰ δὲ πάντα
[5]	ἔλεγχος τοῦ μηδέποτε τὸν ἄνθρωπον	ἐν	ἀγαθοῖς γεγενῆσθαι· ἐπειδὴ γὰρ θεοῦ
[5]	ἄνθρωπον, ὡς ἀγαθῆς τε καὶ	ἐν	ἀγαθοῖς οὔσης κατ´ ἀρχὰς ἡμῖν
[6]	κτισθεὶς παρὰ τοῦ τὸ πᾶν	ἐν	ἀγαθότητι συστησαμένου, τὸ μὲν δι´
[6]	ἀσθενεῖν, τὸ ἀνενέργητον εἶναι, τὸ	ἐν	ἀηδίᾳ τὴν ζωὴν ἔχειν. οὕτω
[37]	δὲ δειχθέντος μὴ εἶναι δυνατὸν	ἐν	ἀθανασίᾳ γενέσθαι τὸ ἡμέτερον σῶμα,
[30]	διήκειν τῶν ἀνθρώπων τὴν πίστιν	ἐν	αἰτίᾳ ποιοῦνται. καὶ τί δήποτε,
[38]	διὰ τῆς δυνατῆς ἡμῖν σπουδῆς	ἐν	ἀκριβείᾳ τὸν λόγον ἁπλώσαντες, ἐν
[35]	τε ὄντα καὶ κατωφερῆ, καὶ	ἐν	ἀλλήλοις μένοντα καὶ δι´ ἀλλήλων
[35]	τῆς κατὰ τὸ λουτρὸν ἀναγεννήσεως	ἐν	ἀναστάσει γενέσθαι τὸν ἄνθρωπον, οὐ
[15]	τὴν αἰτίαν τοῦ γενέσθαι θεὸν	ἐν	ἀνθρώποις; ἐὰν ἀφέλῃς τοῦ βίου
[15]	λόγον, ἔχεις τὴν αἰτίαν τῆς	ἐν	ἀνθρώποις τοῦ θεοῦ παρουσίας. ἐδεῖτο
[15]	δὲ οὐκ ἐν κακίᾳ, ἀλλ´	ἐν	ἀνθρώπου γίνεται φύσει, μόνον δὲ
[11]	ἀλλὰ τὸ μὲν γεγενῆσθαι θεὸν	ἐν	ἀνθρώπου φύσει διὰ τῶν ἱστορουμένων
[25]	οἰκονομίᾳ τοῦ μυστηρίου τοῦ θεὸν	ἐν	ἀνθρώπῳ γεγενῆσθαι διδάσκοντος τὸν οὐδὲ
[28]	οὐκ ἔστι, τὸ δὲ μυστήριον	ἐν	ἀνθρώπῳ γενέσθαι τὸν θεόν, οὐκ
[10]	εἶναι τὸ θεῖον πιστεύοντας, κἂν	ἐν	ἀνθρώπῳ ᾖ; ~Εἰ δὲ ζητεῖς
[15]	καὶ εὐεργετηθῆναι τὸν ἄνθρωπον καὶ	ἐν	ἀπαθείᾳ τὸν θεὸν διαμεῖναι. ὁ
[20]	δικαίου τε καὶ σοφοῦ κεχωρισμένη	ἐν	ἀρετῇ θεωρεῖται· θηριῶδες γάρ ἐστι
[29]	τὴν εὐεργεσίαν; τί δὲ οὐκ	ἐν	ἀρχαῖς οὔσης τῆς κακίας τὴν
[27]	τῇ ἁμαρτίᾳ τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς	ἐν	ἀρχῇ τε καὶ τελευτῇ καὶ
[23]	τεκμήρια. ὁ τοίνυν κατὰ τὸν	ἐν	ἀρχῇ τοῦ συγγράμματος προαποδοθέντα λόγον
[5]	ἐν ὀλίγοις διαληψόμεθα. τὸ νῦν	ἐν	ἀτόποις εἶναι τὴν ἀνθρωπίνην ζωὴν
[39]	τῆς ἠπατημένης ὑπολήψεως βλέποντα, ἔπειτα	ἐν	αὐτῇ βαπτιζόμενον, πάλιν τῷ τρεπτῷ
[17]	ἀναμένει τοὺς ἐπερχομένους αἰῶνας, ὥστε	ἐν	αὐτοῖς ἀποκαλυφθῆναι τὰ νῦν διὰ
[35]	ἐξουσίᾳ τὸ ὕδωρ ἐστί, καὶ	ἐν	αὐτῷ γενέσθαι καὶ ἐξ αὐτοῦ
[35]	εὐκολίαν ὁ θάνατος πρόκειται, καὶ	ἐν	αὐτῷ γενέσθαι καὶ μὴ τραπῆναι
[35]	κάθοδος καὶ τὸ εἰς τρὶς	ἐν	αὐτῷ γενέσθαι τὸν ἄνθρωπον, ἕτερον
[35]	ὁδοῦ λάβοιτο δι´ ἧς ὁ	ἐν	αὐτῷ γενόμενος ἔξω κατέστη τοῦ
[2]	ἔξωθεν ἐπιρρεῖν τῷ θεῷ καὶ	ἐν	αὐτῷ γίνεσθαι τὸ πνεῦμα θεοπρεπές
[37]	τοῦ φαινομένου, ἀλλὰ τὸ εἰσρέον	ἐν	αὐτῷ γινόμενον σχηματίζειν τὸ περιέχον
[23]	φαντασίᾳ, μὴ σαρκός τινα μοῖραν	ἐν	αὐτῷ θεωρήσαντα, ἣν ἤδη διὰ
[40]	θεός, καὶ οὐκ ἔστιν ἀδικία	ἐν	αὐτῷ, καὶ ὅσα τοιαῦτα σποράδην
[17]	εἰ γὰρ τοσαύτη δύναμίς ἐστιν	ἐν	αὐτῷ, ὅσην ὁ λόγος ἐπέδειξεν,
[1]	δὲ ὁ κόσμος καὶ τὰ	ἐν	αὐτῷ πάντα σοφῶς τε καὶ
[2]	ὁμοιότητα τοῦ ἡμετέρου καὶ τὸ	ἐν	αὐτῷ πνεῦμα ὑπονοοῖτο· ἀλλὰ δύναμιν
[25]	τὸ εἶναι ἔχον. εἰ οὖν	ἐν	αὐτῷ τὰ πάντα καὶ ἐν
[6]	ζῷον ὁ ἄνθρωπος· καὶ ἦν	ἐν	αὐτῷ τὸ θεοειδὲς τῆς νοητῆς
[6]	τῶν αἰσθητηρίων κατανοήσεως. ἀλλ´ ὥσπερ	ἐν	αὐτῷ τῷ αἰσθητῷ κόσμῳ, πολλῆς
[8]	φησιν ἡ προφητεία, διὰ τὴν	ἐν	βάθει γενομένην πρὸς τὸ κακὸν
[7]	καὶ τὰ τοιαῦτα τοῖς μὲν	ἐν	βάθει καθάπερ τινὰ δευσοποιὸν βαφὴν
[5]	θεοῦ τὸν ἄνθρωπον γεγενῆσθαι λέγων·	ἐν	γὰρ τῇ ὁμοιώσει τῇ κατὰ
[32]	καὶ ἁρμονίαν δι´ ἑαυτοῦ συνάγων	ἐν	γὰρ τοῖς οὖσιν ἢ ἄνω
[16]	ἀκόλουθον ἐπὶ τὸ πέρας εὐοδουμένης.	ἐν	γὰρ τῷ ἀναληφθέντι παρ´ αὐτοῦ
[35]	δὲ καθαρῷ τὸ ἀπαθὲς προσῳκείωται,	ἐν	δὲ τῇ ἀπαθείᾳ τὸ μακάριον
[37]	δὲ ἐν τῇ βρώσει ἄρτος,	ἐν	δὲ τῇ πόσει τὸ ὕδωρ
[30]	ἰδεῖν τῷ μὲν καιρίῳ πληγεῖσαν,	ἐν	δὲ τοῖς λειψάνοις ἑαυτῆς ἔτι
[18]	αἱμάτων ἐν ταῖς ἑκατόμβαις μολύσματα,	ἐν	δὲ τοῖς πολλοῖς τῶν ἐθνῶν
[34]	πρὸς τὸ ψεῦδος ἔχειν εἰδότες,	ἐν	δὲ τῷ ἀψευδεῖ τῆς ὑποσχέσεως
[32]	τῷ θανάτῳ καθορᾷν τὸ ἀνθρώπινον,	ἐν	δὲ τῷ τρόπῳ πολυπραγμονεῖν τὸ
[13]	συνδυασμοῦ τίκτεται καὶ μετὰ θάνατον	ἐν	διαφθορᾷ γίνεται. εἰ ταῦτα περιεῖχε
[18]	σεμνὰ τῆς παρ´ αὐτοῖς θρησκείας	ἐν	διηγήμασι ψιλοῖς ὑπολείπεται, τοῦ ναοῦ
[5]	τούτων ἱστορικώτερον ὁ Μωσῆς διεξέρχεται,	ἐν	διηγήσεως εἴδει δόγματα ἡμῖν παρατιθέμενος,
[1]	καὶ οὐδεμίαν διπλόην καὶ σύνθεσιν	ἐν	ἑαυτῇ δεικνυούσης, οὐκέτ´ ἄν τις
[39]	τὸ ἄτρεπτόν τε καὶ ἀμετάθετον	ἐν	ἑαυτῇ κεκτημένης, τῆς δὲ κτίσεως
[5]	φύσεως ἡμῶν ἀπόκληρον, ἀλλ´ ἔχειν	ἐν	ἑαυτῇ τὸ ἀθάνατον, ὡς ἂν
[2]	γίνεται, τὴν τοῦ λόγου δύναμιν	ἐν	ἑαυτῇ φανεροῦσα. ἐπὶ δὲ τῆς
[1]	ἔχει· τῷ δὲ ταῦτα δεικνύειν	ἐν	ἑαυτῷ, ἃ περὶ τὸν θεὸν
[23]	τὸν δὲ τῆς κακίας ζόφον	ἐν	ἑαυτῷ γεννήσας, ἀρχὴν δὲ τῆς
[6]	ὁ τῇ ἀποστροφῇ τῆς ἀγαθότητος	ἐν	ἑαυτῷ γεννήσας τὸν φθόνον, ὥσπερ
[16]	ἀμφοτέρων, θανάτου τε καὶ ζωῆς,	ἐν	ἑαυτῷ μὲν στήσας διαιρουμένην τῷ
[16]	διακρίνεται. τὸν δὲ θεόν φαμεν	ἐν	ἑκατέρᾳ γεγενῆσθαι τῇ τῆς φύσεως
[35]	εἰκὸς βλέποι καὶ κατὰ τὴν	ἐν	ἑκατέρῳ δύναμιν τὰ γινόμενα κρίνοι,
[27]	ὁ οὐρανὸς πλησιαίτερος, οὔτε τὰ	ἐν	ἑκατέρῳ τῶν στοιχείων ἐνδιαιτώμενα διαφέρει
[28]	τῆς παρούσης ἐστὶν ἀπολαύσεως· ἀλλ´	ἐν	ἐκείνοις ἡ ἀθανασία συντηρεῖται τῇ
[5]	λόγον οὐκ ἀληθεύοντα τῷ μὴ	ἐν	ἐκείνοις νῦν, ἀλλ´ ἐν πᾶσι
[33]	ἔχει ὅρος ἀνθρώπου πρὸς τὴν	ἐν	ἐκείνῳ θεωρουμένην ποιότητα συγκρινόμενος; ἄνθρωπος
[23]	τὴν δύναμιν καθορῶν, ὁ ἐχθρὸς	ἐν	ἐκείνῳ πλεῖον τοῦ κατεχομένου τὸ
[16]	διὰ τῆς ἰδίας ἀκολουθίας καὶ	ἐν	ἐκείνῳ πρὸς διάκρισιν τοῦ σώματος
[37]	τῇ σαρκί. οὐκοῦν ὅθεν ὁ	ἐν	ἐκείνῳ τῷ σώματι μεταποιηθεὶς ἄρτος
[39]	εἶναι νομίζοι, μάταιος ἂν εἴη	ἐν	ἐλπίδι τῆς ἐπὶ τὸ κρεῖττον
[37]	ὄγκον τοῦ ἡμετέρου σώματος βλέπει·	ἐν	ἐμοὶ γὰρ ἐκεῖνα γενόμενα αἷμα
[16]	δὲ ἡ ἀρχὴ τοῦ θανάτου	ἐν	ἑνὶ γενομένη πάσῃ συνδιεξῆλθε τῇ
[35]	κατὰ διάνοιαν ὅτι, ὡς ἡμῖν	ἐν	ἐξουσίᾳ τὸ ὕδωρ ἐστί, καὶ
[40]	ὅτι οὔτε τὰ ἀγαθὰ τὰ	ἐν	ἐπαγγελίαις τοῖς εὖ βεβιωκόσι προκείμενα
[5]	γνωρίζοι τε τὸ ὑπερκείμενον καὶ	ἐν	ἐπιθυμίᾳ τῆς θείας ἀιδιότητος εἴη.
[18]	τῆς δὲ λαμπρᾶς ἐκείνης πόλεως	ἐν	ἐρειπίοις ὑπολειφθείσης, μεῖναι δὲ τοῖς
[23]	ἐφ´ ὅσον βούλοιτο, καὶ τὰς	ἐν	ἐρημίᾳ δαψιλεῖς ἑστιάσεις τῶν ἐν
[27]	ὑπονοήσαιμεν, ἀλλ´ ἔν τισι πλεονάζουσαν,	ἐν	ἑτέροις ἐνδεεστέραν εἶναι, καὶ τῇ
[38]	τελεώτερον ἐπιζητοῦσι λόγον ἤδη προεξεθέμεθα	ἐν	ἑτέροις πόνοις, διὰ τῆς δυνατῆς
[21]	τὸ δὲ μιμούμενον, εἰ μὴ	ἐν	ἑτερότητι τύχοι τινί, ταὐτὸν ἂν
[1]	ἡ τοιαύτη ὑπόληψις, τὸ ἕτερον	ἐν	ἑτέρῳ λέγειν εἶναι· ἀλλ´ ἀνάγκη
[17]	τὸ πέρας ὁρῶντες τῆς εὐεργεσίας	ἐν	εὐχαριστίᾳ τὴν εὐποιίαν ἐδέξαντο. ἀλλ´
[32]	μέγας ὁρμηθεὶς Παῦλος μυσταγωγεῖ τὸν	ἐν	Ἐφέσῳ λαόν, δύναμιν αὐτοῖς ἐντιθεὶς
[1]	κατὰ μετουσίαν ζωῆς τὸν λόγον	ἐν	ζωῇ θεωροίη· οὐ γὰρ ἂν
[1]	θεοῦ λόγον ἀιδίως, ἀνάγκη πᾶσα	ἐν	ζωῇ τοῦ λόγου τὴν ὑπόστασιν
[1]	συναπεδείχθη κατὰ τὸ ἀκόλουθον τὸ	ἐν	ζωῇ τοῦτον θεωρεῖσθαι τὸν λόγον.
[35]	φύσιν ἔχει χῶρον, τὴν γῆν,	ἐν	ᾗ κλίνεταί τε καὶ κατακρύπτεται.
[6]	ἄφθονον ἐπέμυσεν ὄμμα, ὥσπερ ὁ	ἐν	ἡλίῳ τοῖς βλεφάροις τὰς ὄψεις
[37]	τῆς ὁμογενοῦς ποιούμεθα φύσεως, ὅπερ	ἐν	ἡμῖν γενόμενον διὰ τῆς ἀλλοιωτικῆς
[37]	τὸ διαλελυμένον ἐπεδεήθημεν, ὡς ἂν	ἐν	ἡμῖν γενόμενον τὸ τοιοῦτον ἀλεξητήριον
[37]	τῆς πρὸς τοῦτο συζυγίας τὸ	ἐν	ἡμῖν γεῶδες ἐν τῷ ζῇν
[39]	κατὰ τὸ ὑπερέχον καὶ ἐνδέον	ἐν	ἡμῖν διαφορὰ διίστησιν αὐτὴν τῆς
[25]	οὗτος ἐκείνῳ, ἀλλ´ οὖν τὸ	ἐν	ἡμῖν εἶναι καὶ νῦν καὶ
[35]	οὐκοῦν χρή τι τοιοῦτον καὶ	ἐν	ἡμῖν ἐπινοηθῆναι ὁμοίωμα. τίς οὖν
[35]	ἡ ἐπίνοια δι´ ἧς καὶ	ἐν	ἡμῖν πληροῦται τοῦ παρ´ ἐκείνου
[37]	πρὸς τὴν τοῦ θερμοῦ τοῦ	ἐν	ἡμῖν συμμαχίαν. οὐκοῦν ὁ πρὸς
[25]	γὰρ καὶ ὁ τρόπος τῆς	ἐν	ἡμῖν τοῦ θεοῦ παρουσίας οὐχ
[24]	ἴδοι τὴν φλόγα, τὸ τοιοῦτον	ἐν	θαύματι ποιεῖται, πῶς τὸ πῦρ
[37]	ἡμῶν φύσις αὐτὴ καθ´ ἑαυτὴν	ἐν	ἰδίᾳ τινὶ ὑποστάσει ζωὴν οὐκ
[2]	δύναμιν οὐσιώδη αὐτὴν ἐφ´ ἑαυτῆς	ἐν	ἰδιαζούσῃ ὑποστάσει θεωρουμένην, οὔτε χωρισθῆναι
[18]	λαμπρὰ παρ´ αὐτοῖς ἦν τὰ	ἐν	Ἱεροσολύμοις βασίλεια, ὁ διώνυμος ἐκεῖνος
[18]	καὶ αὐτὸν τὸν σεβάσμιον αὐτοῖς	ἐν	Ἱεροσολύμοις τόπον ἄβατον προστάγματι τῶν
[5]	προαιρετική τε παντὸς ἀγαθοῦ καὶ	ἐν	ἰσχύι πᾶν τὸ κατὰ προαίρεσιν
[15]	ἀλλὰ κακία, θεὸς δὲ οὐκ	ἐν	κακίᾳ, ἀλλ´ ἐν ἀνθρώπου γίνεται
[15]	κακίαν νόημα. οὐκοῦν εἰ μὲν	ἐν	κακίᾳ γεγενῆσθαι τὸ θεῖον ὁ
[26]	τὸ ἀρχαῖον ἀποκατάστασις τῶν νῦν	ἐν	κακίᾳ κειμένων γένηται, ὁμόφωνος ἡ
[28]	ἀνθρώπῳ γενέσθαι τὸν θεόν, οὐκ	ἐν	κακίᾳ λέγει, ἡ δὲ τοῦ
[28]	παρὰ τῆς θείας δυνάμεως ἀσθενήσασαν	ἐν	κακίᾳ τὴν φύσιν εὔλογον κρίνοντες,
[5]	τῆς συστάσεως ἀγαθότης ἐστί, τοῦτον	ἐν	κακοῖς γεγενῆσθαι παρὰ τοῦ πεποιηκότος
[7]	τῶν ὄντων οὐδὲν ὁ θεός,	ἐν	κακοῖς δὲ ὁ ἄνθρωπος, οὐκέτ´
[7]	γενέσθαι μᾶλλον ἴσως ἢ τὸ	ἐν	κακοῖς εἶναι λυσιτελέστερον ἦν. ταῦτα
[20]	μὲν ἴσως οἱ βουλόμενοι μὴ	ἐν	κακοῖς εἶναι τὸν κείμενον, μόνοι
[7]	τοῦ θεοῦ διασώζοιτο λόγος, εἴπερ	ἐν	κακοῖς μέλλοντα τὸν ἄνθρωπον ζήσεσθαι
[30]	ἐπείσθησαν. οὐδὲ γὰρ ἦν εἰκός,	ἐν	κοινῷ προτεθείσης τῆς χάριτος, τὸν
[5]	τῆς ἐγκειμένης αὐτῷ φυσικῶς αὐγῆς	ἐν	κοινωνίᾳ τοῦ φωτὸς γίνεται, διὰ
[21]	δὲ τὸ τῆς τροφῆς εἴδωλον	ἐν	λιμῷ γενέσθαι· ἐπεὶ οὖν τῆς
[8]	τινος ἰατρείας ἐξαιρεθῆναι, τούτου ἕνεκεν	ἐν	μὲν τῇ παρούσῃ ζωῇ τὸ
[3]	τὰ βάθη τοῦ μυστηρίου διασκοπούμενον	ἐν	μὲν τῇ ψυχῇ κατὰ τὸ
[32]	παρορᾷν δὲ τὸ ἕτερον, ἀλλ´	ἐν	μὲν τῷ θανάτῳ καθορᾷν τὸ
[32]	τε αὐτοῖς μὴ ὁρώμενον καὶ	ἐν	μέσῳ γίγνεσθαι, μηδὲν τῆς εἰσόδου
[34]	παρέσεσθαι τοῖς ἐπικαλουμένοις ἐπήγγελται, καὶ	ἐν	μέσῳ τῶν πιστευόντων εἶναι, καὶ
[40]	χαρακτηριζόντων ἰδίως τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν	ἐν	μεταποιήσει γίνεται. ἦ γὰρ ἂν
[37]	τὸ δὲ σῶμα ἕτερον τρόπον	ἐν	μετουσίᾳ τε καὶ ἀνακράσει τοῦ
[37]	τῆς πρὸς τὸ ἀθάνατον κοινωνίας	ἐν	μετουσίᾳ τῆς ἀφθαρσίας γινόμενον, σκοπῆσαι
[36]	ἐνεργὸς γίνεται. ὁ δὲ καθαρθεὶς	ἐν	μετουσίᾳ τῆς καθαρότητος ἔσται, τὸ
[9]	σταυρός, καὶ θάνατος, καὶ ἡ	ἐν	μνημείῳ θέσις· ταῦτα γὰρ συμπαραλαμβανόμενα
[3]	ἐξαρίθμησιν, καὶ διῃρημένως ὁρᾶται καὶ	ἐν	μονάδι καταλαμβάνεται, καὶ διακέκριται τῇ
[15]	καὶ τὸ μὴ ὂν ὑποστήσας	ἐν	μόνῃ τῇ ὁρμῇ τοῦ θελήματος,
[8]	μετέχουσιν. ὡς εἴ γέ τις	ἐν	ὀδύναις διαβιῴη, παρὰ πολὺ τῷ
[8]	πρὸς τοὺς Ἕλληνας ἡμῖν διευκρινηθέντων,	ἐν	οἷς ἀπεδείκνυτο ὁ τοῦ θεοῦ
[13]	ὑπερβαίνει τὴν φύσιν ὁ λόγος,	ἐν	οἷς ἀπιστεῖς, ἐν τούτοις ἐστὶν
[24]	τὰ ἐφεξῆς τοῦ μυστηρίου διασκοπήσωμεν,	ἐν	οἷς μάλιστα δείκνυται συγκεκραμένη τῇ
[38]	ἐν ἀκριβείᾳ τὸν λόγον ἁπλώσαντες,	ἐν	οἷς πρός τε τοὺς ἐναντίους
[5]	λόγος παρατραπείη, καὶ περὶ τούτων	ἐν	ὀλίγοις διαληψόμεθα. τὸ νῦν ἐν
[40]	τοῖς ὧδε γνωριζομένοις ὀνόμασιν, οὐκ	ἐν	ὀλίγῳ τὴν παραλλαγὴν ἔχει. πῦρ
[24]	ἐν τῷ γενέσθαι μὲν αὐτὸν	ἐν	ὁμοιώματι ἀνθρώπου καὶ σχήματι κατὰ
[37]	ζωοποιεῖ τὴν τῶν ἀνθρώπων φύσιν,	ἐν	ὅσοις ἡ πίστις ἐστί, πρὸς
[0]	τῆς θεότητος λόγος, οὐδεμιᾶς ἰδιότητος	ἐν	οὐδενὶ κατὰ τὸ εὔλογον εὑρισκομένης,
[23]	ἐν τοῖς ἀπ´ αἰῶνος ἱστορουμένοις,	ἐν	οὐδενὶ συνεγνώκει τοιοῦτον οὐδέν, οἷα
[27]	ἀνθρωπίνης γενέσεως. ἀλλ´ οὐκ ἦν	ἐν	οὐρανῷ τὸ ἀνθρώπινον, οὐδέ τις
[4]	τὸ τῆς ἀληθείας μυστήριον, λόγον	ἐν	οὐσίᾳ καὶ πνεῦμα ἐν ὑποστάσει
[17]	ἀπίστων ἀντίρρησις, εἰ τὸ προσδοκώμενον	ἐν	ὀφθαλμοῖς ἦν· νυνὶ δὲ ἀναμένει
[16]	συνεισιούσης; οὐδὲ γὰρ τὸν ἰατρὸν	ἐν	πάθει γίνεσθαι λέγομεν, ὅταν θεραπεύῃ
[16]	ὁ δὲ ἐν τούτῳ γεγονὼς	ἐν	πάθει γίνεται· ἀπαθὲς δὲ τὸ
[16]	γίνεσθαι λέγομεν, ὅταν θεραπεύῃ τὸν	ἐν	πάθει γινόμενον· ἀλλὰ κἂν προσάψηται
[0]	ὁμολογίαν. εἰ γὰρ τὸ τέλειον	ἐν	παντὶ δοίη περὶ τὸ ὑποκείμενον
[25]	εἰς τὸ πᾶν βλέπων μὴ	ἐν	παντὶ πιστεύειν εἶναι τὸ θεῖον,
[1]	καὶ φθορᾶς ἀνεπίδεκτον, εἴτε τὸ	ἐν	παντὶ τέλειον, εἴτε τι τοιοῦτον
[0]	νόημα τῇ θεωρίᾳ προσκείμενον τύχοι,	ἐν	παντὶ τὴν τελειότητα θεωρεῖσθαι περὶ
[36]	πιστεῦσαι πανταχοῦ τὸν θεὸν εἶναι,	ἐν	πᾶσι δὲ ὄντα, παρεῖναι καὶ
[34]	μέσῳ τῶν πιστευόντων εἶναι, καὶ	ἐν	πᾶσι μένειν καὶ ἑκάστῳ συνεῖναι.
[5]	μὴ ἐν ἐκείνοις νῦν, ἀλλ´	ἐν	πᾶσι σχεδὸν τοῖς ὑπεναντίοις, ὁρᾶσθαι
[32]	ἐστίν, ἣν ἐξ ἀνάγκης πιστεύειν	ἐν	πᾶσιν εἶναι τοῖς οὖσιν ἡ
[25]	ἐν αὐτῷ τὰ πάντα καὶ	ἐν	πᾶσιν ἐκεῖνο, τί ἐπαισχύνονται τῇ
[10]	δὲ καὶ τῶν οὐρανίων θαυμάτων	ἐν	περινοίᾳ γίνεται, οὐδὲν βαρυνομένη τῷ
[23]	ἐν ἐρημίᾳ δαψιλεῖς ἑστιάσεις τῶν	ἐν	πολλαῖς χιλιάσιν εὐωχουμένων, οἷς οὔτε
[18]	καὶ τῶν ἐντυγχανόντων ἐπετηδεύετο, ὡς	ἐν	πολλοῖς τῶν τόπων μηδέ, εἰ
[30]	Πέτρου κατ´ ἀρχὰς τὸν λόγον	ἐν	πολυανθρώπῳ τῶν Ἰουδαίων ἐκκλησίᾳ κηρύξαντος,
[23]	διόρθωσιν ἀπραγμάτευτόν τινα καὶ ψιλήν,	ἐν	ῥήματι μόνῳ καὶ ὁρμῇ τοῦ
[12]	καὶ ἀνερμήνευτον. ~Τοῦ δὲ θεὸν	ἐν	σαρκὶ πεφανερῶσθαι ἡμῖν ὁ τὰς
[8]	ψυχικόν ἐστι θάνατον· ὥσπερ γὰρ	ἐν	σαρκὶ τὸ τῆς αἰσθητῆς χωρισθῆναι
[34]	γὰρ τοῦ θεὸν εἶναι τὸν	ἐν	σαρκὶ φανερωθέντα, τοῖς διὰ τῶν
[40]	ἐν σοὶ ὄντα θεόν, δεῖξον	ἐν	σεαυτῷ τὸν γεννήσαντα. ἐξ ὧν
[40]	διὰ τῆς προαιρέσεως καὶ τὸν	ἐν	σοὶ ὄντα θεόν, δεῖξον ἐν
[18]	διαβάλλειν τὴν παρουσίαν, ὡς οὐκ	ἐν	σοφίᾳ τινὶ καὶ λόγῳ γενομένην
[18]	πομπὰς καὶ τὰ δι´ αἱμάτων	ἐν	ταῖς ἑκατόμβαις μολύσματα, ἐν δὲ
[18]	διὰ τῶν εἰδώλων τοὺς δαίμονας	ἐν	ταῖς ζωοθυσίαις καὶ τοῖς ἐπιβωμίοις
[29]	καὶ ὅσα ἔξω τῆς ἱστορίας	ἐν	ταῖς καθεξῆς γενεαῖς κατεπράχθη, πολυτρόπως
[20]	εἰ δὲ πάντα προσήκει συνδραμεῖν	ἐν	ταῖς περὶ θεοῦ δόξαις, σκοπήσωμεν
[16]	τὸ κήρυγμα, μηδεμιᾶς παθητικῆς διαθέσεως	ἐν	ταῖς περὶ θεοῦ ὑπολήψεσι τῇ
[24]	γὰρ διὰ πάντων τὸ θεῖον	ἐν	ταῖς πρεπούσαις ὑπολήψεσιν εἶναι καὶ
[29]	πολυτρόπως τῆς τοῦ κακοῦ ῥίζης	ἐν	ταῖς τῶν ἀνθρώπων προαιρέσεσι βλαστανούσης.
[21]	τῆς τοῦ καλοῦ φαντασίας περιπλασθείσης·	ἐν	ταύτῃ τοίνυν γεγονότος ἑκουσίως τῇ
[28]	σώματος ὁμοτίμως ἔχει, καὶ οὐδὲν	ἐν	ταύτῃ τῶν πρὸς τὴν σύστασιν
[35]	ἀλλ´ εἰ μὲν ἦν δυνατὸν	ἐν	τελείῳ τῷ θανάτῳ γενέσθαι τὸν
[1]	θεωροῖτο, ἀδυναμίας τε καὶ δυνάμεως	ἐν	τῇ αὐτῇ προθέσει θεωρουμένων, εἴπερ
[37]	καὶ πόσις ἐστίν, ἔστι δὲ	ἐν	τῇ βρώσει ἄρτος, ἐν δὲ
[16]	τῇ συγκρίσει τῶν διεστώτων καὶ	ἐν	τῇ διακρίσει τῶν συμπεπλεγμένων ἢ
[35]	ὁ θάνατος, ὥστε τῆς κακίας	ἐν	τῇ διαλύσει τοῦ σώματος καὶ
[8]	τῆς περὶ τὸ καλὸν κρίσεως	ἐν	τῇ δοκιμασίᾳ τῶν αἰσθήσεων ἁμαρτηθείσης,
[24]	περ ἔξω τῶν φαινομένων καταλαμβάνεται,	ἐν	τῇ δυνάμει τοῦ θεοῦ συστῆναι,
[10]	ἀλλ´ ὅσον εὐπρεπές ἐστι μόνον	ἐν	τῇ εἰκόνι δεξάμενος, τὸ ἀπεμφαῖνον
[30]	ἀδούλωτόν τι χρῆμα καὶ αὐτεξούσιον,	ἐν	τῇ ἐλευθερίᾳ τῆς διανοίας κείμενον.
[1]	λόγος οἶδέ τινα διάκρισιν ὑποστάσεων	ἐν	τῇ ἑνότητι τῆς φύσεως βλέπειν,
[28]	δὲ σκοπός ἐστι τὸ διαμένειν	ἐν	τῇ ζωῇ τὸ ἀνθρώπινον. τὰ
[2]	καὶ μιμήματα τῆς ἀφράστου δυνάμεως	ἐν	τῇ καθ´ ἡμᾶς θεωροῦντες φύσει.
[26]	ἔσται τῆς κτίσεως, καὶ τῶν	ἐν	τῇ καθάρσει κεκολασμένων καὶ τῶν
[15]	πρὸς τὸν τῆς ἀρετῆς λόγον	ἐν	τῇ κατασκευῇ τοῦ ἀνθρώπου θεωρουμένης;
[15]	καθάπερ γὰρ πολλῶν ὄντων τῶν	ἐν	τῇ κτίσει θεωρουμένων οὐδὲν ἄλλο
[40]	βλέπειν, καὶ τῆς ἀφράστου μακαριότητος	ἐν	τῇ ὀλίγῃ ταύτῃ καὶ προσκαίρῳ
[1]	κἂν λόγος θεοῦ λέγηται, οὐκ	ἐν	τῇ ὁρμῇ τοῦ φθεγγομένου καὶ
[37]	ἐπισκηνώσει τοῦ λόγου τοῦ σκηνώσαντος	ἐν	τῇ σαρκί. οὐκοῦν ὅθεν ὁ
[26]	ἐπανόδου γίγνεται. ~Ἀλλ´ ἴσως τις	ἐν	τῇ τῆς δικαιοσύνης τε καὶ
[35]	μιμεῖται; τὸ τῆς ἐμμιχθείσης κακίας	ἐν	τῇ τῆς νεκρώσεως εἰκόνι τῇ
[6]	στέρησιν, οὕτω καὶ τὴν κακίαν	ἐν	τῇ τοῦ ἀγαθοῦ στερήσει θεωρεῖσθαι
[7]	πονηρίαν ᾠήθησαν. πονηρία δὲ πᾶσα	ἐν	τῇ τοῦ ἀγαθοῦ στερήσει χαρακτηρίζεται,
[23]	χάριν αὐτὸν αἱρεῖται λύτρον τῶν	ἐν	τῇ τοῦ θανάτου φρουρᾷ καθειργμένων
[9]	θεῷ πᾶν ὅ τι περ	ἐν	τῇ τοῦ καλοῦ θεωρεῖται χώρᾳ.
[9]	μηδὲν αἰσχρὸν καταμέμικται, τοῦτο πάντως	ἐν	τῇ τοῦ καλοῦ μοίρᾳ καταλαμβάνεται,
[39]	δὲ κατὰ τὸ ἴσον ὁ	ἐν	τῇ τριάδι γεννώμενος παρὰ πατρός
[39]	τὸν δὲ τὴν κτιστὴν φύσιν	ἐν	τῇ τριάδι διὰ τῆς ἠπατημένης
[5]	ἔφεσιν ἔχοι. καὶ γὰρ καὶ	ἐν	τῇ τῶν ἀλόγων φύσει, ὅσα
[6]	οὐδὲν ἂν παρὰ ταῦτα καταληφθείη	ἐν	τῇ τῶν ὄντων φύσει τῆς
[35]	ὡς ἂν καθαρθείσης τῆς φύσεως	ἐν	τῇ τῶν συμφυῶν διαλύσει, ψυχῆς
[27]	οὐρανῷ τὸ ἀνθρώπινον, οὐδέ τις	ἐν	τῇ ὑπερκοσμίῳ ζωῇ κακίας νόσος
[33]	παρουσία πρὸς ἀφθαρσίαν μετασκευάζει τὸ	ἐν	τῇ φθαρτῇ φύσει γενόμενον. ~Ἀλλὰ
[5]	ἕως ἂν παρῇ τὸ ἀγαθὸν	ἐν	τῇ φύσει, ἀνύπαρκτόν τί ἐστι
[25]	τὸ τεθνηκὸς ἐπανέλθοι; ~Τὸ δὲ	ἐν	τῇ φύσει γενέσθαι ἡμῶν τὴν
[13]	μὴ ἄνθρωπον αὐτὸν ἕνα τῶν	ἐν	τῇ φύσει δεικνυμένων οἴεσθαι. ἀνάγκη
[16]	πάθος ἐστί, τὸ δ´ ὅσον	ἐν	τῇ φύσει κατὰ τὸν ἴδιον
[5]	ἀπολαύσει γενόμενον ἔδει τι συγγενὲς	ἐν	τῇ φύσει πρὸς τὸ μετεχόμενον
[5]	θεῖον ὡμοιωμένον ἔδει πάντως ἔχειν	ἐν	τῇ φύσει τὸ αὐτοκρατὲς καὶ
[35]	τὸν ἡγούμενον. χρὴ τοίνυν ἰδεῖν	ἐν	τίσιν ὁ τῆς ζωῆς ἡμῶν
[6]	τοῖς νοητοῖς εἶναι γνωρίσμασι, μήτε	ἐν	τοῖς αἰσθητοῖς ἐκείνην, ἀλλ´ ἀπὸ
[39]	ἴσης προεπινοεῖται ἡ ἀνυπαρξία, κἂν	ἐν	τοῖς ἄλλοις τὸ διάφορον ᾖ,
[29]	καὶ οὐδὲν ἔτι πονηρίας εἶδος	ἐν	τοῖς ἀνθρώποις ἀτόλμητον ἦν, ὡς
[23]	τῶν ἐλαττόνων διαμειβόμενος; ἀλλὰ μὴν	ἐν	τοῖς ἀπ´ αἰῶνος ἱστορουμένοις, ἐν
[16]	φύσιν κινήματος; εἰ μὲν γὰρ	ἐν	τοῖς ἀπηγορευμένοις γεγενῆσθαι τὸ θεῖον
[8]	διδασκαλίαν ἔχει. ἐπειδὴ γάρ, φησίν,	ἐν	τοῖς ἀπηγορευμένοις ἐγένοντο οἱ πρῶτοι
[0]	τῶν μηδεμιᾷ παραλλαγῇ διακρινομένων ἀλλ´	ἐν	τοῖς αὐτοῖς θεωρουμένων ἢ ἐπιδεῖξαι
[40]	ᾧ ἐσμεν διαμένοιμεν. τὸν γὰρ	ἐν	τοῖς αὐτοῖς ὄντα οὐκ οἶδα
[40]	συμφορῶν ἀνθρωπίνων τρυφῶντα. ὁ τοίνυν	ἐν	τοῖς αὐτοῖς ὤν, ἔπειτα ἐπιθρυλῶν
[20]	πάντως τῇ ἀγαθότητι. πῶς τοίνυν	ἐν	τοῖς γεγενημένοις τὸ σοφὸν τῷ
[35]	δύναμιν τὰ γινόμενα κρίνοι, οὐδεμίαν	ἐν	τοῖς γινομένοις εὑρήσει διαφοράν, ἑκατέρου
[35]	ἦν συγγένειά τε καὶ ὁμοιότης	ἐν	τοῖς γινομένοις παρὰ τοῦ ἑπομένου
[24]	ἡ ἀφθαρσία τῆς θείας δυνάμεως	ἐν	τοῖς εἰρημένοις ὁρᾶται. ἵνα τοίνυν
[34]	τῇ τοῦ θεοῦ δυνάμει, καθὼς	ἐν	τοῖς ἔμπροσθεν εἴρηται, διαπλάσσουσι τὸ
[28]	ἀλλ´ ἤδη περὶ τούτου καὶ	ἐν	τοῖς ἔμπροσθεν εἴρηται λόγοις, ὅτι
[21]	γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ ἐναντίωσις, καθὼς	ἐν	τοῖς ἔμπροσθεν εἴρηται, τοιοῦτόν τινα
[24]	ἐκεῖνό ἐστιν. ἐπειδὴ γάρ, καθὼς	ἐν	τοῖς ἔμπροσθεν εἴρηται, φύσιν οὐκ
[13]	θεὸν εἶναι πάντως ᾠήθης τὸν	ἐν	τοῖς ἰδιώμασι τῆς φύσεως ἡμῶν
[8]	βλέπει, καὶ οὐχ ὅπως ἂν	ἐν	τοῖς καλλίστοις βιῴημεν. ἐπειδὴ γὰρ
[35]	θανάτου πάλιν ἀναδῦναι. ἀλλ´ ὥσπερ	ἐν	τοῖς κατὰ τὸν βίον γινομένοις
[6]	μέσῳ, ὡς μήτε τὴν αἰσθητὴν	ἐν	τοῖς νοητοῖς εἶναι γνωρίσμασι, μήτε
[6]	πιστὸν ἐπαγόμενος. διπλῆ τίς ἐστιν	ἐν	τοῖς οὖσιν ἡ κατανόησις, εἰς
[24]	τίς ἐστι τῆς δυνάμεως οὐδὲν	ἐν	τοῖς παρὰ φύσιν κωλυομένης. ὡς
[6]	τὸ ἐναντίον νοούμενα. διὰ τοῦτο	ἐν	τοῖς παροῦσι κακοῖς ἐστὶ νῦν
[12]	δι´ ὧν νοεῖται θεός, πάντα	ἐν	τοῖς περὶ αὐτοῦ διηγήμασι καθορᾶται,
[37]	δὲ τοῦ θεοῦ λόγος, καθὼς	ἐν	τοῖς πρώτοις διῄρηται, ὁ καὶ
[21]	πάντως τῶν κατὰ τὸ ἀκόλουθον	ἐν	τοῖς πρώτοις τοῦ λόγου διῃρημένων
[13]	πάντως ἐντὸς τῆς φύσεως ὁ	ἐν	τοῖς ὑπὲρ τὴν φύσιν γεγενῆσθαι
[8]	ψυχῆς ἀπολεπτυνομένης τε καὶ ἐκτηκομένης	ἐν	τοῖς ὑπὲρ τῆς ἁμαρτίας ἐλεγμοῖς,
[5]	τῶν ὄντων ὁμολογήσουσιν. ἀλλὰ μὴν	ἐν	τοῖς φθάσασιν ἀποδέδεικται μὴ αὐτὸ
[20]	θεοῦ διαδείκνυσιν. ἐπεὶ δέ, καθὼς	ἐν	τοῖς φθάσασιν εἴρηται, πάντως τῷ
[15]	πρῶτον μὲν οὖν, ὅπερ καὶ	ἐν	τοῖς φθάσασιν ἤδη μετρίως ἐξήτασται,
[35]	εἴρηται δὲ τὸ τοιοῦτον καὶ	ἐν	τοῖς φθάσασιν, ὅτι κατ´ οἰκονομίαν
[17]	σώζων τὸν ἄνθρωπον, ἐξὸν μήτε	ἐν	τούτοις γενέσθαι καὶ ἡμᾶς περισώσασθαι;
[8]	σύστασιν ἔσχε, διάχυσις. τὸ δὲ	ἐν	τούτοις γενόμενον οὐκ ἀπόλωλε, κἂν
[0]	τούτων εἶναί τινα δύναμιν τὴν	ἐν	τούτοις διαδεικνυμένην καὶ τοῦ παντὸς
[4]	πρὸς οὐρανῶν σύστασιν καὶ τῶν	ἐν	τούτοις δυνάμεων; εἰ γὰρ ὅμοιος
[13]	ὁ λόγος, ἐν οἷς ἀπιστεῖς,	ἐν	τούτοις ἐστὶν ἡ ἀπόδειξις τοῦ
[40]	παρὰ τῆς γραφῆς διδασκόμεθα. ἐὰν	ἐν	τούτοις ᾖς, ἀληθῶς ἐγένου τέκνον
[8]	αὐτὰ διαδεχομένης κινήσεως· ἐπεὶ οὖν	ἐν	τούτοις καὶ ὁ ἄνθρωπος ἦν,
[8]	τῶν ἐναντίων ἀνταριθμηθῆναι κατάλογον, τὸν	ἐν	τούτοις καὶ τοῖς τοιούτοις ἐξ
[3]	πνεῦμα· ἀλλ´ ἐπειδὰν τὸ διακεκριμένον	ἐν	τούτοις κατανοήσῃς, πάλιν ἡ τῆς
[7]	δοκεῖ καλῶς ἔχειν τὸν ἀπόστολον	ἐν	τούτοις συνήγορον τῆς κατ´ αὐτῶν
[31]	παραδοχὴν τοῦ κηρύγματος. ποῦ τοίνυν	ἐν	τούτοις τὸ αὐτεξούσιον; ποῦ δὲ
[22]	ἀληθῆ δικαιοσύνην προσάψειεν. ~Τί οὖν	ἐν	τούτοις τὸ δίκαιον; τὸ μὴ
[16]	σώματος πάθος ἐστίν. ὁ δὲ	ἐν	τούτῳ γεγονὼς ἐν πάθει γίνεται·
[37]	σῶμα τὸ ἀνθρώπινον βλέπει, ὅτι	ἐν	τούτῳ ἐκεῖνο γινόμενον τοῦτο γίνεται,
[39]	ἤρτηται τοῦ τικτομένου. ἐπειδὴ τοίνυν	ἐν	τούτῳ ἐστὶν ὁ κίνδυνος, ἐν
[27]	ἀπρεπὲς ἐννοεῖν. πλὴν τῷ μικροψύχως	ἐν	τούτῳ κρίνοντι τὴν θείαν μεγαλειότητα,
[40]	τι τῷ πυρὶ ἐκείνῳ ὃ	ἐν	τούτῳ οὐκ ἔστι· τὸ μὲν
[21]	εἴη πάντως ἐκείνῳ, ᾧ ἀφωμοίωται.	ἐν	τούτῳ τοίνυν τῆς ἑτερότητος τοῦ
[35]	σωτήριον ταφὴν καὶ ἀνάστασιν τὴν	ἐν	τριημέρῳ γενομένην τῷ χρόνῳ ὑποκρινόμεθα,
[35]	ἐπιχεάμενος καὶ ὑποδὺς τὸ στοιχεῖον	ἐν	τρισὶ περιόδοις τὴν τριήμερον τῆς
[39]	αἱρήσεται μᾶλλον γενέσθαι τέκνον, τῆς	ἐν	τροπῇ θεωρουμένης ἢ τῆς ἀμετάστατόν
[26]	καὶ παρ´ ἀμφοτέρων φαρμάκου μίξις	ἐν	τροφῇ γίγνεται, ἀλλὰ πρὸς τὸν
[20]	τῆς ἀνθρωπίνης προαιρέσεως τὴν παγίαν	ἐν	τῷ ἀγαθῷ καὶ ἀμετάβλητον φύσιν;
[39]	παγίαν καὶ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχουσαν	ἐν	τῷ ἀγαθῷ κεκτημένης τὴν φύσιν;
[37]	οὕτως καὶ τὸ ἀθάνατον σῶμα	ἐν	τῷ ἀναλαβόντι αὐτὸ γενόμενον πρὸς
[21]	ἄλλως δὲ τῆς τροπῆς ἀναγκαίως	ἐν	τῷ ἀνθρώπῳ θεωρουμένης, ἐπειδὴ μίμημα
[35]	μίμησις ἡ παρ´ ἡμῶν γινομένη	ἐν	τῷ γείτονι διατυποῦται στοιχείῳ. καὶ
[24]	σωτηρίας ἡμῶν διεδείχθη, ἡ δύναμις	ἐν	τῷ γενέσθαι μὲν αὐτὸν ἐν
[37]	δυνάμεως συνέχει τε ἑαυτὴν καὶ	ἐν	τῷ εἶναι μένει, ἀπαύστῳ κινήσει
[37]	διὰ δὲ τῆς ἐπεισαγομένης δυνάμεως	ἐν	τῷ εἶναι μένει. ἡ δὲ
[21]	λόγον, ἀλλοιούμενον δὲ μὴ πάντως	ἐν	τῷ εἶναι μένειν· ἡ δὲ
[32]	οὐ γὰρ ἄν τι διαμένοι	ἐν	τῷ εἶναι, μὴ ἐν τῷ
[32]	μέρος τοῖς οὖσιν ἐνθεωρουμένη καὶ	ἐν	τῷ εἶναι τὰ πάντα συνέχουσα.
[25]	οὖν ἐγκέκραται ἡμῖν ὡς συνέχων	ἐν	τῷ εἶναι τὴν φύσιν· τότε
[32]	πέρασι τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς διειλημμένης	ἐν	τῷ ἑνὶ γενόμενος τοῦ ἐφεξῆς
[32]	ὑψηλότερόν τε καὶ θειότερον λόγον	ἐν	τῷ εὐαγγελίῳ καὶ εἴρηται καὶ
[39]	κεκτημένης τὴν φύσιν; ἐπεὶ οὖν	ἐν	τῷ εὐαγγελίῳ τὰ τρία παραδέδοται
[37]	συζυγίας τὸ ἐν ἡμῖν γεῶδες	ἐν	τῷ ζῇν διαμένοι· ὥσπερ διὰ
[37]	ἀθανατισθὲν ὑπὸ τοῦ θεοῦ σῶμα	ἐν	τῷ ἡμετέρῳ γενόμενον ὅλον πρὸς
[35]	ἐν τῷ ὕδατι, οὕτως ἐκεῖνος	ἐν	τῷ θανάτῳ καταδυείς, πάλιν ἐπὶ
[39]	συμπαραλαμβάνειν τὴν εἰς ταῦτα πίστιν	ἐν	τῷ καιρῷ τῆς γεννήσεως, μήποτε
[2]	εἰσελκομένου τε καὶ προχεομένου, ὅπερ	ἐν	τῷ καιρῷ τῆς ἐκφωνήσεως τοῦ
[32]	προβολάς, ὅτι ὁ ἐπὶ τούτου	ἐν	τῷ καιρῷ τῆς κατὰ τὸν
[8]	κοινωνίας ἀποσαρκωθείσαις ὑλώδη περιττώματα ἐπιπωροῦται,	ἐν	τῷ καιρῷ τῆς κρίσεως τέμνεταί
[35]	διόρθωσις, ἀνάγκη πᾶσα καὶ τούτους	ἐν	τῷ καταλλήλῳ γενέσθαι. κατάλληλον δὲ
[24]	ἀκοῇ τὸ λέγειν πᾶσαν τὴν	ἐν	τῷ κόσμῳ κτίσιν καὶ πᾶν
[30]	οὖν ταῦτα καὶ παρ´ ἡμῶν	ἐν	τῷ λόγῳ κατεσκευάζετο, τὸ παρὰ
[32]	ἐμφαίνοντος, ἀκόλουθον ἂν εἴη καὶ	ἐν	τῷ μέρει τούτῳ μὴ τὸ
[33]	τῷ θεῷ προσμαρτυροῦντας δύναμιν ἀτονεῖν	ἐν	τῷ μέρει τούτῳ τὸ θεῖον
[27]	στοιχείων ἐνδιαιτώμενα διαφέρει τι ἀλλήλων	ἐν	τῷ μέρει τούτῳ, ὡς τὰ
[8]	τραυμάτων. εἰ δὲ ἀθεράπευτος μένοι,	ἐν	τῷ μετὰ ταῦτα βίῳ τεταμίευται
[27]	τούτῳ κρίνοντι τὴν θείαν μεγαλειότητα,	ἐν	τῷ μὴ δέξασθαι τῶν τῆς
[39]	ἐν τούτῳ ἐστὶν ὁ κίνδυνος,	ἐν	τῷ μὴ διαμαρτεῖν τοῦ συμφέροντος,
[21]	τὸ ἐναντίον, οὗ ἡ ὑπόστασις	ἐν	τῷ μὴ ὑφεστάναι ἐστίν· ἡ
[32]	τί οὖν ἔξω τοῦ εἰκότος	ἐν	τῷ μυστηρίῳ μανθάνομεν, εἰ κύπτει
[32]	οἶμαι, ποιεῖ οἷς φησὶν ὅτι	Ἐν	τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ πᾶν
[32]	διαμένοι ἐν τῷ εἶναι, μὴ	ἐν	τῷ ὄντι μένον· τὸ δὲ
[25]	οὐκ ἔνεστιν εἶναί τι μὴ	ἐν	τῷ ὄντι τὸ εἶναι ἔχον.
[18]	καὶ πρὸ τῆς μελλούσης ζωῆς	ἐν	τῷ παρόντι βίῳ φανερωθεῖσα, ἡ
[4]	οὐρανοὶ καὶ αἱ δυνάμεις αὐτῶν	ἐν	τῷ πνεύματι τοῦ θεοῦ τὴν
[34]	σπουδὴ καὶ ἀνόνητος, πόσῳ μᾶλλον	ἐν	τῷ πνευματικῷ τῆς γεννήσεως τρόπῳ,
[24]	ἡμᾶς οἰκονομίας ἐπιδεικνύμενα. ἡ ἀγαθότης	ἐν	τῷ προελέσθαι σῶσαι τὸν ἀπολωλότα
[8]	ποιητὴν ὀνομάσαντες οὐκ ἐπιλελήσμεθα τῶν	ἐν	τῷ προοιμίῳ πρὸς τοὺς Ἕλληνας
[7]	αὐτῶν κατηγορίας προστήσασθαι. διαιρεῖ γὰρ	ἐν	τῷ πρὸς Κορινθίους λόγῳ τάς
[10]	ἀνθρώπινον, τὴν θεοπρεπῆ διάνοιαν καὶ	ἐν	τῷ προσεγγισμῷ διασώσασθαι, πάσης περιγραφῆς
[15]	ἀσθενήσασα, ἐδεῖτο τοῦ ἀνορθοῦντος ὁ	ἐν	τῷ πτώματι ἄνθρωπος, ἐδεῖτο τοῦ
[35]	οὖν ῥυπτική τίς ἐστι δύναμις	ἐν	τῷ πυρὶ καὶ τῷ ὕδατι,
[23]	τοῦ κατεχομένου τὸ προκείμενον εἶδεν	ἐν	τῷ συναλλάγματι. τούτου χάριν αὐτὸν
[37]	τῇ ἀνθρωπίνῃ συνανεκράθη φύσει καὶ	ἐν	τῷ σώματι τῷ ἡμετέρῳ γενόμενος
[24]	συγκατάβασις δείκνυσι, πῶς τὸ ὑψηλόν,	ἐν	τῷ ταπεινῷ γενόμενον, καὶ ἐν
[24]	ἐν τῷ ταπεινῷ γενόμενον, καὶ	ἐν	τῷ ταπεινῷ καθορᾶται καὶ οὐ
[21]	γενομένου πρὸς τὸ ἀρχέτυπον οὔσης,	ἐν	τῷ τὸ μὲν ἄτρεπτον εἶναι
[24]	καὶ διαμένει πῦρ ὂν καὶ	ἐν	τῷ τρόπῳ τῆς κινήσεως ἐκβαίνει
[24]	ἡ σοφία καὶ ἡ δικαιοσύνη	ἐν	τῷ τρόπῳ τῆς σωτηρίας ἡμῶν
[26]	καρποὺς ἀντιδίδωσιν· σοφίας δὲ τὸ	ἐν	τῷ τρόπῳ τῆς τῶν ὁμοίων
[35]	ἔχων τὴν δεσποτείαν, ὡς ἡμεῖς	ἐν	τῷ ὕδατι, οὕτως ἐκεῖνος ἐν
[35]	τοῦτο τοίνυν ἀναγκαῖον ἡμῖν τὸ	ἐν	τῷ ὕδατι προμελετῆσαι τὴν τῆς
[21]	ὁ ἔξωθεν μῦθός φησιν ἀπιδοῦσαν	ἐν	τῷ ὕδατι τὴν κύνα πρὸς
[36]	σωτηρία. αὕτη δὲ διὰ τῆς	ἐν	ὕδατι καθάρσεως ἐνεργὸς γίνεται. ὁ
[4]	λόγον ἐν οὐσίᾳ καὶ πνεῦμα	ἐν	ὑποστάσει λέγειν ὑφηγούμενον. ~Ἀλλὰ τὸ
[1]	δὲ τοῦ ζῇν κεχώρισται, οὐδὲ	ἐν	ὑποστάσει πάντως ἐστίν. ἀλλὰ μὴν
[8]	ἐμπεπτωκότα· οὐδὲ γὰρ ἦν δυνατὸν	ἐν	φρονήσει εἶναι τὸν ἀπεστραμμένον τὴν
[24]	ἔχει φύσιν οὔτε σκότος διαμένειν	ἐν	φωτὸς παρουσίᾳ, οὔτε θάνατον εἶναι
[39]	πνεῦμά ἐστι, καὶ ὁ Παῦλος	ἐν	Χριστῷ γεννᾷ, καὶ Ὁ πατὴρ
[8]	τοῦ κακοῦ κοινωνία, καθὼς προείρηται,	ἐν	ψυχῇ τε θεωρουμένη καὶ σώματι·
[40]	οὐκ ἂν εἴη μεταποίησις, εἰ	ἐν	ᾧ ἐσμεν διαμένοιμεν. τὸν γὰρ
[21]	ἐστιν εἰς ἕτερον ἀπὸ τοῦ	ἐν	ᾧ ἐστὶν εἰς ἀεὶ προιοῦσα·
[2]	θεωρουμένην, οὔτε χωρισθῆναι τοῦ θεοῦ,	ἐν	ᾧ ἔστιν, ἢ τοῦ λόγου
[21]	πρὸς τὸ ἀγαθὸν ἀεὶ γιγνόμενον,	ἐν	ᾧ ἡ πρόοδος στάσιν οὐκ
[21]	ὁ νοῦς, ἔνδοθεν ἡμῖν ἐνιδρυμένος,	ἐν	ᾧ κινδυνεύεται ἢ τὸ ἐπιτυχεῖν
[15]	αἰσχρὸν τὸ κατὰ κακίαν πάθος,	ἐν	ᾧ οὔτε γέγονεν θεός, οὔτε
[35]	ἀναγκαῖον ἦν ἐπινοηθῆναί τινα τρόπον,	ἐν	ᾧ τις ἦν συγγένειά τε
[16]	εἴη· κίνησις γάρ τίς ἐστιν	ἔν	τε τῇ συγκρίσει τῶν διεστώτων
[27]	πᾶν ἐπικρατοῦσαν δύναμιν ὑπονοήσαιμεν, ἀλλ´	ἔν	τισι πλεονάζουσαν, ἐν ἑτέροις ἐνδεεστέραν
[5]	τοῦ ὑποκειμένου ῥῆμα ἢ ὄνομα,	ἕν	ἐστι τὸ διὰ τῶν φωνῶν
[37]	προσήκει, πῶς ἐγένετο δυνατὸν τὸ	ἓν	ἐκεῖνο σῶμα ταῖς τοσαύταις τῶν
[37]	διανοίαν. ἐζητεῖτο γὰρ πῶς τὸ	ἓν	ἐκεῖνο σῶμα τοῦ Χριστοῦ πᾶσαν
[39]	μένον ἀεί, ἐπάναγκες ἂν εἴη	ἓν	ἐξ ἀμφοτέρων αἱρεῖσθαι πάντως τόν
[9]	ἀντερεῖν οἶμαι τῶν λελογισμένων, ὅτι	ἓν	κατὰ φύσιν μόνον τῶν πάντων
[3]	θεραπεία τῶν μὲν περὶ τὸ	ἓν	πλανωμένων ὁ ἀριθμὸς τῆς τριάδος,
[27]	ἴσης πάντα τῆς ἀξίας ἀπολιμπάνεται,	ἓν	πρέπον ἐστὶ τῷ θεῷ τὸ
[10]	φλόγα διεζευγμένην τῆς ὕλης, ἀλλ´	ἓν	τὰ συναμφότερα γίνεται, οὕτω καὶ
[0]	διὰ πάντων ταὐτότητος εἰς τὸ	ἓν	τὴν πίστιν περιαγούσης. ~Ἀλλ´ ἐπειδὴ
[5]	τὴν ἐπιθυμίαν ἔχοι. ἐπεὶ οὖν	ἓν	τῶν περὶ τὴν θείαν φύσιν
[1]	ὑπονοοῖτο, ἀλλὰ κατὰ τὴν φύσιν	ἓν	ὢν ἕτερον τῷ ὑποκειμένῳ ἐστίν·
[28]	τι ἢ πονηρὸν διαβάλλεται; πρὸς	ἕνα	γὰρ σκοπὸν ἡ τῶν ὀργανικῶν
[13]	εἰς τὸ μὴ ἄνθρωπον αὐτὸν	ἕνα	τῶν ἐν τῇ φύσει δεικνυμένων
[26]	κατὰ τὴν οἰκονομίαν ταύτην θεωρουμένης	ἐνάγεται	πρὸς τὸ νομίσαι ἀπάτην τινὰ
[5]	φύσει, ὅσα τὸν ἔνυδρον καὶ	ἐναέριον	ἔλαχε βίον, καταλλήλως ἕκαστον τῷ
[26]	τὸ μέγα μυστήριον τῆς θείας	ἐνανθρωπήσεως.	δι´ ὧν γὰρ κατεμίχθη τῇ
[24]	εἴρηται, φύσιν οὐκ εἶχεν ἡ	ἐναντία	δύναμις ἀκράτῳ προσμῖξαι τῇ τοῦ
[15]	τινὸς καὶ θεικῆς ἐξουσίας τῆς	ἐναντίας	δυνάμεως ἀποσπάσας πρὸς τὴν ἐξ
[8]	τοῦ καλοῦ διαμαρτίας τὴν τῆς	ἐναντίας	ἕξεως ὑπόστασιν ἐνεργησάσης, τὸ ἀχρειωθὲν
[15]	τί τῇ ἀρετῇ κατὰ τὸ	ἐναντίον	ἀντικαθέστηκεν, ἐπισκεψώμεθα. ὡς φωτὶ σκότος
[8]	τῆς εὐθείας, τῆς πρὸς τὸ	ἐναντίον	αὐτὰ διαδεχομένης κινήσεως· ἐπεὶ οὖν
[15]	τις κτίσιν τινὰ κατὰ τὸ	ἐναντίον	αὐτῇ νοεῖσθαι λέγοι, πλὴν τὸ
[20]	μεταποιηθῆναι αὐτὸν τοῦ πρὸς τὸ	ἐναντίον	αὐτομολήσαντος, μηδὲ συνδιατεθῆναι τῷ εὐμεταβλήτῳ
[21]	τὸ φαινόμενον ἀπάτης ἐπὶ τὸ	ἐναντίον	ἡμᾶς ἀπορρυῆναι, οἷόν τι παθεῖν
[15]	τε καὶ ὄνομα, πρὸς τὸ	ἐναντίον	μεταπεπτωκέναι λέγειν. εἰ οὖν θεὸς
[6]	τοῖς ἀγαθοῖς τὰ κατὰ τὸ	ἐναντίον	νοούμενα. διὰ τοῦτο ἐν τοῖς
[15]	πλὴν ἰδίως τὰ κατὰ τὸ	ἐναντίον	νοούμενα, οἷον σκότος καὶ θάνατος·
[24]	καὶ τῇ ζωῇ κατὰ τὸ	ἐναντίον	νοούμενον· οὐ γὰρ ἔχει φύσιν
[21]	ἀναπεισθεὶς εἶναι τὸ τῷ καλῷ	ἐναντίον·	οὐ γὰρ ἂν ἐνήργησεν ἡ
[21]	καταλαμβάνεται· τὸ δὲ πρὸς τὸ	ἐναντίον,	οὗ ἡ ὑπόστασις ἐν τῷ
[8]	τρεπτὸν τῆς φύσεως πρὸς τὸ	ἐναντίον	παρώλισθεν, ἅπαξ δὲ τῆς τῶν
[6]	θελῆσαι τὸ ἀγαθὸν νοῆσαι τὸ	ἐναντίον	τῷ ἀγαθῷ κατενόησε. τοῦτο δέ
[6]	τῆς κτίσεως, οὐδαμοῦ τῆς φυσικῆς	ἐναντιότητος	τὸν τῆς συμπνοίας εἱρμὸν διαλυούσης·
[15]	θεὸν ἀνθρωπίνης ἅψασθαι φύσεως, οὐδεμιᾶς	ἐναντιότητος	ὡς πρὸς τὸν τῆς ἀρετῆς
[5]	δὲ τοῦ κρείττονος ἀναχώρησις τοῦ	ἐναντίου	γίνεται γένεσις. ἐπεὶ οὖν τοῦτο
[8]	κακὸν ὕλην, πάλιν ἀμιγὲς τοῦ	ἐναντίου	διὰ τῆς ἀναστάσεως ἀναπλάσας, πρὸς
[7]	τοῦ καλοῦ τε καὶ τοῦ	ἐναντίου	διακρίνειν τὴν φύσιν. ὁ γὰρ
[8]	ἡμῶν μέρος τῇ παραδοχῇ τοῦ	ἐναντίου	λύεται. ὁ δὲ τοῦ ὑποδείγματος
[9]	ἀληθῶς καλὸν ἀμιγές ἐστι τοῦ	ἐναντίου.	πρέπει δὲ θεῷ πᾶν ὅ
[38]	ἐν οἷς πρός τε τοὺς	ἐναντίους	ἀγωνιστικῶς συνεπλάκημεν καὶ καθ´ ἑαυτοὺς
[8]	τῶν ἀγαθῶν ἰδέᾳ τὸν τῶν	ἐναντίων	ἀνταριθμηθῆναι κατάλογον, τὸν ἐν τούτοις
[6]	ἐπινενόηταί τις ἁρμονία διὰ τῶν	ἐναντίων	ἁρμοζομένη παρὰ τῆς τοῦ παντὸς
[6]	αἰσθητοῖς ἐκείνην, ἀλλ´ ἀπὸ τῶν	ἐναντίων	ἑκατέραν χαρακτηρίζεσθαι. ἡ μὲν γὰρ
[0]	ἂν μὴ σύμμικτον ἐκ τῶν	ἐναντίων	θεωροῖτο τὸ θεῖον, ἐξ ἐλλιποῦς
[1]	ἵνα μή τις μίξις τῶν	ἐναντίων	καὶ συνδρομὴ περὶ τὸ ἁπλοῦν
[6]	πρὸς ἄλληλα τῶν στοιχείων οὔσης	ἐναντιώσεως,	ἐπινενόηταί τις ἁρμονία διὰ τῶν
[21]	ἐστίν· ἡ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ	ἐναντίωσις,	καθὼς ἐν τοῖς ἔμπροσθεν εἴρηται,
[8]	ἀναλύεται, ὅπως ἂν τῆς νῦν	ἐναπειλημμένης	αὐτῷ ῥυπαρίας ἀποκριθείσης εἰς τὸ
[10]	ὑποκειμένου τὴν φλόγα καὶ οὐκ	ἐναποκλειομένην	τῇ ὕλῃ, τί κωλύει θείας
[4]	ὄντων, ἐκ τῶν θεοπνεύστων γραφῶν	ἐναργέστερον	δείκνυται. ἀρκεῖ δὲ μιᾶς μαρτυρίας
[5]	πρὸς τὴν τοῦ ἀνθρώπου κατασκευὴν	ἐναχθείς,	ἀλλ´ ἀγάπης περιουσίᾳ τοῦ τοιούτου
[13]	τοῦ θεὸν αὐτὸν εἶναι πίστιν	ἐναχθῆναι.	ὁ γὰρ γεγεννῆσθαι αὐτὸν ἱστορήσας
[27]	ἔν τισι πλεονάζουσαν, ἐν ἑτέροις	ἐνδεεστέραν	εἶναι, καὶ τῇ πρὸς τὸ
[38]	φύσιν. ~Οὐδὲν οἶμαι τοῖς εἰρημένοις	ἐνδεῖν	τῶν περὶ τὸ μυστήριον ζητουμένων,
[32]	τῶν ὑψηλῶν τε καὶ μᾶλλον	ἐνδείξασθαι	δυναμένων τὸ ὑπερκείμενον, οὐδὲν ὁ
[39]	ἡ κατὰ τὸ ὑπερέχον καὶ	ἐνδέον	ἐν ἡμῖν διαφορὰ διίστησιν αὐτὴν
[21]	ὁρμήν τε καὶ κίνησιν οὐκ	ἐνδέχεται	τὴν φύσιν ἐφ´ ἑαυτῆς μένειν
[27]	τὰ ἐν ἑκατέρῳ τῶν στοιχείων	ἐνδιαιτώμενα	διαφέρει τι ἀλλήλων ἐν τῷ
[21]	δὲ τούτων ἐστὶν ὁ νοῦς,	ἔνδοθεν	ἡμῖν ἐνιδρυμένος, ἐν ᾧ κινδυνεύεται
[5]	ἀλλ´ ἐμφύεταί πως τὸ κακὸν	ἔνδοθεν,	τῇ προαιρέσει τότε συνιστάμενον, ὅταν
[29]	τὰ πάθη, ἀλλ´ ἀναμένουσι τὸ	ἐνδομυχοῦν	ἅπαν ἔξω γενέσθαι, καὶ οὕτω
[25]	πιστεύειν εἶναι τὸ θεῖον, καὶ	ἐνδυόμενον	καὶ ἐμπεριέχον καὶ ἐγκαθήμενον; τοῦ
[5]	ἑνὸς ῥήματος ὁ τῆς κοσμογονίας	ἐνεδείξατο	λόγος, κατ´ εἰκόνα θεοῦ τὸν
[21]	ὢν κατ´ ἀνάγκην· οὐ γὰρ	ἐνεδέχετο	τὸν ἐξ ἀλλοιώσεως τὴν ἀρχὴν
[8]	διά τινος ἰατρείας ἐξαιρεθῆναι, τούτου	ἕνεκεν	ἐν μὲν τῇ παρούσῃ ζωῇ
[8]	πρὸς τὴν κακίαν μετεμορφώθημεν, τούτου	ἕνεκεν	οἷόν τι σκεῦος ὀστράκινον πάλιν
[24]	τῷ προκαλύμματι τῆς φύσεως ἡμῶν	ἐνεκρύφθη	τὸ θεῖον, ἵνα κατὰ τοὺς
[20]	ἄγουσιν, οἷς τεχνική τις δύναμις	ἐνεργεῖ	πρὸς τὴν τοῦ κάμνοντος ἴασιν.
[5]	γὰρ ἡ ὅρασις φύσεώς ἐστιν	ἐνέργεια,	ἡ δὲ πήρωσις στέρησίς ἐστι
[7]	φύσεως ἡ κατὰ τὸ ἀγαθὸν	ἐνέργεια	πάντως ἐστίν, ὁ λυπηρὸς οὗτος
[32]	ἡ τοῦ ἑνὸς τῶν αἰσθητηρίων	ἐνέργεια	πρὸς ἅπαν τὴν συναίσθησιν ἄγει
[1]	ἀλλὰ πᾶσαν ἀγαθοῦ πρόθεσιν εἰς	ἐνέργειαν	ἄγειν. ἀγαθὸν δὲ ὁ κόσμος
[8]	γὰρ πρόεισιν τὸ πονηρὸν εἰς	ἐνέργειαν·	διὰ τοῦτο ὁ μὲν τῆς
[28]	ἀνθρώπων ζωήν, ἄλλα πρὸς ἄλλην	ἐνέργειαν	μεμερισμένα, δι´ ὧν ἡ αἰσθητική
[2]	λόγῳ καὶ φανεροῦν αὐτοῦ τὴν	ἐνέργειαν,	οὐ πνοὴν ἄσθματος ἐννοοῦμεν· ἦ
[14]	καταμίγνυται, ὡς καὶ τὰς ὑψηλὰς	ἐνεργείας	αὐτοῦ τῇ πρὸς τὸ ταπεινὸν
[12]	τὰς ἀποδείξεις ἐπιζητῶν πρὸς τὰς	ἐνεργείας	βλεπέτω. καὶ γὰρ τοῦ ὅλως
[36]	ποιεῖν; ἴδιον δὲ τῆς θείας	ἐνεργείας	ἡ τῶν δεομένων ἐστὶ σωτηρία.
[12]	τῆς θεότητος τὰ κατὰ τὰς	ἐνεργείας	θαύματα πεποιήμεθα, πάντα τοῖς ἱστορηθεῖσιν
[5]	πήρωσις στέρησίς ἐστι τῆς φυσικῆς	ἐνεργείας,	οὕτω καὶ ἡ ἀρετὴ πρὸς
[6]	πρὸς τὴν τοῦ παντὸς σύστασιν	ἐνεργείας	τινὸς παρὰ τῆς τῶν πάντων
[12]	πλὴν τῆς δι´ αὐτῶν τῶν	ἐνεργειῶν	μαρτυρίας. ὥσπερ τοίνυν εἰς τὸ
[26]	τὸν τὴν ἀπώλειαν καθ´ ἡμῶν	ἐνεργήσαντα.	ἐκ γὰρ τοῦ προσεγγίσαι τῇ
[35]	ὑποστὰς κοινωνίαν, ἔργῳ τὴν ζωὴν	ἐνεργήσας,	ἵνα διὰ τῆς ἀναληφθείσης παρ´
[8]	τὴν τῆς ἐναντίας ἕξεως ὑπόστασιν	ἐνεργησάσης,	τὸ ἀχρειωθὲν ἡμῶν μέρος τῇ
[26]	τοῖς τὴν θεραπείαν ἐπ´ αὐτῶν	ἐνεργήσασι·	κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ταῖς
[28]	ὧν ἡ αἰσθητική τε καὶ	ἐνεργητικὴ	δύναμις οἰκονομεῖται· τὰ δὲ γεννητικὰ
[2]	οὐσιωδῶς ὑφεστῶτα, προαιρετικόν τε καὶ	ἐνεργὸν	καὶ παντοδύναμον· οὕτως καὶ πνεῦμα
[1]	ζῶντα τοῦ θεοῦ λόγον καὶ	ἐνεργὸν	καὶ ποιητικὸν ὁμολογῶν, ὅπερ ὁ
[2]	καθ´ ὑπόστασιν οὖσαν, προαιρετικήν, αὐτοκίνητον,	ἐνεργόν,	πάντοτε τὸ ἀγαθὸν αἱρουμένην καὶ
[20]	ἀγαθὸν τῆς προθέσεως, μὴ σοφίας	ἐνεργὸν	τὴν φιλανθρωπίαν ποιούσης. καὶ γὰρ
[35]	τῆς κατὰ τὴν διδαχὴν ὑφηγήσεως	ἐνεργὸς	γέγονεν ὅσον δι´ αὐτῶν ὧν
[36]	διὰ τῆς ἐν ὕδατι καθάρσεως	ἐνεργὸς	γίνεται. ὁ δὲ καθαρθεὶς ἐν
[12]	θεόθεν κατὰ τὴν ζωὴν ἡμῶν	ἐνεργουμένας,	ὑπερκεῖσθαί τινα δύναμιν ποιητικὴν τῶν
[34]	τοῦ κατὰ θεὸν ἐπιτελεῖσθαι τὸ	ἐνεργούμενον.	εἰ γὰρ ἐπὶ τοῦ ἑτέρου
[24]	τῆς φλογὸς ἡγήσαιτο τὸ φυσικῶς	ἐνεργούμενον·	εἰ δὲ ῥέουσαν ἐπὶ τὸ
[33]	συμβαῖνον τῇ ἐπαγγελίᾳ τὸ σωματικῶς	ἐνεργούμενον.	πῶς γάρ, φασίν, εὐχὴ καὶ
[28]	ἀνθρωπότητι, ὡς ἀεὶ καθ´ ἡμῶν	ἐνεργοῦντα	τὸν θάνατον ἄπρακτον εἶναι τρόπον
[26]	τοῦ γιγνομένου μαρτυρία τῆς τοῦ	ἐνεργοῦντος	ἀγαθότητος γίγνεται. ἴδιον μὲν γὰρ
[15]	βλέποντες, διὰ τούτων τὴν τοῦ	ἐνεργοῦντος	ἀναλογιζόμεθα φύσιν. εἰ οὖν ἴδιον
[24]	παρουσίᾳ, οὔτε θάνατον εἶναι ζωῆς	ἐνεργούσης.	οὐκοῦν ἐπὶ κεφαλαίων τοῦ μυστηρίου
[29]	ἰατρείαν προσάγουσιν. ἐπειδὴ τοίνυν ἅπαξ	ἐνέσκηψε	τῇ φύσει τῆς ἀνθρωπότητος ἡ
[25]	ἐξῆπται τὰ ὄντα, καὶ οὐκ	ἔνεστιν	εἶναί τι μὴ ἐν τῷ
[6]	ἐμπνεύσεως τῷ πλάσματι τὴν ζωὴν	ἐνεφύτευσεν,	ὡς ἂν συνεπαρθείη τῷ θείῳ
[21]	καλῷ ἐναντίον· οὐ γὰρ ἂν	ἐνήργησεν	ἡ ἀπάτη, μὴ δελέατος δίκην
[26]	διαφθορᾷ τῆς φύσεως τὴν ἀπάτην	ἐνήργησεν,	ὁ δὲ δίκαιος ἅμα καὶ
[27]	τῆς ὠφελείας ἐποιεῖτο τὴν συνανάκρασιν.	ἔνθα	τοίνυν τὸ κακὸν οὐκ ἦν,
[26]	τὰ δύο ταῦτα τοῖς γεγονόσιν	ἐνθεωρεῖται.	ἡ μὲν γὰρ τοῦ κατ´
[33]	δεκτικόν· ἐκεῖνο δὲ ὑγρᾷ τινὶ	ἐνθεωρεῖται	ποιότητι, καὶ πλεῖον οὐδὲν τοῦ
[32]	κατὰ πᾶν μέρος τοῖς οὖσιν	ἐνθεωρουμένη	καὶ ἐν τῷ εἶναι τὰ
[0]	τὸ διὰ πάντων αὐτὸν τῶν	ἐνθεωρουμένων	τῇ θεότητι τέλειον ἀπαιτήσωμεν, ὡς
[16]	ἡ ἀρχὴ τοῦ θανάτου ἐν	ἑνὶ	γενομένη πάσῃ συνδιεξῆλθε τῇ ἀνθρωπίνῃ
[32]	ἀνθρωπίνης ζωῆς διειλημμένης ἐν τῷ	ἑνὶ	γενόμενος τοῦ ἐφεξῆς μὴ προσήψατο,
[21]	ἐστὶν ὁ νοῦς, ἔνδοθεν ἡμῖν	ἐνιδρυμένος,	ἐν ᾧ κινδυνεύεται ἢ τὸ
[32]	τῆς διὰ τῶν θυρῶν προσδεόμενον,	ἐνισχύειν	τε τοὺς μαθητὰς τῇ προσφυσήσει
[6]	βίας· διὰ τοῦτο ἀποστῆσαι τῆς	ἐνισχυούσης	αὐτὸν δυνάμεως μηχανᾶται, ὡς ἂν
[27]	τι παρὰ τὴν κακίαν ἀπρεπὲς	ἐννοεῖν.	πλὴν τῷ μικροψύχως ἐν τούτῳ
[5]	γὰρ ἔστιν ἄλλως κακίας γένεσιν	ἐννοῆσαι,	ἢ ἀρετῆς ἀπουσίαν. ὥσπερ γὰρ
[2]	καὶ τῇ περὶ τοῦ πνεύματος	ἐννοίᾳ	προσαχθησόμεθα, σκιάς τινας καὶ μιμήματα
[32]	τὸ πλάγιον πέρατα διαβαίνει ἡ	ἔννοια.	ἂν τοίνυν λογίσῃ τῶν ἐπουρανίων
[0]	εἰ μηδὲν ἰδιαζόντως καταλαμβάνοι ἡ	ἔννοια	ἐφ´ ὧν τὸ διακρῖνον οὐκ
[33]	κατ´ αἴσθησιν ὁρωμένου καταλαμβάνει ἡ	ἔννοια.	ἣν τοίνυν εἰκός ἐστιν ἀπόκρισιν
[16]	ἔσχε, ποῦ τῆς θεῷ πρεπούσης	ἐννοίας	διαμαρτάνει τὸ κήρυγμα, μηδεμιᾶς παθητικῆς
[9]	δοκεῖν ἔξω τι τῆς θεοπρεποῦς	ἐννοίας	τῶν εἰρημένων εἶναι· πρὸς δὲ
[5]	πνεῦμα διά τε τῶν κοινῶν	ἐννοιῶν	ὁ Ἕλλην καὶ διὰ τῶν
[2]	τὴν ἐνέργειαν, οὐ πνοὴν ἄσθματος	ἐννοοῦμεν·	ἦ γὰρ ἂν καθαιροῖτο πρὸς
[37]	διεκρατεῖτο, τὸ δὲ σῶμα τῇ	ἐνοικήσει	τοῦ θεοῦ λόγου πρὸς τὴν
[2]	μὲν εἶναι πνεῦμα θεοῦ εὐσεβὲς	ἐνομίσθη,	καθὼς ἐδόθη καὶ λόγον εἶναι
[35]	πρὸς τὴν εὔρυθμόν τε καὶ	ἐνόπλιον	κίνησιν παιδευόμενοι, ὁ δὲ μὴ
[16]	ἡ ἀρχὴ τῆς ἀναστάσεως δι´	ἑνὸς	ἐπὶ πᾶσαν διατείνει τὴν ἀνθρωπότητα.
[5]	ταῦτά τοι περιληπτικῇ φωνῇ δι´	ἑνὸς	ῥήματος ὁ τῆς κοσμογονίας ἐνεδείξατο
[32]	ἡνωμένον τῷ μέρει, οὕτως, καθάπερ	ἑνός	τινος ὄντος ζῴου πάσης τῆς
[32]	καθ´ ἡμᾶς σώματος ἡ τοῦ	ἑνὸς	τῶν αἰσθητηρίων ἐνέργεια πρὸς ἅπαν
[3]	Ἰουδαικῆς ὑπολήψεως ἡ τῆς φύσεως	ἑνότης	παραμενέτω· ἐκ δὲ τοῦ Ἑλληνισμοῦ
[3]	κατανοήσῃς, πάλιν ἡ τῆς φύσεως	ἑνότης	τὸν διαμερισμὸν οὐ προσίεται, ὡς
[1]	τινα διάκρισιν ὑποστάσεων ἐν τῇ	ἑνότητι	τῆς φύσεως βλέπειν, ὡς ἂν
[3]	εἰς πλῆθος ἐσκεδασμένων ὁ τῆς	ἑνότητος	λόγος. ~Εἰ δὲ ἀντιλέγοι τούτοις
[3]	ἐξαφανίζεται πλάνη, τῆς κατὰ φύσιν	ἑνότητος	παραγραφομένης τὴν πληθυντικὴν φαντασίαν. πάλιν
[11]	ψυχῆς ὁ τρόπος, καθ´ ὃν	ἑνοῦται	τῷ σώματι, μηδὲ ἐκεῖνο πάντως
[8]	φαρμακοποσίαι πρὸς τὴν ἀναίρεσιν τοῦ	ἐνσκήψαντος	τῷ σώματι πάθους παραλαμβάνονται, τοιοῦτόν
[37]	τῇ οἰκονομίᾳ τῆς χάριτος ἑαυτὸν	ἐνσπείρει	διὰ τῆς σαρκός, ἧς ἡ
[11]	τῆς σῆς καταλήψεως· ἀλλ´ ὥσπερ	ἐνταῦθα	καὶ ἕτερον εἶναί τι παρὰ
[39]	Ὁ πατὴρ πάντων ἐστὶ πατήρ·	ἐνταῦθά	μοι νηφέτω τοῦ ἀκροατοῦ ἡ
[37]	τινὰ καὶ αὐτὸ ἄρτος ἦν·	ἐνταῦθά	τε ὡσαύτως ὁ ἄρτος, καθώς
[32]	ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων.	ἐνταῦθα	τὴν μέσην κεραίαν μιᾷ προσηγορίᾳ
[26]	τῷ δὲ χαλεπαίνομεν· οὕτω καὶ	ἐνταῦθα	τῷ μὲν κατὰ τὸ δίκαιον
[34]	καὶ τὴν παρ´ ἑαυτοῦ δύναμιν	ἐντεθεικότος	τῷ ἔργῳ, καθὰ πεπιστεύκαμεν, καὶ
[24]	τοῦ μυστηρίου τὴν ἀκολουθίαν ἀναλαβόντες	ἐντελῆ	ποιησώμεθα τὴν ἀπολογίαν πρὸς τοὺς
[40]	οὐ προσίεται, σκεπτέον τίνος μεταποιηθέντος	ἐντελὴς	τῆς ἀναγεννήσεως ἡ χάρις ἐστί.
[35]	οἰκονομία, κατὰ τὸν ἴδιον σκοπὸν	ἐντελῶς	πληρωθεῖσα. διεστάλη τε γὰρ διὰ
[35]	ὂν τῇ φύσει, τὰς ἀρχὰς	ἐντεῦθεν	καὶ τὰς αἰτίας ἔχει· οὐ
[37]	πρὸς αὐτὸν ἀνακραθεῖσα τὰς ἀφορμὰς	ἐντεῦθεν	τῆς σωτηρίας ἔχει· ἡ γὰρ
[37]	ἁγιάζεται διὰ λόγου θεοῦ καὶ	ἐντεύξεως,	οὐ διὰ βρώσεως προιὼν εἰς
[32]	ἐν Ἐφέσῳ λαόν, δύναμιν αὐτοῖς	ἐντιθεὶς	διὰ τῆς διδασκαλίας πρὸς τὸ
[11]	μηδὲ ἐκεῖνο πάντως οἴου δεῖν	ἐντὸς	γενέσθαι τῆς σῆς καταλήψεως· ἀλλ´
[6]	αἰσθητὴ κατ´ αὐτὸ τὸ ὄνομα	ἐντός	ἐστι τῆς διὰ τῶν αἰσθητηρίων
[13]	προιέναι τὸ κήρυγμα. εἰ γὰρ	ἐντὸς	ἦν τῶν τῆς φύσεως ὅρων
[10]	γὰρ ἐπὶ τῆς ἡμετέρας ζωῆς	ἐντὸς	κατακλείεται τῶν τῆς σαρκὸς ὅρων
[36]	πίστις καὶ ὕδωρ, ἡ μὲν	ἐντὸς	τῆς προαιρέσεως ἡμῶν ἀποκειμένη, τὸ
[13]	φύσεως. οὐκοῦν οὐδὲ ἐκεῖνος πάντως	ἐντὸς	τῆς φύσεως ὁ ἐν τοῖς
[37]	ἀλλὰ μὴν οὐκ ἔστιν ἄλλως	ἐντός	τι γενέσθαι τοῦ σώματος, μὴ
[36]	καὶ ἡ τῶν γραφῶν διδασκαλία	ἐντὸς	τοῦ θείου γενέσθαι χοροῦ τὸν
[26]	παρὰ τοῦ ἐχθροῦ, τὸν θεὸν	ἐντὸς	τοῦ κρατοῦντος γενέσθαι ἀπάτη τίς
[37]	τοῦ ὀλεθρίου καὶ τὸ ἀλεξητήριον	ἐντὸς	τῶν ἀνθρωπίνων γενέσθαι σπλάγχνων, ὡς
[18]	ἀπάτῃ σφῶν αὐτῶν καὶ τῶν	ἐντυγχανόντων	ἐπετηδεύετο, ὡς ἐν πολλοῖς τῶν
[5]	τῶν ἀλόγων φύσει, ὅσα τὸν	ἔνυδρον	καὶ ἐναέριον ἔλαχε βίον, καταλλήλως
[8]	θεοῦ λόγος οὐσιώδης τις καὶ	ἐνυπόστατος	ὢν αὐτὸς εἶναι καὶ θεὸς
[16]	τοῦτο οἰκονομήσασθαι, τὸ τῶν ἅπαξ	ἑνωθέντων,	ψυχῆς λέγω καὶ σώματος, καὶ
[16]	ἀναληφθεῖσαν παρ´ ἑαυτοῦ ψυχὴν πάλιν	ἑνώσας	τῷ οἰκείῳ σώματι διὰ τῆς
[37]	ἂν τῇ πρὸς τὸ ἀθάνατον	ἑνώσει	καὶ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀφθαρσίας
[16]	γενόμενος ἀρχὴ τῆς τῶν διῃρημένων	ἑνώσεως.	~Ἀλλ´ οὔπω φήσει τις λελύσθαι
[11]	ἀνενέργητον γίνεσθαι, καὶ τὸν τῆς	ἑνώσεως	οὐκ ἐπιγινώσκομεν τρόπον, οὕτω κἀκεῖ
[16]	τὴν διάλυσιν ἐπάνοδος εἰς ἀδιάλυτον	ἕνωσιν,	ἀλλήλοις συμφυομένων, ὡς ἂν ἡ
[16]	καὶ εἰς ἀεὶ διαμεῖναι τὴν	ἕνωσιν.	τῆς γὰρ φύσεως ἡμῶν διὰ
[10]	ὕλῃ, τί κωλύει θείας φύσεως	ἕνωσίν	τινα καὶ προσεγγισμὸν κατανοήσαντας πρὸς
[16]	λέγω δυνάμει, πρὸς τὴν ἄρρηκτον	ἕνωσιν	τὸ διασχισθὲν συναρμόσας. καὶ τοῦτό
[16]	τὸ ἴσον ἡ τοῦ διακριθέντος	ἕνωσις	διαβαίνει. καὶ τοῦτό ἐστι τὸ
[37]	ἡ γὰρ πρὸς τὴν ζωὴν	ἕνωσις	τὴν τῆς ζωῆς κοινωνίαν ἔχει·
[8]	ἐν τούτοις καὶ τοῖς τοιούτοις	ἐξ	ἀβουλίας ἐμπεπτωκότα· οὐδὲ γὰρ ἦν
[40]	καὶ ὑπερηφανία, ἀλλὰ καὶ τὰ	ἐξ	ἀδικίας κέρδη παραμένῃ αὐτῷ καὶ
[7]	ἐφελκόμενος. εἰ δὲ τοῦ φωτὸς	ἐξ	αἰθρίας καθαρῶς περιλάμποντος ἑκουσίως τις
[21]	ἀνάγκην· οὐ γὰρ ἐνεδέχετο τὸν	ἐξ	ἀλλοιώσεως τὴν ἀρχὴν τοῦ εἶναι
[24]	μανθάνομεν, εἰ ἡ καθαρότης τῶν	ἐξ	ἁμαρτίας μολυνθέντων ἐφάπτεται, καὶ ἡ
[8]	χρεία τοῦ κἀκείνης τὰς ἐμφυείσας	ἐξ	ἁμαρτιῶν κηλῖδας διά τινος ἰατρείας
[39]	ἀεί, ἐπάναγκες ἂν εἴη ἓν	ἐξ	ἀμφοτέρων αἱρεῖσθαι πάντως τόν γε
[9]	αἰσχρὸν εἶναι τὸ κακίας ἀλλότριον	ἐξ	ἀνάγκης ὁμολογήσουσι. καλοῦ δὲ πάντως
[32]	ἡ θεία φύσις ἐστίν, ἣν	ἐξ	ἀνάγκης πιστεύειν ἐν πᾶσιν εἶναι
[6]	τῆς εὐλογίας ἐποίησεν, ἧς ἐπιλειπούσης	ἐξ	ἀνάγκης τὸ ἀντικείμενον ἀντεισέρχεται. ἀντίκειται
[33]	ὥσπερ ἐκ θνητῆς γενέσεως θνητὸν	ἐξ	ἀνάγκης τὸ γεγεννημένον ὑπέστη, οὕτως
[15]	ἐναντίας δυνάμεως ἀποσπάσας πρὸς τὴν	ἐξ	ἀρχῆς ἄγει κατάστασιν, εἰ τοῦτο
[8]	τὸ ἴδιον πλάσμα πρὸς τὴν	ἐξ	ἀρχῆς ἐπανάγοντος χάριν εἶναι πιστεύεται.
[8]	τῆς ἀναστάσεως ἀναπλάσας, πρὸς τὸ	ἐξ	ἀρχῆς κάλλος ἀναστοιχειώσει τὸ σκεῦος.
[18]	διῄρηται, μέχρι τότε κατὰ τὴν	ἐξ	ἀρχῆς νομισθεῖσαν αὐτοῖς τῆς εὐσεβείας
[8]	αὐτῷ ῥυπαρίας ἀποκριθείσης εἰς τὸ	ἐξ	ἀρχῆς σχῆμα διὰ τῆς ἀναστάσεως
[8]	πάντως τῆς φύσεως; τῷ γὰρ	ἐξ	ἀρχῆς τὴν ζωὴν δεδωκότι μόνῳ
[8]	τίνος ἔδει πάλιν πρὸς τὴν	ἐξ	ἀρχῆς χάριν ἀνακληθῆναι; τίνι διέφερεν
[8]	καὶ νενοσηκότα πάλιν πρὸς τὴν	ἐξ	ἀρχῆς χάριν διὰ μετανοίας ἀνακαλέσασθαι;
[12]	τὸν δεόμενον, θεοῦ τὸ παρατραπεῖσαν	ἐξ	ἀσθενείας τὴν φύσιν πάλιν δι´
[6]	λόγος οὐ μυθώδης διήγησις, ἀλλ´	ἐξ	αὐτῆς τῆς φύσεως ἡμῶν τὸ
[35]	καὶ ἐν αὐτῷ γενέσθαι καὶ	ἐξ	αὐτοῦ πάλιν ἀναδῦναι, κατὰ τὸν
[1]	παντάπασιν ἕτερον· τῷ μὲν γὰρ	ἐξ	ἐκείνου εἶναι ἄλλο τι καὶ
[33]	ἐρωτηθέντων ὅτι πῶς ἐστὶ πιστὸν	ἐξ	ἐκείνου συστῆναι ἄνθρωπον, τοῦτο καὶ
[1]	αὐτῶν εὑρήσει σημείων καὶ τὸν	ἐξ	ἐκείνου ὑφεστῶτα λόγον. ~Ὥσπερ δὲ
[0]	τῶν ἐναντίων θεωροῖτο τὸ θεῖον,	ἐξ	ἐλλιποῦς καὶ τελείου. ἀλλ´ εἴτε
[5]	ἀπρεπῆ περὶ θεοῦ λέγεσθαι. οὐκοῦν	ἐξ	ἑτέρας ἀρχῆς καὶ εἰς τὴν
[18]	ὑπολείπεται, τοῦ ναοῦ μὲν οὐδὲ	ἐξ	ἰχνῶν ἔτι γινωσκομένου, τῆς δὲ
[37]	τῆς σαρκός, ἧς ἡ σύστασις	ἐξ	οἴνου τε καὶ ἄρτου ἐστί,
[27]	πρὸς ἡμᾶς εἰσοικισθῆναι τῷ βίῳ;	ἐξ	οὐρανοῦ, φησὶ τυχὸν ὁ διαπτύων
[40]	δεῖξον ἐν σεαυτῷ τὸν γεννήσαντα.	ἐξ	ὧν τὸν θεὸν γνωρίζομεν, δι´
[37]	γενόμενον διὰ τῆς ἀλλοιωτικῆς δυνάμεως	ἐξαιματοῦται	καὶ μάλιστά γε εἰ διὰ
[25]	τὸ θεῖον ἐπιμιξίᾳ γένηται θεῖον,	ἐξαιρεθὲν	τοῦ θανάτου καὶ τῆς τοῦ
[26]	αὐτὸν τρόπον ταῖς μακραῖς περιόδοις	ἐξαιρεθέντος	τοῦ κακοῦ τῆς φύσεως, τοῦ
[8]	ἁμαρτιῶν κηλῖδας διά τινος ἰατρείας	ἐξαιρεθῆναι,	τούτου ἕνεκεν ἐν μὲν τῇ
[8]	δύναμιν, ἣ τῆς ἀλόγου φύσεως	ἐξαίρετος	ἦν, ἐκ προμηθείας μετὰ ταῦτα
[22]	δόξει τὸν νόμῳ κτηθέντα τυραννικῶς	ἐξαιρούμενος·	ἐξωνεῖσθαι δὲ πάλιν εἰ βούλοιτο
[22]	ἀγαθότητα πάλιν ἡμᾶς εἰς ἐλευθερίαν	ἐξαιρουμένου	μὴ τὸν τυραννικόν, ἀλλὰ τὸν
[40]	δῆλον ὅτι τῶν πονηρῶν γνωρισμάτων	ἐξαλειφθέντων	τῆς φύσεως ἡμῶν ἡ πρὸς
[4]	ἡμετέρας φύσεως καὶ τὸ θεῖον	ἐξανθρωπίζοιτο,	εἰ τοιούτῳ κεχρῆσθαι λόγῳ καὶ
[10]	πῦρ καὶ τὴν τὸ πῦρ	ἐξάπτουσαν	ὕλην, ἔργῳ δὲ οὐκ ἔστιν
[3]	ἀριθμητόν ἐστι καὶ διαφεύγει τὴν	ἐξαρίθμησιν,	καὶ διῃρημένως ὁρᾶται καὶ ἐν
[33]	μὴ λίαν ἔχοιεν ἀντιτύπως, ἁπλοῦς	ἐξαρκεῖ	λόγος πρὸς τὴν τοῦ δόγματος
[4]	ῥημάτων καὶ ἄσθματος τηλικαύτη, ὡς	ἐξαρκεῖν	πρὸς οὐρανῶν σύστασιν καὶ τῶν
[3]	τῶν δὲ ἑλληνιζόντων ἡ πολύθεος	ἐξαφανίζεται	πλάνη, τῆς κατὰ φύσιν ἑνότητος
[26]	τῇ ἀναλωτικῇ δυνάμει τὸ νόθον	ἐξαφανίζοντος,	πλὴν ἀλλὰ θεραπεία τίς ἐστι
[24]	τῷ σκότῳ τοῦ φωτὸς ἐπιφανέντος	ἐξαφανισθῇ	τὸ τῷ φωτὶ καὶ τῇ
[9]	δὲ τὰ ἐφεξῆς οὐχ ὁμοίως	ἕξει,	δι´ ὧν μάλιστα τὸ μυστήριον
[29]	ἐπὶ Νῶε καταφθαρέντων ἡ κακία	ἐξέλαμψεν,	οὐδὲ τῆς Σοδομιτικῆς παρανομίας ἡ
[35]	κατὰ τὸ τῆς φύσεως μέτρον	ἐξεργαζομένου	τὰ κατὰ δύναμιν. ὡς γὰρ
[24]	γὰρ μέγα τι καὶ ὑψηλὸν	ἐξεργασθῆναι	παρὰ τῆς θείας δυνάμεως κατὰ
[22]	οὔτε ἄλλῳ τινὶ ὑπὲρ ἐκείνων	ἔξεστι	τὴν ἐλευθερίαν ἐπιβοήσασθαι, κἂν εὐπατρίδαι
[26]	τῆς δικαιοσύνης τε καὶ σοφίας	ἐξετάσει	τῆς κατὰ τὴν οἰκονομίαν ταύτην
[15]	μηδενὸς ἡ πίστις κωλύοιτο τῶν	ἐξεταστικῶς	ζητούντων τοῦ μυστηρίου τὸν λόγον.
[8]	ἀλγεινῶς εἶναι προτιμότερον κρίνεται. οὐκοῦν	ἐξετάσωμεν	εἰ ὁ τῆς ζωῆς χορηγὸς
[24]	τὸ κατ´ ἀρχὰς τῆς ζωῆς	ἐξετράπημεν	καὶ τῷ θανάτῳ ἐγκατηνέχθημεν, τί
[33]	θνητὸν παραγούσης βίον ἑτέραν γένεσιν	ἐξευρεθῆναι,	μήτε ἀπὸ φθορᾶς ἀρχομένην, μήτε
[17]	τὸ ἐγχωροῦν καὶ τῶν ἐπιζητουμένων	ἐξευρεῖν	τὴν λύσιν τοῖς προλαβοῦσι συμβαίνουσαν.
[40]	δὲ πολλὰ παρὰ τῆς πείρας	ἐξεύρηται	τὰ σβεστήρια, πολλὴ δὲ τοῦ
[0]	πλέον καὶ ἔλαττον τὴν διαφορὰν	ἐξευρίσκοι,	διότι τὴν ἐλάττωσιν ὁ τῆς
[39]	μέρος τοῦτο τῆς φύσεως παραλλαγὴν	ἐξευρίσκομεν.	εἰ οὖν κτιστὸς μὲν ὁ
[6]	φύσει τὴν πήρωσιν, ἀλλὰ προλαβούσης	ἕξεως	στέρησιν, οὕτω καὶ τὴν κακίαν
[8]	καλοῦ διαμαρτίας τὴν τῆς ἐναντίας	ἕξεως	ὑπόστασιν ἐνεργησάσης, τὸ ἀχρειωθὲν ἡμῶν
[35]	τῷ πρὸς τὴν σωτηρίαν ἡμῶν	ἐξηγουμένῳ	πάντως οἷς ἴση πρὸς τὸ
[10]	οὖν τρόπον, ὡς ὁρῶμεν καὶ	ἐξημμένην	τοῦ ὑποκειμένου τὴν φλόγα καὶ
[15]	ἀθλίως τῆς ἀνθρωπότητος διακειμένης; ἀλλ´	ἐξῆν,	φησί, καὶ εὐεργετηθῆναι τὸν ἄνθρωπον
[5]	ὑπόστασις τῆς τοῦ λόγου δυνάμεως	ἐξῆπται,	καθὼς ἡ ἀκολουθία παρέδειξεν, ἀνάγκη
[25]	καὶ ἐγκαθήμενον; τοῦ γὰρ ὄντος	ἐξῆπται	τὰ ὄντα, καὶ οὐκ ἔνεστιν
[34]	ζητῶν ἀναγνώτω πάλιν τὰ κατόπιν	ἐξητασμένα.	ἡ γὰρ κατασκευὴ τοῦ τὴν
[15]	ἐν τοῖς φθάσασιν ἤδη μετρίως	ἐξήτασται,	τί τῇ ἀρετῇ κατὰ τὸ
[5]	ὁ τοῦ θεοῦ λόγος, ἢ	ἕξις	ἐπιστήμης τινὸς ἢ σοφίας, ἀλλὰ
[26]	τοῦ σκοποῦ τῆς φιλανθρωπίας οὐκ	ἐξιστάμενον.	σκοπήσωμεν τοίνυν εἰ μὴ τὰ
[37]	ὅλον τὸ φύραμα πρὸς ἑαυτὴν	ἐξομοιοῖ,	οὕτως τὸ ἀθανατισθὲν ὑπὸ τοῦ
[15]	τὸν σκόπον ἀνύων, ὡς οὐκ	ἐξὸν	αὐτῷ μένοντι ἐπὶ τοῦ ὕψους
[17]	θανάτου πείρᾳ σώζων τὸν ἄνθρωπον,	ἐξὸν	μήτε ἐν τούτοις γενέσθαι καὶ
[39]	ἀστατούσης φύσεως ἑαυτὴν ἔκγονον ποιήσῃ,	ἐξὸν	τὴν ἄτρεπτόν τε καὶ ἀναλλοίωτον
[35]	διάνοιαν ὅτι, ὡς ἡμῖν ἐν	ἐξουσίᾳ	τὸ ὕδωρ ἐστί, καὶ ἐν
[5]	ἐστι τὸ ἰδίωμα, τὸ κατ´	ἐξουσίαν	αἱρεῖσθαι τὸ καταθύμιον, οὐχ ὁ
[31]	νοερὰ φύσις, ἐὰν τὸ κατ´	ἐξουσίαν	ἀπόθηται, καὶ τὴν χάριν τοῦ
[10]	συγκεκραμένη τῷ σώματι πανταχοῦ κατ´	ἐξουσίαν	γίνεται, τίς ἀνάγκη τῇ φύσει
[30]	τι καὶ ὑπὸ τὴν ἡμετέραν	ἐξουσίαν	εἶναι, οὗ μόνος ἕκαστός ἐστι
[10]	τῆς διανοίας κινήμασι πάσῃ κατ´	ἐξουσίαν	ἐφαπλοῦται τῇ κτίσει, καὶ μέχρις
[38]	τὸ τῆς γεννήσεως εἶδος κατ´	ἐξουσίαν	ἔχει, ὅ τι περ ἂν
[30]	ὁ γὰρ τοῦ παντὸς τὴν	ἐξουσίαν	ἔχων δι´ ὑπερβολὴν τῆς εἰς
[23]	κατὰ τὸν ἀέρα παθῶν τὴν	ἐξουσίαν,	καὶ τὴν διὰ θαλάσσης πορείαν,
[39]	μὴ διαμαρτεῖν τοῦ συμφέροντος, κατ´	ἐξουσίαν	προκειμένης παντὶ τῆς αἱρέσεως, καλῶς
[32]	πρὸς τὸ εἶναι ποιήσασθαι, κατ´	ἐξουσίαν	τε φαίνεσθαι μετὰ τὴν ἀνάστασιν
[40]	ἀναγεννηθέντων τὸ εὐαγγέλιον, ἔδωκεν αὐτοῖς	ἐξουσίαν	τέκνα θεοῦ γενέσθαι. τὸ τέκνον
[39]	φύσιν· εἴρηται γὰρ ὅτι κατ´	ἐξουσίαν	τοὺς γεννήτορας ὁ τοιοῦτος αἱρεῖται
[31]	προαιρεῖσθαί τι τῶν κατὰ γνώμην	ἐξουσίας	ἐφ´ ἑτέρῳ κειμένης; εἰ δὲ
[35]	κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ἐπ´	ἐξουσίας	ἦν ὁ τοῦ παντὸς ἔχων
[39]	ὁ δὲ πνευματικὸς τόκος τῆς	ἐξουσίας	ἤρτηται τοῦ τικτομένου. ἐπειδὴ τοίνυν
[6]	παρὰ τῆς τῶν πάντων ἐπιστατούσης	ἐξουσίας	προσνεμηθείσης, ἦν τις δύναμις καὶ
[15]	δι´ αὐθεντικῆς τινὸς καὶ θεικῆς	ἐξουσίας	τῆς ἐναντίας δυνάμεως ἀποσπάσας πρὸς
[29]	ἀλλ´ ἀναμένουσι τὸ ἐνδομυχοῦν ἅπαν	ἔξω	γενέσθαι, καὶ οὕτω γυμνῷ τῷ
[25]	καὶ τῆς τοῦ ἀντικειμένου τυραννίδος	ἔξω	γενόμενον· ἡ γὰρ ἐκείνου ἀπὸ
[9]	τοῦ θανάτου ἐπάνοδον· ἢ εἰ	ἔξω	κακίας εἶναι τὰ εἰρημένα συντίθενται,
[35]	ἧς ὁ ἐν αὐτῷ γενόμενος	ἔξω	κατέστη τοῦ περιέχοντος. λαβύρινθον δέ
[5]	ἀρχὴν ἔσχεν· ἦ γὰρ ἂν	ἔξω	μέμψεως ἦν ἡ κακία, θεὸν
[13]	αὐτῶν δώσεις πάντως καὶ τὸ	ἔξω	πάθους εἶναι καὶ τὴν γέννησιν
[16]	ἀλλὰ κἂν προσάψηται τοῦ ἀρρωστήματος,	ἔξω	πάθους ὁ θεραπευτὴς διαμένει. εἰ
[24]	θανάτῳ ἐγκατηνέχθημεν, τί τοῦ εἰκότος	ἔξω	παρὰ τοῦ μυστηρίου μανθάνομεν, εἰ
[7]	ὑπόστασιν θεωρουμένη· κακὸν γὰρ οὐδὲν	ἔξω	προαιρέσεως ἐφ´ ἑαυτοῦ κεῖται, ἀλλὰ
[27]	τὴν ἰωμένην δύναμιν ὁμολογοῦντες, τί	ἔξω	τῆς θεοπρεποῦς ὑπολήψεως πεπιστεύκαμεν; ~Ἀλλὰ
[29]	ὅσα τε μνημονεύεται καὶ ὅσα	ἔξω	τῆς ἱστορίας ἐν ταῖς καθεξῆς
[0]	τὸ γὰρ μὴ ἀεὶ ὂν	ἔξω	τῆς περὶ τὸ θεῖόν ἐστιν
[12]	εἰκότως τὸ μυστήριον ἡμῶν οἱ	ἔξω	τῆς πίστεως παρεγράφοντο· εἰ δὲ
[8]	ἢ εἰδότα καὶ πεποιηκότα μὴ	ἔξω	τῆς πρὸς τὸ πονηρὸν ὁρμῆς
[7]	ὑποβάλοι τοῖς βλεφάροις τὴν ὅρασιν,	ἔξω	τῆς τοῦ μὴ βλέποντος αἰτίας
[39]	τῆς ἰδίας ζωῆς, ἤ, εἰ	ἔξω	τῆς τοῦ πρώτου καὶ ἀληθινοῦ
[5]	τοῦτον ἡμῖν τὸν λόγον οὐκ	ἔξω	τῆς τῶν ἀντιλεγόντων ἐστὶ συγκαταθέσεως.
[7]	ὑφεστώτων δημιουργὸς οὐκ ἔστιν. οὐκοῦν	ἔξω	τῆς τῶν κακῶν αἰτίας ὁ
[9]	βλέπων διὰ τὸ μὴ δοκεῖν	ἔξω	τι τῆς θεοπρεποῦς ἐννοίας τῶν
[25]	γεγενῆσθαι διδάσκοντος τὸν οὐδὲ νῦν	ἔξω	τοῦ ἀνθρώπου εἶναι πεπιστευμένον; εἰ
[20]	δὲ καὶ τὰ λοιπά, εἰ	ἔξω	τοῦ δικαίου τὸ σοφὸν φέροιτο,
[32]	τὸ ὅλον συνεκδιδομένη. τί οὖν	ἔξω	τοῦ εἰκότος ἐν τῷ μυστηρίῳ
[1]	πλάνην ἐπανορθώσασθαι. οὐδὲ γὰρ τοῖς	ἔξω	τοῦ καθ´ ἡμᾶς δόγματος ἄλογον
[7]	τὸ κακὸν κρίνειν προσήκει, ἀλλ´	ἔξω	τῶν κατὰ τὸ σῶμα φαινομένων
[24]	καὶ πᾶν ὅ τι περ	ἔξω	τῶν φαινομένων καταλαμβάνεται, ἐν τῇ
[6]	ὄντων φύσει τῆς διαιρέσεως ταύτης	ἔξω	φερόμενον. διῄρηται δὲ ταῦτα πρὸς
[8]	εἰς ἀθανασίαν κτισθείσῃ φύσει, τὸ	ἔξωθεν	αὐτῆς περικαλύπτουσα, οὐ τὸ ἔσωθεν,
[2]	καθ´ ὁμοιότητα τοῦ ἡμετέρου πνεύματος	ἔξωθεν	ἐπιρρεῖν τῷ θεῷ καὶ ἐν
[8]	παραμένειν· ὁ γὰρ χιτὼν τῶν	ἔξωθεν	ἡμῖν ἐπιβαλλομένων ἐστί, πρὸς καιρὸν
[21]	ἀπορρυῆναι, οἷόν τι παθεῖν ὁ	ἔξωθεν	μῦθός φησιν ἀπιδοῦσαν ἐν τῷ
[22]	τὸν νόμῳ κτηθέντα τυραννικῶς ἐξαιρούμενος·	ἐξωνεῖσθαι	δὲ πάλιν εἰ βούλοιτο τὸν
[6]	τῆς γῆς τε καὶ τῶν	ἐπ´	αὐτῆς πάντων· καλὸς δὲ τὸ
[24]	καὶ μὴ τὸ μὲν ὑψηλῶς	ἐπ´	αὐτοῦ νοεῖσθαι, τὸ δὲ τῆς
[17]	τε καθαίρεσιν καὶ ζωῆς εἴσοδον	ἐπ´	αὐτῷ εἶναι, τί οὐχὶ θελήματι
[26]	χάριν εἴσονται τοῖς τὴν θεραπείαν	ἐπ´	αὐτῶν ἐνεργήσασι· κατὰ τὸν αὐτὸν
[37]	τὸ γὰρ πάντων ἴδιον καὶ	ἐπ´	ἐκείνης τῆς σαρκὸς ὡμολογήθη, ὅτι
[33]	ζῴου καταβαλλόμενον. ἀλλὰ μὴν οὐδεὶς	ἐπ´	ἐκείνου λόγος ἐστὶν ὁ λογισμῷ
[35]	ἀναδῦναι, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον	ἐπ´	ἐξουσίας ἦν ὁ τοῦ παντὸς
[27]	γ´ ἂν μὴ διὰ πάντων	ἐπ´	ἴσης διήκειν τὴν τὸ πᾶν
[1]	τῶν Ἰουδαίων πρεσβεύουσι συνενεχθῆναι· ἀλλ´	ἐπ´	ἴσης ἑκατέρων τὴν ἀτοπίαν ἐκφεύξεται,
[27]	τὸ ἄξιον ἔχουσα. εἰ δὲ	ἐπ´	ἴσης πάντα τῆς ἀξίας ἀπολιμπάνεται,
[27]	προσιτόν, τῷ δὲ ἀπροσπέλαστον, ἀλλ´	ἐπ´	ἴσης πάντων τῶν ὄντων ὑπερανέστηκεν.
[39]	πρὸς ἑαυτὴν συμφυίας· ὧν γὰρ	ἐπ´	ἴσης προεπινοεῖται ἡ ἀνυπαρξία, κἂν
[25]	ἂν ἐκ τοῦ εὐλόγου ξενισμὸν	ἐπαγάγοι.	τίς γὰρ οὕτω νήπιος τὴν
[34]	διὰ τὸ θεὸν εἶναι τὸν	ἐπαγγειλάμενον	πεπίστευται· ἡ δὲ τῆς θεότητος
[34]	πεπεισμένοι κατὰ τὴν ἀψευδῆ τοῦ	ἐπαγγειλαμένου	ὑπόσχεσιν πάντως παρεῖναι τὴν χάριν
[33]	βλέποντες, ὡς οὐ συμβαῖνον τῇ	ἐπαγγελίᾳ	τὸ σωματικῶς ἐνεργούμενον. πῶς γάρ,
[40]	οὔτε τὰ ἀγαθὰ τὰ ἐν	ἐπαγγελίαις	τοῖς εὖ βεβιωκόσι προκείμενα τοιαῦτά
[32]	μαθητὰς τῇ προσφυσήσει τοῦ πνεύματος,	ἐπαγγέλλεσθαί	τε καὶ τὸ μετ´ αὐτῶν
[24]	καὶ οὐκ ἄν τινα ξενισμὸν	ἐπάγοι	τῇ ἀκοῇ τὸ λέγειν πᾶσαν
[6]	τῆς φύσεως ἡμῶν τὸ πιστὸν	ἐπαγόμενος.	διπλῆ τίς ἐστιν ἐν τοῖς
[8]	ἢ καύσεως ἀποξύοντες οὐκ ἀνώδυνον	ἐπάγουσι	τῷ εὐεργετουμένῳ τὴν ἴασιν, πλὴν
[40]	κύριος τοῖς σύμπασι, μὴ ὀργὴν	ἐπάγων	καθ´ ἑκάστην ἡμέραν· εὐθὴς κύριος
[18]	νόμου δι´ αἰνιγμάτων τοῖς μυστικῶς	ἐπαίειν	ἐπισταμένοις διῄρηται, μέχρι τότε κατὰ
[31]	ἢ διαβάλλοι τὸν ἀκόλαστον ἢ	ἐπαινοίη	τὸν σώφρονα; ταύτης κατὰ τὸ
[31]	ἠτίμωται, ἀφῄρηται τῶν κατορθούντων ὁ	ἔπαινος,	ἀκίνδυνος ἡ ἁμαρτία, ἄκριτος ἡ
[31]	ποῦ δὲ τῶν κατορθούντων ὁ	ἔπαινος;	μόνων γὰρ τῶν ἀψύχων ἢ
[26]	τὸν σκοπὸν ἀποβλέψαντες τὸν μὲν	ἐπαινοῦμεν,	τῷ δὲ χαλεπαίνομεν· οὕτω καὶ
[25]	καὶ ἐν πᾶσιν ἐκεῖνο, τί	ἐπαισχύνονται	τῇ οἰκονομίᾳ τοῦ μυστηρίου τοῦ
[15]	οὔτε γενέσθαι φύσιν ἔχει, τί	ἐπαισχύνονται	τῇ ὁμολογίᾳ τοῦ θεὸν ἀνθρωπίνης
[30]	ἑαυτόν, ἀλλ´ ἕτερον τῆς δυσκληρίας	ἐπαιτιᾶσθαι.	~Ἀλλ´ οὐκ ἀποροῦσιν οὐδὲ πρὸς
[7]	οὖσαν καὶ εἰς διάλυσιν ῥεοῦσαν,	ἐπακολουθεῖν	δέ πως τοῖς τοιούτοις παθήμασιν
[8]	τὸ κακὸν οἰκειότητα κατ´ ἀνάγκην	ἐπακολουθοῦσιν	ἄρρητοί τινες καὶ ἀνέκφραστοι ἀλγηδόνες,
[16]	κωλῦσαι, εἰς ἄλληλα δὲ πάλιν	ἐπαναγαγεῖν	διὰ τῆς ἀναστάσεως, ὡς ἂν
[12]	πάλιν δι´ ὑγείας πρὸς ἑαυτὴν	ἐπανάγειν,	θεοῦ τὸ πάσης ἐπιστατεῖν ὁμοιοτρόπως
[39]	τελειότητος τοῦ ἀγαθοῦ μένον ἀεί,	ἐπάναγκες	ἂν εἴη ἓν ἐξ ἀμφοτέρων
[35]	ἀγαθόν ἐστιν ἡ σπουδὴ ὁμοίως	ἐπάναγκες	διὰ μιμήσεως ἕπεσθαι, τὸ παρ´
[37]	πόσεως τοῖς σπλάγχνοις καταμιγνύμενον. οὐκοῦν	ἐπάναγκες	κατὰ τὸν δυνατὸν τῇ φύσει
[15]	ἐδεῖτο τοῦ πρὸς τὸ ἀγαθὸν	ἐπανάγοντος	ὁ ἀπορρυεὶς τῆς τοῦ ἀγαθοῦ
[8]	πλάσμα πρὸς τὴν ἐξ ἀρχῆς	ἐπανάγοντος	χάριν εἶναι πιστεύεται. ὡς γὰρ
[26]	θεραπευταὶ τοῦ χρυσίου καταναλώσαντες πάλιν	ἐπανάγουσι	πρὸς τὴν κατὰ φύσιν λαμπηδόνα
[37]	ἡμῖν τοῦτον διευκρινηθέντων τὸν τρόπον	ἐπανακτέον	πάλιν πρὸς τὰ προκείμενα τὴν
[35]	ἐπάνοδον δέχεται, πρὸς τὸν αὐτὸν	ἐπάνεισι	βίον, ἀλλὰ πολὺ τὸ μέσον
[24]	εἰς τὴν ζωὴν τὸ τεθνηκὸς	ἐπανέλθοι;	~Τὸ δὲ ἐν τῇ φύσει
[16]	καὶ πάλιν ἐπὶ τὴν ἀίδιον	ἐπανέλθοιμεν	ζωήν, τῆς ἐμμιχθείσης τῇ φύσει
[16]	πρὸς τὸ σῶμα τῆς ψυχῆς	ἐπανελθούσης,	οἷον ἀπό τινος ἀρχῆς εἰς
[28]	δημιουργὸν ἡ κατηγορία τῆς φύσεως	ἐπανίοι,	εἴ τι τῶν περὶ αὐτὴν
[35]	τὴν ἐπὶ τὸ εἶναι πάλιν	ἐπάνοδον	δέχεται, πρὸς τὸν αὐτὸν ἐπάνεισι
[9]	πεῖραν, τὴν ἐκ τοῦ θανάτου	ἐπάνοδον·	ἢ εἰ ἔξω κακίας εἶναι
[32]	τὴν ἐκ τοῦ θανάτου πάλιν	ἐπάνοδον,	οἱονεὶ χεῖρα τῷ κειμένῳ ὀρέγων
[25]	γὰρ ἐκείνου ἀπὸ τοῦ θανάτου	ἐπάνοδος	ἀρχὴ τῷ θνητῷ γένει τῆς
[16]	τῶν συνεζευγμένων μετὰ τὴν διάλυσιν	ἐπάνοδος	εἰς ἀδιάλυτον ἕνωσιν, ἀλλήλοις συμφυομένων,
[35]	σώματος, πάλιν ἡ τῶν κεχωρισμένων	ἐπάνοδος	τῆς ἀλλοτρίας ἐπιμιξίας καθαρεύουσα γένοιτο·
[25]	τῆς εἰς τὴν ἀθάνατον ζωὴν	ἐπανόδου	γίγνεται. ~Ἀλλ´ ἴσως τις ἐν
[0]	γὰρ δι´ ὧν ἄν τις	ἐπανορθώσαιτο	τὸν Σαβέλλιον, διὰ τῶν αὐτῶν
[1]	καὶ τὴν περὶ τοῦτο πλάνην	ἐπανορθώσασθαι.	οὐδὲ γὰρ τοῖς ἔξω τοῦ
[8]	χαυνοτέροις ἀπειλὴ καὶ σκυθρωπῶν ἐστὶν	ἐπανόρθωσις,	ὡς ἂν φόβῳ τῆς τῶν
[40]	εἰ δὲ τὸ μὲν λουτρὸν	ἐπαχθείη	τῷ σώματι, ἡ δὲ ψυχὴ
[37]	καὶ τοῦ συνάγοντος τὸ διαλελυμένον	ἐπεδεήθημεν,	ὡς ἂν ἐν ἡμῖν γενόμενον
[18]	παρὰ τῶν τυράννων ἀναγκαζόμενοι φανερῶς	ἐπεδείξαντο,	ἀντ´ οὐδενὸς δεξάμενοι τὰς τοῦ
[17]	ἐν αὐτῷ, ὅσην ὁ λόγος	ἐπέδειξεν,	ὡς θανάτου τε καθαίρεσιν καὶ
[15]	παρουσίας ὁ καθειργμένος τῷ σκότῳ,	ἐπεζήτει	τὸν λυτρωτὴν ὁ αἰχμάλωτος, τὸν
[15]	φύσεως ἡ φιλανθρωπία, ἔχεις ὃν	ἐπεζήτησας	λόγον, ἔχεις τὴν αἰτίαν τῆς
[13]	ἰδιώμασι τῆς φύσεως ἡμῶν μαρτυρούμενον.	ἐπεὶ	δὲ γεγενῆσθαι μὲν αὐτὸν ἀκούεις,
[18]	τῆς εὐσεβείας θρησκείαν ἀκώλυτα ἦν.	ἐπεὶ	δὲ εἶδον τὸν προσδοκώμενον, ὃν
[35]	ἀπόστολος, ἐφάπαξ ἀποθανεῖν τῇ ἁμαρτίᾳ.	ἐπεὶ	δέ, καθὼς εἴρηται, τοσοῦτον μιμούμεθα
[20]	τῆς οἰκονομίας τοῦ θεοῦ διαδείκνυσιν.	ἐπεὶ	δέ, καθὼς ἐν τοῖς φθάσασιν
[8]	ἂν διαλυθείη τὸ μὴ συγκείμενον;	ἐπεὶ	δὲ χρεία τοῦ κἀκείνης τὰς
[1]	τι τῆς κρείττονος σημασίας ἐστίν.	ἐπεὶ	οὖν ἀγαθόν τι ὁ κόσμος
[8]	τὸ ἐναντίον αὐτὰ διαδεχομένης κινήσεως·	ἐπεὶ	οὖν ἐν τούτοις καὶ ὁ
[39]	τῷ ἀγαθῷ κεκτημένης τὴν φύσιν;	ἐπεὶ	οὖν ἐν τῷ εὐαγγελίῳ τὰ
[5]	τὸ οἰκεῖον τὴν ἐπιθυμίαν ἔχοι.	ἐπεὶ	οὖν ἓν τῶν περὶ τὴν
[37]	τὴν εἰς τὸ θερμὸν μεταποίησιν.	ἐπεὶ	οὖν καὶ τοῦτο τὸ μέρος
[8]	ἀληθοῦς ζωῆς χωρισμὸν θάνατον ὀνομάζομεν·	ἐπεὶ	οὖν μία τίς ἐστιν ἡ
[32]	ζωὴν ἐκ τοῦ θανάτου ἀνακαλούμενος.	ἐπεὶ	οὖν ὅλης ἔδει γενέσθαι τῆς
[39]	ἀστατοῦντι καὶ ἀλλοιουμένῳ ἐγκυματοῦσθαι βίῳ;	ἐπεὶ	οὖν παντὶ δῆλόν ἐστι τῷ
[32]	ὀνόματος ἢ τύπου ῥημάτων διαφέρεται.	ἐπεὶ	οὖν πᾶσα πρὸς αὐτὸν ἡ
[29]	ταῖς τῶν ἀνθρώπων προαιρέσεσι βλαστανούσης.	ἐπεὶ	οὖν πρὸς τὸ ἀκρότατον ἔφθασε
[35]	ἀποσωθῆναι τῷ θεῷ τὴν φύσιν.	ἐπεὶ	οὖν ῥυπτική τίς ἐστι δύναμις
[40]	παρὰ τὴν γινωσκομένην νοεῖν ὑποτίθεται.	ἐπεὶ	οὖν ταῦτα πρόκειται τῇ ἐλπίδι
[24]	δὲ ἡ τοῦ θανάτου καθαίρεσις.	ἐπεὶ	οὖν τῆς εὐθείας ὁδοῦ παρενεχθέντες
[6]	φύσεως πρὸς τὴν ὑπερκόσμιον συγκιρναμένης.	ἐπεὶ	οὖν τῆς νοητῆς κτίσεως προυποστάσης,
[21]	τροφῆς εἴδωλον ἐν λιμῷ γενέσθαι·	ἐπεὶ	οὖν τῆς πρὸς τὸ ὄντως
[35]	μένοντα καὶ δι´ ἀλλήλων κρατούμενα.	ἐπεὶ	οὖν τοῦ καθηγουμένου τῆς ζωῆς
[5]	ἀναχώρησις τοῦ ἐναντίου γίνεται γένεσις.	ἐπεὶ	οὖν τοῦτο τῆς αὐτεξουσιότητός ἐστι
[33]	καὶ περὶ τούτου βραχέα διεξελθεῖν.	~Ἐπειδὰν	γὰρ παρ´ ἡμῶν τὸ τοιοῦτον
[26]	νῦν αὐτῇ καταμιχθέντος καὶ συμφυέντος,	ἐπειδὰν	ἡ εἰς τὸ ἀρχαῖον ἀποκατάστασις
[33]	τῆς ἐκ τοῦ θανάτου φθορᾶς·	ἐπειδὰν	οὖν τούτων καὶ τῶν τοιούτων
[3]	ἐστὶ καὶ τὸ πνεῦμα· ἀλλ´	ἐπειδὰν	τὸ διακεκριμένον ἐν τούτοις κατανοήσῃς,
[6]	πάντων ἀναδειχθέντων κακῶν ὁδὸς κατέστη.	ἐπειδὴ	γὰρ ἅπαξ πρὸς τὸ κακὸν
[6]	πείσας φονέα τε καὶ αὐτόχειρα.	ἐπειδὴ	γὰρ διὰ τῆς θείας εὐλογίας
[8]	διὰ τοῦ ῥηθέντος ἡμῖν ὑποδείγματος.	ἐπειδὴ	γὰρ ἡ αἴσθησις πρὸς τὸ
[5]	τὸν ἄνθρωπον ἐν ἀγαθοῖς γεγενῆσθαι·	ἐπειδὴ	γὰρ θεοῦ ἔργον ὁ ἄνθρωπος,
[32]	τῷ τρόπῳ πολυπραγμονεῖν τὸ θειότερον.	ἐπειδὴ	γὰρ ἴδιόν ἐστι τῆς θεότητος
[24]	τοῦτο γίνεται καὶ ἐκεῖνό ἐστιν.	ἐπειδὴ	γάρ, καθὼς ἐν τοῖς ἔμπροσθεν
[35]	τὸν ἄνθρωπον, ἕτερον ἐμπεριέχει μυστήριον.	ἐπειδὴ	γὰρ ὁ τῆς σωτηρίας ἡμῶν
[32]	τῇ δυνάμει συναναστήσας τὸν ἄνθρωπον.	ἐπειδὴ	γὰρ οὐκ ἄλλοθεν, ἀλλ´ ἐκ
[8]	ἂν ἐν τοῖς καλλίστοις βιῴημεν.	ἐπειδὴ	γὰρ τῷ αὐτεξουσίῳ κινήματι τοῦ
[8]	τὰ αἰνίγματα τὴν διδασκαλίαν ἔχει.	ἐπειδὴ	γάρ, φησίν, ἐν τοῖς ἀπηγορευμένοις
[1]	αἱ τῶν τοιούτων ὀνομάτων ἐμφάσεις.	ἐπειδὴ	γὰρ φθαρτὴ καὶ ἀσθενὴς ἡμῶν
[8]	πᾶσι τοῖς καλλίστοις θεοειδῶς κεκοσμημένος.	ἐπειδὴ	δὲ μόνον ἀναλλοίωτόν ἐστι κατὰ
[8]	ἀρχῆς κάλλος ἀναστοιχειώσει τὸ σκεῦος.	ἐπειδὴ	δὲ σύνδεσίς τις καὶ κοινωνία
[37]	θεῖον ἔχειν τὴν οἰκειότητα. ~Ἀλλ´	ἐπειδὴ	διπλοῦν τὸ ἀνθρώπινον, ψυχῇ τε
[17]	εὐχαριστίᾳ τὴν εὐποιίαν ἐδέξαντο. ἀλλ´	ἐπειδή,	καθώς φησιν ἡ προφητεία, τὸ
[1]	ἓν τὴν πίστιν περιαγούσης. ~Ἀλλ´	ἐπειδὴ	καὶ ὁ τῆς εὐσεβείας λόγος
[32]	ὑπὲρ τὴν φύσιν ἐμφαίνοντος. ἀλλ´	ἐπειδὴ	μέρος τι τῶν μυστικῶν διδαγμάτων
[19]	τῶν δυναστευόντων γενέσθαι. ~Ἀλλ´ ὅμως,	ἐπειδὴ	μήτε τοῖς ἑλληνίζουσι μήτε τοῖς
[21]	ἀναγκαίως ἐν τῷ ἀνθρώπῳ θεωρουμένης,	ἐπειδὴ	μίμημα τῆς θείας φύσεως ὁ
[8]	ἐπινοεῖται αὐτοῖς ἡ περιβολή; ἀλλ´,	ἐπειδὴ	πᾶν δέρμα χωρισθὲν τοῦ ζῴου
[32]	ἐκ παραδόσεως ἥκει, τοιοῦτόν ἐστιν.	ἐπειδὴ	πάντα κατὰ τὸν ὑψηλότερόν τε
[6]	αὐτεξουσίῳ κινήματι τὸ δοκοῦν αἱρουμένη·	ἐπειδὴ	πρὸς τὸ ἀγαθόν τε καὶ
[29]	τῷ πάθει τὴν ἰατρείαν προσάγουσιν.	ἐπειδὴ	τοίνυν ἅπαξ ἐνέσκηψε τῇ φύσει
[39]	τῆς ἐξουσίας ἤρτηται τοῦ τικτομένου.	ἐπειδὴ	τοίνυν ἐν τούτῳ ἐστὶν ὁ
[6]	τῇ ἀναχωρήσει τῆς ἀκτῖνος ἐπισυμβαίνουσαν.	ἐπειδὴ	τοίνυν ἡ ἄκτιστος φύσις τῆς
[21]	καὶ τῇ ἀνυπαρξίᾳ τὴν ὕπαρξιν·	ἐπειδὴ	τοίνυν κατὰ τὴν τρεπτήν τε
[8]	τὴν φύσιν ἡμῶν εἰς γένεσιν,	ἐπειδὴ	τοῦ καλοῦ διαμαρτήσεσθαι προεώρα τὸν
[1]	τι λεγομένων καὶ τοῦτό ἐστιν,	ἐπειδὴ	χρὴ πάντως τῷ λόγῳ καὶ
[26]	ἐστι τρόπον τινὰ καὶ παραλογισμός,	ἐπείπερ	ἴδιον τῶν ἀπατώντων ἐστὶ τὸ
[37]	γνώριμον ἔχει, διὰ δὲ τῆς	ἐπεισαγομένης	δυνάμεως ἐν τῷ εἶναι μένει.
[30]	τὸν ἀπόστολον ἐφ´ οἷς οὐκ	ἐπείσθησαν.	οὐδὲ γὰρ ἦν εἰκός, ἐν
[39]	διὰ τῆς ἠπατημένης ὑπολήψεως βλέποντα,	ἔπειτα	ἐν αὐτῇ βαπτιζόμενον, πάλιν τῷ
[40]	τοίνυν ἐν τοῖς αὐτοῖς ὤν,	ἔπειτα	ἐπιθρυλῶν ἑαυτῷ διὰ τοῦ βαπτίσματος
[27]	καὶ μέχρι τοῦ τέλους ἑαυτὴν	ἐπεκτείνασα	καὶ τὰ διὰ μέσου τούτων
[6]	τὸ ἀγαθόν τε καὶ ἄφθονον	ἐπέμυσεν	ὄμμα, ὥσπερ ὁ ἐν ἡλίῳ
[17]	πρὸς τὴν τοῦ κακοῦ λύσιν	ἐπενόησεν,	ἕτερον δέον, ἀλλὰ πρὸς τὸ
[6]	συστησαμένου, τὸ μὲν δι´ ἀκριβείας	ἐπεξιέναι	οὐ τῆς παρούσης πραγματείας ἐστί,
[23]	χιλιάσιν εὐωχουμένων, οἷς οὔτε οὐρανὸς	ἐπέρρει	τὸ μάννα, οὔτε ἡ γῆ
[10]	καὶ τῷ πλάτει τῆς οἰκουμένης	ἐπερχομένη,	καὶ πρὸς τὰ καταχθόνια διὰ
[17]	ἦν· νυνὶ δὲ ἀναμένει τοὺς	ἐπερχομένους	αἰῶνας, ὥστε ἐν αὐτοῖς ἀποκαλυφθῆναι
[35]	σπουδὴ ὁμοίως ἐπάναγκες διὰ μιμήσεως	ἕπεσθαι,	τὸ παρ´ αὐτοῦ προδειχθὲν εἰς
[38]	περὶ τῶν προσφερομένων ἡμῖν ζητημάτων	ἐπεσκεψάμεθα.	τῷ δὲ παρόντι λόγῳ τοσοῦτον
[7]	διαθέσεως τὸν νοῦν ἀποικίσαντες ἀπαθῶς	ἐπεσκόπουν	τὴν τῶν ὄντων φύσιν, οὐκ
[8]	κινήματι τοῦ κακοῦ τὴν κοινωνίαν	ἐπεσπασάμεθα,	διά τινος ἡδονῆς οἷόν τι
[5]	γάρ τις ἀνάγκη τῆς ἀνθρωπίνης	ἐπεστάτει	ζωῆς, διεψεύσθη ἂν ἡ εἰκὼν
[6]	οἰκείαις ἀρχαῖς κατὰ τὸ ἀκόλουθον	ἕπεται.	ὥσπερ οὖν ἡ ἀπάθεια τῆς
[18]	σφῶν αὐτῶν καὶ τῶν ἐντυγχανόντων	ἐπετηδεύετο,	ὡς ἐν πολλοῖς τῶν τόπων
[18]	δέ, καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος,	ἐπεφάνη	ἡ χάρις τοῦ θεοῦ ἡ
[27]	τῇ ὑπερκοσμίῳ ζωῇ κακίας νόσος	ἐπεχωρίαζεν.	ὁ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ καταμιγνύμενος
[34]	ἀψευδεῖ τῆς ὑποσχέσεως παρεῖναι τὸ	ἐπηγγελμένον	οὐκ ἀμφιβάλλοντες. τὸ δὲ προηγεῖσθαι
[34]	καὶ θεοῦ παρέσεσθαι τοῖς γινομένοις	ἐπηγγελμένου	καὶ τὴν παρ´ ἑαυτοῦ δύναμιν
[34]	μὴν ἀεὶ παρέσεσθαι τοῖς ἐπικαλουμένοις	ἐπήγγελται,	καὶ ἐν μέσῳ τῶν πιστευόντων
[5]	τοῦ φωτὸς ὑφαιρεθέντος ὁ ζόφος	ἐπηκολούθησε,	παρόντος δὲ οὐκ ἔστιν, οὕτως,
[35]	τοῖς φθάσασιν, ὅτι κατ´ οἰκονομίαν	ἐπῆκται	τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει παρὰ τῆς
[21]	τὸ δὲ οὐ τοιοῦτον, ἀλλ´	ἐπηνθισμένον	τινὶ καλοῦ φαντασίᾳ· κριτήριον δὲ
[34]	ἀπόδειξιν τοῦ παρεῖναι τὸ θεῖον	ἐπὶ	ἁγιασμῷ τῶν γινομένων καλούμενον. ὁ
[40]	τῶν γνωρισμάτων μετεποιήθη. τὸ γὰρ	ἐπὶ	ἀνακαινισμῷ καὶ μεταβολῇ τῆς φύσεως
[18]	ἄλλα τοῖς θεραπευταῖς τῶν δαιμόνων	ἐπὶ	ἀπάτῃ σφῶν αὐτῶν καὶ τῶν
[8]	εὐεργετουμένῳ τὴν ἴασιν, πλὴν οὐκ	ἐπὶ	βλάβῃ τοῦ ὑπομένοντος τὴν τομὴν
[27]	εἰ οὖν τὸ μὲν κάμνον	ἐπὶ	γῆς ἦν, ἡ δὲ θεία
[2]	λόγου δύναμιν ἐν ἑαυτῇ φανεροῦσα.	ἐπὶ	δὲ τῆς θείας φύσεως τὸ
[1]	ἡ δύναμις, ἀπαγὴς ὁ λόγος.	ἐπὶ	δὲ τῆς ὑπερκειμένης φύσεως τῷ
[35]	τῆς ἀλλοτρίας ἐπιμιξίας καθαρεύουσα γένοιτο·	ἐπὶ	δὲ τῶν ἀκολουθούντων τῷ καθηγουμένῳ
[26]	παραλλαγὴν ἔχει. ὁ μὲν γὰρ	ἐπὶ	διαφθορᾷ τῆς φύσεως τὴν ἀπάτην
[18]	τοῦ σώματος αἰκίας, καὶ τὴν	ἐπὶ	θανάτῳ ψῆφον, οὐκ ἂν ὑποστάντες
[9]	οἱ τὸ καλὸν μὴ πρέπειν	ἐπὶ	θεοῦ δογματίζοντες; ~Ἀλλὰ μικρόν, φησί,
[24]	καὶ εὐσεβὲς νόημα δεῖ πάντως	ἐπὶ	θεοῦ πιστεύεσθαι, καὶ συνηρτῆσθαι δι´
[26]	ἔλθοι. νυνὶ γὰρ καθάπερ οἱ	ἐπὶ	θεραπείᾳ τεμνόμενοί τε καὶ καιόμενοι
[40]	ζῷον εὐδοκίας, ὑπερβαίνει ἀνομίας, μετανοεῖ	ἐπὶ	κακίας· χρηστὸς κύριος τοῖς σύμπασι,
[8]	ὁ ἄνθρωπος, καλόν τε καὶ	ἐπὶ	καλλίστοις γενόμενον, οὐ μόνον ἐκ
[40]	εἶδεν, οὔτε οὖς ἤκουσεν, οὔτε	ἐπὶ	καρδίαν ἀνθρώπου ἀνέβη; οὔτε μὴν
[19]	εὐσεβεῖς περὶ τοῦ θεοῦ ὑπολήψεις	ἐπὶ	κεφαλαίων διεξελθεῖν; ~Οὐκοῦν ὁμολογεῖται παρὰ
[24]	θάνατον εἶναι ζωῆς ἐνεργούσης. οὐκοῦν	ἐπὶ	κεφαλαίων τοῦ μυστηρίου τὴν ἀκολουθίαν
[26]	χρυσίου τὸ ἐκτακῆναι αὐτὸ τὸ	ἐπὶ	λύμῃ τοῦ κάλλους ἐγκείμενον· κατὰ
[6]	τὴν ἐπιβουλὴν κατασταίη. καὶ ὥσπερ	ἐπὶ	λύχνου τοῦ πυρὸς τῆς θρυαλλίδος
[35]	ἀλλότριον ἀναστοιχειωθῆναι τὸν ἄνθρωπον. ἀλλ´	ἐπὶ	μὲν τοῦ καθηγουμένου τῆς σωτηρίας
[5]	ἀντιλεγόντων ἐστὶ συγκαταθέσεως. ὁ γὰρ	ἐπὶ	μετουσίᾳ τῶν ἰδίων ἀγαθῶν ποιήσας
[6]	πάθος κατερρύη τοῦ φθόνου ὁ	ἐπὶ	μηδενὶ κακῷ κτισθεὶς παρὰ τοῦ
[23]	γυμνοῦντος τοῖς παροδεύουσι κατὰ τὴν	ἐπὶ	Μωσέως θαυματουργίαν, ἀλλ´ ἄνω τῆς
[29]	τὴν θεραπείαν· οὔπω γὰρ τῶν	ἐπὶ	Νῶε καταφθαρέντων ἡ κακία ἐξέλαμψεν,
[30]	μυστηρίου προφέρεσθαι· εἰ δὲ ὁμότιμος	ἐπὶ	πάντας ἡ κλῆσις, οὔτε ἀξίας,
[30]	πίστις, διὰ τί, φασίν, οὐκ	ἐπὶ	πάντας ἡ χάρις; εἰ μὲν
[30]	καὶ τί δήποτε, φασίν, οὐκ	ἐπὶ	πάντας ἦλθεν ἡ χάρις, ἀλλὰ
[0]	ὁ αὐτὸς τῆς διδασκαλίας τρόπος	ἐπὶ	πάντων ἁρμόσει τῶν προσιόντων τῷ
[16]	ἀρχὴ τῆς ἀναστάσεως δι´ ἑνὸς	ἐπὶ	πᾶσαν διατείνει τὴν ἀνθρωπότητα. ὁ
[26]	ἅμα καὶ ἀγαθὸς καὶ σοφὸς	ἐπὶ	σωτηρίᾳ τοῦ καταφθαρέντος τῇ ἐπινοίᾳ
[5]	οὕτως οὖν καὶ τὸν ἄνθρωπον	ἐπὶ	τῇ τῶν θείων ἀγαθῶν ἀπολαύσει
[16]	ἀνθρώπινον χάρις ἀνακληθείη, καὶ πάλιν	ἐπὶ	τὴν ἀίδιον ἐπανέλθοιμεν ζωήν, τῆς
[29]	ὑφέρπῃ τοὺς πόρους, πρὶν ἅπαν	ἐπὶ	τὴν ἐπιφάνειαν ἐκκαλυφθῆναι τὸ παρὰ
[32]	σωματικὴν ὑποδύεται γένεσιν, ἀλλ´ ἡμᾶς	ἐπὶ	τὴν ζωὴν ἐκ τοῦ θανάτου
[35]	μετὰ τὴν ὑπόγειον θέσιν τριταῖος	ἐπὶ	τὴν ζωὴν πάλιν ἀνέδραμεν, οὕτω
[28]	μία ἐστί, δι´ ἧς παράγεται	ἐπὶ	τὴν ζωὴν τὸ γεννώμενον, τίνα
[35]	ἐν τῷ θανάτῳ καταδυείς, πάλιν	ἐπὶ	τὴν ἰδίαν ἀναλύειν μακαριότητα. εἰ
[15]	σκότος καὶ θάνατος· οὕτω καὶ	ἐπὶ	τῆς ἀρετῆς οὐκ ἄν τις
[10]	τῆς θεότητος περιελήφθη; οὐδὲ γὰρ	ἐπὶ	τῆς ἡμετέρας ζωῆς ἐντὸς κατακλείεται
[27]	ἀσχολία. τὸ μὲν γὰρ ἀπρεπὲς	ἐπὶ	τῆς θεότητος ἴσον, εἴπερ ὅλως
[10]	λαβεῖν; ὡς γὰρ τὸ πῦρ	ἐπὶ	τῆς λαμπάδος ὁρᾶται τῆς ὑποκειμένης
[38]	ὃν δι´ ὀλίγου μὲν καὶ	ἐπὶ	τῆς παρούσης ἐκθησόμεθα πραγματείας. τοῖς
[20]	τὴν διάνοιαν φέρει. ἀκόλουθον τοίνυν	ἐπὶ	τῆς παρούσης οἰκονομίας μὴ τὸ
[39]	εἰς ὅ τι προέλθῃ, ἀλλ´	ἐπὶ	τῆς τελειότητος τοῦ ἀγαθοῦ μένον
[39]	πρὸς ἑαυτὴν ἔχει· καὶ ὥσπερ	ἐπὶ	τῆς τῶν σωμάτων κατασκευῆς πάντα
[10]	λόγος μὲν διακρίνει τό τε	ἐπὶ	τῆς ὕλης πῦρ καὶ τὴν
[2]	ἐκ τῶν καθ´ ἡμᾶς ἀναγωγικῶς	ἐπὶ	τῆς ὑπερκειμένης ἔγνωμεν φύσεως, κατὰ
[27]	γίγνοιτο. ἀλλ´ ὁ ἀληθὴς λόγος	ἐπὶ	τῆς ὑψηλῆς ἀξίας οὔτε κάτω
[24]	οὐκ ἄν τις θαύματος ἄξιον	ἐπὶ	τῆς φλογὸς ἡγήσαιτο τὸ φυσικῶς
[8]	ζωῆς προσαγορεύομεν θάνατον, οὕτως καὶ	ἐπὶ	τῆς ψυχῆς τὸν τῆς ἀληθοῦς
[21]	ἐφ´ ἑαυτῆς μένειν ἀκίνητον, ἀλλ´	ἐπί	τι πάντως ἡ προαίρεσις ἵεται,
[32]	πρὸς τὸν πεπτωκότα ὁ ἑστὼς	ἐπὶ	τὸ ἀνορθῶσαι τὸν κείμενον; ὁ
[24]	τῆς τοῦ πυρὸς οὐσίας ἡ	ἐπὶ	τὸ ἄνω φορά, καὶ οὐκ
[24]	ὄντων οἰκονομία τοσοῦτον ὅσον ἡ	ἐπὶ	τὸ ἀσθενὲς τῆς φύσεως ἡμῶν
[35]	γὰρ ὅσα δι´ ἀναστάσεως τὴν	ἐπὶ	τὸ εἶναι πάλιν ἐπάνοδον δέχεται,
[21]	τῆς κατὰ τὸ φαινόμενον ἀπάτης	ἐπὶ	τὸ ἐναντίον ἡμᾶς ἀπορρυῆναι, οἷόν
[13]	ἂν ἔχοι κατὰ τὸ ἀκόλουθον	ἐπὶ	τὸ ἕτερον τῇ ἀπιστίᾳ χρήσασθαι,
[27]	κτίσις πᾶσα κατὰ τὸ ἴσον	ἐπὶ	τὸ κάτω ἀφέστηκε, καὶ ὁμοτίμως
[24]	φυσικῶς ἐνεργούμενον· εἰ δὲ ῥέουσαν	ἐπὶ	τὸ κάτω καθ´ ὁμοιότητα τῶν
[24]	τῆς κινήσεως ἐκβαίνει τὴν φύσιν,	ἐπὶ	τὸ κάτω φερόμενον· οὕτως καὶ
[39]	ἂν εἴη ἐν ἐλπίδι τῆς	ἐπὶ	τὸ κρεῖττον μεταστάσεως, πρὸς ἑαυτὸν
[26]	ὁ δὲ σκοπὸς τῶν γιγνομένων	ἐπὶ	τὸ κρεῖττον τὴν παραλλαγὴν ἔχει.
[35]	τῆς τοιαύτης μυήσεως· ἀλλὰ τὴν	ἐπὶ	τὸ μακάριόν τε καὶ θεῖον
[11]	τρόπον, οὕτω κἀκεῖ διαφέρειν μὲν	ἐπὶ	τὸ μεγαλοπρεπέστερον τὴν θείαν φύσιν
[23]	τὴν ἠρέμα διὰ τῶν θαυμάτων	ἐπὶ	τὸ μεῖζον διαλάμπουσαν δύναμιν κατανοήσας,
[32]	τῆς φύσεως ἐκ τοῦ μέρους	ἐπὶ	τὸ ὅλον συνεκδιδομένη. τί οὖν
[6]	ἀξίαν ὡμοιωμένη. τὸ δ´ ὅπως	ἐπὶ	τὸ πάθος κατερρύη τοῦ φθόνου
[32]	φύσεως, ἡ τοῦ μέρους ἀνάστασις	ἐπὶ	τὸ πᾶν διεξέρχεται, κατὰ τὸ
[16]	τῆς ἀρχῆς κατὰ τὸ ἀκόλουθον	ἐπὶ	τὸ πέρας εὐοδουμένης. ἐν γὰρ
[29]	ἀρχαῖς οὔσης τῆς κακίας τὴν	ἐπὶ	τὸ πλέον αὐτῆς πρόοδον ὑπετέμετο;
[23]	γινομένην, τήν τε τῶν τεθνηκότων	ἐπὶ	τὸν βίον ἀνάλυσιν, καὶ τὴν
[28]	λέγει, ἡ δὲ τοῦ ἀνθρώπου	ἐπὶ	τὸν βίον εἴσοδος μία ἐστί,
[28]	διαβολῆς, ἢ οὕτω γ´ ἂν	ἐπὶ	τὸν δημιουργὸν ἡ κατηγορία τῆς
[33]	ἀκόλουθον ἦν τῆς πρώτης γενέσεως	ἐπὶ	τὸν θνητὸν παραγούσης βίον ἑτέραν
[30]	τὸ τοιοῦτον ἔγκλημα μετατεθείη, οὐκ	ἐπὶ	τὸν κεκληκότα πρὸς συγκατάθεσιν. οὐδὲ
[39]	χωρῆσαι τοῦ μυστηρίου τὸν λόγον	ἐπὶ	τὸν μητρῷον κόλπον τοῖς λογισμοῖς
[12]	τῶν ὄντων καταλαμβάνομεν, οὕτως καὶ	ἐπὶ	τοῦ διὰ σαρκὸς ἡμῖν φανερωθέντος
[34]	ἐπιτελεῖσθαι τὸ ἐνεργούμενον. εἰ γὰρ	ἐπὶ	τοῦ ἑτέρου τῆς ἀνθρωποποιίας εἴδους
[1]	ἐκ τῆς ὁμωνυμίας τοιαύτην καὶ	ἐπὶ	τοῦ θεοῦ τὴν ζωὴν ἢ
[20]	τῶν θεοπρεπῶν ὑπολήψεων. ζητοῦμεν πάντως	ἐπὶ	τοῦ θεοῦ τῆς ἀγαθότητος τὰ
[32]	ἀναστάσεως συνεπαρθεὶς τῇ θεότητι, ὥσπερ	ἐπὶ	τοῦ καθ´ ἡμᾶς σώματος ἡ
[20]	εἶναι, καλῶς ἂν ἔχοι καὶ	ἐπὶ	τοῦ λόγου τῆς κατὰ ἄνθρωπον
[30]	πρὸς τὴν ἀλήθειαν. ὥσπερ γὰρ	ἐπὶ	τοῦ ὄφεως, εἰ κατὰ κεφαλῆς
[30]	κεκληκότα πρὸς συγκατάθεσιν. οὐδὲ γὰρ	ἐπὶ	τοῦ Πέτρου κατ´ ἀρχὰς τὸν
[16]	τῆς διαλύσεως ἡμῶν ἐκρυείσης, οἷον	ἐπὶ	τοῦ ὑγροῦ συμβαίνει, περιτρυφθέντος αὐτῷ
[33]	εὐχὴ καὶ δυνάμεως θείας ἐπίκλησις	ἐπὶ	τοῦ ὕδατος γινομένη ζωῆς ἀρχηγὸς
[15]	ὡς οὐκ ἐξὸν αὐτῷ μένοντι	ἐπὶ	τοῦ ὕψους τῆς θεικῆς δόξης,
[30]	ἐλευθερίᾳ τῆς διανοίας κείμενον. οὐκοῦν	ἐπὶ	τοὺς μὴ προσαχθέντας τῇ πίστει
[5]	τε καὶ ἀπολαύοντος. εἰ τοίνυν	ἐπὶ	τούτοις ὁ ἄνθρωπος εἰς γένεσιν
[32]	ἀριθμεῖσθαι τὰς προβολάς, ὅτι ὁ	ἐπὶ	τούτου ἐν τῷ καιρῷ τῆς
[10]	τὰ συναμφότερα γίνεται, οὕτω καὶ	ἐπὶ	τούτου· καί μοι μηδεὶς τὸ
[33]	ὑγρὸν μεταβαίνει. τὸ ἴσον καὶ	ἐπὶ	τούτου φαμὲν μηδὲν εἶναι θαυμαστὸν
[40]	λέξω καὶ οὐκ ἀποτραπήσομαι, ὅτι	ἐπὶ	τούτων τὸ ὕδωρ ὕδωρ ἐστίν,
[22]	οὗτος δέ ἐστί τις τὸ	ἐπὶ	τῷ κρατοῦντι ποιήσασθαι πᾶν ὅπερ
[18]	δὲ κατὰ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην	ἐπὶ	τῷ τοῦ Χριστοῦ ὀνόματι ναούς
[20]	τὴν φιλανθρωπίαν ποιούσης. καὶ γὰρ	ἐπὶ	τῶν ἀρρώστως διακειμένων πολλοὶ μὲν
[0]	αὐτῶν χαρακτηριζόμενα λέγοι, ἀνάγκη πᾶσα	ἐπὶ	τῶν μηδεμιᾷ παραλλαγῇ διακρινομένων ἀλλ´
[29]	εὐεργεσίαν ἡμῶν ἀναβολή. καὶ γὰρ	ἐπὶ	τῶν σωματικῶν νοσημάτων, ὅταν τις
[8]	τῆς μακαριότητος ἐκείνης ἀπεγυμνώθησαν, δερματίνους	ἐπιβάλλει	χιτῶνας τοῖς πρωτοπλάστοις ὁ κύριος·
[8]	γὰρ χιτὼν τῶν ἔξωθεν ἡμῖν	ἐπιβαλλομένων	ἐστί, πρὸς καιρὸν τὴν ἑαυτοῦ
[10]	οὐρανῶν ἀνιοῦσα, καὶ τῶν ἀβύσσων	ἐπιβατεύουσα,	καὶ τῷ πλάτει τῆς οἰκουμένης
[8]	προμηθείας μετὰ ταῦτα τοῖς ἀνθρώποις	ἐπιβεβληκέναι	τὸν τὴν κακίαν ἡμῶν ἰατρεύοντα,
[22]	ὑπὲρ ἐκείνων ἔξεστι τὴν ἐλευθερίαν	ἐπιβοήσασθαι,	κἂν εὐπατρίδαι τινὲς ὦσιν οἱ
[8]	ἐκ τῆς τῶν νεκρῶν δερμάτων	ἐπιβολῆς	τῆς ψυχῆς οὐχ ἅπτεται. πῶς
[26]	ὁ ἐπιβουλεύων καὶ ὁ τὸν	ἐπιβουλευθέντα	ἰώμενος· ἀλλ´ ὁ μὲν τὸ
[26]	τὸ πρὸς ἕτερον τὰς τῶν	ἐπιβουλευομένων	ἐλπίδας τρέπειν καὶ ἄλλο παρὰ
[26]	παραμίγνυσι τὸ φάρμακον καὶ ὁ	ἐπιβουλεύων	καὶ ὁ τὸν ἐπιβουλευθέντα ἰώμενος·
[6]	ἂν εὐάλωτος αὐτῷ πρὸς τὴν	ἐπιβουλὴν	κατασταίη. καὶ ὥσπερ ἐπὶ λύχνου
[8]	τοῦτο δὲ πλῆρες ἔκ τινος	ἐπιβουλῆς	γεγενῆσθαι τετηκότος μολίβδου, τὸν δὲ
[37]	ὥσπερ γὰρ οἱ δηλητήριον δι´	ἐπιβουλῆς	λαβόντες ἄλλῳ φαρμάκῳ τὴν φθοροποιὸν
[18]	ἐν ταῖς ζωοθυσίαις καὶ τοῖς	ἐπιβωμίοις	μιάσμασιν; ἀφ´ οὗ δέ, καθώς
[40]	διὰ τῆς ὁμωνυμίας πρὸς τὸ	ἐπίγειον	τοῦτο θηρίον ἀποφερέσθω τῇ διανοίᾳ·
[32]	τῶν ἐπουρανίων καὶ ὑποχθονίων ὀνομάσας	ἐπίγειον.	τοῦτο μεμαθήκαμεν περὶ τοῦ σταυροῦ
[27]	δύναμιν ὑποβέβηκεν, ὥστε, εἰ τὴν	ἐπίγειον	φύσιν ἀναξίαν τῆς πρὸς τὸ
[27]	ἡμῶν ἡ διόρθωσις, εἰ τοῦ	ἐπιγείου	ζῴου νενοσηκότος ἕτερόν τι τῶν
[27]	τὸ ἄδοξον οὐρανίῳ σώματι ἢ	ἐπιγείῳ	συσχηματισθῆναι τὸ θεῖον. τοῦ γὰρ
[32]	πᾶν γόνυ κάμψει ἐπουρανίων καὶ	ἐπιγείων	καὶ καταχθονίων. ἐνταῦθα τὴν μέσην
[28]	διαθρυλλοῦσι, καὶ οἴονται διὰ τούτων	ἐπιγέλαστον	ποιεῖν τὸ μυστήριον, ὡς ἀπρεπὲς
[8]	τῇ δὲ στερήσει τοῦ φωτὸς	ἐπιγενέσθαι	τὸ σκότος, τῇ δὲ τῆς
[8]	καὶ τὰς ἀκροχορδόνας παρὰ φύσιν	ἐπιγενομένας	τῷ σώματι διὰ τομῆς ἢ
[28]	πρὸς τὸ λεῖπον διὰ τῶν	ἐπιγινομένων	ἑαυτὴν ἀντεισαγούσης τῆς φύσεως. τί
[15]	πάσχομεν, ἀπὸ τούτων τὸν εὐεργέτην	ἐπιγινώσκομεν·	πρὸς γὰρ τὰ γινόμενα βλέποντες,
[11]	καὶ τὸν τῆς ἑνώσεως οὐκ	ἐπιγινώσκομεν	τρόπον, οὕτω κἀκεῖ διαφέρειν μὲν
[15]	θεόθεν γινομένας εὐεργεσίας, ἐκ ποίων	ἐπιγνώσῃ	τὸ θεῖον οὐκ ἂν εἰπεῖν
[5]	ἦν ἡ κακία, θεὸν ἑαυτῆς	ἐπιγραφομένη	ποιητὴν καὶ πατέρα· ἀλλ´ ἐμφύεταί
[18]	τοι περιττὸν ἴσως ἐστὶ θεὸν	ἐπιδεδημηκέναι	τῷ βίῳ πιστεύσαντας διαβάλλειν τὴν
[26]	καὶ τῶν μηδὲ τὴν ἀρχὴν	ἐπιδεηθέντων	καθάρσεως. ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα
[24]	λόγῳ τῆς καθ´ ἡμᾶς οἰκονομίας	ἐπιδεικνύμενα.	ἡ ἀγαθότης ἐν τῷ προελέσθαι
[0]	ἐν τοῖς αὐτοῖς θεωρουμένων ἢ	ἐπιδεῖξαι	τὸ ἴδιον ἤ, εἰ μηδὲν
[35]	ἑτέρου τῶν καθαρσίων εἴδους οὐκ	ἐπιδέονται·	οἱ δὲ ταύτης ἀμύητοι τῆς
[18]	πᾶσιν ἀνθρώποις, διὰ τῆς ἀνθρωπίνης	ἐπιδημήσασα	φύσεως, πάντα καπνοῦ δίκην εἰς
[18]	ἀλήθειαν οὐ μικρὰ τῆς θείας	ἐπιδημίας	ἀπόδειξις ἡ καὶ πρὸ τῆς
[18]	τε καὶ ἀναμφίβολον τῆς θείας	ἐπιδημίας	ἔχοντες τὴν ἀπόδειξιν. τὸ δὲ
[27]	ὁ ἀνθρώπινος ἐπολιτεύετο βίος, πῶς	ἐπιζητεῖ	τις ἐκεῖθεν τῷ θεῷ περιπλακῆναι
[24]	σοφίας τὴν ἀπόδειξιν ἔχει. ~Ἀλλ´	ἐπιζητεῖν	εἰκὸς τὸν τῇ ἀκολουθίᾳ τῶν
[17]	κατὰ τὸ ἐγχωροῦν καὶ τῶν	ἐπιζητουμένων	ἐξευρεῖν τὴν λύσιν τοῖς προλαβοῦσι
[24]	ὡς ἂν εὔληπτον γένοιτο τῷ	ἐπιζητοῦντι	ὑπὲρ ἡμῶν τὸ ἀντάλλαγμα, τῷ
[38]	πραγματείας. τοῖς δὲ τὸν τελεώτερον	ἐπιζητοῦσι	λόγον ἤδη προεξεθέμεθα ἐν ἑτέροις
[12]	πεφανερῶσθαι ἡμῖν ὁ τὰς ἀποδείξεις	ἐπιζητῶν	πρὸς τὰς ἐνεργείας βλεπέτω. καὶ
[35]	τὸ ὕδωρ πρὸς τὸ ἀκινδύνως	ἐπιθιγγάνειν,	εἰ βούλοιτο, ἀπειροπλασίως τῇ θείᾳ
[40]	τῆς κακίας ἐπιμένεις γνωρίσμασι, μάτην	ἐπιθρυλεῖς	σεαυτῷ τὴν ἄνωθεν γέννησιν. ἐρεῖ
[40]	ἐν τοῖς αὐτοῖς ὤν, ἔπειτα	ἐπιθρυλῶν	ἑαυτῷ διὰ τοῦ βαπτίσματος τὴν
[40]	ὀνομάτων κατονομάζουσι πλεονέκτην, τῶν ἀλλοτρίων	ἐπιθυμητήν,	ἀπὸ συμφορῶν ἀνθρωπίνων τρυφῶντα. ὁ
[23]	τὸ μεῖζον διαλάμπουσαν δύναμιν κατανοήσας,	ἐπιθυμητὸν	μᾶλλον ἢ φοβερὸν τὸ φανὲν
[5]	τε τὸ ὑπερκείμενον καὶ ἐν	ἐπιθυμίᾳ	τῆς θείας ἀιδιότητος εἴη. ταῦτά
[5]	τούτων πρὸς τὸ οἰκεῖον τὴν	ἐπιθυμίαν	ἔχοι. ἐπεὶ οὖν ἓν τῶν
[21]	ἵεται, τῆς πρὸς τὸ καλὸν	ἐπιθυμίας	αὐτὴν φυσικῶς ἐφελκομένης εἰς κίνησιν·
[23]	δι´ ἀκολούθου στοχασμόν τινα τῆς	ἐπιθυμίας	αὐτοῦ λαβεῖν, εἰ τὰ πρόδηλα
[21]	τῆς πρὸς τὸ ὄντως ἀγαθὸν	ἐπιθυμίας	διαψευσθεὶς ὁ νοῦς πρὸς τὸ
[32]	εἰδεῖεν ἂν οἱ τῶν κρυπτῶν	ἐπιίστορες.	ὃ δ´ οὖν εἰς ἡμᾶς
[34]	ἀλλὰ μὴν ἀεὶ παρέσεσθαι τοῖς	ἐπικαλουμένοις	ἐπήγγελται, καὶ ἐν μέσῳ τῶν
[36]	δὲ ὄντα, παρεῖναι καὶ τοῖς	ἐπικαλουμένοις	τὴν ζωτικὴν αὐτοῦ δύναμιν, παρόντα
[11]	φύσιν πρὸς τὴν θνητὴν καὶ	ἐπίκηρον	ὁμολογοῦμεν, τὸν δὲ τῆς ἀνακράσεως
[5]	ζωῆς τὸ ἀίδιον; ὠκύμορον, ἐμπαθές,	ἐπίκηρον,	πρὸς πᾶσαν παθημάτων ἰδέαν κατά
[1]	ἡμετέρα φύσις ἐπίκηρος οὖσα καὶ	ἐπίκηρον	τὸν λόγον ἔχει, οὕτως ἡ
[7]	ἐστίν, ὁ λυπηρὸς οὗτος καὶ	ἐπίκηρος	βίος οὐκέτ´ ἄν, φησίν, εἰς
[1]	ἀλλ´ ὥσπερ ἡ ἡμετέρα φύσις	ἐπίκηρος	οὖσα καὶ ἐπίκηρον τὸν λόγον
[37]	διὰ τοῦτο κατέμιξεν ἑαυτὸν τῇ	ἐπικήρῳ	φύσει, ἵνα τῇ τῆς θεότητος
[34]	τῶν γεννώντων ὁρμαί, κἂν μὴ	ἐπικληθῇ	παρ´ αὐτῶν δι´ εὐχῆς τὸ
[34]	γινομένοις αὐτὸν κατὰ πάντα καιρὸν	ἐπικλήσεως.	ὥσπερ γὰρ ἑκάστου τῶν ὄντων
[33]	φασίν, εὐχὴ καὶ δυνάμεως θείας	ἐπίκλησις	ἐπὶ τοῦ ὕδατος γινομένη ζωῆς
[35]	καθάρσιον, οὐχ ὕδωρ μυστικόν, οὐκ	ἐπίκλησις	θείας δυνάμεως, οὐχ ἡ ἐκ
[33]	πρὸς θεὸν καὶ χάριτος οὐρανίας	ἐπίκλησις	καὶ ὕδωρ καὶ πίστις ἐστὶ
[27]	ἡ περὶ τὰ μηδὲν ἡμῖν	ἐπικοινωνοῦντα	τῆς θείας δυνάμεως ἀσχολία. τὸ
[30]	θεὸν αἰτιῷτο τοῦ μὴ πάντων	ἐπικρατῆσαι	τὸν λόγον; ὁ γὰρ τοῦ
[27]	ἴσης διήκειν τὴν τὸ πᾶν	ἐπικρατοῦσαν	δύναμιν ὑπονοήσαιμεν, ἀλλ´ ἔν τισι
[32]	διὰ τοῦτο πρὸς τὸ ἡμέτερον	ἐπικύψας	πτῶμα, τοσοῦτον τῷ θανάτῳ προσήγγισεν,
[6]	ἀμαύρωσιν τῆς εὐλογίας ἐποίησεν, ἧς	ἐπιλειπούσης	ἐξ ἀνάγκης τὸ ἀντικείμενον ἀντεισέρχεται.
[8]	δὲ ἀνθρώπου ποιητὴν ὀνομάσαντες οὐκ	ἐπιλελήσμεθα	τῶν ἐν τῷ προοιμίῳ πρὸς
[23]	θήλην ἐκ παρθενίας, καὶ ἄνωθεν	ἐπιμαρτυρούσας	τῷ ὑπερφυεῖ τῆς ἀξίας ἐκ
[17]	οὐ νομοθετοῦσι τὸν τρόπον τῆς	ἐπιμελείας	οἱ κάμνοντες, οὐδὲ περὶ τοῦ
[40]	εἰ δὲ τοῖς τῆς κακίας	ἐπιμένεις	γνωρίσμασι, μάτην ἐπιθρυλεῖς σεαυτῷ τὴν
[25]	ἡμέτερον τῇ πρὸς τὸ θεῖον	ἐπιμιξίᾳ	γένηται θεῖον, ἐξαιρεθὲν τοῦ θανάτου
[14]	αὐτοῦ τῇ πρὸς τὸ ταπεινὸν	ἐπιμιξίᾳ	συνευτελίζεσθαι. ~Οὐκ ἀποροῦμεν καὶ πρὸς
[27]	τι τῶν οὐρανίων τὴν θείαν	ἐπιμιξίαν	ἐδέξατο; οὐκ ἔστι γὰρ θεραπευθῆναι
[35]	καὶ πάσης τῆς κατὰ κακίαν	ἐπιμιξίας	ἀλλότριον ἀναστοιχειωθῆναι τὸν ἄνθρωπον. ἀλλ´
[35]	τῶν κεχωρισμένων ἐπάνοδος τῆς ἀλλοτρίας	ἐπιμιξίας	καθαρεύουσα γένοιτο· ἐπὶ δὲ τῶν
[4]	δείκνυται. ἀρκεῖ δὲ μιᾶς μαρτυρίας	ἐπιμνησθέντας	τοῖς φιλοτιμοτέροις καταλιπεῖν τῶν πλειόνων
[23]	φθόνῳ πρὸς μὲν τὸ ἀγαθὸν	ἐπιμύσας,	τὸν δὲ τῆς κακίας ζόφον
[26]	ἀπάτην τινὰ τὴν τοιαύτην μέθοδον	ἐπινενοῆσθαι	ὑπὲρ ἡμῶν τῷ θεῷ· τὸ
[6]	ἄλληλα τῶν στοιχείων οὔσης ἐναντιώσεως,	ἐπινενόηταί	τις ἁρμονία διὰ τῶν ἐναντίων
[5]	τοῦ κόσμου μερῶν μὴ ἄλλην	ἐπινοεῖν	αἰτίαν τινὰ τῆς συστάσεως, ἀλλ´
[8]	ἀποσφαγέντων τε καὶ δαρέντων ζῴων	ἐπινοεῖται	αὐτοῖς ἡ περιβολή; ἀλλ´, ἐπειδὴ
[35]	τι τοιοῦτον καὶ ἐν ἡμῖν	ἐπινοηθῆναι	ὁμοίωμα. τίς οὖν ἐστὶν ἡ
[22]	τυραννικόν, ἀλλὰ τὸν δίκαιον τρόπον	ἐπινοηθῆναι	τῆς ἀνακλήσεως. οὗτος δέ ἐστί
[35]	αὐτῇ καὶ ὁμόφυλον, ἀναγκαῖον ἦν	ἐπινοηθῆναί	τινα τρόπον, ἐν ᾧ τις
[23]	περιβολῆς χωρητὴν τὴν θείαν δύναμιν	ἐπινοῆσαι	γενέσθαι, ὡς ἂν ἡ ὑπὲρ
[35]	ὁμοίωμα. τίς οὖν ἐστὶν ἡ	ἐπίνοια	δι´ ἧς καὶ ἐν ἡμῖν
[26]	ἐπὶ σωτηρίᾳ τοῦ καταφθαρέντος τῇ	ἐπινοίᾳ	τῆς ἀπάτης ἐχρήσατο, οὐ μόνον
[0]	εἴτε κατὰ τὴν τοῦ ἀγαθοῦ	ἐπίνοιαν,	εἴτε κατὰ τὸ σοφόν τε
[23]	δείκνυσι· τὸ δὲ χωρητὸν δι´	ἐπινοίας	ποιῆσαι τῷ ἐχθρῷ τὸ ἀχώρητον
[6]	ἐμμίξειε τῷ ἐλαίῳ διὰ τῆς	ἐπινοίας	ταύτης ἀμαυρώσει τὴν φλόγα, οὕτως
[6]	εἰς εὕρεσιν τῶν κατὰ κακίαν	ἐπινοουμένων	συνεργὸν ποιησάμενος, εὐμηχάνως περιέρχεται δι´
[30]	διακονοῦντες τὸν λόγον ἐκ θείας	ἐπιπνοίας	ἀθρόως ἐγένοντο, ὡς ἂν μηδεὶς
[7]	ἀπάτην ἰσχύν τινα διὰ τῆς	ἐπιπολαίου	πιθανότητος ἔχειν δοκεῖ· τοῖς δὲ
[26]	ἡ τοῦ νοσήματος κάθαρσις, κἂν	ἐπίπονος	ᾖ. ~Ἀκόλουθον δὲ πάντως τὸν
[26]	τῇ καθάρσει τὴν φύσιν, κἂν	ἐπίπονος	ἡ διάκρισις ᾖ. οὐκοῦν οὐδ´
[8]	παθημάτων κοινωνίας ἀποσαρκωθείσαις ὑλώδη περιττώματα	ἐπιπωροῦται,	ἐν τῷ καιρῷ τῆς κρίσεως
[2]	ὁμοιότητα τοῦ ἡμετέρου πνεύματος ἔξωθεν	ἐπιρρεῖν	τῷ θεῷ καὶ ἐν αὐτῷ
[37]	οὐκ ἔχει, ἀλλὰ διὰ τῆς	ἐπιρρεούσης	αὐτῇ δυνάμεως συνέχει τε ἑαυτὴν
[7]	ᾧ πρὸς πονηρίαν ἡ φύσις	ἐπιρρεπῶς	ἔχει. ταῦτα γὰρ πάντα καὶ
[16]	ἡ αὔξησις, ἡ διὰ τοῦ	ἐπιρρύτου	τε καὶ ἀπορρύτου τῆς τροφῆς
[28]	εἰς τὸν βίον παρόδου οἱ	ἐπισκεφθῆναι	μὲν παρὰ τῆς θείας δυνάμεως
[8]	ἡμῶν τῇ νεκρότητι σβέννυσθαι. οὐκοῦν	ἐπισκεψάσθω	διὰ τοῦ σκυθρωποῦ τούτου τὴν
[28]	κρίνοντες, πρὸς δὲ τὸν τῆς	ἐπισκέψεως	τρόπον δυσαρεστούμενοι, οὐκ εἰδότες ὅτι
[15]	ἀνάξια τὸν θεὸν δυσωπῆσαι πρὸς	ἐπίσκεψιν	τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καταβῆναι, οὕτως
[15]	ἀρετῇ κατὰ τὸ ἐναντίον ἀντικαθέστηκεν,	ἐπισκεψώμεθα.	ὡς φωτὶ σκότος καὶ θάνατος
[37]	δυνάμει ἦν, ἡγιάσθη δὲ τῇ	ἐπισκηνώσει	τοῦ λόγου τοῦ σκηνώσαντος ἐν
[12]	τὰς κατὰ τὸν κόσμον οἰκονομίας	ἐπισκοποῦντες	καὶ τὰς εὐεργεσίας τὰς θεόθεν
[18]	δι´ αἰνιγμάτων τοῖς μυστικῶς ἐπαίειν	ἐπισταμένοις	διῄρηται, μέχρι τότε κατὰ τὴν
[12]	ἑαυτὴν ἐπανάγειν, θεοῦ τὸ πάσης	ἐπιστατεῖν	ὁμοιοτρόπως τῆς κτίσεως, γῆς, θαλάσσης,
[27]	τὸ ἴσον τὴν τοῦ παντὸς	ἐπιστατοῦσαν	δύναμιν ὑποβέβηκεν, ὥστε, εἰ τὴν
[6]	τινὸς παρὰ τῆς τῶν πάντων	ἐπιστατούσης	ἐξουσίας προσνεμηθείσης, ἦν τις δύναμις
[6]	ἁρμοζομένη παρὰ τῆς τοῦ παντὸς	ἐπιστατούσης	σοφίας, καὶ οὕτως πάσης γίνεται
[8]	ἔχοντα δὲ τοῦ κεραμεύειν τὴν	ἐπιστήμην	περιθρύψαι τῷ μολίβδῳ τὸ ὄστρακον·
[33]	καὶ διανοητικόν ἐστι, νοῦ καὶ	ἐπιστήμης	δεκτικόν· ἐκεῖνο δὲ ὑγρᾷ τινὶ
[40]	οὔτε τὸ διανοητικὸν οὔτε τὸ	ἐπιστήμης	δεκτικὸν οὐδὲ ἄλλο τι τῶν
[15]	οὔτε τὸ διανοητικόν, οὔτε τὸ	ἐπιστήμης	δεκτικόν, οὔτε ἄλλο τι τοιοῦτον,
[5]	τοῦ θεοῦ λόγος, ἢ ἕξις	ἐπιστήμης	τινὸς ἢ σοφίας, ἀλλὰ κατ´
[5]	ἀτεχνίαν τῇ ἀρχῇ τοῦ παντὸς	ἐπιστήσουσιν.	εἰ δὲ τοῦτο ἄτοπόν τε
[6]	μετ´ αὐτὴν κατὰ τὸ ἀκόλουθον	ἐπισυμβαινόντων	αἰτίαν εἶναι, οἷον τῇ ὑγείᾳ
[6]	σκιὰν τῇ ἀναχωρήσει τῆς ἀκτῖνος	ἐπισυμβαίνουσαν.	ἐπειδὴ τοίνυν ἡ ἄκτιστος φύσις
[8]	ῥευστῷ τῆς φύσεως κατ´ ἀνάγκην	ἐπισυμβαίνουσι,	κακῶν ποιητὴν τὸν θεὸν ὀνομάζειν,
[34]	τῆς ἀποδείξεως τοῦ κατὰ θεὸν	ἐπιτελεῖσθαι	τὸ ἐνεργούμενον. εἰ γὰρ ἐπὶ
[34]	διὰ τῆς εὐχῆς συμμαχία, μᾶλλον	ἐπιτελὲς	ἔσται τὸ σπουδαζόμενον; καθάπερ γὰρ
[5]	κατά τε σῶμα καὶ ψυχὴν	ἐπιτήδειον,	ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα λέγων
[5]	γενέσθαι, ἀναγκαίως τοιοῦτος κατασκευάζεται, ὡς	ἐπιτηδείως	πρὸς τὴν τῶν ἀγαθῶν μετουσίαν
[21]	ἐν ᾧ κινδυνεύεται ἢ τὸ	ἐπιτυχεῖν	τοῦ ὄντως καλοῦ, ἢ τὸ
[35]	ἀμηχανοῦντες, εἴ τινος ἐμπείρως ἔχοντος	ἐπιτύχοιεν,	κατόπιν ἑπόμενοι τὰς ποικίλας τε
[20]	βούλεσθαι τῶν τῷ θεῷ πρεπόντων	ἐπιφαίνεσθαι	τοῖς γεγενημένοις, τὸ δὲ μὴ
[29]	πόρους, πρὶν ἅπαν ἐπὶ τὴν	ἐπιφάνειαν	ἐκκαλυφθῆναι τὸ παρὰ φύσιν ἐγκείμενον,
[8]	τῆς μυρμηκίας τομὴ δριμύσσει τὴν	ἐπιφάνειαν·	τὸ γὰρ παρὰ φύσιν ἐμφυὲν
[23]	παραποδισθείη τῷ φόβῳ τῆς θεικῆς	ἐπιφανείας,	πάντων κατὰ ταὐτὸν τὴν ἀπόδειξιν
[12]	φανερωθέντος θεοῦ ἱκανὴν ἀπόδειξιν τῆς	ἐπιφανείας	τῆς θεότητος τὰ κατὰ τὰς
[23]	Μωσέως θαυματουργίαν, ἀλλ´ ἄνω τῆς	ἐπιφανείας	τοῦ ὕδατος ὑποχερσουμένης τῇ βάσει,
[34]	τοῦ τὴν διὰ σαρκὸς ἡμῖν	ἐπιφανεῖσαν	δύναμιν ἀληθῶς θείαν εἶναι τοῦ
[18]	ἢ διανοίᾳ δουλεύοντες, οὔτε τὴν	ἐπιφανεῖσαν	ἐδέξαντο χάριν, καὶ τὰ σεμνὰ
[40]	τῆς δωρεᾶς τοῦ ἁγίου πνεύματος	ἐπιφανείσης	τῷ γιγνομένῳ, ὅταν μὴ μόνον
[24]	καὶ τῷ σκότῳ τοῦ φωτὸς	ἐπιφανέντος	ἐξαφανισθῇ τὸ τῷ φωτὶ καὶ
[34]	τὸ σπουδαζόμενον; καθάπερ γὰρ οἱ	ἐπιφαῦσαι	τὸν ἥλιον αὐτοῖς εὐχόμενοι τῷ
[35]	τῆς φύσεως, τὸ ὕδωρ τρὶς	ἐπιχεάμενοι	καὶ πάλιν ἀναβάντες ἀπὸ τοῦ
[35]	πέρας, ἀντὶ γῆς τὸ ὕδωρ	ἐπιχεάμενος	καὶ ὑποδὺς τὸ στοιχεῖον ἐν
[29]	τούτου δι´ ἑτέρων πάλιν κακίζειν	ἐπιχειροῦσι	τὸν λόγον καί φασιν, εἰ
[6]	ἀπὸ τῆς γῆς τὸν ἄνθρωπον	ἔπλασε	καὶ διὰ τῆς ἰδίας ἐμπνεύσεως
[23]	αὐτῆς φύσιν σιτοποιοῦσα τὴν χρείαν	ἐπλήρου,	ἀλλ´ ἐκ τῶν ἀρρήτων ταμείων
[37]	ἡ τοῦ λόγου χάρις ἅγιον	ἐποίει	τὸ σῶμα ᾧ ἐκ τοῦ
[27]	καταμιγνύμενος τῷ σκοπῷ τῆς ὠφελείας	ἐποιεῖτο	τὴν συνανάκρασιν. ἔνθα τοίνυν τὸ
[18]	τοῦ νόμου προεδιδάχθησαν, καὶ προτιμοτέραν	ἐποιήσαντο	τῆς εἰς τὸν φανέντα πίστεως
[6]	τινὰ καὶ ἀμαύρωσιν τῆς εὐλογίας	ἐποίησεν,	ἧς ἐπιλειπούσης ἐξ ἀνάγκης τὸ
[35]	γέγονεν ὅσον δι´ αὐτῶν ὧν	ἐποίησεν	ὁ τὴν πρὸς τὸν ἄνθρωπον
[27]	οὐκ ἦν, οὐδὲ ὁ ἀνθρώπινος	ἐπολιτεύετο	βίος, πῶς ἐπιζητεῖ τις ἐκεῖθεν
[35]	τινος ἐμπείρως ἔχοντος ἐπιτύχοιεν, κατόπιν	ἑπόμενοι	τὰς ποικίλας τε καὶ ἀπατηλὰς
[35]	ἂν διεξελθόντες, μὴ κατ´ ἴχνος	ἑπόμενοι	τῷ προάγοντι, οὕτω μοι νόησον
[35]	τῆς σωτηρίας ἡμῶν κατορθωθῇ τοῖς	ἑπομένοις	ἡ μίμησις. ὥσπερ γὰρ παρὰ
[35]	ἐν τοῖς γινομένοις παρὰ τοῦ	ἑπομένου	πρὸς τὸν ἡγούμενον. χρὴ τοίνυν
[40]	αἴσθησιν ὁμοτίμως ἔχει. ἀλλὰ κἂν	ἐπονομασθῇ	τι τῶν ἐκεῖ κολαστηρίων τοῖς
[32]	ἔννοια. ἂν τοίνυν λογίσῃ τῶν	ἐπουρανίων	ἢ τῶν ὑποχθονίων ἢ τῶν
[32]	Ἰησοῦ Χριστοῦ πᾶν γόνυ κάμψει	ἐπουρανίων	καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων. ἐνταῦθα
[32]	πᾶν τὸ διὰ μέσου τῶν	ἐπουρανίων	καὶ ὑποχθονίων ὀνομάσας ἐπίγειον. τοῦτο
[15]	γεγενῆσθαι τὸ θεῖον ὁ ἡμέτερος	ἐπρέσβευε	λόγος, καιρὸν εἶχεν ὁ ἀντιλέγων
[1]	τεχνικῶς θεωρούμενα. ἆρα τοῦ λόγου	ἔργα	τὰ πάντα τοῦ ζῶντος μὲν
[6]	τῇ ὑγείᾳ τὸ εὐεκτεῖν, τὸ	ἐργάζεσθαι,	τὸ καθ´ ἡδονὴν βιοτεύειν· τῇ
[35]	θανάτῳ τοῦ κακοῦ τὸν ἀφανισμὸν	ἐργαζόμενος.	ἀλλ´ εἰ μὲν ἦν δυνατὸν
[24]	οἰκεῖον ἑαυτῷ καὶ κατὰ φύσιν	ἐργάσασθαι.	οἰκεῖον δὲ φωτὶ μὲν ὁ
[12]	θαύματα πεποιήμεθα, πάντα τοῖς ἱστορηθεῖσιν	ἔργοις,	δι´ ὧν ἡ θεία χαρακτηρίζεται
[35]	τὸ παρ´ αὐτοῦ προδειχθὲν εἰς	ἔργον	ἄγοντας. οὐ γὰρ ἔστι πρὸς
[16]	πορευομένῃ διεξοδικῶς θεωρεῖται, τοῦτο κυριώτερον	ἔργον	ἂν μᾶλλον ἢ πάθος προσαγορεύοιτο,
[7]	αἴσθησιν, πονηροῦ θεοῦ τὴν ἀνθρωποποιίαν	ἔργον	εἶναι νομίζουσιν. ὡς εἴγε πρὸς
[8]	δύναμιν, οὗ καὶ θέλημα καὶ	ἔργον	ἐστὶν ἡ τῶν ὄντων ζωή,
[8]	ἔχει. ἀλλ´ ὅτι μὲν θεοῦ	ἔργον	ὁ ἄνθρωπος, καλόν τε καὶ
[5]	ἀγαθοῖς γεγενῆσθαι· ἐπειδὴ γὰρ θεοῦ	ἔργον	ὁ ἄνθρωπος, τοῦ δι´ ἀγαθότητα
[1]	διὰ τῶν εἰρημένων τοῦ λόγου	ἔργον	τὸν κόσμον εἶναι, τοῦ τὸ
[10]	τὴν τὸ πῦρ ἐξάπτουσαν ὕλην,	ἔργῳ	δὲ οὐκ ἔστιν ἀπ´ ἀλλήλων
[34]	παρ´ ἑαυτοῦ δύναμιν ἐντεθεικότος τῷ	ἔργῳ,	καθὰ πεπιστεύκαμεν, καὶ τῆς ἡμετέρας
[18]	ἱερωσύνην καὶ τὴν ὑψηλὴν φιλοσοφίαν,	ἔργῳ	μᾶλλον ἢ λόγῳ κατορθουμένην, καὶ
[35]	πρὸς τὸν ἄνθρωπον ὑποστὰς κοινωνίαν,	ἔργῳ	τὴν ζωὴν ἐνεργήσας, ἵνα διὰ
[40]	ἐπιθρυλεῖς σεαυτῷ τὴν ἄνωθεν γέννησιν.	ἐρεῖ	πρὸς σὲ ἡ προφητεία ὅτι
[18]	δὲ λαμπρᾶς ἐκείνης πόλεως ἐν	ἐρειπίοις	ὑπολειφθείσης, μεῖναι δὲ τοῖς Ἰουδαίοις
[5]	τῶν ἀγαθῶν μετουσίαν. πόθεν οὖν,	ἐρεῖς,	ὁ διὰ πάντων τοῖς καλλίστοις
[23]	ὅσον βούλοιτο, καὶ τὰς ἐν	ἐρημίᾳ	δαψιλεῖς ἑστιάσεις τῶν ἐν πολλαῖς
[5]	ἡμᾶς εἶναι καὶ τῶν προτιμοτέρων	ἐρημωθῆναι.	ἀρχὴ δὲ πάλιν καὶ πρὸς
[31]	οὐδὲ πρὸς τὰ τοιαῦτα τῆς	ἐριστικῆς	ἀντιλογίας. λέγουσι γὰρ δύνασθαι τὸν
[33]	τί δὲ κοινόν, πρὸς αὐτοὺς	ἐροῦμεν,	ὑγρότητι καὶ εἰκόνι θεοῦ; ἀλλ´
[5]	τούτοις ὁ ἄνθρωπος εἰς γένεσιν	ἔρχεται,	ἐφ´ ᾧ τε μέτοχος τῶν
[7]	τὰς ἀφορμὰς παρασχούσης. ~Καὶ μηδεὶς	ἐρωτάτω,	εἰ προειδὼς τὴν ἀνθρωπίνην συμφορὰν
[33]	διὰ τοῦ ὕδατος γινομένης ἀναγεννήσεως	ἐρωτηθέντες	ἀποκρινούμεθα. ἐκεῖ τε γὰρ πρόχειρόν
[33]	ἀπόκρισιν ἡμῖν γενέσθαι παρὰ τῶν	ἐρωτηθέντων	ὅτι πῶς ἐστὶ πιστὸν ἐξ
[37]	ἄλλῳ φαρμάκῳ τὴν φθοροποιὸν δύναμιν	ἔσβεσαν,	χρὴ δὲ καθ´ ὁμοιότητα τοῦ
[23]	καὶ διὰ τοῦ κόρου τῶν	ἐσθιόντων	πλείων γιγνόμενος, ἥ τε διὰ
[0]	οὐκέτ´ ἂν εἴη χαλεπὸν τὸ	ἐσκεδασμένον	τῆς διανοίας εἰς πλῆθος θεῶν
[3]	τριάδος, τῶν δὲ εἰς πλῆθος	ἐσκεδασμένων	ὁ τῆς ἑνότητος λόγος. ~Εἰ
[40]	εἴη μεταποίησις, εἰ ἐν ᾧ	ἐσμεν	διαμένοιμεν. τὸν γὰρ ἐν τοῖς
[8]	εἶναι. καὶ γὰρ ᾔδει τὸ	ἐσόμενον	καὶ τὴν πρὸς τὸ γινόμενον
[8]	κατονομάζοι, ἢ ἀγνοεῖν αὐτὸν τὸ	ἐσόμενον	λέγων, ἢ εἰδότα καὶ πεποιηκότα
[34]	σπουδήν, εἰ περὶ τοῦ πάντως	ἐσομένου	τὸν θεὸν ἱκετεύουσιν, οὕτως οἱ
[26]	ὁμόφωνος ἡ εὐχαριστία παρὰ πάσης	ἔσται	τῆς κτίσεως, καὶ τῶν ἐν
[36]	καθαρθεὶς ἐν μετουσίᾳ τῆς καθαρότητος	ἔσται,	τὸ δὲ ἀληθῶς καθαρὸν ἡ
[34]	τῆς εὐχῆς συμμαχία, μᾶλλον ἐπιτελὲς	ἔσται	τὸ σπουδαζόμενον; καθάπερ γὰρ οἱ
[35]	τὸ συγγενὲς τούτοις ἡ ἀναχώρησις	ἔσται·	τῷ δὲ καθαρῷ τὸ ἀπαθὲς
[4]	αὐτῷ διδαγμάτων ἡ τῆς ἀληθείας	ἔσται	φανέρωσις. τὸ γὰρ εἶναι λόγον
[4]	τοῦ κυρίου, φησίν, οἱ οὐρανοὶ	ἐστερεώθησαν	καὶ τῷ πνεύματι τοῦ στόματος
[4]	εἰ δέ, καθὼς λέγει Δαβίδ,	ἐστερεώθησαν	τῷ λόγῳ τοῦ κυρίου οἱ
[30]	καὶ τῆς ζωτικῆς κινήσεως οὐκ	ἐστέρηται,	οὕτως ἔστι καὶ τὴν κακίαν
[39]	τῆς κάτωθεν, οὐ τῆς ἄνωθέν	ἐστι	γεννήσεως. φησὶ δὲ τὸ εὐαγγέλιον
[8]	δὲ τοῦ ὑποδείγματος λόγος τοιοῦτός	ἐστι.	δεδόσθω τι σκεῦος ἐκ πηλοῦ
[40]	ἐντελὴς τῆς ἀναγεννήσεως ἡ χάρις	ἐστί.	δῆλον ὅτι τῶν πονηρῶν γνωρισμάτων
[23]	τὸν κρατοῦντα λαβεῖν ἑλέσθαι; δυνατόν	ἐστι	δι´ ἀκολούθου στοχασμόν τινα τῆς
[28]	ἐπὶ τὸν βίον εἴσοδος μία	ἐστί,	δι´ ἧς παράγεται ἐπὶ τὴν
[33]	ἐπίκλησις καὶ ὕδωρ καὶ πίστις	ἐστὶ	δι´ ὧν τὸ τῆς ἀναγεννήσεως
[13]	γεγεννῆσθαι συνδιηγήσατο. εἰ οὖν πιστόν	ἐστι	διὰ τῶν εἰρημένων τὸ γεγεννῆσθαι
[28]	διαταχθεῖσα, πόρρω τῆς κατὰ κακίαν	ἐστὶ	διαβολῆς, ἢ οὕτω γ´ ἂν
[35]	φύσιν. ἐπεὶ οὖν ῥυπτική τίς	ἐστι	δύναμις ἐν τῷ πυρὶ καὶ
[6]	ἐπεξιέναι οὐ τῆς παρούσης πραγματείας	ἐστί,	δυνατὸν δ´ ἂν εἴη καὶ
[35]	τὰς αἰτίας ἔχει· οὐ γάρ	ἐστι	δυνατὸν ἐκεῖνο γενέσθαι, εἰ μὴ
[8]	σωματικοῦ θανάτου πρὸς τὸν ψυχικόν	ἐστι	θάνατον· ὥσπερ γὰρ ἐν σαρκὶ
[18]	συμβαίνουσαν. ~Καί τοι περιττὸν ἴσως	ἐστὶ	θεὸν ἐπιδεδημηκέναι τῷ βίῳ πιστεύσαντας
[5]	ἐν τῇ φύσει, ἀνύπαρκτόν τί	ἐστι	καθ´ ἑαυτὴν ἡ κακία· ἡ
[24]	θείας δυνάμεως κατὰ φύσιν πώς	ἐστι	καὶ ἀκόλουθον. καὶ οὐκ ἄν
[6]	νοητὴ φύσις ἀσώματόν τι χρῆμά	ἐστι	καὶ ἀναφὲς καὶ ἀνείδεον· ἡ
[32]	κτίσις βλέπει, καὶ περὶ αὐτόν	ἐστι,	καὶ δι´ ἐκείνου πρὸς ἑαυτὴν
[3]	πῶς τὸ αὐτὸ καὶ ἀριθμητόν	ἐστι	καὶ διαφεύγει τὴν ἐξαρίθμησιν, καὶ
[28]	τῇ ἑαυτοῦ φύσει τὸ κακόν	ἐστι	καὶ εἴ τι πρὸς τὴν
[35]	ἡμῖν ἐν ἐξουσίᾳ τὸ ὕδωρ	ἐστί,	καὶ ἐν αὐτῷ γενέσθαι καὶ
[36]	τι τὸ κατὰ τὴν ἀρχήν	ἐστι	καὶ εὐκατόρθωτον, πίστις καὶ ὕδωρ,
[1]	τοῦ λόγου τὴν δύναμιν, ὅση	ἐστὶ	καὶ ἡ πρόθεσις, ἵνα μή
[16]	ὁ χωρισμὸς τῶν συνημμένων πάθος	ἐστί,	καὶ ἡ συνάφεια τῶν διεστώτων
[39]	γεγεννημένον ἐκ τοῦ πνεύματος πνεῦμά	ἐστι,	καὶ ὁ Παῦλος ἐν Χριστῷ
[3]	ἐκεῖνο, οὗ καὶ ὁ λόγος	ἐστὶ	καὶ τὸ πνεῦμα· ἀλλ´ ἐπειδὰν
[39]	γεννώντων φύσει κατ´ ἀνάγκην ὁμογενές	ἐστι	καὶ τὸ τικτόμενον. τί οὖν
[1]	τὸν θεὸν καθορᾶται, ὁ αὐτός	ἐστι	κατὰ τὴν φύσιν ἐκείνῳ τῷ
[8]	κεκοσμημένος. ἐπειδὴ δὲ μόνον ἀναλλοίωτόν	ἐστι	κατὰ τὴν φύσιν τὸ μὴ
[22]	τοιοῦτον, οὐδεὶς ὁ κωλύων νόμος	ἐστί·	κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ἑκουσίως
[30]	ἐξουσίαν εἶναι, οὗ μόνος ἕκαστός	ἐστι	κύριος. τοῦτο δέ ἐστιν ἡ
[1]	εἶναι κατὰ τὸ ἀκόλουθον εὐσεβές	ἐστι	λογίζεσθαι. εἰ γὰρ μή τις
[29]	τοῦτο σύντομος ὁ παρ´ ἡμῶν	ἐστὶ	λόγος, ὅτι σοφίᾳ γέγονε καὶ
[1]	ἕτερός ἐστι παρὰ τὸν οὗ	ἐστὶ	λόγος· τρόπον γάρ τινα τῶν
[23]	γὰρ ἑλέσθαι σῶσαι τῆς ἀγαθότητός	ἐστι	μαρτυρία· τὸ δὲ συναλλαγματικὴν ποιήσασθαι
[10]	τῷ ὑποδείγματι, ἀλλ´ ὅσον εὐπρεπές	ἐστι	μόνον ἐν τῇ εἰκόνι δεξάμενος,
[15]	ἀφθαρσίαν, καὶ εἴ τι ὑψηλόν	ἐστι	νόημά τε καὶ ὄνομα, πρὸς
[33]	λογικόν τι χρῆμα καὶ διανοητικόν	ἐστι,	νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν· ἐκεῖνο
[6]	τοῦτο ἐν τοῖς παροῦσι κακοῖς	ἐστὶ	νῦν τὸ ἀνθρώπινον, τῆς· ἀρχῆς
[40]	ἄλλο τι, καὶ οὐχὶ τοῦτό	ἐστι.	πάλιν σκώληκά τις ἀκούσας μὴ
[8]	δέρμα χωρισθὲν τοῦ ζῴου νεκρόν	ἐστι,	πάντως οἶμαι τὴν πρὸς τὸ
[1]	ὁ δὲ λόγος οὗτος ἕτερός	ἐστι	παρὰ τὸν οὗ ἐστὶ λόγος·
[39]	γεννᾷ, καὶ Ὁ πατὴρ πάντων	ἐστὶ	πατήρ· ἐνταῦθά μοι νηφέτω τοῦ
[33]	παρὰ τῶν ἐρωτηθέντων ὅτι πῶς	ἐστὶ	πιστὸν ἐξ ἐκείνου συστῆναι ἄνθρωπον,
[1]	καὶ ὑφεστῶτος, ὅτι θεοῦ λόγος	ἐστί,	προαιρουμένου δέ, ὅτι ζῇ· δυναμένου
[8]	χιτὼν τῶν ἔξωθεν ἡμῖν ἐπιβαλλομένων	ἐστί,	πρὸς καιρὸν τὴν ἑαυτοῦ χρῆσιν
[37]	φύσιν, ἐν ὅσοις ἡ πίστις	ἐστί,	πρὸς πάντας μεριζόμενον καὶ αὐτὸ
[27]	ὅλου ἀπρόσιτον οὔ τινι μέν	ἐστι	προσιτόν, τῷ δὲ ἀπροσπέλαστον, ἀλλ´
[18]	καὶ πρὸς τοὺς Ἰουδαίους ἱκανόν	ἐστι	σημεῖον εἰπεῖν τοῦ παρεῖναι τὸν
[5]	οὐκ ἔξω τῆς τῶν ἀντιλεγόντων	ἐστὶ	συγκαταθέσεως. ὁ γὰρ ἐπὶ μετουσίᾳ
[36]	θείας ἐνεργείας ἡ τῶν δεομένων	ἐστὶ	σωτηρία. αὕτη δὲ διὰ τῆς
[32]	ἑαυτὸν συνδέων τε καὶ συναρμόζων	ἐστί,	τὰς διαφόρους τῶν ὄντων φύσεις
[1]	οὐδὲν γὰρ ἀπροαίρετον τῶν ζώντων	ἐστί.	τὴν δὲ προαίρεσιν ταύτην καὶ
[21]	τὸ εἶναι πάροδος ἀλλοίωσίς τίς	ἐστι,	τῆς ἀνυπαρξίας κατὰ θείαν δύναμιν
[34]	τῆς θείας οἰκονομίας περιουσία τίς	ἐστι	τῆς ἀποδείξεως τοῦ κατὰ θεὸν
[6]	κατ´ αὐτὸ τὸ ὄνομα ἐντός	ἐστι	τῆς διὰ τῶν αἰσθητηρίων κατανοήσεως.
[24]	τὸ ταπεινὸν κάθοδος περιουσία τίς	ἐστι	τῆς δυνάμεως οὐδὲν ἐν τοῖς
[32]	τὸ θειότερον. ἐπειδὴ γὰρ ἴδιόν	ἐστι	τῆς θεότητος τὸ διὰ πάντων
[24]	φύσιν κωλυομένης. ὡς γὰρ ἴδιόν	ἐστι	τῆς τοῦ πυρὸς οὐσίας ἡ
[5]	ἐνέργεια, ἡ δὲ πήρωσις στέρησίς	ἐστι	τῆς φυσικῆς ἐνεργείας, οὕτω καὶ
[22]	ἐπινοηθῆναι τῆς ἀνακλήσεως. οὗτος δέ	ἐστί	τις τὸ ἐπὶ τῷ κρατοῦντι
[1]	τῆς περὶ τὸ θεῖον ὑπολήψεώς	ἐστι	τὸ ἀδύνατον. οὐδὲν γὰρ τῶν
[32]	διδασκαλίας πρὸς τὸ γνῶναι τί	ἐστι	τὸ βάθος καὶ τὸ ὕψος,
[39]	γὰρ ταῖς τοῦ Νικοδήμου ὑπολήψεσίν	ἐστι	τὸ γινόμενον, ὃς περὶ τοῦ
[16]	τῆς ἀρετῆς μεταστρέφον ἀληθῶς πάθος	ἐστί,	τὸ δ´ ὅσον ἐν τῇ
[21]	τι ἀληθῶς κατὰ τὴν φύσιν	ἐστί,	τὸ δὲ οὐ τοιοῦτον, ἀλλ´
[5]	ὑποκειμένου ῥῆμα ἢ ὄνομα, ἕν	ἐστι	τὸ διὰ τῶν φωνῶν σημαινόμενον,
[28]	πᾶσα συντέτακται. ὁ δὲ σκοπός	ἐστι	τὸ διαμένειν ἐν τῇ ζωῇ
[5]	ἐπεὶ οὖν τοῦτο τῆς αὐτεξουσιότητός	ἐστι	τὸ ἰδίωμα, τὸ κατ´ ἐξουσίαν
[26]	εἶναι συνθήσεται. δικαίου μὲν γάρ	ἐστι	τὸ κατ´ ἀξίαν ἑκάστῳ νέμειν,
[16]	διακριθέντος ἕνωσις διαβαίνει. καὶ τοῦτό	ἐστι	τὸ μυστήριον τῆς τοῦ θεοῦ
[26]	παραλογισμός, ἐπείπερ ἴδιον τῶν ἀπατώντων	ἐστὶ	τὸ πρὸς ἕτερον τὰς τῶν
[37]	ὑπὸ τοῦ λόγου ὅτι Τοῦτό	ἐστι	τὸ σῶμά μου. πάσης δὲ
[20]	ἐν ἀρετῇ θεωρεῖται· θηριῶδες γάρ	ἐστι	τὸ τοιοῦτον καὶ τυραννικὸν τῆς
[30]	προσθεμένων τῷ λόγῳ οὐ μικρόν	ἐστι	τὸ ὑπολειπόμενον μέρος, ἢ μὴ
[0]	τῆς κατηχήσεως λόγος ἀναγκαῖος μέν	ἐστι	τοῖς προεστηκόσι τοῦ μυστηρίου τῆς
[37]	ἐξ οἴνου τε καὶ ἄρτου	ἐστί,	τοῖς σώμασι τῶν πεπιστευκότων κατακιρνάμενος,
[8]	τὴν τῶν καταθυμίων ἀπόλαυσιν αἱρετόν	ἐστι	τοῖς τοῦ βίου μετέχουσιν. ὡς
[9]	τὸ δὲ ἀληθῶς καλὸν ἀμιγές	ἐστι	τοῦ ἐναντίου. πρέπει δὲ θεῷ
[26]	ἐξαφανίζοντος, πλὴν ἀλλὰ θεραπεία τίς	ἐστι	τοῦ χρυσίου τὸ ἐκτακῆναι αὐτὸ
[37]	οἰκείας ἀντιπαθείας ἀπώσοιτο. τί οὖν	ἐστι	τοῦτο; οὐδὲν ἕτερον ἢ ἐκεῖνο
[5]	ἡ αἰτία τῆς συστάσεως ἀγαθότης	ἐστί,	τοῦτον ἐν κακοῖς γεγενῆσθαι παρὰ
[26]	τοῦ κρατοῦντος γενέσθαι ἀπάτη τίς	ἐστι	τρόπον τινὰ καὶ παραλογισμός, ἐπείπερ
[31]	τῶν ἀψύχων ἢ τῶν ἀλόγων	ἐστὶ	τῷ ἀλλοτρίῳ βουλήματι πρὸς τὸ
[40]	τέκνον γενόμενόν τινος ὁμογενὲς πάντως	ἐστὶ	τῷ γεννήσαντι. εἰ οὖν ἔλαβες
[1]	ἄλλο τι καὶ οὐκ ἐκεῖνό	ἐστι·	τῷ δὲ αὐτὸν τὸν νοῦν
[27]	τῆς ἀξίας ἀπολιμπάνεται, ἓν πρέπον	ἐστὶ	τῷ θεῷ τὸ εὐεργετεῖν τὸν
[39]	βίῳ; ἐπεὶ οὖν παντὶ δῆλόν	ἐστι	τῷ καὶ ὁπωσοῦν διανοίας μετέχοντι,
[15]	ὃ τῆς ἀνθρωπίνης ἴδιον οὐσίας	ἐστί,	τῷ λόγῳ τῆς ἀρετῆς ἠναντίωται.
[8]	ὑπονοοῖτο, τοῦτο τῆς ἐσχάτης μικροψυχίας	ἐστὶ	τῶν τῇ αἰσθήσει τὸ καλὸν
[5]	τῇ κατὰ τὴν εἰκόνα πάντων	ἐστὶ	τῶν τὸ θεῖον χαρακτηριζόντων ἡ
[13]	καὶ θάνατος ἴδιον τῆς σαρκικῆς	ἐστὶ	φύσεως. φημὶ κἀγώ. ἀλλὰ τὸ
[27]	τὴν θείαν ἐπιμιξίαν ἐδέξατο; οὐκ	ἔστι	γὰρ θεραπευθῆναι τὸν κάμνοντα, μὴ
[3]	ἑκατέρωθεν καταλλήλως τῆς ἀσεβοῦς ὑπονοίας·	ἔστι	γὰρ ὥσπερ θεραπεία τῶν μὲν
[37]	δὲ βρῶσις καὶ πόσις ἐστίν,	ἔστι	δὲ ἐν τῇ βρώσει ἄρτος,
[6]	λόγον παρὰ τῶν πατέρων διεδεξάμεθα·	ἔστι	δὲ ὁ λόγος οὐ μυθώδης
[37]	τροφὴ καὶ ἔστι καὶ λέγεται.	ἔστι	δὲ οὐχ ἡ αὐτὴ πᾶσι
[6]	τὸ μὴ ὂν καὶ οὐκ	ἔστι	καθ´ ὑπόστασιν εἰπεῖν τὸ μὴ
[37]	δὲ δύναμις αὕτη τροφὴ καὶ	ἔστι	καὶ λέγεται. ἔστι δὲ οὐχ
[30]	ζωτικῆς κινήσεως οὐκ ἐστέρηται, οὕτως	ἔστι	καὶ τὴν κακίαν ἰδεῖν τῷ
[0]	ἐφ´ ὧν τὸ διακρῖνον οὐκ	ἔστι,	μὴ ὑπονοεῖν τὴν διάκρισιν. εἰ
[35]	εἰς ἔργον ἄγοντας. οὐ γὰρ	ἔστι	πρὸς τὸ ἴσον καταντῆσαι πέρας,
[34]	ὥσπερ γὰρ ἑκάστου τῶν ὄντων	ἔστι	τις ἰδιότης ἡ τὴν φύσιν
[28]	κεχώρισται, φύσις δὲ κακία οὐκ	ἔστι,	τὸ δὲ μυστήριον ἐν ἀνθρώπῳ
[40]	ἐκείνῳ ὃ ἐν τούτῳ οὐκ	ἔστι·	τὸ μὲν γὰρ οὐ σβέννυται,
[23]	καὶ τὰς ἐν ἐρημίᾳ δαψιλεῖς	ἑστιάσεις	τῶν ἐν πολλαῖς χιλιάσιν εὐωχουμένων,
[20]	ἐστίν· οὔτε τὸ ἀγαθὸν ἀληθῶς	ἐστὶν	ἀγαθόν, μὴ μετὰ τοῦ δικαίου
[8]	ὅτι ἐκεῖνο τῇ φύσει μόνον	ἐστὶν	ἀγαθόν, οὗ ἡ αἴσθησις οὐκ
[1]	ἀλλὰ πᾶν ὅ τι πέρ	ἐστιν	ἀγαθόν, τοῦτο καὶ βούλεσθαι, βουλομένην
[9]	κατὰ φύσιν μόνον τῶν πάντων	ἐστὶν	αἰσχρὸν τὸ κατὰ κακίαν πάθος,
[5]	τοῦ πεποιηκότος καθυποπτεύσειεν· ἀλλ´ ἕτερόν	ἐστιν	αἴτιον τοῦ ταῦτά τε νῦν
[5]	ὁ θεός σοι τῶν παρόντων	ἐστὶν	αἴτιος κακῶν, ἀδέσποτόν τε καὶ
[8]	μόνον ἐκ τῶν εἰρημένων δῆλόν	ἐστιν,	ἀλλὰ καὶ ἐκ μυρίων ἑτέρων,
[1]	κεχώρισται, οὐδὲ ἐν ὑποστάσει πάντως	ἐστίν.	ἀλλὰ μὴν ἀσεβὲς ἀπεδείχθη τὸν
[40]	σωτήριον παραλαμβάνεσθαι γέννησιν παντὶ δῆλόν	ἐστιν.	ἀλλὰ μὴν ἡ ἀνθρωπότης αὐτὴ
[27]	θεότητος ἴσον, εἴπερ ὅλως θεμιτόν	ἐστιν	ἄλλο τι παρὰ τὴν κακίαν
[9]	δὲ κακίας ἐκτὸς παντὸς αἴσχους	ἐστὶν	ἀλλότριον· ᾧ δὲ μηδὲν αἰσχρὸν
[6]	τροπὴν καὶ μεταβολὴν καὶ ἀλλοίωσίν	ἐστιν	ἀνεπίδεκτος, πᾶν δὲ τὸ διὰ
[33]	ἡ ἔννοια. ἣν τοίνυν εἰκός	ἐστιν	ἀπόκρισιν ἡμῖν γενέσθαι παρὰ τῶν
[28]	γάρ, καθὼς εἴρηται, τῆς παρούσης	ἐστὶν	ἀπολαύσεως· ἀλλ´ ἐν ἐκείνοις ἡ
[16]	ὁρμή, τοῦτο τῆς φύσεως ἡμῶν	ἐστὶν	ἀρρώστημα· ἀλλὰ μὴν ἀμφοτέρων αὐτὸν
[26]	κακίας εὑρετὴν ἰώμενος. ἴασις γάρ	ἐστιν	ἀρρωστίας ἡ τοῦ νοσήματος κάθαρσις,
[35]	τὸν βίον γινομένοις τινὰ τινῶν	ἐστὶν	ἀρχηγικώτερα, ὧν ἄνευ οὐκ ἂν
[5]	φύσιν ἀγαθῶν καὶ ἡ ἀιδιότης	ἐστίν,	ἔδει πάντως μηδὲ τούτου τὴν
[21]	ἕτερον ἀπὸ τοῦ ἐν ᾧ	ἐστὶν	εἰς ἀεὶ προιοῦσα· δύο δὲ
[21]	ἡ δὲ ἀλλοίωσις κίνησίς τίς	ἐστιν	εἰς ἕτερον ἀπὸ τοῦ ἐν
[33]	ἀποκρινούμεθα. ἐκεῖ τε γὰρ πρόχειρόν	ἐστιν	ἑκάστῳ τῶν ἠρωτημένων εἰπεῖν ὅτι
[33]	γίνεται, ἧς μὴ παρούσης ἀκίνητόν	ἐστιν	ἐκεῖνο καὶ ἀνενέργητον. εἰ οὖν
[5]	τὴν ἀνθρωπίνην ζωὴν οὐχ ἱκανός	ἐστιν	ἔλεγχος τοῦ μηδέποτε τὸν ἄνθρωπον
[17]	προφερόμενον. εἰ γὰρ τοσαύτη δύναμίς	ἐστιν	ἐν αὐτῷ, ὅσην ὁ λόγος
[6]	τὸ πιστὸν ἐπαγόμενος. διπλῆ τίς	ἐστιν	ἐν τοῖς οὖσιν ἡ κατανόησις,
[16]	ἂν εἴη· κίνησις γάρ τίς	ἐστιν	ἔν τε τῇ συγκρίσει τῶν
[5]	καθάπερ γὰρ ἡ ὅρασις φύσεώς	ἐστιν	ἐνέργεια, ἡ δὲ πήρωσις στέρησίς
[8]	μὲν χαυνοτέροις ἀπειλὴ καὶ σκυθρωπῶν	ἐστὶν	ἐπανόρθωσις, ὡς ἂν φόβῳ τῆς
[1]	εἴ τι τῆς κρείττονος σημασίας	ἐστίν.	ἐπεὶ οὖν ἀγαθόν τι ὁ
[24]	καὶ τοῦτο γίνεται καὶ ἐκεῖνό	ἐστιν.	ἐπειδὴ γάρ, καθὼς ἐν τοῖς
[32]	ἡμᾶς ἐκ παραδόσεως ἥκει, τοιοῦτόν	ἐστιν.	ἐπειδὴ πάντα κατὰ τὸν ὑψηλότερόν
[1]	πρός τι λεγομένων καὶ τοῦτό	ἐστιν,	ἐπειδὴ χρὴ πάντως τῷ λόγῳ
[37]	αὕτη δὲ βρῶσις καὶ πόσις	ἐστίν,	ἔστι δὲ ἐν τῇ βρώσει
[35]	καὶ τῶν τοῦ καθαρσίου προσδεομένων	ἐστίν.	ἐφ´ ὧν γὰρ κατὰ τὸν
[8]	κρίνειν τῆς ἀλόγου φύσεως ἴδιόν	ἐστιν,	ἐφ´ ὧν τοῦ ἀληθῶς καλοῦ
[16]	κυρίως λεγομένου πάθους, ὅπερ κακία	ἐστίν,	ἢ τοῦ κατὰ τὴν φύσιν
[34]	οὕτως ἴδιον τῆς θείας φύσεώς	ἐστιν	ἡ ἀλήθεια. ἀλλὰ μὴν ἀεὶ
[16]	τὸ διασχισθὲν συναρμόσας. καὶ τοῦτό	ἐστιν	ἡ ἀνάστασις, ἡ τῶν συνεζευγμένων
[13]	ἐν οἷς ἀπιστεῖς, ἐν τούτοις	ἐστὶν	ἡ ἀπόδειξις τοῦ θεὸν εἶναι
[21]	ὑπόστασις ἐν τῷ μὴ ὑφεστάναι	ἐστίν·	ἡ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ ἐναντίωσις,
[8]	οὐκ ἀφανίζεται. ἀφανισμὸς μὲν γάρ	ἐστιν	ἡ εἰς τὸ μὴ ὂν
[35]	ἡμῖν ἐπινοηθῆναι ὁμοίωμα. τίς οὖν	ἐστὶν	ἡ ἐπίνοια δι´ ἧς καὶ
[37]	τῶν ζῴων ῥιζωρυχοῦντα τρέφεται, ἑτέροις	ἐστὶν	ἡ πόα τρόφιμος, τινῶν δὲ
[30]	ἕκαστός ἐστι κύριος. τοῦτο δέ	ἐστιν	ἡ προαίρεσις, ἀδούλωτόν τι χρῆμα
[34]	τὸ γεννώμενον, ἧς χωρισθείσης ἄπρακτός	ἐστιν	ἡ σπουδὴ καὶ ἀνόνητος, πόσῳ
[35]	οἷς ἴση πρὸς τὸ ἀγαθόν	ἐστιν	ἡ σπουδὴ ὁμοίως ἐπάναγκες διὰ
[8]	ὀνομάζομεν· ἐπεὶ οὖν μία τίς	ἐστιν	ἡ τοῦ κακοῦ κοινωνία, καθὼς
[8]	οὗ καὶ θέλημα καὶ ἔργον	ἐστὶν	ἡ τῶν ὄντων ζωή, παρ´
[32]	πρώτως ὂν ἡ θεία φύσις	ἐστίν,	ἣν ἐξ ἀνάγκης πιστεύειν ἐν
[16]	τροπὴ τοῦ ἡμετέρου σώματος πάθος	ἐστίν.	ὁ δὲ ἐν τούτῳ γεγονὼς
[39]	τικτομένου. ἐπειδὴ τοίνυν ἐν τούτῳ	ἐστὶν	ὁ κίνδυνος, ἐν τῷ μὴ
[33]	μὴν οὐδεὶς ἐπ´ ἐκείνου λόγος	ἐστὶν	ὁ λογισμῷ τινὶ τὸ πιθανὸν
[7]	κατὰ τὸ ἀγαθὸν ἐνέργεια πάντως	ἐστίν,	ὁ λυπηρὸς οὗτος καὶ ἐπίκηρος
[21]	καλοῦ φαντασίᾳ· κριτήριον δὲ τούτων	ἐστὶν	ὁ νοῦς, ἔνδοθεν ἡμῖν ἐνιδρυμένος,
[6]	τῷ ἀγαθῷ κατενόησε. τοῦτο δέ	ἐστιν	ὁ φθόνος. ὁμολογεῖται δὲ παντὸς
[36]	ἐκ κακίας σπίλους ἀπορρυψάμενον. τοῦτό	ἐστιν	ὃ μικρὸν ὂν καθ´ ἑαυτὸ
[32]	ἔστιν ὅ τι μὴ τοιοῦτόν	ἐστιν,	ὃ οὐχὶ πάντως μίξις τις
[1]	ἀψύχως ὑφεστάναι τὸν λόγον εὐαγές	ἐστιν	οἴεσθαι. ἀλλ´ εἰ ὑφέστηκε νοερόν
[2]	αὐτῷ γίνεσθαι τὸ πνεῦμα θεοπρεπές	ἐστιν	οἴεσθαι· ἀλλ´ ὡς θεοῦ λόγον
[32]	καὶ ἡ κατὰ τὸ λουτρόν	ἐστιν	οἰκονομία, ὃ εἴτε βάπτισμα εἴτε
[2]	τὸ πνεῦμα ἡ τοῦ ἀέρος	ἐστὶν	ὁλκή, ἀλλοτρίου πράγματος πρὸς τὴν
[36]	δὲ ἀληθῶς καθαρὸν ἡ θεότης	ἐστίν.	ὁρᾷς ὅπως μικρόν τι τὸ
[40]	ἐπὶ τούτων τὸ ὕδωρ ὕδωρ	ἐστίν,	οὐδαμοῦ τῆς δωρεᾶς τοῦ ἁγίου
[1]	τὸν λόγον καὶ τὸν ὅθεν	ἐστίν,	οὐκέτ´ ἂν ἡμῖν κινδυνεύοι τὸ
[21]	τι τῆς τοῦ κρείττονος σημασίας	ἐστίν.	οὐκοῦν ὡς ἀγαθὸς οἶκτον λαμβάνει
[6]	χωρίον ἡ λεπτὴ καὶ εὐκίνητός	ἐστιν	οὐσία, κατὰ τὴν ὑπερκόσμιον λῆξιν
[27]	ἡ γῆ πορρωτέρω τῆς ἀξίας	ἐστίν,	οὔτε ὁ οὐρανὸς πλησιαίτερος, οὔτε
[20]	τῶν ἄλλων ἀρετὴ κατὰ μόνας	ἐστίν·	οὔτε τὸ ἀγαθὸν ἀληθῶς ἐστὶν
[1]	ἓν ὢν ἕτερον τῷ ὑποκειμένῳ	ἐστίν·	οὕτως καὶ ὁ τοῦ θεοῦ
[35]	τὸ ἴσον ἡμῖν εἰς εὐκολίαν	ἐστὶν	ὕδατί τε βαπτισθῆναι καὶ ἐκ
[0]	ἔξω τῆς περὶ τὸ θεῖόν	ἐστιν	ὑπολήψεως· ἀλλ´ εἷς καὶ ὁ
[40]	τοῖς εὖ βεβιωκόσι προκείμενα τοιαῦτά	ἐστιν	ὡς εἰς ὑπογραφὴν λόγου ἐλθεῖν.
[1]	τὸν λόγον καὶ τὸν ὅθεν	ἐστίν.	ὥσπερ γὰρ ἐφ´ ἡμῶν ἐκ
[34]	θεότητος μαρτυρία διὰ τῶν θαυμάτων	ἐστίν.	ὥστε διὰ πάντων τὸ παρεῖναι
[40]	κύριος ὁ θεός, καὶ οὐκ	ἔστιν	ἀδικία ἐν αὐτῷ, καὶ ὅσα
[40]	αὐτοῖς ὄντα οὐκ οἶδα πῶς	ἔστιν	ἄλλον τινὰ γεγενῆσθαι νομίσαι, ἐφ´
[37]	πᾶν μετεποίησεν. ἀλλὰ μὴν οὐκ	ἔστιν	ἄλλως ἐντός τι γενέσθαι τοῦ
[5]	τὴν κακίαν ἀντικαθέστηκεν. οὐ γὰρ	ἔστιν	ἄλλως κακίας γένεσιν ἐννοῆσαι, ἢ
[35]	τὰ κατὰ δύναμιν. ὡς γὰρ	ἔστιν	ἀνθρώπῳ τὸ ὕδωρ πρὸς τὸ
[10]	ἐξάπτουσαν ὕλην, ἔργῳ δὲ οὐκ	ἔστιν	ἀπ´ ἀλλήλων ταῦτα διατεμόντας, ἐφ´
[2]	χωρισθῆναι τοῦ θεοῦ, ἐν ᾧ	ἔστιν,	ἢ τοῦ λόγου τοῦ θεοῦ,
[20]	γυμνὸν τὸ κατὰ πρόθεσιν ἀγαθὸν	ἔστιν	ἰδεῖν. πῶς γὰρ ἂν φανείη
[32]	εἴρηται καὶ γεγένηται, καὶ οὐκ	ἔστιν	ὅ τι μὴ τοιοῦτόν ἐστιν,
[35]	ταῦτα ταμιεύεται χρόνῳ. τί οὖν	ἔστιν	ὃ μιμεῖται; τὸ τῆς ἐμμιχθείσης
[16]	ἣν γένεσιν ὀνομάζομεν, πάθος οὐκ	ἔστιν,	οὐδ´ ἂν ἡ δευτέρα κίνησις,
[16]	αὐτὴ καθ´ ἑαυτὴν πάθος οὐκ	ἔστιν,	οὐδ´ ἂν τὴν ζωήν τις
[7]	ὁ τῶν ὑφεστώτων δημιουργὸς οὐκ	ἔστιν.	οὐκοῦν ἔξω τῆς τῶν κακῶν
[20]	ἄσοφον ἢ ἀδύνατον ἀγαθὸν οὐκ	ἔστιν·	οὔτε ἡ δύναμις τοῦ δικαίου
[5]	ζόφος ἐπηκολούθησε, παρόντος δὲ οὐκ	ἔστιν,	οὕτως, ἕως ἂν παρῇ τὸ
[13]	αὐτὸ οὖν τοῦτο τῆς θεότητος	ἔστω	σοι τοῦ φανέντος ἀπόδειξις, τὸ
[32]	κύπτει πρὸς τὸν πεπτωκότα ὁ	ἑστὼς	ἐπὶ τὸ ἀνορθῶσαι τὸν κείμενον;
[39]	ὁπωσοῦν διανοίας μετέχοντι, ὅτι τὸ	ἑστὼς	τοῦ μὴ ἑστῶτος παρὰ πολὺ
[1]	οὕτως ἡ ἄφθαρτος καὶ ἀεὶ	ἑστῶσα	φύσις ἀίδιον ἔχει καὶ ὑφεστῶτα
[39]	ὅτι τὸ ἑστὼς τοῦ μὴ	ἑστῶτος	παρὰ πολὺ τιμιώτερον, καὶ τοῦ
[40]	φωνὴν ὅτι Εἴ τινά τι	ἐσυκοφάντησα,	ἀποδίδωμι τετραπλασίονα. ἃ πρὸ τοῦ
[18]	τὸν φανέντα πίστεως τὴν λοιπὸν	ἐσφαλμένην	ἐκείνην δεισιδαιμονίαν, ἣν κακῶς ἐκλαβόντες,
[33]	φύσιν μεταποιεῖ τὸ φαινόμενον, τῆς	ἐσχάτης	ἂν εἴη ἀγνωμοσύνης ἐκεῖ τοσαύτην
[8]	ἡμᾶς αἴτιος ὑπονοοῖτο, τοῦτο τῆς	ἐσχάτης	μικροψυχίας ἐστὶ τῶν τῇ αἰσθήσει
[8]	καὶ τοῦτό φησι τῶν κακῶν	ἔσχατον	εἶναι, τὸ τὸν βίον ἡμῶν
[6]	οἷόν τινι βάρει πρὸς τὸν	ἔσχατον	τῆς πονηρίας ὅρον συνωσθεὶς ἀπηνέχθη,
[8]	πάλιν, ἀφ´ ὧν τὴν σύστασιν	ἔσχε,	διάχυσις. τὸ δὲ ἐν τούτοις
[6]	συνέργειαν τῆς τοῦ κρείττονος μετουσίας	ἔσχε	παρὰ τοῦ κτίσαντος, ταύτην εἰς
[16]	ὑπόστασις παρ´ αὐτοῦ τὴν ἀρχὴν	ἔσχε,	ποῦ τῆς θεῷ πρεπούσης ἐννοίας
[5]	τὴν εἰς τὸ γενέσθαι πάροδον	ἔσχε.	τοῦτον δὲ εἴτε λόγον, εἴτε
[5]	τοῦ θείου βουλήματος τὴν ἀρχὴν	ἔσχεν·	ἦ γὰρ ἂν ἔξω μέμψεως
[6]	πρὸς τὸ κακὸν τὴν ῥοπὴν	ἔσχεν	ὁ τῇ ἀποστροφῇ τῆς ἀγαθότητος
[35]	τέλειον ἡ κατὰ τὸν θάνατον	ἔσχεν	οἰκονομία, κατὰ τὸν ἴδιον σκοπὸν
[4]	πνεύματι τοῦ θεοῦ τὴν σύστασιν	ἔσχον,	ἆρα συνέστηκε τὸ τῆς ἀληθείας
[8]	ἔξωθεν αὐτῆς περικαλύπτουσα, οὐ τὸ	ἔσωθεν,	τὸ αἰσθητὸν τοῦ ἀνθρώπου μέρος
[6]	ἦν τῷ ἀξιώματι· βασιλεύειν γὰρ	ἐτάχθη	τῆς γῆς τε καὶ τῶν
[0]	καὶ ὁ τῷ ἑλληνισμῷ συζῶν	ἑτέραις,	ὅ τε Ἀνόμοιος καὶ ὁ
[12]	εἶναι θεὸν οὐκ ἄν τις	ἑτέραν	ἀπόδειξιν ἔχοι, πλὴν τῆς δι´
[33]	ἐπὶ τὸν θνητὸν παραγούσης βίον	ἑτέραν	γένεσιν ἐξευρεθῆναι, μήτε ἀπὸ φθορᾶς
[5]	περὶ θεοῦ λέγεσθαι. οὐκοῦν ἐξ	ἑτέρας	ἀρχῆς καὶ εἰς τὴν περὶ
[34]	ἑκάστῳ συνεῖναι. οὐκέτ´ οὖν ἂν	ἑτέρας	εἰς τὸ παρεῖναι τὸ θεῖον
[27]	ἀλλ´ ἔν τισι πλεονάζουσαν, ἐν	ἑτέροις	ἐνδεεστέραν εἶναι, καὶ τῇ πρὸς
[37]	γὰρ τῶν ζῴων ῥιζωρυχοῦντα τρέφεται,	ἑτέροις	ἐστὶν ἡ πόα τρόφιμος, τινῶν
[38]	ἐπιζητοῦσι λόγον ἤδη προεξεθέμεθα ἐν	ἑτέροις	πόνοις, διὰ τῆς δυνατῆς ἡμῖν
[32]	μὲν βλέπειν, παρορᾷν δὲ τὸ	ἕτερον,	ἀλλ´ ἐν μὲν τῷ θανάτῳ
[21]	ἀλλοίωσις κίνησίς τίς ἐστιν εἰς	ἕτερον	ἀπὸ τοῦ ἐν ᾧ ἐστὶν
[24]	δι´ ἀκολουθίας τῷ ἑτέρῳ τὸ	ἕτερον.	δέδεικται τοίνυν τὸ ἀγαθόν, τὸ
[17]	τὴν τοῦ κακοῦ λύσιν ἐπενόησεν,	ἕτερον	δέον, ἀλλὰ πρὸς τὸ πέρας
[11]	καταλήψεως· ἀλλ´ ὥσπερ ἐνταῦθα καὶ	ἕτερον	εἶναί τι παρὰ τὸ σῶμα
[35]	ἐν αὐτῷ γενέσθαι τὸν ἄνθρωπον,	ἕτερον	ἐμπεριέχει μυστήριον. ἐπειδὴ γὰρ ὁ
[1]	συνθέσεως ἡ τοιαύτη ὑπόληψις, τὸ	ἕτερον	ἐν ἑτέρῳ λέγειν εἶναι· ἀλλ´
[5]	παρὰ τοῦ πεποιηκότος καθυποπτεύσειεν· ἀλλ´	ἕτερόν	ἐστιν αἴτιον τοῦ ταῦτά τε
[37]	τί οὖν ἐστι τοῦτο; οὐδὲν	ἕτερον	ἢ ἐκεῖνο τὸ σῶμα ὃ
[15]	ὅτι, καὶ οὐδὲν παρὰ ταύτην	ἕτερον.	καθάπερ γὰρ πολλῶν ὄντων τῶν
[3]	τῇ ὑποστάσει τὸ πνεῦμα, καὶ	ἕτερον	ὁ λόγος, καὶ ἄλλο πάλιν
[32]	σταυρὸς εἰ μέν τινα καὶ	ἕτερον	περιέχει λόγον βαθύτερον, εἰδεῖεν ἂν
[26]	τῶν ἀπατώντων ἐστὶ τὸ πρὸς	ἕτερον	τὰς τῶν ἐπιβουλευομένων ἐλπίδας τρέπειν
[13]	κατὰ τὸ ἀκόλουθον ἐπὶ τὸ	ἕτερον	τῇ ἀπιστίᾳ χρήσασθαι, εἰς τὸ
[30]	ἑκουσίως ἀποφοιτήσαντα μὴ ἑαυτόν, ἀλλ´	ἕτερον	τῆς δυσκληρίας ἐπαιτιᾶσθαι. ~Ἀλλ´ οὐκ
[1]	τὸ ἐμφανὲς ἄγειν οὐκέτ´ ἂν	ἕτερόν	τι παρ´ ἐκεῖνον ὑπονοοῖτο, ἀλλὰ
[27]	εἰ τοῦ ἐπιγείου ζῴου νενοσηκότος	ἕτερόν	τι τῶν οὐρανίων τὴν θείαν
[37]	κοινωνίαν ἔχει· τὸ δὲ σῶμα	ἕτερον	τρόπον ἐν μετουσίᾳ τε καὶ
[28]	ζωὴν τὸ γεννώμενον, τίνα νομοθετοῦσιν	ἕτερον	τρόπον τῷ θεῷ τῆς εἰς
[1]	ὄντα τῷ νῷ, οὔτε παντάπασιν	ἕτερον·	τῷ μὲν γὰρ ἐξ ἐκείνου
[1]	κατὰ τὴν φύσιν ἓν ὢν	ἕτερον	τῷ ὑποκειμένῳ ἐστίν· οὕτως καὶ
[7]	τοῦ ἀγαθοῦ δημιουργίαν ἀνάγοιτο, ἀλλ´	ἕτερον	χρὴ τῆς τοιαύτης ζωῆς αἴτιον
[1]	δυναμένου, ὁ δὲ λόγος οὗτος	ἕτερός	ἐστι παρὰ τὸν οὗ ἐστὶ
[21]	δὲ μιμούμενον, εἰ μὴ ἐν	ἑτερότητι	τύχοι τινί, ταὐτὸν ἂν εἴη
[21]	ἀφωμοίωται. ἐν τούτῳ τοίνυν τῆς	ἑτερότητος	τοῦ κατ´ εἰκόνα γενομένου πρὸς
[37]	ἑαυτοῦ σχῆμα, μὴ ἀντεισιόντος ἄνωθεν	ἑτέρου	πρὸς τὸ κενούμενον, ὥστε τὸν
[34]	ἐνεργούμενον. εἰ γὰρ ἐπὶ τοῦ	ἑτέρου	τῆς ἀνθρωποποιίας εἴδους αἱ τῶν
[35]	τῆς κακίας ῥύπον ἀποκλυσάμενοι τοῦ	ἑτέρου	τῶν καθαρσίων εἴδους οὐκ ἐπιδέονται·
[32]	ἂν ἡ πρόθεσις ἔμεινε τοῦ	ἑτέρου	τῶν τῆς φύσεως ἡμῶν ἰδιωμάτων
[27]	εἶναι τῷ λόγῳ τῆς φύσεως,	ἑτέρῳ	δέ τινι γειτνιῶν καὶ εὔληπτον
[31]	τῶν κατὰ γνώμην ἐξουσίας ἐφ´	ἑτέρῳ	κειμένης; εἰ δὲ ἄπρακτος ἡ
[1]	τοιαύτη ὑπόληψις, τὸ ἕτερον ἐν	ἑτέρῳ	λέγειν εἶναι· ἀλλ´ ἀνάγκη πᾶσα,
[24]	καὶ συνηρτῆσθαι δι´ ἀκολουθίας τῷ	ἑτέρῳ	τὸ ἕτερον. δέδεικται τοίνυν τὸ
[32]	πλαγίας ἐκτάσεις λέγων. καὶ σαφέστερον	ἑτέρωθι	τὸ τοιοῦτον νόημα πρὸς Φιλιππησίους,
[29]	~Ἀλλὰ μεταβάντες ἀπὸ τούτου δι´	ἑτέρων	πάλιν κακίζειν ἐπιχειροῦσι τὸν λόγον
[8]	ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ἐκ μυρίων	ἑτέρων,	ὧν τὸ πλῆθος διὰ τὴν
[18]	μαντειῶν μανίας, ἀναιρεθῆναι δὲ τὰς	ἐτησίους	πομπὰς καὶ τὰ δι´ αἱμάτων
[18]	ναοῦ μὲν οὐδὲ ἐξ ἰχνῶν	ἔτι	γινωσκομένου, τῆς δὲ λαμπρᾶς ἐκείνης
[30]	ἐν δὲ τοῖς λειψάνοις ἑαυτῆς	ἔτι	διοχλοῦσαν τὸν βίον. ἀλλ´ ἀφέντες
[30]	μὲν τέθνηκε, τὸ δὲ οὐραῖον	ἔτι	ἐψύχωται τῷ ἰδίῳ θυμῷ καὶ
[0]	καὶ προτιμότερον· οὐ γὰρ ἂν	ἔτι	θεότητος ὑπόληψιν σχοίη οὗ ἡ
[31]	βίον διαφορά. τίς γὰρ ἂν	ἔτι	κατὰ τὸ εὔλογον ἢ διαβάλλοι
[32]	τὸ κήρυγμα. ~Τί πρὸς τούτοις	ἔτι	παρὰ τῶν ἀντιλεγόντων προφέρεται; τὸ
[30]	μετὰ τὸ προσαχθῆναι τὴν θεραπείαν	ἔτι	πλημμελεῖται διὰ τῶν ἁμαρτημάτων ὁ
[29]	μέτρον ἡ κακία, καὶ οὐδὲν	ἔτι	πονηρίας εἶδος ἐν τοῖς ἀνθρώποις
[30]	οὖν τις κατὰ τὸ εὔλογον	ἔτι	τὸν θεὸν αἰτιῷτο τοῦ μὴ
[23]	θείας δυνάμεως ἡ φιλοτιμία προῄει,	ἕτοιμος	ἄρτος ταῖς χερσὶ τῶν διακονούντων
[18]	ναός, αἱ νενο– μισμέναι δι´	ἔτους	θυσίαι, πάντα ὅσα παρὰ τοῦ
[40]	ἀγαθὰ τὰ ἐν ἐπαγγελίαις τοῖς	εὖ	βεβιωκόσι προκείμενα τοιαῦτά ἐστιν ὡς
[15]	εἰπεῖν ἔχοις. ἀφ´ ὧν γὰρ	εὖ	πάσχομεν, ἀπὸ τούτων τὸν εὐεργέτην
[23]	τις τὸ καθ´ ἕκαστον τῶν	εὐαγγελικῶν	διεξίοι θαυμάτων; ταύτην τοίνυν τὴν
[39]	ἐστι γεννήσεως. φησὶ δὲ τὸ	εὐαγγέλιον	ἄνωθεν εἶναι τῶν σωζομένων τὴν
[40]	φησὶ περὶ τῶν ἀναγεννηθέντων τὸ	εὐαγγέλιον,	ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα θεοῦ
[39]	φησι περὶ τοῦ πνεύματος τὸ	εὐαγγέλιον	ὅτι Τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ
[8]	δυνάμει τοῦ, καθὼς λέγει τὸ	εὐαγγέλιον,	τοὺς κακοὺς ἰατρεύοντος. οὐ χρείαν
[38]	ἔχειν ᾠήθημεν ὅσον ἡ τοῦ	εὐαγγελίου	περιέχει φωνή, τὸ τὸν γεννώμενον
[32]	καὶ θειότερον λόγον ἐν τῷ	εὐαγγελίῳ	καὶ εἴρηται καὶ γεγένηται, καὶ
[39]	φύσιν; ἐπεὶ οὖν ἐν τῷ	εὐαγγελίῳ	τὰ τρία παραδέδοται πρόσωπά τε
[1]	λίθων ἀψύχως ὑφεστάναι τὸν λόγον	εὐαγές	ἐστιν οἴεσθαι. ἀλλ´ εἰ ὑφέστηκε
[6]	αὐτὸν δυνάμεως μηχανᾶται, ὡς ἂν	εὐάλωτος	αὐτῷ πρὸς τὴν ἐπιβουλὴν κατασταίη.
[17]	ἱκανὸν μὲν ἦν πρὸς τοὺς	εὐγνώμονας	τοσοῦτον εἰπεῖν, ὅτι καὶ τοῖς
[40]	χεῖρα καὶ ἐμπιπλᾷ πᾶν ζῷον	εὐδοκίας,	ὑπερβαίνει ἀνομίας, μετανοεῖ ἐπὶ κακίας·
[6]	εἶναι, οἷον τῇ ὑγείᾳ τὸ	εὐεκτεῖν,	τὸ ἐργάζεσθαι, τὸ καθ´ ἡδονὴν
[29]	φύσει προμηθείᾳ ἡ πρὸς τὴν	εὐεργεσίαν	ἡμῶν ἀναβολή. καὶ γὰρ ἐπὶ
[30]	τοῦ θεοῦ πᾶσιν ἀφθόνως τὴν	εὐεργεσίαν	νεῖμαι, ἢ μὴ δυνηθέντος πάντως;
[29]	τὸ γενόμενον, τί ἀνεβάλετο τὴν	εὐεργεσίαν;	τί δὲ οὐκ ἐν ἀρχαῖς
[26]	τῆς θεραπείας τὸν σκοπὸν τῆς	εὐεργεσίας	διελυμήνατο· εἰ γὰρ καὶ παρ´
[15]	τοῦ βίου τὰς θεόθεν γινομένας	εὐεργεσίας,	ἐκ ποίων ἐπιγνώσῃ τὸ θεῖον
[26]	ἀμφιβάλοιτο, εἴπερ εἰς αἴσθησιν τῆς	εὐεργεσίας	ἔλθοι. νυνὶ γὰρ καθάπερ οἱ
[17]	πρὸς τὸ πέρας ὁρῶντες τῆς	εὐεργεσίας	ἐν εὐχαριστίᾳ τὴν εὐποιίαν ἐδέξαντο.
[12]	κόσμον οἰκονομίας ἐπισκοποῦντες καὶ τὰς	εὐεργεσίας	τὰς θεόθεν κατὰ τὴν ζωὴν
[8]	τούτου τὴν ὑπερβολὴν τῆς θείας	εὐεργεσίας·	τάχα γὰρ ἂν μᾶλλον διὰ
[17]	τῆς θεραπείας εἴδους πρὸς τοὺς	εὐεργέτας	ἀμφισβητοῦσι, διὰ τί προσήψατο τοῦ
[26]	ἀφανισμὸν τοῦ παρὰ φύσιν κατεργασάμενος	εὐεργετεῖ	τῇ καθάρσει τὴν φύσιν, κἂν
[12]	ζωὴν εἰληχόσι χαρίζεσθαι, θεοῦ τὸ	εὐεργετεῖν	τὸν δεόμενον, θεοῦ τὸ παρατραπεῖσαν
[27]	πρέπον ἐστὶ τῷ θεῷ τὸ	εὐεργετεῖν	τὸν δεόμενον. ὅπου τοίνυν ἦν
[15]	διακειμένης; ἀλλ´ ἐξῆν, φησί, καὶ	εὐεργετηθῆναι	τὸν ἄνθρωπον καὶ ἐν ἀπαθείᾳ
[15]	εὖ πάσχομεν, ἀπὸ τούτων τὸν	εὐεργέτην	ἐπιγινώσκομεν· πρὸς γὰρ τὰ γινόμενα
[8]	ἀποξύοντες οὐκ ἀνώδυνον ἐπάγουσι τῷ	εὐεργετουμένῳ	τὴν ἴασιν, πλὴν οὐκ ἐπὶ
[26]	μόνον τὸν ἀπολωλότα διὰ τούτων	εὐεργετῶν,	ἀλλὰ καὶ αὐτὸν τὸν τὴν
[23]	προαποδοθέντα λόγον τῷ πρὸς τὸν	εὐημεροῦντα	φθόνῳ πρὸς μὲν τὸ ἀγαθὸν
[24]	θανάτου καθαίρεσις. ἐπεὶ οὖν τῆς	εὐθείας	ὁδοῦ παρενεχθέντες τὸ κατ´ ἀρχὰς
[8]	γιγνομένης, εἰ δὲ παρατραπείη τῆς	εὐθείας,	τῆς πρὸς τὸ ἐναντίον αὐτὰ
[40]	ὀργὴν ἐπάγων καθ´ ἑκάστην ἡμέραν·	εὐθὴς	κύριος ὁ θεός, καὶ οὐκ
[8]	ἐκ τοῦ μὴ ὄντος ὑπέστη,	εὐθὺς	ἀπὸ τροπῆς τοῦ εἶναι ἀρξάμενα,
[29]	τῇ φύσει. διὰ τοῦτο οὐκ	εὐθὺς	μετὰ τὸν φθόνον καὶ τὴν
[37]	σῶμα γενέσθαι τοῦ λόγου, ἀλλ´	εὐθὺς	πρὸς τὸ σῶμα διὰ τοῦ
[30]	κεφαλῆς τὴν καιρίαν λάβοι, οὐκ	εὐθὺς	συννεκροῦται τῇ κεφαλῇ καὶ ὁ
[36]	κατὰ τὴν ἀρχήν ἐστι καὶ	εὐκατόρθωτον,	πίστις καὶ ὕδωρ, ἡ μὲν
[6]	φύσει χωρίον ἡ λεπτὴ καὶ	εὐκίνητός	ἐστιν οὐσία, κατὰ τὴν ὑπερκόσμιον
[36]	γίνεται. μικρὸν δέ φημι τῇ	εὐκολίᾳ	τοῦ κατορθώματος. τίς γὰρ πάρεστι
[35]	ὅτι τὸ ἴσον ἡμῖν εἰς	εὐκολίαν	ἐστὶν ὕδατί τε βαπτισθῆναι καὶ
[35]	ἀπειροπλασίως τῇ θείᾳ δυνάμει κατ´	εὐκολίαν	ὁ θάνατος πρόκειται, καὶ ἐν
[24]	αὐτοῦ τὴν ἐμφάνειαν, ὡς ἂν	εὔληπτον	γένοιτο τῷ ἐπιζητοῦντι ὑπὲρ ἡμῶν
[27]	ἑτέρῳ δέ τινι γειτνιῶν καὶ	εὔληπτον	ἐκ τοῦ σύνεγγυς γίγνοιτο. ἀλλ´
[6]	ἀσθένεια δὲ τῇ δυνάμει, τῇ	εὐλογίᾳ	δὲ ἡ κατάρα, τῇ παρρησίᾳ
[37]	ταῦτα δὲ δίδωσι τῇ τῆς	εὐλογίας	δυνάμει πρὸς ἐκεῖνο μεταστοιχειώσας τῶν
[6]	ἐπειδὴ γὰρ διὰ τῆς θείας	εὐλογίας	δυναμωθεὶς ὁ ἄνθρωπος ὑψηλὸς μὲν
[6]	σβέσιν τινὰ καὶ ἀμαύρωσιν τῆς	εὐλογίας	ἐποίησεν, ἧς ἐπιλειπούσης ἐξ ἀνάγκης
[6]	ἦν· ὑπερίσχυε γὰρ ἡ τῆς	εὐλογίας	τοῦ θεοῦ δύναμις τῆς τούτου
[30]	ἂν οὖν τις κατὰ τὸ	εὔλογον	ἔτι τὸν θεὸν αἰτιῷτο τοῦ
[6]	ἀρχή τις ἡμῖν κατὰ τὸ	εὔλογον	εὑρεθήσεται, ἣ καὶ τοῦτο σαφηνίσει
[0]	ἰδιότητος ἐν οὐδενὶ κατὰ τὸ	εὔλογον	εὑρισκομένης, ἀνάγκη πᾶσα πρὸς μιᾶς
[31]	γὰρ ἂν ἔτι κατὰ τὸ	εὔλογον	ἢ διαβάλλοι τὸν ἀκόλαστον ἢ
[28]	οὐκ ἂν προτιμότερα κατὰ τὸ	εὔλογον	κρίνοιτο; οὐ γὰρ ὀφθαλμῷ καὶ
[28]	ἀσθενήσασαν ἐν κακίᾳ τὴν φύσιν	εὔλογον	κρίνοντες, πρὸς δὲ τὸν τῆς
[0]	τὴν θείαν φύσιν κατὰ τὸ	εὔλογον	τῆς ἀκολουθίας ταύτης συγκαταθήσεται. τούτου
[25]	ὄντα οὐδένα ἂν ἐκ τοῦ	εὐλόγου	ξενισμὸν ἐπαγάγοι. τίς γὰρ οὕτω
[0]	λόγον, ἀρχάς τινας καὶ προτάσεις	εὐλόγους	ἐφ´ ἑκάστης διαλέξεως προβαλλόμενον, ὡς
[8]	τὸ πᾶν οἰκονομοῦντος οὐκέτ´ ἂν	εὐλόγως	κακῶν αἴτιον τὸν τῶν ἀνθρώπων
[5]	εἰς γένεσιν, οὐκ ἄν τις	εὐλόγως,	οὗ ἡ αἰτία τῆς συστάσεως
[32]	δι´ ἀκριβείας καταμαθὼν τὸ μυστήριον	εὐλογώτερον	εἴποι μὴ διὰ τὴν γένεσιν
[20]	ἐναντίον αὐτομολήσαντος, μηδὲ συνδιατεθῆναι τῷ	εὐμεταβλήτῳ	τῆς ἀνθρωπίνης προαιρέσεως τὴν παγίαν
[26]	δίκαιον κρίσεως, ἀλλὰ συνάπτειν ἀλλήλοις	εὐμηχάνως	ἀμφότερα, τῇ μὲν δικαιοσύνῃ τὸ
[6]	κατὰ κακίαν ἐπινοουμένων συνεργὸν ποιησάμενος,	εὐμηχάνως	περιέρχεται δι´ ἀπάτης τὸν ἄνθρωπον,
[16]	τὸ ἀκόλουθον ἐπὶ τὸ πέρας	εὐοδουμένης.	ἐν γὰρ τῷ ἀναληφθέντι παρ´
[22]	ἔξεστι τὴν ἐλευθερίαν ἐπιβοήσασθαι, κἂν	εὐπατρίδαι	τινὲς ὦσιν οἱ πρὸς τὴν
[6]	εἴη καὶ δι´ ὀλίγου τοῖς	εὐπειθεστέροις	παραθέσθαι τὸν λόγον. τῆς γὰρ
[10]	δογματίζοντες; ~Ἀλλὰ μικρόν, φησί, καὶ	εὐπερίγραπτον	ἡ ἀνθρωπίνη φύσις, ἄπειρον δὲ
[17]	τῆς εὐεργεσίας ἐν εὐχαριστίᾳ τὴν	εὐποιίαν	ἐδέξαντο. ἀλλ´ ἐπειδή, καθώς φησιν
[10]	συμπαραλαμβανέτω τῷ ὑποδείγματι, ἀλλ´ ὅσον	εὐπρεπές	ἐστι μόνον ἐν τῇ εἰκόνι
[27]	συμπλοκῆς, οὐδ´ ἂν ἄλλη τις	εὑρεθείη	τὸ ἄξιον ἔχουσα. εἰ δὲ
[5]	διοισόμεθα. ὅ τι γὰρ ἂν	εὑρεθῇ	δεικτικὸν τοῦ ὑποκειμένου ῥῆμα ἢ
[6]	τις ἡμῖν κατὰ τὸ εὔλογον	εὑρεθήσεται,	ἣ καὶ τοῦτο σαφηνίσει τὸ
[4]	φιλοτιμοτέροις καταλιπεῖν τῶν πλειόνων τὴν	εὕρεσιν.	Τῷ λόγῳ τοῦ κυρίου, φησίν,
[6]	παρὰ τοῦ κτίσαντος, ταύτην εἰς	εὕρεσιν	τῶν κατὰ κακίαν ἐπινοουμένων συνεργὸν
[26]	εἴ τι κακίας ἔκγονον τῷ	εὑρετῇ	τοῦ κακοῦ περιφυέντων, ὁ προσεγγισμὸς
[26]	καὶ αὐτὸν τὸν τῆς κακίας	εὑρετὴν	ἰώμενος. ἴασις γάρ ἐστιν ἀρρωστίας
[5]	ἡ ποιητικὴ τῶν ὄντων, ἡ	εὑρετικὴ	τῶν μὴ ὄντων, ἡ συνεκτικὴ
[21]	τῆς κακίας συμβούλου τε καὶ	εὑρετοῦ	καλὸν ἀναπεισθεὶς εἶναι τὸ τῷ
[35]	κρίνοι, οὐδεμίαν ἐν τοῖς γινομένοις	εὑρήσει	διαφοράν, ἑκατέρου κατὰ τὸ τῆς
[1]	πατρὸς καταλήψεως, διὰ τῶν αὐτῶν	εὑρήσει	σημείων καὶ τὸν ἐξ ἐκείνου
[27]	καὶ τὸ τέλος, καθ´ ἑκάτερον	εὑρίσκεται	πέρας ἡ διορθωτικὴ τῆς φύσεως
[0]	ἐν οὐδενὶ κατὰ τὸ εὔλογον	εὑρισκομένης,	ἀνάγκη πᾶσα πρὸς μιᾶς θεότητος
[1]	τῷ διὰ τῶν αὐτῶν γνωρισμάτων	εὑρισκομένῳ·	εἴτε γὰρ ἀγαθότης, εἴτε δύναμις,
[35]	δι´ ὧν βλέπουσιν πρὸς τὴν	εὔρυθμόν	τε καὶ ἐνόπλιον κίνησιν παιδευόμενοι,
[18]	ἐξ ἀρχῆς νομισθεῖσαν αὐτοῖς τῆς	εὐσεβείας	θρησκείαν ἀκώλυτα ἦν. ἐπεὶ δὲ
[1]	~Ἀλλ´ ἐπειδὴ καὶ ὁ τῆς	εὐσεβείας	λόγος οἶδέ τινα διάκρισιν ὑποστάσεων
[16]	θεὸν κεκοινωνηκέναι φησὶ τὸ τῆς	εὐσεβείας	μυστήριον; εἰ δὲ τὴν τοῦ
[0]	τοῖς προεστηκόσι τοῦ μυστηρίου τῆς	εὐσεβείας,	ὡς ἂν πληθύνοιτο τῇ προσθήκῃ
[19]	τίς ἄλλη ἢ τὸ τὰς	εὐσεβεῖς	περὶ τοῦ θεοῦ ὑπολήψεις ἐπὶ
[2]	τὸ μὲν εἶναι πνεῦμα θεοῦ	εὐσεβὲς	ἐνομίσθη, καθὼς ἐδόθη καὶ λόγον
[1]	δυνατὴν εἶναι κατὰ τὸ ἀκόλουθον	εὐσεβές	ἐστι λογίζεσθαι. εἰ γὰρ μή
[24]	ἀλλὰ πᾶν ὑψηλόν τε καὶ	εὐσεβὲς	νόημα δεῖ πάντως ἐπὶ θεοῦ
[0]	καὶ ἡ ἀιδιότης καὶ πᾶσα	εὐσεβὴς	διάνοια κατὰ τὸν αὐτὸν ὁμολογοῖτο
[26]	κακίᾳ κειμένων γένηται, ὁμόφωνος ἡ	εὐχαριστία	παρὰ πάσης ἔσται τῆς κτίσεως,
[17]	πέρας ὁρῶντες τῆς εὐεργεσίας ἐν	εὐχαριστίᾳ	τὴν εὐποιίαν ἐδέξαντο. ἀλλ´ ἐπειδή,
[33]	σωματικῶς ἐνεργούμενον. πῶς γάρ, φασίν,	εὐχὴ	καὶ δυνάμεως θείας ἐπίκλησις ἐπὶ
[33]	καὶ προδιδαχθῶσι τὸν τρόπον, ὅτι	εὐχὴ	πρὸς θεὸν καὶ χάριτος οὐρανίας
[34]	δὲ προηγεῖσθαι τὴν διὰ τῆς	εὐχῆς	κλῆσιν τῆς θείας οἰκονομίας περιουσία
[34]	συμπαραληφθείη καθηκόντως ἡ διὰ τῆς	εὐχῆς	συμμαχία, μᾶλλον ἐπιτελὲς ἔσται τὸ
[34]	μὴ ἐπικληθῇ παρ´ αὐτῶν δι´	εὐχῆς	τὸ θεῖον, τῇ τοῦ θεοῦ
[34]	οἱ ἐπιφαῦσαι τὸν ἥλιον αὐτοῖς	εὐχόμενοι	τῷ θεῷ οὐδὲν ἀμβλύνουσι τὸ
[23]	ἑστιάσεις τῶν ἐν πολλαῖς χιλιάσιν	εὐωχουμένων,	οἷς οὔτε οὐρανὸς ἐπέρρει τὸ
[37]	σπλάγχνων, ὡς ἂν δι´ ἐκείνων	ἐφ´	ἅπαν καταμερισθείη τὸ σῶμα ἡ
[10]	ἔστιν ἀπ´ ἀλλήλων ταῦτα διατεμόντας,	ἐφ´	ἑαυτῆς δεῖξαι τὴν φλόγα διεζευγμένην
[2]	ὑπονοοῖτο· ἀλλὰ δύναμιν οὐσιώδη αὐτὴν	ἐφ´	ἑαυτῆς ἐν ἰδιαζούσῃ ὑποστάσει θεωρουμένην,
[21]	κίνησιν οὐκ ἐνδέχεται τὴν φύσιν	ἐφ´	ἑαυτῆς μένειν ἀκίνητον, ἀλλ´ ἐπί
[7]	φαινομένων τὸν νοῦν ἀποστήσαντας, αὐτὴν	ἐφ´	ἑαυτῆς τοῦ καλοῦ τε καὶ
[9]	λογισμὸν ἀποστήσαντας, αὐτὸ τὸ καλὸν	ἐφ´	ἑαυτοῦ καὶ τὸ μὴ τοιοῦτον
[20]	εἰ δὲ χωρισθείη, μὴ ἂν	ἐφ´	ἑαυτοῦ κατὰ μόνας ἀγαθὸν εἶναι,
[7]	κακὸν γὰρ οὐδὲν ἔξω προαιρέσεως	ἐφ´	ἑαυτοῦ κεῖται, ἀλλὰ τῷ μὴ
[37]	μέρους γίνεσθαι καὶ αὐτὸ μένειν	ἐφ´	ἑαυτοῦ ὅλον. οὐκοῦν ὡς ἂν
[20]	παρεῖναι· καθ´ ὅλου γὰρ οὐδὲν	ἐφ´	ἑαυτοῦ τῶν ὑψηλῶν τούτων ὀνομάτων
[40]	τῶν ἰδίων ἀπωσθεὶς οὐδεμίαν ὁρῶσιν	ἐφ´	ἑαυτῶν τὴν τοῦ λελουμένου μεταβολήν.
[0]	ἀρχάς τινας καὶ προτάσεις εὐλόγους	ἐφ´	ἑκάστης διαλέξεως προβαλλόμενον, ὡς ἂν
[0]	οὐχ ὁμοιοτρόπως δὲ ταῖς κατασκευαῖς	ἐφ´	ἑκάστου κεχρημένους. ἄλλαις γὰρ ὑπολήψεσιν
[23]	διὰ θαλάσσης πορείαν, οὐ διαχωροῦντος	ἐφ´	ἑκάτερα τοῦ πελάγους, καὶ τὸν
[31]	τι τῶν κατὰ γνώμην ἐξουσίας	ἐφ´	ἑτέρῳ κειμένης; εἰ δὲ ἄπρακτος
[31]	ἑκάστῳ τῆς ἀποκρίσεως, τὸ μηδὲν	ἐφ´	ἡμῖν τῶν κατὰ γνώμην εἶναι,
[1]	τὸν ὅθεν ἐστίν. ὥσπερ γὰρ	ἐφ´	ἡμῶν ἐκ τοῦ νοῦ φαμὲν
[37]	βρῶσις ἄρτος ἦν· ὥσπερ τοίνυν	ἐφ´	ἡμῶν, καθὼς ἤδη πολλάκις εἴρηται,
[2]	καθ´ ἡμᾶς θεωροῦντες φύσει. ἀλλ´	ἐφ´	ἡμῶν μὲν τὸ πνεῦμα ἡ
[30]	οἱ ἀπειθήσαντες ἐμέμψαντο τὸν ἀπόστολον	ἐφ´	οἷς οὐκ ἐπείσθησαν. οὐδὲ γὰρ
[23]	τήν τε τῆς τροφῆς ὑπεροψίαν	ἐφ´	ὅσον βούλοιτο, καὶ τὰς ἐν
[40]	ἔστιν ἄλλον τινὰ γεγενῆσθαι νομίσαι,	ἐφ´	οὗ μηδὲν τῶν γνωρισμάτων μετεποιήθη.
[5]	ὁ ἄνθρωπος εἰς γένεσιν ἔρχεται,	ἐφ´	ᾧ τε μέτοχος τῶν θείων
[35]	τῶν τοῦ καθαρσίου προσδεομένων ἐστίν.	ἐφ´	ὧν γὰρ κατὰ τὸν βίον
[8]	δὲ δυσκολώτερον τὴν θεραπείαν προσίενται,	ἐφ´	ὧν καὶ τομαὶ καὶ καυτήρια
[0]	μηδὲν ἰδιαζόντως καταλαμβάνοι ἡ ἔννοια	ἐφ´	ὧν τὸ διακρῖνον οὐκ ἔστι,
[8]	τῆς ἀλόγου φύσεως ἴδιόν ἐστιν,	ἐφ´	ὧν τοῦ ἀληθῶς καλοῦ ἡ
[35]	ὥστε, καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος,	ἐφάπαξ	ἀποθανεῖν τῇ ἁμαρτίᾳ. ἐπεὶ δέ,
[10]	διανοίας κινήμασι πάσῃ κατ´ ἐξουσίαν	ἐφαπλοῦται	τῇ κτίσει, καὶ μέχρις οὐρανῶν
[37]	τὴν ζωὴν καθηγουμένου τοὺς σωζομένους	ἐφάπτεσθαι.	οὐκοῦν ἡ ψυχὴ μὲν διὰ
[27]	μέρει τούτῳ, ὡς τὰ μὲν	ἐφάπτεσθαι	τῆς ἀπροσίτου φύσεως, τὰ δὲ
[24]	καθαρότης τῶν ἐξ ἁμαρτίας μολυνθέντων	ἐφάπτεται,	καὶ ἡ ζωὴ τῶν τεθνηκότων
[8]	ἀγαθόν, οὗ ἡ αἴσθησις οὐκ	ἐφάπτεται,	καὶ μόνον ἐκεῖνο κακὸν ἡ
[28]	τῆς τοῦ ἀνθρωπίνου βίου κοινωνίας	ἐφάψασθαι.	ἀλλ´ ἤδη περὶ τούτου καὶ
[37]	τό τε λεῖπον πρὸς ἑαυτὴν	ἐφελκομένη	καὶ τὸ περιττεῦον ἀπωθουμένη; καὶ
[21]	τὸ καλὸν ἐπιθυμίας αὐτὴν φυσικῶς	ἐφελκομένης	εἰς κίνησιν· καλὸν δὲ τὸ
[7]	ἄψυχον ἀκουσίως πρὸς τὸ καλὸν	ἐφελκόμενος.	εἰ δὲ τοῦ φωτὸς ἐξ
[5]	τῆς ἐμφύτου δυνάμεως τὸ συγγενὲς	ἐφελκόμενος,	οὕτως ἀναγκαῖον ἦν ἐγκραθῆναί τι
[31]	καὶ τοὺς ἀντιτύπως ἔχοντας ἀναγκαστικῶς	ἐφελκύσασθαι	πρὸς τὴν παραδοχὴν τοῦ κηρύγματος.
[32]	ἐν τῷ ἑνὶ γενόμενος τοῦ	ἐφεξῆς	μὴ προσήψατο, ἡμιτελὴς ἂν ἡ
[9]	εἰρημένων εἶναι· πρὸς δὲ τὰ	ἐφεξῆς	οὐχ ὁμοίως ἕξει, δι´ ὧν
[24]	καὶ ταῦτα γένηται καταφανῆ, τὰ	ἐφεξῆς	τοῦ μυστηρίου διασκοπήσωμεν, ἐν οἷς
[8]	τῇ γνωστικῇ δυνάμει καὶ τὸ	ἐφεξῆς	τῷ παρῳχηκότι κατὰ τὸ ἴσον
[9]	τὴν πίστιν, ὡς μηδὲ τὸ	ἐφεξῆς	τῶν λεγομένων διὰ τὰ προειρημένα
[21]	τὴν σκιὰν οὗ διὰ στόματος	ἔφερε,	μεθεῖναι μὲν τὴν ἀληθῆ τροφήν,
[5]	καταλλήλου πρὸς τὸ οἰκεῖον τὴν	ἔφεσιν	ἔχοι. καὶ γὰρ καὶ ἐν
[32]	ὁρμηθεὶς Παῦλος μυσταγωγεῖ τὸν ἐν	Ἐφέσῳ	λαόν, δύναμιν αὐτοῖς ἐντιθεὶς διὰ
[33]	ὁ λογισμῷ τινὶ τὸ πιθανὸν	ἐφευρίσκων.	τί γὰρ κοινὸν ἔχει ὅρος
[37]	τὸ ὕδωρ, ἀλλ´ οἴνῳ πολλάκις	ἐφηδυνόμενον,	πρὸς τὴν τοῦ θερμοῦ τοῦ
[37]	δὲ τῇ πόσει τὸ ὕδωρ	ἐφηδυσμένον	τῷ οἴνῳ, ὁ δὲ τοῦ
[16]	δὲ τῆς φύσεως ἡμῶν αὐτὸν	ἐφῆφθαι	λέγει, ἧς καὶ ἡ πρώτη
[27]	θεία δύναμις τοῦ κάμνοντος μὴ	ἐφήψατο,	πρὸς τὸ ἑαυτῆς βλέπουσα πρέπον,
[29]	ἐπεὶ οὖν πρὸς τὸ ἀκρότατον	ἔφθασε	μέτρον ἡ κακία, καὶ οὐδὲν
[11]	ὡς μεῖζον ἢ κατὰ λογισμῶν	ἔφοδον,	διερευνᾷν παραιτούμεθα. οὐδὲ γὰρ πᾶσαν
[10]	περινοίᾳ γίνεται, οὐδὲν βαρυνομένη τῷ	ἐφολκίῳ	τοῦ σώματος. εἰ δὲ ἀνθρώπου
[23]	τῆς ἀνωτάτω σοφίας τὴν ἀπόδειξιν	ἔχει.	~Ἀλλ´ ἐπιζητεῖν εἰκὸς τὸν τῇ
[8]	νοῦ καὶ διανοίας χώραν οὐκ	ἔχει.	ἀλλ´ ὅτι μὲν θεοῦ ἔργον
[37]	ἰδίᾳ τινὶ ὑποστάσει ζωὴν οὐκ	ἔχει,	ἀλλὰ διὰ τῆς ἐπιρρεούσης αὐτῇ
[40]	τῇδε λυπούντων τὴν αἴσθησιν ὁμοτίμως	ἔχει.	ἀλλὰ κἂν ἐπονομασθῇ τι τῶν
[4]	τοῦ θεοῦ λόγος τὴν ἰσχὺν	ἔχει.	ἀλλὰ μὴν ἀνενέργητά τε καὶ
[35]	δὲ πρὸς ἄλληλα τὴν συγγένειαν	ἔχει	γῆ τε καὶ ὕδωρ, μόνα
[37]	ἑαυτῆς σύστασιν οὐδὲν ἡμῖν γνώριμον	ἔχει,	διὰ δὲ τῆς ἐπεισαγομένης δυνάμεως
[6]	ὑποστὰν συγγενῶς πρὸς τὴν ἀλλοίωσιν	ἔχει,	διότι καὶ αὐτὴ τῆς κτίσεως
[21]	ᾧ ἡ πρόοδος στάσιν οὐκ	ἔχει,	διότι πέρας οὐδὲν τοῦ διεξο–
[8]	καὶ τὰ αἰνίγματα τὴν διδασκαλίαν	ἔχει.	ἐπειδὴ γάρ, φησίν, ἐν τοῖς
[24]	πλείονα τῆς δυνάμεως τὴν ἀπόδειξιν	ἔχει	ἢ τὰ μέγαλά τε καὶ
[37]	τὰς ἀφορμὰς ἐντεῦθεν τῆς σωτηρίας	ἔχει·	ἡ γὰρ πρὸς τὴν ζωὴν
[34]	παρεῖναι τὸ θεῖον οὐδεμίαν ἀμφιβολίαν	ἔχει.	~Ἡ δὲ εἰς τὸ ὕδωρ
[28]	τι πρὸς τὴν κακίαν οἰκείως	ἔχει.	ἡ δὲ τῆς φύσεως ἀκολουθία,
[21]	τινα νοῦν κατὰ τὴν ἀντιδιαστολὴν	ἔχει,	καθάπερ φαμὲν τῷ μὴ ὄντι
[28]	ἡ κατασκευὴ τοῦ σώματος ὁμοτίμως	ἔχει,	καὶ οὐδὲν ἐν ταύτῃ τῶν
[1]	καὶ ἀεὶ ἑστῶσα φύσις ἀίδιον	ἔχει	καὶ ὑφεστῶτα τὸν λόγον. εἰ
[39]	εἶναι προήκειν οἰκείως πρὸς ἑαυτὴν	ἔχει·	καὶ ὥσπερ ἐπὶ τῆς τῶν
[39]	τὰ μέλη πρὸς ἑαυτὰ συμφυῶς	ἔχει,	κἂν τὰ μὲν ὑποβεβηκότα, τὰ
[8]	παχύ τε καὶ γήινον οἰκείως	ἔχει,	κρείττων δὲ καὶ ὑψηλοτέρα τῶν
[26]	ἐπὶ τὸ κρεῖττον τὴν παραλλαγὴν	ἔχει.	ὁ μὲν γὰρ ἐπὶ διαφθορᾷ
[38]	τῆς γεννήσεως εἶδος κατ´ ἐξουσίαν	ἔχει,	ὅ τι περ ἂν ἕληται,
[33]	πιθανὸν ἐφευρίσκων. τί γὰρ κοινὸν	ἔχει	ὅρος ἀνθρώπου πρὸς τὴν ἐν
[35]	ἀρχὰς ἐντεῦθεν καὶ τὰς αἰτίας	ἔχει·	οὐ γάρ ἐστι δυνατὸν ἐκεῖνο
[15]	ἢ τὴν ζωὴν τὴν ἀντιδιαίρεσιν	ἔχει,	οὐ λίθος, οὐ ξύλον, οὐχ
[1]	ὤν, καὶ προαιρετικὴν πάντως δύναμιν	ἔχει·	οὐδὲν γὰρ ἀπροαίρετον τῶν ζώντων
[1]	οὖσα καὶ ἐπίκηρον τὸν λόγον	ἔχει,	οὕτως ἡ ἄφθαρτος καὶ ἀεὶ
[40]	οὐκ ἐν ὀλίγῳ τὴν παραλλαγὴν	ἔχει.	πῦρ γὰρ ἀκούων ἄλλο τι
[7]	πρὸς πονηρίαν ἡ φύσις ἐπιρρεπῶς	ἔχει.	ταῦτα γὰρ πάντα καὶ τὰ
[8]	ἐκ τοῦ ἴσου τὸ ἄφραστον	ἔχει	τῇ τῶν ἐλπιζομένων ἀγαθῶν φύσει.
[28]	τὰ δὲ γεννητικὰ τοῦ μέλλοντος	ἔχει	τὴν πρόνοιαν, δι´ ἑαυτῶν τῇ
[17]	τῆς χρηστότητος τοῦ θεοῦ κεκρυμμένην	ἔχει	τὴν ὠφέλειαν καὶ οὔπω διὰ
[15]	γέγονεν θεός, οὔτε γενέσθαι φύσιν	ἔχει,	τί ἐπαισχύνονται τῇ ὁμολογίᾳ τοῦ
[37]	ἕνωσις τὴν τῆς ζωῆς κοινωνίαν	ἔχει·	τὸ δὲ σῶμα ἕτερον τρόπον
[35]	ἡ φύσις, ἀλλ´ ὅσον δυνατῶς	ἔχει,	τοσοῦτον νῦν παραδεξαμένη, τὸ λεῖπον
[23]	πάντων κατὰ ταὐτὸν τὴν ἀπόδειξιν	ἔχει,	τοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ σοφοῦ, τοῦ
[1]	ἐκεῖνον, παρ´ οὗ τὴν ὑπόστασιν	ἔχει·	τῷ δὲ ταῦτα δεικνύειν ἐν
[24]	τὸ ἐναντίον νοούμενον· οὐ γὰρ	ἔχει	φύσιν οὔτε σκότος διαμένειν ἐν
[35]	οἰκεῖόν τινα καὶ κατὰ φύσιν	ἔχει	χῶρον, τὴν γῆν, ἐν ᾗ
[39]	καὶ τὸ γινόμενον τὴν δύναμιν	ἔχει,	ὥστε τὸν μὲν ἄκτιστον ὁμολογοῦντα
[21]	φύσει, τὸ δὲ μὴ οὕτως	ἔχειν,	ἀλλὰ δι´ ἀλλοιώσεως μὲν ὑποστῆναι
[1]	οὐδὲν τῶν κακῶν τὴν ῥοπὴν	ἔχειν·	ἀλλότρια γὰρ τῆς θείας φύσεως
[40]	αὐτάρκη τὴν διδασκαλίαν ἡ κατήχησις	ἔχειν.	δεῖ γάρ, οἶμαι, καὶ τὸ
[5]	τῇ φύσει πρὸς τὸ μετεχόμενον	ἔχειν.	διὰ τοῦτο καὶ ζωῇ καὶ
[7]	τινα διὰ τῆς ἐπιπολαίου πιθανότητος	ἔχειν	δοκεῖ· τοῖς δὲ διορατικωτέροις τῆς
[34]	τὸ ἀμίκτως πρὸς τὸ ψεῦδος	ἔχειν	εἰδότες, ἐν δὲ τῷ ἀψευδεῖ
[5]	τῆς φύσεως ἡμῶν ἀπόκληρον, ἀλλ´	ἔχειν	ἐν ἑαυτῇ τὸ ἀθάνατον, ὡς
[5]	τὸ θεῖον ὡμοιωμένον ἔδει πάντως	ἔχειν	ἐν τῇ φύσει τὸ αὐτοκρατὲς
[5]	πρὸς τὴν τῶν ἀγαθῶν μετουσίαν	ἔχειν.	καθάπερ γὰρ ὁ ὀφθαλμὸς διὰ
[12]	πρὸς πάντα διαρκῆ τὴν δύναμιν	ἔχειν	καὶ πρό γε πάντων τὸ
[1]	τοῦ φθεγγομένου καὶ τὴν ὑπόστασιν	ἔχειν	νομισθήσεται, καθ´ ὁμοιότητα τοῦ ἡμετέρου
[6]	τὸ ἐν ἀηδίᾳ τὴν ζωὴν	ἔχειν.	οὕτω καὶ τὰ ἄλλα πάντα
[8]	ἂν θελήσῃ κατεργαζόμενος τῷ σύνδρομον	ἔχειν	τῇ βουλήσει τὴν δύναμιν, οὗ
[36]	ὡς πρὸς αὐτὸ τὸ θεῖον	ἔχειν	τὴν οἰκειότητα. ~Ἀλλ´ ἐπειδὴ διπλοῦν
[7]	καθορᾶται. καί μοι δοκεῖ καλῶς	ἔχειν	τὸν ἀπόστολον ἐν τούτοις συνήγορον
[1]	εἶναι τὸν θεὸν πάντως λόγον	ἔχειν	τὸν μὴ ἄλογον συγκαταθήσεται. ἀλλὰ
[39]	προκειμένης παντὶ τῆς αἱρέσεως, καλῶς	ἔχειν	φημὶ τὸν πρὸς τὴν γέννησιν
[38]	εἰπεῖν περὶ τῆς πίστεως καλῶς	ἔχειν	ᾠήθημεν ὅσον ἡ τοῦ εὐαγγελίου
[15]	τῆς θείας φύσεως ἡ φιλανθρωπία,	ἔχεις	ὃν ἐπεζήτησας λόγον, ἔχεις τὴν
[15]	φιλανθρωπία, ἔχεις ὃν ἐπεζήτησας λόγον,	ἔχεις	τὴν αἰτίαν τῆς ἐν ἀνθρώποις
[5]	δόγματα ἡμῖν παρατιθέμενος, τῆς αὐτῆς	ἔχεται	διδασκαλίας. ὁ γὰρ παράδεισος ἐκεῖνος
[23]	τοίνυν τὴν δύναμιν καθορῶν, ὁ	ἐχθρὸς	ἐν ἐκείνῳ πλεῖον τοῦ κατεχομένου
[26]	φύσεως κεκαλυμμένῃ, ἀγνοηθέντα παρὰ τοῦ	ἐχθροῦ,	τὸν θεὸν ἐντὸς τοῦ κρατοῦντος
[21]	τοῦ ἑαυτὸν δι´ ἡδονῆς τῷ	ἐχθρῷ	τῆς ζωῆς ὑποζεύξαντος, πάντα μοι
[23]	χωρητὸν δι´ ἐπινοίας ποιῆσαι τῷ	ἐχθρῷ	τὸ ἀχώρητον τῆς ἀνωτάτω σοφίας
[5]	πρὸς τὸ οἰκεῖον τὴν ἐπιθυμίαν	ἔχοι.	ἐπεὶ οὖν ἓν τῶν περὶ
[5]	πρὸς τὸ οἰκεῖον τὴν ἔφεσιν	ἔχοι.	καὶ γὰρ καὶ ἐν τῇ
[20]	μόνας ἀγαθὸν εἶναι, καλῶς ἂν	ἔχοι	καὶ ἐπὶ τοῦ λόγου τῆς
[32]	τὴν ὀνομασίαν διαφερόμεθα, καλῶς ἂν	ἔχοι	καὶ περὶ τούτου βραχέα διεξελθεῖν.
[13]	εἰς φθορὰν ἀλλοιώσεως, καλῶς ἂν	ἔχοι	κατὰ τὸ ἀκόλουθον ἐπὶ τὸ
[37]	ἀμφιβολίαν περὶ τοῦ προκειμένου νοήματος	ἔχοι,	μικρόν τι προσήκει παρασχολῆσαι τὸν
[1]	δύναιτο, πρὸς δέ τι ἀδυνάτως	ἔχοι·	πάντα δὲ δυναμένην τὴν τοῦ
[19]	παρουσίας ποιεῖσθαι τεκμήρια, καλῶς ἂν	ἔχοι	περὶ τῶν ἀνθυπενεχθέντων ἡμῖν ἰδίᾳ
[12]	οὐκ ἄν τις ἑτέραν ἀπόδειξιν	ἔχοι,	πλὴν τῆς δι´ αὐτῶν τῶν
[0]	ἡ διάλεξις ᾖ, καλῶς ἂν	ἔχοι	ταύτην ποιεῖσθαι τοῦ λόγου τὴν
[33]	πρὸς οὕς, εἴπερ μὴ λίαν	ἔχοιεν	ἀντιτύπως, ἁπλοῦς ἐξαρκεῖ λόγος πρὸς
[15]	τὸ θεῖον οὐκ ἂν εἰπεῖν	ἔχοις.	ἀφ´ ὧν γὰρ εὖ πάσχομεν,
[25]	ἐν τῷ ὄντι τὸ εἶναι	ἔχον.	εἰ οὖν ἐν αὐτῷ τὰ
[39]	διὰ προκοπῆς ἀνιόντος τὸ μὴ	ἔχον	εἰς ὅ τι προέλθῃ, ἀλλ´
[8]	φύσιν τὸ μὴ διὰ κτίσεως	ἔχον	τὴν γένεσιν, τὰ δ´ ὅσα
[8]	δὲ τοῦ σκεύους τὸν κεκτημένον,	ἔχοντα	δὲ τοῦ κεραμεύειν τὴν ἐπιστήμην
[39]	αἱρεῖσθαι πάντως τόν γε νοῦν	ἔχοντα,	ἢ τῆς ἀκτίστου φύσεως εἶναι
[7]	πρόχειρον τὴν τῆς ἀπάτης ἀπόδειξιν	ἔχοντα	σαφῶς καθορᾶται. καί μοι δοκεῖ
[31]	εἴπερ ἐβούλετο, καὶ τοὺς ἀντιτύπως	ἔχοντας	ἀναγκαστικῶς ἐφελκύσασθαι πρὸς τὴν παραδοχὴν
[8]	ὑγιαίνοντες ἰατροῦ, ἀλλ´ οἱ κακῶς	ἔχοντες.	διὰ δὲ τὸ πολλὴν γεγενῆσθαι
[18]	καὶ ἀναμφίβολον τῆς θείας ἐπιδημίας	ἔχοντες	τὴν ἀπόδειξιν. τὸ δὲ αὐτὸ
[35]	διεξελθεῖν ἀμηχανοῦντες, εἴ τινος ἐμπείρως	ἔχοντος	ἐπιτύχοιεν, κατόπιν ἑπόμενοι τὰς ποικίλας
[5]	ἰσχύι πᾶν τὸ κατὰ προαίρεσιν	ἔχουσα·	ἀγαθοῦ δὲ ὄντος τοῦ κόσμου
[27]	ἄλλη τις εὑρεθείη τὸ ἄξιον	ἔχουσα.	εἰ δὲ ἐπ´ ἴσης πάντα
[6]	κατὰ τὴν ὑπερκόσμιον λῆξιν πολλὴν	ἔχουσα	τῷ ἰδιάζοντι τῆς φύσεως πρὸς
[39]	καὶ παγίαν καὶ ἀεὶ ὡσαύτως	ἔχουσαν	ἐν τῷ ἀγαθῷ κεκτημένης τὴν
[2]	καὶ πρὸς πᾶσαν πρόθεσιν σύνδρομον	ἔχουσαν	τῇ βουλήσει τὴν δύναμιν. ~Ὥστε
[34]	πρὸς τὸ σπουδαζόμενον τὴν ὁρμὴν	ἐχούσης,	εἰ συμπαραληφθείη καθηκόντως ἡ διὰ
[33]	τῆς ἀναγεννήσεως πληροῦται μυστήριον, δυσπειθῶς	ἔχουσι	πρὸς τὸ φαινόμενον βλέποντες, ὡς
[5]	ἢ καὶ πρὸς ταύτην δυσπειθῶς	ἔχουσι	τὴν ὑπόληψιν. ἀλλ´ εἰ μὴ
[8]	κακοὺς ἰατρεύοντος. οὐ χρείαν γὰρ	ἔχουσι,	φησίν, οἱ ὑγιαίνοντες ἰατροῦ, ἀλλ´
[15]	ἀπορρυεὶς τῆς τοῦ ἀγαθοῦ μετουσίας,	ἔχρῃζε	τῆς τοῦ φωτὸς παρουσίας ὁ
[26]	καταφθαρέντος τῇ ἐπινοίᾳ τῆς ἀπάτης	ἐχρήσατο,	οὐ μόνον τὸν ἀπολωλότα διὰ
[40]	ᾖ, τί μεταπεποίηται ἰδεῖν οὐκ	ἔχω,	τὸν αὐτὸν βλέπων ὅνπερ καὶ
[30]	γὰρ τοῦ παντὸς τὴν ἐξουσίαν	ἔχων	δι´ ὑπερβολὴν τῆς εἰς τὸν
[8]	πρὸς πᾶν ἀγαθὸν τὴν ὁρμὴν	ἔχων	καὶ πᾶν ὅ τι περ
[39]	θεῖον τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας	ἔχων.	πᾶσα γὰρ ἡ κτίσις τῷ
[35]	ἐξουσίας ἦν ὁ τοῦ παντὸς	ἔχων	τὴν δεσποτείαν, ὡς ἡμεῖς ἐν
[30]	τέθνηκε, τὸ δὲ οὐραῖον ἔτι	ἐψύχωται	τῷ ἰδίῳ θυμῷ καὶ τῆς
[5]	παρόντος δὲ οὐκ ἔστιν, οὕτως,	ἕως	ἂν παρῇ τὸ ἀγαθὸν ἐν
[27]	ἱματίων ἐκπλύνοντες οὐ τὰ μὲν	ἐῶσι	τῶν μολυσμάτων, τὰ δὲ ἀπορρύπτουσιν,