Alphabétiquement     [«   »]
Μεμνήμεθα 1
μέμνησαι 1
Μέμνησαι 1
μὲν 116
μέν 18
μενεῖ 1
μενούσας 1
Fréquences     [«    »]
106
86 τὰ
94 ὡς
116 μὲν
119 δ
125 τὸ
127 τῶν
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, La République, livre V

μὲν


Livre, Chap.
[5, 478]   εἶναι ἐν δίκῃ προσαγορεύωμεν, τοῖς  μὲν   ἄκροις τὰ ἄκρα, τοῖς δὲ
[5, 477]   ἔνια διορίζομαι παρ’ ἐμαυτῷ τὰ  μὲν   ἄλλα εἶναι, τὰ δὲ ἄλλα·
[5, 456]   Τοῦ ὑπολαμβάνειν παρὰ σεαυτῷ τὸν  μὲν   ἀμείνω ἄνδρα, τὸν δὲ χείρω·
[5, 469]   στρατιῶται; Τὸ ποῖον δή; Πρῶτον  μὲν   ἀνδραποδισμοῦ πέρι, δοκεῖ δίκαιον Ελληνας
[5, 455]   δὲ χαλεπῶς; καὶ  μὲν   ἀπὸ βραχείας μαθήσεως ἐπὶ πολὺ
[5, 470]   ἀλλότριον. Καλῶς γε, ἔφη. Ελληνας  μὲν   ἄρα βαρβάροις καὶ βαρβάρους Ελλησι
[5, 467]   μὴ ἐπικίνδυνοι; Εἰκός, ἔφη. Εἰς  μὲν   ἄρα τὰς ἄξουσιν, εἰς δὲ
[5, 467]   διαφέρει πρὸς λέγεις. Τοῦτο  μὲν   ἄρα ὑπαρκτέον, θεωροὺς πολέμου τοὺς
[5, 461]   ἔκγονα, ταῦτα πάντα προσερεῖ τὰ  μὲν   ἄρρενα ὑεῖς, τὰ δὲ θήλεα
[5, 458]   ἐπιταττόμενα, τοὺς δὲ ἐπιτάξειν, τὰ  μὲν   αὐτοὺς πειθομένους τοῖς νόμοις, τὰ
[5, 467]   Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ, πρῶτον  μὲν   αὐτῶν οἱ πατέρες, ὅσα ἄνθρωποι,
[5, 459]   παιδοποιίᾳ; Τὸ ποῖον; ἔφη. Πρῶτον  μὲν   αὐτῶν τούτων, καίπερ ὄντων γενναίων,
[5, 468]   Καλῶς, ἦν δ’ ἐγώ. ὅτι  μὲν   γὰρ ἀγαθῷ ὄντι γάμοι τε
[5, 473]   οὐκ ἀγαπήσεις τούτων τυγχάνων; ἐγὼ  μὲν   γὰρ ἂν ἀγαπῴην. Καὶ γὰρ
[5, 450]   δ’ ἐγώ, τοὐναντίον ποιεῖς. πιστεύοντος  μὲν   γὰρ ἐμοῦ ἐμοὶ εἰδέναι
[5, 464]   ἂν εἶεν ἐν αὐτοῖς· ἥλιξι  μὲν   γὰρ ἥλικας ἀμύνεσθαι καλὸν καὶ
[5, 460]   εἴτε γυναικῶν εἴτε ἀμφότερα κοιναὶ  μὲν   γάρ που καὶ ἀρχαὶ γυναιξί
[5, 466]   εἰπὼν ἔμελλον ὑπολήψεσθαι. (Περὶ  μὲν   γὰρ τῶν ἐν τῷ πολέμῳ
[5, 469]   γένους τελευτήσωσιν, ~ὡς ἄρα (οἱ  μὲν   δαίμονες ἁγνοὶ ἐπιχθόνιοι τελέθουσιν, ἐσθλοί,
[5, 465]   τροφὴν οἰκετῶν ἀναγκαίαν ἴσχουσι, τὰ  μὲν   δανειζόμενοι, τὰ δ’ ἐξαρνούμενοι, τὰ
[5, 456]   λέγοιμεν; Ην γάρ. Καὶ ὅτι  μὲν   δὴ δυνατά, διωμολόγηται; Ναί. Οτι
[5, 459]   ἀνθρώπων γένος ὡσαύτως ἔχει. (Αλλὰ  μὲν   δὴ ἔχει, ἔφη· ἀλλὰ τί
[5, 464]   γυναικῶν. Καὶ μάλ’ ἔφη. Καὶ  μὲν   δὴ καὶ τοῖς πρόσθεν γε
[5, 461]   Ορθότατα, δ’ ὅς. Η  μὲν   δὴ κοινωνία, Γλαύκων, αὕτη
[5, 473]   οὔ; Ομολογῶ, ἔφη. Τοῦτο  μὲν   δὴ μὴ ἀνάγκαζέ με, οἷα
[5, 477]   τι δόξα ἐστίν. Αλλὰ  μὲν   δὴ ὀλίγον γε πρότερον ὡμολόγεις
[5, 463]   καὶ ἐν ταύτῃ; Εστι. Πολίτας  μὲν   δὴ πάντες οὗτοι ἀλλήλους προσεροῦσι;
[5, 460]   τε καὶ ἀνδράσιν Ναί. (Τὰ  μὲν   δὴ τῶν ἀγαθῶν, δοκῶ, λαβοῦσαι
[5, 458]   τούτοις ἐπίκουροι κατὰ ταὐτά, τοὺς  μὲν   ἐθελήσειν ποιεῖν τὰ ἐπιταττόμενα, τοὺς
[5, 464]   αὐτὸ ἀλλ’ ἄλλον ἄλλο, τὸν  μὲν   εἰς τὴν ἑαυτοῦ οἰκίαν ἕλκοντα
[5, 470]   τρόπου λέγω. φημὶ γὰρ τὸ  μὲν   Ελληνικὸν γένος αὐτὸ αὑτῷ οἰκεῖον
[5, 476]   πέρι αὐτὸς λόγος, αὐτὸ  μὲν   ἓν ἕκαστον εἶναι, τῇ δὲ
[5, 473]   τρόπον τῆς πολιτείας πόλις, μάλιστα  μὲν   ἑνός, εἰ δὲ μή, δυοῖν,
[5, 453]   θαυμάσιε, πρὸς ταῦτ’ ἀπολογεῖσθαι; Ως  μὲν   ἐξαίφνης, ἔφη, οὐ πάνυ ῥᾴδιον·
[5, 468]   τε καὶ εὐδοκιμήσαντα οὐ πρῶτον  μὲν   ἐπὶ στρατιᾶς ὑπὸ τῶν συστρατευομένων
[5, 477]   αὐτῶν δύναμιν ἐκάλεσα, καὶ τὴν  μὲν   ἐπὶ τῷ αὐτῷ τεταγμένην καὶ
[5, 477]   τὴν αὑτῆς. Οὕτω. Οὐκοῦν ἐπιστήμη  μὲν   ἐπὶ τῷ ὄντι πέφυκε, γνῶναι
[5, 458]   καὶ αὐτὸς μαλθακίζομαι, καὶ ἐκεῖνα  μὲν   ἐπιθυμῶ ἀναβαλέσθαι καὶ ὕστερον ἐπισκέψασθαι,
[5, 455]   ἀποκρίνου· ἆρα οὕτως ἔλεγες τὸν  μὲν   εὐφυῆ πρός τι εἶναι, τὸν
[5, 449]   δὴ ταύτας; ἔφη. Καὶ ἐγὼ  μὲν   ᾖα τὰς ἐφεξῆς ἐρῶν, ὥς
[5, 467]   ἐγώ, λέγεις. ἀλλὰ σὺ πρῶτον  μὲν   ἡγῇ παρασκευαστέον τὸ μή ποτε
[5, 462]   μίαν; Οὐκ ἔχομεν. Οὐκοῦν  μὲν   ἡδονῆς τε καὶ λύπης κοινωνία
[5, 450]   βίος νοῦν ἔχουσιν. ἀλλὰ τὸ  μὲν   ἡμέτερον ἔα· σὺ δὲ περὶ
[5, 456]   φυλακικὴν γυναῖκα γενέσθαι, οὐκ ἄλλη  μὲν   ἡμῖν ἄνδρας ποιήσει παιδεία, ἄλλη
[5, 454]   τούτῳ φαίνηται διαφέρειν, τῷ τὸ  μὲν   θῆλυ τίκτειν, (τὸ δὲ ἄρρεν
[5, 454]   τεῖνον τὰ ἐπιτηδεύματα; οἷον ἰατρικὸν  μὲν   καὶ ἰατρικὴν τὴν ψυχὴν (ὄντα)
[5, 479]   ἀποκρινέσθω (ὁ χρηστὸς ὃς αὐτὸ  μὲν   καλὸν καὶ ἰδέαν τινὰ αὐτοῦ
[5, 479]   αὐτοῦ κάλλους μηδεμίαν ἡγεῖται ἀεὶ  μὲν   κατὰ ταὐτὰ ὡσαύτως ἔχουσαν, πολλὰ
[5, 452]   ὅτε ἤρχοντο τῶν γυμνασίων πρῶτοι  μὲν   Κρῆτες, ἔπειτα Λακεδαιμόνιοι, (ἐξῆν τοῖς
[5, 475]   ἐν φιλοσόφοις τιθέναι, οἳ πρὸς  μὲν   λόγους καὶ τοιαύτην διατριβὴν ἑκόντες
[5, 458]   δὴ ταῦτα, Γλαύκων, ἀτάκτως  μὲν   μείγνυσθαι ἀλλήλοις ἄλλο ὁτιοῦν
[5, 455]   ἀμφοῖν τοῖν ζῴοιν, καὶ πάντων  μὲν   μετέχει γυνὴ ἐπιτηδευμάτων κατὰ (φύσιν,
[5, 461]   ἤδη πάντα διακελευσάμενοι προθυμεῖσθαι μάλιστα  μὲν   μηδ’ εἰς φῶς ἐκφέρειν κύημα
[5, 453]   εἰς ἕν, εἰς τὰ  μὲν   οἵα τε, εἰς δὲ τὰ
[5, 470]   λέγω δὲ τὰ δύο τὸ  μὲν   οἰκεῖον καὶ συγγενές, τὸ δὲ
[5, 463]   Καὶ πολλούς γε. Οὐκοῦν τὸν  μὲν   οἰκεῖον ὡς ἑαυτοῦ νομίζει τε
[5, 451]   τἆλλα κοινῇ πράττειν, τὰς  μὲν   οἰκουρεῖν ἔνδον ὡς ἀδυνάτους διὰ
[5, 449]   ἔλεγεν ἄττα προσκεκυφώς, ὧν ἄλλο  μὲν   οὐδὲν κατηκούσαμεν, τόδε δέ· Αφήσομεν
[5, 480]   ἀλλ’ οὐ φιλοδόξους κλητέον; Παντάπασι  μὲν   οὖν.
[5, 477]   τι τυγχάνει ὂν τοιοῦτον; Πάνυ  μὲν   οὖν. Αρ’ οὖν λέγομέν τι
[5, 469]   ἀλεξίκακοι, φύλακες μερόπων ἀνθρώπων; Πεισόμεθα  μὲν   οὖν. Διαπυθόμενοι ἄρα τοῦ θεοῦ
[5, 462]   τοῦ ἀλλοτρίου κατὰ ταὐτά; Κομιδῇ  μὲν   οὖν. Εν ᾗτινι δὴ πόλει
[5, 471]   ὡς διαλλαγησόμενοι ἄρα διοίσονται; Πάνυ  μὲν   οὖν. Εὐμενῶς δὴ σωφρονιοῦσιν, οὐκ
[5, 452]   τὸν τοῦ ἀγαθοῦ. Παντάπασι  μὲν   οὖν, ἔφη. Αρ’ οὖν οὐ
[5, 473]   καὶ σμικροτάτων τὴν δύναμιν. (Παντάπασι  μὲν   οὖν, ἔφη. Ενὸς μὲν τοίνυν,
[5, 462]   παραπλησίως χαίρωσι καὶ λυπῶνται; Παντάπασι  μὲν   οὖν, ἔφη. Η δέ γε
[5, 469]   ἄλλοις Ελλησιν οὕτω συμβουλεύειν; Πάνυ  μὲν   οὖν, ἔφη· μᾶλλόν γ’ ἂν
[5, 464]   τε καὶ ἡδονῆς εἶναι; Κομιδῇ  μὲν   οὖν, ἔφη. Τί δέ; δίκαι
[5, 454]   τείνει ἐν τῷ παρόντι; (Παντάπασι  μὲν   οὖν, ἦν δ’ ἐγώ· κινδυνεύομεν
[5, 456]   τῶν φυλακικῶν φύσιν ἐξελεξάμεθα; Τοιαύτην  μὲν   οὖν. Καὶ γυναικὸς ἄρα καὶ
[5, 464]   παίδων κοινωνία τοῖς φύλαξιν; Πολὺ  μὲν   οὖν μάλιστα, ἔφη. (Αλλὰ μὴν
[5, 456]   τε καὶ γυμναστικὴν ἀποδιδόναι. Παντάπασιν  μὲν   οὖν. Οὐκ ἄρα ἀδύνατά γε
[5, 478]   ἂν εἴη τούτοιν δόξα. Κομιδῇ  μὲν   οὖν. Οὐκοῦν ἔφαμεν ἐν τοῖς
[5, 453]   γε νεῖ οὐδὲν ἧττον. Πάνυ  μὲν   οὖν. Οὐκοῦν καὶ ἡμῖν νευστέον
[5, 465]   μείζους ἂν ἴοι στάσεις. Πάνυ  μὲν   οὖν. Πρεσβυτέρῳ μὴν νεωτέρων πάντων
[5, 458]   ἂν ἱεροὶ οἱ ὠφελιμώτατοι. Παντάπασι  μὲν   οὖν. ~(Πῶς οὖν δὴ ὠφελιμώτατοι
[5, 470]   δὲ ἀλλότριον καὶ ὀθνεῖον. ἐπὶ  μὲν   οὖν τῇ τοῦ οἰκείου ἔχθρᾳ
[5, 476]   δὲ δόξαν ὡς δοξάζοντος; Πάνυ  μὲν   οὖν. Τί οὖν ἐὰν ἡμῖν
[5, 468]   δεῖ καθιστάναι γεωργόν; Πάνυ  μὲν   οὖν. Τὸν δὲ ζῶντα εἰς
[5, 475]   ὅλως τιμῆς ἐπιθυμηταὶ ὄντες. Κομιδῇ  μὲν   οὖν. Τοῦτο δὴ φάθι
[5, 457]   τὸ δὲ βλαβερὸν αἰσχρόν. Παντάπασι  μὲν   οὖν. Τοῦτο μὲν τοίνυν ἓν
[5, 476]   ἦν δ’ ἐγώ, διαιρῶ, χωρὶς  μὲν   οὓς νυνδὴ ἔλεγες φιλοθεάμονάς τε
[5, 477]   εἰ πλεοναχῇ σκοποῖμεν, ὅτι τὸ  μὲν   παντελῶς ὂν παντελῶς γνωστόν, μὴ
[5, 462]   τοιούτων ἰδίωσις διαλύει, ὅταν οἱ  μὲν   περιαλγεῖς, οἱ δὲ περιχαρεῖς γίγνωνται
[5, 476]   (Καὶ μάλα. Ο οὖν καλὰ  μὲν   πράγματα νομίζων, αὐτὸ δὲ κάλλος
[5, 454]   τὸ τῶν γυναικῶν γένος, ἐὰν  μὲν   πρὸς τέχνην τινὰ ἄλλο
[5, 474]   τις ἀμύνεσθαι, ἐνδεικνύμενος (ὅτι τοῖς  μὲν   προσήκει φύσει ἅπτεσθαί τε φιλοσοφίας
[5, 455]   δὲ ἀφυῆ, ἐν  μὲν   ῥᾳδίως τι μανθάνοι, δὲ
[5, 459]   ἰατρὸν δέ που μὴ δεομένοις  μὲν   σώμασι φαρμάκων, ἀλλὰ διαίτῃ ἐθελόντων
[5, 459]   ταῖς φαυλοτάταις τοὐναντίον, καὶ τῶν  μὲν   τὰ ἔκγονα τρέφειν, (τῶν δὲ
[5, 455]   ἔμαθε σῴζοιτο; καὶ τῷ  μὲν   τὰ τοῦ σώματος ἱκανῶς ὑπηρετοῖ
[5, 463]   δῆμος τοὺς ἄρχοντας προσαγορεύει; Εν  μὲν   ταῖς πολλαῖς δεσπότας, ἐν δὲ
[5, 457]   ὡς οὐ μέγιστον ἀγαθὸν κοινὰς  μὲν   τὰς γυναῖκας εἶναι, κοινοὺς δὲ
[5, 480]   ἀσπάζεσθαί τε καὶ φιλεῖν τούτους  μὲν   ταῦτα (φήσομεν ἐφ’ οἷς γνῶσίς
[5, 476]   μάλα, ἔφη, ὕπαρ. Οὐκοῦν τούτου  μὲν   τὴν διάνοιαν ὡς γιγνώσκοντος γνώμην
[5, 462]   ἆρα νυνδὴ διήλθομεν εἰς  μὲν   τὸ τοῦ ἀγαθοῦ ἴχνος ἡμῖν
[5, 472]   Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ, πρῶτον  μὲν   τόδε χρὴ ἀναμνησθῆναι, ὅτι ἡμεῖς
[5, 472]   ἐλέγετο; Οὐ δῆτα, ἔφη. Τὸ  μὲν   τοίνυν ἀληθές, ἦν δ’ ἐγώ,
[5, 457]   αἰσχρόν. Παντάπασι μὲν οὖν. Τοῦτο  μὲν   τοίνυν ἓν ὥσπερ κῦμα φῶμεν
[5, 470]   ἀποφαινομένου ἡδέως ἂν ἀκούσαιμι. Εμοὶ  μὲν   τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, δοκεῖ
[5, 473]   (Παντάπασι μὲν οὖν, ἔφη. Ενὸς  μὲν   τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, μεταβαλόντος
[5, 458]   ἐκείνοις ἐπιτρέψωμεν. Εἰκός, ἔφη. Σὺ  μὲν   τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,
[5, 449]   ~Πολιτεία Ε. ~(Αγαθὴν  μὲν   τοίνυν τὴν τοιαύτην πόλιν τε
[5, 469]   καλῶς ἔχει; οὐ πρόφασιν  (μὲν   τοῖς δειλοῖς ἔχει μὴ πρὸς
[5, 452]   ἔφη. Αρ’ οὖν οὐ πρῶτον  μὲν   τοῦτο περὶ αὐτῶν ἀνομολογητέον, εἰ
[5, 477]   μηδαμῇ ὄντος; Μεταξύ. Οὐκοῦν ἐπὶ  μὲν   τῷ ὄντι γνῶσις ἦν, ἀγνωσία
[5, 455]   ἂν καὶ ἄλλος, ὅτι ἐν  μὲν   τῷ παραχρῆμα ἱκανῶς εἰπεῖν οὐ
[5, 468]   εὐδοκιμήσας τελευτήσῃ ἆρ’ οὐ πρῶτον  μὲν   φήσομεν τοῦ χρυσοῦ γένους εἶναι;
[5, 475]   φήσομεν; Οὐδαμῶς, εἶπον, ἀλλ’ ὁμοίους  μὲν   φιλοσόφοις. Τοὺς δὲ ἀληθινούς, ἔφη,
[5, 474]   ἐὰν ὀρθῶς λέγηται, οὐ τὸ  μὲν   φιλοῦντα ἐκείνου, τὸ δὲ μή,
[5, 470]   ὅταν τι τοιοῦτον δρῶσιν, φύσει  μὲν   φίλους εἶναι, νοσεῖν δ’ ἐν
[5, 466]   αὖθις σκεψοίμεθα, νῦν δὲ τοὺς  μὲν   φύλακας φύλακας ποιοῖμεν, τὴν δὲ
[5, 465]   δέος τε καὶ αἰδώς, αἰδὼς  μὲν   ὡς (γονέων μὴ ἅπτεσθαι εἴργουσα,
[5, 463]   ἔχει προσειπεῖν τῶν συναρχόντων τὸν  μὲν   ὡς οἰκεῖον, τὸν δ’ ὡς
[5, 465]   πάσχοντι τοὺς ἄλλους βοηθεῖν, τοὺς  μὲν   ὡς ὑεῖς, τοὺς δὲ ὡς
[5, 457]   λέγεται καὶ λελέξεται, ὅτι τὸ  μὲν   ὠφέλιμον καλόν, τὸ δὲ βλαβερὸν




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 1/03/2006