Alphabétiquement     [«   »]
γυναιξίν 2
γυνή 2
γυνὴ 5
δ 119
δαίμονες 1
δαιμονίους 1
δαιμόνων 1
Fréquences     [«    »]
106
116 μὲν
94 ὡς
119 δ
125 τὸ
127 τῶν
129 δὲ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, La République, livre V

δ


Livre, Chap.
[5, 456]   καὶ μισόσοφος; καὶ θυμοειδής,  δ’   ἄθυμός ἐστι; Καὶ ταῦτα. Εστιν
[5, 464]   ἐκτῆσθαι πλὴν τὸ σῶμα, τὰ  δ’   ἄλλα κοινά; ὅθεν δὴ ὑπάρχει
[5, 471]   δυνατὸν καὶ δυνατόν, τὰ  δ’   ἄλλα χαίρειν ἐῶμεν. ~(Εξαίφνης γε
[5, 474]   ἡγεμονεύειν τ’ ἐν πόλει, τοῖς  δ’   ἄλλοις μήτε ἅπτεσθαι ἀκολουθεῖν τε
[5, 463]   νομίζει τε καὶ λέγει, (τὸν  δ’   ἀλλότριον ὡς οὐχ ἑαυτοῦ; Οὕτω.
[5, 455]   δ’ οὔ, καὶ μουσική,  δ’   ἄμουσος φύσει. Τί μήν; ~(Καὶ)
[5, 478]   Καὶ πολύ γε, ἔφη. (Εντὸς  δ’   ἀμφοῖν κεῖται; Ναί. Μεταξὺ ἄρα
[5, 458]   εἰς δύναμιν ὅτι μάλιστα· εἶεν  δ’   ἂν ἱεροὶ οἱ ὠφελιμώτατοι. Παντάπασι
[5, 469]   πρὸς τοὺς βαρβάρους τρέποιντο, ἑαυτῶν  δ’   ἀπέχοιντο. Τί δέ; σκυλεύειν, ἦν
[5, 456]   φύσει. Τί μήν; ~(Καὶ) γυμναστικὴ  δ’   ἄρα οὔ, οὐδὲ πολεμική,
[5, 454]   σκυτοτομῶσιν, μὴ ἐᾶν κομήτας, ἐὰν  δ’   αὖ κομῆται, μὴ τοὺς ἑτέρους.
[5, 467]   πολέμου τοὺς παῖδας ποιεῖν, προσμηχανᾶσθαι  δ’   αὐτοῖς ἀσφάλειαν, καὶ καλῶς ἕξει·
[5, 454]   φήσομεν ἑκατέρῳ δεῖν ἀποδιδόναι· ἐὰν  δ’   αὐτῷ τούτῳ φαίνηται διαφέρειν, τῷ
[5, 457]   καὶ οὐκ ἄλλα πρακτέον· τούτων  δ’   αὐτῶν τὰ ἐλαφρότερα ταῖς γυναιξὶν
[5, 461]   πῶς διαγνώσονται ἀλλήλων; Οὐδαμῶς, ἦν  δ’   ἐγώ· ἀλλ’ ἀφ’ ἧς ἂν
[5, 467]   ἔφη. Επὶ τοὺς ἵππους, ἦν  δ’   ἐγώ, ἀναβιβαστέον ὡς νεωτάτους, καὶ
[5, 460]   αὐτῶν; ἔφη. Γυναικὶ μέν, ἦν  δ’   ἐγώ, ἀρξαμένῃ ἀπὸ εἰκοσιέτιδος μέχρι
[5, 452]   Καὶ μάλα, ἔφη. Τί, ἦν  δ’   ἐγώ, γελοιότατον αὐτῶν ὁρᾷς;
[5, 478]   ἀσαφείᾳ; Οὐδέτερα. Αλλ’ ἆρα, ἦν  δ’   ἐγώ, γνώσεως μέν σοι φαίνεται
[5, 474]   ἔφη. Αναμιμνῄσκειν οὖν σε, ἦν  δ’   ἐγώ, δεήσει, μέμνησαι ὅτι
[5, 476]   ἔφη, λέγεις. Ταύτῃ τοίνυν, ἦν  δ’   ἐγώ, διαιρῶ, χωρὶς μὲν οὓς
[5, 450]   Οὐ ῥᾴδιον, εὔδαιμον, ἦν  δ’   ἐγώ, διελθεῖν· πολλὰς γὰρ ἀπιστίας
[5, 457]   πέρι δίδου λόγον. Υφεκτέον, ἦν  δ’   ἐγώ, δίκην. ~τοσόνδε μέντοι χάρισαί
[5, 470]   ἀκούσαιμι. Εμοὶ μὲν τοίνυν, ἦν  δ’   ἐγώ, δοκεῖ τούτων μηδέτερα ποιεῖν,
[5, 453]   (Εοικεν, ἔφη. Φέρε δή, ἦν  δ’   ἐγώ, ἐάν πῃ εὕρωμεν τὴν
[5, 472]   ἀγαπήσομεν. Παραδείγματος ἄρα ἕνεκα, ἦν  δ’   ἐγώ, ἐζητοῦμεν αὐτό τε δικαιοσύνην
[5, 473]   ἔφη. Επ’ αὐτῷ δή, ἦν  δ’   ἐγώ, εἰμὶ τῷ μεγίστῳ
[5, 458]   καὶ σκόπει. Οἶμαι τοίνυν, ἦν  δ’   ἐγώ, εἴπερ ἔσονται οἱ ἄρχοντες
[5, 450]   νόμιζε, Σώκρατες. Οἷον, ἦν  δ’   ἐγώ, εἰργάσασθε ἐπιλαβόμενοί μου. ὅσον
[5, 466]   κοινωνεῖν; Συγχωρῶ, ἔφη. Οὐκοῦν, ἦν  δ’   ἐγώ, ἐκεῖνο λοιπὸν διελέσθαι, εἰ
[5, 462]   εὔνομον. Ωρα ἂν εἴη, ἦν  δ’   ἐγώ, ἐπανιέναι ἡμῖν ἐπὶ τὴν
[5, 474]   σὺ λέγεις. Πειρατέον, ἦν  δ’   ἐγώ, ἐπειδὴ καὶ σὺ οὕτω
[5, 452]   τῷ παρεστῶτι, φανείη. Οὐκοῦν, ἦν  δ’   ἐγώ, ἐπείπερ ὡρμήσαμεν λέγειν, οὐ
[5, 457]   δή, ἴδω, ἔφη. Τούτῳ, ἦν  δ’   ἐγώ, ἕπεται νόμος καὶ τοῖς
[5, 473]   Λέγε, ἔφη. Εὰν μή, ἦν  δ’   ἐγώ, οἱ φιλόσοφοι βασιλεύσωσιν
[5, 453]   γε, ἔφη. Βούλει οὖν, ἦν  δ’   ἐγώ, ἡμεῖς πρὸς ἡμᾶς αὐτοὺς
[5, 478]   νοῦν ἔχων τιθείη; ~Καλῶς, ἦν  δ’   ἐγώ, καὶ δῆλον ὅτι ἕτερον
[5, 454]   ἄλλην; Πάντως που. Οὐκοῦν, ἦν  δ’   ἐγώ, καὶ τὸ τῶν ἀνδρῶν
[5, 459]   Τί δὲ ἵππων οἴει, ἦν  δ’   ἐγώ, καὶ τῶν ἄλλων ζῴων;
[5, 454]   παρόντι; (Παντάπασι μὲν οὖν, ἦν  δ’   ἐγώ· κινδυνεύομεν γοῦν ἄκοντες ἀντιλογίας
[5, 463]   προγόνοις νομιεῖ ἐντυγχάνειν. Κάλλιστα, ἦν  δ’   ἐγώ, λέγεις, ἀλλ’ ἔτι καὶ
[5, 467]   πόλιν ἀδύνατον ἀναλαβεῖν. Αληθῆ, ἦν  δ’   ἐγώ, λέγεις. ἀλλὰ σὺ πρῶτον
[5, 457]   μάλ’ ἂν ἀμφισβητηθείη. Λέγεις, ἦν  δ’   ἐγώ, λόγων σύστασιν· ἐγὼ δ’
[5, 473]   ἔφη. Ενὸς μὲν τοίνυν, ἦν  δ’   ἐγώ, μεταβαλόντος δοκοῦμέν μοι ἔχειν
[5, 458]   ἔφη. Σὺ μὲν τοίνυν, ἦν  δ’   ἐγώ, νομοθέτης αὐτοῖς, ὥσπερ
[5, 465]   ἔφη, καλά. Μέμνησαι οὖν, ἦν  δ’   ἐγώ, ὅτι ἐν τοῖς πρόσθεν
[5, 468]   τὸ τἀριστεῖα φέρειν. Καλῶς, ἦν  δ’   ἐγώ. ὅτι μὲν γὰρ ἀγαθῷ
[5, 479]   οὐδέτερον. Εχεις οὖν αὐτοῖς, ἦν  δ’   ἐγώ, ὅτι χρήσῃ, ὅποι
[5, 457]   κῦμα διαφεύγεις. Φήσεις γε, ἦν  δ’   ἐγώ, οὐ μέγα αὐτὸ εἶναι,
[5, 467]   Καὶ ἄρχοντάς γέ που, ἦν  δ’   ἐγώ, οὐ τοὺς φαυλοτάτους αὐτοῖς
[5, 468]   τοῦτο. Αλλὰ τόδ’ οἶμαι, ἦν  δ’   ἐγώ, οὐκέτι σοι δοκεῖ. Τὸ
[5, 465]   γὰρ τόδε ὀρθὸν ἔχει, ἦν  δ’   ἐγώ, οὗτος νόμος· εἴ
[5, 472]   Τὸ μὲν τοίνυν ἀληθές, ἦν  δ’   ἐγώ, οὕτω· εἰ δὲ δὴ
[5, 457]   τοῦ ὠφελίμου. Οὐκ οἶμαι, ἦν  δ’   ἐγώ, περί γε τοῦ ὠφελίμου
[5, 467]   γάρ; Ναί. Οὐκοῦν, ἦν  δ’   ἐγώ, πρῶτον μὲν αὐτῶν οἱ
[5, 472]   καὶ μὴ διάτριβε. Οὐκοῦν, ἦν  δ’   ἐγώ, πρῶτον μὲν τόδε χρὴ
[5, 475]   πῶς αὐτὸ λέγεις; Οὐδαμῶς, ἦν  δ’   ἐγώ, ῥᾳδίως πρός γε ἄλλον·
[5, 459]   τί λέγεις; Πρὸς τόδε, ἦν  δ’   ἐγώ· συχνῷ τῷ ψεύδει καὶ
[5, 468]   Ορθότατα, ἔφη. Πεισόμεθα ἄρα, ἦν  δ’   ἐγώ, ταῦτά γε Ομήρῳ. καὶ
[5, 466]   τῷ βίῳ. Συγχωρεῖς ἄρα, ἦν  δ’   ἐγώ, τὴν τῶν γυναικῶν κοινωνίαν
[5, 460]   φυλάκων γυναιξίν. Πρέπει γάρ, ἦν  δ’   ἐγώ. τὸ δ’ ἐφεξῆς διέλθωμεν
[5, 450]   Εγωγ’ ἔφη. Πᾶν τοίνυν, ἦν  δ’   ἐγώ, τοὐναντίον ποιεῖς. πιστεύοντος μὲν
[5, 469]   ἀπέχοιντο. Τί δέ; σκυλεύειν, ἦν  δ’   ἐγώ, τοὺς τελευτήσαντας πλὴν ὅπλων,
[5, 475]   λόγου χάριν. Τί δέ; ἦν  δ’   ἐγώ· τοὺς φιλοίνους οὐ τὰ
[5, 474]   δίκην. Οὐκοῦν σύ μοι, ἦν  δ’   ἐγώ, τούτων αἴτιος; Καλῶς γ’
[5, 459]   δή; Οτι ἀνάγκη αὐτοῖς, ἦν  δ’   ἐγώ, φαρμάκοις πολλοῖς χρῆσθαι. ἰατρὸν
[5, 476]   λέγεις; Οἱ μέν που, ἦν  δ’   ἐγώ, φιλήκοοι καὶ φιλοθεάμονες τάς
[5, 475]   λέγεις; Τοὺς τῆς ἀληθείας, ἦν  δ’   ἐγώ, φιλοθεάμονας. Καὶ τοῦτο μέν
[5, 477]   ἔφη. Δεῦρο δὴ πάλιν, ἦν  δ’   ἐγώ, ἄριστε. ἐπιστήμην πότερον
[5, 454]   Κομιδῇ γε. ~(Η γενναία, ἦν  δ’   ἐγώ, Γλαύκων, δύναμις
[5, 453]   ἐστίν, ἑρμηνεῦσαι. Ταῦτ’ ἐστίν, ἦν  δ’   ἐγώ, Γλαύκων, καὶ ἄλλα
[5, 459]   δ’ ὅς, εἴη. Βαβαῖ, ἦν  δ’   ἐγώ, φίλε ἑταῖρε, ὡς
[5, 472]   ἐῶμεν. ~(Εξαίφνης γε σύ, ἦν  δ’   ἐγώ, ὥσπερ καταδρομὴν ἐποιήσω ἐπὶ
[5, 467]   μή ποτε κινδυνεῦσαι; Οὐδαμῶς. Τί  δ’   εἴ που κινδυνευτέον, οὐκ ἐν
[5, 477]   εἶναι, τὰ δὲ ἄλλα· δυνάμεως  (δ’   εἰς ἐκεῖνο μόνον βλέπω ἐφ’
[5, 459]   ἀρίστων; Εκ τῶν ἀρίστων. (Τί  δ’   ἐκ τῶν νεωτάτων ἐκ
[5, 458]   πειράσομαί σοι πρότερα συνδιασκοπεῖσθαι, ὕστερα  δ’   ἐκεῖνα, εἴπερ παριεῖς. Αλλὰ παρίημι,
[5, 475]   ἰόντα καὶ ἀπλήστως ἔχοντα, τοῦτον  δ’   ἐν δίκῃ φήσομεν φιλόσοφον·
[5, 461]   πάππους τε καὶ τηθάς, τὰ  δ’   ἐν ἐκείνῳ τῷ χρόνῳ γεγονότα,
[5, 463]   Μισθοδότας τε καὶ τροφέας. Οἱ  δ’   ἐν ταῖς ἄλλαις ἄρχοντες τοὺς
[5, 470]   φύσει μὲν φίλους εἶναι, νοσεῖν  δ’   ἐν τῷ τοιούτῳ τὴν Ελλάδα
[5, 477]   τῷ ὄντι γνῶσις ἦν, ἀγνωσία  δ’   ἐξ ἀνάγκης ἐπὶ μὴ ὄντι,
[5, 465]   ἴσχουσι, τὰ μὲν δανειζόμενοι, τὰ  δ’   ἐξαρνούμενοι, τὰ δὲ πάντως πορισάμενοι
[5, 456]   τὴν φύσιν. Πάνυ γε. Τὰ  δ’   ἐπιτηδεύματα οὐ τὰ αὐτὰ ἀποδοτέα
[5, 474]   Γλαύκων, λέγειν λέγεις· ἀνδρὶ  δ’   ἐρωτικῷ οὐ πρέπει ἀμνημονεῖν ὅτι
[5, 460]   γάρ, ἦν δ’ ἐγώ. τὸ  δ’   ἐφεξῆς διέλθωμεν προυθέμεθα. ἔφαμεν
[5, 463]   αὐτὸ τοὔνομα τοῦτο, ἄρχοντας. Τί  δ’   ἐν τῇ ἡμετέρᾳ δῆμος;
[5, 463]   τοὺς δήμους; Δούλους, ἔφη. Τί  δ’   οἱ ἄρχοντες ἀλλήλους; Συνάρχοντας, ἔφη.
[5, 463]   ἄρχοντες ἀλλήλους; Συνάρχοντας, ἔφη. Τί  δ’   οἱ ἡμέτεροι; Συμφύλακας. Εχεις οὖν
[5, 458]   λέγειν; Οὐ γεωμετρικαῖς γε,  δ’   ὅς, ἀλλ’ ἐρωτικαῖς ἀνάγκαις, αἳ
[5, 449]   ἔφην, Αδείμαντε; Ναί,  δ’   ὅς. ἀλλὰ τὸ ὀρθῶς τοῦτο,
[5, 455]   τὸν μὴ ὡρίζου; Οὐδείς,  δ’   ὅς, ἄλλα φήσει. Οἶσθά τι
[5, 457]   μή. Αλλ’ οὐκ ἔλαθες,  δ’   ὅς, ἀποδιδράσκων, ἀλλ’ ἀμφοτέρων πέρι
[5, 462]   ποιῶμεν; ~(Οὕτω νὴ Δία,  δ’   ὅς. Αρ’ οὖν οὐχ ἥδε
[5, 459]   πῃ ἔχειν; Ατοπον μεντἄν,  δ’   ὅς, εἴη. Βαβαῖ, ἦν δ’
[5, 457]   ἀμφισβήτησιν γενέσθαι. (Περὶ ἀμφοτέρων,  δ’   ὅς, εὖ μάλ’ ἂν ἀμφισβητηθείη.
[5, 461]   Πυθία προσαναιρῇ. Ορθότατα,  δ’   ὅς. Η μὲν δὴ κοινωνία,
[5, 450]   φίλε ἑταῖρε. Μηδέν,  δ’   ὅς, ὄκνει· οὔτε γὰρ ἀγνώμονες
[5, 449]   ὑμεῖς οὐκ ἀφίετε; Σέ,  δ’   ὅς. (Οτι, ἐγὼ εἶπον, τί
[5, 466]   ὃν τρόπον πολεμήσουσιν. Πῶς;  δ’   ὅς. Οτι κοινῇ στρατεύσονται, καὶ
[5, 463]   ἐμὸν κακῶς. Αληθέστατα αὖ,  δ’   ὅς. ~(Οὐκοῦν μετὰ τούτου τοῦ
[5, 476]   ἔοικεν; Εγὼ γοῦν ἄν,  δ’   ὅς, φαίην ὀνειρώττειν τὸν τοιοῦτον.
[5, 450]   πολὺν ὄχλον. Τί δέ;  δ’   ὃς Θρασύμαχος· χρυσοχοήσοντας οἴει
[5, 453]   γυνὴ ἀνδρὸς τὴν φύσιν; Πῶς  δ’   οὐ διαφέρει; Οὐκοῦν ἄλλο καὶ
[5, 469]   θήσομεν ἂν ἐξηγῆται; Τί  δ’   οὐ μέλλομεν; Καὶ τὸν λοιπὸν
[5, 463]   πάντες οὗτοι ἀλλήλους προσεροῦσι; Πῶς  δ’   οὔ; Αλλὰ πρὸς τῷ πολίτας
[5, 475]   εἶναι, οὐ τῆς μέν, τῆς  δ’   οὔ, ἀλλὰ πάσης; Αληθῆ. Τὸν
[5, 462]   τῶν ἐν τῇ πόλει; Τί  δ’   οὔ; Αρ’ οὖν ἐκ τοῦδε
[5, 456]   ἄρα καὶ φυλακικὴ γυνή,  δ’   οὔ. οὐ τοιαύτην καὶ
[5, 455]   φήσομεν, καὶ γυνὴ ἰατρική,  δ’   οὔ, καὶ μουσική, δ’
[5, 457]   ὡς (ἡμεῖς διήλθομεν, ἀπεργάσονται; Πῶς  δ’   οὔ; Οὐ μόνον ἄρα δυνατὸν
[5, 476]   αἰσχρῷ, δύο αὐτὼ εἶναι. ~(Πῶς  δ’   οὔ; Οὐκοῦν ἐπειδὴ δύο, καὶ
[5, 465]   τύπτειν, ὡς τὸ εἰκός. οἶμαι  δ’   οὐδὲ ἄλλως ἀτιμάσει· ἱκανὼ γὰρ
[5, 473]   φίλε Γλαύκων, ταῖς πόλεσι, δοκῶ  δ’   οὐδὲ τῷ ἀνθρωπίνῳ γένει, (οὐδὲ
[5, 455]   οὖν ἀνδράσι πάντα προστάξομεν, γυναικὶ  δ’   οὐδέν; Καὶ πῶς; Αλλ’ ἔστι
[5, 473]   τῷ μεγίστῳ προσῃκάζομεν κύματι. εἰρήσεται  δ’   οὖν, εἰ καὶ μέλλει γέλωτί
[5, 463]   τε καὶ ἐπικούρους, ἔφη. Τί  δ’   οὗτοι τὸν δῆμον; Μισθοδότας τε
[5, 457]   δ’ ἐγώ, λόγων σύστασιν· ἐγὼ  δ’   ᾤμην ἔκ γε τοῦ ἑτέρου
[5, 463]   τὸν μὲν ὡς οἰκεῖον, τὸν  δ’   ὡς ἀλλότριον; Καὶ πολλούς γε.




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 1/03/2006