Alphabétiquement     [«   »]
Καθόλου 1
καθόλου 5
Καὶ 13
καὶ 392
καιρὸς 1
Καίτοι 1
καίτοι 2
Fréquences     [«    »]
165 δὲ
134 μὲν
138 τὸ
392 καὶ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, La Politique, livre I

καὶ


Livre, Pages
[1, 1253]   ἔστι χρῆσθαι μάλιστα. Διὸ ἀνοσιώτατον  καὶ   ἀγριώτατον ἄνευ ἀρετῆς, καὶ πρὸς
[1, 1253]   ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ καὶ δικαίου  καὶ   ἀδίκου καὶ τῶν ἄλλων αἴσθησιν
[1, 1254]   καὶ ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων ἔστιν  (καὶ   ἀεὶ βελτίων ἀρχὴ
[1, 1253]   βασιλεύεται ὑπὸ τοῦ πρεσβυτάτου, ὥστε  καὶ   αἱ ἀποικίαι, διὰ τὴν συγγένειαν.
[1, 1253]   πᾶσα πόλις φύσει ἔστιν, εἴπερ  καὶ   αἱ πρῶται κοινωνίαι. Τέλος γὰρ
[1, 1260]   καὶ δικαίαν, καὶ παῖς ἔστι  καὶ   ἀκόλαστος καὶ σώφρων, οὔ;
[1, 1257]   βοηθείας ἕνεκεν, ἵνα καὶ ἐσθὴς  καὶ   ἄλλα ὄργανα γίνηται ἐξ αὐτῶν.
[1, 1257]   τά γε πλεῖστα τῆς τροφῆς  καὶ   ἄλλης βοηθείας ἕνεκεν, ἵνα καὶ
[1, 1259]   ψιλῆς καὶ πεφυτευμένης, ὁμοίως δὲ  καὶ   ἄλλοις περὶ ἄλλων, ταῦτα μὲν
[1, 1255]   δυνάμενος ἄλλου εἶναι (διὸ  καὶ   ἄλλου ἐστίν) καὶ κοινωνῶν
[1, 1254]   δεσπότης καὶ δοῦλος, καὶ πόσις  καὶ   ἄλοχος, καὶ πατὴρ καὶ τέκνα,
[1, 1260]   καὶ λόγοις καὶ τιμαῖς, ὥσπερ  καὶ   Ἄμασις εἶπε τὸν περὶ τοῦ
[1, 1260]   ἄλλη τιμιωτέρα τούτων, οἷον σωφροσύνη  καὶ   ἀνδρεία καὶ δικαιοσύνη καὶ τῶν
[1, 1260]   δεῖ τὴν γυναῖκα εἶναι σώφρονα  καὶ   ἀνδρείαν καὶ δικαίαν, καὶ παῖς
[1, 1260]   οὐχ αὐτὴ σωφροσύνη γυναικὸς  καὶ   ἀνδρός, οὐδ' ἀνδρεία καὶ δικαιοσύνη,
[1, 1254]   γαμική (ἀνώνυμον γὰρ γυναικὸς  καὶ   ἀνδρὸς σύζευξις) καὶ τρίτον τεκνοποιητική
[1, 1258]   χρηστὸν καὶ ἐπιτήδειον, φαῦλον  καὶ   ἀνεπιτήδειον. Καὶ γὰρ ἀπορήσειεν ἄν
[1, 1260]   καὶ τὸ ἄρρεν τοῦ θήλεος  καὶ   ἀνὴρ παιδός, καὶ πᾶσιν ἐνυπάρχει
[1, 1255]   τοσοῦτον διεστᾶσιν ὅσον ψυχὴ σώματος  καὶ   ἄνθρωπος θηρίου (διάκεινται δὲ τοῦτον
[1, 1258]   τοῦτο μὲν ὑπάρχειν (ὥσπερ γὰρ  καὶ   ἀνθρώπους οὐ ποιεῖ πολιτική,
[1, 1254]   μόνον ἄλλου ἐστὶ μόριον, ἀλλὰ  καὶ   ἁπλῶς ἄλλου· ὁμοίως δὲ καὶ
[1, 1259]   τούτων, οἷον Χαρητίδῃ τῷ Παρίῳ  (καὶ   Ἀπολλοδώρῳ τῷ Λημνίῳ περὶ γεωργίας
[1, 1257]   πρὸς τὸ ζῆν, οἷον σίδηρος  καὶ   ἄργυρος κἂν εἴ τι τοιοῦτον
[1, 1253]   ἄνθρωπος ὅπλα ἔχων φύεται φρονήσει  καὶ   ἀρετῇ, οἷς ἐπὶ τἀναντία ἔστι
[1, 1260]   τὸν δοῦλον, ὥστε δῆλον ὅτι  καὶ   ἀρετῆς δεῖται μικρᾶς, καὶ τοσαύτης
[1, 1252]   δυναμένους εἶναι, οἷον θῆλυ μὲν  καὶ   ἄρρεν τῆς γενέσεως ἕνεκεν (καὶ
[1, 1260]   διαφέρειν· τὸ μὲν γὰρ ἄρχεσθαι  καὶ   ἄρχειν εἴδει διαφέρει, τὸ δὲ
[1, 1254]   γινομένων καταμαθεῖν. Τὸ γὰρ ἄρχειν  καὶ   ἄρχεσθαι οὐ μόνον τῶν ἀναγκαίων
[1, 1260]   ὥστε φύσει πλείω τὰ ἄρχοντα  καὶ   ἀρχόμενα. Ἄλλον γὰρ τρόπον τὸ
[1, 1255]   κατὰ δύναμιν κρείττονος ἔσται δοῦλον  καὶ   ἀρχόμενον τὸ βιασθέν. Καὶ τοῖς
[1, 1252]   τοιοῦτον καταλιπεῖν ἕτερον) ἄρχον δὲ  καὶ   ἀρχόμενον φύσει, διὰ τὴν σωτηρίαν.
[1, 1252]   τῆς τοιαύτης κατὰ μέρος ἄρχων  καὶ   ἀρχόμενος, πολιτικόν· ταῦτα δ' οὐκ
[1, 1254]   Καὶ εἴδη πολλὰ καὶ ἀρχόντων  καὶ   ἀρχομένων ἔστιν (καὶ ἀεὶ βελτίων
[1, 1260]   ἐστὶν ἐπισκεπτέον περὶ ἀρχομένου φύσει  καὶ   ἄρχοντος, πότερον αὐτὴ ἀρετὴ
[1, 1254]   τὸ ἄρχειν. Καὶ εἴδη πολλὰ  καὶ   ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων ἔστιν (καὶ
[1, 1260]   πρεσβύτερον καὶ τέλειον τοῦ νεωτέρου  καὶ   ἀτελοῦς. ἐν μὲν οὖν ταῖς
[1, 1258]   πλοῦτος κατὰ φύσιν,  καὶ   αὕτη μὲν οἰκονομική, δὲ
[1, 1256]   τοῖς κτήνεσι διὰ τὰς νομὰς  καὶ   αὐτοὶ ἀναγκάζονται συνακολουθεῖν, ὥσπερ γεωργίαν
[1, 1253]   τοῦτο πάντες φασὶ βασιλεύεσθαι, ὅτι  καὶ   αὐτοὶ οἱ μὲν ἔτι καὶ
[1, 1256]   κατὰ φύσιν ἀλλὰ ἕτερα ἑτέροις,  καὶ   αὐτῶν τῶν ζῳοφάγων καὶ τῶν
[1, 1255]   ἀναγκαίαν χρῆσιν, τὰ δ' ὀρθὰ  καὶ   ἄχρηστα πρὸς τὰς τοιαύτας ἐργασίας,
[1, 1254]   οἰκονομία καὶ δεσποτεία καὶ πολιτικὴ  καὶ   βασιλική, καθάπερ εἴπομεν ἀρχόμενοι· τοῖς
[1, 1252]   Ὅσοι μὲν οὖν οἴονται πολιτικὸν  καὶ   βασιλικὸν καὶ οἰκονομικὸν καὶ δεσποτικὸν
[1, 1252]   μικρὰν πόλιν· καὶ πολιτικὸν δὲ  καὶ   βασιλικόν, ὅταν μὲν αὐτὸς ἐφεστήκῃ,
[1, 1253]   ~(Ἡ δ' αὐτάρκεια καὶ τέλος  καὶ   βέλτιστον. Ἐκ τούτων οὖν φανερὸν
[1, 1255]   τρόπον τινὰ ἀρετὴ τυγχάνουσα χορηγίας  καὶ   βιάζεσθαι δύναται μάλιστα, καὶ ἔστιν
[1, 1256]   τὸν τρόπον, ἀλλὰ κατὰ νόμον  καὶ   βιασθεῖσι, τοὐναντίον) Φανερὸν δὲ καὶ
[1, 1256]   εἴδη γε πολλὰ τροφῆς, διὸ  καὶ   βίοι πολλοὶ καὶ τῶν ζῴων
[1, 1254]   εἶναι. Ταῦτα δ' ἐστὶ δεσποτικὴ  καὶ   γαμική (ἀνώνυμον γὰρ γυναικὸς
[1, 1254]   ἀνδρὸς σύζευξις) καὶ τρίτον τεκνοποιητική  (καὶ   γὰρ αὕτη οὐκ ὠνόμασται ἰδίῳ
[1, 1254]   ἁπάσης φύσεως ἐνυπάρχει τοῖς ἐμψύχοις·  καὶ   γὰρ ἐν τοῖς μὴ μετέχουσι
[1, 1257]   μεταβλητική. Ἀμφότεραι γὰρ ὑποδήματος χρήσεις·  καὶ   γὰρ ἀλλαττόμενος τῷ δεομένῳ
[1, 1257]   φύσιν. Ὥστε ὁμοίως δῆλον ὅτι  καὶ   γενομένοις οἰητέον τά τε φυτὰ
[1, 1255]   πρὸς πολιτικὸν βίον (οὗτος δὲ  καὶ   γίνεται διῃρημένος εἴς τε τὴν
[1, 1254]   Ὅσα γὰρ ἐκ πλειόνων συνέστηκε  καὶ   γίνεται ἕν τι κοινόν, εἴτε
[1, 1258]   ἔρια ποιῆσαι, ἀλλὰ χρήσασθαι αὐτοῖς,  καὶ   γνῶναι δὲ τὸ ποῖον χρηστὸν
[1, 1261]   τρόπον τοῦτον· περὶ δ' ἀνδρὸς  καὶ   γυναικός, καὶ τέκνων καὶ πατρός,
[1, 1260]   πότερα καὶ τούτων εἰσὶν ἀρεταί,  καὶ   δεῖ τὴν γυναῖκα εἶναι σώφρονα
[1, 1256]   δὲ τὸ δεσπόζειν καὶ δίκαιον,  καὶ   δεῖ τὸ μὲν ἄρχεσθαι τὸ
[1, 1260]   ἀρχθήσεται καλῶς; ~(Ἀκόλαστος γὰρ ὢν  καὶ   δειλὸς οὐδὲν ποιήσει τῶν προσηκόντων.
[1, 1254]   ποίησις εἴδει καὶ πρᾶξις,  καὶ   δέονται ἀμφότεραι ὀργάνων, ἀνάγκη καὶ
[1, 1255]   τὸ βέλτιον κατ' ἀρετὴν ἄρχειν  καὶ   δεσπόζειν. Ὅλως δ' ἀντεχόμενοί τινες,
[1, 1256]   ἣν πεφύκασιν ἀρχὴν ἄρχειν, ὥστε  καὶ   δεσπόζειν, τὸ δὲ κακῶς ἀσυμφόρως
[1, 1252]   τῇ διανοίᾳ προορᾶν ἄρχον φύσει  καὶ   δεσπόζον φύσει, τὸ δὲ δυνάμενον
[1, 1254]   δεσποτεία, καὶ αὐτὴ οἰκονομία  καὶ   δεσποτεία καὶ πολιτικὴ καὶ βασιλική,
[1, 1256]   ἐστί τι καὶ φιλία δούλῳ  καὶ   δεσπότῃ πρὸς ἀλλήλους τοῖς φύσει
[1, 1256]   ἐλεύθερος. Ἐπιστήμη δ' ἂν εἴη  καὶ   δεσποτικὴ καὶ δουλική, δουλικὴ μὲν
[1, 1255]   λέγομεν, πρῶτον ἐν ζῴῳ θεωρῆσαι  καὶ   δεσποτικὴν ἀρχὴν καὶ πολιτικήν·
[1, 1252]   πολιτικὸν καὶ βασιλικὸν καὶ οἰκονομικὸν  καὶ   δεσποτικὸν εἶναι τὸν αὐτὸν οὐ
[1, 1256]   θηρευτική. Περὶ μὲν οὖν δούλου  καὶ   δεσπότου τοῦτον διωρίσθω τὸν τρόπον.
[1, 1257]   ἱκανῶν ἔχειν τοὺς ἀνθρώπους (ᾗ  καὶ   δῆλον ὅτι οὐκ ἔστι φύσει
[1, 1258]   μὴ ἀναγκαίας χρηματιστικῆς, καὶ τίς,  καὶ   δι' αἰτίαν τίνα ἐν χρείᾳ
[1, 1257]   τοῖς οἰκονόμοις καὶ τοῖς πολιτικοῖς,  καὶ   δι' ἣν αἰτίαν, δῆλον. Ἔστι
[1, 1257]   ἥμερα καὶ διὰ τὴν χρῆσιν  καὶ   διὰ τὴν τροφήν, τῶν δ'
[1, 1257]   ἀνθρώπων χάριν, τὰ μὲν ἥμερα  καὶ   διὰ τὴν χρῆσιν καὶ διὰ
[1, 1260]   τις δούλου παρὰ τὰς ὀργανικὰς  καὶ   διακονικὰς ἄλλη τιμιωτέρα τούτων, οἷον
[1, 1258]   τοῦτ' εἶναι τῆς οἰκονομικῆς ἔργον,  καὶ   διατελοῦσιν σῴζειν οἰόμενοι δεῖν
[1, 1260]   γὰρ εἶναι βούλεται τὴν φύσιν  καὶ   διαφέρειν μηδέν) ὅμως δέ, ὅταν
[1, 1260]   γυναῖκα εἶναι σώφρονα καὶ ἀνδρείαν  καὶ   δικαίαν, καὶ παῖς ἔστι καὶ
[1, 1257]   ἄλλο κτητικῆς, ἣν μάλιστα καλοῦσι,  καὶ   δίκαιον αὐτὸ καλεῖν, χρηματιστικήν, δι'
[1, 1255]   οἷς καὶ συμφέρει τὸ δουλεύειν  καὶ   δίκαιόν ἐστιν. ὅτι δὲ καὶ
[1, 1256]   δουλεύειν τῷ δὲ τὸ δεσπόζειν  καὶ   δίκαιον, καὶ δεῖ τὸ μὲν
[1, 1254]   οὔ, καὶ πότερον βέλτιον  καὶ   δίκαιόν τινι δουλεύειν οὔ,
[1, 1260]   ἄρχων μὴ ἔσται σώφρων  καὶ   δίκαιος, πῶς ἄρξει καλῶς; Εἴθ'
[1, 1260]   γυναικὸς καὶ ἀνδρός, οὐδ' ἀνδρεία  καὶ   δικαιοσύνη, καθάπερ ᾤετο Σωκράτης, ἀλλ'
[1, 1260]   τούτων, οἷον σωφροσύνη καὶ ἀνδρεία  καὶ   δικαιοσύνη καὶ τῶν ἄλλων τῶν
[1, 1253]   τὸ μόνον ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ  καὶ   δικαίου καὶ ἀδίκου καὶ τῶν
[1, 1253]   ἐστιν, οὕτω καὶ χωρισθεὶς νόμου  καὶ   δίκης χείριστον πάντων. Χαλεπωτάτη γὰρ
[1, 1260]   τοσοῦτον ἐπιβάλλει ἀρετῆς ὅσον περ  καὶ   δουλείας. ~(Ὁ γὰρ βάναυσος τεχνίτης
[1, 1255]   τις καὶ κατὰ νόμον δοῦλος  καὶ   δουλεύων· γὰρ νόμος ὁμολογία
[1, 1256]   δ' ἂν εἴη καὶ δεσποτικὴ  καὶ   δουλική, δουλικὴ μὲν οἵαν περ
[1, 1253]   εἰκός, ὡς ταὐτὸ φύσει βάρβαρον  καὶ   δοῦλον ὄν. Ἐκ μὲν οὖν
[1, 1254]   καὶ ἐλάχιστα μέρη οἰκίας δεσπότης  καὶ   δοῦλος, καὶ πόσις καὶ ἄλοχος,
[1, 1253]   γίνεται κοινωνία αὐτῶν δούλης  καὶ   δούλου. Διό φασιν οἱ ποιηταὶ
[1, 1254]   χρηματιστικῆς. Πρῶτον δὲ περὶ δεσπότου  καὶ   δούλου εἴπωμεν, ἵνα τά τε
[1, 1260]   καὶ τὸν ἡγούμενον· ὁμοίως δὲ  καὶ   δούλου πρὸς δεσπότην. Ἔθεμεν δὲ
[1, 1252]   καὶ φύσει δοῦλον· διὸ δεσπότῃ  καὶ   δούλῳ ταὐτὸ συμφέρει. ~(Φύσει μὲν
[1, 1253]   ἄνευ ἀρετῆς, καὶ πρὸς ἀφροδίσια  καὶ   ἐδωδὴν χείριστον. δὲ δικαιοσύνη
[1, 1256]   μέρος τι, ὑπηρετική,  καὶ   εἰ ὑπηρετική, πότερον ὡς
[1, 1252]   μᾶλλον, τί τε διαφέρουσιν ἀλλήλων  καὶ   εἴ τι τεχνικὸν ἐνδέχεται λαβεῖν
[1, 1255]   εὐγενεστάτους εἶναι δοκοῦντας δούλους εἶναι  καὶ   ἐκ δούλων, ἐὰν συμβῇ πραθῆναι
[1, 1256]   γάρ, ὥσπερ ἐξ ἀνθρώπου ἄνθρωπον  καὶ   ἐκ θηρίων γίνεσθαι θηρίον, οὕτω
[1, 1256]   καὶ βιασθεῖσι, τοὐναντίον) Φανερὸν δὲ  καὶ   ἐκ τούτων ὅτι οὐ (αὐτόν
[1, 1254]   δὲ καὶ τῷ λόγῳ θεωρῆσαι  καὶ   ἐκ τῶν γινομένων καταμαθεῖν. Τὸ
[1, 1258]   τοῦ ὑγιαίνειν εἰς ἄπειρόν ἐστι,  καὶ   ἑκάστη τῶν τεχνῶν τοῦ τέλους
[1, 1253]   τῇ φύσει πόλις οἰκία  καὶ   ἕκαστος ἡμῶν ἐστιν. Τὸ γὰρ
[1, 1257]   τῷ εἰσάγεσθαι ὧν ἐνδεεῖς ἦσαν  καὶ   ἐκπέμπειν ὧν ἐπλεόναζον, ἐξ ἀνάγκης
[1, 1254]   πρῶτον ἕκαστον ζητητέον, πρῶτα δὲ  καὶ   ἐλάχιστα μέρη οἰκίας δεσπότης καὶ
[1, 1255]   καὶ κακίᾳ διορίζουσι τὸ δοῦλον  καὶ   ἐλεύθερον, καὶ τοὺς εὐγενεῖς καὶ
[1, 1255]   τι τὸ μὲν ἁπλῶς εὐγενὲς  καὶ   ἐλεύθερον τὸ δ' οὐχ ἁπλῶς,
[1, 1254]   οἰκία δὲ τέλειος ἐκ δούλων  καὶ   ἐλευθέρων. Ἐπεὶ δ' ἐν τοῖς
[1, 1256]   δ' ἀφ' ἁλιείας, ὅσοι λίμνας  καὶ   ἕλη καὶ ποταμοὺς θάλατταν
[1, 1252]   οὐκ ἐκ προαιρέσεως, ἀλλ' ὥσπερ  καὶ   ἐν τοῖς ἄλλοις ζῴοις καὶ
[1, 1252]   βλέψειεν, ὥσπερ ἐν τοῖς ἄλλοις,  καὶ   ἐν τούτοις κάλλιστ' ἂν οὕτω
[1, 1256]   ἐκ θηρίων γίνεσθαι θηρίον, οὕτω  καὶ   ἐξ ἀγαθῶν ἀγαθόν. δὲ
[1, 1259]   καιρὸς ἧκε, πολλῶν ζητουμένων ἅμα  καὶ   ἐξαίφνης, ἐκμισθοῦντα ὃν τρόπον ἠβούλετο,
[1, 1258]   οἰκονομικῆς, καὶ ταύτης μὲν ἀναγκαίας  καὶ   ἐπαινουμένης, ~τῆς δὲ μεταβλητικῆς ψεγομένης
[1, 1255]   αὐτὸν δὲ τρόπον ἀναγκαῖον εἶναι  καὶ   ἐπὶ πάντων ἀνθρώπων. Ὅσοι μὲν
[1, 1256]   τοὺς παῖδας· εἴη δ' ἂν  καὶ   ἐπὶ πλεῖον τῶν τοιούτων μάθησις,
[1, 1260]   ὅτι τὸν αὐτὸν τρόπον ἔχει  καὶ   ἐπὶ τῶν ἄλλων, ὥστε φύσει
[1, 1258]   γνῶναι δὲ τὸ ποῖον χρηστὸν  καὶ   ἐπιτήδειον, φαῦλον καὶ ἀνεπιτήδειον.
[1, 1258]   μάλιστα περὶ τὸ νόμισμα εἶναι,  καὶ   ἔργον αὐτῆς τὸ δύνασθαι θεωρῆσαι
[1, 1257]   καὶ ἄλλης βοηθείας ἕνεκεν, ἵνα  καὶ   ἐσθὴς καὶ ἄλλα ὄργανα γίνηται
[1, 1255]   χορηγίας καὶ βιάζεσθαι δύναται μάλιστα,  καὶ   ἔστιν ἀεὶ τὸ κρατοῦν ἐν
[1, 1257]   οἱ δὲ κεχωρισμένοι πολλῶν πάλιν  καὶ   ἑτέρων, ὧν κατὰ τὰς δεήσεις
[1, 1254]   τῶν ἀναγκαίων ἀδύνατον καὶ ζῆν  καὶ   εὖ ζῆν) ὥσπερ δὲ ταῖς
[1, 1254]   ἀλλὰ καὶ τῶν συμφερόντων ἐστί,  καὶ   εὐθὺς ἐκ γενετῆς ἔνια διέστηκε
[1, 1254]   (ἄνευ γὰρ τῶν ἀναγκαίων ἀδύνατον  καὶ   ζῆν καὶ εὖ ζῆν) ὥσπερ
[1, 1260]   ἀτελής, δῆλον ὅτι τούτου μὲν  καὶ   ἀρετὴ οὐκ αὐτοῦ πρὸς
[1, 1254]   τέ τις εἶναι δεσποτεία,  καὶ   αὐτὴ οἰκονομία καὶ δεσποτεία
[1, 1255]   τὸ δ' οὐχ ἁπλῶς, ὥσπερ  καὶ   Θεοδέκτου Ἑλένη φησὶ Θείων
[1, 1252]   δ' ἐστὶν καλουμένη πόλις  καὶ   κοινωνία πολιτική. Ὅσοι
[1, 1254]   κτῆμα ὄργανον πρὸς ζωήν ἐστι,  καὶ   κτῆσις πλῆθος ὀργάνων ἐστί,
[1, 1254]   κτῆσις μέρος τῆς οἰκίας ἐστὶ  καὶ   κτητικὴ μέρος τῆς οἰκονομίας
[1, 1256]   φύσει δὲ δούλων ἐστίν,  καὶ   μὲν οἰκονομικὴ μοναρχία αμοναρχεῖται
[1, 1257]   οἷον ὑποδήματος τε ὑπόδεσις  καὶ   μεταβλητική. Ἀμφότεραι γὰρ ὑποδήματος
[1, 1257]   πάντα πεποιηκέναι τὴν φύσιν. Διὸ  καὶ   πολεμικὴ φύσει κτητική πως
[1, 1254]   ἐπεὶ διαφέρει ποίησις εἴδει  καὶ   πρᾶξις, καὶ δέονται ἀμφότεραι
[1, 1253]   μὲν οὖν φωνὴ τοῦ λυπηροῦ  καὶ   ἡδέος ἐστὶ σημεῖον, διὸ καὶ
[1, 1253]   ἐλήλυθε, τοῦ ἔχειν αἴσθησιν λυπηροῦ  καὶ   ἡδέος καὶ ταῦτα σημαίνειν ἀλλήλοις)
[1, 1260]   καθάπαξ; Οὐδὲ γὰρ τῷ μᾶλλον  καὶ   ἧττον οἷόν τε διαφέρειν· τὸ
[1, 1260]   εἴδει διαφέρει, τὸ δὲ μᾶλλον  καὶ   ἧττον οὐδέν. Εἰ δὲ τὸν
[1, 1256]   οἱ δ' ἀπὸ θήρας ζῶσι,  καὶ   θήρας ἕτεροι ἑτέρας, οἷον οἱ
[1, 1257]   καὶ λῃστρικόν, οἱ δὲ γεωργικὸν  καὶ   θηρευτικόν· ὁμοίως δὲ καὶ περὶ
[1, 1258]   ἐστιν ἀλλὰ θάρσος, οὐδὲ στρατηγικῆς  καὶ   ἰατρικῆς, ἀλλὰ τῆς μὲν νίκην
[1, 1256]   οἶκος) δὲ πολιτικὴ ἐλευθέρων  καὶ   ἴσων ἀρχή. μὲν οὖν
[1, 1256]   οἰκονομικῆς ἕτερόν τι γένος,  καὶ   καθόλου περὶ τὴν τροφὴν
[1, 1255]   λέγωσιν, οὐθενὶ ἀλλ' ἀρετῇ  καὶ   κακίᾳ διορίζουσι τὸ δοῦλον καὶ
[1, 1253]   ἀνθρώποις ἴδιον, τὸ μόνον ἀγαθοῦ  καὶ   κακοῦ καὶ δικαίου καὶ ἀδίκου
[1, 1256]   ἐργασίαν καὶ μὴ δι' ἀλλαγῆς  καὶ   καπηλείας πορίζονται τὴν τροφήν, ~(Νομαδικὸς,
[1, 1255]   δεινὸν εἰ τοῦ βιάσασθαι δυναμένου  καὶ   κατὰ δύναμιν κρείττονος ἔσται δοῦλον
[1, 1260]   τὰς ἄλλας. Δῆλον δὲ τοῦτο  καὶ   κατὰ μέρος μᾶλλον ἐπισκοποῦσιν· καθόλου
[1, 1255]   δοῦλος. Ἔστι γάρ τις  καὶ   κατὰ νόμον δοῦλος καὶ δουλεύων·
[1, 1260]   γεννῆσαν καὶ κατὰ φιλίαν ἄρχον  καὶ   κατὰ πρεσβείαν ἐστίν, ὅπερ ἐστὶ
[1, 1254]   διὸ καὶ τὸν βέλτιστα διακείμενον  καὶ   κατὰ σῶμα καὶ κατὰ ψυχὴν
[1, 1256]   ἐντιμότερα ἔργα τὰ δ' ἀναγκαιότερα,  καὶ   κατὰ τὴν παροιμίαν Δοῦλος πρὸ
[1, 1260]   ἀρχὴ βασιλική· τὸ γὰρ γεννῆσαν  καὶ   κατὰ φιλίαν ἄρχον καὶ κατὰ
[1, 1254]   βέλτιστα διακείμενον καὶ κατὰ σῶμα  καὶ   κατὰ ψυχὴν ἄνθρωπον θεωρητέον, ἐν
[1, 1257]   οὐδὲν δοκεῖ πέρας εἶναι πλούτου  καὶ   κτήσεως· ~(Ἣν ὡς μίαν καὶ
[1, 1256]   περὶ τὴν τροφὴν ἐπιμέλεια  καὶ   κτῆσις; Ἀλλὰ μὴν εἴδη γε
[1, 1256]   τοῦ χρηματιστικοῦ θεωρῆσαι πόθεν χρήματα  καὶ   κτῆσις ἔσται, δὲ κτῆσις
[1, 1257]   συνέθεντο πρὸς σφᾶς αὐτοὺς διδόναι  καὶ   λαμβάνειν, τῶν χρησίμων αὐτὸ
[1, 1257]   οἷον οἶνον πρὸς σῖτον διδόντες  καὶ   λαμβάνοντες, καὶ τῶν ἄλλων τῶν
[1, 1257]   οἷον οἱ μὲν νομαδικὸν ἅμα  καὶ   λῃστρικόν, οἱ δὲ γεωργικὸν καὶ
[1, 1260]   ζητεῖ διαφορὰν εἶναι καὶ σχήμασι  καὶ   λόγοις καὶ τιμαῖς, ὥσπερ καὶ
[1, 1260]   Εἴτε μὴ ἔστιν, ὄντων ἀνθρώπων  καὶ   λόγου κοινωνούντων ἄτοπον) Σχεδὸν δὲ
[1, 1259]   γίνεται νόμισμα ἐκ νομίσματος) ὥστε  καὶ   μάλιστα παρὰ φύσιν οὗτος τῶν
[1, 1259]   ἤδη ψιλῆς τε καὶ πεφυτευμένης,  καὶ   μελιττουργίας, καὶ τῶν ἄλλων ζῴων
[1, 1256]   γε αὐτόφυτον ἔχουσι τὴν ἐργασίαν  καὶ   μὴ δι' ἀλλαγῆς καὶ καπηλείας
[1, 1254]   φύσιν ἔχουσι μᾶλλον τὸ φύσει,  καὶ   μὴ ἐν τοῖς διεφθαρμένοις· διὸ
[1, 1261]   αὐτοὺς ὁμιλίας, τί τὸ καλῶς  καὶ   μὴ καλῶς ἐστι, καὶ πῶς
[1, 1257]   ἁλιευτικὸς, θηρευτικὸς, γεωργικός. Οἱ δὲ  καὶ   μιγνύντες ἐκ τούτων ἡδέως ζῶσι,
[1, 1258]   πρὸς οὐδὲν τῶν ἀναγκαίων ἐστί,  καὶ   νομίσματος πλουτῶν πολλάκις ἀπορήσει τῆς
[1, 1258]   λῆρος εἶναι δοκεῖ τὸ νόμισμα  καὶ   νόμος παντάπασι, φύσει δ' οὐθέν,
[1, 1253]   τὸ πρῶτον ἐβασιλεύοντο αἱ πόλεις,  καὶ   νῦν ἔτι τὰ ἔθνη· ἐκ
[1, 1253]   καὶ αὐτοὶ οἱ μὲν ἔτι  καὶ   νῦν οἱ δὲ τὸ ἀρχαῖον
[1, 1259]   δὲ τούτων καθόλου μὲν εἴρηται  καὶ   νῦν, τὸ δὲ κατὰ μέρος
[1, 1253]   ἄνθρωπος φύσει πολιτικὸν ζῷον,  καὶ   ἄπολις διὰ φύσιν καὶ
[1, 1260]   τὸ πρεσβύτερον πρὸς τὸ νεώτερον  καὶ   γεννήσας πρὸς τὸ τέκνον.
[1, 1255]   Διχῶς γὰρ λέγεται τὸ δουλεύειν  καὶ   δοῦλος. Ἔστι γάρ τις
[1, 1256]   τῷ τοιόσδ' εἶναι, ὁμοίως δὲ  καὶ   δοῦλος καὶ ἐλεύθερος.
[1, 1254]   κτῆσις πλῆθος ὀργάνων ἐστί,  καὶ   δοῦλος κτῆμά τι ἔμψυχον,
[1, 1256]   κατὰ τὸν ὑφηγημένον τρόπον, ἐπείπερ  καὶ   δοῦλος τῆς κτήσεως μέρος
[1, 1254]   πρᾶξις, οὐ ποίησις, ἐστιν· διὸ  καὶ   δοῦλος ὑπηρέτης τῶν πρὸς
[1, 1256]   ὁμοίως δὲ καὶ δοῦλος  καὶ   ἐλεύθερος. Ἐπιστήμη δ' ἂν
[1, 1255]   εἶναι (διὸ καὶ ἄλλου ἐστίν)  καὶ   κοινωνῶν λόγου τοσοῦτον ὅσον
[1, 1261]   τεχνίτης ἀφωρισμένην τινὰ ἔχει δουλείαν,  καὶ   μὲν δοῦλος τῶν φύσει,
[1, 1258]   Ἔστι γὰρ ἑτέρα χρηματιστικὴ  καὶ   πλοῦτος κατὰ φύσιν,
[1, 1256]   δὲ κτῆσις πολλὰ περιείληφε μέρη  καὶ   πλοῦτος, ὥστε πρῶτον
[1, 1253]   κρείττων ἄνθρωπος· ὥσπερ  καὶ   ὑφ' Ὁμήρου λοιδορηθεὶς Ἀφρήτωρ
[1, 1255]   Αἴτιον δὲ ταύτης τῆς ἀμφισβητήσεως,  καὶ   ποιεῖ τοὺς λόγους ἐπαλλάττειν,
[1, 1255]   καὶ δίκαιόν ἐστιν. ὅτι δὲ  καὶ   οἱ τἀναντία φάσκοντες τρόπον τινὰ
[1, 1252]   οὖν οἴονται πολιτικὸν καὶ βασιλικὸν  καὶ   οἰκονομικὸν καὶ δεσποτικὸν εἶναι τὸν
[1, 1252]   οὐ καλῶς λέγουσιν (πλήθει γὰρ  καὶ   ὀλιγότητι νομίζουσι διαφέρειν ἀλλ' οὐκ
[1, 1254]   μόνον δεσπότου δοῦλός ἐστιν, ἀλλὰ  καὶ   ὅλως ἐκείνου. Τίς μὲν οὖν
[1, 1253]   τῶν δύο κοινωνιῶν οἰκία πρώτη,  καὶ   ὀρθῶς Ἡσίοδος εἶπε ποιήσας οἶκον
[1, 1256]   δοῦλοι οἱ δ' ἐλεύθεροι, δῆλον,  καὶ   ὅτι ἔν τισι διώρισται τὸ
[1, 1253]   τῶν φύσει πόλις ἐστί,  καὶ   ὅτι ἄνθρωπος φύσει πολιτικὸν
[1, 1253]   καὶ ἄπολις διὰ φύσιν  καὶ   οὐ διὰ τύχην ἤτοι φαῦλός
[1, 1256]   ἔχει τινὰ λόγον ἀμφισβήτησις,  καὶ   οὐκ εἰσί τινες οἱ μὲν
[1, 1259]   τοῦ νομίσματος εἶναι τὴν κτῆσιν  καὶ   οὐκ ἐφ' ὅπερ ἐπορίσθη. Μεταβολῆς
[1, 1253]   παίδων ἠδ' ἀλόχων. Σποράδες γάρ·  καὶ   οὕτω τὸ ἀρχαῖον ᾤκουν. Καὶ
[1, 1260]   ἠθικὴ ἀρετὴ τῶν εἰρημένων πάντων,  καὶ   οὐχ αὐτὴ σωφροσύνη γυναικὸς
[1, 1260]   τὸ ζητούμενον καὶ περὶ γυναικὸς  καὶ   παιδός, πότερα καὶ τούτων εἰσὶν
[1, 1253]   καλοῦσί τινες ὁμογάλακτας, παῖδάς τε  καὶ   παίδων παῖδας. Διὸ καὶ τὸ
[1, 1260]   σώφρονα καὶ ἀνδρείαν καὶ δικαίαν,  καὶ   παῖς ἔστι καὶ ἀκόλαστος καὶ
[1, 1253]   ἄνθρωπος ζῷον πάσης μελίττης  καὶ   παντὸς ἀγελαίου ζῴου μᾶλλον, δῆλον.
[1, 1255]   ἀμφοῖν, παρά τε τῶν δούλων  καὶ   παρὰ τῶν ἡμέρων ζῴων. Βούλεται
[1, 1255]   τῆς ψυχῆς διὰ τὸ φαύλως  καὶ   παρὰ φύσιν ἔχειν. Ἔστι δ'
[1, 1259]   χρησίμων δέ, οἷον ὑλοτομία τε  καὶ   πᾶσα μεταλλευτική. Αὕτη δὲ πολλὰ
[1, 1252]   πόλιν ὁρῶμεν κοινωνίαν τινὰ οὖσαν  καὶ   πᾶσαν κοινωνίαν ἀγαθοῦ τινος ἕνεκεν
[1, 1252]   κυριωτάτου πάντων πασῶν κυριωτάτη  καὶ   πάσας περιέχουσα τὰς ἄλλας. Αὕτη
[1, 1260]   τοῦ θήλεος καὶ ἀνὴρ παιδός,  καὶ   πᾶσιν ἐνυπάρχει μὲν τὰ μόρια
[1, 1254]   δοῦλος, καὶ πόσις καὶ ἄλοχος,  καὶ   πατὴρ καὶ τέκνα, περὶ τριῶν
[1, 1261]   ἀνδρὸς καὶ γυναικός, καὶ τέκνων  καὶ   πατρός, τῆς τε περὶ ἕκαστον
[1, 1258]   εἶναι· τὸ γὰρ νόμισμα στοιχεῖον  καὶ   πέρας τῆς ἀλλαγῆς ἐστιν. Καὶ
[1, 1260]   δὲ ταὐτόν ἐστι τὸ ζητούμενον  καὶ   περὶ γυναικὸς καὶ παιδός, πότερα
[1, 1255]   οὐδαμοῦ. Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον  καὶ   περὶ εὐγενείας· αὑτοὺς μὲν γὰρ
[1, 1260]   δ' ὑπηρετική, ὁμοίως δ' ἔχει  καὶ   περὶ τὰς ἄλλας. Δῆλον δὲ
[1, 1260]   αὐτοῖς. Ὁμοίως τοίνυν ἀναγκαίως ἔχειν  καὶ   περὶ τὰς ἠθικὰς ἀρετὰς ὑποληπτέον,
[1, 1260]   περὶ τὴν τῶν ἀψύχων κτῆσιν,  καὶ   περὶ τὴν ἀρετὴν τούτων
[1, 1258]   ἐν χρείᾳ ἐσμὲν αὐτῆς, εἴρηται,  καὶ   περὶ τῆς ἀναγκαίας, ὅτι ἑτέρα
[1, 1257]   γεωργικὸν καὶ θηρευτικόν· ὁμοίως δὲ  καὶ   περὶ τοὺς ἄλλους· ὡς ἂν
[1, 1252]   ἐξ ὧν σύγκειται σκοποῦντες ὀψόμεθα  καὶ   περὶ τούτων μᾶλλον, τί τε
[1, 1257]   Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον ἔχει  καὶ   περὶ τῶν ἄλλων κτημάτων. Ἔστι
[1, 1258]   οὔ, ἀλλὰ τοῦ ἰατροῦ, οὕτω  καὶ   περὶ τῶν χρημάτων ἔστι μὲν
[1, 1258]   τοῦ οἰκονόμου καὶ τοῦ ἄρχοντος  καὶ   περὶ ὑγιείας ἰδεῖν, ἔστι δ'
[1, 1259]   καὶ ταύτης ἤδη ψιλῆς τε  καὶ   πεφυτευμένης, καὶ μελιττουργίας, καὶ τῶν
[1, 1259]   Λημνίῳ περὶ γεωργίας καὶ ψιλῆς  καὶ   πεφυτευμένης, ὁμοίως δὲ καὶ ἄλλοις
[1, 1259]   ἄλληλά τε τούτων τίνα λυσιτελέστατα,  καὶ   ποῖα ἐν ποίοις τόποις· ἄλλα
[1, 1254]   τούτων σκεπτέον εἴη τί ἕκαστον  καὶ   ποῖον δεῖ εἶναι. Ταῦτα δ'
[1, 1253]   ἀνέστιος· Ἅμα γὰρ φύσει τοιοῦτος  καὶ   πολέμου ἐπιθυμητής, ἅτε περ ἄζυξ
[1, 1252]   ἐλάχιστα μόρια τοῦ παντός) οὕτω  καὶ   πόλιν ἐξ ὧν σύγκειται σκοποῦντες
[1, 1253]   δὲ τούτων κοινωνία ποιεῖ οἰκίαν  καὶ   πόλιν. Καὶ πρότερον δὲ τῇ
[1, 1259]   οἰκίᾳ, μᾶλλον δέ· διόπερ τινὲς  καὶ   πολιτεύονται τῶν πολιτευομένων ταῦτα μόνον.
[1, 1254]   αὐτὴ οἰκονομία καὶ δεσποτεία  καὶ   πολιτικὴ καὶ βασιλική, καθάπερ εἴπομεν
[1, 1256]   ὅτι οὐ (αὐτόν ἐστι δεσποτεία  καὶ   πολιτική, οὐδὲ πᾶσαι ἀλλήλαις αἱ
[1, 1255]   ζῴῳ θεωρῆσαι καὶ δεσποτικὴν ἀρχὴν  καὶ   πολιτικήν· μὲν γὰρ ψυχὴ
[1, 1252]   μεγάλην οἰκίαν μικρὰν πόλιν·  καὶ   πολιτικὸν δὲ καὶ βασιλικόν, ὅταν
[1, 1258]   ἐξ ἀρχῆς, πότερον τοῦ οἰκονομικοῦ  καὶ   πολιτικοῦ ἐστιν χρηματιστικὴ
[1, 1257]   πλοῦτος ὀργάνων πλῆθός ἐστιν οἰκονομικῶν  καὶ   πολιτικῶν. Ὅτι μὲν τοίνυν ἔστι
[1, 1254]   μέρη οἰκίας δεσπότης καὶ δοῦλος,  καὶ   πόσις καὶ ἄλοχος, καὶ πατὴρ
[1, 1256]   ἁλιείας, ὅσοι λίμνας καὶ ἕλη  καὶ   ποταμοὺς θάλατταν τοιαύτην προσοικοῦσιν,
[1, 1254]   τις φύσει τοιοῦτος οὔ,  καὶ   πότερον βέλτιον καὶ δίκαιόν τινι
[1, 1259]   κτήματα ἔμπειρον εἶναι, ποῖα λυσιτελέστατα  καὶ   ποῦ καὶ πῶς, οἷον ἵππων
[1, 1253]   ἀνοσιώτατον καὶ ἀγριώτατον ἄνευ ἀρετῆς,  καὶ   πρὸς ἀφροδίσια καὶ ἐδωδὴν χείριστον.
[1, 1259]   οὖν οἰκειοτάτης χρηματιστικῆς ταῦτα μόρια  καὶ   πρῶτα· τῆς δὲ μεταβλητικῆς μέγιστον
[1, 1261]   λόγους, ἄλλην ἀρχὴν ποιησάμενοι λέγωμεν,  καὶ   πρῶτον ἐπισκεψώμεθα περὶ τῶν ἀποφηναμένων
[1, 1261]   καλῶς καὶ μὴ καλῶς ἐστι,  καὶ   πῶς δεῖ τὸ μὲν εὖ
[1, 1258]   δι' ἐμπειρίας ἤδη τεχνικώτερον, πόθεν  καὶ   πῶς μεταβαλλόμενον πλεῖστον ποιήσει κέρδος.
[1, 1259]   εἶναι, ποῖα λυσιτελέστατα καὶ ποῦ  καὶ   πῶς, οἷον ἵππων κτῆσις ποία
[1, 1257]   μὲν πρῶτον ἁπλῶς ὁρισθὲν μεγέθει  καὶ   σταθμῷ, τὸ δὲ τελευταῖον καὶ
[1, 1255]   οἱ δὲ δοῦλοι, φανερόν, οἷς  καὶ   συμφέρει τὸ δουλεύειν καὶ δίκαιόν
[1, 1256]   σώματος κεχωρισμένον δὲ μέρος· διὸ  καὶ   συμφέρον ἐστί τι καὶ φιλία
[1, 1255]   φανερόν ἐστιν ὅτι κατὰ φύσιν  καὶ   συμφέρον τὸ ἄρχεσθαι τῷ σώματι
[1, 1260]   δ' ἄρχηται, ζητεῖ διαφορὰν εἶναι  καὶ   σχήμασι καὶ λόγοις καὶ τιμαῖς,
[1, 1256]   τῷ μέρει καὶ τῷ ὅλῳ,  καὶ   σώματι καὶ ψυχῇ, δὲ
[1, 1254]   ζῷον πρῶτον συνέστηκεν ἐκ ψυχῆς  καὶ   σώματος, ὧν τὸ μὲν ἄρχον
[1, 1260]   καὶ παῖς ἔστι καὶ ἀκόλαστος  καὶ   σώφρων, οὔ; Καθόλου δὴ
[1, 1257]   φυτὰ τῶν ζῴων ἕνεκεν εἶναι  καὶ   τὰ ἄλλα ζῷα τῶν ἀνθρώπων
[1, 1253]   τὸ ἀρχαῖον ἐβασιλεύοντο, ὥσπερ δὲ  καὶ   τὰ εἴδη ἑαυτοῖς ἀφομοιοῦσιν οἱ
[1, 1259]   θεωρείτω ὅτῳ ἐπιμελές· ἔτι δὲ  καὶ   τὰ λεγόμενα σποράδην, δι' ὧν
[1, 1254]   οὕτως αἱ κερκίδες ἐκέρκιζον αὐταὶ  καὶ   τὰ πλῆκτρα ἐκιθάριζεν, οὐδὲν ἂν
[1, 1255]   Βούλεται μὲν οὖν φύσις  καὶ   τὰ σώματα διαφέροντα ποιεῖν τὰ
[1, 1257]   ἀνδράσι κεῖται. Κεῖται γὰρ ὥσπερ  καὶ   ταῖς ἄλλαις τέχναις· οὐδὲν γὰρ
[1, 1256]   τῶν τοιούτων μάθησις, οἷον ὀψοποιικὴ  καὶ   τἆλλα τὰ τοιαῦτα γένη τῆς
[1, 1261]   βλέποντας παιδεύειν καὶ τοὺς παῖδας  καὶ   τὰς γυναῖκας, εἴπερ τι διαφέρει
[1, 1261]   καὶ τοὺς παῖδας εἶναι σπουδαίους  καὶ   τὰς γυναῖκας σπουδαίας. Ἀναγκαῖον δὲ
[1, 1253]   ἔχειν αἴσθησιν λυπηροῦ καὶ ἡδέος  καὶ   ταῦτα σημαίνειν ἀλλήλοις) δὲ
[1, 1254]   καὶ δέονται ἀμφότεραι ὀργάνων, ἀνάγκη  καὶ   ταῦτα τὴν αὐτὴν ἔχειν διαφοράν.
[1, 1259]   εὐθηνεῖ χώραις) εἶτα περὶ γεωργίας,  καὶ   ταύτης ἤδη ψιλῆς τε καὶ
[1, 1258]   μὲν καπηλικῆς τῆς δ' οἰκονομικῆς,  καὶ   ταύτης μὲν ἀναγκαίας καὶ ἐπαινουμένης,
[1, 1259]   δὲ μεταβλητικῆς μέγιστον μὲν ἐμπορία  (καὶ   ταύτης μέρη τρία, ναυκληρία φορτηγία
[1, 1258]   γὰρ τὸ τέλος πάσαις) οὕτω  καὶ   ταύτης τῆς χρηματιστικῆς οὐκ ἔστι
[1, 1254]   πόσις καὶ ἄλοχος, καὶ πατὴρ  καὶ   τέκνα, περὶ τριῶν ἂν τούτων
[1, 1261]   περὶ δ' ἀνδρὸς καὶ γυναικός,  καὶ   τέκνων καὶ πατρός, τῆς τε
[1, 1259]   γαμική ήκαὶ γὰρ γυναικὸς ἄρχει  καὶ   τέκνων, ὡς ἐλευθέρων μὲν ἀμφοῖν,
[1, 1260]   παρὰ φύσιν, καὶ τὸ πρεσβύτερον  καὶ   τέλειον τοῦ νεωτέρου καὶ ἀτελοῦς.
[1, 1257]   τὴν πρώτην γένεσιν εὐθύς, οὕτω  καὶ   τελειωθεῖσιν. Καὶ γὰρ κατὰ τὴν
[1, 1253]   μεγίστων ἀγαθῶν αἴτιος. Ὥσπερ γὰρ  καὶ   τελεωθὲν βέλτιστον τῶν ζῴων
[1, 1253]   τέλος βέλτιστον· ~(Ἡ δ' αὐτάρκεια  καὶ   τέλος καὶ βέλτιστον. Ἐκ τούτων
[1, 1257]   αὐτῶν, ἀλλὰ δι' ἐμπειρίας τινὸς  καὶ   τέχνης γίνεται μᾶλλον. Λάβωμεν δὲ
[1, 1253]   πάντα δὲ τῷ ἔργῳ ὥρισται  καὶ   τῇ δυνάμει, ὥστε μηκέτι τοιαῦτα
[1, 1256]   εἶναι, ὥστε πρὸς τὰς ῥᾳστώνας  καὶ   τὴν αἵρεσιν τὴν τούτων
[1, 1257]   καὶ κτήσεως· ~(Ἣν ὡς μίαν  καὶ   τὴν αὐτὴν τῇ λεχθείσῃ πολλοὶ
[1, 1255]   εἴς τε τὴν πολεμικὴν χρείαν  καὶ   τὴν εἰρηνικήν) συμβαίνει δὲ πολλάκις
[1, 1258]   περὶ τοῦτ' εἶναι τὴν χρηματιστικὴν  καὶ   τὴν καπηλικήν. Ὁτὲ δὲ πάλιν
[1, 1258]   ζητοῦσιν ἕτερόν τι τὸν πλοῦτον  καὶ   τὴν χρηματιστικήν, ὀρθῶς ζητοῦντες. Ἔστι
[1, 1259]   καὶ τῆς πρώτης (ἔχει γὰρ  καὶ   τῆς κατὰ φύσιν τι μέρος
[1, 1254]   αὐτῆς, ἀπὸ δὲ τῆς ἐσθῆτος  καὶ   τῆς κλίνης χρῆσις μόνον.
[1, 1258]   δ' οὔσης αὐτῆς, ὥσπερ εἴπομεν,  καὶ   τῆς μὲν καπηλικῆς τῆς δ'
[1, 1259]   τῆς κατὰ φύσιν τι μέρος  καὶ   τῆς μεταβλητικῆς) ὅσα ἀπὸ γῆς
[1, 1261]   τε περὶ ἕκαστον αὐτῶν ἀρετῆς  καὶ   τῆς πρὸς σφᾶς αὐτοὺς ὁμιλίας,
[1, 1259]   δὲ εἶδος χρηματιστικῆς μεταξὺ ταύτης  καὶ   τῆς πρώτης (ἔχει γὰρ καὶ
[1, 1260]   εἶναι καὶ σχήμασι καὶ λόγοις  καὶ   τιμαῖς, ὥσπερ καὶ Ἄμασις εἶπε
[1, 1254]   οὖν φύσις τοῦ δούλου  καὶ   τίς δύναμις, ἐκ τούτων
[1, 1258]   τῆς τε μὴ ἀναγκαίας χρηματιστικῆς,  καὶ   τίς, καὶ δι' αἰτίαν τίνα
[1, 1253]   βλαβερόν, ὥστε καὶ τὸ δίκαιον  καὶ   τὸ ἄδικον· τοῦτο γὰρ πρὸς
[1, 1258]   ἀλλ' ἔχουσα ὅρον. Δῆλον δὲ  καὶ   τὸ ἀπορούμενον ἐξ ἀρχῆς, πότερον
[1, 1260]   τὸ ἐλεύθερον τοῦ δούλου ἄρχει  καὶ   τὸ ἄρρεν τοῦ θήλεος καὶ
[1, 1260]   ταῖς πλείσταις μεταβάλλει τὸ ἄρχον  καὶ   τὸ ἀρχόμενον (ἐξ ἴσου γὰρ
[1, 1254]   ἐν ἅπασιν ἐμφαίνεται τὸ ἄρχον  καὶ   τὸ ἀρχόμενον, καὶ τοῦτο ἐκ
[1, 1253]   τῷ δηλοῦν ἐστι τὸ συμφέρον  καὶ   τὸ βλαβερόν, ὥστε καὶ τὸ
[1, 1253]   συμφέρον καὶ τὸ βλαβερόν, ὥστε  καὶ   τὸ δίκαιον καὶ τὸ ἄδικον·
[1, 1253]   μὲν οὖν διώρισται τὸ θῆλυ  καὶ   τὸ δοῦλον (οὐθὲν γὰρ
[1, 1253]   δὲ τοῖς βαρβάροις τὸ θῆλυ  καὶ   τὸ δοῦλον τὴν αὐτὴν ἔχει
[1, 1258]   διατριβὴ περὶ τὸν χρηματισμόν ἐστι,  καὶ   τὸ ἕτερον εἶδος τῆς χρηματιστικῆς
[1, 1259]   τοῖς τιμῶσι τὴν χρηματιστικήν, οἷον  καὶ   τὸ Θάλεω τοῦ Μιλησίου· τοῦτο
[1, 1254]   καὶ ἁπλῶς ἄλλου· ὁμοίως δὲ  καὶ   τὸ κτῆμα. Διὸ μὲν
[1, 1254]   εἴδει ταῖς τέχναις ἐστίνν· οὕτω  καὶ   τὸ κτῆμα ὄργανον πρὸς ζωήν
[1, 1255]   μὲν κρεῖττον τὸ δὲ χεῖρον,  καὶ   τὸ μὲν ἄρχον τὸ δ'
[1, 1254]   Τὸ δὲ κτῆμα λέγεται ὥσπερ  καὶ   τὸ μόριον. Τό γὰρ μόριον
[1, 1260]   μή που συνέστηκε παρὰ φύσιν,  καὶ   τὸ πρεσβύτερον καὶ τέλειον τοῦ
[1, 1253]   τε καὶ παίδων παῖδας. Διὸ  καὶ   τὸ πρῶτον ἐβασιλεύοντο αἱ πόλεις,
[1, 1253]   οἰκίας. Ἔτι τὸ οὗ ἕνεκα  καὶ   τὸ τέλος βέλτιστον· ~(Ἡ δ'
[1, 1255]   τό τε τῆς ψυχῆς κάλλος  καὶ   τὸ τοῦ σώματος. ~(Ὅτι μὲν
[1, 1259]   Πολλαῖς γὰρ πόλεσι δεῖ χρηματισμοῦ  καὶ   τοιούτων πόρων, ὥσπερ οἰκίᾳ, μᾶλλον
[1, 1255]   βλαβερὸν πᾶσιν. Πάλιν ἐν ἀνθρώπῳ  καὶ   τοῖς ἄλλοις ζῴοις ὡσαύτως· τὰ
[1, 1253]   καὶ ἡδέος ἐστὶ σημεῖον, διὸ  καὶ   τοῖς ἄλλοις ὑπάρχει ζῴοις (μέχρι
[1, 1255]   ἄρχεσθαι ταύτην τὴν ἀρχήν, εἴπερ  καὶ   τοῖς εἰρημένοις. Ἔστι γὰρ φύσει
[1, 1257]   κτητικὴ κατὰ φύσιν τοῖς οἰκονόμοις  καὶ   τοῖς πολιτικοῖς, καὶ δι' ἣν
[1, 1259]   μονοπωλίαν. Χρήσιμον δὲ γνωρίζειν ταῦτα  καὶ   τοῖς πολιτικοῖς. Πολλαῖς γὰρ πόλεσι
[1, 1255]   μὴ δικαίαν εἶναι τῶν πολέμων,  καὶ   τὸν ἀνάξιον δουλεύειν οὐδαμῶς ἂν
[1, 1254]   μὴ ἐν τοῖς διεφθαρμένοις· διὸ  καὶ   τὸν βέλτιστα διακείμενον καὶ κατὰ
[1, 1260]   ἐστιν, ἀλλὰ πρὸς τὸ τέλος  καὶ   τὸν ἡγούμενον· ὁμοίως δὲ καὶ
[1, 1258]   οὗ εὐπορῶν λιμῷ ἀπολεῖται, καθάπερ  καὶ   τὸν Μίδαν ἐκεῖνον μυθολογοῦσι διὰ
[1, 1260]   ὅτι καὶ ἀρετῆς δεῖται μικρᾶς,  καὶ   τοσαύτης ὅπως μήτε δι' ἀκολασίαν
[1, 1260]   κοινωνὸς ζωῆς, δὲ πορρώτερον,  καὶ   τοσοῦτον ἐπιβάλλει ἀρετῆς ὅσον περ
[1, 1260]   ἀρετήν, οἷον τοῦ λόγον ἔχοντος  καὶ   τοῦ ἀλόγου. Δῆλον τοίνυν ὅτι
[1, 1258]   ἔστι μὲν ὡς τοῦ οἰκονόμου  καὶ   τοῦ ἄρχοντος καὶ περὶ ὑγιείας
[1, 1258]   ποιητικῶν ἀπείρων ἐπιθυμοῦσιν. Ὅσοι δὲ  καὶ   τοῦ εὖ ζῆν ἐπιβάλλονται τὸ
[1, 1252]   ἀγαθοῦ τινος στοχάζονται, μάλιστα δὲ  καὶ   τοῦ κυριωτάτου πάντων πασῶν
[1, 1255]   παθητικῷ μορίῳ ὑπὸ τοῦ νοῦ  καὶ   τοῦ μορίου τοῦ λόγον ἔχοντος,
[1, 1255]   τὴν εἰρηνικήν) συμβαίνει δὲ πολλάκις  καὶ   τοὐναντίον, τοὺς μὲν τὰ σώματα
[1, 1259]   τόκος αὐτὸ ποιεῖ πλέον (ὅθεν  καὶ   τοὔνομα τοῦτ' εἴληφεν· ὅμοια γὰρ
[1, 1253]   ἑαυτοῖς ἀφομοιοῦσιν οἱ ἄνθρωποι, οὕτω  καὶ   τοὺς βίους τῶν θεῶν.
[1, 1255]   καὶ ἐλεύθερον, καὶ τοὺς εὐγενεῖς  καὶ   τοὺς δυσγενεῖς. ~(Ἀξιοῦσι γάρ, ὥσπερ
[1, 1255]   διορίζουσι τὸ δοῦλον καὶ ἐλεύθερον,  καὶ   τοὺς εὐγενεῖς καὶ τοὺς δυσγενεῖς.
[1, 1261]   τὸ τὴν πόλιν εἶναι σπουδαίαν  καὶ   τοὺς παῖδας εἶναι σπουδαίους καὶ
[1, 1261]   πρὸς τὴν πολιτείαν βλέποντας παιδεύειν  καὶ   τοὺς παῖδας καὶ τὰς γυναῖκας,
[1, 1260]   νῦν εἰρημένον εἰ ἀληθές, ἆρα  καὶ   τοὺς τεχνίτας δεήσει ἔχειν ἀρετήν·
[1, 1258]   τὰς σωματικὰς ζητοῦσιν, ὥστ' ἐπεὶ  καὶ   τοῦτ' ἐν τῇ κτήσει φαίνεται
[1, 1255]   ἔργον τοῦ σώματος χρῆσις,  καὶ   τοῦτ' ἐστ' ἀπ' αὐτῶν βέλτιστον)
[1, 1254]   τὸ ἄρχον καὶ τὸ ἀρχόμενον,  καὶ   τοῦτο ἐκ τῆς ἁπάσης φύσεως
[1, 1252]   καὶ ἄρρεν τῆς γενέσεως ἕνεκεν  (καὶ   τοῦτο οὐκ ἐκ προαιρέσεως, ἀλλ'
[1, 1259]   ἀσυμφόρους· τὸ μέντοι ὅραμα Θάλεω  καὶ   τοῦτο ταὐτόν ἐστιν· ἀμφότεροι γὰρ
[1, 1260]   περὶ γυναικὸς καὶ παιδός, πότερα  καὶ   τούτων εἰσὶν ἀρεταί, καὶ δεῖ
[1, 1254]   γυναικὸς καὶ ἀνδρὸς σύζευξις)  καὶ   τρίτον τεκνοποιητική (καὶ γὰρ αὕτη
[1, 1258]   τῆς φύσεως χρῆται αὐτοῖς, οὕτω  καὶ   τροφὴν τὴν φύσιν δεῖ παραδοῦναι
[1, 1254]   ταῦτα σκεπτέον. Οὐ χαλεπὸν δὲ  καὶ   τῷ λόγῳ θεωρῆσαι καὶ ἐκ
[1, 1254]   μέλλει ἀποτελεσθήσεσθαι τὸ ἔργον, οὕτω  καὶ   τῷ οἰκονομικῷ. Τῶν δ' ὀργάνων
[1, 1256]   γὰρ αὐτὸ συμφέρει τῷ μέρει  καὶ   τῷ ὅλῳ, καὶ σώματι καὶ
[1, 1255]   τῷ σώματι ὑπὸ τῆς ψυχῆς,  καὶ   τῷ παθητικῷ μορίῳ ὑπὸ τοῦ
[1, 1259]   τεχνῶν, δὲ τῶν ἀτέχνων  καὶ   τῷ σώματι μόνῳ χρησίμων) τρίτον
[1, 1253]   κακοῦ καὶ δικαίου καὶ ἀδίκου  καὶ   τῶν ἄλλων αἴσθησιν ἔχειν·
[1, 1259]   τε καὶ πεφυτευμένης, καὶ μελιττουργίας,  καὶ   τῶν ἄλλων ζῴων τῶν πλωτῶν
[1, 1257]   πρὸς σῖτον διδόντες καὶ λαμβάνοντες,  καὶ   τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων ἕκαστον.
[1, 1260]   σωφροσύνη καὶ ἀνδρεία καὶ δικαιοσύνη  καὶ   τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων ἕξεων,
[1, 1256]   βίοι πολλοὶ καὶ τῶν ζῴων  καὶ   τῶν ἀνθρώπων εἰσίν· οὐ γὰρ
[1, 1257]   χρῆσθαι πρός τε τὰ θηρία  καὶ   τῶν ἀνθρώπων ὅσοι πεφυκότες ἄρχεσθαι
[1, 1256]   πρὸς ἄλληλα διεστᾶσιν. Ὁμοίως δὲ  καὶ   τῶν ἀνθρώπων. Πολὺ γὰρ διαφέρουσιν
[1, 1259]   τῆς μεταβλητικῆς) ὅσα ἀπὸ γῆς  καὶ   τῶν ἀπὸ γῆς γιγνομένων, ἀκάρπων
[1, 1257]   μεταδόσεις, καθάπερ ἔτι πολλὰ ποιεῖ  καὶ   τῶν βαρβαρικῶν ἐθνῶν, κατὰ τὴν
[1, 1255]   διαφέροντα ποιεῖν τὰ τῶν ἐλευθέρων  καὶ   τῶν δούλων, τὰ μὲν ἰσχυρὰ
[1, 1260]   τῆς κτήσεως, ὃν καλοῦμεν πλοῦτον,  καὶ   τῶν ἐλευθέρων μᾶλλον δούλων.
[1, 1258]   χρηματιστικὴ πᾶσιν ἀπὸ τῶν καρπῶν  καὶ   τῶν ζῴων. Διπλῆς δ' οὔσης
[1, 1256]   τροφῆς, διὸ καὶ βίοι πολλοὶ  καὶ   τῶν ζῴων καὶ τῶν ἀνθρώπων
[1, 1256]   ἀνθρώπων ἀπὸ τῆς γῆς ζῇ  καὶ   τῶν ἡμέρων καρπῶν. Οἱ μὲν
[1, 1256]   ἑτέροις, καὶ αὐτῶν τῶν ζῳοφάγων  καὶ   τῶν καρποφάγων οἱ βίοι πρὸς
[1, 1259]   βοῶν προβάτων, ὁμοίως δὲ  καὶ   τῶν λοιπῶν ζῴων (δεῖ γὰρ
[1, 1258]   οὖν ἐκείνης τῆς ἐπιθυμίας οὔσης,  καὶ   τῶν ποιητικῶν ἀπείρων ἐπιθυμοῦσιν. Ὅσοι
[1, 1259]   δύνηται μονοπωλίαν αὑτῷ κατασκευάζειν. Διὸ  καὶ   τῶν πόλεων ἔνιαι τοῦτον ποιοῦνται
[1, 1255]   οὕτως δοκεῖ τοῖς δ' ἐκείνως,  καὶ   τῶν σοφῶν. Αἴτιον δὲ ταύτης
[1, 1254]   οὐ μόνον τῶν ἀναγκαίων ἀλλὰ  καὶ   τῶν συμφερόντων ἐστί, καὶ εὐθὺς
[1, 1260]   ταύτης δ' εἶναι διαφοράς, ὥσπερ  καὶ   τῶν φύσει ἀρχομένωνν. Καὶ τοῦτο
[1, 1261]   οἱ λόγου τοὺς δούλους ἀποστεροῦντες  καὶ   φάσκοντες ἐπιτάξει χρῆσθαι μόνον· νουθετητέον
[1, 1256]   διὸ καὶ συμφέρον ἐστί τι  καὶ   φιλία δούλῳ καὶ δεσπότῃ πρὸς
[1, 1252]   τῷ σώματι ταῦτα πονεῖν ἀρχόμενον  καὶ   φύσει δοῦλον· διὸ δεσπότῃ καὶ
[1, 1253]   Ὅτι μὲν οὖν πόλις  καὶ   φύσει πρότερον ἕκαστος, δῆλον·
[1, 1252]   καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις ζῴοις  καὶ   φυτοῖς φυσικὸν τὸ ἐφίεσθαι, οἷον
[1, 1257]   καὶ σταθμῷ, τὸ δὲ τελευταῖον  καὶ   χαρακτῆρα ἐπιβαλλόντων, ἵνα ἀπολύσῃ τῆς
[1, 1259]   ἐλαιουργίων τῶν τ' ἐν Μιλήτῳ  καὶ   Χίῳ πάντων, ὀλίγου μισθωσάμενον ἅτ'
[1, 1256]   ~(Ὅλως δὲ περὶ πάσης κτήσεως  καὶ   χρηματιστικῆς θεωρήσωμεν κατὰ τὸν ὑφηγημένον
[1, 1258]   πλῆθος, ποιητικὴ γὰρ εἶναι πλούτου  καὶ   χρημάτων. Καὶ γὰρ τὸν πλοῦτον
[1, 1258]   τέλος δὲ τοιοῦτος πλοῦτος  καὶ   χρημάτων κτῆσις. Τῆς δ' οἰκονομικῆς
[1, 1257]   θησαυρισμὸς χρημάτων πρὸς ζωὴν ἀναγκαίων,  καὶ   χρησίμων εἰς κοινωνίαν πόλεως
[1, 1253]   ζῴων ἄνθρωπός ἐστιν, οὕτω  καὶ   χωρισθεὶς νόμου καὶ δίκης χείριστον
[1, 1254]   ὤν, κτῆμα δὲ ὄργανον πρακτικὸν  καὶ   χωριστόν. Πότερον δ' ἔστι τις
[1, 1259]   Ἀπολλοδώρῳ τῷ Λημνίῳ περὶ γεωργίας  καὶ   ψιλῆς καὶ πεφυτευμένης, ὁμοίως δὲ
[1, 1256]   καὶ τῷ ὅλῳ, καὶ σώματι  καὶ   ψυχῇ, δὲ δοῦλος μέρος
[1, 1254]   δοῦλος κτῆμά τι ἔμψυχον,  καὶ   ὥσπερ ὄργανον πρὸ ὀργάνων πᾶς
[1, 1254]   προαισθανόμενον ἀποτελεῖν τὸ αὑτοῦ ἔργον,  καὶ   ὥσπερ τὰ Δαιδάλου φασὶν




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 9/03/2006