Alphabétiquement     [«   »]
καθορᾶν 1
καθορᾷς 1
καί 1
καὶ 512
Καὶ 54
καίπερ 1
κακὰς 1
Fréquences     [«    »]
129 δὲ
140 ἔφη
183 τε
512 καὶ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, La République, livre V

καὶ


Livre, Chap.
[5, 461]   λέγεται· πατέρας δὲ καὶ (θυγατέρας  καὶ   νυνδὴ ἔλεγες πῶς διαγνώσονται
[5, 471]   εἴη ἀγαθὰ πόλει γένοιτο,  καὶ   σὺ παραλείπεις ἐγὼ λέγω,
[5, 470]   Δεῖ γ’ αὐτήν, ἔφη. Οὐκοῦν  καὶ   ἀγαθοί τε καὶ ἥμεροι ἔσονται;
[5, 476]   περὶ δὴ δικαίου καὶ ἀδίκου  καὶ   ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ καὶ πάντων
[5, 451]   γενέσθαι ἀπατεῶνα καλῶν τε  καὶ   ἀγαθῶν καὶ δικαίων νομίμων πέρι.
[5, 465]   οἷα πάσχουσι, δῆλά τε δὴ  καὶ   ἀγεννῆ καὶ οὐκ ἄξια λέγειν.
[5, 461]   ἀλλήλων μὴ ἅπτεσθαι. ἀδελφοὺς δὲ  καὶ   ἀδελφὰς δώσει νόμος συνοικεῖν,
[5, 461]   πατέρες αὐτῶν ἐγέννων, (ἀδελφάς τε  καὶ   ἀδελφούς, ὥστε, νυνδὴ ἐλέγομεν,
[5, 460]   ἀνάπηρον γίγνηται, ἐν ἀπορρήτῳ τε  καὶ   ἀδήλῳ κατακρύψουσιν ὡς πρέπει. Εἴπερ
[5, 472]   καὶ οἷος ἂν εἴη γενόμενος,  καὶ   ἀδικίαν αὖ καὶ τὸν ἀδικώτατον,
[5, 472]   ἡμεῖς ζητοῦντες δικαιοσύνην οἷόν ἐστι  καὶ   ἀδικίαν δεῦρο ἥκομεν. Χρή· ἀλλὰ
[5, 476]   τοῦτο. Καὶ περὶ δὴ δικαίου  καὶ   ἀδίκου καὶ ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ
[5, 473]   τε ἀτεχνῶς ὥσπερ κῦμα ἐκγελῶν  καὶ   ἀδοξίᾳ κατακλύσειν. σκόπει δὲ
[5, 479]   αὖ τοὺς αὐτὰ ἕκαστα θεωμένους  καὶ   ἀεὶ κατὰ ταὐτὰ ὡσαύτως ὄντα;
[5, 460]   ἄλλοθί που γέρα δοτέον  καὶ   ἆθλα ἄλλα τε καὶ ἀφθονεστέρα
[5, 465]   τὼ φύλακε κωλύοντε, δέος τε  καὶ   αἰδώς, αἰδὼς μὲν ὡς (γονέων
[5, 468]   ἕτοιμοι πλείους τοῖς ἄλλοις  καὶ   αἱρέσεις τῶν τοιούτων πολλάκις παρὰ
[5, 479]   ἔφη, καὶ καλά πως αὐτὰ  καὶ   αἰσχρὰ φανῆναι, καὶ ὅσα ἄλλα
[5, 477]   ἂν δύνηται, οἷον λέγω ὄψιν  καὶ   ἀκοὴν τῶν δυνάμεων εἶναι, εἰ
[5, 454]   εἶπον, δοκοῦσί μοι εἰς αὐτὴν  καὶ   ἄκοντες πολλοὶ ἐμπίπτειν καὶ οἴεσθαι
[5, 472]   ἐπάγεις, ἐπειδὰν ἴδῃς τε  καὶ   ἀκούσῃς, πάνυ συγγνώμην ἕξεις, ὅτι
[5, 464]   καὶ παῖδας ἑτέρους, ἡδονάς τε  καὶ   ἀλγηδόνας ἐμποιοῦντας ἰδίων ὄντων ἰδίας,
[5, 465]   τε πλουσίων πένητες ἀπορίας τε  καὶ   ἀλγηδόνας ὅσας ἐν παιδοτροφίᾳ καὶ
[5, 471]   πάντα ταῦτα ὅτι εἴη ἂν  καὶ   ἄλλα γε μυρία, εἰ γένοιτο
[5, 453]   ἦν δ’ ἐγώ, Γλαύκων,  καὶ   ἄλλα πολλὰ (τοιαῦτα, ἐγὼ
[5, 460]   ὅπως μηδεμία τὸ αὑτῆς αἰσθήσεται,  καὶ   ἄλλας γάλα ἐχούσας ἐκπορίζοντες, ἐὰν
[5, 462]   εἰ αὐτὴ μάλιστ’ ἔχει εἴτε  καὶ   ἄλλη τις μᾶλλον. Οὐκοῦν χρή,
[5, 476]   δὲ τῶν πράξεων καὶ σωμάτων  καὶ   ἀλλήλων κοινωνίᾳ πανταχοῦ φανταζόμενα πολλὰ
[5, 477]   καὶ ἡμεῖς δυνάμεθα δυνάμεθα  καὶ   ἄλλο πᾶν ὅτι περ ἂν
[5, 455]   ὀλίγον πρότερον ἔλεγες, εἴποι ἂν  καὶ   ἄλλος, ὅτι ἐν μὲν τῷ
[5, 470]   τῷ δὲ βαρβαρικῷ ὀθνεῖόν τε  καὶ   ἀλλότριον. Καλῶς γε, ἔφη. Ελληνας
[5, 475]   κώμας ἀπολειπόμενοι. τούτους οὖν πάντας  καὶ   ἄλλους τοιούτων τινῶν (μαθητικοὺς καὶ
[5, 477]   οὔτε τι τῶν τοιούτων οἷον  καὶ   ἄλλων πολλῶν, πρὸς ἀποβλέπων
[5, 458]   διεξιόντες οἷα δράσουσι γενομένου, ἀργὸν  καὶ   ἄλλως ψυχὴν ἔτι (ἀργοτέραν ποιοῦντες.
[5, 460]   τῆς τῶν γυναικῶν συγκοιμήσεως, ἵνα  καὶ   ἅμα μετὰ προφάσεως ὡς πλεῖστοι
[5, 466]   τῶν ὀλυμπιονικῶν πολύ τε καλλίων  καὶ   ἀμείνων φαίνεται, (μή πῃ κατὰ
[5, 476]   φαμεν δοξάζειν ἀλλ’ οὐ γιγνώσκειν,  καὶ   ἀμφισβητῇ ὡς οὐκ ἀληθῆ λέγομεν;
[5, 471]   ἥκιστα ἀπολείπειν ἀλλήλους, γιγνώσκοντές τε  καὶ   ἀνακαλοῦντες ταῦτα τὰ ὀνόματα ἑαυτούς,
[5, 472]   εὕρωμεν οἷόν ἐστι δικαιοσύνη, ἆρα  καὶ   ἄνδρα τὸν δίκαιον ἀξιώσομεν μηδὲν
[5, 472]   αὐτό τε δικαιοσύνην οἷόν ἐστι,  καὶ   ἄνδρα τὸν τελέως δίκαιον εἰ
[5, 449]   καὶ πολιτείαν καὶ ὀρθὴν καλῶ,  καὶ   ἄνδρα τὸν τοιοῦτον: κακὰς δὲ
[5, 471]   πόλει πάντας ἐχθροὺς αὑτοῖς εἶναι,  καὶ   ἄνδρας καὶ γυναῖκας καὶ παῖδας,
[5, 456]   πόλει ἄμεινον γυναῖκάς τε  καὶ   ἄνδρας ὡς ἀρίστους ἐγγίγνεσθαι; Οὐκ
[5, 460]   που καὶ ἀρχαὶ γυναιξί τε  καὶ   ἀνδράσιν Ναί. (Τὰ μὲν δὴ
[5, 468]   οὖσαν τιμὴν τῷ ἡβῶντί τε  καὶ   ἀνδρείῳ, ἐξ ἧς ἅμα τῷ
[5, 453]   ἄλλο δεῖν ἐπιτηδεύειν, γυναικὸς δὲ  καὶ   ἀνδρὸς ἄλλην εἶναι· τὰς δὲ
[5, 455]   ἀλλὰ ἑτέρα φύσις γυναικός τε  καὶ   ἀνδρός; Δίκαιον γοῦν. Τάχα τοίνυν
[5, 456]   μὲν οὖν. Καὶ γυναικὸς ἄρα  καὶ   ἀνδρὸς αὐτὴ φύσις εἰς
[5, 461]   ἐν ἡλικίᾳ γυναικῶν· νόθον γὰρ  καὶ   ἀνέγγυον καὶ ἀνίερον φήσομεν αὐτὸν
[5, 461]   γυναικῶν· νόθον γὰρ καὶ ἀνέγγυον  καὶ   ἀνίερον φήσομεν αὐτὸν παῖδα τῇ
[5, 475]   ἁσμένως ἐπὶ τὸ μανθάνειν ἰόντα  καὶ   ἀπλήστως ἔχοντα, τοῦτον δ’ ἐν
[5, 473]   ὡς ἔοικε, πειρώμεθα ζητεῖν τε  καὶ   ἀποδεικνύναι τί ποτε νῦν κακῶς
[5, 479]   δὴ ὑποκειμένων λεγέτω μοι, φήσω,  ~καὶ   ἀποκρινέσθω (ὁ χρηστὸς ὃς αὐτὸ
[5, 462]   πολῖται τῶν αὐτῶν γιγνομένων τε  καὶ   ἀπολλυμένων παραπλησίως χαίρωσι καὶ λυπῶνται;
[5, 480]   καλοῦντες αὐτοὺς μᾶλλον φιλοσόφους;  καὶ   ἆρα ἡμῖν σφόδρα χαλεπανοῦσιν ἂν
[5, 457]   Οὐ μόνον ἄρα δυνατὸν ἀλλὰ  καὶ   ἄριστον πόλει νόμιμον ἐτίθεμεν. Οὕτως.
[5, 460]   ἀμφότερα κοιναὶ μὲν γάρ που  καὶ   ἀρχαὶ γυναιξί τε καὶ ἀνδράσιν
[5, 475]   εὐχερῶς ἐθέλοντα παντὸς μαθήματος γεύεσθαι  καὶ   ἁσμένως ἐπὶ τὸ μανθάνειν ἰόντα
[5, 480]   δοξάζειν; Ανάγκη καὶ ταῦτα. ~Οὐκοῦν  καὶ   ἀσπάζεσθαί τε καὶ φιλεῖν τούτους
[5, 476]   διάνοια τὴν φύσιν ἰδεῖν τε  καὶ   ἀσπάσασθαι. Εχει γὰρ οὖν δή,
[5, 467]   τε θεάσονται τὸ αὑτῶν ἔργον,  καὶ   ἀσφαλέστατα, ἄν τι δέῃ, σωθήσονται
[5, 475]   Γλαύκων ἔφη· Πολλοὶ ἄρα  καὶ   ἄτοποι ἔσονταί σοι τοιοῦτοι. οἵ
[5, 476]   αὐτὸ καλὸν (καὶ δυνάμενος καθορᾶν  καὶ   αὐτὸ καὶ τὰ ἐκείνου μετέχοντα,
[5, 458]   ἔτι (ἀργοτέραν ποιοῦντες. ἤδη οὖν  καὶ   αὐτὸς μαλθακίζομαι, καὶ ἐκεῖνα μὲν
[5, 460]   ἐὰν μὴ αὐταὶ ἱκαναὶ ὦσι,  καὶ   αὐτῶν τούτων ἐπιμελήσονται ὅπως μέτριον
[5, 460]   δοτέον καὶ ἆθλα ἄλλα τε  καὶ   ἀφθονεστέρα ἐξουσία τῆς τῶν
[5, 470]   ἔφη. Ελληνας μὲν ἄρα βαρβάροις  καὶ   βαρβάρους Ελλησι πολεμεῖν μαχομένους τε
[5, 479]   δὴ καὶ σμικρὰ καὶ κοῦφα  καὶ   βαρέα μή τι μᾶλλον
[5, 466]   ἀρκέσει αὐτῷ βίος οὕτω μέτριος  καὶ   βέβαιος καὶ ὡς ἡμεῖς φαμεν
[5, 456]   ἡμῖν ἦν εἰ δυνατά γε  καὶ   βέλτιστα λέγοιμεν; Ην γάρ. Καὶ
[5, 468]   δ’ ἐγώ, ταῦτά γε Ομήρῳ.  καὶ   γὰρ ἡμεῖς ἔν τε θυσίαις
[5, 458]   ὑφ’ ἑαυτῶν, ὅταν μόνοι πορεύωνται.  καὶ   γὰρ οἱ τοιοῦτοί που, πρὶν
[5, 468]   τιμᾶν (τῶν νέων ὅσοι ἀγαθοί.  καὶ   γὰρ Ομηρος τὸν εὐδοκιμήσαντα ἐν
[5, 479]   οὗ αὐτὸν αὐτὴν αἰνίττονται βαλεῖν·  καὶ   γὰρ ταῦτα ἐπαμφοτερίζειν, καὶ οὔτ’
[5, 450]   μᾶλλον τῶν ἔμπροσθεν ὧν διήλθομεν.  καὶ   γὰρ ὡς δυνατὰ λέγεται, ἀπιστοῖτ’
[5, 452]   τοῖς Ελλησιν ἐδόκει αἰσχρὰ εἶναι  καὶ   γελοῖα ἅπερ νῦν τοῖς πολλοῖς
[5, 449]   παιδοποιίας τε πέρι, πῶς παιδοποιήσονται,  καὶ   γενομένους πῶς θρέψουσιν, καὶ ὅλην
[5, 465]   αὐτοί τε καὶ παῖδες ἀναδοῦνται,  καὶ   γέρα δέχονται (παρὰ τῆς αὑτῶν
[5, 459]   γενναίων, ἆρ’ οὐκ εἰσί τινες  καὶ   γίγνονται ἄριστοι; Εἰσίν. Πότερον οὖν
[5, 453]   αὐτῶν ὅτι Ω Σώκρατές τε  καὶ   Γλαύκων, οὐδὲν δεῖ ὑμῖν ἄλλους
[5, 452]   ~(Ναί. Μουσικὴ μὴν ἐκείνοις γε  καὶ   γυμναστικὴ ἐδόθη. Ναί. Καὶ ταῖς
[5, 457]   ἔστιν. ~Τοῦτο δὲ μουσική τε  καὶ   γυμναστικὴ παραγιγνόμεναι, ὡς (ἡμεῖς διήλθομεν,
[5, 456]   τῶν φυλάκων γυναιξὶ μουσικήν τε  καὶ   γυμναστικὴν ἀποδιδόναι. Παντάπασιν μὲν οὖν.
[5, 464]   εἰς τὴν ἑαυτοῦ ἑτέραν οὖσαν,  καὶ   γυναῖκά τε καὶ παῖδας ἑτέρους,
[5, 461]   παισὶ καὶ ταῖς ἄνω μητρός,  καὶ   γυναῖκας αὖ πλὴν ὑεῖ καὶ
[5, 471]   ἐχθροὺς αὑτοῖς εἶναι, καὶ ἄνδρας  καὶ   γυναῖκας καὶ παῖδας, ἀλλ’ ὀλίγους
[5, 468]   ἀσκῶμεν τοὺς ἀγαθοὺς ἄνδρας τε  καὶ   γυναῖκας. Κάλλιστα, ἔφη, λέγεις. Εἶεν·
[5, 469]   δοκεῖ καὶ φιλοχρήματον νεκρὸν συλᾶν,  καὶ   γυναικείας τε καὶ σμικρᾶς διανοίας
[5, 450]   φύλαξιν ἡμῖν παίδων τε πέρι  καὶ   γυναικῶν ἔσται καὶ τροφῆς νέων
[5, 451]   ἔστ’ ἄλλη ὀρθὴ παίδων τε  καὶ   γυναικῶν κτῆσίς τε καὶ χρεία
[5, 455]   ἔστι γὰρ οἶμαι, ὡς φήσομεν,  καὶ   γυνὴ ἰατρική, δ’ οὔ,
[5, 453]   ῥᾴδιον· ἀλλὰ σοῦ δεήσομαί τε  καὶ   δέομαι καὶ τὸν ὑπὲρ ἡμῶν
[5, 478]   τιθείη; ~Καλῶς, ἦν δ’ ἐγώ,  καὶ   δῆλον ὅτι ἕτερον ἐπιστήμης δόξα
[5, 463]   ταῖς ἄλλαις πόλεσιν ἄρχοντές τε  καὶ   δῆμος, ἔστι δὲ καὶ ἐν
[5, 471]   ἐχθροὺς τοὺς αἰτίους τῆς διαφορᾶς.  (καὶ   διὰ ταῦτα πάντα οὔτε τὴν
[5, 470]   ἀφαιρεῖσθαι (τοῖς κρατοῦσι τῶν κρατουμένων,  καὶ   διανοεῖσθαι ὡς διαλλαγησομένων καὶ οὐκ
[5, 470]   ὅπου ἄν τι τοιοῦτον γένηται  καὶ   διαστῇ πόλις, ἐὰν ἑκάτεροι ἑκατέρων
[5, 451]   χρησόμεθα καὶ τοῖς ἀνδράσι, ταὐτὰ  καὶ   διδακτέον αὐτάς. ~(Ναί. Μουσικὴ μὴν
[5, 467]   δ’ ἐγώ, ἀναβιβαστέον ὡς νεωτάτους,  καὶ   διδαξαμένους ἱππεύειν ἐφ’ ἵππων ἀκτέον
[5, 479]   ἓν τὸ καλὸν φῇ εἶναι  καὶ   δίκαιον καὶ τἆλλα οὕτω. Τούτων
[5, 464]   μὲν γὰρ ἥλικας ἀμύνεσθαι καλὸν  καὶ   δίκαιόν που φήσομεν, ἀνάγκην σωμάτων
[5, 451]   ἀπατεῶνα καλῶν τε καὶ ἀγαθῶν  καὶ   δικαίων νομίμων πέρι. τοῦτο οὖν
[5, 477]   τὸ αὐτὸ εἶναι ἐπιστήμην τε  καὶ   δόξαν. Πῶς γὰρ ἄν, ἔφη,
[5, 478]   μὴ ὂν δοξάζει; ἀδύνατον  καὶ   δοξάσαι τό γε μὴ ὄν;
[5, 478]   τούτων δὴ οὐκ ἐγχωρεῖ γνωστὸν  καὶ   δοξαστὸν ταὐτὸν εἶναι. Οὐκοῦν εἰ
[5, 478]   γιγνώσκει; καὶ ἔσται γνωστόν τε  καὶ   δοξαστὸν τὸ αὐτό; ἀδύνατον;
[5, 452]   ἀνομολογητέον, εἰ δυνατὰ οὔ,  καὶ   δοτέον ἀμφισβήτησιν εἴτε τις φιλοπαίσμων
[5, 476]   ἡγούμενός τέ τι αὐτὸ καλὸν  (καὶ   δυνάμενος καθορᾶν καὶ αὐτὸ καὶ
[5, 473]   οἱ βασιλῆς τε νῦν λεγόμενοι  καὶ   δυνάσται φιλοσοφήσωσι γνησίως τε καὶ
[5, 472]   ἀποδοὺς μὴ ἔχῃ ἀποδεῖξαι ὡς  καὶ   δυνατὸν γενέσθαι τοιοῦτον ἄνδρα; Μὰ
[5, 460]   πόλεως· τὰ δὲ τῶν χειρόνων,  καὶ   ἐάν τι τῶν ἑτέρων ἀνάπηρον
[5, 461]   γένηται, μετ’ ἐκείνην δεκάτῳ μηνὶ  καὶ   ἑβδόμῳ δὴ ἂν γένηται
[5, 464]   ἔφη. Τί δέ; δίκαι τε  καὶ   ἐγκλήματα πρὸς ἀλλήλους οὐκ οἰχήσεται
[5, 472]   ὅτι εἰκότως ἄρα ὤκνουν τε  καὶ   ἐδεδοίκη οὕτω παράδοξον λόγον λέγειν
[5, 450]   ὡς δυνατὰ λέγεται, ἀπιστοῖτ’ ἄν,  καὶ   εἰ ὅτι μάλιστα γένοιτο, ὡς
[5, 470]   ἀπὸ τρόπου λέγεις. (Ορα δὴ  καὶ   εἰ τόδε πρὸς τρόπου λέγω.
[5, 471]   φόβων τε ἕνεκα τοῖς ἐχθροῖς  καὶ   εἴ ποτέ τις ἀνάγκη βοηθείας
[5, 449]   μάλιστα; Απορρᾳθυμεῖν ἡμῖν δοκεῖς, ἔφη,  καὶ   εἶδος ὅλον οὐ τὸ ἐλάχιστον
[5, 470]   πόλεμός τε καὶ στάσις, οὕτω  καὶ   εἶναι δύο, ὄντα ἐπὶ δυοῖν
[5, 466]   ἔφη. Αλλὰ μέντοι, γε  καὶ   ἐκεῖ ἔλεγον, δίκαιον καὶ ἐνταῦθα
[5, 451]   Αλλὰ μέντοι, εἶπον, καθαρός γε  καὶ   ἐκεῖ ἀφεθείς, ὡς
[5, 461]   τὰ τούτων ἔκγονα παίδων παῖδας,  καὶ   ἐκεῖν’ αὖ ἐκείνους πάππους τε
[5, 461]   ὑεῖς, τὰ δὲ θήλεα θυγατέρας,  καὶ   ἐκεῖνα ἐκεῖνον πατέρα, καὶ οὕτω
[5, 458]   ἤδη οὖν καὶ αὐτὸς μαλθακίζομαι,  καὶ   ἐκεῖνα μὲν ἐπιθυμῶ ἀναβαλέσθαι καὶ
[5, 474]   εἰ μὴ ἀμυνῇ τῷ λόγῳ  καὶ   ἐκφεύξῃ, τῷ ὄντι τωθαζόμενος δώσεις
[5, 458]   εἶναι πρὸς τὸ πείθειν τε  καὶ   ἕλκειν τὸν πολὺν λεών. Καὶ
[5, 466]   ἐκεῖνο λοιπὸν διελέσθαι, εἰ ἄρα  καὶ   ἐν ἀνθρώποις δυνατόν, ὥσπερ ἐν
[5, 458]   δὴ ἔσονται, ὁμοῦ δὲ ἀναμεμειγμένων  καὶ   ἐν γυμνασίοις καὶ ἐν τῇ
[5, 463]   ~(Τί οὖν; ἔστι μέν που  καὶ   ἐν ταῖς ἄλλαις πόλεσιν ἄρχοντές
[5, 463]   τε καὶ δῆμος, ἔστι δὲ  καὶ   ἐν ταύτῃ; Εστι. Πολίτας μὲν
[5, 458]   δὲ ἀναμεμειγμένων καὶ ἐν γυμνασίοις  καὶ   ἐν τῇ ἄλλῃ τροφῇ ὑπ’
[5, 471]   καὶ τὸ θῆλυ συστρατεύοιτο, εἴτε  καὶ   ἐν τῇ αὐτῇ τάξει εἴτε
[5, 476]   δ’ οὔ; Οὐκοῦν ἐπειδὴ δύο,  καὶ   ἓν ἑκάτερον; Καὶ τοῦτο. Καὶ
[5, 474]   ὠχρότητα, ἐὰν ἐπὶ ὥρᾳ ᾖ;  καὶ   ἑνὶ λόγῳ πάσας προφάσεις προφασίζεσθέ
[5, 466]   γε καὶ ἐκεῖ ἔλεγον, δίκαιον  καὶ   ἐνταῦθα εἰπεῖν, ὅτι εἰ οὕτως
[5, 461]   πόλις ἐξ ἀγαθῶν ἀμείνους  καὶ   ἐξ ὠφελίμων (ὠφελιμωτέρους ἀεὶ τοὺς
[5, 477]   Επ’ ἄλλῳ ἄρα τέτακται δόξα  καὶ   ἐπ’ ἄλλῳ ἐπιστήμη, κατὰ τὴν
[5, 454]   κομητῶν καὶ οὐχ ἐναντία,  καὶ   ἐπειδὰν ὁμολογῶμεν ἐναντίαν εἶναι, ἐὰν
[5, 451]   γυναικεῖον αὖ περαίνειν, ἄλλως τε  καὶ   ἐπειδὴ σὺ οὕτω προκαλῇ. Ανθρώποις
[5, 461]   τοῖς τούτων εἰς τὸ κάτω  καὶ   ἐπὶ τὸ ἄνω, καὶ ταῦτά
[5, 463]   ἄρχοντάς φησιν εἶναι; (Σωτῆράς τε  καὶ   ἐπικούρους, ἔφη. Τί δ’ οὗτοι
[5, 478]   δὲ ἀμφότεραί ἐστον, δόξα τε  (καὶ   ἐπιστήμη, ἄλλη δὲ ἑκατέρα, ὥς
[5, 477]   τι καὶ ζητητέον (ἀγνοίας τε  καὶ   ἐπιστήμης, εἴ τι τυγχάνει ὂν
[5, 478]   τὸ μεταξὺ αὖ φανὲν ἀγνοίας  καὶ   ἐπιστήμης; Ορθῶς. Νῦν δέ γε
[5, 472]   οὕτω παράδοξον λόγον λέγειν τε  καὶ   ἐπιχειρεῖν διασκοπεῖν. Οσῳ ἄν, ἔφη,
[5, 453]   δ’ οὐ διαφέρει; Οὐκοῦν ἄλλο  καὶ   ἔργον ἑκατέρῳ προσήκει προστάττειν (τὸ
[5, 454]   ἐπιτηδευμάτων τυγχάνειν πάνυ ἀνδρείως τε  καὶ   ἐριστικῶς κατὰ τὸ ὄνομα διώκομεν,
[5, 474]   οἱ ἐν ὥρᾳ τὸν φιλόπαιδα  καὶ   ἐρωτικὸν ἁμῇ γέ πῃ δάκνουσί
[5, 478]   Η ταὐτὸν ὅπερ ἐπιστήμη γιγνώσκει;  καὶ   ἔσται γνωστόν τε καὶ δοξαστὸν
[5, 477]   καλῶ, τὴν δὲ ἐπὶ ἑτέρῳ  καὶ   ἕτερον ἀπεργαζομένην ἄλλην. τί δὲ
[5, 468]   γε. Τὸν δὲ ἀριστεύσαντά τε  καὶ   εὐδοκιμήσαντα οὐ πρῶτον μὲν ἐπὶ
[5, 467]   μηδὲ μαχητικῶν, ἀλλ’ ὅτι ποδωκεστάτων  καὶ   εὐηνιωτάτων. οὕτω γὰρ κάλλιστά τε
[5, 474]   εἶναι ἐραστοῦ ὑποκοριζομένου τε  καὶ   εὐχερῶς φέροντος τὴν ὠχρότητα, ἐὰν
[5, 479]   βολῆς πέρι τῆς νυκτερίδος,  καὶ   ἐφ’ οὗ αὐτὸν αὐτὴν αἰνίττονται
[5, 471]   μήτε οἰκίας ἐμπιμπράναι; Θῶμεν, ἔφη,  καὶ   ἔχειν γε καλῶς ταῦτά τε
[5, 455]   καὶ τὴν τῶν ποπάνων τε  καὶ   ἑψημάτων θεραπείαν, ἐν οἷς δή
[5, 477]   τῷ μεταξὺ τούτῳ μεταξύ τι  καὶ   ζητητέον (ἀγνοίας τε καὶ ἐπιστήμης,
[5, 450]   ἀσφαλὲς καὶ θαρραλέον, ἀπιστοῦντα δὲ  καὶ   ζητοῦντα ἅμα τοὺς λόγους ποιεῖσθαι,
[5, 462]   φήσει ἑαυτῆς εἶναι τὸ πάσχον,  καὶ   συνησθήσεται ἅπασα συλλυπήσεται.
[5, 461]   ἐὰν κλῆρος ταύτῃ συμπίπτῃ  καὶ   Πυθία προσαναιρῇ. Ορθότατα,
[5, 471]   ἡμᾶς αὐτοὺς πείθειν, ὡς δυνατὸν  καὶ   δυνατόν, τὰ δ’ ἄλλα
[5, 452]   οὐ μόνον τὰς νέας, ἀλλὰ  καὶ   ἤδη τὰς πρεσβυτέρας, ὥσπερ τοὺς
[5, 464]   τὸ δυνατὸν ὁμοπαθεῖς λύπης τε  καὶ   ἡδονῆς εἶναι; Κομιδῇ μὲν οὖν,
[5, 464]   κοινωνοῦντες οὕτω δὴ λύπης τε  καὶ   ἡδονῆς μάλιστα κοινωνίαν ἕξουσιν; Πολύ
[5, 464]   μέρος αὑτοῦ λύπης τε πέρι  καὶ   ἡδονῆς ὡς ἔχει. Καὶ ὀρθῶς
[5, 467]   ἐπιστήσουσιν ἀλλὰ τοὺς ἐμπειρίᾳ τε  καὶ   ἡλικίᾳ ἱκανοὺς ἡγεμόνας τε καὶ
[5, 449]   τοιοῦτον: κακὰς δὲ τὰς ἄλλας  καὶ   ἡμαρτημένας, εἴπερ αὕτη ὀρθή, περί
[5, 477]   τι τῶν ὄντων, αἷς δὴ  καὶ   ἡμεῖς δυνάμεθα δυνάμεθα καὶ
[5, 472]   ἔγωγ’ ἔφη. Τί οὖν; οὐ  καὶ   ἡμεῖς, φαμέν, παράδειγμα ἐποιοῦμεν (λόγῳ
[5, 470]   ἔφη. Οὐκοῦν καὶ ἀγαθοί τε  καὶ   ἥμεροι ἔσονται; Σφόδρα γε. Αλλ’
[5, 453]   ἧττον. Πάνυ μὲν οὖν. Οὐκοῦν  καὶ   ἡμῖν νευστέον καὶ πειρατέον σῴζεσθαι
[5, 450]   (φίλων τἀληθῆ εἰδότα λέγειν ἀσφαλὲς  καὶ   θαρραλέον, ἀπιστοῦντα δὲ καὶ ζητοῦντα
[5, 467]   φύλαξι τοὺς αὑτῶν ἐμπειρίᾳ τε  καὶ   θέᾳ τῶν προσηκόντων; Καταγέλαστον μεντἄν,
[5, 480]   τοιαῦτ’ ἔφαμεν τούτους φιλεῖν τε  καὶ   θεᾶσθαι, αὐτὸ δὲ τὸ καλὸν
[5, 469]   πῶς χρὴ τοὺς δαιμονίους τε  καὶ   θείους τιθέναι καὶ τίνι διαφόρῳ,
[5, 467]   πάντα τὰ περὶ τὸν πόλεμον,  καὶ   θεραπεύειν πατέρας τε καὶ μητέρας.
[5, 461]   ἔφη, μετρίως λέγεται· πατέρας δὲ  καὶ   (θυγατέρας καὶ νυνδὴ ἔλεγες
[5, 456]   δέ; φιλόσοφός τε καὶ μισόσοφος;  καὶ   θυμοειδής, δ’ ἄθυμός ἐστι;
[5, 459]   τε νύμφας καὶ τοὺς νυμφίους  καὶ   θυσίαι, ~καὶ ὕμνοι (ποιητέοι τοῖς
[5, 454]   τὰ ἐπιτηδεύματα; οἷον ἰατρικὸν μὲν  καὶ   ἰατρικὴν τὴν ψυχὴν (ὄντα) τὴν
[5, 479]   χρηστὸς ὃς αὐτὸ μὲν καλὸν  καὶ   ἰδέαν τινὰ αὐτοῦ κάλλους μηδεμίαν
[5, 461]   ἐφ’ ἑκάστοις τοῖς γάμοις εὔξονται  καὶ   ἱέρειαι καὶ ἱερεῖς καὶ σύμπασα
[5, 461]   τοῖς γάμοις εὔξονται καὶ ἱέρειαι  καὶ   ἱερεῖς καὶ σύμπασα πόλις
[5, 473]   καὶ δυνάσται φιλοσοφήσωσι γνησίως τε  καὶ   ἱκανῶς, καὶ τοῦτο εἰς ταὐτὸν
[5, 452]   περὶ τὴν τῶν ὅπλων σχέσιν  καὶ   ἵππων ὀχήσεις. Ορθῶς, ἔφη, λέγεις.
[5, 474]   εὐνοίᾳ τε καὶ τῷ παρακελεύεσθαι,  καὶ   ἴσως ἂν ἄλλου του ἐμμελέστερόν
[5, 468]   Εἴπομεν γάρ, ἔφη. Αλλὰ μὴν  καὶ   καθ’ Ομηρον τοῖς τοιοῖσδε δίκαιον
[5, 451]   λόγου, ἀφίεμέν σε ὥσπερ φόνου  καὶ   καθαρὸν εἶναι καὶ μὴ ἀπατεῶνα
[5, 452]   τὴν τοῦ ἄφρονός (τε  καὶ   κακοῦ, καὶ καλοῦ αὖ σπουδάζει
[5, 476]   δικαίου καὶ ἀδίκου καὶ ἀγαθοῦ  καὶ   κακοῦ καὶ πάντων τῶν εἰδῶν
[5, 479]   ἀνόσιον; (Οὔκ, ἀλλ’ ἀνάγκη, ἔφη,  καὶ   καλά πως αὐτὰ καὶ αἰσχρὰ
[5, 453]   τις ἀρχόμενος ὡς τὸ εἰκὸς  καὶ   κάλλιστα τελευτήσειεν; Πολύ γε, ἔφη.
[5, 452]   τοῦ ἄφρονός (τε καὶ κακοῦ,  καὶ   καλοῦ αὖ σπουδάζει πρὸς ἄλλον
[5, 467]   ποιεῖν, προσμηχανᾶσθαι δ’ αὐτοῖς ἀσφάλειαν,  καὶ   καλῶς ἕξει· γάρ; Ναί.
[5, 472]   σὴν χάριν, ἀποδεῖξαι πῇ μάλιστα  καὶ   κατὰ τί δυνατώτατ’ ἂν εἴη,
[5, 455]   τὸ γυναικεῖον γένος εἶναι, οὗ  καὶ   καταγελαστότατόν (ἐστι πάντων ἡττώμενον; Αληθῆ,
[5, 463]   περὶ πατέρας αἰδοῦς τε πέρι  καὶ   κηδεμονίας καὶ τοῦ ὑπήκοον δεῖν
[5, 474]   ἁμῇ γέ πῃ δάκνουσί τε  καὶ   κινοῦσι, δοκοῦντες ἄξιοι εἶναι ἐπιμελείας
[5, 457]   ἐπείπερ ἀρετὴν ἀντὶ ἱματίων ἀμφιέσονται,  καὶ   κοινωνητέον πολέμου τε καὶ τῆς
[5, 465]   μὴν νεωτέρων πάντων ἄρχειν τε  καὶ   κολάζειν προστετάξεται. Δῆλον. Καὶ μὴν
[5, 454]   εἰ αὐτὴ φύσις φαλακρῶν  καὶ   κομητῶν καὶ οὐχ ἐναντία,
[5, 479]   Καὶ μεγάλα δὴ καὶ σμικρὰ  καὶ   κοῦφα καὶ βαρέα μή τι
[5, 468]   πρὸς δὲ τούτοις ἕδραις τε  καὶ   κρέασιν (ἰδὲ πλείοις δεπάεσσιν, ἵνα
[5, 459]   γάρ σου ἐν τῇ οἰκίᾳ  καὶ   κύνας θηρευτικοὺς καὶ τῶν γενναίων
[5, 449]   Αδειμάντου καθῆστο ἐκτείνας τὴν χεῖρα  καὶ   λαβόμενος τοῦ ἱματίου ἄνωθεν αὐτοῦ
[5, 463]   οἰκεῖον ὡς ἑαυτοῦ νομίζει τε  καὶ   λέγει, (τὸν δ’ ἀλλότριον ὡς
[5, 465]   τῶν κακῶν δι’ ἀπρέπειαν ὀκνῶ  (καὶ   λέγειν, ὧν ἀπηλλαγμένοι ἂν εἶεν,
[5, 457]   πράττει· κάλλιστα γὰρ δὴ τοῦτο  καὶ   λέγεται καὶ λελέξεται, ὅτι τὸ
[5, 457]   γὰρ δὴ τοῦτο καὶ λέγεται  καὶ   λελέξεται, ὅτι τὸ μὲν ὠφέλιμον
[5, 449]   τοῦ λόγου ἵνα μὴ διέλθῃς,  καὶ   λήσειν οἰηθῆναι εἰπὼν αὐτὸ φαύλως,
[5, 473]   ἔφη, τοιοῦτον ἐκβέβληκας ῥῆμά τε  καὶ   λόγον, ~ὃν εἰπὼν ἡγοῦ ἐπὶ
[5, 462]   Οὐκοῦν μὲν ἡδονῆς τε  καὶ   λύπης κοινωνία συνδεῖ, ὅταν ὅτι
[5, 462]   τε καὶ ἀπολλυμένων παραπλησίως χαίρωσι  καὶ   λυπῶνται; Παντάπασι μὲν οὖν, ἔφη.
[5, 461]   ἑπομένη τε τῇ ἄλλῃ πολιτείᾳ  καὶ   μακρῷ βελτίστη, δεῖ δὴ τὸ
[5, 467]   μεντἄν, ἔφη, εἴη. Αλλὰ μὴν  καὶ   μαχεῖταί γε πᾶν ζῷον διαφερόντως
[5, 466]   φαμεν ἄριστος, ἀλλ’ ἀνόητός τε  καὶ   μειρακιώδης δόξα ἐμπεσοῦσα εὐδαιμονίας πέρι
[5, 455]   δὲ πολλῆς μαθήσεως τυχὼν  καὶ   μελέτης μηδ’ ἔμαθε σῴζοιτο;
[5, 473]   κύματι. εἰρήσεται δ’ οὖν, εἰ  καὶ   μέλλει γέλωτί τε ἀτεχνῶς ὥσπερ
[5, 457]   μοι ἔσεσθαι περὶ τοῦ δυνατοῦ  καὶ   μή. Αλλ’ οὐκ ἔλαθες,
[5, 451]   ὥσπερ φόνου καὶ καθαρὸν εἶναι  καὶ   μὴ ἀπατεῶνα ἡμῶν. ἀλλὰ θαρρήσας
[5, 472]   αὕτη πολιτεία. ἀλλὰ λέγε  καὶ   μὴ διάτριβε. Οὐκοῦν, ἦν δ’
[5, 478]   ἀμφοτέρων μετέχον, τοῦ εἶναί τε  καὶ   μὴ εἶναι, καὶ οὐδέτερον εἰλικρινὲς
[5, 477]   οὕτως ἔχει ὡς εἶναί τε  καὶ   μὴ εἶναι, οὐ μεταξὺ ἂν
[5, 467]   γνωμονικοὶ τῶν (στρατειῶν ὅσαι τε  καὶ   μὴ ἐπικίνδυνοι; Εἰκός, ἔφη. Εἰς
[5, 452]   ἐν τοῖς γυμνασίοις, ὅταν ῥυσοὶ  καὶ   μὴ ἡδεῖς τὴν ὄψιν ὅμως
[5, 458]   κάμνωσι βουλευόμενοι περὶ τοῦ δυνατοῦ  καὶ   μή, θέντες ὡς ὑπάρχον εἶναι
[5, 478]   φανείη οἷον ἅμα ὄν τε  καὶ   μὴ ὄν, τὸ τοιοῦτον μεταξὺ
[5, 475]   λόγον ἔχοντα τί τε χρηστὸν  καὶ   μή, οὐ φήσομεν φιλομαθῆ οὐδὲ
[5, 468]   ἐπὶ ταύτης ὦσι τῆς στρατιᾶς,  καὶ   μηδενὶ ἐξεῖναι ἀπαρνηθῆναι ὃν ἂν
[5, 475]   ἄλλως τε (καὶ νέον ὄντα  καὶ   μήπω λόγον ἔχοντα τί τε
[5, 457]   καὶ τοὺς παῖδας αὖ κοινούς,  καὶ   μήτε γονέα ἔκγονον εἰδέναι τὸν
[5, 460]   καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα ἀποσκοποῦντες,  καὶ   μήτε μεγάλη ἡμῖν πόλις
[5, 470]   ποτε ἐτόλμων τὴν τροφόν τε  καὶ   μητέρα κείρειν ἀλλὰ μέτριον εἶναι
[5, 467]   πόλεμον, καὶ θεραπεύειν πατέρας τε  καὶ   μητέρας. οὐκ ᾔσθησαι τὰ
[5, 461]   (ᾧ ἂν ἐθέλωσι, πλὴν θυγατρὶ  καὶ   μητρὶ καὶ ταῖς τῶν θυγατέρων
[5, 458]   πειθομένους τοῖς νόμοις, τὰ δὲ  καὶ   μιμουμένους, ὅσα ἂν ἐκείνοις ἐπιτρέψωμεν.
[5, 456]   ἔγωγε. Τί δέ; φιλόσοφός τε  καὶ   μισόσοφος; καὶ θυμοειδής, δ’
[5, 455]   γυνὴ ἰατρική, δ’ οὔ,  καὶ   μουσική, δ’ ἄμουσος φύσει.
[5, 475]   τὰ μαθήματα δυσχεραίνοντα, ἄλλως τε  (καὶ   νέον ὄντα καὶ μήπω λόγον
[5, 460]   τῶν ἀνδρῶν, πρὸς πολέμους τε  καὶ   νόσους καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα
[5, 452]   τι ἡγεῖται τὸ κακόν,  καὶ   γελωτοποιεῖν ἐπιχειρῶν πρὸς ἄλλην
[5, 455]   τι μανθάνοι, δὲ χαλεπῶς;  καὶ   μὲν ἀπὸ βραχείας μαθήσεως
[5, 477]   βλέπω ἐφ’ τε ἔστι  καὶ   ἀπεργάζεται, καὶ ταύτῃ ἑκάστην
[5, 470]   καὶ συγγενές, τὸ δὲ ἀλλότριον  καὶ   ὀθνεῖον. ἐπὶ μὲν οὖν τῇ
[5, 461]   δὴ οἶμαι αἵ τε γυναῖκες  καὶ   οἱ ἄνδρες τοῦ γεννᾶν ἐκβῶσι
[5, 461]   γεγονότα, ἐν αἱ μητέρες  καὶ   οἱ πατέρες αὐτῶν ἐγέννων, (ἀδελφάς
[5, 452]   τὰ τῶν χαριέντων σκώμματα, ὅσα  καὶ   οἷα ἂν εἴποιεν εἰς τὴν
[5, 465]   τε, φίλε, περὶ αὐτὰ  καὶ   οἷα πάσχουσι, δῆλά τε δὴ
[5, 454]   αὐτὴν καὶ ἄκοντες πολλοὶ ἐμπίπτειν  καὶ   οἴεσθαι οὐκ ἐρίζειν ἀλλὰ διαλέγεσθαι,
[5, 465]   πορισάμενοι θέμενοι παρὰ γυναῖκάς τε  καὶ   οἰκέτας, ταμιεύειν παραδόντες, ὅσα τε,
[5, 470]   ἐὰν ἑκάτεροι ἑκατέρων τέμνωσιν ἀγροὺς  καὶ   οἰκίας ἐμπιμπρῶσιν, ὡς ἀλιτηριώδης τε
[5, 470]   γῆς τε τμήσεως τῆς Ελληνικῆς  καὶ   οἰκιῶν ἐμπρήσεως; ποῖόν τί σοι
[5, 471]   ταύτῃ πάντῃ ἄμαχοι ἂν εἶεν·  καὶ   οἴκοι γε παραλείπεται ἀγαθά,
[5, 472]   τὸν τελέως δίκαιον εἰ γένοιτο,  καὶ   οἷος ἂν εἴη γενόμενος, καὶ
[5, 468]   ἂν ἀγαθοὶ φαίνωνται, καὶ ὕμνοις  καὶ   οἷς νυνδὴ ἐλέγομεν τιμήσομεν, πρὸς
[5, 450]   καὶ ταύτῃ ἀπιστήσεται. (διὸ δὴ  καὶ   ὄκνος τις αὐτῶν ἅπτεσθαι, μὴ
[5, 449]   παιδοποιήσονται, καὶ γενομένους πῶς θρέψουσιν,  καὶ   ὅλην ταύτην ἣν λέγεις κοινωνίαν
[5, 449]   μέγα γάρ τι οἰόμεθα φέρειν  καὶ   ὅλον εἰς πολιτείαν ὀρθῶς
[5, 454]   τὸ εἶδος τῆς ἀλλοιώσεώς τε  καὶ   ὁμοιώσεως μόνον (ἐφυλάττομεν τὸ πρὸς
[5, 456]   ἄρα εἰς τὰ πρότερα περιφερόμενοι,  καὶ   ὁμολογοῦμεν μὴ παρὰ φύσιν εἶναι
[5, 470]   Πάνυ γε. Φαίνεταί μοι, ὥσπερ  καὶ   ὀνομάζεται δύο ταῦτα ὀνόματα, πόλεμός
[5, 466]   ζῴοις, ταύτην τὴν κοινωνίαν ἐγγενέσθαι,  καὶ   ὅπῃ δυνατόν; Εφθης, ἔφη, εἰπὼν
[5, 471]   ἐν τῇ αὐτῇ τάξει εἴτε  καὶ   ὄπισθεν ἐπιτεταγμένον, φόβων τε ἕνεκα
[5, 476]   τὸ καλὸν δυνατοὶ ἰέναι τε  καὶ   ὁρᾶν καθ’ αὑτὸ ἆρα οὐ
[5, 449]   τοιαύτην πόλιν τε καὶ πολιτείαν  καὶ   ὀρθὴν καλῶ, καὶ ἄνδρα τὸν
[5, 479]   πως αὐτὰ καὶ αἰσχρὰ φανῆναι,  καὶ   ὅσα ἄλλα ἐρωτᾷς. Τί δὲ
[5, 452]   τῶν βαρβάρων, γυμνοὺς ἄνδρας ὁρᾶσθαι,  καὶ   ὅτε ἤρχοντο τῶν γυμνασίων πρῶτοι
[5, 458]   διατάξουσιν αὐτὰ οἱ ἄρχοντες γιγνόμενα,  καὶ   ὅτι πάντων συμφορώτατ’ ἂν εἴη
[5, 466]   πραττούσας τά τε βέλτιστα πράξειν  καὶ   οὐ παρὰ φύσιν τὴν τοῦ
[5, 472]   ἐποιήσω ἐπὶ τὸν λόγον μου,  καὶ   οὐ συγγιγνώσκεις στραγγευομένῳ. ἴσως γὰρ
[5, 474]   ἐπὶ σὲ πάνυ πολλούς τε  καὶ   (οὐ φαύλους νῦν οὕτως, οἷον
[5, 456]   οὐδὲ πολεμική, δὲ ἀπόλεμος  καὶ   οὐ φιλογυμναστική; Οἶμαι ἔγωγε. Τί
[5, 479]   καλὰ νομίζει, ἐκεῖνος φιλοθεάμων  καὶ   οὐδαμῇ ἀνεχόμενος ἄν τις ἓν
[5, 471]   διαφοράν, ὡς οἰκείους, στάσιν ἡγήσονται  καὶ   οὐδὲ ὀνομάσουσιν πόλεμον; Οὐ γάρ.
[5, 470]   τε δοκεῖ στάσις εἶναι  καὶ   οὐδέτεροι αὐτῶν φιλοπόλιδες οὐ γὰρ
[5, 478]   εἶναί τε καὶ μὴ εἶναι,  καὶ   οὐδέτερον εἰλικρινὲς ὀρθῶς ἂν προσαγορευόμενον,
[5, 470]   κρατουμένων, καὶ διανοεῖσθαι ὡς διαλλαγησομένων  καὶ   οὐκ ἀεὶ πολεμησόντων. Πολὺ γάρ,
[5, 457]   φυλακῆς τῆς περὶ τὴν πόλιν,  καὶ   οὐκ ἄλλα πρακτέον· τούτων δ’
[5, 465]   δῆλά τε δὴ καὶ ἀγεννῆ  καὶ   οὐκ ἄξια λέγειν. (Δῆλα γάρ,
[5, 467]   δή. (Αλλὰ σμικρὸν οἴει διαφέρειν  καὶ   οὐκ ἄξιον κινδύνου θεωρεῖν
[5, 452]   τὰ γυμνάσια (καὶ περὶ μουσικὴν  καὶ   οὐκ ἐλάχιστα περὶ τὴν τῶν
[5, 479]   βαλεῖν· καὶ γὰρ ταῦτα ἐπαμφοτερίζειν,  καὶ   οὔτ’ εἶναι οὔτε μὴ εἶναι
[5, 478]   καὶ τοῦ πάντως μὴ ὄντος,  καὶ   οὔτε ἐπιστήμην οὔτε ἄγνοιαν ἐπ’
[5, 476]   αὐτὸ καὶ τὰ ἐκείνου μετέχοντα,  καὶ   οὔτε τὰ μετέχοντα αὐτὸ οὔτε
[5, 476]   ἡγούμενος, ὕπαρ ὄναρ αὖ  καὶ   οὗτος δοκεῖ σοι ζῆν; Καὶ
[5, 462]   ἅμα συνήλγησεν μέρους πονήσαντος ὅλη,  καὶ   οὕτω δὴ λέγομεν ὅτι
[5, 461]   θυγατέρας, καὶ ἐκεῖνα ἐκεῖνον πατέρα,  καὶ   οὕτω δὴ τὰ τούτων ἔκγονα
[5, 454]   αὐτὴ φύσις φαλακρῶν καὶ κομητῶν  καὶ   οὐχ ἐναντία, καὶ ἐπειδὰν
[5, 467]   καὶ ἡλικίᾳ ἱκανοὺς ἡγεμόνας τε  καὶ   παιδαγωγοὺς εἶναι. Πρέπει γάρ. Αλλὰ
[5, 471]   εἶναι, καὶ ἄνδρας καὶ γυναῖκας  καὶ   παῖδας, ἀλλ’ ὀλίγους ἀεὶ ἐχθροὺς
[5, 464]   ἑτέραν οὖσαν, καὶ γυναῖκά τε  καὶ   παῖδας ἑτέρους, ἡδονάς τε καὶ
[5, 451]   μὴ τὴν αὐτὴν τροφήν τε  καὶ   παιδείαν ἀποδιδῷς; Οὐχ οἷόν τε.
[5, 450]   μεταξὺ χρόνῳ γιγνομένης γενέσεώς τε  καὶ   παιδείας, δὴ ἐπιπονωτάτη δοκεῖ
[5, 465]   ὅσων βίος δεῖται αὐτοί τε  καὶ   παῖδες ἀναδοῦνται, καὶ γέρα δέχονται
[5, 451]   οὕτω προκαλῇ. Ανθρώποις γὰρ φῦσι  καὶ   παιδευθεῖσιν ὡς ἡμεῖς διήλθομεν, κατ’
[5, 459]   τι τοῖς τούτων γάμοις τε  καὶ   παιδοποιίᾳ; Τὸ ποῖον; ἔφη. Πρῶτον
[5, 459]   ἔφη. Εν τοῖς γάμοις τοίνυν  καὶ   παιδοποιίαις ἔοικε τὸ ὀρθὸν τοῦτο
[5, 468]   ὑπὸ τῶν συστρατευομένων μειρακίων τε  καὶ   παίδων ἐν μέρει ὑπὸ ἑκάστου
[5, 466]   ἣν διεληλύθαμεν, παιδείας τε πέρι  καὶ   παίδων καὶ φυλακῆς τῶν ἄλλων
[5, 464]   καταστάσει τῶν γυναικῶν τε  καὶ   παίδων κοινωνία τοῖς φύλαξιν; Πολὺ
[5, 453]   τοῦ περὶ τὴν τῶν γυναικῶν  καὶ   παίδων κτῆσιν καὶ τροφήν. Οὐ
[5, 449]   ἣν λέγεις κοινωνίαν γυναικῶν τε  καὶ   παίδων· μέγα γάρ τι οἰόμεθα
[5, 449]   ὡς ἄρα περὶ γυναικῶν τε  καὶ   παίδων παντὶ δῆλον ὅτι κοινὰ
[5, 461]   τε καὶ τοιαύτη γυναικῶν τε  καὶ   παίδων τοῖς φύλαξί σοι τῆς
[5, 472]   ἂν εἴη κάλλιστος ἄνθρωπος  καὶ   πάντα εἰς τὸ γράμμα ἱκανῶς
[5, 479]   αὐτὸ δὲ τὸ δίκαιον μή,  καὶ   πάντα οὕτω, δοξάζειν φήσομεν ἅπαντα,
[5, 466]   δεῖν καὶ (συνθηρεύειν ὥσπερ κύνας,  καὶ   πάντα πάντῃ κατὰ τὸ δυνατὸν
[5, 476]   ἀσπάζονται καὶ χρόας καὶ σχήματα  καὶ   πάντα τὰ ἐκ τῶν τοιούτων
[5, 460]   πρὸς πολέμους τε καὶ νόσους  καὶ   πάντα τὰ τοιαῦτα ἀποσκοποῦντες, καὶ
[5, 469]   ὑπὸ τῶν βαρβάρων δουλείαν; Ολῳ  καὶ   παντί, ἔφη, διαφέρει τὸ φείδεσθαι.
[5, 455]   φύσεις ἐν ἀμφοῖν τοῖν ζῴοιν,  καὶ   πάντων μὲν μετέχει γυνὴ ἐπιτηδευμάτων
[5, 476]   ἀδίκου καὶ ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ  καὶ   πάντων τῶν εἰδῶν πέρι
[5, 467]   Πρέπει γάρ. Αλλὰ γάρ, φήσομεν,  καὶ   παρὰ δόξαν πολλὰ πολλοῖς δὴ
[5, 462]   ἄρχοντος (ἐν αὐτῇ ᾔσθετό τε  καὶ   πᾶσα ἅμα συνήλγησεν μέρους πονήσαντος
[5, 451]   τροφήν, τοὺς δὲ πονεῖν τε  καὶ   πᾶσαν ἐπιμέλειαν ἔχειν περὶ τὰ
[5, 475]   λόγῳ πάσας προφάσεις προφασίζεσθέ τε  ~(καὶ   πάσας φωνὰς ἀφίετε, ὥστε μηδένα
[5, 461]   καὶ γυναῖκας αὖ πλὴν ὑεῖ  καὶ   πατρὶ καὶ τοῖς τούτων εἰς
[5, 476]   λέγομεν; (ἕξομέν τι παραμυθεῖσθαι αὐτὸν  καὶ   πείθειν ἠρέμα, ἐπικρυπτόμενοι ὅτι οὐχ
[5, 453]   οὖν. Οὐκοῦν καὶ ἡμῖν νευστέον  καὶ   πειρατέον σῴζεσθαι ἐκ τοῦ λόγου,
[5, 462]   ἄνθρωπος τὸν δάκτυλον ἀλγεῖ·  καὶ   περὶ ἄλλου ὁτουοῦν τῶν τοῦ
[5, 462]   περί τε λύπης πονοῦντος μέρους  καὶ   περὶ ἡδονῆς ῥαΐζοντος; Ο αὐτὸς
[5, 472]   πέρι καὶ τοῦ ἐναντίου, ἀναγκαζώμεθα  καὶ   περὶ ἡμῶν αὐτῶν ὁμολογεῖν, ὃς
[5, 449]   ὀρθή, περί τε πόλεων διοικήσεις  καὶ   περὶ ἰδιωτῶν ψυχῆς τρόπου κατασκευήν,
[5, 452]   γενομένην καὶ περὶ τὰ γυμνάσια  (καὶ   περὶ μουσικὴν καὶ οὐκ ἐλάχιστα
[5, 463]   περὶ τὰ τῶν παίδων ὦτα  καὶ   περὶ πατέρων, οὓς ἂν αὐτοῖς
[5, 452]   εἰς τὴν τοιαύτην μεταβολὴν γενομένην  καὶ   περὶ τὰ γυμνάσια (καὶ περὶ
[5, 459]   ἄκρων εἶναι τῶν ἀρχόντων, εἴπερ  καὶ   περὶ τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος
[5, 462]   ἐμὸν καὶ τὸ οὐκ ἐμόν;  καὶ   περὶ τοῦ ἀλλοτρίου κατὰ ταὐτά;
[5, 463]   οὓς ἂν αὐτοῖς τις ἀποφήνῃ,  καὶ   περὶ τῶν ἄλλων συγγενῶν; (Αὗται,
[5, 472]   ἐὰν ὅτι ἐγγύτατα αὐτῆς  καὶ   πλεῖστα τῶν ἄλλων ἐκείνης μετέχῃ;
[5, 464]   μᾶλλον ἀπεργάζεται αὐτοὺς ἀληθινοὺς φύλακας,  καὶ   ποιεῖ μὴ διασπᾶν τὴν πόλιν
[5, 462]   τοῦ ἂν συνδῇ τε  καὶ   ποιῇ μίαν; Οὐκ ἔχομεν. Οὐκοῦν
[5, 462]   ἐκεῖνο ἂν αὐτὴν (διασπᾷ  καὶ   ποιῇ πολλὰς ἀντὶ μιᾶς;
[5, 470]   Ελλησι πολεμεῖν μαχομένους τε φήσομεν  καὶ   πολεμίους φύσει εἶναι, καὶ πόλεμον
[5, 470]   φήσομεν καὶ πολεμίους φύσει εἶναι,  καὶ   πόλεμον τὴν ἔχθραν ταύτην κλητέον·
[5, 449]   τοίνυν τὴν τοιαύτην πόλιν τε  καὶ   πολιτείαν καὶ ὀρθὴν καλῶ, καὶ
[5, 479]   ἐπ’ αὐτὸ ἄγοντι δυναμένους ἕπεσθαι,  καὶ   πολλὰ δίκαια, αὐτὸ δὲ τὸ
[5, 476]   ἔλεγες φιλοθεάμονάς τε καὶ φιλοτέχνους  καὶ   πρακτικούς, (καὶ χωρὶς αὖ περὶ
[5, 466]   δ’ ὅς. Οτι κοινῇ στρατεύσονται,  καὶ   πρός γε ἄξουσι τῶν παίδων
[5, 454]   τοῦτο τὸ πάθος· ἀλλὰ μῶν  καὶ   πρὸς ἡμᾶς τοῦτο τείνει ἐν
[5, 454]   τε καὶ τῆς αὐτῆς φύσεως  καὶ   πρὸς τί τεῖνον ὡριζόμεθα τότε,
[5, 469]   ὡς δαιμόνων, οὕτω θεραπεύσομέν (τε  καὶ   προσκυνήσομεν αὐτῶν τὰς θήκας; ταὐτὰ
[5, 468]   ὑπὸ ἑκάστου. Πάντων, ἔφη, μάλιστα·  καὶ   προστίθημί γε τῷ νόμῳ, (ἕως
[5, 449]   τὸν ὦμον, ἐκεῖνόν τε προσηγάγετο  καὶ   προτείνας ἑαυτὸν ἔλεγεν ἄττα προσκεκυφώς,
[5, 464]   μετὰ τούτου τοῦ δόγματός τε  καὶ   ῥήματος ἔφαμεν συνακολουθεῖν τάς τε
[5, 475]   τριττυαρχοῦσιν, κἂν μὴ ὑπὸ μειζόνων  (καὶ   σεμνοτέρων τιμᾶσθαι, ὑπὸ σμικροτέρων καὶ
[5, 458]   εἴπερ παριεῖς. Αλλὰ παρίημι, ἔφη,  καὶ   σκόπει. Οἶμαι τοίνυν, ἦν δ’
[5, 451]   γένεσιν καὶ τροφὴν παραπλησίαν ἀποδιδόντες,  καὶ   σκοπῶμεν εἰ ἡμῖν πρέπει
[5, 479]   φαίνεται; Οὐδέν. Καὶ μεγάλα δὴ  καὶ   σμικρὰ καὶ κοῦφα καὶ βαρέα
[5, 469]   νεκρὸν συλᾶν, καὶ γυναικείας τε  καὶ   σμικρᾶς διανοίας τὸ πολέμιον νομίζειν
[5, 473]   μή, ὅτι ὀλιγίστων τὸν ἀριθμὸν  καὶ   σμικροτάτων τὴν δύναμιν. (Παντάπασι μὲν
[5, 470]   ἐν τῷ τοιούτῳ τὴν Ελλάδα  καὶ   στασιάζειν, (καὶ στάσιν τὴν τοιαύτην
[5, 470]   τοιούτῳ τὴν Ελλάδα καὶ στασιάζειν,  (καὶ   στάσιν τὴν τοιαύτην ἔχθραν κλητέον.
[5, 470]   δύο ταῦτα ὀνόματα, πόλεμός τε  καὶ   στάσις, οὕτω καὶ εἶναι δύο,
[5, 474]   Πειρατέον, ἦν δ’ ἐγώ, ἐπειδὴ  καὶ   σὺ οὕτω μεγάλην συμμαχίαν παρέχῃ.
[5, 456]   καὶ συμφυλάττειν, ἐπείπερ εἰσὶν ἱκαναὶ  καὶ   συγγενεῖς αὐτοῖς τὴν φύσιν. Πάνυ
[5, 470]   τὰ δύο τὸ μὲν οἰκεῖον  καὶ   συγγενές, τὸ δὲ ἀλλότριον καὶ
[5, 470]   γένος αὐτὸ αὑτῷ οἰκεῖον εἶναι  καὶ   συγγενές, τῷ δὲ βαρβαρικῷ ὀθνεῖόν
[5, 464]   γε διὰ χρημάτων παίδων  καὶ   συγγενῶν κτῆσιν ἄνθρωποι στασιάζουσιν; Πολλὴ
[5, 461]   εὔξονται καὶ ἱέρειαι καὶ ἱερεῖς  καὶ   σύμπασα πόλις ἐξ ἀγαθῶν
[5, 466]   μενούσας εἰς πόλεμόν τε ἰούσας  καὶ   συμφυλάττειν δεῖν καὶ (συνθηρεύειν ὥσπερ
[5, 456]   τοιούτοις ἀνδράσιν ἐκλεκτέαι συνοικεῖν τε  καὶ   συμφυλάττειν, ἐπείπερ εἰσὶν ἱκαναὶ καὶ
[5, 451]   ἅπερ ἂν οἱ ἄρρενες φυλάττωσι  καὶ   συνθηρεύειν καὶ τἆλλα κοινῇ πράττειν,
[5, 466]   τε ἰούσας καὶ συμφυλάττειν δεῖν  καὶ   (συνθηρεύειν ὥσπερ κύνας, καὶ πάντα
[5, 458]   οἱ δέ, ἅτε οἰκίας τε  καὶ   συσσίτια κοινὰ ἔχοντες, ἰδίᾳ δὲ
[5, 451]   δὴ (ἐγὼ δρῶ, φοβερόν τε  καὶ   σφαλερόν, οὔ τι γέλωτα ὀφλεῖν
[5, 476]   καλὰς φωνὰς ἀσπάζονται καὶ χρόας  καὶ   σχήματα καὶ πάντα τὰ ἐκ
[5, 476]   εἶναι, τῇ δὲ τῶν πράξεων  καὶ   σωμάτων καὶ ἀλλήλων κοινωνίᾳ πανταχοῦ
[5, 460]   τῶν τοιούτων σπείρωνται. Ορθῶς. Οὐκοῦν  καὶ   τὰ ἀεὶ γιγνόμενα ἔκγονα παραλαμβάνουσαι
[5, 476]   (καὶ δυνάμενος καθορᾶν καὶ αὐτὸ  καὶ   τὰ ἐκείνου μετέχοντα, καὶ οὔτε
[5, 464]   λέγω, τά τε πρόσθεν εἰρημένα  καὶ   τὰ νῦν λεγόμενα ἔτι μᾶλλον
[5, 452]   γυναιξὶν ἄρα τούτω τὼ τέχνα  καὶ   τὰ περὶ τὸν πόλεμον ἀποδοτέον
[5, 471]   ἔχειν γε καλῶς ταῦτά τε  καὶ   τὰ πρόσθεν. Αλλὰ γάρ μοι
[5, 480]   φωνάς τε καὶ χρόας καλὰς  καὶ   τὰ τοιαῦτ’ ἔφαμεν τούτους φιλεῖν
[5, 462]   ἡμῖν ἐπὶ τὴν ἡμετέραν πόλιν,  καὶ   τὰ τοῦ λόγου ὁμολογήματα σκοπεῖν
[5, 469]   οἴσομεν ὡς ἀναθήσοντες, ἄλλως τε  καὶ   τὰ τῶν Ελλήνων, ~ἐάν τι
[5, 461]   καὶ ταῖς τῶν θυγατέρων παισὶ  καὶ   ταῖς ἄνω μητρός, καὶ γυναῖκας
[5, 461]   ἐθέλωσι, πλὴν θυγατρὶ καὶ μητρὶ  καὶ   ταῖς τῶν θυγατέρων παισὶ καὶ
[5, 451]   οἱ ἄρρενες φυλάττωσι καὶ συνθηρεύειν  καὶ   τἆλλα κοινῇ πράττειν, τὰς
[5, 479]   καλὸν φῇ εἶναι καὶ δίκαιον  καὶ   τἆλλα οὕτω. Τούτων γὰρ δή,
[5, 453]   Πῶς οὖν οὐχ ἁμαρτάνετε νυνὶ  καὶ   τἀναντία ὑμῖν αὐτοῖς λέγετε φάσκοντες
[5, 454]   ἐπιτηδεύειν τούς τε φύλακας ἡμῖν  καὶ   τὰς γυναῖκας αὐτῶν. Καὶ ὀρθῶς
[5, 453]   λέγετε φάσκοντες αὖ τοὺς ἄνδρας  καὶ   τὰς γυναῖκας δεῖν τὰ αὐτὰ
[5, 458]   ὥσπερ τοὺς ἄνδρας ἐξέλεξας, οὕτω  καὶ   τὰς γυναῖκας ἐκλέξας παραδώσεις καθ’
[5, 464]   ἔφαμεν συνακολουθεῖν τάς τε ἡδονὰς  καὶ   τὰς λύπας κοινῇ; Καὶ ὀρθῶς
[5, 463]   ὀνόματα μόνον οἰκεῖα νομοθετήσεις,  (καὶ   τὰς πράξεις πάσας κατὰ τὰ
[5, 469]   ἔφη. Εατέον ἄρα τὰς νεκροσυλίας  καὶ   τὰς τῶν ἀναιρέσεων διακωλύσεις; Εατέον
[5, 457]   ἐπιτηδεύειν τούς τε (φύλακας ἡμῖν  καὶ   τὰς φυλακίδας, ἀλλά πῃ τὸν
[5, 461]   κάτω καὶ ἐπὶ τὸ ἄνω,  καὶ   ταῦτά γ’ ἤδη πάντα διακελευσάμενοι
[5, 479]   γιγνώσκειν ἀλλ’ οὐ δοξάζειν; Ανάγκη  καὶ   ταῦτα. ~Οὐκοῦν καὶ ἀσπάζεσθαί τε
[5, 459]   τὸ ποίμνιον ὅτι ἀκρότατον εἶναι,  καὶ   ταῦτα πάντα γιγνόμενα λανθάνειν πλὴν
[5, 466]   πάντῃ κατὰ τὸ δυνατὸν κοινωνεῖν,  καὶ   ταῦτα πραττούσας τά τε βέλτιστα
[5, 450]   ὡς ἄριστ’ ἂν εἴη ταῦτα,  καὶ   ταύτῃ ἀπιστήσεται. (διὸ δὴ καὶ
[5, 477]   τε ἔστι καὶ ἀπεργάζεται,  καὶ   ταύτῃ ἑκάστην αὐτῶν δύναμιν ἐκάλεσα,
[5, 469]   τιθέναι καὶ τίνι διαφόρῳ, οὕτω  καὶ   ταύτῃ θήσομεν ἂν ἐξηγῆται;
[5, 454]   οἴει; Εγωγε. Ιατρικὸν δέ γε  καὶ   τεκτονικὸν ἄλλην; Πάντως που. Οὐκοῦν,
[5, 465]   τῆς αὑτῶν πόλεως ζῶντές τε  καὶ   τελευτήσαντες ταφῆς ἀξίας μετέχουσιν. Καὶ
[5, 459]   δ’ ἐγώ· συχνῷ τῷ ψεύδει  καὶ   τῇ ἀπάτῃ κινδυνεύει ἡμῖν δεήσειν
[5, 461]   ἐκεῖν’ αὖ ἐκείνους πάππους τε  καὶ   τηθάς, τὰ δ’ ἐν ἐκείνῳ
[5, 467]   πρὸς ἑαυτοῖς παῖδας ἀπολέσαντας ποιῆσαι  καὶ   τὴν ἄλλην πόλιν ἀδύνατον ἀναλαβεῖν.
[5, 456]   ἄλλη δὲ γυναῖκας, ἄλλως (τε  καὶ   τὴν αὐτὴν φύσιν παραλαβοῦσα; Οὐκ
[5, 451]   τῷ λόγῳ. Ναί. (Ακολουθῶμεν τοίνυν  καὶ   τὴν γένεσιν καὶ τροφὴν παραπλησίαν
[5, 454]   τότε οὐ πάντως τὴν αὐτὴν  καὶ   τὴν ἑτέραν φύσιν ἐτιθέμεθα, ἀλλ’
[5, 468]   ἐξ ἧς ἅμα τῷ τιμᾶσθαι  καὶ   τὴν ἰσχὺν αὐξήσει. Ορθότατα, ἔφη.
[5, 477]   ταύτῃ ἑκάστην αὐτῶν δύναμιν ἐκάλεσα,  καὶ   τὴν μὲν ἐπὶ τῷ αὐτῷ
[5, 455]   μακρολογῶμεν τήν τε ὑφαντικὴν λέγοντες  καὶ   τὴν τῶν ποπάνων τε καὶ
[5, 457]   ἀμφιέσονται, καὶ κοινωνητέον πολέμου τε  καὶ   τῆς ἄλλης φυλακῆς τῆς περὶ
[5, 454]   εἶδος τὸ τῆς ἑτέρας τε  καὶ   τῆς αὐτῆς φύσεως καὶ πρὸς
[5, 462]   τὸν νομοθέτην τιθέναι τοὺς νόμους,  καὶ   τί μέγιστον κακόν, εἶτα ἐπισκέψασθαι
[5, 471]   δυνατὴ αὕτη πολιτεία γενέσθαι  καὶ   τίνα τρόπον ποτὲ δυνατή· ἐπεὶ
[5, 469]   δαιμονίους τε καὶ θείους τιθέναι  καὶ   τίνι διαφόρῳ, οὕτω καὶ ταύτῃ
[5, 473]   δι’ οὐχ οὕτως οἰκοῦνται,  καὶ   τίνος ἂν σμικροτάτου μεταβαλόντος ἔλθοι
[5, 477]   μὲν ἐπὶ τῷ αὐτῷ τεταγμένην  καὶ   τὸ αὐτὸ ἀπεργαζομένην τὴν αὐτὴν
[5, 452]   συγκαλύπτειν πάντα τὰ τοιαῦτα ἐφάνη,  καὶ   τὸ ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς δὴ
[5, 471]   ἀδελφούς, πατέρας, ὑεῖς· εἰ δὲ  καὶ   τὸ θῆλυ συστρατεύοιτο, εἴτε καὶ
[5, 462]   ταὐτὰ τοῦτο λέγουσι τὸ ἐμὸν  καὶ   τὸ οὐκ ἐμόν, αὕτη ἄριστα
[5, 462]   τοιάδε ῥήματα, τό τε ἐμὸν  καὶ   τὸ οὐκ ἐμόν; καὶ περὶ
[5, 454]   που. Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ,  καὶ   τὸ τῶν ἀνδρῶν καὶ τὸ
[5, 454]   ἐγώ, καὶ τὸ τῶν ἀνδρῶν  καὶ   τὸ τῶν γυναικῶν γένος, ἐὰν
[5, 459]   ἔσεσθαι τό τε τῶν ὀρνίθων  καὶ   τὸ τῶν κυνῶν γένος; Εγωγ’
[5, 463]   δ’ ἐγώ, λέγεις, ἀλλ’ ἔτι  καὶ   τόδε εἰπέ· πότερον αὐτοῖς τὰ
[5, 461]   κοινωνία, Γλαύκων, αὕτη τε  καὶ   τοιαύτη γυναικῶν τε καὶ παίδων
[5, 475]   τιθέναι, οἳ πρὸς μὲν λόγους  καὶ   τοιαύτην διατριβὴν ἑκόντες οὐκ ἂν
[5, 465]   τῆς πόλεως σωτηρίαν, τροφῇ τε  καὶ   τοῖς ἄλλοις πᾶσιν ὅσων βίος
[5, 451]   ταῖς γυναιξὶν ἐπὶ ταὐτὰ χρησόμεθα  καὶ   τοῖς ἀνδράσι, ταὐτὰ καὶ διδακτέον
[5, 457]   ἦν δ’ ἐγώ, ἕπεται νόμος  καὶ   τοῖς ἔμπροσθεν τοῖς ἄλλοις, ὡς
[5, 471]   σὺ παραλείπεις ἐγὼ λέγω, ὅτι  καὶ   τοῖς πολεμίοις (ἄριστ’ ἂν μάχοιντο
[5, 464]   μάλ’ ἔφη. Καὶ μὲν δὴ  καὶ   τοῖς πρόσθεν γε ὁμολογοῦμεν· ἔφαμεν
[5, 468]   γὰρ ἡμεῖς ἔν τε θυσίαις  καὶ   τοῖς τοιούτοις πᾶσι τοὺς ἀγαθούς,
[5, 461]   αὖ πλὴν ὑεῖ καὶ πατρὶ  καὶ   τοῖς τούτων εἰς τὸ κάτω
[5, 458]   εἴη πραχθέντα τῇ τε πόλει  καὶ   τοῖς φύλαξιν. ταῦτα πειράσομαί σοι
[5, 472]   εἴη γενόμενος, καὶ ἀδικίαν αὖ  καὶ   τὸν ἀδικώτατον, ἵνα εἰς ἐκείνους
[5, 460]   μέτριον χρόνον θηλάσονται, ἀγρυπνίας δὲ  καὶ   τὸν ἄλλον πόνον τίτθαις τε
[5, 455]   οἷς τὸν εὐφυῆ πρὸς ἕκαστα  καὶ   τὸν μὴ ὡρίζου; Οὐδείς,
[5, 453]   σοῦ δεήσομαί τε καὶ δέομαι  καὶ   τὸν ὑπὲρ ἡμῶν λόγον, ὅστις
[5, 475]   δὲ οὔ; Παντός, ἔφη. Οὐκοῦν  καὶ   τὸν φιλόσοφον σοφίας φήσομεν ἐπιθυμητὴν
[5, 474]   δοκοῦντες ἄξιοι εἶναι ἐπιμελείας τε  καὶ   τοῦ ἀσπάζεσθαι. οὐχ οὕτω
[5, 477]   ἂν κέοιτο τοῦ εἰλικρινῶς ὄντος  καὶ   τοῦ αὖ μηδαμῇ ὄντος; Μεταξύ.
[5, 457]   τοῦτο ἐκείνου μεῖζον πρὸς ἀπιστίαν  καὶ   τοῦ δυνατοῦ πέρι καὶ τοῦ
[5, 472]   ἡμῖν φαίνωνται εὐδαιμονίας τε πέρι  καὶ   τοῦ ἐναντίου, ἀναγκαζώμεθα καὶ περὶ
[5, 479]   θέσιν τῆς μεταξὺ οὐσίας τε  καὶ   τοῦ μὴ εἶναι; οὔτε γάρ
[5, 479]   κυλινδεῖται τοῦ τε μὴ ὄντος  καὶ   τοῦ ὄντος εἰλικρινῶς. Ηὑρήκαμεν. Προωμολογήσαμεν
[5, 478]   κεῖσθαι τοῦ εἰλικρινῶς ὄντος τε  καὶ   τοῦ πάντως μὴ ὄντος, καὶ
[5, 463]   αἰδοῦς τε πέρι καὶ κηδεμονίας  καὶ   τοῦ ὑπήκοον δεῖν εἶναι τῶν
[5, 457]   ἀπιστίαν καὶ τοῦ δυνατοῦ πέρι  καὶ   τοῦ ὠφελίμου. Οὐκ οἶμαι, ἦν
[5, 474]   θεῶν παῖδας εἶναι· μελιχλώρους δὲ  καὶ   τοὔνομα οἴει τινὸς ἄλλου ποίημα
[5, 459]   αἷς συνάξομεν τάς τε νύμφας  καὶ   τοὺς νυμφίους καὶ θυσίαι, ~καὶ
[5, 457]   ἰδίᾳ δὲ μηδενὶ μηδεμίαν συνοικεῖν·  καὶ   τοὺς παῖδας αὖ κοινούς, καὶ
[5, 468]   τοὺς στρατιώτας πρὸς αὑτούς τε  καὶ   τοὺς πολεμίους; ἆρ’ ὀρθῶς μοι
[5, 475]   καὶ ἄλλους τοιούτων τινῶν (μαθητικοὺς  καὶ   τοὺς τῶν τεχνυδρίων φιλοσόφους φήσομεν;
[5, 451]   ἀληθείας οὐ μόνον αὐτὸς ἀλλὰ  καὶ   τοὺς φίλους