Chapitre
[23]	στοχασμόν τινα τῆς ἐπιθυμίας αὐτοῦ	λαβεῖν,	εἰ τὰ πρόδηλα γένοιτο ἡμῖν
[23]	εἰκὸς ἦν μᾶλλον τὸν κρατοῦντα	λαβεῖν	ἑλέσθαι; δυνατόν ἐστι δι´ ἀκολούθου
[22]	ἐθέλοι λύτρον ἀντὶ τοῦ κατεχομένου	λαβεῖν.	~Τί τοίνυν εἰκὸς ἦν μᾶλλον
[10]	ποντα περὶ τῆς θείας οἰκονομίας	λαβεῖν;	ὡς γὰρ τὸ πῦρ ἐπὶ
[30]	εἰ κατὰ κεφαλῆς τὴν καιρίαν	λάβοι,	οὐκ εὐθὺς συννεκροῦται τῇ κεφαλῇ
[37]	γε εἰ διὰ τοῦ οἴνου	λάβοι	τὴν δύναμιν πρὸς τὴν εἰς
[35]	μή τις τῆς αὐτῆς ὁδοῦ	λάβοιτο	δι´ ἧς ὁ ἐν αὐτῷ
[37]	γὰρ οἱ δηλητήριον δι´ ἐπιβουλῆς	λαβόντες	ἄλλῳ φαρμάκῳ τὴν φθοροποιὸν δύναμιν
[35]	γενομένην τῷ χρόνῳ ὑποκρινόμεθα, τοῦτο	λαβόντες	κατὰ διάνοιαν ὅτι, ὡς ἡμῖν
[35]	καὶ τὸν τοῦ βίου τούτου	λαβύρινθον	ἀδιεξίτητον εἶναι τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει,
[35]	γενόμενος ἔξω κατέστη τοῦ περιέχοντος.	λαβύρινθον	δέ φημι τροπικῶς τὴν ἀδιέξοδον
[35]	καθάπερ γὰρ οἱ τὰς τῶν	λαβυρίνθων	πλάνας διεξελθεῖν ἀμηχανοῦντες, εἴ τινος
[6]	διδάσκει τῆς κοσμογονίας ὁ λόγος·	Λαβὼν	γὰρ ὁ θεός, φησιν, χοῦν
[39]	τῷ καιρῷ τῆς γεννήσεως, μήποτε	λάθῃ	τῇ ἐλλιπεῖ φύσει καὶ δεομένῃ
[21]	ἐστίν. οὐκοῦν ὡς ἀγαθὸς οἶκτον	λαμβάνει	τοῦ διαπεπτωκότος, ὡς σοφὸς οὐκ
[3]	τῆς κατὰ τὴν θεογνωσίαν διδασκαλίας	λαμβάνειν,	μὴ μέντοι δύνασθαι λόγῳ διασαφεῖν
[10]	γὰρ τὸ πῦρ ἐπὶ τῆς	λαμπάδος	ὁρᾶται τῆς ὑποκειμένης περιδεδραγμένον ὕλης,
[26]	ἐπανάγουσι πρὸς τὴν κατὰ φύσιν	λαμπηδόνα	τὴν προτιμοτέραν ὕλην· οὐκ ἄπονος
[18]	γὰρ τῆς τοῦ Χριστοῦ θεοφανείας	λαμπρὰ	παρ´ αὐτοῖς ἦν τὰ ἐν
[18]	ἰχνῶν ἔτι γινωσκομένου, τῆς δὲ	λαμπρᾶς	ἐκείνης πόλεως ἐν ἐρειπίοις ὑπολειφθείσης,
[27]	ἱμάτιον γένοιτο, κατὰ τὸ ἴσον	λαμπρυνθὲν	ἐκ τῆς πλύσεως· οὕτως, μολυνθείσης
[32]	Παῦλος μυσταγωγεῖ τὸν ἐν Ἐφέσῳ	λαόν,	δύναμιν αὐτοῖς ἐντιθεὶς διὰ τῆς
[6]	ἀνεκτὸν ὁ τὴν περίγειον οἰκονομίαν	λαχών,	εἰ ἐκ τῆς ὑποχειρίου αὐτῷ
[4]	θεῖον κατάγοντες. εἰ δέ, καθὼς	λέγει	Δαβίδ, ἐστερεώθησαν τῷ λόγῳ τοῦ
[28]	τὸν θεόν, οὐκ ἐν κακίᾳ	λέγει,	ἡ δὲ τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ
[16]	τῆς φύσεως ἡμῶν αὐτὸν ἐφῆφθαι	λέγει,	ἧς καὶ ἡ πρώτη γένεσίς
[8]	σοφίᾳ καὶ δυνάμει τοῦ, καθὼς	λέγει	τὸ εὐαγγέλιον, τοὺς κακοὺς ἰατρεύοντος.
[16]	τὰ συγγενῆ μεταχώρησις. τίνος οὖν	λέγει	τὸ μυστήριον ἡμῶν ἧφθαι τὸ
[15]	ὄνομα, πρὸς τὸ ἐναντίον μεταπεπτωκέναι	λέγειν.	εἰ οὖν θεὸς μὲν ἡ
[1]	ὑπόληψις, τὸ ἕτερον ἐν ἑτέρῳ	λέγειν	εἶναι· ἀλλ´ ἀνάγκη πᾶσα, τῆς
[10]	φύσει τῆς σαρκὸς τὴν θεότητα	λέγειν	ἐμπεριείργεσθαι καὶ μὴ διὰ τῶν
[24]	ξενισμὸν ἐπάγοι τῇ ἀκοῇ τὸ	λέγειν	πᾶσαν τὴν ἐν τῷ κόσμῳ
[4]	οὐσίᾳ καὶ πνεῦμα ἐν ὑποστάσει	λέγειν	ὑφηγούμενον. ~Ἀλλὰ τὸ μὲν εἶναι
[5]	τε καὶ ἀπρεπῆ περὶ θεοῦ	λέγεσθαι.	οὐκοῦν ἐξ ἑτέρας ἀρχῆς καὶ
[37]	αὕτη τροφὴ καὶ ἔστι καὶ	λέγεται.	ἔστι δὲ οὐχ ἡ αὐτὴ
[1]	μὴν καὶ ὁ ἀνθρώπινος ὁμωνύμως	λέγεται	λόγος. οὐκοῦν εἰ λέγοι καθ´
[16]	κυρίως, τὸ δὲ ἐκ καταχρήσεως	λέγεται.	τὸ μὲν οὖν προαιρέσεως ἁπτόμενον
[1]	συνεπαίρεται. οὐκοῦν κἂν λόγος θεοῦ	λέγηται,	οὐκ ἐν τῇ ὁρμῇ τοῦ
[0]	τέλεια διὰ τῶν αὐτῶν χαρακτηριζόμενα	λέγοι,	ἀνάγκη πᾶσα ἐπὶ τῶν μηδεμιᾷ
[0]	εἰ μὲν οὖν μὴ εἶναι	λέγοι,	ἐκ τῶν τεχνικῶς καὶ σοφῶς
[1]	ὁμωνύμως λέγεται λόγος. οὐκοῦν εἰ	λέγοι	καθ´ ὁμοιότητα τῶν παρ´ ἡμῖν
[15]	κατὰ τὸ ἐναντίον αὐτῇ νοεῖσθαι	λέγοι,	πλὴν τὸ κατὰ κακίαν νόημα.
[0]	σοφὸν καὶ τὸ δυνατὸν ὡσαύτως	λέγοιτο,	ἥ τε ἀφθαρσία καὶ ἡ
[16]	πάθος ἂν κατὰ τὸ ἀκόλουθον	λέγοιτο,	καθ´ ἣν ἡ συνδρομὴ τοῦ
[6]	τῇ τοῦ ἀγαθοῦ στερήσει θεωρεῖσθαι	λέγομεν,	οἷόν τινα σκιὰν τῇ ἀναχωρήσει
[16]	τὸν ἰατρὸν ἐν πάθει γίνεσθαι	λέγομεν,	ὅταν θεραπεύῃ τὸν ἐν πάθει
[6]	ὄν, ἀλλὰ τὴν ἀνυπαρξίαν ἀντιδιαιρεῖσθαι	λέγομεν	πρὸς τὴν ὕπαρξιν, κατὰ τὸν
[1]	θεωρουμένου πᾶν τὸ περὶ αὐτῆς	λεγόμενον	συνεπαίρεται. οὐκοῦν κἂν λόγος θεοῦ
[13]	ὧν ὑπὲρ πίστιν ἡγῇ τὸ	λεγόμενον,	ὑπὲρ τὴν φύσιν εἶναι τὰ
[16]	ἧφθαι τὸ θεῖον; τοῦ κυρίως	λεγομένου	πάθους, ὅπερ κακία ἐστίν, ἢ
[9]	ὡς μηδὲ τὸ ἐφεξῆς τῶν	λεγομένων	διὰ τὰ προειρημένα συμπαραδέχεσθαι. τὸ
[1]	γάρ τινα τῶν πρός τι	λεγομένων	καὶ τοῦτό ἐστιν, ἐπειδὴ χρὴ
[7]	καταστάσεις, δεικνύς, οἶμαι, διὰ τῶν	λεγομένων,	ὅτι οὐ δι´ αἰσθήσεως τὸ
[31]	τὰ τοιαῦτα τῆς ἐριστικῆς ἀντιλογίας.	λέγουσι	γὰρ δύνασθαι τὸν θεόν, εἴπερ
[5]	καὶ τιμιωτάτου τῶν ἀγαθῶν ἀπεστέρησε,	λέγω	δὴ τῆς κατὰ τὸ ἀδέσποτον
[16]	καθάπερ τινὶ κόλλῃ, τῇ θείᾳ	λέγω	δυνάμει, πρὸς τὴν ἄρρηκτον ἕνωσιν
[16]	τὸ τῶν ἅπαξ ἑνωθέντων, ψυχῆς	λέγω	καὶ σώματος, καὶ εἰς ἀεὶ
[35]	τῶν συμφυῶν διαλύσει, ψυχῆς τε	λέγω	καὶ σώματος, πάλιν ἡ τῶν
[39]	θεοῦ φύσεως, τῆς τοῦ πατρὸς	λέγω,	νομίζοι εἶναι τὸν υἱὸν ἢ
[35]	βλέπων, τὸ κατὰ τὴν ζωὴν	λέγω	πέρας, ἀντὶ γῆς τὸ ὕδωρ
[5]	εἰκόνα θεοῦ τὸν ἄνθρωπον γεγενῆσθαι	λέγων·	ἐν γὰρ τῇ ὁμοιώσει τῇ
[8]	ἢ ἀγνοεῖν αὐτὸν τὸ ἐσόμενον	λέγων,	ἢ εἰδότα καὶ πεποιηκότα μὴ
[5]	ἐπιτήδειον, ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα	λέγων	καὶ κατατρέχων τῆς φύσεως, ἀνατρέπειν
[32]	καὶ μῆκος τὰς πλαγίας ἐκτάσεις	λέγων.	καὶ σαφέστερον ἑτέρωθι τὸ τοιοῦτον
[20]	τινος ἡ κατὰ ἄνθρωπον οἰκονομία	λείπεται	τῶν θεοπρεπῶν ὑπολήψεων. ζητοῦμεν πάντως
[40]	εἴη τούτοις προσθεῖναι καὶ τὸ	λειπόμενον,	ὅτι οὔτε τὰ ἀγαθὰ τὰ
[28]	καὶ ἀνήνυτον, πάντοτε πρὸς τὸ	λεῖπον	διὰ τῶν ἐπιγινομένων ἑαυτὴν ἀντεισαγούσης
[37]	μένει, ἀπαύστῳ κινήσει τό τε	λεῖπον	πρὸς ἑαυτὴν ἐφελκομένη καὶ τὸ
[35]	ἔχει, τοσοῦτον νῦν παραδεξαμένη, τὸ	λεῖπον	τῷ μετὰ ταῦτα ταμιεύεται χρόνῳ.
[30]	καιρίῳ πληγεῖσαν, ἐν δὲ τοῖς	λειψάνοις	ἑαυτῆς ἔτι διοχλοῦσαν τὸν βίον.
[39]	τινι τῶν κτιστῶν ἑαυτὸν ὑποζεύξας	λέληθεν	εἰς αὐτὸ καὶ οὐκ εἰς
[9]	οὐδένα γὰρ ἀντερεῖν οἶμαι τῶν	λελογισμένων,	ὅτι ἓν κατὰ φύσιν μόνον
[40]	ὁρῶσιν ἐφ´ ἑαυτῶν τὴν τοῦ	λελουμένου	μεταβολήν. οὐκ ἤκουσαν καὶ παρὰ
[17]	ἑνώσεως. ~Ἀλλ´ οὔπω φήσει τις	λελύσθαι	τὴν ὑπενεχθεῖσαν ἡμῖν ἀντίθεσιν, ἰσχυροποιεῖσθαι
[40]	βίῳ, κἂν τολμηρὸν εἰπεῖν ᾖ,	λέξω	καὶ οὐκ ἀποτραπήσομαι, ὅτι ἐπὶ
[6]	τῇ νοητῇ φύσει χωρίον ἡ	λεπτὴ	καὶ εὐκίνητός ἐστιν οὐσία, κατὰ
[6]	ἐστιν οὐσία, κατὰ τὴν ὑπερκόσμιον	λῆξιν	πολλὴν ἔχουσα τῷ ἰδιάζοντι τῆς
[18]	τῷ κρείττονι. τοῖς γὰρ μὴ	λίαν	ἀντιμαχομένοις πρὸς τὴν ἀλήθειαν οὐ
[33]	γίνεται; πρὸς οὕς, εἴπερ μὴ	λίαν	ἔχοιεν ἀντιτύπως, ἁπλοῦς ἐξαρκεῖ λόγος
[25]	ἡμῶν τὴν θεότητα τοῖς μὴ	λίαν	μικροψύχως κατανοοῦσι τὰ ὄντα οὐδένα
[6]	ἑαυτῷ γεννήσας τὸν φθόνον, ὥσπερ	λίθος	ἀκρωρείας ἀπορραγεὶς ὑπὸ τοῦ ἰδίου
[15]	ζωὴν τὴν ἀντιδιαίρεσιν ἔχει, οὐ	λίθος,	οὐ ξύλον, οὐχ ὕδωρ, οὐκ
[1]	οὐ γὰρ καθ´ ὁμοιότητα τῶν	λίθων	ἀψύχως ὑφεστάναι τὸν λόγον εὐαγές
[21]	τὸ τῆς τροφῆς εἴδωλον ἐν	λιμῷ	γενέσθαι· ἐπεὶ οὖν τῆς πρὸς
[24]	τὸ θεῖον, ἵνα κατὰ τοὺς	λίχνους	τῶν ἰχθύων τῷ δελέατι τῆς
[1]	κατὰ τὸ ἀκόλουθον εὐσεβές ἐστι	λογίζεσθαι.	εἰ γὰρ μή τις τὸ
[31]	τὸ δοκοῦν περιάγεσθαι. ἡ δὲ	λογική	τε καὶ νοερὰ φύσις, ἐὰν
[15]	ἀνθρώπου θεωρουμένης; οὔτε γὰρ τὸ	λογικόν,	οὔτε τὸ διανοητικόν, οὔτε τὸ
[40]	βαπτίσματος οὐ προσίεται, οὔτε τὸ	λογικὸν	οὔτε τὸ διανοητικὸν οὔτε τὸ
[33]	ἐκείνῳ θεωρουμένην ποιότητα συγκρινόμενος; ἄνθρωπος	λογικόν	τι χρῆμα καὶ διανοητικόν ἐστι,
[32]	διαβαίνει ἡ ἔννοια. ἂν τοίνυν	λογίσῃ	τῶν ἐπουρανίων ἢ τῶν ὑποχθονίων
[39]	ἐπὶ τὸν μητρῷον κόλπον τοῖς	λογισμοῖς	κατεσύρετο. ὥστε εἰ μὴ πρὸς
[17]	μόνης ὁρώμενα· ἀναγκαῖον ἂν εἴη	λογισμοῖς	τισὶ κατὰ τὸ ἐγχωροῦν καὶ
[9]	μικρὸν τῆς σαρκικῆς παχύτητος τὸν	λογισμὸν	ἀποστήσαντας, αὐτὸ τὸ καλὸν ἐφ´
[39]	πρὸς τροπὴν ἀλλοιουμένης, ὁ κατὰ	λογισμὸν	τὸ λυσιτελοῦν προαιρούμενος τίνος αἱρήσεται
[32]	περάτων τὴν σύστασιν, πανταχοῦ τῷ	λογισμῷ	σου προαπαντᾷ ἡ θεότης, μόνη
[33]	ἐπ´ ἐκείνου λόγος ἐστὶν ὁ	λογισμῷ	τινὶ τὸ πιθανὸν ἐφευρίσκων. τί
[39]	τὴν ἰδίαν ὁρμῶντα προδιαγνῶναι τῷ	λογισμῷ,	τίς αὐτῷ λυσιτελήσει πατὴρ καὶ
[11]	ὅπως, ὡς μεῖζον ἢ κατὰ	λογισμῶν	ἔφοδον, διερευνᾷν παραιτούμεθα. οὐδὲ γὰρ
[32]	ἱστορία, οὐδὲν τῆς ἐκ τῶν	λογισμῶν	συμμαχίας προσδέεται πρὸς τὸ θεῖά
[28]	καὶ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν εἴρηται	λόγοις,	ὅτι μόνον αἰσχρὸν τῇ ἑαυτοῦ
[1]	τὸ ὑφεστάναι τὸν τοῦ θεοῦ	λόγον	ἀιδίως, ἀνάγκη πᾶσα ἐν ζωῇ
[2]	ἐστιν οἴεσθαι· ἀλλ´ ὡς θεοῦ	λόγον	ἀκούσαντες οὐκ ἀνυπόστατόν τι πρᾶγμα
[3]	τῷ Ἰουδαικῷ δόγματι συμβαίνειν τὸν	λόγον,	ἀλλὰ διὰ μέσου τῶν δύο
[21]	μὲν ὑποστῆναι κατὰ τὸν ἀποδοθέντα	λόγον,	ἀλλοιούμενον δὲ μὴ πάντως ἐν
[1]	ἀσεβὲς ἀπεδείχθη τὸν τοῦ θεοῦ	λόγον	ἀνυπόστατον εἶναι. οὐκοῦν συναπεδείχθη κατὰ
[1]	ἐν ζωῇ τοῦτον θεωρεῖσθαι τὸν	λόγον.	ἁπλῆς δὲ τῆς τοῦ λόγου
[38]	ἡμῖν σπουδῆς ἐν ἀκριβείᾳ τὸν	λόγον	ἁπλώσαντες, ἐν οἷς πρός τε
[32]	ἔδει τοῦτο γενέσθαι κατά τινα	λόγον	ἀπόρρητον, ἀλλ´ οὖν τὸ μὴ
[0]	ἐγκειμένην ἑκάστῳ πλάνην ποιεῖσθαι τὸν	λόγον,	ἀρχάς τινας καὶ προτάσεις εὐλόγους
[5]	τῆς συστάσεως, ἀλλ´ ἢ τὸν	λόγον	αὐτόν, δι´ οὗ τὰ πάντα
[32]	μέν τινα καὶ ἕτερον περιέχει	λόγον	βαθύτερον, εἰδεῖεν ἂν οἱ τῶν
[19]	τῶν ἀνθυπενεχθέντων ἡμῖν ἰδίᾳ τὸν	λόγον	διαλαβεῖν, ὅτου χάριν ἡ θεία
[0]	ὁμολογοῖτο τρόπον, πάσης κατὰ πάντα	λόγον	διαφορᾶς ὑφαιρουμένης συνυφαιρεῖται κατ´ ἀνάγκην
[1]	ἀίδιον ἔχει καὶ ὑφεστῶτα τὸν	λόγον.	εἰ δὴ τοῦτο κατὰ τὸ
[2]	εὐσεβὲς ἐνομίσθη, καθὼς ἐδόθη καὶ	λόγον	εἶναι θεοῦ διὰ τὸ μὴ
[2]	λόγου τὸν τοῦ θεοῦ εἶναι	λόγον,	εἴπερ τούτου μετὰ πνεύματος θεωρουμένου
[37]	μικρόν τι προσήκει παρασχολῆσαι τὸν	λόγον	εἰς τὴν φυσιολογίαν τοῦ σώματος.
[32]	φύσιν ταύτην ὀνομάζεσθαι χρὴ εἴτε	λόγον	εἴτε δύναμιν εἴτε σοφίαν εἴτε
[5]	πάροδον ἔσχε. τοῦτον δὲ εἴτε	λόγον,	εἴτε σοφίαν, εἴτε δύναμιν, εἴτε
[30]	τοῖς ἔθνεσιν οἱ διακονοῦντες τὸν	λόγον	ἐκ θείας ἐπιπνοίας ἀθρόως ἐγένοντο,
[2]	ὑφεστῶτα λόγον. ~Ὥσπερ δὲ τὸν	λόγον	ἐκ τῶν καθ´ ἡμᾶς ἀναγωγικῶς
[1]	τις κατὰ μετουσίαν ζωῆς τὸν	λόγον	ἐν ζωῇ θεωροίη· οὐ γὰρ
[4]	συνέστηκε τὸ τῆς ἀληθείας μυστήριον,	λόγον	ἐν οὐσίᾳ καὶ πνεῦμα ἐν
[30]	τοῦ Πέτρου κατ´ ἀρχὰς τὸν	λόγον	ἐν πολυανθρώπῳ τῶν Ἰουδαίων ἐκκλησίᾳ
[15]	ὡς πρὸς τὸν τῆς ἀρετῆς	λόγον	ἐν τῇ κατασκευῇ τοῦ ἀνθρώπου
[32]	τὸν ὑψηλότερόν τε καὶ θειότερον	λόγον	ἐν τῷ εὐαγγελίῳ καὶ εἴρηται
[39]	μήπω χωρῆσαι τοῦ μυστηρίου τὸν	λόγον	ἐπὶ τὸν μητρῷον κόλπον τοῖς
[1]	τῶν λίθων ἀψύχως ὑφεστάναι τὸν	λόγον	εὐαγές ἐστιν οἴεσθαι. ἀλλ´ εἰ
[1]	ἐπίκηρος οὖσα καὶ ἐπίκηρον τὸν	λόγον	ἔχει, οὕτως ἡ ἄφθαρτος καὶ
[1]	ἄλογον εἶναι τὸν θεὸν πάντως	λόγον	ἔχειν τὸν μὴ ἄλογον συγκαταθήσεται.
[15]	ἡ φιλανθρωπία, ἔχεις ὃν ἐπεζήτησας	λόγον,	ἔχεις τὴν αἰτίαν τῆς ἐν
[38]	τοῖς δὲ τὸν τελεώτερον ἐπιζητοῦσι	λόγον	ἤδη προεξεθέμεθα ἐν ἑτέροις πόνοις,
[5]	ὑφηγούμενον. ~Ἀλλὰ τὸ μὲν εἶναι	λόγον	θεοῦ καὶ πνεῦμα διά τε
[4]	ἔσται φανέρωσις. τὸ γὰρ εἶναι	λόγον	θεοῦ καὶ πνεῦμα θεοῦ, οὐσιωδῶς
[2]	τοιοῦτον, οἷα περὶ τὸν ἡμέτερον	λόγον	θεωρεῖται πάθη, ἀλλ´ οὐσιωδῶς ὑφεστῶτα,
[17]	περισώσασθαι; πρὸς δὲ τὸν τοιοῦτον	λόγον	ἱκανὸν μὲν ἦν πρὸς τοὺς
[5]	ὑπόληψιν. ἀλλ´ εἰ μὴ δοῖεν	λόγον	καθηγεῖσθαι καὶ σοφίαν τῆς τῶν
[1]	τόν τε ζῶντα τοῦ θεοῦ	λόγον	καὶ ἐνεργὸν καὶ ποιητικὸν ὁμολογῶν,
[1]	ἀκουόντων διάνοια αὐτόν τε τὸν	λόγον	καὶ τὸν ὅθεν ἐστίν, οὐκέτ´
[1]	τὴν φύσιν αὐτόν τε τὸν	λόγον	καὶ τὸν ὅθεν ἐστίν. ὥσπερ
[29]	ἑτέρων πάλιν κακίζειν ἐπιχειροῦσι τὸν	λόγον	καί φασιν, εἰ καλὸν καὶ
[1]	ὁμολογούμενον ἱκανῶς διαρθρώσει τὸν ἡμέτερον	λόγον.	ὁ γὰρ ὁμολογῶν μὴ ἄλογον
[30]	τοῦ μὴ πάντων ἐπικρατῆσαι τὸν	λόγον;	ὁ γὰρ τοῦ παντὸς τὴν
[1]	ἁπλότητος ὁμολογουμένης, αὐτοζωὴν εἶναι τὸν	λόγον	οἴεσθαι, οὐ ζωῆς μετουσίαν. εἰ
[5]	τὸν ἀποδοθέντα περὶ τοῦ ἀνθρώπου	λόγον	οἰήσεται. ἀλλ´ ὡς ἂν μηδαμοῦ
[30]	τις ἐλέγχειν οἴεται τὸν ἡμέτερον	λόγον,	ὅτι καὶ μετὰ τὸ προσαχθῆναι
[5]	βλέπων καὶ οἴεται διελέγχειν τὸν	λόγον	οὐκ ἀληθεύοντα τῷ μὴ ἐν
[5]	καὶ πρὸς τοῦτον ἡμῖν τὸν	λόγον	οὐκ ἔξω τῆς τῶν ἀντιλεγόντων
[1]	τοῦ νοῦ φαμὲν εἶναι τὸν	λόγον,	οὔτε δι´ ὅλου τὸν αὐτὸν
[6]	σαφηνίσει τὸ ζήτημα. τοιοῦτόν τινα	λόγον	παρὰ τῶν πατέρων διεδεξάμεθα· ἔστι
[15]	ἐξεταστικῶς ζητούντων τοῦ μυστηρίου τὸν	λόγον.	πρῶτον μὲν οὖν, ὅπερ καὶ
[5]	καὶ ἀσεβές, ὁμολογεῖται πάντως ὅτι	λόγον	τε καὶ σοφίαν ἡγεμονεύειν τῶν
[6]	ὀλίγου τοῖς εὐπειθεστέροις παραθέσθαι τὸν	λόγον.	τῆς γὰρ ἀρετῆς καὶ τῆς
[39]	ἥνωται πρὸς ἑαυτὴν κατὰ τὸν	λόγον	τῆς κτίσεως καὶ οὐδὲν ἡ
[19]	προκείμενον σκοπὸν ἀκολούθως χειραγωγοῦσα τὸν	λόγον;	τίς ἄλλη ἢ τὸ τὰς
[30]	καὶ τὸ περὶ τούτων τὸν	λόγον	τοῦ μυστηρίου μέμφεσθαι, τὸ μὴ
[23]	ἐν ἀρχῇ τοῦ συγγράμματος προαποδοθέντα	λόγον	τῷ πρὸς τὸν εὐημεροῦντα φθόνῳ
[1]	ἡμῖν καὶ τὸν τοῦ θεοῦ	λόγον	ὑπονοεῖν, οὕτω μεταχθήσεται πρὸς τὴν
[6]	τοῦτο γὰρ ἡ ἀκολουθία τὸν	λόγον	φέρει. οὐκοῦν πάλιν ἀρχή τις
[2]	οὐκ ἀνυπόστατόν τι πρᾶγμα τὸν	λόγον	ᾠήθημεν, οὐδὲ ἐκ μαθήσεως ἐγγινόμενον,
[1]	εἶναι πιστεύειν τῇ φύσει τὸν	λόγον,	ὡς καὶ τὰ ἄλλα πάντα.
[1]	καὶ τὸν ἐξ ἐκείνου ὑφεστῶτα	λόγον.	~Ὥσπερ δὲ τὸν λόγον ἐκ
[0]	ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΣ. Πρόλογος. Ὁ τῆς κατηχήσεως	λόγος	ἀναγκαῖος μέν ἐστι τοῖς προεστηκόσι
[16]	ἀπηγορευμένοις γεγενῆσθαι τὸ θεῖον ὁ	λόγος	διισχυρίζετο, φεύγειν ἔδει τὴν ἀτοπίαν
[3]	πλῆθος ἐσκεδασμένων ὁ τῆς ἑνότητος	λόγος.	~Εἰ δὲ ἀντιλέγοι τούτοις ὁ
[1]	εἴη λόγος, μή τινος ὢν	λόγος·	εἰ οὖν διακρίνει τῷ σχετικῷ
[7]	τῆς ἀγαθότητος τοῦ θεοῦ διασώζοιτο	λόγος,	εἴπερ ἐν κακοῖς μέλλοντα τὸν
[4]	δύσκολος ὁ πρὸς ἐκεῖνον γενήσεται	λόγος.	ἐκ γὰρ τῶν συντρόφων αὐτῷ
[13]	δὲ ὑπερβαίνει τὴν φύσιν ὁ	λόγος,	ἐν οἷς ἀπιστεῖς, ἐν τούτοις
[17]	ἐστιν ἐν αὐτῷ, ὅσην ὁ	λόγος	ἐπέδειξεν, ὡς θανάτου τε καθαίρεσιν
[1]	ἀνυπόστατος ἡ δύναμις, ἀπαγὴς ὁ	λόγος.	ἐπὶ δὲ τῆς ὑπερκειμένης φύσεως
[27]	σύνεγγυς γίγνοιτο. ἀλλ´ ὁ ἀληθὴς	λόγος	ἐπὶ τῆς ὑψηλῆς ἀξίας οὔτε
[3]	πάλιν ἐκεῖνο, οὗ καὶ ὁ	λόγος	ἐστὶ καὶ τὸ πνεῦμα· ἀλλ´
[1]	μὲν καὶ ὑφεστῶτος, ὅτι θεοῦ	λόγος	ἐστί, προαιρουμένου δέ, ὅτι ζῇ·
[33]	ἀλλὰ μὴν οὐδεὶς ἐπ´ ἐκείνου	λόγος	ἐστὶν ὁ λογισμῷ τινὶ τὸ
[5]	ῥῆμα ὢν ὁ τοῦ θεοῦ	λόγος,	ἢ ἕξις ἐπιστήμης τινὸς ἢ
[5]	μελλόντων. οὗτος τοίνυν ὁ θεὸς	λόγος,	ἡ σοφία, ἡ δύναμις, ἀπεδείχθη
[32]	δυναμένων τὸ ὑπερκείμενον, οὐδὲν ὁ	λόγος	ἡμῶν περὶ φωνῆς ἢ ὀνόματος
[1]	αὐτῆς λεγόμενον συνεπαίρεται. οὐκοῦν κἂν	λόγος	θεοῦ λέγηται, οὐκ ἐν τῇ
[37]	οἴνῳ, ὁ δὲ τοῦ θεοῦ	λόγος,	καθὼς ἐν τοῖς πρώτοις διῄρηται,
[3]	τὸ πνεῦμα, καὶ ἕτερον ὁ	λόγος,	καὶ ἄλλο πάλιν ἐκεῖνο, οὗ
[36]	δυνατὸν ὅ τε κοινὸς δείκνυσι	λόγος	καὶ ἡ τῶν γραφῶν διδασκαλία
[4]	ῥήματι καὶ ὁ τοῦ θεοῦ	λόγος	καὶ τὸ πνεῦμα τῷ πνεύματι,
[15]	τὸ θεῖον ὁ ἡμέτερος ἐπρέσβευε	λόγος,	καιρὸν εἶχεν ὁ ἀντιλέγων κατατρέχειν
[5]	ῥήματος ὁ τῆς κοσμογονίας ἐνεδείξατο	λόγος,	κατ´ εἰκόνα θεοῦ τὸν ἄνθρωπον
[0]		~ΛΟΓΟΣ	ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΣ. Πρόλογος. Ὁ τῆς κατηχήσεως
[6]	καθὼς διδάσκει τῆς κοσμογονίας ὁ	λόγος·	Λαβὼν γὰρ ὁ θεός, φησιν,
[10]	τῆς ὑποκειμένης περιδεδραγμένον ὕλης, καὶ	λόγος	μὲν διακρίνει τό τε ἐπὶ
[1]	συνυπακούεσθαι· οὐ γὰρ ἂν εἴη	λόγος,	μή τινος ὢν λόγος· εἰ
[0]	ὁ τῆς τελειότητος οὐ παραδέχεται	λόγος,	μήτε τὴν παρὰ τὸ χεῖρον
[1]	μετουσίαν. εἰ οὖν ζῇ ὁ	λόγος	ὁ ζωὴ ὤν, καὶ προαιρετικὴν
[1]	ἐπειδὴ καὶ ὁ τῆς εὐσεβείας	λόγος	οἶδέ τινα διάκρισιν ὑποστάσεων ἐν
[29]	σύντομος ὁ παρ´ ἡμῶν ἐστὶ	λόγος,	ὅτι σοφίᾳ γέγονε καὶ τοῦ
[6]	πατέρων διεδεξάμεθα· ἔστι δὲ ὁ	λόγος	οὐ μυθώδης διήγησις, ἀλλ´ ἐξ
[5]	σαφὴς καὶ ὁ περὶ τούτου	λόγος.	οὐδεμία κακοῦ γένεσις ἐκ τοῦ
[0]	καὶ ὁ αὐτὸς τῆς θεότητος	λόγος,	οὐδεμιᾶς ἰδιότητος ἐν οὐδενὶ κατὰ
[1]	καὶ ὁ ἀνθρώπινος ὁμωνύμως λέγεται	λόγος.	οὐκοῦν εἰ λέγοι καθ´ ὁμοιότητα
[8]	οἷς ἀπεδείκνυτο ὁ τοῦ θεοῦ	λόγος	οὐσιώδης τις καὶ ἐνυπόστατος ὢν
[4]	πνεύματι; οὔτε γὰρ ῥῆμα ὁ	λόγος,	οὔτε ἆσθμα τὸ πνεῦμα. ἦ
[1]	αἱρουμένου καὶ δυναμένου, ὁ δὲ	λόγος	οὗτος ἕτερός ἐστι παρὰ τὸν
[5]	ἂν μηδαμοῦ τῆς ἀκολουθίας ὁ	λόγος	παρατραπείη, καὶ περὶ τούτων ἐν
[8]	αὐτὸς εἶναι καὶ θεὸς καὶ	λόγος,	πᾶσαν δύναμιν ποιητικὴν ἐμπεριειληφώς, μᾶλλον
[33]	λίαν ἔχοιεν ἀντιτύπως, ἁπλοῦς ἐξαρκεῖ	λόγος	πρὸς τὴν τοῦ δόγματος ἀγαγεῖν
[37]	ὁ καὶ θεὸς ὢν καὶ	λόγος,	τῇ ἀνθρωπίνῃ συνανεκράθη φύσει καὶ
[4]	τοσαύτην καὶ ὁ τοῦ θεοῦ	λόγος	τὴν ἰσχὺν ἔχει. ἀλλὰ μὴν
[8]	λύεται. ὁ δὲ τοῦ ὑποδείγματος	λόγος	τοιοῦτός ἐστι. δεδόσθω τι σκεῦος
[1]	ἐστι παρὰ τὸν οὗ ἐστὶ	λόγος·	τρόπον γάρ τινα τῶν πρός
[1]	οὕτως καὶ ὁ τοῦ θεοῦ	λόγος	τῷ μὲν ὑφεστάναι καθ´ ἑαυτὸν
[1]	πρὸς τὸν Ἰουδαισμὸν ἡμῖν ὁ	λόγος	ὑπενεχθείη, πάλιν προσήκει διαστολῇ τινὶ
[32]	κατὰ τὸ ἀκόλουθον περιέχει ὁ	λόγος,	ὡς ὁμολογεῖσθαι καὶ παρὰ τῶν
[37]	εἰς τὸ σῶμα γενέσθαι τοῦ	λόγου,	ἀλλ´ εὐθὺς πρὸς τὸ σῶμα
[37]	τάχα τοίνυν ἐγγὺς τοῦ εἰκότος	λόγου	γινόμεθα. εἰ γὰρ παντὸς σώματος
[21]	ἀκόλουθον ἐν τοῖς πρώτοις τοῦ	λόγου	διῃρημένων ὅτι μίμημα τῆς θείας
[5]	παντὸς ἡ ὑπόστασις τῆς τοῦ	λόγου	δυνάμεως ἐξῆπται, καθὼς ἡ ἀκολουθία
[2]	λόγου φωνὴ γίνεται, τὴν τοῦ	λόγου	δύναμιν ἐν ἑαυτῇ φανεροῦσα. ἐπὶ
[40]	τοιαῦτά ἐστιν ὡς εἰς ὑπογραφὴν	λόγου	ἐλθεῖν. πῶς γὰρ ἃ οὔτε
[1]	καὶ τεχνικῶς θεωρούμενα. ἆρα τοῦ	λόγου	ἔργα τὰ πάντα τοῦ ζῶντος
[1]	δὲ διὰ τῶν εἰρημένων τοῦ	λόγου	ἔργον τὸν κόσμον εἶναι, τοῦ
[37]	φησιν ὁ ἀπόστολος, ἁγιάζεται διὰ	λόγου	θεοῦ καὶ ἐντεύξεως, οὐ διὰ
[2]	ἀλλὰ καθ´ ὁμοιότητα τοῦ θεοῦ	λόγου	καθ´ ὑπόστασιν οὖσαν, προαιρετικήν, αὐτοκίνητον,
[5]	κατὰ ἄνθρωπον οἰκονομίαν τοῦ θεοῦ	λόγου	κατὰ τὸ ἴσον ἑκάτερος αὐτῶν
[37]	ἄρτον εἰς σῶμα τοῦ θεοῦ	λόγου	μεταποιεῖσθαι πιστεύομεν. καὶ γὰρ ἐκεῖνο
[37]	πρὸς τὸ σῶμα διὰ τοῦ	λόγου	μεταποιούμενος, καθὼς εἴρηται ὑπὸ τοῦ
[38]	πλὴν τοῦ κατὰ τὴν πίστιν	λόγου,	ὃν δι´ ὀλίγου μὲν καὶ
[37]	μεταποιούμενος, καθὼς εἴρηται ὑπὸ τοῦ	λόγου	ὅτι Τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά
[3]	τὸ δόγμα τῇ τε τοῦ	λόγου	παραδοχῇ καὶ τῇ πίστει τοῦ
[1]	πάντα δὲ δυναμένην τὴν τοῦ	λόγου	προαίρεσιν πρὸς οὐδὲν τῶν κακῶν
[37]	σῶμα τῇ ἐνοικήσει τοῦ θεοῦ	λόγου	πρὸς τὴν θεικὴν ἀξίαν μετεποιήθη.
[0]	τὸν αὐτὸν μὲν ὁρῶντας τοῦ	λόγου	σκοπόν, οὐχ ὁμοιοτρόπως δὲ ταῖς
[34]	ἀληθῶς θείαν εἶναι τοῦ παρόντος	λόγου	συνηγορία γίνεται. δειχθέντος γὰρ τοῦ
[1]	λόγῳ καὶ τὸν πατέρα τοῦ	λόγου	συνυπακούεσθαι· οὐ γὰρ ἂν εἴη
[0]	τοῦ κατὰ τὴν διδαχὴν πιστοῦ	λόγου	τῇ ἀκοῇ τῶν ἀπίστων προσαγομένου.
[0]	ἂν ἔχοι ταύτην ποιεῖσθαι τοῦ	λόγου	τὴν ἀρχήν. πότερον εἶναι τὸ
[8]	πρὸς τὰ τοιαῦτα δέρματα τοῦ	λόγου	τὴν διάνοιαν φέρων· ποίων γὰρ
[1]	πᾶσα τοσαύτην εἶναι ὁμολογεῖν τοῦ	λόγου	τὴν δύναμιν, ὅση ἐστὶ καὶ
[1]	ἀνάγκη πᾶσα ἐν ζωῇ τοῦ	λόγου	τὴν ὑπόστασιν εἶναι ὁμολογεῖν. οὐ
[20]	ἂν ἔχοι καὶ ἐπὶ τοῦ	λόγου	τῆς κατὰ ἄνθρωπον οἰκονομίας τὰ
[4]	τὴν ὁμοιότητα τοῦ παρ´ ἡμῖν	λόγου	τὸ θεῖον κατάγοντες. εἰ δέ,
[32]	καθ´ ἕκαστον διεξιέναι, αὐτόθεν τοῦ	λόγου	τὸ ὑπὲρ τὴν φύσιν ἐμφαίνοντος.
[2]	μὴ δεῖν ἐλλιπέστερον τοῦ ἡμετέρου	λόγου	τὸν τοῦ θεοῦ εἶναι λόγον,
[2]	ἐν ᾧ ἔστιν, ἢ τοῦ	λόγου	τοῦ θεοῦ, ᾧ παρομαρτεῖ, δυναμένην·
[37]	ἡγιάσθη δὲ τῇ ἐπισκηνώσει τοῦ	λόγου	τοῦ σκηνώσαντος ἐν τῇ σαρκί.
[1]	λόγον. ἁπλῆς δὲ τῆς τοῦ	λόγου	φύσεως κατὰ τὸ εἰκὸς εἶναι
[2]	τῷ καιρῷ τῆς ἐκφωνήσεως τοῦ	λόγου	φωνὴ γίνεται, τὴν τοῦ λόγου
[37]	ἐκεῖ τε γὰρ ἡ τοῦ	λόγου	χάρις ἅγιον ἐποίει τὸ σῶμα
[0]	πάντων ἁρμόσει τῶν προσιόντων τῷ	λόγῳ,	ἀλλὰ κατὰ τὰς τῶν θρησκειῶν
[18]	οὐκ ἐν σοφίᾳ τινὶ καὶ	λόγῳ	γενομένην τῷ κρείττονι. τοῖς γὰρ
[3]	διδασκαλίας λαμβάνειν, μὴ μέντοι δύνασθαι	λόγῳ	διασαφεῖν τὴν ἀνέκφραστον ταύτην τοῦ
[26]	τῷ μὲν κατὰ τὸ δίκαιον	λόγῳ	ἐκεῖνα ὁ ἀπατεὼν ἀντιλαμβάνει, ὧν
[4]	πᾶσα ἡ δύναμις αὐτῶν. ποίῳ	λόγῳ	καὶ ποίῳ πνεύματι; οὔτε γὰρ
[5]	διὰ τοῦτο καὶ ζωῇ καὶ	λόγῳ	καὶ σοφίᾳ καὶ πᾶσι τοῖς
[4]	θεῖον ἐξανθρωπίζοιτο, εἰ τοιούτῳ κεχρῆσθαι	λόγῳ	καὶ τοιούτῳ πνεύματι τὸν τοῦ
[1]	ἐστιν, ἐπειδὴ χρὴ πάντως τῷ	λόγῳ	καὶ τὸν πατέρα τοῦ λόγου
[2]	μεμαθηκότες θεοῦ, τὸ συμπαρομαρτοῦν τῷ	λόγῳ	καὶ φανεροῦν αὐτοῦ τὴν ἐνέργειαν,
[30]	καὶ παρ´ ἡμῶν ἐν τῷ	λόγῳ	κατεσκευάζετο, τὸ παρὰ τοῦ θείου
[18]	ὑψηλὴν φιλοσοφίαν, ἔργῳ μᾶλλον ἢ	λόγῳ	κατορθουμένην, καὶ τῆς σωματικῆς ζωῆς
[9]	μὲν τούτων συνθήσεται τυχὸν τῷ	λόγῳ	ὁ πρὸς τὸ ἀκόλουθον βλέπων
[6]	κακία τῷ τῆς ἀρετῆς ἀντικαθέστηκε	λόγῳ,	οὐ καθ´ ἑαυτήν τις οὖσα,
[30]	χάρις, ἀλλὰ τινῶν προσθεμένων τῷ	λόγῳ	οὐ μικρόν ἐστι τὸ ὑπολειπόμενον
[5]	τούτου πίστιν τοὺς ἀντιλέγοντας προσαξόμεθα.	λόγῳ	τὰ πάντα γεγενῆσθαι καὶ σοφίᾳ
[7]	γὰρ ἐν τῷ πρὸς Κορινθίους	λόγῳ	τάς τε σαρκώδεις καὶ τὰς
[16]	σύστασιν ἐμμιχθείσης οὕτω γενικωτέρῳ τινὶ	λόγῳ	τὴν νοερὰν οὐσίαν τῇ αἰσθητῇ
[15]	ἀνθρωπίνης ἴδιον οὐσίας ἐστί, τῷ	λόγῳ	τῆς ἀρετῆς ἠναντίωται. ~Ἀλλ´ αὐτή,
[24]	τὸ φθορᾶς ἀνεπίδεκτον, πάντα τῷ	λόγῳ	τῆς καθ´ ἡμᾶς οἰκονομίας ἐπιδεικνύμενα.
[27]	ἡμῶν πόρρωθεν ὑπονοοῖτο εἶναι τῷ	λόγῳ	τῆς φύσεως, ἑτέρῳ δέ τινι
[37]	τὴν τροφὴν τοῦ ἄρτου παραδεξάμενον	λόγῳ	τινὶ ταὐτὸν ἦν ἐκείνῳ, τῆς
[38]	ζητημάτων ἐπεσκεψάμεθα. τῷ δὲ παρόντι	λόγῳ	τοσοῦτον εἰπεῖν περὶ τῆς πίστεως
[37]	οὖν καὶ νῦν τὸν τῷ	λόγῳ	τοῦ θεοῦ ἁγιαζόμενον ἄρτον εἰς
[4]	καθὼς λέγει Δαβίδ, ἐστερεώθησαν τῷ	λόγῳ	τοῦ κυρίου οἱ οὐρανοὶ καὶ
[4]	τῶν πλειόνων τὴν εὕρεσιν. Τῷ	λόγῳ	τοῦ κυρίου, φησίν, οἱ οὐρανοὶ
[16]	πρὸς ταῦτα πάλιν τῷ αὐτῷ	λόγῳ	χρησόμεθα, ὅτι τὸ πάθος τὸ
[8]	οὔτε ἐκεῖνα τῇ δυνάμει τῶν	λόγων	ἢ τῷ στοχασμῷ τῆς διανοίας
[20]	εἶδος. ὡσαύτως δὲ καὶ τὰ	λοιπά,	εἰ ἔξω τοῦ δικαίου τὸ
[28]	τὸ ἀνθρώπινον. τὰ μὲν οὖν	λοιπὰ	τῶν ὀργάνων τὴν παροῦσαν συνέχει
[39]	τοῦτο γενέσθαι. ~Τὰ μὲν γὰρ	λοιπὰ	τῶν τικτομένων τῇ ὁρμῇ τῶν
[23]	ὑπόθεσιν καὶ οἱονεὶ μητέρα τῆς	λοιπῆς	κακίας τὴν φιλαρχίαν νοσήσας, τίνος
[21]	κατεσκευάσθη ὁ ἄνθρωπος, τοῖς τε	λοιποῖς	τῶν ἀγαθῶν καὶ τῷ αὐτεξουσίῳ
[18]	εἰς τὸν φανέντα πίστεως τὴν	λοιπὸν	ἐσφαλμένην ἐκείνην δεισιδαιμονίαν, ἣν κακῶς
[0]	Οὐαλεντῖνον καὶ Βασιλείδην καὶ ὁ	λοιπὸς	κατάλογος τῶν κατὰ τὰς αἱρέσεις
[30]	τῶν μὲν καλουμένων, τῶν δὲ	λοιπῶν	ἀμοιρούντων τῆς κλήσεως, καιρὸν εἶχεν
[40]	εἰ, καθώς φησιν ὁ προφήτης,	λουσάμενοι	τῷ μυστικῷ τούτῳ λουτρῷ καθαροὶ
[35]	φημι δίχα τῆς κατὰ τὸ	λουτρὸν	ἀναγεννήσεως ἐν ἀναστάσει γενέσθαι τὸν
[40]	μετεποιήθημεν. εἰ δὲ τὸ μὲν	λουτρὸν	ἐπαχθείη τῷ σώματι, ἡ δὲ
[32]	διδαγμάτων καὶ ἡ κατὰ τὸ	λουτρόν	ἐστιν οἰκονομία, ὃ εἴτε βάπτισμα
[35]	βίον τοῦτον ἡ διὰ τοῦ	λουτροῦ	προκαθηγήσατο κάθαρσις, πρὸς τὸ συγγενὲς
[35]	κἂν προσλάβῃ τὴν ἐκ τοῦ	λουτροῦ	χάριν, κἂν ἄμοιρος μείνῃ τῆς
[40]	προφήτης, λουσάμενοι τῷ μυστικῷ τούτῳ	λουτρῷ	καθαροὶ τὰς προαιρέσεις γενοίμεθα, τὰς
[8]	τῆς θείας εἰκόνος οὐ προσαπτομένη.	λύεται	δὲ τὸ αἰσθητόν, οὐκ ἀφανίζεται.
[8]	μέρος τῇ παραδοχῇ τοῦ ἐναντίου	λύεται.	ὁ δὲ τοῦ ὑποδείγματος λόγος
[14]	δόξαν καὶ πᾶσαν μεγαλειότητα, τῷ	λύθρῳ	τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καταμίγνυται, ὡς
[26]	τὸ ἐκτακῆναι αὐτὸ τὸ ἐπὶ	λύμῃ	τοῦ κάλλους ἐγκείμενον· κατὰ τὸν
[8]	τὸ ἡμέτερον παράλογος συνανάκρασις, ὡς	λυπεῖσθαι	καὶ δάκνεσθαι τοῦ παρὰ φύσιν
[9]	καὶ κόπος, καὶ ὕπνος, καὶ	λύπη,	καὶ δάκρυον, συκοφαντία τε καὶ
[7]	ἀγαθὸν ἐνέργεια πάντως ἐστίν, ὁ	λυπηρὸς	οὗτος καὶ ἐπίκηρος βίος οὐκέτ´
[40]	ζωὴ πρός τι τῶν τῇδε	λυπούντων	τὴν αἴσθησιν ὁμοτίμως ἔχει. ἀλλὰ
[8]	αἰσθήσεως. ἡ δὲ αἰτία τῆς	λύσεως	δήλη διὰ τοῦ ῥηθέντος ἡμῖν
[17]	τι πρὸς τὴν τοῦ κακοῦ	λύσιν	ἐπενόησεν, ἕτερον δέον, ἀλλὰ πρὸς
[17]	καὶ τῶν ἐπιζητουμένων ἐξευρεῖν τὴν	λύσιν	τοῖς προλαβοῦσι συμβαίνουσαν. ~Καί τοι
[8]	εἰς τὸ μὴ ὂν μεταχώρησις·	λύσις	δὲ ἡ εἰς τὰ τοῦ
[39]	τικτόμενον. τί οὖν ἂν εἴη	λυσιτελέστερον,	εἰς τὴν ἄτρεπτον ζωὴν εἰσελθεῖν
[7]	ἢ τὸ ἐν κακοῖς εἶναι	λυσιτελέστερον	ἦν. ταῦτα γὰρ οἱ τοῖς
[39]	προδιαγνῶναι τῷ λογισμῷ, τίς αὐτῷ	λυσιτελήσει	πατὴρ καὶ ἐκ τίνος ἄμεινον
[39]	ἀλλοιουμένης, ὁ κατὰ λογισμὸν τὸ	λυσιτελοῦν	προαιρούμενος τίνος αἱρήσεται μᾶλλον γενέσθαι
[29]	ὅτι σοφίᾳ γέγονε καὶ τοῦ	λυσιτελοῦντος	τῇ φύσει προμηθείᾳ ἡ πρὸς
[22]	ποιήσασθαι πᾶν ὅπερ ἂν ἐθέλοι	λύτρον	ἀντὶ τοῦ κατεχομένου λαβεῖν. ~Τί
[23]	συναλλάγματι. τούτου χάριν αὐτὸν αἱρεῖται	λύτρον	τῶν ἐν τῇ τοῦ θανάτου
[23]	συναλλαγματικὴν ποιήσασθαι τὴν τοῦ κρατουμένου	λύτρωσιν	τὸ δίκαιον δείκνυσι· τὸ δὲ
[15]	καθειργμένος τῷ σκότῳ, ἐπεζήτει τὸν	λυτρωτὴν	ὁ αἰχμάλωτος, τὸν συναγωνιστὴν ὁ
[6]	ἐπιβουλὴν κατασταίη. καὶ ὥσπερ ἐπὶ	λύχνου	τοῦ πυρὸς τῆς θρυαλλίδος περιδεδραγμένου,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 28/04/2009