HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

PAUSANIAS, Le Tour de la Grèce, livre VI

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ε  =  840 formes différentes pour 2769 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chap.
[6, 1]   λποις εστεφανωμέ νου· καὶ τουδε  έ   νεκα ες τὸ ν αγωνα
[6, 1]   θλω· ουτος μὲ ν δὴ  έ   οικεν ευχό μενος τω θεω.
[6, 5]   ἐν τοῖς ἀγῶσιν ἀναγορευθήσεσθαι. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Ε'   Πολυδάμνατος Σκοτοθσσαίου μεγίστου τῶν ἐφ'
[6, 1]   δὲ καὶ επὶ ά λλοις  έ   ργοις, ό μως ου τετυχή
[6, 2]   να Τιμοσθέ νης τε Ἠλειος  έ   στηκε σταδί ου νί κην
[6, 2]   χα πλησί ον μά ντις  έ   στηκεν Ἠλειος Θρασύ βουλος Αινέ
[6, 2]   μὲ ν εικό να ενταυθα  έ   στησε. Τὰ δε Ἠλεί ων
[6, 2]   καὶ υσὶ ν επεξευρό ντες  έ   στι μαντεύ εσθαι. Κυσὶ δὲ
[6, 2]   ς δύ ο γεγονὼ ς  έ   τη καὶ δέ κα ενί
[6, 1]   Ὀλυμπικαις νί καις, πρό τερον  έ   τι εδή λωσα εν τοις
[6, 1]   του Ἀναξά νδρου πρό τερον  έ   τι στεφανωθηναι τὸ ν πατέ
[6, 2]   ων δὲ τὸ ν δημον  έ   χει νενικηκό τα. (Του δὲ
[6, 1]   εικὼ ν επὶ τη χειρὶ  έ   χει οι τη δεξια ταινί
[6, 1]   ό ψιν ονεί ρατος ως  έ   χοιτο του παιδὸ ς εν
[6, 2]   λας παρὰ των επιχωρί ων  έ   χον τιμά ς. (Ἐν δὲ
[6, 1]   ες τὴ ν Κυνί σκαν  έ   χοντα. (Εισὶ δὲ Λακεδαιμό νιοι
[6, 1]   ας τοὺ ς Λακεδαιμονί ων  έ   χουσι. Πεποί ηται δὲ εν
[6, 2]   νομί ζουσιν ουδὲ ν χρασθαι.  Ἔ́   οικεν ουν ιδί αν τινὰ
[6, 2]   επὶ ί ππω καθή μενον.  Ἔ́   στι γὰ ρ δὴ καὶ
[6, 1]   καὶ αυτὸ ς μνησθή σομαι.  (Ἔ́   στιν εν δεξια του ναου
[6, 1]   ἀθλητῶν νικητῶν, καί ἰδιωτῶν ἑτέρων.  (Ἕ́   πεται δέ μοι τω λό
[6, 11]   μὲν σφᾶς τὸν παῖδα οὐκ  ἐᾷ,   ἐκεῖνον δὲ ἐκέλευσεν ἐκ τῆς
[6, 15]   καὶ ὅσοι παρ' ἀμφοτέρων πολεμούντων  ἑαλώκεσαν,   ἄφεσιν καὶ τούτοις γενέσθαι. Καὶ
[6, 3]   Ὡς δὲ ἐν Αἰγὸς ποταμοῖς  ἑάλωσαν   αἱ ναῦς αἱ Ἀττικαί, Σάμιοι
[6, 5]   Πολυδάμνατος Σκοτοθσσαίου μεγίστου τῶν ἐφ'  ἑαυτοῦ   ἀνδρὸς ἄγαλμα. Σκοτουσσαίους γενομένη
[6, 3]   Ἀνδριὰς Κράτινου καλλίστου τῶν ἐφ'  ἑαυτοῦ.   Ἕτεροι ἀνδριάντες. Καυλωνίας οἰκισμὸς ἐν
[6, 3]   τότε ἐγένετο κάλλιστος τῶν ἐφ'  ἑαυτοῦ,   καὶ σὺν τέχνῃ μάλιστα ἐπάλαισε.
[6, 5]   ἐκείνου τὴν ἀρχήν, οὗτος ὡς  ἐβασίλευσεν   Δαρεῖος (ἐπυνθάνετο γὰρ τοῦ
[6, 23]   αὐτῷ τῆς ἐς Ἠλείους Ὀλυμπιὰς  ἑβδόμη   πρὸς ταῖς δέκα τε καὶ
[6, 9]   τῆς νίκης τρίτη πρὸς τὰς  ἑβδομήκοντα   ὀλυμπιάδας. (Γέλων δὲ Σικελίας
[6, 14]   ἀνάκειται) ὀγδόῃ μὲν πρὸς ταῖς  ἑβδομήκοντα   Ὀλυμπιάδι κομιδῇ τε ἔδοξεν εἶναι
[6, 6]   Ὀλυμπίᾳ νίκην τετάρτῃ πρὸς ταῖς  ἑβδομήκοντα   ὀλυμπιάδι, οὐ κατὰ τὰ αὐτὰ
[6, 6]   Ἕκτῃ δὲ ὀλυμπιάδι ἐπὶ ταῖς  ἑβδομήκοντα,   τὸ μὲν τῷ θεῷ τοῦ
[6, 3]   Ἑλλήνων; πέμπτῃ γὰρ ἐπὶ τῇ  ἑβδομηκοστῇ   Ὀλυμπιάδι τὸ πταῖσμα ἐγένετο ἐν
[6, 9]   δὲ ἔτει τῆς δευτέρας καὶ  ἑβδομηκοστῆς   ὀλυμπιάδος, ἣν Τισικράτης ἐνίκα Κροτωνιάτης
[6, 14]   ἐν παισίν. Ἀφίκετο δὲ καὶ  ἕβδομον   παλαίσων ἐς Ὀλυμπίαν· ἀλλὰ γὰρ
[6, 3]   τοῦ Σικυωνίου καταριθμουμένῳ τοὺς διδαχθέντας,  ἕβδομος   ἀπὸ τούτου μαθητής. Δίκων δὲ
[6, 11]   καὶ τὸ ἔργον ἀνὰ πᾶσαν  ἐβεβόητο   τὴν Ἑλλάδα. (Ὅσα μὲν δὴ
[6, 20]   ἥρως μὲν ἦν οὐδεὶς, ὅστις  ἔβλαπτε   τοὺς ἵππους, πέτρας δὲ ὑπὲρ
[6, 23]   ἀγυιὰν ταύτην καὶ ἐπακούσαντες ὁπόσα  ἐβούλοντο,   ἐπανίασιν αὖθις ἐς τοὺς Αἰτωλούς·
[6, 24]   τάφοις αὐτῶν. Ἐν γὰρ τῇ  Ἑβραίων   χώρᾳ Σιληνοῦ μνῆμα, καὶ ἄλλου
[6, 24]   ἔνθα οἱ Ἑλλανοδίκαι διημερεύουσιν, ἔστιν  ἐγγὺς   ἄλλη στοά, τὸ μεταξὺ αὐτῶν
[6, 9]   Ἀριστέως Χείμων. Ἑστήκασι μὲν δὴ  ἐγγὺς   ἀλλήλων· ἐποίησε δὲ τὸν μὲν
[6, 21]   Ἱπποδαμείας τάφος. Οἰνόμαον μὲν οὖν  ἐγγὺς   ἀλλήλων κρύπτειν γῇ φασιν οὐκ
[6, 3]   καταστροφή. Ἀνδριὰς Λυσάνδρου. (Δαμίσκου δὲ  ἐγγύτατα   ἕστηκεν ἀνὴρ ὅστις δή· τὸ
[6, 16]   ἀπέδωκεν Ἀργείοις. (Τοῦ δὲ Ἀριστείδου  ἐγγύτατα   Μενάλκης ἕστηκεν Ἠλεῖος, ἀναγορευθεὶς Ὀλυμπίασιν
[6, 2]   α επιστρατεί α Λακεδαιμονί ων  εγέ   νετο επι Ἠλεί ους, καὶ
[6, 1]   του δὲ καὶ νό μος  εγέ   νετο Ηλεί οις, μηδὲ ί
[6, 2]   καὶ πενταθλή σαντι ύ στερον  εγέ   νοντο εν Νεμέ α τε
[6, 17]   τοῦ Ἀμφιαράου τοῦ Ὀϊ κλέους:  ἐγεγόνει   δὲ τῷ Ἀλκμαίωνι Κλυτίος
[6, 7]   ἦν, καὶ ἀπὸ τῆς Ἀριστομένους  ἐγεγόνει   θυγατρός. (Δωριεῖ δὲ τῷ Διαγόρου
[6, 22]   Λετρῖνοι, καὶ Λετρεὺς Πέλοπος  ἐγεγόνει   σφίσιν οἰκιστής. Ἐπ' ἐμοῦ δὲ
[6, 18]   δέ οἱ διαφορὰ ἐς Θεόπομπον  ἐγεγόνει   τὸν Δαμασιστράτου, γράφει βιβλίον ἐς
[6, 9]   Πτόλιχος ἐποίησεν Αἰγινήτης. Διδάσκαλοι δὲ  ἐγεγόνεσαν   Πτολίχῳ μὲν Συννοῶν πατήρ,
[6, 5]   ἐστιν ἔργον, μέγιστος δὲ ἁπάντων  ἐγένετο   ἀνθρώπων, πλὴν τῶν ἡρώων καλουμένων,
[6, 5]   συμφορὰ Φρασικλείδου μὲν Ἀθήνῃσιν  ἐγένετο   ἄρχοντος, δευτέρᾳ δὲ Ὀλυμπιάδι ἐπὶ
[6, 3]   Ἰταλίαν ὑπὸ Ἀχαιῶν, οἰκιστὴς δὲ  ἐγένετο   αὐτῆς Τύφων Αἰγιεύς. Πύρρου δὲ
[6, 8]   τοῦ ἔργου καὶ Τιμασίθεος  (ἐγένετο   γὰρ τῶν ἐγκαταληφθέντων ἐν τῇ
[6, 6]   εἰκὼν Ἠλείου, πάλης ἀνελομένου στέφανον·  ἐγένετο   δὲ αὐτῷ καὶ Νεμείων ἔν
[6, 13]   οἱ τὴν ἵππον ταύτην ἐφιᾶσιν.  (Ἐγένετο   δὲ καὶ τοῦ Φειδώλα τοῖς
[6, 16]   (Λακεδαιμονίῳ δὲ Δεινοσθένει σταδίου τε  ἐγένετο   ἐν ἀνδράσιν Ὀλυμπικὴ νίκη· καὶ
[6, 8]   αὑτόν. Ὁπόσα δὲ ἤδη τοιαῦτα  ἐγένετο   ἐν ἀνθρώποις, καὶ ὕστερόν
[6, 4]   νῖκαι πάλης ἀνδρῶν, μία δὲ  ἐγένετο   ἐν Δελφοῖς, τέσσαρες δὲ ἐν
[6, 3]   τῇ ἑβδομηκοστῇ Ὀλυμπιάδι τὸ πταῖσμα  ἐγένετο   ἐν Πλαταιαῖς Μαρδονίῳ καὶ Μήδοις.
[6, 5]   τοῦ ὄρους. Τούτῳ μὲν ἐνταῦθα  ἐγένετο   τελευτή. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ στιγμα. Ἕτεροι
[6, 3]   ἐξ Αἰγείρας τῆς Ἀχαιῶν τότε  ἐγένετο   κάλλιστος τῶν ἐφ' ἑαυτοῦ, καὶ
[6, 14]   ἐς Ὀλυμπίαν· ἀλλὰ γὰρ οὐκ  ἐγένετο   οἷός τε καταπαλαῖσαι Τιμασίθεον πολίτην
[6, 14]   ἐν παισίν· αἰτία δέ οἱ  ἐγένετο   τῆς διαμαρτίας τὸ ἄγαν νέον.
[6, 9]   καὶ ἀφῃρημένος τὴν νίκην, ἔκφρων  ἐγένετο   ὑπὸ τῆς λύπης· καὶ ἀνέστρεψε
[6, 3]   τε τῶν ἐν Ἰταλίᾳ πόλεων  ἐγένοντο   αἱ μὲν ὑπὸ Ῥωμαίων, αἱ
[6, 15]   μεγάλων πόνων καὶ ἰσχυρᾶς ταλαιπωρίας  ἐγένοντο   αἱ νῖκαι. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤΙΓΜΑ' Ἀνδριάντες
[6, 10]   Θεοπόμπῳ δὲ τῷ δευτέρῳ πάλης  ἐγένοντο   αἱ νῖκαι. (Τὴν δὲ εἰκόνα
[6, 7]   γένος δόξης ἐς τοσοῦτο ἀφίκοντο.  (Ἐγένοντο   δὲ καὶ Ἀλκαινέτῳ τῷ Θεάντου
[6, 14]   Δαμέας ἐκ Κρότωνος καὶ οὗτος.  Ἐγένοντο   δὲ τῷ Μίλωνι ἓξ μὲν
[6, 14]   δὲ Ἠλείῳ νῖκαί τε δύο  ἐγένοντο   πεντάθλου, καὶ ἴσαι ταῖς νίκαις
[6, 16]   Λακεδαιμονίῳ, τῷ μὲν ἐν παισὶν  ἐγένοντο   πυγμῆς νῖκαι, Σελεάδᾳ δὲ ἀνδρῶν
[6, 14]   Μίλων ὑπὸ τοῦ ξύλου λύκοις  ἐγίνετο   εὕρημα. Μάλιστα δέ πως τὸ
[6, 23]   Ἡρακλεῖ τῷ Ἀμφιτρύωνος ἐς ἄσκησιν  ἐγίνετο,   ὅσαι τῶν ἀκανθῶν ἐφύοντο ἐνταῦθα,
[6, 8]   τε ἔτι τεῖναι τὸ τόξον  ἐγίνετο,   πῦρ ἀνακαύσας ἀφίησι ζῶντα ἐς
[6, 8]   Τιμασίθεος (ἐγένετο γὰρ τῶν  ἐγκαταληφθέντων   ἐν τῇ ἀκροπόλει) θάνατον ζημίαν
[6, 14]   Κροτωνιάτιδι αὐαινομένῳ ξύλῳ· σφῆνες δὲ  ἐγκείμενοι   διίστασαν τὸ ξύλον· δὲ
[6, 7]   τῷ Θρασύλλῳ στρατηγήσαντας, προπετείας ἐστὶν  ἔγκλημα.   Διαγόρας μὲν δὴ καὶ τὸ
[6, 13]   τοὺς Ἑλλανοδίκας ἀφικομένη καὶ νικῶσα  ἔγνω,   καὶ παύεται τοῦ δρόμου. Ἠλεῖοι
[6, 3]   Ἑλλανοδικῶν, οἳ νικᾶν τὸν Εὐπόλεμον  ἔγνωσαν.   (Οἰβώτα δὲ τὸν μὲν ἀνδριάντα
[6, 8]   Νεμείων νίκη. Γενόμενος δὲ Ἑλλανοδίκης,  ἔγραψε   καὶ οὗτος τὰ ὀνόματα ἐν
[6, 17]   καθ' αὑτὸν γυναικὶ Συρακουσίᾳ χρημάτων  ἔγραψεν   ἀμφισβήτησιν· (ἀλλά γε ἐκείνου τε
[6, 8]   τοῦτο δὲ αὐτῷ θάνατον τὸ  ἐγχείρημα   ἤνεγκεν. Ἰσαγόρᾳ γὰρ τῷ Ἀθηναίῳ
[6, 22]   διαγινώσκοντα, ἀπελθεῖν ἐπὶ ἀπράκτῳ τῷ  ἐγχειρήματι.   (Λετριναῖοι μὲν δὴ Ἀλφειαίαν ἐκάλουν
[6, 9]   παρίστατο καὶ τοῖς πρότερον  ἐγὼ   τὰ ἐς αὐτὸ εἰρηκόσιν, οἳ
[6, 20]   σύνοπτος· δελφὶς δὲ ἐς  ἔδαφος   πίπτει. (Πρῶται μὲν δὴ ἑκατέρωθεν
[6, 18]   Λαμψακηνῶν, καταβαλεῖν δὲ καὶ ἐς  ἔδαφος   τὴν πόλιν πᾶσαν, τὰ δὲ
[6, 23]   μὲν Μαλκὼ, τῆς μαλακότητος τοῦ  ἐδάφους   ἕνεκα, τοῖς δὲ ἐφήβοις ἀνεῖται
[6, 1]   καις, πρό τερον έ τι  εδή   λωσα εν τοις λό γοις,
[6, 15]   ἀνέθεσαν οἱ τοῦ Ἱέρωνος παῖδες.  Ἐδήλωσα   δὲ ὀλίγῳ τι πρότερον, ὡς
[6, 14]   τῷ λόγῳ τῷ ἐς Ἀθηναίους  ἐδήλωσα,   τοῦτον ἐς τὴν Ἄλτιν ἀνέθηκε
[6, 4]   μὲν δὴ ἐπίγραμμα ἐπὶ τοσοῦτο  ἐδήλωσεν.   (Εἰ δὲ Λυσίππου τοῦ ποιήσαντος
[6, 3]   Πίσων δὲ ἀνὴρ ἐκ Καλαυρείας  ἐδιδάχθη   παρ' Ἀμφίονι· δὲ παρὰ
[6, 10]   Οὐ μὴν παρ' ὅτῳ γε  ἐδιδάχθησαν,   δεδήλωκεν· ἔχει γὰρ δὴ οὕτως·
[6, 3]   καὶ τὸν παιδοτρίβην ὑπὸ Ἠλείων  ἐδόθη.   Τὸν δὲ ἀνδριάντα ἐποίησε Σικυώνιος
[6, 6]   ὅτι ἐπηρείᾳ τῇ ἐς ἐκεῖνον  ἐδόκει   σφίσιν ἐπανελέσθαι τὸ ἀγώνισμα τῆς
[6, 14]   ταῖς ἑβδομήκοντα Ὀλυμπιάδι κομιδῇ τε  ἔδοξεν   εἶναι νέος, καὶ οὐκ ἐπιτήδειός
[6, 20]   Ἔνθα δέ σφισιν δράκων  ἔδοξεν   ἐσδῦναι μετὰ τὴν μάχην, τὸ
[6, 6]   Θεαγένης ἐπὶ τῷ παγκρατίῳ λαβεῖν  ἐδυνήθη   τὸν κότινον, ἅτε προκατεργασθεὶς τῇ
[6, 25]   Πύλῳ ἐν νεκύεσσι βαλὼν ὀδύνῃσιν  ἔδωκεν.   Εἰ δὲ κατὰ τὴν Ἀγαμέμνονος
[6, 7]   καὶ δόξης ἐς τοσοῦτο ἥκοντα  ἐθεάσαντο   ἐν σχήματι αἰχμαλώτου, μεταπίπτει σφίσιν
[6, 10]   ἀντὶ σφύρας χρώμενος. Καί πως  (ἐθεάσατο   Δημύλος τὸ ὑπὸ τοῦ
[6, 7]   τὸν ὄντα εἶπεν Ἀνδροτίων λόγον,  ἐθέλειν   μοι φαίνεται Λακεδαιμονίους ἐς τὸ
[6, 14]   πρὸς δὲ καὶ σύνεγγυς οὐκ  ἐθέλοντα   ἵστασθαι. (Λέγεται δὲ καὶ ὡς
[6, 18]   τοῦ ὅρκου, συγγνώμην ἔνεμεν οὐκ  ἐθέλων   Λαμψακηνοῖς. (Φαίνεται δὲ καὶ ἄνδρα
[6, 6]   Θεαγένης γὰρ Θάσιος Ὀλυμπιάδι  ἐθέλων   τῇ αὐτῇ πυγμῆς τε ἀνελέσθαι
[6, 3]   τριήρεσιν Ἀθηναίων περὶ Ἰωνίαν ἰσχύοντος,  ἐθεράπευον   αὐτὸν Ἰώνων οἱ πολλοί· καὶ
[6, 4]   ἀγῶνα, ἀλλὰ Πισαῖοι καὶ Ἀρκάδες  ἔθεσαν   ἀντ' αὐτῶν. (Παρὰ δὲ τὸν
[6, 22]   μάλιστα ὑβρίσαντα, καὶ τὸν ἀγῶνα  ἔθεσαν   ὁμοῦ τῷ Φείδωνι. Τετάρτῃ δὲ
[6, 20]   ἵππων, ὅτε Ἄκαστος τὰ ἆθλα  ἔθηκεν   ἐπὶ τῷ πατρί. Ἐν Νεμέᾳ
[6, 15]   Ὀλίδαν δὲ ἀνέθηκεν Ἠλεῖον τὸ  ἔθνος   τὸ Αἰτωλῶν. Χαρῖνος δὲ Ἠλεῖος
[6, 17]   ὅτι δὲ τοῦ Ἀρκάδων ἦν  ἔθνους,   δηλοῖ. Κολοφώνιοι δὲ Ἑρμησιάναξ Ἀγονέου,
[6, 6]   πατὴρ τοῦ Ἀγήνορος πρόξενος τοῦ  ἔθνους   ἦν αὐτῶν. (Νικόδαμος δὲ
[6, 6]   Τεμέσαν, καί πως τηνικαῦτα τὸ  ἔθος   ἐποιεῖτο τῷ δαίμονι) πυνθάνεται τὰ
[6, 2]   νι, ως γέ νος τε  εί   η Μιλή σιος, και Ἰώ
[6, 2]   ό τι ο παιδοτρί βης  εί   η Μύ κων, καὶ ό
[6, 2]   εν Ὀλυμπί α. Θαυμα δὲ  εί   περ ά λλο τι καὶ
[6, 13]   ἂν οὖν ἐπίσταιτο Χίονις,  εἰ   αὖθίς ποτε προσνομοθετήσουσιν Ἠλεῖοι; Τούτων
[6, 17]   Ἄλτει κατὰ τὰ ἡμῖν εἰρημένα.  Εἰ   δὲ ἀπὸ τοῦ Λεωνιδαίου πρὸς
[6, 22]   Γαργηττοῦ, μετοικήσαντος ἐνταῦθα ἐξ Ἀθηνῶν.  (Εἰ   δὲ ἐλθεῖν ἐς Ἦλιν διὰ
[6, 19]   μὲν δὴ αὐτοὺς ἑώρων εἰργασμένους·  εἰ   δὲ καὶ Ταρτήσσιος χαλκὸς λόγῳ
[6, 25]   ἐν νεκύεσσι βαλὼν ὀδύνῃσιν ἔδωκεν.  Εἰ   δὲ κατὰ τὴν Ἀγαμέμνονος καὶ
[6, 4]   δὴ ἐπίγραμμα ἐπὶ τοσοῦτο ἐδήλωσεν.  (Εἰ   δὲ Λυσίππου τοῦ ποιήσαντος τὴν
[6, 24]   μνῆμα, ὅτου δὲ, οὐ μνημονεύουσιν·  εἰ   δὲ γέρων, ὅντινα ἠρόμην,
[6, 7]   καὶ ἐπιβληθῆναί οἱ θάνατον ζημίαν.  (Εἰ   δὲ τὸν ὄντα εἶπεν Ἀνδροτίων
[6, 5]   πλὴν τῶν ἡρώων καλουμένων, καὶ  εἰ   δή τι ἄλλο ἦν πρὸ
[6, 26]   οἶνον αὐτόματον ἐκ τοῦ ἱεροῦ.  Εἰ   πιστεύειν χρὴ ταῦτα Ἕλλησιν, ἀποδέχοιτο
[6, 20]   αὐτῆς αὐγὴ κατὰ ταὐτὰ καὶ  εἰ   πῦρ, ἐνεποίει φόβον τοῖς ἵπποις.
[6, 14]   χορδὴν κατὰ ταὐτὰ δὴ καὶ  εἰ   ταινίαν περιθεῖτο στέφανον· κατέχων
[6, 15]   γενήσεσθαι σὺν τῷ δικαίῳ σφίσιν,  εἰ   τὸ παγκράτιον ἐσκαλέσαιντο πρὶν
[6, 26]   καὶ τῶν ἀστῶν καὶ ξένων,  εἰ   τύχοιεν ἐπιδημοῦντες· σφραγῖδας δὲ αὐτοί
[6, 23]   μηδὲν ἔτι αὐτοί, ἐπακροᾶσθαι δὲ,  εἴ   τι παρὰ τῶν ἐντὸς πυθέσθαι
[6, 6]   φεύγειν Τεμέσαν, μὲν ἐκλιπεῖν οὐκ  εἴα,   τὸν δὲ Ἥρω σφᾶς ἐκέλευσεν
[6, 11]   φονικοὺς, ὑπερώρισε καὶ τὰ ἄψυχα,  εἴγε   ἐμπεσόν τι ἐξ αὐτῶν ἀποκτείνειεν
[6, 6]   παρθένον ἐσελθὼν θεάσασθαι. Ὡς δὲ  εἶδε,   τὰ μὲν πρῶτα ἐς οἶκτον,
[6, 1]   του Δεινολό χου μή τηρ  ειδεν   ό ψιν ονεί ρατος ως
[6, 24]   τῇ ἀγορᾷ καὶ ἄλλο τοιόνδε  εἶδον,   ναοῦ σχῆμα· ἔστι δὲ οὐχ
[6, 6]   τε δεινῶς μέλας καὶ τὸ  εἶδος   ἅπαν ἐς τὰ μάλιστα φοβερός,
[6, 8]   ὡς ἐξ ἀνθρώπου μεταβάλοι τὸ  εἶδος   ἐς λύκον ἐπὶ τῇ θυσίᾳ
[6, 10]   τάδε ἔργα τέλεσσαν Ἀργεῖοι, τέχναν  εἰδότες   ἐκ προτέρων. Ἴκκος δὲ
[6, 9]   αὑτὸν ἔμελλεν. Ἀλλὰ γὰρ ἰδιώτης  εἴη   ἄν τις (ἐμοὶ δοκεῖ)
[6, 25]   ἄπο τοῦ εἰκότος, οὐδὲ δην  εἴη,   δόξῃ γε τοῦ αὐτοῦ ποιητοῦ,
[6, 11]   ἐπὶ δρόμῳ ἐμφανὴς ἐν Ἕλλησιν  εἴη,   καὶ τοὺς ἐσελθόντας ἐς τὸν
[6, 15]   Ἱέρων οὗτος καὶ Συρακουσῶν  εἴη   κατὰ ταὐτὰ ἐκείνῳ τύραννος. (Ἀνέθεσαν
[6, 9]   τισὶν ἐπιχώριος ἐς αὐτὰ ἂν  εἴη   λόγος. (Μετὰ δὲ τὴν εἰκόνα
[6, 3]   Πλαταιαῖς μάχην μεμαχημένος Οἰβώτας  εἴη   μετὰ Ἑλλήνων; πέμπτῃ γὰρ ἐπὶ
[6, 18]   ἐπικληθέντος δὲ ὑπὸ Ἑλλήνων Λίβυος,  εἴη   παῖς Κρατισθένης. Τὰ δὲ
[6, 24]   λόγον, Ὀξύλου τοῦτο ἂν μνῆμα  εἴη.   (Πεποίηται δὲ ἐν τῇ ἀγορᾷ
[6, 19]   χαλκοῦ τὸν σταθμόν, ὅτι πεντακόσια  εἴη   τάλαντα, ἐς δὲ τοὺς ἀναθέντας,
[6, 24]   δὲ, ὡς Πέτρα δῆμος  εἴη   τὸ ἀρχαῖον. (Ἠλείοις δὲ ἐν
[6, 3]   ὑγιής τε καὶ ἄνοσος ἀνὴρ  εἴη·   τῷ δὲ ἄρα τὸ μάθημα
[6, 3]   ἡλικίαν νέος, καὶ ὡς πατρὸς  εἴη   Χαιρήμονος. Γέγραπται δὲ καὶ
[6, 19]   κατὰ τὰ αὐτὰ παρίστατο ἅπασιν  εἰκάζειν.   (Ἐμὲ δὲ ἐσῆλθεν ἀνάμνησις, ὡς
[6, 25]   τὸν τράγον παρίημι τοῖς θέλουσιν  εἰκάζειν.   (Ὁ δὲ ἱερὸς τοῦ Ἅιδου
[6, 24]   (Ἔχειν δὲ αὐτὰς ἐπὶ τοιῷδε  εἰκάζοι   τις ἂν τὰ εἰρημένα· ῥόδον
[6, 24]   εἶναι τὸ γένος τῶν Σιληνῶν,  εἰκάσαι   τις ἂν μάλιστα ἐπὶ τοῖς
[6, 17]   Κολοφώνιοι δὲ Ἑρμησιάναξ Ἀγονέου, καὶ  Εἰκάσιος   Λυκίνου τε ὢν καὶ τῆς
[6, 26]   μέγιστος, τὰ δὲ ἄλλα  εἴκασται   τοῖς ἀράχναις, οἳ ὑπὸ τοῖς
[6, 2]   ιπποτρό φων μετὰ τὴ ν  εικό   να ανά κεινται του Ἀκαρνανος
[6, 2]   μου, τὴ ν μὲ ν  εικό   να ενταυθα έ στησε. Τὰ
[6, 2]   του Θρασυβού λου τὴ ν  εικό   να Τιμοσθέ νης τε Ἠλειος
[6, 2]   η πρωτος ες Ὀλυμπί αν  εικό   να. (Τού του μὲ ν
[6, 2]   καὶ τω παιδὶ τὰ ς  εικό   νας Δαί δαλος Σικυώ νιος,
[6, 1]   ειργά σατο Αλυπος τὰ ς  εικό   νας Σικυώ νιος, Ναυκύ δους
[6, 2]   Του Θρασυβού λου δὲ τη  εικό   νι γαλεώ της πρὸ ς
[6, 2]   σιον, καὶ ανέ γραψε τη  εικό   νι, ως γέ νος τε
[6, 1]   δὲ ά λλων τε καὶ  εικό   νων συγγραφή Ουδὲ οπό σων
[6, 1]   ό μως ου τετυχή κασιν  εικό   νων. (Τού τους εκέ λευσεν
[6, 8]   Υἱὸς Δινύτα Δάμαρχος τάνδ' ἀνέθηκεν  Εἰκόν'   ἀπ' Ἀρκαδίας Παρράσιος γενεάν. Τοῦτο
[6, 14]   Βοιώτιος Θήρων, Δαμαρέτου δὲ τὴν  εἰκόνα   Ἀθηναῖος Σιλανίων ἐποίησεν. Ἀναυχίδας δὲ
[6, 11]   ὁποίᾳ μηχανῇ τοῦ Θεαγένους τὴν  εἰκόνα   ἀνασώσωνται, φασὶν ἁλιέας ἀναχθέντας ἐς
[6, 10]   ἀγῶνι. Τοῦ Γλαύκου δὲ τὴν  εἰκόνα   ἀνέθηκε μὲν παῖς αὐτοῦ,
[6, 15]   (Κλειτομάχου δὲ Θηβαίου τὴν μὲν  εἰκόνα   ἀνέθηκεν Ἑρμοκράτης τοῦ Κλειτομάχου
[6, 10]   ἐν Ἕλλησι, πρῶτος ἐς Ὀλυμπίαν  εἰκόνα   ἀνέθηκεν Κλεοσθένης οὗτος. Τὰ
[6, 18]   τέχνη. (Ἐνταῦθα καὶ Ἀναξιμένους οἶδα  εἰκόνα   ἀνευρών, ὃς τὰ ἐν Ἕλλησιν
[6, 16]   δὲ τῷ μὲν Δάιππος τὴν  εἰκόνα,   Ἀσάμωνι δὲ Πυριλάμπης Μεσσήνιος. (Εὐαλκίδᾳ
[6, 13]   ἀνδριάντα παρὰ τῇ στήλῃ φασὶν  εἰκόνα   εἶναι Χιόνιδος, ἔργον ὄντα τοῦ
[6, 17]   πατρὶς, καὶ Ἀκέστωρ τὴν  εἰκόνα   εἰργασμένος· Ἐνατίωνα δὲ ἧστινος ἦν,
[6, 11]   Καὶ οἱ Θάσιοι καταποντοῦσι τὴν  εἰκόνα,   ἐπακολουθήσαντες γνώμῃ τῇ Δράκοντος, ὃς
[6, 8]   ἐν Λιβύῃ προπεπυσμένος, τήν τε  εἰκόνα   ἐπεποίητο πρότερον, καὶ ἐπὶ ἡμέρας
[6, 8]   δὲ τοῦ Ἀζᾶνος Μύρων τὴν  εἰκόνα   ἐποίησε. Τὰ δὲ ἐς Πρόμαχον
[6, 3]   νίκην. Τοῦ μὲν δὴ τὴν  εἰκόνα   ἐποίησεν Ὄλυμπος, Πυριλάμπει δὲ ὁμώνυμος
[6, 3]   Ξενοκλείδου· Παντίας δὲ αὐτῷ τὴν  εἰκόνα   ἐποίησεν, ὃς ἀπὸ Ἀριστοκλέους τοῦ
[6, 4]   πύκτῃ παιδὶ ἐποίησε Πολύκλειτος τὴν  εἰκόνα.   Ἐργοτέλης δὲ Φιλάνορος δολίχου
[6, 17]   ἰδεῖν ἔστιν· ἀναθεῖναι δὲ τὴν  εἰκόνα   ἐς Ὀλυμπίαν φησὶν Εὔμολπος ἀπόγονος
[6, 10]   ἐγένοντο αἱ νῖκαι. (Τὴν δὲ  εἰκόνα   Θεοπόμπου μὲν τοῦ παλαίσαντος τὸν
[6, 13]   δεσμωτήριον εἷναι κατέγνωσαν, καὶ τὴν  εἰκόνα   καθεῖλον παρὰ τῇ Ἥρᾳ τῇ
[6, 11]   θήραν, περισχεῖν τῷ δικτύῳ τὴν  εἰκόνα,   καὶ ἀνενεγκεῖν αὖθις ἐς τὴν
[6, 11]   νύκτα ἐπὶ τοῦ Θεαγένους τὴν  εἰκόνα,   καὶ ἐμαστίγου τὸν χαλκὸν ἅτε
[6, 10]   ὁμοῦ τοῖς ἵπποις αὑτοῦ τε  εἰκόνα   καὶ τὸν ἡνίοχον. (Ἐπιγέγραπται δὲ
[6, 13]   δὲ Ῥηγῖνος ἐποίησε τὴν  εἰκόνα.   Κυζικηνῷ δὲ Ἀγεμάχῳ τῶν ἐκ
[6, 16]   Ἀργεῖος ἐποίησε τοῦ Λυσίππου τὴν  εἰκόνα.   (Λακεδαιμονίῳ δὲ Δεινοσθένει σταδίου τε
[6, 8]   τε νικήσας καὶ ἀνέθηκε τὴν  εἰκόνα.   Λέγεται δὲ (καὶ) ὡς κρατήσειε
[6, 7]   νίκην· τοῦ Διαγόρου δὲ τὴν  εἰκόνα   Μεγαρεὺς εἰργάσατο Καλλικλῆς Θεοκόσμου τοῦ
[6, 9]   ἀνηγορεύθη δρόμῳ, μετὰ τούτου τὴν  εἰκόνα   Ξενοκλῆς τε Μαινάλιος ἕστηκε παλαιστὰς
[6, 4]   γε οὐκ ἴσμεν ὅτου τὴν  εἰκόνα   Φειδίας ἐποίησε. Σάτυρος δὲ
[6, 14]   ὕστερον· τούτῳ μὲν δὴ τὴν  εἰκόνα   ὅστις εἰργασμένος ἐστὶν, οὐκ
[6, 8]   τοῦ μὲν τὸν ποιήσαντα τὴν  εἰκόνα   οὐ λέγουσι· τὴν δὲ τοῦ
[6, 4]   δὲ τοῦ Ἀρχιδάμου τούτου βασιλέως,  εἰκόνα   οὐδενὸς ἔν γε τῇ ὑπερορίᾳ
[6, 3]   (Εὐπολέμου δὲ Ἠλείου τὴν μὲν  εἰκόνα   Σικυώνιος εἴργασται Δαίδαλος· τὸ δὲ
[6, 4]   δὲ Λυσίππου τοῦ ποιήσαντος τὴν  εἰκόνα   τεκμαιρόμενον τῇ ἡλικίᾳ συμβαλέσθαι δεῖ
[6, 9]   αὐτῷ τῷ Γέλωνι ἐποίησε τὴν  εἰκόνα.   (Τῇ δὲ Ὀλυμπιάδι τῇ πρὸ
[6, 7]   Τούτου μὲν δὴ Πυθαγόρας τὴν  εἰκόνα,   τὴν δὲ ἐφεξῆς ταύτῃ, πένταθλον
[6, 9]   εἴη λόγος. (Μετὰ δὲ τὴν  εἰκόνα   τοῦ ἀνδρὸς, ὃν Ἠλεῖοί φασιν
[6, 17]   τοῦ Κολοφωνίων ὑπῆρξεν ἀνατεθῆναι τὴν  εἰκόνα.   (Τούτων δέ εἰσιν Ἠλεῖοι πλησίον
[6, 17]   τοῦ Ἡγεπόλιδος Κῴου ἀνέθεσαν τὰς  εἰκόνας   αἱ πόλεις, Κλαζομένιοι μὲν, ὅτι
[6, 12]   (Μετὰ δὲ τοῦ Ἱέρωνος τὰς  εἰκόνας   Ἀρεὺς Ἀκροτάτου Λακεδαιμονίων βασιλεὺς,
[6, 7]   τῶν Ῥοδίων ἀθλητῶν ἀφίξῃ τὰς  εἰκόνας,   Διαγόραν καὶ τὸ ἐκείνου γένος.
[6, 14]   ἀνέθεσαν δὲ οἱ στρατιῶται δύο  εἰκόνας.   Εἶναι δὲ ἡγεμών τις ξένων
[6, 18]   δὲ ἀθλητῶν ἀνετέθησαν ἐς Ὀλυμπίαν  εἰκόνας,   Πραξιδάμαντός τε Αἰγινήτου νικήσαντος πυγμῇ
[6, 8]   ἀναγορευθεὶς παίδων. Τὰς δέ σφισιν  εἰκόνας,   τὴν μὲν ἐν παισὶ τοῦ
[6, 15]   Συρακούσιοι δὲ δύο μὲν Ἱέρωνος  εἰκόνας   τὸ δημόσιον, τρίτην δὲ ἀνέθεσαν
[6, 16]   Ἀνδριάντες ἀθλητῶν. Ἑλλάδος καὶ Ἤλιδος  εἰκόνες.   Δρόμος καλούμενος ἵππιος. Πολυπείθους
[6, 24]   ἀνέχων ἐστίν· ἀνάκεινται δὲ καὶ  εἰκόνες   ἑκατέρωθεν πρὸς τῷ τοίχῳ. Κατὰ
[6, 16]   ἀνδριάντες. Στήλη Δεινοσθένους. (Εἰσὶ δὲ  εἰκόνες   ἐν Ὀλυμπίᾳ καὶ Ἀναυχίδᾳ καὶ
[6, 8]   τὸν Βαύκιδά εἰσιν ἀθλητῶν Ἀρκάδων  εἰκόνες·   Εὐθυμένης τε ἐξ αὐτῆς Μαινάλου,
[6, 14]   καὶ ἴσαι ταῖς νίκαις αἱ  εἰκόνες.   ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ' Ἀνδριάντες ἀθλητῶν. Ἀνδριὰς
[6, 18]   ὀλυμπιάδι. Αὗται κεῖνται μὲν αἱ  εἰκόνες   οὐ πρόσω τῆς Οἰνομάου κίονος,
[6, 9]   πατρὶ δεδιδαγμένος Σωστράτῳ. Αἱ δὲ  εἰκόνες   τοῦ Χείμωνος ἔργον ἐστὶν (ἐμοὶ
[6, 11]   τοῦ ἀποθανόντος οἱ παῖδες τῇ  εἰκόνι   ἐπεξῄεσαν φόνου. Καὶ οἱ Θάσιοι
[6, 16]   (Τίμωνος δὲ οὐ πόρρω τῆς  εἰκόνος   Ἑλλάς τε δὴ καὶ Ἦλις
[6, 4]   (Ἔχεται δὲ τοῦ Λυσάνδρου τῆς  εἰκόνος   Ἐφέσιός τε πύκτης, τοὺς ἐλθόντας
[6, 14]   διακοσίαις ὀλυμπιάδι. (Ὕλλου δὲ τῆς  εἰκόνος   ἵππος τε οὐ μέγας ἔχεται
[6, 19]   ἀναθήματα ἐκ παλαιοῦ σφᾶς ἔχειν  εἰκός,   ἅγε Λακεδαιμόνιος Δόντας Διποίνου
[6, 4]   τιμήν. Ἔμελλεν οὖν ὡς τὸ  εἰκὸς   Ἱμεραῖος ἐν τοῖς ἀγῶσιν ἀναγορευθήσεσθαι.
[6, 6]   Εὔθυμον τὸν πύκτην, οὔ με  εἰκὸς   ὑπερβαίνειν ἦν τὰ ἐς τὰς
[6, 14]   τε καὶ Ἰσθμῷ. Γεγονότα δὲ  εἰκοσαετῆ   τὸ χρεὼν ἐπιλαμβάνει, πρὶν
[6, 22]   τοῦ πεδίου θελήσειας, σταδίους μὲν  εἴκοσι   καὶ ἑκατὸν ἐς Λετρίνους ἕξεις,
[6, 12]   τῆς (ἕκτης) ὀλυμπιάδος ἐπὶ ταῖς  εἴκοσι   καὶ ἑκατόν, ἣν Κυρηναῖος στάδιον
[6, 15]   ἡλικίαν οὐ πρόσω γεγονὼς ἐτῶν  εἴκοσι.   Τὸν δὲ παῖδα σταδιοδρόμον Ξένωνα
[6, 26]   νομίζεσθαι. (Κυλλήνη δὲ σταδίους μὲν  εἴκοσιν   Ἤλιδος καὶ ἑκατὸν ἀφέστηκε, κεῖται
[6, 15]   λαβεῖν τραύματα. Λέγει τε δὴ  εἰκότα,   καὶ οὕτως ἐσκληθέντος τοῦ παγκρατίου,
[6, 25]   ἦν, οὐκ ἂν ἄπο τοῦ  εἰκότος,   οὐδὲ δην εἴη, δόξῃ γε
[6, 1]   οχος, καὶ αυτης Κυνί σκας  εικώ   ν, Ἀπελλου τέ χνη. Γέ
[6, 1]   ουτος εκρά τησεν· η δὲ  εικὼ   ν επὶ τη χειρὶ έ
[6, 1]   δὲ Κλέ ωνό ς εστιν  εικώ   ν. (Ἐς δὲ τὴ ν
[6, 1]   ναου της Ηρας, ανδρὸ ς  εικὼ   ν παλαιστου, γέ νος δὲ
[6, 13]   ἐπὶ ἵππων νίκῃ γέγονεν  εἰκών·   Ἀγαθῖνον δὲ ἀνέθεσαν Ἀχαιοὶ Πελληνεῖς.
[6, 3]   αὐτὸν Ἰώνων οἱ πολλοί· καὶ  εἰκὼν   Ἀλκιβιάδου χαλκῆ παρὰ τῇ Ἥρᾳ
[6, 15]   ἐσεκλήθησαν. Ἒστι δὲ τε  εἰκὼν   ἀρχαία τοῦ Εὐτελίδα, καὶ τὰ
[6, 16]   Ψωφιδίων ἀνάθημα Ἀρκάδων· Ἀσάμωνός τε  εἰκὼν   ἐν ἀνδράσι πυγμῇ νενικηκότος·
[6, 17]   ἔργον τοῦ Καλλικράτους ἐστὶν  εἰκών.   (Ἐνατίωνι δὲ καὶ Ἀλεξιβίῳ, τῷ
[6, 13]   πυγμῇ παῖδας· τέχνη δὲ  εἰκών   ἐστι μὲν Ἱππίου τὸ δὲ
[6, 3]   Πυθοῖ δύο νῖκαι. δὲ  εἰκών   ἐστι τοῦ Ἀριστοδήμου τέχνη, Δαιδάλου
[6, 6]   Ἕστηκε δὲ καὶ Λαστρατίδα παιδὸς  εἰκὼν   Ἠλείου, πάλης ἀνελομένου στέφανον· ἐγένετο
[6, 24]   Ἀγορὰ Ηλείων. Ἑλλανοδικαίων. Στοὰ Κορυκαική.  Εἰκὼν   καὶ μνῆμα Πύρρωνος. Τὰ ἐν
[6, 6]   νίκην. Τούτου μὲν δὴ  εἰκὼν   Ναυκύδους ἐστὶν ἔργον. Πολύκλειτος δὲ
[6, 23]   ἐς τὴν Μαλκὼ παιδὸς ἕστηκεν  εἰκὼν   πύκτου· καὶ αὐτὸν ἔφασκεν
[6, 24]   ἀγορὰν ἕστηκε Πύρρωνος τοῦ Πιστοκράτους  εἰκών,   σοφιστοῦ τε ἀνδρὸς καὶ ἐς
[6, 12]   Τοῦ Ἀγησάρχου δέ ἐστιν  εἰκὼν   τέχνη τῶν Πολυκλέους παίδων. Τούτων
[6, 20]   Ταράξιππος. Ἕτεροι ἑτέρωθι Ταράξιπποι. Ἱππδαμείας  εἰκών.   (Τὸ δὲ ὄρος τὸ Κρόνιον
[6, 11]   δὲ ἀνὴρ πεζός ἐστιν  εἰκών.   (Τῶν δὲ βασιλέων τῶν εἰρημένων
[6, 6]   Θηβαῖον Ἀγήνορα· ἀνετέθη δὲ  εἰκὼν   ὑπὸ τοῦ Φωκέων κοινοῦ. Θεόπομπος
[6, 20]   δὲ νύσσης μιᾶς Ἱπποδαμείας ἐστὶν  εἰκὼν   χαλκῆ, ταινίαν τε ἔχουσα καὶ
[6, 20]   δὲ αὐτῷ σέβεσθαι καὶ τὴν  Εἰλείθυιαν   ἐνόμισαν, ὅτι τὸν παῖδά σφισιν
[6, 20]   ἔχει τιμάς. Τὴν μὲν δὴ  Εἰλείθυιαν   ἐπονομάζοντες Ὀλυμπίαν, ἱερασομένην αἱροῦνται τῇ
[6, 20]   γὰρ δὴ πεποίηται) τῆς τε  Εἰλειθυίας   βωμὸς, καὶ ἔσοδος ἐς αὐτό
[6, 20]   θησαυρῶν καὶ τοῦ ὄρους ἱερὸν  Εἰλειθυίας,   ἐν δὲ αὐτῷ Σωσίπολις Ἠλείοις
[6, 20]   ἡλίου δυσμάς. Πλησίον δὲ τῆς  Εἰλειθυίας   ἐρείπια Ἀφροδίτης Οὐρανίας ἱεροῦ λείπεται,
[6, 20]   Παρθένοι δὲ ἐν τῷ τῆς  Εἰλειθυίας   ὑπομένουσαι καὶ γυναῖκες ὕμνον ᾄδουσι·
[6, 20]   αὐτῷ θυσίαι τῷ Κρόνῳ. Ἱερόν  Εἰλειθύσιας   Ολυμπίας. Σωσίπολις, θεὸς ἐπιχώριος Ἡλείοις.
[6, 26]   ἀπὸ ἀνδρὸς Ἀρκάδος τὸ ὄνομα  εἴληφε.   Κυλλήνης δὲ ἐν μὲν Ἠλείων
[6, 23]   καὶ ἀγυιὰ τὸ ὄνομα  εἴληφεν   ἀπὸ τῶν κατασκόπων τῆς σιωπῆς.
[6, 14]   (Κεῖνται δὲ καὶ ἐν παισὶν  εἰληφότες   δρόμου νίκας, Μενεπτόλεμος ἐξ Ἀπολλωνίας
[6, 8]   Πελληνέως δρόμου νίκην ἐν παισὶν  εἰληφότος,   καὶ Ἠλείου Ἀμέρτου καταπαλαίσαντος ἐν
[6, 15]   Κάπρου τοῦ Πυθαγόρου, πάλης τε  εἰληφότος   καὶ παγκρατίου στέφανον ἐπὶ ἡμέρας
[6, 2]   νί κην εν παισὶ ν  ειληφὼ   ς, καὶ Μιλή σιος Αντί
[6, 8]   δ' ἔτι πρότερον ἐν παισὶν  εἰληφώς·   καὶ Ἀζᾶνος ἐκ Πελλάνας Φίλιππος
[6, 20]   τε δὴ γίνονται κατὰ τοὺς  εἰληχότας   ἑστάναι τὴν δευτέραν τάξιν, καὶ
[6, 9]   μὲν Κόρκυρα, Φίλων δ' ὄνομ'  εἰμὶ   δὲ Γλαύκου Υυἱὸς, καὶ νικῶ
[6, 2]   ασιν ανηρημέ νος νί κην.  Ειναι   δὲ οι Σικελιωται καὶ τού
[6, 2]   Ἰά μου· τὸ ν δὲ  ειναι   παιδα Ἀπό λλωνος καὶ λαβειν
[6, 1]   γραμμα τὸ επ' αυτω φησιν  ειναι   των επιχωρί ων, εκ δὲ
[6, 3]   Στομίου, μονομαχήσαντά οἱ κατὰ πρόκλησιν.  (Εἶναι   δὲ αὐτὸν ἐκ Σικυῶνος οἱ
[6, 6]   νέμονται, πατρὸς δὲ ἐκαλεῖτο Ἀστυκλέους·  εἶναι   δὲ αὐτὸν οὐ τούτου, ποταμοῦ
[6, 4]   Ἀμφικτυόνων καὶ δὶς ὑπὸ Ἠλείων,  εἶναι   δὲ αὐτῷ λέγεται τὴν πάλην,
[6, 14]   δὲ οἱ στρατιῶται δύο εἰκόνας.  Εἶναι   δὲ ἡγεμών τις ξένων
[6, 3]   Ὀλυμπίασι νίκην ἀνελέσθαι τὸν Εὐπόλεμον,  εἶναι   δὲ καὶ δύο Πυθικοὺς αὐτῷ
[6, 17]   Θεογόνου ὅπλου νίκην ἀνῃρημένος·  (εἶναι   δὲ καὶ μάντις Ἐπέραστος
[6, 20]   οὗτος Αἰγύπτιος, εἶναι μὲν Ἀμφίονα,  εἶναι   δὲ καὶ τὸν Θρᾷκα Ὀρφέα
[6, 10]   κατειλεγμένοις ἕστηκεν Καρύστιος Γλαῦκος.  Εἶναι   δέ φασιν ἐξ Ἀνθηδόνος τῆς
[6, 11]   Θάσιοι δὲ οὐ Τιμοσθένους παῖδα  εἶναι   Θεαγένην φασίν, ἀλλὰ ἱερᾶσθαι μὲν
[6, 24]   λόγῳ· Χάριτας δὲ Ἀφροδίτῃ μάλιστα  εἶναι   θεῶν· ἀστράγαλον δὲ μειρακίων τε
[6, 21]   αὐτοῦ ταῖς ἵπποις Παρθενίαν τε  εἶναι   καὶ Ἐρίφαν (Οἰνόμαον δὲ ἐπικατασφάξαι
[6, 19]   ἄλλας πόλεις, ἐν δὲ αὐταῖς  εἶναι   καὶ Μύονας. Οἱ Μυᾶνες οὖν
[6, 24]   καὶ μυρσίνην Ἀφροδίτης τε ἱερὰ  εἶναι   καὶ οἰκεῖα τῷ ἐς Ἄδωνιν
[6, 21]   τεκμαίροιτο ἄν τις Λακεδαιμόνιόν τε  εἶναι   καὶ οἰκιστὴν Ἀκριῶν. Ἐπὶ δὲ
[6, 21]   καὶ Τρικόλωνον· ἀπόγονον δὲ αὐτὸν  εἶναι,   καὶ ὁμώνυμον Τρικολώνῳ τῷ Λυκάονος
[6, 19]   ἐς δὲ τοὺς ἀναθέντας, Μύρωνα  εἶναι   καὶ τὸν Σικυωνίων δῆμον. Ἐν
[6, 10]   φησὶ τὸ ἐπίγραμμα Εὐτελίδα τε  εἶναι   καὶ Χρυσοθέμιδος Ἀργείων. Οὐ μὴν
[6, 19]   Ζεφυρίῳ τῇ ἄκρᾳ, Πατροκλέα δὲ  εἶναι   Κατίλλου Κροτωνιάτην τὸν εἰργασμένον. (Ἐφεξῆς
[6, 4]   δὲ Εὐχείρου· τὸν δὲ Εὔχειρον  εἶναι   Κορίνθιον, φοιτῆσαι δὲ ὡς Συάδραν
[6, 4]   ἐπ' αὐτῷ φησι, Κρὴς δὲ  εἶναι   λέγεται Κνώσσιος· ἐκπεσὼν δὲ ὑπὸ
[6, 6]   φωνήν. (Τούτου μὲν δὴ παῖδα  εἶναι   λέγεται τὸν Εὔθυμον. Ἀνελομένῳ δέ
[6, 17]   δ' ἱερογλώσσων Κλυτιδᾶν γένος εὔχομαι  εἶναι   Μάντις, ἀπ' ἰσοθέων αἷμα Μελαμποδιδᾶν.
[6, 20]   ἵππους. Ἠξίου δὲ οὗτος Αἰγύπτιος,  εἶναι   μὲν Ἀμφίονα, εἶναι δὲ καὶ
[6, 26]   δὲ τὸ ἄγαλμα καὶ χρυσοῦ.  Εἶναι   μὲν δὴ Φειδίου φασὶν αὐτήν.
[6, 24]   δρυὸς ἀνέχουσιν εἰργασμένοι κίονες. Τοῦτο  εἶναι   μὲν ὁμολογοῦσιν οἱ ἐπιχώριοι μνῆμα,
[6, 7]   συγγραφῇ τῇ Ἀτθίδι Ἀνδροτίωνι εἰρημένα·  εἶναι   μὲν τηνικαῦτα ἐν Καύνῳ τὸ
[6, 7]   ἐς τὰ μάλιστα, ὅτε ἐνίκησεν,  εἶναι   νέον, τὸ ἐπίγραμμα τὸ ἐπ'
[6, 14]   ἑβδομήκοντα Ὀλυμπιάδι κομιδῇ τε ἔδοξεν  εἶναι   νέος, καὶ οὐκ ἐπιτήδειός πω
[6, 12]   δὲ οὐ πολὺ δυνάμει τε  εἶναι   νομίζων τὰ Ῥωμαίων ἐχυρώτερα καὶ
[6, 14]   τὸν ἵππον, φησὶ τὸ ἐπίγραμμα  εἶναι   Ξενόμβροτον ἐκ Κῶ τῆς Μεροπίδος,
[6, 26]   ἑτέραν καὶ τὴν Σηρίαν νῆσον  εἶναι.   Οὗτοι μὲν δὴ τοῦ Αἰθιόπων
[6, 15]   μὲν Πτολεμαῖον τὸν Λάγου φασὶν  εἶναι·   παρὰ δὲ αὐτὸν ἀνδριάντες δύο
[6, 25]   περιβάλλουσι. (Τοῦτο τὸ ἄγαλμα ἐλέγετο  εἶναι   Ποσειδῶνος, ἔχειν δὲ τὸ ἀρχαῖον
[6, 19]   ἐστίν, οὐκ οἶδα. (Ταρτήσσιον δὲ  εἶναι   ποταμὸν ἐν χώρᾳ τῇ Ἰβήρων
[6, 13]   ὡς ἐν τῇ στήλῃ, οὐκ  εἶναί   πω τοῦ ὅπλου τὸν δρόμον,
[6, 16]   στήλην τὴν ἐν Λακεδαίμονι μέτρα  εἶναι   σταδίους ἑξήκοντα καὶ ἑξακοσίους (λέγουσι)
[6, 18]   πιστά ἐστιν Ἀναξιμένην τὸν ποιήσαντα  εἶναι.   Σωτάδης δὲ ἐπὶ δολίχου νίκαις
[6, 19]   τε θησαυρὸν καὶ τὰ ἀγάλματα  εἶναι   τὰ ἐν αὐτῷ, λέγει τὸ
[6, 5]   δὲ ἀπέδοτο καὶ παῖδας, μισθὸν  εἶναι   τὰ χρήματα τοῖς ξένοις. (Αὕτη
[6, 26]   Σκύθας δὲ ἀναμεμιγμένους Ἰνδοῖς φασὶν  εἶναι.   (Ταῦτα μὲν δὴ οὕτω λέγεται.
[6, 20]   τὸν Ταράξιππον, ἀλλ' οἱ μὲν  εἶναι   τάφον ἀνδρὸς αὐτόχθονος καὶ ἀγαθοῦ
[6, 22]   αὐτοὶ δὲ γυναικὸς ἐπιχωρίας ὄνομα  εἶναι   τὴν Ἐλάφιον, καὶ ὑπὸ ταύτης
[6, 17]   τὴν Ἦλιν μετῴκησε, τοῖς ἀδελφοῖς  εἶναι   τῆς μητρὸς σύνοικος φεύγων, ἅτε
[6, 13]   δὲ καὶ ἐς τοὺς ἔπειτα  εἶναι   τῆς Νάξου, Τίσανδρος Κλεοκρίτου
[6, 23]   νομοφύλαξ Ἠλείων γένος μὲν Ἀλεξανδρέα  εἶναι   τῆς ὑπὲρ Φάρου τῆς νήσου,
[6, 9]   ἐν Σικελίᾳ τυραννήσαντός φασιν ἀνάθημα  εἶναι   τὸ ἅρμα. Ἐπίγραμμα μὲν δή
[6, 24]   ἐκπώματι αὐτῷ δίδωσι. Θνητὸν δὲ  εἶναι   τὸ γένος τῶν Σιληνῶν, εἰκάσαι
[6, 4]   καὶ Νεμείων ἀνῃρημένος, οὐχ Ἱμεραῖος  εἶναι   τὸ ἐξ ἀρχῆς, καθάπερ γε
[6, 15]   (Παντάρκην δὲ Ἠλεῖον Ἀχαιῶν ἀνάθημα  εἶναι,   τὸ ἐπίγραμμα τὸ ἐπ' αὐτῷ
[6, 20]   ἀτυχήσαντα ἐν ἱπποδρόμῳ, βάσκανόν τε  εἶναι   τοῖς ἱππεύουσι καὶ οὐκ εὐμενῆ
[6, 24]   πω πρόσεστιν ἐκ γήρως, τούτων  εἶναι   τὸν ἀστράγαλον παίγνιον. Τῶν Χαρίτων
[6, 12]   ἐλεγεῖον. Ἀρκάδας δὲ τοὺς Τριταιεῖς  εἶναι   τοῦ ἐλεγείου λέγοντος, οὐκ ἀληθεύοντα
[6, 20]   δοκεῖν) τῶν λόγων Ποσειδῶνος ἐπίκλησιν  εἶναι   τοῦ Ἱππίου φησίν. (Ἔστι δὲ
[6, 7]   σιτία τυρὸν ἐκ τῶν ταλάρων  εἶναι.   Τούτου μὲν δὴ Πυθαγόρας τὴν
[6, 11]   Τιμοσθένει. Ἔνατόν τε δὴ ἔτος  εἶναι   τῷ παιδὶ, καὶ αὐτὸν ἀπὸ
[6, 13]   παρὰ τῇ στήλῃ φασὶν εἰκόνα  εἶναι   Χιόνιδος, ἔργον ὄντα τοῦ Ἀθηναίου
[6, 13]   Κροτωνιᾶται τὴν οἰκίαν αὐτοῦ δεσμωτήριον  εἷναι   κατέγνωσαν, καὶ τὴν εἰκόνα καθεῖλον
[6, 18]   Ἑλλάδα ἐπηύξητο. (Οὐ μὴν οὐδὲ  εἰπεῖν   τις αὐτοσχεδίως Ἀναξιμένους πρότερός ἐστιν
[6, 24]   δὲ γέρων, ὅντινα ἠρόμην,  εἶπεν   ἀληθῆ λόγον, Ὀξύλου τοῦτο ἂν
[6, 18]   ἐστὶν ἐναντία ἐργάσασθαι. (Ἐνθα δὴ  εἶπεν   Ἀναξιμένης· χαρίσασθαι μοι τήνδε,
[6, 7]   ζημίαν. (Εἰ δὲ τὸν ὄντα  εἶπεν   Ἀνδροτίων λόγον, ἐθέλειν μοι φαίνεται
[6, 16]   Ἠλείοις ἀμφισβητήσεως περὶ γῆς ὅρων,  εἶπεν   οὗτος Πύτταλος τὴν δίκην·
[6, 4]   ἀνδριάντα Πυθαγόρας ἐποίησεν Ῥηγῖνος,  εἴπερ   τις καὶ ἄλλος ἀγαθὸς τὰ
[6, 1]   Τού των των κατειλεγμέ νων  ειργά   σατο Αλυπος τὰ ς εικό
[6, 2]   θη. Τω δὲ Τί μωνι  ειργά   σατο καὶ τω παιδὶ τὰ
[6, 2]   ν μὲ ν ανδριά ντα  ειργά   σατο Λύ σιππος· ο δὲ
[6, 2]   κλειτος τὸ ν ανδριά ντα  ειργά   σατο· τὸ ν δὲ Δημοσθένην
[6, 6]   μαθητὴς δὲ Ναυκύδους, παλαιστὴν παῖδα  εἰργάσατο   Θηβαῖον Ἀγήνορα· ἀνετέθη δὲ
[6, 7]   Διαγόρου δὲ τὴν εἰκόνα Μεγαρεὺς  εἰργάσατο   Καλλικλῆς Θεοκόσμου τοῦ ποιήσαντος τὸ
[6, 10]   τέχνη· τὸν δὲ Τέλλωνα ὅστις  εἰργάσατο,   οὐ μνημονεύουσιν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ' Βασιλέων
[6, 12]   δὲ ὅστις μὲν τὸν ἀνδριάντα  εἰργάσατο,   οὐκ ἴσμεν· καταμαχέσασθαι δὲ τρεῖς
[6, 18]   Ἀμύντου καὶ ὕστερον Ἀλέξανδρος  εἰργάσατο,   συνέγραψεν ὁμοίως ἅπαντα· δέ
[6, 9]   δὲ ὑπὸ τῶν Ἑλλανοδικῶν ἄδικα  εἰργάσθαι,   καὶ ἀφῃρημένος τὴν νίκην, ἔκφρων
[6, 18]   Οἰνομάου κίονος, ξύλου δέ εἰσιν  εἰργασμέναι,   Ῥηξιβίου μὲν συκῆς, δὲ
[6, 24]   τὸν ὄροφον δὲ δρυὸς ἀνέχουσιν  εἰργασμένοι   κίονες. Τοῦτο εἶναι μὲν ὁμολογοῦσιν
[6, 19]   χρυσοῦ τὴν λαβὴν πεποιημένη, καὶ  εἰργασμένον   ἐλέφαντος κέρας τὸ Ἀμαλθείας, ἀνάθημα
[6, 19]   δὲ εἶναι Κατίλλου Κροτωνιάτην τὸν  εἰργασμένον.   (Ἐφεξῆς δὲ τῷ Σικυωνίῳ ἐστὶν
[6, 9]   δὲ τὸν ἀνδριάντα Πολύκλειτός ἐστιν  εἰργασμένος.   (Ἀριστεὺς δὲ Ἀργεῖος, δολίχου μὲν
[6, 3]   δὲ καὶ τὸν ἀνδριάντα  εἰργασμένος   Ἀστερίων Αἰσχύλου. (Μετὰ δὲ τὸν
[6, 19]   πόδας καὶ τὰς χεῖρας ἐλέφαντος  εἰργασμένος.   (Ἐν δὲ τῷ Μεταποντίνων θησαυρῷ
[6, 17]   καὶ Ἀκέστωρ τὴν εἰκόνα  εἰργασμένος·   Ἐνατίωνα δὲ ἧστινος ἦν, οὐ
[6, 14]   δὴ τὴν εἰκόνα ὅστις  εἰργασμένος   ἐστὶν, οὐκ ἴσμεν. Ἄνοχος δὲ
[6, 7]   πένταθλον Ἠλεῖον Πυθοκλέα, Πολύκλειτός ἐστιν  εἰργασμένος.   ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Η' Ἀνδριάντες ἀθλητῶν. Δάμαρχος
[6, 19]   Χαλκοῦ μὲν δὴ αὐτοὺς ἑώρων  εἰργασμένους·   εἰ δὲ καὶ Ταρτήσσιος χαλκὸς
[6, 17]   ἅτε τοῦ Ἀλκμαίωνος ἐπιστάμενος σφᾶς  εἰργασμένους   τὸν φόνον. (ἀνδριάντας δὲ ἀναμεμιγμένους
[6, 14]   ὄνομα, τῷ δὲ τὸν Προκλέα  εἰργασμένῳ   Σῶμις. Αἰσχίνῃ δὲ Ἠλείῳ νῖκαί
[6, 3]   Ἠλείου τὴν μὲν εἰκόνα Σικυώνιος  εἴργασται   Δαίδαλος· τὸ δὲ ἐπίγραμμα τὸ
[6, 16]   τὰ αὐτὰ Ἠλείοις τοῖς ἄλλοις  εἴργετο.   Καὶ τάδε ἄλλα φησὶ τὸ
[6, 3]   κατὰ ταὐτὰ Ἠλείοις τοῖς ἄλλοις  εἴργετο.   (Λέγεται δὲ παιδὶ ἔτι ὄντι
[6, 2]   Ὀλυμπικαὶ νικαι· Λί χας δὲ  ειργομέ   νων τηνικαυτα του αγωνος Λακεδαιμονί
[6, 20]   παρὰ Ἠλείων. Παρθένους δὲ οὐκ  εἴργουσι   θεᾶσθαι. Πρὸς δὲ τοῦ σταδίου
[6, 20]   (πιστὰ γὰρ τὴν ἄνθρωπον ἡγοῦντο  εἰρηκέναι)   τιθέασι τὸ παιδίον πρὸ τοῦ
[6, 9]   ἐγὼ τὰ ἐς αὐτὸ  εἰρηκόσιν,   οἳ Γέλωνος τοῦ ἐν Σικελίᾳ
[6, 17]   τῇ Ἄλτει κατὰ τὰ ἡμῖν  εἰρημένα.   Εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ Λεωνιδαίου
[6, 7]   τῇ συγγραφῇ τῇ Ἀτθίδι Ἀνδροτίωνι  εἰρημένα·   εἶναι μὲν τηνικαῦτα ἐν Καύνῳ
[6, 26]   ξένοι κατώμνυντο ἔχειν κατὰ τὰ  εἰρημένα·   ἐπεὶ αὐτός γε οὐκ ἐς
[6, 24]   τοιῷδε εἰκάζοι τις ἂν τὰ  εἰρημένα·   ῥόδον μὲν καὶ μυρσίνην Ἀφροδίτης
[6, 8]   ὁπόσα ἄλλα ἀνδρῶν ἀλαζόνων ἐστὶν  εἰρημένα,   ὡς ἐξ ἀνθρώπου μεταβάλοι τὸ
[6, 20]   αἱ ἵπποι· τοῖς δέ ἐστιν  εἰρημένον   ὡς αὐτὸς Οἰνόμαος τοὺς
[6, 11]   εἰκών. (Τῶν δὲ βασιλέων τῶν  εἰρημένων   ἕστηκεν οὐ πόρρω Θεαγένης
[6, 15]   ἐπίγραμμα τὸ ἐπ' αὐτῷ φησιν·  εἰρήνην   τε γὰρ Ἀχαιοῖς ποιῆσαι καὶ
[6, 9]   ἐς τὸ ἱερὸν τῆς  Εἰρήνης   τὸ ἐν Ῥώμῃ κομισθεῖσα ἐξ
[6, 6]   Ταῦτα μὲν δὴ ἐς τοσοῦτο  εἰρήσθω.   ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ζ' Ἀδριάντες Διαγόρου τοῦ
[6, 8]   ἀθλητῶν. Δάμαρχος μεταβληθεὶς ἐξ ἀνδρὸς  εἰς   λύκον. Τὰ κατὰ τὴν Τιμάνθους
[6, 20]   Ἱερὸν Ἱπποδαμείας. Κρυπτὴ εἴσοδος  εἰς   τὸ στάδιον. Ἱέρεια Δήμητρος Χαμύνης.
[6, 12]   δὲ ἵπποι παρὰ τὸ ἅρμα,  εἷς   ἑκατέρωθεν ἕστηκε, καὶ ἐπὶ τῶν
[6, 7]   καὶ φανερώτατα δὴ ἁπάντων ἀνὴρ  εἷς   φρονήσας οὗτος τὰ Λακεδαιμονίων φαίνεται,
[6, 1]   ν Κυνί σκαν έ χοντα.  (Εισὶ   δὲ Λακεδαιμό νιοι καὶ εφεξης
[6, 1]   Ὀλυμπί ασιν ουχ απά ντων  εισὶ   ν εστηκό τες ανδριά ντες,
[6, 2]   ς καὶ επὶ ναυμαχί αις  εισὶ   ν Ἰώ νων ά ριστοι,
[6, 19]   παρεχόμενον Βαῖτιν ὠνόμασαν οἱ ὕστερον.  Εἰσὶ   δ' οἳ Καρπίαν Ἰβήρων πόλιν
[6, 16]   Ἠλείων ἰδιωτῶν ἀνδριάντες. Στήλη Δεινοσθένους.  (Εἰσὶ   δὲ εἰκόνες ἐν Ὀλυμπίᾳ καὶ
[6, 23]   ἐπιτηδεύματι: συμβάλλουσι· δὲ ἐπὶ πάλῃ.  (Εἰσὶ   δὲ καὶ θεῶν ἐν τῷ
[6, 7]   παγκράτιον· (οὗτοι μὲν ἀδελφοί τέ  εἰσι   καὶ Διαγόρου παῖδες. Ἐπὶ δὲ
[6, 26]   στάδιοι καὶ ἑκατὸν ἐπὶ ποταμόν  εἰσι   Λάρισον, καὶ Ἠλείοις ὅροι πρὸς
[6, 24]   ὑψηλόν, καὶ τοῖχοι μὲν οὐκ  εἰσί,   τὸν ὄροφον δὲ δρυὸς ἀνέχουσιν
[6, 16]   ἐπὶ τῷ ἱππίῳ. Δρόμου δέ  εἰσι   τοῦ ἱππίου, μῆκος μὲν δίαυλοι
[6, 24]   ἰέναι καθέστηκεν ἐς τὸ γυμνάσιον.  Εἰσιᾶσι   δὲ, πρὶν μὲν ἥλιον ἀνίσχειν,
[6, 8]   γνώμην. (Μετὰ δὲ τὸν Βαύκιδά  εἰσιν   ἀθλητῶν Ἀρκάδων εἰκόνες· Εὐθυμένης τε
[6, 21]   προσεχεῖς τῷ τοίχῳ τῶν ἀθλητῶν  εἰσιν   αἱ οἰκήσεις, ἐπί τε ἄνεμον
[6, 15]   δὲ Πυθοῖ νῖκαι παγκρατίου μέν  εἰσιν   αὐτῷ πᾶσαι, τρεῖς δὲ ἀριθμόν.
[6, 18]   τῆς Οἰνομάου κίονος, ξύλου δέ  εἰσιν   εἰργασμέναι, Ῥηξιβίου μὲν συκῆς,
[6, 24]   καὶ ὅσαι πρὸς Ἰωνίᾳ πόλεις  εἰσὶν   Ἑλλήνων, τρόπῳ δὲ πεποίηται τῷ
[6, 3]   καὶ ἀνδριάντες ἴσοι ταῖς νίκαις  εἰσὶν   ἐν Ὀλυμπίᾳ. Παιδὶ μὲν δὴ
[6, 24]   καὶ βωμοὺς τῷ Διί, καὶ  εἰσὶν   ἐν τῷ ὑπαίθρῳ τῆς ἀγορᾶς
[6, 21]   καὶ αἱ παλαῖστραι τοῖς ἀθληταῖς  εἰσιν   ἐνταῦθα. Τῆς στοᾶς δὲ τῆς
[6, 17]   ἀνατεθῆναι τὴν εἰκόνα. (Τούτων δέ  εἰσιν   Ἠλεῖοι πλησίον πυγμῇ παῖδας κρατήσαντες,
[6, 15]   δὲ αὐτὸν ἀνδριάντες δύο ἀνδρός  εἰσιν   Ἠλείου Κάπρου τοῦ Πυθαγόρου, πάλης
[6, 16]   μὲν ἵπποις, Καλλιτέλει δὲ παλαίσαντί  εἰσιν.   (Ἰδιώτας δὲ ἄνδρας Ἠλείους, Λάμπον
[6, 16]   ἐναντία Γαλατῶν στρατηγήσαντος Αἰτωλοῖς Θεσπιεῖς  εἰσιν   οἱ ἀναθέντες. (Τυδεὺς δὲ Ἠλεῖος
[6, 19]   γε ἡμετέραν γνώμην ἄνθρωποι μέν  εἰσιν   οἱ αὐτοὶ Μυονεῖς οἱ ἐν
[6, 12]   καὶ νῦν ἔτι Ἀρκάδων αὐτῶν  εἰσιν   οἱ ἐς τὸ Ἀργολικὸν τελοῦντες.
[6, 19]   Κρόνιον. Ἐπὶ ταύτης τῆς κρηπῖδός  εἰσιν   οἱ θησαυροί, καθὰ δὴ καὶ
[6, 12]   οἱ ἑκατέρωθεν, καὶ ἐπ' αὐτῶν  εἰσιν   οἱ παῖδες. (Παρὰ δὲ τοῦ
[6, 26]   τοῦ Αἰθιόπων γένους αὐτοί τέ  εἰσιν   οἱ Σῆρες, καὶ ὅσοι τὰς
[6, 3]   δόξαν ἔχεις ἀρετᾶς. Δῆλοι οὖν  εἰσιν   οἵ τε Σάμιοι καὶ οἱ
[6, 20]   ἐπιχώριος Ἡλείοις. Ἱερὸν Ἱπποδαμείας. Κρυπτὴ  εἴσοδος   εἰς τὸ στάδιον. Ἱέρεια
[6, 19]   Ἄρης τε τῷ Ἀχελῴῳ βοηθῶν.  Εἱστήκει   δὲ καὶ Ἀθηνᾶς ἄγαλμα, ἅτε
[6, 21]   κατὰ Ἀρκάδων ἐπὶ τῇ κρηπῖδι  εἱστήκει.   Ἔστι δὲ καὶ ἄλλος ἐλάσσων
[6, 5]   ἵππους πεδήσας καὶ τὸν ἡνίοχον  εἶχε.   (Δαρεῖος δὲ Ἀρταξέρξου παῖς νόθος,
[6, 15]   τοῦτον παγκρατίου καὶ πυγμῆς ἀγωνιστήν·  εἶχε   δὲ καὶ Ἠλεῖον Κάπρον ἐπὶ
[6, 15]   δὲ Ὀλυμπιὰς ἐφεξῆς  εἶχε   μὲν τὸν Κλειτόμαχον τοῦτον παγκρατίου
[6, 10]   ἀνταγωνιζόμενον ἐνεγκὼν τὴν πληγὴν, αὐτίκα  εἶχε   τὴν νίκην. (Στεφάνους δὲ λέγεται
[6, 1]   Ὁπό σοις δὲ ὴ αυτοις  ειχεν   ες δό ξαν, ὴ καὶ
[6, 12]   Ἱέρων οὗτος, τὴν δὲ ἀρχὴν  εἶχεν   ἔτει δευτέρῳ τῆς (ἕκτης) ὀλυμπιάδος
[6, 6]   (Τὰ μὲν δὴ ἐς τούτους  εἶχεν   οὕτω. Τὰ δὲ ἐς Εὔθυμον
[6, 6]   Ἥρωα. Τὰ δὲ ἐς αὐτὸν  εἶχεν   οὕτως. Ὀδυσσέα πλανώμενον μετὰ ἅλωσιν
[6, 12]   τὴν πρὸς Καρχηδονίους πόλεμον καταστάντων,  εἶχον   μὲν οἱ Καρχηδόνιοι τῆς νήσου
[6, 1]   φησιν ειναι των επιχωρί ων,  εκ   δὲ αγέ λης αυτὸ ν
[6, 2]   τε Σικελιώ της, ού τ'  εκ   Ναυπά κτου, δηλό ς εστιν
[6, 2]   αρνων τε καὶ μό σχων  εκ   παλαιου δή λη καθεστωσά εστιν
[6, 2]   μην. Μεσσηνί ους γὰ ρ  εκ   Πελοποννή σου φεύ γοντας επέ
[6, 2]   τοσοί δε ά λλοι των  εκ   Σπά ρτης ιπποτρό φων μετὰ
[6, 2]   αναγορευθηναί οι τὸ ν παιδα  εκ   Συρακουσων. Ἀντί πατρος δὲ εν
[6, 1]   λου· παρὰ δὲ αυτὸ ν  εκ   Φενεου της Αρκά δων Νεολαί
[6, 3]   αὐτοὶ, φιλίᾳ Θηβαίων, ὁμοῦ τῇ  ἐκ   Βοιωτίας δυνάμει. Φαίνοιτο ἂν οὖν
[6, 24]   οἷς ἄχαρι οὐδέν πω πρόσεστιν  ἐκ   γήρως, τούτων εἶναι τὸν ἀστράγαλον
[6, 14]   τε καὶ ἄνδρας, τὴν μὲν  ἐκ   γυμναστοῦ παρακλήσεώς φασι, τὴν δὲ
[6, 23]   οὐκ ἐς ἔργον πολέμου πεποιημέναι.  (Ἐκ   δὲ τοῦ γυμνασίου πρὸς τὰ
[6, 3]   μαθητὴς Ἀμφίων· Πίσων δὲ ἀνὴρ  ἐκ   Καλαυρείας ἐδιδάχθη παρ' Ἀμφίονι·
[6, 13]   Πολίτης δ' ἦν οὗτος  ἐκ   Κεράμου τῆς ἐν τῇ τραχείᾳ
[6, 8]   κρατήσας πυγμῇ παῖδας, καὶ Κριτόδαμος  ἐκ   Κλείτορος, ἐπὶ πυγμῇ καὶ οὗτος
[6, 9]   πυγμῇ παῖδας, Ἀρκὰς καὶ οὗτος  ἐκ   Κλείτορος. Καὶ τοῦ μὲν Κλέων,
[6, 4]   Κνώσσιος· ἐκπεσὼν δὲ ὑπὸ στασιωτῶν  ἐκ   Κνωσσοῦ, καὶ ἐς Ἱμέραν ἀφικόμενος
[6, 25]   τῆς ἀπὸ τῶν λαφύρων τῶν  ἐκ   Κορκύρας Ἀφροδίτης ναός, τὸ δὲ
[6, 14]   τὸν Διοτίμου πεποίηκε μὲν Δαμέας  ἐκ   Κρότωνος καὶ οὗτος. Ἐγένοντο δὲ
[6, 14]   φησὶ τὸ ἐπίγραμμα εἶναι Ξενόμβροτον  ἐκ   Κῶ τῆς Μεροπίδος, ἐπὶ ἵππου
[6, 3]   γένος δὲ Ἀντίοχος ἦν  ἐκ   Λεπρέου. Παγκρατίῳ δὲ ἄνδρας ἐν
[6, 3]   (Ἐφεξῆς δὲ ἀνάκειται μὲν πύκτης  ἐκ   Λεπρέου τοῦ Ἠλείων, Λάβαξ Εὔφρονος.
[6, 22]   ἐς Λετρίνους ἕξεις, ὀγδοήκοντα δὲ  ἐκ   Λετρίνων καὶ ἑκατὸν ἐπὶ Ἦλιν.
[6, 6]   (Νικόδαμος δὲ πλάστης  ἐκ   Μαινάλου Δαμοξενίδαν ἄνδρα πύκτην ἐποίησεν
[6, 6]   ἔργον τοῦ Μαιναλίου παγκρατιαστής ἐστιν  ἐκ   Μαινάλου, δύο νίκας ἐν ἀνδράσιν
[6, 6]   Μαινάλου Δαμοξενίδαν ἄνδρα πύκτην ἐποίησεν  ἐκ   Μαινάλου. Ἕστηκε δὲ καὶ Λαστρατίδα
[6, 20]   τὴν ὀργήν· αὐτοὶ δὲ ὕστερον  ἐκ   μαντείας κομίσαι φασὶ τῆς Ἱπποδαμείας