Livre, Chap.
[5, 32]	κακὸν καὶ δαιμονίους εἶναι τὰς	πληγὰς	ἐνίων ὑπονοούντων, ἕως τῶν ἄλλων
[5, 21]	οὐδὲ ἓν πρὸς δὲ τοὺς	παῖδας	ἔφραζον ὡς μεθ´ ἑσπέραν βαθεῖαν
[5, 30]	τινα ἐγγενέσθαι ὑπόνοιαν, καὶ τοὺς	παῖδας	ἥκων ἐθάρρυνον, ὁδῷ βαδίζειν τὴν
[5, 20]	αὐτόν τε σὲ ὡς ἀδελφὸν	παῖδάς	τε τοὺς σοὺς ἴσα καὶ
[5, 11]	εἶδέ τε καὶ ὤφθη παρ´	ἐλπίδας,	ὀδυρμὸς ἅπασιν ἀθρόον ἀνεκινήθη καὶ
[5, 34]	κατακλινεῖσα τὰς παρούσας ἀγρυπνίᾳ διετίθετο	φροντίδας.
[5, 18]	αὐτοῦ καθήμενον καὶ δικτύου διερρωγότος	βροχίδας	ἀκεζόμενον. Πλησιάσας δὴ Χαῖρε« εἶπον
[5, 33]	γινέσθω καὶ τὰς λυτηρίους τις	σπονδὰς	περιαγέσθω. ~Ἐκ τούτου περιήγοντο μὲν
[5, 29]	μὲν τὰ ἐντεταλμένα ἔπραττον, ἐξεφόρουν	τραπέζας	κρατῆρας τάπητας παραπετάσματα, Σιδωνίων ἔργα
[5, 8]	τῆς ἐσθῆτος οἷον νέφους αὐγὴ	σεληναίας	διεξέλαμπεν· ὅμως δ´ οὖν τὸ
[5, 22]	αὖθις παρηγγέλλετο πρώτην ἡμέραν τῆς	σεληναίας	μετὰ τὴν πρὸς ἥλιον σύνοδον
[5, 22]	πηδαλίων θάτερον ἀποβαλόντες καὶ τῆς	κεραίας	τὸ πλεῖστον συντρίψαντες· ἐδόκει οὖν
[5, 18]	ἄκραν« ἔφη χοιράδι πέτρᾳ τῆς	προτεραίας	ἐνσχεθὲν διεσπάρακται. Κἀγὼ Τοῦτο μὲν«
[5, 24]	πολιορκοῦσι καὶ τὴν ναῦν ἐξ	ὁμολογίας	ἑλεῖν ἐσπουδακόσι. Καὶ Ὦ δυσδαίμονες«
[5, 14]	ὁ τεχνίτης ἔδειξεν ἐκ τῆς	ἀληθείας	ὃ ἐβούλετο, περίεργον ἡγησάμενος λίθον
[5, 8]	συσχεθεὶς καὶ τὸν καιρὸν τῆς	μεταμελείας	προληφθεὶς Ταύτην μὲν» ἔφη σὴν
[5, 11]	κόρην, τὸ γὰρ ἄφραστον κάλλος	Χαρικλείας	ἐγνώριζον. Ὡς δὲ ἤχθη καὶ
[5, 26]	πειθόμενοι παρῄειμεν ὁ Τραχῖνος τῆς	Χαρικλείας	ἐπιλαβόμενος Οὐδὲν« ἔφη πρὸς σὲ
[5, 8]	τοὺς θεούς. Ἐδράττετό τε τῆς	Χαρικλείας	καὶ χαίρειν εἰς ὑπερβολὴν ἐνεδείκνυτο
[5, 13]	ἐπεκομίζετο Ταῦτά σοι» ἔφη λύτρα	Χαρικλείας,	ὦ Ναυσίκλεις, οἱ θεοὶ δι´
[5, 7]	ἔστησαν ὑποδραμούσης τὸν Θεαγένην τῆς	Χαρικλείας	ὡς εἰ καὶ τεθνάναι δεήσειεν
[5, 16]	ἐς καιρὸν βελτίονα τοῦ παρόντος	φυλάξειας,	ὅτε σου τῶν παίδων ἡ
[5, 17]	λέγων τὸν πορθμὸν καὶ νήσους	Ὀξείας	ἀποκρύψαντες τὴν Ζακυνθίων ἄκραν προσκοπεῖν
[5, 32]	παμπόλλοις, οὐδὲν οὐδὲ τῆς Χαρικλείου	τοξείας	ἐπαμύνειν ἔτι δυναμένης, ὠδινούσης μὲν
[5, 29]	τοῦ νυμφικοῦ καὶ τῆς ἄλλης	εὐπρεπείας	ἐπιμεληθῆναι κατὰ καιρὸν ἐγγένοιτο καὶ
[5, 26]	μάλα χαίρων, ὁρῶ γὰρ νεανίσκον	ἀνδρείας	ἀνάμεστον καὶ βίῳ τῷ ἡμετέρῳ
[5, 30]	καὶ σαυτῷ μᾶλλον τὴν παῖδα	περιποιήσειας,	φησὶ γὰρ ἀποθανεῖσθαι πρότερον ἢ
[5, 27]	δι´ ἑνὸς τὸ παρὸν εὐδοκιμεῖν,	βραχείας	ῥᾳστώνης αἰσθομένων ἐξ οὗ τὴν
[5, 5]	Πυθικός» τὴν δὲ Χαρίκλειαν ἡ	Πυθιὰς	ἐπὶ δεξιὰ ἢ ἀριστερὰ πεπόρευται
[5, 22]	ἐπιγουνίδα δέ, λείψανον τῆς ἐφ´	ἡλικίας	ἰσχύος, ἀνεσταλμένου ζώματος ὑποφαίνων, κυνῆν
[5, 20]	τῆς θαλάττης ἔχειν, ἐκ τῆς	οἰκίας	ἁρπάσαντα τῆς ἐμῆς; Σῴζεται καὶ
[5, 1]	μοι Ναυσικλῆς ἥκειν ὁ τῆς	οἰκίας	δεσπότης, ἀλλὰ τί ἄρα ποτὲ
[5, 27]	ἀπείρως ἔχοντας. Τοιγάρτοι πᾶν μὲν	ναυτιλίας	μέρος ὑπὸ τοῦ προστυχόντος ἐσχεδιάζετο
[5, 31]	ὃς τῷ πρώτῳ νηὸς ἐπιβάντι	πολεμίας	καὶ τὸν ὑπὲρ πάντων ἀγῶνα
[5, 19]	πανταχοῦ δυστυχεῖν οὐδὲ ἐπὶ τῆς	ἐρημίας	ἀνενόχλητον εἶχεν ἡ Χαρίκλεια τὸ
[5, 2]	ἀκοὴν τῆς Θίσβης ὑπό τε	ἀμηχανίας	πᾶσαν ἔννοιαν διαπορῶν ἀνέστρεφε βαρύ
[5, 30]	πικρόγαμος ἔσται πρὸς τῆσδε τῆς	δεξιᾶς	ἃ προσήκει παθών. Ἀπέτρεχον τούτων
[5, 19]	ἐσθῆτος· οὐκ ὀλίγον δὲ εἰς	εὐδοξίας	προσθήκην καὶ τὴν Πυθιονίκην ὠνόμαζεν
[5, 26]	δίδου ταύτην αἴσθησιν τῆς σῆς	εὐνοίας·	ἀδελφὸν τουτονὶ τὸν ἐμὸν καὶ
[5, 17]	τοῦ αὐχένος ἀποτειχιζόμενον. Κἀκ τοῦδε	παλιρροίας	ὡς τὸ εἰκὸς γινομένης καὶ
[5, 21]	~Ἀπῄειν κατηφὴς τούτων ἀκούσας καὶ	παντοίας	ἔστρεφον παρ´ ἐμαυτῷ βουλὰς ἕως
[5, 17]	κῦμα φλεγμαῖνον ἐγείρει πρὸς τῆς	ἀντιτυπίας	εἰς κλύδωνα κορυφούμενον. Ἐπὶ τούτοις
[5, 12]	ἕξεις. Τί δὲ οὐ μέλλεις,	φιλανθρωπίας	οὐδὲν ἀπολιπὼν ἀλλὰ φθάνων τε
[5, 27]	δὲ ἀνιώμενοι καὶ πολλὰ τῆς	σωτηρίας	τὴν θάλατταν ὀνειδίζοντες, ὡς ἀνυβρίστου
[5, 23]	τὰς βραχυτέρας, ὥσπερ ὑπὸ πλείονος	ἐμπειρίας	ὁδηγουμένας. Ἔτι τούτων ἐπὶ θάτερα
[5, 1]	γὰρ τήν τε ἐκ τῆς	ὁδοιπορίας	καὶ τῶν ἄλλων φροντίδων κάκωσιν
[5, 33]	ἔχων οὔτε ἐπιμίγνυσθαι δοκιμάζων, εἰς	ἐπικουρίας	ἐλπίδα ἐμαυτὸν ταμιευόμενος. Οὐ μὴν
[5, 17]	ἔφη τὸ Ἰόνιον ἐκ πολλῆς	εὐρυχωρίας	ἐνταῦθα στενούμενον καὶ καθάπερ διὰ
[5, 13]	εἰ μὴ τῇ προφάσει τῆς	θυσίας	εἰς τὰς ὑπὲρ Θεαγένους εὐχὰς
[5, 29]	τε καὶ σὸν ἀπὸ τῆς	θυσίας	μεταποιεῖ τὴν εὐωχίαν, ἐμοί τε
[5, 16]	καὶ τὴν ἄλλην μὲν τῆς	θυσίας	πολυτέλειαν ἔχω θαυμάσας, οὐκ ἔστι
[5, 15]	πλέον ἡσθεὶς πρὸς τὸ πολύτιμον,	οὐσίας	ὅλης τὴν λίθον ἰσοστάσιον κρίνων,
[5, 24]	οὕτως ἄμαχον καὶ ὑπερφέρουσαν ἰσχὺν	ἐναντίας	ἐπαίρετε χεῖρας καὶ προῦπτον ἀναρριπτεῖτε
[5, 27]	τὸ Ἡρακλεωτικὸν προσωκείλαμεν καὶ γῆς	Αἰγυπτίας	ἀβουλήτως οἱ δυσδαίμονες ἐπιβαίνομεν, οἱ
[5, 20]	ἀλλ´ ἐμοί τε σιωπῆσαι ἀθέμιτον	ἑστίας	ὑμῖν τῆς αὐτῆς κεκοινωνηκότι σοί
[5, 32]	ὠδινούσης μὲν εἰς τὴν βοήθειαν	δεδοικυίας	δὲ τὴν ἀποτυχίαν, αὐτοσχεδίου καὶ
[5, 7]	τρόπον καὶ ὡς δυνατὸν ἐκκλίνωμεν,	ἐπιτυχίας	ἐλπίδα τὴν πεῖραν τῶν παρελθόντων
[5, 22]	σπουδῇ θεμένων αὐτὸς οὕτως ὀλιγώρως	ἔσχηκας	ὡς μηδὲ τοῦτο δὴ τὸ
[5, 16]	κρατήρων εὐωχοίης. Τὰς μὲν γὰρ	γυναῖκας	ἀκούεις ὡς διατριβὴν τῷ πότῳ
[5, 24]	Ἐσείσθη πρὸς τὴν ἀγγελίαν ἡ	ὁλκὰς	ἔν τε γαλήνῃ κλύδωνος ἐμπέπληστο
[5, 11]	ἐλπισθείσης ἔτι θυγατρὸς γέγονας καὶ	δέδωκας	ἰδεῖν τὴν ἐμοὶ πάντων ἡδίστην
[5, 20]	γὰρ οἶδα προστυχὼν τοιούτῳ κάλλει,	πολλὰς	καὶ ταῦτα καὶ οὐκ ἐξώρους
[5, 1]	δοκῶ γάρ μοι μηδ´ εἰ	πολλὰς	μὲν νύκτας πλείους δὲ ἡμέρας
[5, 21]	καὶ παντοίας ἔστρεφον παρ´ ἐμαυτῷ	βουλὰς	ἕως ἐκ ταὐτομάτου μοι πάλιν
[5, 1]	ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι, φροντίζων τὰς	ἐμὰς	πράξεις καὶ ὥσπερ τῇ διανοίᾳ
[5, 2]	δυναίμην» ἔφη, ἀλλὰ σὺ μὲν	ἀτρέμας	ἔχε σαυτόν, ἐγὼ δὲ οὐκ
[5, 22]	λόγου μέρει τέθεισαι τὰ καθ´	ἡμᾶς,	ἀλλὰ πάντων ὅσοι δὴ τὴν
[5, 4]	λόγων τοιῶνδε Τὸ μὲν συνεῖναι	ἡμᾶς	ἀλλήλοις, ὦ Χαρίκλεια, καὶ τοῦτο
[5, 22]	τῶν θεῶν, ἀνδρῶν βέλτιστος περὶ	ἡμᾶς	γεγενημένος, καὶ τήνδε δίδου τελευταίαν
[5, 4]	κώμην ἐπείγεσθαι καὶ ἄδηλον ἥτις	ἡμᾶς	διαδέξεται τύχη πολὺ δὲ καὶ
[5, 6]	τοῦ δράματος φιλοτιμούμενος καὶ αὐτόχειρας	ἡμᾶς	ἑαυτῶν ἐκβιάσηται γενέσθαι. ~Τούτοις εἰρημένοις
[5, 27]	τοὺς αὐχένας. Οὐχ ἥκιστα γοῦν·	ἡμᾶς	εἰς τὸν ἔσχατον τῶν κινδύνων
[5, 18]	τὸ σύμμετρον, ἑνὶ γὰρ πλείους	ἡμᾶς	εὑρήσετε· κἀμοὶ γὰρ παῖδές εἰσιν
[5, 29]	τῆς γαμηλίου πομπῆς ὁ καιρὸς	ἡμᾶς	καὶ ὁ τόπος ἀφῄρηται. Διεχεῖτο
[5, 1]	ἂν τοῦ χαίρειν γ´ ἔχοις	ἡμᾶς	κοινωνοῦντας. Ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς» εἶπεν
[5, 12]	τό γε ἐκ τῶν θεῶν	ἡμᾶς	οὐ περιόψεται ἀλλ´ ἐπαρκέσει πρὸς
[5, 17]	ὅσον ἂν γένοιτο αὔταρκες ἑῴους	ἡμᾶς	τῇ γῇ προσπελάσαι. ~Ταῦτα οὐκ
[5, 1]	συνθέμενοι. Λίαν οὖν χαίροντες ἥκοντας	ἡμᾶς	ὑποδέχονται καὶ παραχρῆμα λιμένων ἐκτὸς
[5, 27]	ὁ μὲν ἥλιος ἀκριβῶς εἰς	δυσμὰς	περιελθὼν τὸ μεταίχμιον ἡμέρας καὶ
[5, 24]	ἀναρριπτεῖτε θάνατον; ἔτι φιλανθρωπευόμεθα, ἐπιτρέπομεν	ὑμᾶς	εἰς τὸ ἐφόλκιον εἰσβῆναι, καὶ
[5, 29]	Ζακυνθίων διείλεκτο, σιωπῶντι δὲ πρὸς	ὑμᾶς	ὡς ἂν τοῖς μέλλουσιν ἀλγεινοῖς
[5, 9]	ἔρχεται, Μιτράνης δὲ ἐπὶ ἑτέρας	κώμας	τῶν ὑπηκόων ἐκτραπεὶς οὐδὲν ὑπερθέμενος
[5, 29]	μέλλουσιν ἀλγεινοῖς μὴ προκάμνοιτε τὰς	γνώμας,	ἐνδεχόμενον καὶ διαδρᾶναι τὴν ἐπιβουλήν.
[5, 23]	βραχυτέρας, ὥσπερ ὑπὸ πλείονος ἐμπειρίας	ὁδηγουμένας.	Ἔτι τούτων ἐπὶ θάτερα γυμναζομένων
[5, 27]	τὴν πρύμναν εἶχε καὶ τοὺς	αὐχένας.	Οὐχ ἥκιστα γοῦν· ἡμᾶς εἰς
[5, 13]	λυπηρῶν ταῖς τοῦ προσώπου τροπαῖς	ἐμφήνας,	ἐπιβάλλει τὼ χεῖρε τοῖς βωμοῖς
[5, 16]	τερπόντων ἀποκλίναντος, ὕδατος ἀπαραχύτου φιάλην	προτείνας	ὁ Ναυσικλῆς Ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι»
[5, 15]	δὲ ἄνδρας ἐν τῷ προτεμενίσματι	κατακλίνας·	ἐπεὶ δὲ εὐφροσύνης τῆς ἐκ
[5, 22]	καὶ ἡμῶν αὐτῶν ἀναλήψεως ἡμέρας	τινὰς	ἐπιμεῖναι ἐν τῇ νήσῳ. Καὶ
[5, 11]	τῆς οὐδαμόθεν ἐλπισθείσης ἔτι θυγατρὸς	γέγονας	καὶ δέδωκας ἰδεῖν τὴν ἐμοὶ
[5, 30]	τοιοῦτο ἐνέφηνεν, εὐπρεπέστερον αὐτὴν κοσμηθῆναι	προστάξας.	Ὅρα δὴ πῶς ἂν τοῦτο
[5, 25]	τῷ βεβαίῳ τοῦ περιεῖναι γενέσθαι	πᾶς	τις ἁμιλλώμενος. ~Ἐπεὶ δὲ καὶ
[5, 23]	ἐστόρεσεν ἡ γαλήνη καὶ τὰς	κώπας	ἡ χρεία παρεκάλει, θᾶττον ἡμῖν
[5, 16]	Ναυσικλῆς Ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι» ἔφη	καθαράς	σοι τὰς νύμφας ὥς σοι
[5, 18]	σχολὴν διατιθεμένων καὶ συνεφαπτομένων τῆς	ἄγρας,	ἣν ποικίλην τε καὶ πρὸς
[5, 32]	Ναυσίκλεις; θαλάττῃ προσείκασας ἂν τοὺς	ἄνδρας	αἰφνιδίῳ σπιλάδι κατασεισθέντας, οὕτως ἀλόγιστος
[5, 15]	ἱεροῦ χώραν ἀποκληρώσας τοὺς δὲ	ἄνδρας	ἐν τῷ προτεμενίσματι κατακλίνας· ἐπεὶ
[5, 31]	κατακλινεὶς Ἐγὼ δὲ« ἔφη τὸ	γέρας	τὸ προεμβατήριον τίνος ἕνεκεν οὐχὶ
[5, 10]	μὲν ἐκεῖνος ἐπέστελλεν· οὔπω δὲ	ἡμέρας	ἀκριβῶς ὑποφαινούσης ὁ Καλάσιρις ἅμα
[5, 33]	Χαρίκλειαν δὲ οὐδαμῶς· ἀλλ´ εἶδον	ἡμέρας	γενομένης τὸν μὲν ἴσα καὶ
[5, 1]	πολλὰς μὲν νύκτας πλείους δὲ	ἡμέρας	ἐπισυνάπτοις τοῦτο ἄν ποτε παθεῖν,
[5, 27]	εἰς δυσμὰς περιελθὼν τὸ μεταίχμιον	ἡμέρας	καὶ νυκτὸς σκιόφως ἀπετέλεσεν, ἡ
[5, 23]	γυμναζομένων ἦν μὲν ἤδη τῆς	ἡμέρας	ὅτε ἀρότρου βοῦν ἐλευθεροῖ γηπόνος,
[5, 27]	διαδραμούσης καὶ πρὸς τῆς ἐχομένης	ἡμέρας,	περὶ δείλην ἀκτῇ τινι κατὰ
[5, 22]	ὁλκάδος καὶ ἡμῶν αὐτῶν ἀναλήψεως	ἡμέρας	τινὰς ἐπιμεῖναι ἐν τῇ νήσῳ.
[5, 9]	Χαρίκλειαν ἔρχεται, Μιτράνης δὲ ἐπὶ	ἑτέρας	κώμας τῶν ὑπηκόων ἐκτραπεὶς οὐδὲν
[5, 12]	ἀπολιπὼν ἀλλὰ φθάνων τε τὰς	ἡμετέρας	παρακλήσεις καὶ τὴν ἀπόδοσιν τῆς
[5, 25]	εἰρήνης ὀνόματι νόθῳ παραλυόμενος, συνθήκης	βαρυτέρας	πλέον ἢ τῆς μάχης ὁριζομένης.
[5, 23]	ἕπεσθαι ταῖς ὑπερόγκοις ναυσὶ τὰς	βραχυτέρας,	ὥσπερ ὑπὸ πλείονος ἐμπειρίας ὁδηγουμένας.
[5, 1]	ἄλλων τε καὶ ὤτων τὸ	γῆρας,	ἴσως δὲ καὶ πρὸς τὴν
[5, 1]	κἀμὲ δὲ λοιπόν, ὦ τέκνον,	γῆράς	τε βαρύνει καὶ ἡ τῶν
[5, 5]	δὲ ἐπὶ τοῦ γόνατος ἐκ	θήρας	συὸς ὁ Θεαγένης, ἐκ δὲ
[5, 29]	τὰ ἐντεταλμένα ἔπραττον, ἐξεφόρουν τραπέζας	κρατῆρας	τάπητας παραπετάσματα, Σιδωνίων ἔργα χειρῶν
[5, 8]	περὶ τὸν Θεαγένην ὤφθησαν θεοὺς	σωτῆρας	ἐπιβοώμενοι πολλάκις, ἐμπορικόν τι καὶ
[5, 32]	μάχης περίεστι τὸ ἔπαθλον μηνυούσης.	Ἐγείρας	γὰρ τὸ φρόνημα πολλοῖς ἤδη
[5, 24]	καὶ ὑπερφέρουσαν ἰσχὺν ἐναντίας ἐπαίρετε	χεῖρας	καὶ προῦπτον ἀναρριπτεῖτε θάνατον; ἔτι
[5, 6]	τέλος τοῦ δράματος φιλοτιμούμενος καὶ	αὐτόχειρας	ἡμᾶς ἑαυτῶν ἐκβιάσηται γενέσθαι. ~Τούτοις
[5, 7]	πρόσωπον ἐπιόντας περιεσκόπουν ἔλαθον ὑπὸ	μοίρας	τῶν πολεμίων ἣ κατ´ ἄλλο
[5, 22]	γὰρ« ἔφη τῆς Κρητικῆς ἤραμεν	ἄκρας	ἕπεται κατ´ ἴχνος καὶ ἀπαράλλακτον
[5, 20]	κατὰ τὴν περιπτύσσουσαν τῆσδε τῆς	ἄκρας	πλευρὰν ὑποκαθήμενον, σκοποῖς ἀμοιβαδὸν τὸν
[5, 2]	αἰχμάλωτος καὶ πολύθρηνος, τύχης βουλήμασι	πικρᾶς	ἐκκειμένη, καὶ ζῆν τέως ἀνεχομένη
[5, 28]	ἐμνηστευσάμην καὶ τοὺς γάμους ὡς	ὁρᾷς	ἑστιᾶν μέλλω τήμερον, ἑορτῶν τὴν
[5, 6]	δαίμονος καθ´ ἡμῶν πομπείαν. Οὐχ	ὁρᾷς	ὡς φυγαῖς ἐπισυνάπτειν πειρατήρια καὶ
[5, 16]	παρακεκληκὼς ἐκείνων μὲν τὸ παρὸν	ὑπερορᾷς	καὶ τοῖς δημωδεστέροις ἐκχωρεῖς, πραγμάτων
[5, 17]	τοῦ Πελοποννησίων ἰσθμοῦ τῆς πρόσω	φορᾶς	ἀνακόπτεται προμηθείᾳ κρειττόνων, ὡς ἔοικεν,
[5, 23]	ὁ δὲ ἄνεμος τῆς ἄγαν	φορᾶς	ὤκλαζε καὶ κατ´ ὀλίγον ἐνδιδοὺς
[5, 13]	βωμοῖς ἐπιφθεγγόμενος καὶ ὡς τῆς	πυρᾶς	δῆθεν σπασάμενος ἃ πάλαι ἐπεκομίζετο
[5, 8]	ὀνόματος ἀπατηθεὶς ἐξεπέπληκτο μὲν τῆς	ὥρας,	ἀπ´ εὐτελοῦς γὰρ καὶ ταῦτα
[5, 21]	καὶ γὰρ εἰ μηδέπω τῆς	ὥρας	εἶναι τὰ πλώιμα ἀλλ´ ὑπάρχειν
[5, 25]	μέλλοντες ὅστις πρότερος τὸν ἕτερον	φθάσας	ἐπιβαίη τοῦ σκάφους ἠπείγοντο, θᾶττον
[5, 22]	δή μοι καὶ σεσηρός τι	μειδιάσας	Ὦ θαυμάσιε« ἔφη, σὺ δὲ
[5, 22]	πληγῆς τινος μηρὸν σκάζοντα παρέλκων.	Πλησιάσας	δή μοι καὶ σεσηρός τι
[5, 18]	καὶ δικτύου διερρωγότος βροχίδας ἀκεζόμενον.	Πλησιάσας	δὴ Χαῖρε« εἶπον ὦ βέλτιστε
[5, 32]	τὸ ἐντεῦθεν, ὦ Ναυσίκλεις; θαλάττῃ	προσείκασας	ἂν τοὺς ἄνδρας αἰφνιδίῳ σπιλάδι
[5, 16]	μὲν τῆς θυσίας πολυτέλειαν ἔχω	θαυμάσας,	οὐκ ἔστι δὲ ὅπως μᾶλλον
[5, 20]	Πολλὰ δὴ τῆς συνέσεως αὐτὸν	ἐπαινέσας	ἐκείνου μὲν ἀπηλλαττόμην, σοὶ δὲ
[5, 32]	ἀποκλίναντος, ἄκρον δὲ τὸν ὦμον	παραξέσας	τὴν χεῖρα κατὰ τὴν συμβολὴν
[5, 31]	θάνατον προξενήσῃς. Ὁ δὲ μηδὲν	μελλήσας	ὥς τινος τῶν ἀναγκαίων ἐπείγοντος
[5, 18]	παχύτερον ἔχει τῆς ἀκοῆς γεγωνότερον	ἐμβοήσας	Χαίρειν κελεύω σοι« ἔφην καὶ
[5, 8]	πολλάκις, ἐμπορικόν τι καὶ δραστήριον	ἐννοήσας	ὁ Ναυσικλῆς ἐξήλατό τε καὶ
[5, 3]	ἀλλ´ ἐκ τῶν πρώτων ἕτερα	ὑπονοήσας,	ἐκ τῶν ἐπὶ τέλους τὴν
[5, 13]	βραχὺ τὰ σπλάγχνα ὁ Καλάσιρις	ἐπιθεωρήσας	καὶ ποικίλην δηλοῦσθαι τῶν μελλόντων
[5, 29]	τὸν δεσποτεύοντα τῆς θυγατρὸς ἀποφήνασιν.	~Ἀποχωρήσας	τε μικρὸν καί τινα τῶν
[5, 12]	οἶσθα διασῴζω καὶ ἔχω φέρουσα.	~Θαρσήσας	οὖν πρὸς ταῦτα ὁ Καλάσιρις
[5, 31]	Ὅτι« ἔφη ὁ Τραχῖνος οὐκ	ᾔτησας·	ἀλλ´ οὐδὲ νέμησις οὐδέπω προὐτέθη
[5, 26]	τὸ ὑπήκοον ἐδουλοῦτο, τὴν κόρην	ἀναστήσας	Τὸν μὲν ἀδελφὸν« ἔφη δωροῦμαί
[5, 7]	ἀπιστοτέρων περιγενόμενοι. Ποιῶμεν ὡς βούλει»	φήσας	ὁ Θεαγένης εἵπετο ἡγουμένῃ καθάπερ
[5, 2]	ὁ πρεσβύτης κἀπὶ τοῦ ἀγκῶνος	ἐρείσας	ὅ τι πεπόνθοι διηρώτα καὶ
[5, 24]	πόλεμος, τῷ προστυχόντι πρὸς ἄμυναν	ὁπλίσας.	Ἐγὼ δὲ καὶ ἡ Χαρίκλεια
[5, 34]	ἱκετεύσας τὸν θεὸν ἡσυχῆ τε	ἀφυπνίσας	ἦγεν εἰς τὴν καταγωγὴν ἐρυθριῶσαν
[5, 22]	ὠψίσθημεν τῆς ἀναγωγῆς καὶ τεθορύβημαι	ἀφυπνίσας	πρὸς τὴν ἔννοιαν· ἀλλ´ αὐτός
[5, 32]	βαλλομένων. Ἐγὼ δὲ ὡς πορρωτάτω	χωρίσας	ἐμαυτὸν ἐπί τινος λόφου θέαν
[5, 29]	τῶν πρακτέων ἔννοιαν ἐπ´ ἐμαυτοῦ	φροντίσας,	ἐπανελθὼν ἱκέτευον σεμνότερον τελεσθῆναι τὰ
[5, 31]	Πέλωρον (ἐκείμην δὲ αὐτοῦ πλησίον	ἐπιτηδεύσας)	Εἶδες« ἔφην ὅπως ἡ κόρη
[5, 22]	τήνδε δίδου τελευταίαν χάριν· θῦε	διαπλεύσας	εἰς Ἰθάκην ὑπὲρ ἡμῶν Ὀδυσσεῖ
[5, 34]	βελτίονα τρέψαι τὰ κατ´ αὐτὴν	ἱκετεύσας	τὸν θεὸν ἡσυχῆ τε ἀφυπνίσας
[5, 3]	τὴν Θίσβην εἶναι τῷ ὄντι	πιστεύσας,	ὀλίγου μὲν ἐδέησε καὶ κατενεχθῆναι
[5, 21]	ἀκούσιον προληφθῆναι παθόντας. Ὑπερήσθη τούτων	ἀκούσας	καὶ Εὔγε, ὦ πάτερ« ἔφη,
[5, 2]	Καλάσιρις ἢ πόθεν γνωρίζεις τε	ἀκούσας	καὶ ζῶσαν ἀγγελλομένην φροντίζεις; Καὶ
[5, 21]	σαυτοῦ διασῴζειν. ~Ἀπῄειν κατηφὴς τούτων	ἀκούσας	καὶ παντοίας ἔστρεφον παρ´ ἐμαυτῷ
[5, 30]	ἃ προσήκει παθών. Ἀπέτρεχον τούτων	ἀκούσας	ὡς μή τινα ἐγγενέσθαι ὑπόνοιαν,
[5, 34]	τε τοῦ Ναυσικλέους κατακλινεῖσα τὰς	παρούσας	ἀγρυπνίᾳ διετίθετο φροντίδας.
[5, 34]	προσβολῇ πρὸς ὕπνον βαθὺν ὀλισθήσασαν.	Ἐπιδακρύσας	οὖν ὀλίγα καὶ πρὸς τὰ
[5, 15]	τὴν ἐνδοτέρω τοῦ ἱεροῦ χώραν	ἀποκληρώσας	τοὺς δὲ ἄνδρας ἐν τῷ
[5, 23]	πελάγεσιν ἕπεσθαι ταῖς ὑπερόγκοις ναυσὶ	τὰς	βραχυτέρας, ὥσπερ ὑπὸ πλείονος ἐμπειρίας
[5, 29]	τοῖς μέλλουσιν ἀλγεινοῖς μὴ προκάμνοιτε	τὰς	γνώμας, ἐνδεχόμενον καὶ διαδρᾶναι τὴν
[5, 1]	ἔλαθες, ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι, φροντίζων	τὰς	ἐμὰς πράξεις καὶ ὥσπερ τῇ
[5, 33]	δὲ τηνάλλως πόρρωθεν εἱπόμην ὀδυρόμενος	τὰς	ἐμαυτοῦ τε κἀκείνων τύχας οὔτε
[5, 12]	οὐδὲν ἀπολιπὼν ἀλλὰ φθάνων τε	τὰς	ἡμετέρας παρακλήσεις καὶ τὴν ἀπόδοσιν
[5, 23]	θάλασσαν ἐστόρεσεν ἡ γαλήνη καὶ	τὰς	κώπας ἡ χρεία παρεκάλει, θᾶττον
[5, 33]	μνήμη τοῦ δαιμονίου γινέσθω καὶ	τὰς	λυτηρίους τις σπονδὰς περιαγέσθω. ~Ἐκ
[5, 16]	ἀπὸ καλλίστων ἂν κρατήρων εὐωχοίης.	Τὰς	μὲν γὰρ γυναῖκας ἀκούεις ὡς
[5, 16]	´γαθὲ Καλάσιρι» ἔφη καθαράς σοι	τὰς	νύμφας ὥς σοι φίλον καὶ
[5, 17]	ἀμφεβάλλομεν ὥσπερ ἀμυδρόν τι νέφος	τὰς	ὄψεις ἡμῖν ὑποδραμοῦσαν, καὶ ὁ
[5, 34]	θυγατρίῳ τε τοῦ Ναυσικλέους κατακλινεῖσα	τὰς	παρούσας ἀγρυπνίᾳ διετίθετο φροντίδας.
[5, 32]	τὸ κακὸν καὶ δαιμονίους εἶναι	τὰς	πληγὰς ἐνίων ὑπονοούντων, ἕως τῶν
[5, 13]	τῇ προφάσει τῆς θυσίας εἰς	τὰς	ὑπὲρ Θεαγένους εὐχὰς ἀποχρήσασθαι διενοήθη.
[5, 29]	ἐντεταλμένα ἔπραττον, ἐξεφόρουν τραπέζας κρατῆρας	τάπητας	παραπετάσματα, Σιδωνίων ἔργα χειρῶν καὶ
[5, 1]	μοι μηδ´ εἰ πολλὰς μὲν	νύκτας	πλείους δὲ ἡμέρας ἐπισυνάπτοις τοῦτο
[5, 18]	ὥρᾳ καὶ Πλειάδων ἤδη δυομένων	ἀνύσαντας.	Οἱ μὲν οὖν ἄλλοι σχεδόν
[5, 32]	ἂν τοὺς ἄνδρας αἰφνιδίῳ σπιλάδι	κατασεισθέντας,	οὕτως ἀλόγιστος ὁρμὴ πρὸς ἄφραστον
[5, 27]	πρὸς τῇ διαρπαγῇ τοῦ φόρτου	καταληφθέντας	ὅπη τε χρήσονται τῷ μεγέθει
[5, 5]	ἢ ἔθνος» ἡμέραν καὶ ὥραν	προσδιορίζοντας.	Εἰ δὲ εἰς ταὐτὸν γίνοιντο,
[5, 21]	καὶ πρὸς τὸ ἀκούσιον προληφθῆναι	παθόντας.	Ὑπερήσθη τούτων ἀκούσας καὶ Εὔγε,
[5, 7]	ἀλλ´ ἕως τοὺς κατὰ πρόσωπον	ἐπιόντας	περιεσκόπουν ἔλαθον ὑπὸ μοίρας τῶν
[5, 24]	ἕως ἐν τῷ μέλλειν καὶ	ἄκοντας	αὐτοὺς προλαβὼν ἔστησεν ὁ πόλεμος,
[5, 7]	φάσκουσα τὸ δὲ τοῖς πολεμίοις	ἑκόντας	ἑαυτοὺς ἐγχειρίζειν οὐκ ἐπαινοῦσα· μὴ
[5, 1]	ἀναμεῖναι συνθέμενοι. Λίαν οὖν χαίροντες	ἥκοντας	ἡμᾶς ὑποδέχονται καὶ παραχρῆμα λιμένων
[5, 27]	ἐνεπεπλήκει, τὴν μὲν ἰδίαν ἄκατον	ἀπολιπόντας	κατὰ δὲ τὴν ὁλκάδα πρὸς
[5, 8]	παραφθεγγόμενος ὡς ἂν λανθάνοι τοὺς	παρόντας·	καὶ τοῦ σοφίσματος ἔτυχεν· ἡ
[5, 31]	δὲ Πέλωρος ἀπιδὼν εἰς τοὺς	παρόντας	Ὁρᾶτε« ἔφη τἀπίχειρα τῶν πόνων;
[5, 6]	φυγὴν ἐλευθέραν ὑπέθετο καὶ τοὺς	ἀναιρήσοντας	ἐπέστησε, τοιοῦτον παίζει καθ´ ἡμῶν
[5, 22]	σὴ συμβουλή· διαδρᾶναι πειρώμεθα τοὺς	ἐπιβουλεύοντας·	σὺ δὲ αὐτός τε σῴζοιο
[5, 27]	τῷ μεγέθει τῆς νεὼς ἀπείρως	ἔχοντας.	Τοιγάρτοι πᾶν μὲν ναυτιλίας μέρος
[5, 17]	ταραχώδει τὰ πολλὰ φύσει θαλάττῃ	προστυχόντας.	Τοῦ δὲ Κνήμωνος μηδὲ τοῦτο
[5, 25]	καὶ παίων τῷ ξίφει τοὺς	προστυχόντας	φόνῳ καὶ θανάτῳ κρίνεσθαι τὸν
[5, 1]	τοῦ χαίρειν γ´ ἔχοις ἡμᾶς	κοινωνοῦντας.	Ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς» εἶπεν ὁ
[5, 19]	οὐ γὰρ ἦν, φασί, τοὺς	δυστυχοῦντας	μὴ οὐχὶ πανταχοῦ δυστυχεῖν οὐδὲ
[5, 27]	αὐτόθεν ἐμπεσὸν ἀπροσδοκήτου θορύβου τοὺς	λῃστὰς	ἐνεπεπλήκει, τὴν μὲν ἰδίαν ἄκατον
[5, 14]	προσεκόμιζεν ὁ Καλάσιρις μακρῷ καὶ	ταύτας	ἐπλεονέκτει, γραφῇ γὰρ ἔξεστο καὶ
[5, 20]	ἀμείψαιντο· πόθεν δέ, ὦ Τυρρηνέ,	συνείληφας	τὴν ἐπιβουλήν; Καὶ ὃς Ἀπὸ
[5, 16]	τοῦ Διονύσου καὶ ἀληθῶς ἔτι	νύμφας	προπίνομεν· σὺ δὲ εἰ λόγους
[5, 16]	Καλάσιρι» ἔφη καθαράς σοι τὰς	νύμφας	ὥς σοι φίλον καὶ ἀκοινωνήτους
[5, 27]	διέκοψεν ἄλλον χειμῶνα τοῦτον ἐφέλκεσθαι	σφᾶς	διατεινόμενος, καὶ ἅμα καὶ τοῦ
[5, 17]	τὸν Καλυδώνιον πορθμὸν γενέσθαι διαταραχθῆναι	σφᾶς	οὐ μικρῶς, ταραχώδει τὰ πολλὰ
[5, 13]	θυσίας εἰς τὰς ὑπὲρ Θεαγένους	εὐχὰς	ἀποχρήσασθαι διενοήθη. Ὡς δὲ ἐπὶ
[5, 33]	ὀδυρόμενος τὰς ἐμαυτοῦ τε κἀκείνων	τύχας	οὔτε δὲ ἐπαμύνειν ἔχων οὔτε
[5, 14]	τῆς λίθου μέρος εἰς τοῦτο	περιγράψας	ὁ τεχνίτης ἔδειξεν ἐκ τῆς
[5, 16]	ἐβάπτιζεν, οὐκ ἔστιν ὅπως ἂν	ἐς	καιρὸν βελτίονα τοῦ παρόντος φυλάξειας,
[5, 20]	ἐνέδραν τοῦ ἐρωτήματος Τὸ μὲν	ἀκριβὲς»	ἔφην, ὦ Τραχῖνε, οὐκ ἔχω
[5, 21]	γενέσθαι τῆς ὑπονοουμένης καὶ τὸ	ἀκριβὲς	τοῦ ἔαρος περιμεῖναι. Οὐκοῦν« ἔφην
[5, 4]	που καὶ τῆς ἀνθρώπων φύσεως	ἀμιγὲς	καὶ καθαρὸν τὸ χαῖρον οὐκ
[5, 26]	περιπλοκαῖς ἐντρυφῶντος καὶ τὴν ὑπόσχεσιν	ἐπίτηδες	παρέλκοντος. Ὡς δὲ ὑπό τε
[5, 22]	πολλάκις συμπαραφερόμενον, ἐμοῦ τὴν ναῦν	ἐξεπίτηδες	ἔστιν ὅτε τοῦ εὐθέος παρατρέποντος.
[5, 18]	ἐπαγομένων. Ἐμοῦ δὲ εἰπόντος ὡς	παῖδές	εἰσί μοι δύο καὶ τρίτος
[5, 18]	πλείους ἡμᾶς εὑρήσετε· κἀμοὶ γὰρ	παῖδές	εἰσιν ἔτι δύο συσσιτούμενοι, οἱ
[5, 29]	τὴν ἐπιβουλήν. Ἐπεὶ δέ, ὦ	παῖδες,	πρὸς τοῦτο μὲν ὁ δαίμων
[5, 31]	(ἐκείμην δὲ αὐτοῦ πλησίον ἐπιτηδεύσας)	Εἶδες«	ἔφην ὅπως ἡ κόρη κεκόσμηται;
[5, 1]	μὲν δὴ κόλποι καὶ Παρνασοῦ	πρόποδες	Αἰτωλοί τε καὶ Καλυδώνιοι σκόπελοι
[5, 1]	αὐτοῖς ἐπιφανείς· οὐ γάρ με	ἔλαθες,	ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι, φροντίζων τὰς
[5, 20]	οὕτως ἀπηνὲς ἔργον ἐκείνοις δὲ	σύνηθες	διανοοῦνται. Κἀγὼ πρὸς αὐτὸν Σὲ
[5, 15]	ᾖδον καὶ ἔσπενδον αἱ δὲ	γυναῖκες	ὕμνον τῇ Δήμητρι χαριστήριον ἐχόρευον·
[5, 25]	δι´ ἣν καὶ τότε οἱ	Φοίνικες	ἐλπίδος πλούτου τῆς νεὼς ἀποσυλώμενοι,
[5, 20]	ὁ λῄσταρχος Πότε ἄρα οἱ	Φοίνικες	ἐξορμήσειν μέλλουσιν, εἴ γε πέπυσαι;
[5, 1]	τὸν πρός με ὅρκον οἱ	Φοίνικες	ἡμέραν καὶ νύκτα μόνην ἀναμεῖναι
[5, 25]	πάντες, τότε δὴ μετεμέλοντο οἱ	Φοίνικες	καὶ προσπεσόντες ἀπέχεσθαι σφῶν ἱκέτευον
[5, 17]	δέχεσθαι, συμμετρουμένους ὅσον ἂν γένοιτο	αὔταρκες	ἑῴους ἡμᾶς τῇ γῇ προσπελάσαι.
[5, 18]	τὴν πόλιν δὲ ὡς οὐκ	ἀσφαλὲς	διὰ τὴν τῶν νέων φυγὴν
[5, 31]	αὐτόθεν ἐπανήκων ἀπὸ τοῦ βλέμματος	ἐμμανές	τι διανοούμενος. Οὔπω γὰρ σχεδόν
[5, 20]	θυγατρὸς τῆς σῆς τὸ οὕτως	ἀπηνὲς	ἔργον ἐκείνοις δὲ σύνηθες διανοοῦνται.
[5, 7]	Τῶν δὲ ἐπελθόντων ἐπανετείναντο μέν	τινες	ὡς πατάξοντες· ὡς δ´ ἐπιβλέψαντες
[5, 27]	καὶ γῆς Αἰγυπτίας ἀβουλήτως οἱ	δυσδαίμονες	ἐπιβαίνομεν, οἱ μὲν ἄλλοι χαίροντες
[5, 24]	ὁμολογίας ἑλεῖν ἐσπουδακόσι. Καὶ Ὦ	δυσδαίμονες«	ἔφασαν τί δή ποτε μαίνεσθε
[5, 3]	τινος ἁλῶναι (καὶ γὰρ καὶ	ἀλεκτρυόνες	ἤδη τὸ δεύτερον ᾖδον) ἀπέτρεχε
[5, 18]	ἠρχόμην, τὴν μὲν ναῦν ὡς	ἀπρεπὲς	οἰκητήριον διὰ τὴν ναυτικὴν τύρβην,
[5, 28]	ἐξουσίαν, ἀλλ´ αἴσιον ἄλλως καὶ	εὐπρεπὲς	δοκιμάζων εὐπειθεστέραν εὐτρεπίσαι τὴν νύμφην,
[5, 11]	ὦ Χαρίκλεια, Θεαγένην δὲ ποῦ	κατέλιπες;	Ἀνωλόλυξε πρὸς τὴν ἐρώτησιν καὶ
[5, 24]	ἀπὸ τῆς Ζακυνθίων Τοῦτο ἐκεῖνο,	ἄνδρες,	ἀπολώλαμεν· πειρατικὸς ὁ στόλος, Τραχίνου
[5, 15]	αἱ τράπεζαι παρεχώρουν, οἱ μὲν	ἄνδρες	ἐμβατήρια τῷ Διονύσῳ καὶ ᾖδον
[5, 7]	τοὺς γὰρ καλοὺς καὶ βάρβαροι	χεῖρες	ὡς ἔοικε δυσωποῦνται καὶ πρὸς
[5, 18]	δύο συσσιτούμενοι, οἱ προγενέστεροι δὲ	γήμαντες	οἴκου ἄρχουσι, καὶ τετάρτη τροφὸς
[5, 28]	ἐλαύνοντες· οἵ τε κατὰ χώραν	μείναντες	ὑποδεξάμενοι πυράν τε ἐξῆπτον καὶ
[5, 32]	τοῦτον οἱ δὲ ὡς ἐκεῖνον	ἀποκλίναντες	οἱ μὲν αἰδεῖσθαι τὸν ἄρχοντα
[5, 18]	μὲν οὖν ἄλλοι σχεδόν τι	πάντες	ἔτι τῶν πρυμνησίων ἀναπτομένων ἀπολιπόντες
[5, 23]	ἐπέστησαν ἅτε οἶμαι πρόσκωποί τε	πάντες	οἱ ἐμπλέοντες καὶ κοῦφον ἀκάτιον
[5, 25]	ἐφήλαντο δὲ καὶ οἱ λοιποὶ	πάντες,	τότε δὴ μετεμέλοντο οἱ Φοίνικες
[5, 17]	Φοινίσσης ὁλκάδος ἐπέβησαν τοὺς Δελφοὺς	ἀποδράντες	τὰ μὲν πρῶτα πλεῖν κατὰ
[5, 28]	τε ἐξῆπτον καὶ τὰ θύματα	δείραντες	ηὐτρέπιζον τὴν εὐωχίαν, ὁ Τραχῖνος
[5, 6]	πλῆθος ἐπὶ τὴν νῆσον περαιούμενον.	~Ἰλιγγιάσαντες	οὖν πρὸς τὴν θέαν ἐπὶ
[5, 24]	Ὅπερ δὴ καὶ γενέσθαι συνέβη·	πλησιάσαντες	γὰρ οἱ λῃσταὶ καὶ ἐγκάρσιοι
[5, 5]	οἰκειότατον. Ἄρτι δὲ τῇ λίμνῃ	πλησιάσαντες	καὶ σκάφους ἐπιβήσεσθαι μέλλοντες ἔνοπλον
[5, 29]	φέρε τι γενναῖον καὶ ἀπότομον	ἐγχειρήσαντες	ὁμόσε τῇ ἀκμῇ τοῦ κινδύνου
[5, 27]	χαριστήρια δῆθεν Ποσειδῶνι θύειν βούλεσθαι	φήσαντες	οἶνον μὲν Τύριον καὶ ἄλλα
[5, 27]	ἀπέστελλον, ἀργύριόν τε ὅσον πλεῖστον	ἐγχειρίσαντες	καὶ τίμημα τὸ πρῶτον αἰτούμενον
[5, 27]	τίμημα τὸ πρῶτον αἰτούμενον διδόναι	κελεύσαντες.	~Ὡς δὲ ἐκεῖνοί τε τάχιστα
[5, 7]	τινες ὡς πατάξοντες· ὡς δ´	ἐπιβλέψαντες	οἱ νέοι κατηύγασαν τοὺς ἐπιφερομένους
[5, 22]	καὶ τῆς κεραίας τὸ πλεῖστον	συντρίψαντες·	ἐδόκει οὖν ἐπισκευῆς τε ἕνεκεν
[5, 17]	τὸν πορθμὸν καὶ νήσους Ὀξείας	ἀποκρύψαντες	τὴν Ζακυνθίων ἄκραν προσκοπεῖν ἀμφεβάλλομεν
[5, 7]	κατόπιν σαγηνευθέντες· καὶ οἱ μὲν	ἐκπλαγέντες	ἔστησαν ὑποδραμούσης τὸν Θεαγένην τῆς
[5, 22]	τε ἀπροσμάχου καὶ κλύδωνος ἀφράστου	πειραθέντες	ἀπολέσθαι τε παρὰ μικρὸν ἐλθόντες
[5, 9]	εἰρημένων ἐπεραιοῦντο τὴν λίμνην καὶ	χωρισθέντες	ἀλλήλων ὁ μὲν εἰς τὴν
[5, 7]	μέρος ἀπέβη τῆς νήσου κατόπιν	σαγηνευθέντες·	καὶ οἱ μὲν ἐκπλαγέντες ἔστησαν
[5, 22]	πρὸς ἥλιον σύνοδον ἐπιλαμπούσης· καὶ	ἀναχθέντες	ἤδη ζεφύρων ἐαρινῶν ὑπηχούντων ἐφερόμεθα
[5, 7]	γὰρ εἶναι πρόδηλον ὡς ἀναιρήσουσι	λαβόντες	(οὐ γὰρ οὕτω χρηστῷ τῷ
[5, 22]	~Ἐπεὶ δὲ δείπνου πρὸς ὀλίγον	μεταλαβόντες	εἰς ὕπνον ἐτράπημεν, ὄναρ μοί
[5, 8]	θέαν καὶ ἀπρόσφυλος ὀφθαλμὸς ἡμεροῦται.	~Συλλαβόντες	οὖν ἦγον ἐπὶ τὸν ἄρχοντα
[5, 18]	ἐκπεπονημένης Φοινίκιον τὸ φιλοτέχνημα γνωρίζειν	λέγοντες,	πλέον δὲ θαυμάζοντες ὡς παραλόγῳ
[5, 5]	μὲν ἄλλων τῶν ἐναποκειμένων οὐδενὸς	θιγόντες,	τὸν γὰρ ἀπὸ σύλων πλοῦτον
[5, 23]	οἶμαι πρόσκωποί τε πάντες οἱ	ἐμπλέοντες	καὶ κοῦφον ἀκάτιον καὶ πρὸς
[5, 18]	φιλοτέχνημα γνωρίζειν λέγοντες, πλέον δὲ	θαυμάζοντες	ὡς παραλόγῳ τῇ τύχῃ χρησαμένους
[5, 27]	πολλὰ τῆς σωτηρίας τὴν θάλατταν	ὀνειδίζοντες,	ὡς ἀνυβρίστου θανάτου φθονήσασαν καὶ
[5, 32]	τοῦ Πελώρου σὺν τῷ δικαίῳ	προασπίζοντες.	Καὶ ἦν οἰμωγὴ μία ξύλοις
[5, 4]	ποτε τῶν πρακτέων εἰς ἔννοιαν	ἐλθόντες	δόξαι κόρον ἔχειν ἐβιάσθησαν, ἄρχεται
[5, 22]	πειραθέντες ἀπολέσθαι τε παρὰ μικρὸν	ἐλθόντες	εἰς ἄκραν τινὰ Κρητικὴν προσωκείλαμεν,
[5, 7]	ἔφθησάν γε πρὸς τὸ σπήλαιον	διελθόντες	ἀλλ´ ἕως τοὺς κατὰ πρόσωπον
[5, 23]	δὲ ὀλιγώρως εἶχον, ἔθος εἶναι	φάσκοντες	ἐν τοῖς πελάγεσιν ἕπεσθαι ταῖς
[5, 8]	ἄρκυσι τοῖς ὅπλοις πανταχόθεν πᾶσαν	περιβαλόντες.	Ἡ μὲν γὰρ ἄλλη πυρὶ
[5, 22]	προσωκείλαμεν, τῶν τε πηδαλίων θάτερον	ἀποβαλόντες	καὶ τῆς κεραίας τὸ πλεῖστον
[5, 17]	ὁ Καλάσιρις εἴχετο τῶν ἑξῆς	Ὑπερβαλόντες	δὴ» λέγων τὸν πορθμὸν καὶ
[5, 5]	λίμνῃ πλησιάσαντες καὶ σκάφους ἐπιβήσεσθαι	μέλλοντες	ἔνοπλον ὁρῶσι πλῆθος ἐπὶ τὴν
[5, 25]	καθάπερ οὐ στερούμενοι κερδαίνειν δὲ	μέλλοντες	ὅστις πρότερος τὸν ἕτερον φθάσας
[5, 8]	ταῦτα εἰς πέρατα τὴν νῆσον	ἐπιδραμόντες	καὶ ὡς ἄρκυσι τοῖς ὅπλοις
[5, 23]	ἀκάτιον καὶ πρὸς εἰρεσίαν εὐπειθέστερον	ἐλαύνοντες.	~Ἤδη δὲ πλησιαζόντων ἀνέκραγέ τις
[5, 28]	ὅλην προβάτων ἀγέλην καὶ συῶν	ἐλαύνοντες·	οἵ τε κατὰ χώραν μείναντες
[5, 24]	γὰρ οἱ λῃσταὶ καὶ ἐγκάρσιοι	παρελαύνοντες	ἀποπειρώμενοί τε εἴ πως ἀναιμωτὶ
[5, 32]	ἀλλήλους ἀφειδῶς, οἱ μὲν ὡς	ἐπαμύνοντες	τῷ ἄρχοντι οἱ δὲ ὡς
[5, 7]	ἐπελθόντων ἐπανετείναντο μέν τινες ὡς	πατάξοντες·	ὡς δ´ ἐπιβλέψαντες οἱ νέοι
[5, 18]	πάντες ἔτι τῶν πρυμνησίων ἀναπτομένων	ἀπολιπόντες	τὴν ναῦν ἐπὶ τὸ ἄστυ
[5, 4]	δι´ ὧν ἀπόρρητά τε γνωριοῦμεν	παρόντες	καὶ εἰ χωρισθῆναί ποτε συμβαίνοι
[5, 33]	μὲν αὐτὸς ἐδάκρυον δὲ οἱ	παρόντες	καὶ εἰς θρῆνον ἡδονῇ τινι
[5, 13]	πρακτέα γὰρ αὐτοῖς ἤδη συνέκειτο—	χαίροντες	ἐπορεύοντο, αὐτοὶ μὲν ἅμα τῷ
[5, 1]	μόνην ἀναμεῖναι συνθέμενοι. Λίαν οὖν	χαίροντες	ἥκοντας ἡμᾶς ὑποδέχονται καὶ παραχρῆμα
[5, 27]	δυσδαίμονες ἐπιβαίνομεν, οἱ μὲν ἄλλοι	χαίροντες	ἡμεῖς δὲ ἀνιώμενοι καὶ πολλὰ
[5, 18]	μὴ μέλλε μηδὲ ἀμφίβαλλε ὡς	χαίροντες	ὑποδεξόμεθα ἄνδρα καὶ ἐκ πρώτης
[5, 18]	ἐπὶ τὸ ἄστυ τὴν Ζάκυνθον	ἀγοράσοντες	ἀνέτρεχον, ἐγὼ δέ, τοῦ κυβερνήτου
[5, 4]	Καὶ πάντων ἅμα εἰς λήθην	ἐμπεσόντες	εἴχοντο ἐπὶ πλεῖστον ἀλλήλων οἱονεὶ
[5, 32]	ἄσπονδος ἐτέτατο πόλεμος ἔπαιόν τε	συμπεσόντες	ἀλλήλους ἀφειδῶς, οἱ μὲν ὡς
[5, 25]	δὴ μετεμέλοντο οἱ Φοίνικες καὶ	προσπεσόντες	ἀπέχεσθαι σφῶν ἱκέτευον ἐφ´ ᾧ
[5, 29]	τὸ τεθνάναι σωφρόνως καὶ ἀνδρείως	κερδήσοντες.	~Ὡς δὲ ποιήσειν ὅτι ἂν
[5, 4]	τὸν λῄσταρχον ἔδρασαν οἱ πολέμιοι	κατασκοπήσοντες·	ἔσχε τε τὰ κατ´ αὐτοὺς
[5, 29]	τὸ εἶναι γενναίως καὶ ἐλευθέρως	κατορθώσοντες	ἢ τὸ τεθνάναι σωφρόνως καὶ
[5, 32]	ἡ Χαρίκλεια, τὰ γὰρ συγκείμενα	πράττοντες	ὁ μὲν ξιφήρης θατέρῳ τὰ
[5, 14]	περὶ τὸν νομέα κύκλους ἀγερώχους	ἐξελίττοντες	ποιμενικὸν θέατρον ἐπεδείκνυσαν τὸν κρημνόν,
[5, 18]	πρῶτα διηνύομεν, τὰ μὲν ἄλλα	συνδιημερεύοντες	χωριζόμενοι δὲ ὅτε καθεύδειν ἔδει,
[5, 14]	μὲν ἀγεληδὸν ἐπὶ τὴν πέτραν	ἀνατρέχοντες	οἱ δὲ περὶ τὸν νομέα
[5, 5]	ὥσπερ οἶμαι σπονδῶν τῶν δακρύων	ἀπάρχοντες	καὶ ὅρκια τὰ φιλήματα ποιούμενοι.
[5, 4]	παντὸς ἀπηλλαγμένοι τοῦ ὀχλήσοντος ἀλλήλοις	ἐντυχόντες	ἀπαραποδίστων καὶ ὁλοσχερῶν περιπλοκῶν τε
[5, 6]	ἐπὶ πλεῖστον ἀχανεῖς εἱστήκεσαν οἷον	ἀπαλγοῦντες	πρὸς τὴν τύχην οὕτως ἐπαλλήλως
[5, 18]	τῆς νήσου περὶ τὸν ὅρμον	οἰκοῦντες	ἀπέχοντα οὐ πολὺ τῆς πόλεως
[5, 24]	καὶ ἡ Χαρίκλεια τῷ Θεαγένει	περιφύντες	ὅλον ἐνθουσιῶντα πρὸς τὴν μάχην
[5, 25]	ποιήσειν. Οἱ δὲ καίπερ ἤδη	φονῶντες,	αἵματος γὰρ ὄψις φρονήματος γίνεται
[5, 8]	ἦγον ἐπὶ τὸν ἄρχοντα λίαν	ἐσπουδακότες	λαφύρων τὸ κάλλιστον πρῶτοι προσαγαγεῖν·
[5, 27]	ἐπεχείρουν οὔπω σχεδὸν τῆς γῆς	ἐπιβεβηκότες	οἱ ἀλιτήριοι· χαριστήρια δῆθεν Ποσειδῶνι
[5, 4]	εἴχοντο ἐπὶ πλεῖστον ἀλλήλων οἱονεὶ	συμπεφυκότες,	ἁγνεύοντος μὲν ἔτι καὶ παρθενεύοντος
[5, 2]	ὅπως παρὰ μόνοις Αἰγυπτίοις οἱ	τεθνεῶτες	ἀναβιοῦσιν. Ἐμειδίασε πρὸς ταῦτα μικρὸν
[5, 13]	ἐνεχείριζε δακτύλιόν τινα τῶν βασιλικῶν	ὑπερφυές	τι χρῆμα καὶ θεσπέσιον, τὸν
[5, 26]	τῆς ἐμῆς ὑποθήκης ἀνύουσα, τὸ	κατηφὲς	ἐκ τῶν περιεστηκότων τοῦ βλέμματος
[5, 2]	διαπορῶν ἀνέστρεφε βαρύ τε καὶ	συνεχὲς	ἐπιστένων τὸ λειπόμενον ἐταλαιπώρει τῆς
[5, 1]	τὴν διάνοιαν εἰς ὕπνον καταφέρει.	Ἐπίσχες»	εἶπεν ὁ Κνήμων ὦ πάτερ,
[5, 8]	ὡς δεδήλωται, κατὰ ζήτησιν τῆς	Θίσβης	ἀφιγμένος ἐπὶ τὴν νῆσον. Ὡς
[5, 2]	τὸ δεῖμα τὸ ἐκ τῆς	Θίσβης	καὶ τὴν ὑπόνοιαν ἀποδύσασθαι σπεύδων·
[5, 2]	ἐγεγόνει πρὸς τὴν ἀκοὴν τῆς	Θίσβης	ὑπό τε ἀμηχανίας πᾶσαν ἔννοιαν
[5, 33]	ἐκ θαλάττης κακὰ τῶν ἐκ	γῆς	ἀδιαστάτως διαδεξαμένων. Ἄρτι γὰρ ἐμοῦ
[5, 27]	Νείλου τὸ Ἡρακλεωτικὸν προσωκείλαμεν καὶ	γῆς	Αἰγυπτίας ἀβουλήτως οἱ δυσδαίμονες ἐπιβαίνομεν,
[5, 27]	καὶ ἐπεχείρουν οὔπω σχεδὸν τῆς	γῆς	ἐπιβεβηκότες οἱ ἀλιτήριοι· χαριστήρια δῆθεν
[5, 1]	ὡς δὲ λείου πνεύματος ἐκ	γῆς	προσπνεομένου κῦμα χθαμαλὸν ὑπέτρεχέ τε
[5, 4]	ἔοικε διάστημα τῆς ἐλπιζομένης ἡμῖν	γῆς	ὑπολείπεται, φέρε σύμβολά τινα ποιησώμεθα
[5, 6]	ἐκ θαλάττης ἀτόποις τὰ ἐκ	γῆς	φιλοτιμεῖται χαλεπώτερα, πολέμους ἄρτι λῃσταῖς
[5, 11]	ὥσπερ ἐξ ἑνὸς συνθήματος ἢ	πληγῆς	τῆς αὐτῆς ἀνωλόλυξαν. Ἦν τε
[5, 22]	πολύτροπον περισκοπούμενος καὶ οἷον ἐκ	πληγῆς	τινος μηρὸν σκάζοντα παρέλκων. Πλησιάσας
[5, 33]	ἐπισφάττειν ἑαυτὴν ἐνδεικνυμένην ὑπὸ δὲ	ὀλίγης	ἐλπίδος τοῦ τάχα ἂν καὶ
[5, 1]	ἐμοὶ δὲ τὸν καιρὸν τῆς	φυγῆς	ἡ ἐκείνων ἐπιδίωξις ὑπέβαλεν, ἀναλαβών
[5, 22]	ἐρομένου Τάχα« ἔφην ὠψίσθημεν τῆς	ἀναγωγῆς	καὶ τεθορύβημαι ἀφυπνίσας πρὸς τὴν
[5, 18]	φράζε ὅποι τις ἂν τύχοι	καταγωγῆς.	Ὁ δὲ Περὶ τὴν πλησίον
[5, 12]	Ναυσίκλεις» ἔφη οὐκ ἔστιν ὅτε	ἐνδεής	ἐστιν ὁ σοφὸς ἀλλ´ ὕπαρξιν
[5, 28]	μὴ αὐτός τε ἀνήκοος στυγνότερον	συμποσιάζῃς	ἥ τε παῖς διὰ σοῦ
[5, 21]	οἰκεῖν, εἰ τοῦ γάμου τύχοις,	ἔφθης	ἐπαγγελλόμενος, ὥστε εἴ σοι πάντως
[5, 20]	τε οὖν φείδομαι μὴ πραγμάτων	πειραθείης	τοὺς ξένους ἐπιζητούμενος, ἐγώ τε
[5, 16]	σὴ πλάνη κάλλιστα ἄν, εἰ	βουληθείης,	τὴν εὐωχίαν παραπέμποι χοροῦ τε
[5, 18]	ὅμως δ´ οὖν χρηστῶς ἂν	ποιοίης	καὶ φιλανθρώπως ἢ αὐτὸς ὑποδεχόμενος
[5, 20]	φυλάττου καὶ λογίζου τί ἂν	ποιοίης,	σοῦ γὰρ δὴ ἕνεκεν μᾶλλον
[5, 16]	ἀντιπροπίνοις, ἀπὸ καλλίστων ἂν κρατήρων	εὐωχοίης.	Τὰς μὲν γὰρ γυναῖκας ἀκούεις
[5, 25]	χαλεπώτατος εἰρήνης ὀνόματι νόθῳ παραλυόμενος,	συνθήκης	βαρυτέρας πλέον ἢ τῆς μάχης
[5, 26]	δέ τι καὶ τῆς ἐμῆς	ὑποθήκης	ἀνύουσα, τὸ κατηφὲς ἐκ τῶν
[5, 19]	ὁ Τύριος ἐκεῖνος ἔμπορος ὁ	Πυθιονίκης	ᾧ συνεπλεύσαμεν ἰδίᾳ μοι προσιὼν
[5, 19]	ὄντων καὶ λίθων πολυταλάντων καὶ	σηρικῆς	ἐσθῆτος· οὐκ ὀλίγον δὲ εἰς
[5, 16]	ὑπολαβὼν ὁ Κνήμων ὡς ἅπαν	μουσικῆς	ὄργανον εἰς τὸ συμπόσιον παρακεκληκὼς
[5, 22]	Ἐξ οὗ γὰρ« ἔφη τῆς	Κρητικῆς	ἤραμεν ἄκρας ἕπεται κατ´ ἴχνος
[5, 22]	Ἡμεῖς δὲ πνεύμασι βιαίοις χρησάμενοι	ζάλης	τε ἀπροσμάχου καὶ κλύδωνος ἀφράστου
[5, 22]	ζώματος ὑποφαίνων, κυνῆν μὲν τῆς	κεφαλῆς	ἐπικείμενος ἀγχίνουν δὲ ἅμα καὶ
[5, 31]	δάφνης τε φέρουσαν ἐπὶ τῆς	κεφαλῆς	στέφανον καὶ χρυσοϋφεῖ στολῇ καταυγάζουσαν
[5, 1]	Ἅπαντα ὡς ἐβουλόμην» ἔφη ὁ	Ναυσικλῆς	ἀθρόον αὐτοῖς ἐπιφανείς· οὐ γάρ
[5, 1]	Ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς» εἶπεν ὁ	Ναυσικλῆς	εἰς ἕω μαθήσεσθε, τὸ δὲ
[5, 15]	μὲν ὁ δακτύλιος. ~Ὁ δὲ	Ναυσικλῆς	ἐκπλαγείς τε ἅμα πρὸς τὸ
[5, 10]	τίνα εἴη διαπεπραγμένος ἅπαντα ὁ	Ναυσικλῆς	ἔλεγεν, ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὴν
[5, 11]	Θίσβη» {τοῦ Κνήμωνος} Ὁ δὲ	Ναυσικλῆς	ἐνεὸς ἐγεγόνει τόν τε Καλάσιριν
[5, 8]	τι καὶ δραστήριον ἐννοήσας ὁ	Ναυσικλῆς	ἐξήλατό τε καὶ προσδραμὼν Αὕτη
[5, 33]	πρὸς δάκρυον οἶνος· ἕως ὁ	Ναυσικλῆς	ἐπιθαρσύνων τὸν Καλάσιριν Ὦ πάτερ»
[5, 9]	μὲν εἰς τὴν Χέμμιν ὁ	Ναυσικλῆς	ἔχων τὴν Χαρίκλειαν ἔρχεται, Μιτράνης
[5, 1]	διήγησιν ἠσχολημένος· ἔοικε δέ μοι	Ναυσικλῆς	ἥκειν ὁ τῆς οἰκίας δεσπότης,
[5, 12]	φιλοχρήματον. Ἐμειδίασε πρὸς ταῦτα ὁ	Ναυσικλῆς	καὶ Τότε» ἔφη δώσεις με
[5, 12]	πρότερον. Οὐδεὶς φθόνος» ἔφη ὁ	Ναυσικλῆς	μᾶλλον δὲ εἰ δοκεῖ, θύειν
[5, 11]	ἄγει λαβών. Ἔλεγε πάντα ὁ	Ναυσικλῆς	συνεὶς ἐκείνους εἶναι τούτους περὶ
[5, 12]	τινα λάβοι τῶν ὄντων ὁ	Ναυσικλῆς	ὑπόνοιαν καὶ ὧν ἐπεφέρετο ἡ
[5, 16]	ὕδατος ἀπαραχύτου φιάλην προτείνας ὁ	Ναυσικλῆς	Ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι» ἔφη καθαράς
[5, 13]	τούτῳ γὰρ ἦγε τὴν θυσίαν	Ναυσικλῆς	ὡς ἀγοραίῳ τε καὶ ἐμπορικῷ
[5, 29]	κόσμου τοῦ νυμφικοῦ καὶ τῆς	ἄλλης	εὐπρεπείας ἐπιμεληθῆναι κατὰ καιρὸν ἐγγένοιτο
[5, 17]	πέλαγος» ἔφη τὸ Ἰόνιον ἐκ	πολλῆς	εὐρυχωρίας ἐνταῦθα στενούμενον καὶ καθάπερ
[5, 15]	ἡσθεὶς πρὸς τὸ πολύτιμον, οὐσίας	ὅλης	τὴν λίθον ἰσοστάσιον κρίνων, Ἐγὼ
[5, 21]	ὑπάρχειν μεταστησαμένους εἰς ἕτερον ὅρμον	ἐπιβουλῆς	τε ἐκτὸς γενέσθαι τῆς ὑπονοουμένης
[5, 22]	δὲ ἣν ἄγεις παρὰ τῆς	ἐμῆς	γαμετῆς πρόσειπε, χαίρειν γὰρ αὐτῇ
[5, 20]	ἐκ τῆς οἰκίας ἁρπάσαντα τῆς	ἐμῆς;	Σῴζεται καὶ παρὰ λῃσταῖς» ἔφη
[5, 26]	ἅμα δέ τι καὶ τῆς	ἐμῆς	ὑποθήκης ἀνύουσα, τὸ κατηφὲς ἐκ
[5, 19]	ἀλλάξομαι τῆς μὲν ἐπὶ Καρχηδονίους	ὁρμῆς	ἐκτραπεὶς ὑμῖν δὲ σύμπλους οἷ
[5, 22]	ἡμέτερον πλοῦν ὥσπερ τῆς αὐτῆς	ὁρμῆς	ἐξηρτημένον, ἐφώρασά τε πολλάκις συμπαραφερόμενον,
[5, 4]	συμβαίνοι μαστεύσομεν ἀλλήλους. Ἀγαθὸν γὰρ	πλάνης	ἐφόδιον σύνθημα φιλικὸν εἰς ἀνεύρεσιν
[5, 9]	Ναυσικλῆς ἔχων τὴν Χαρίκλειαν ἔρχεται,	Μιτράνης	δὲ ἐπὶ ἑτέρας κώμας τῶν
[5, 8]	τὸν πολέμαρχον, ἦν δ´ ἄρα	Μιτράνης	ὁ φρούραρχος Ὀροονδάτου τοῦ τῷ
[5, 9]	ὧδε τὰ ἐπεσταλμένα· Ὀροονδάτῃ σατράπῃ	Μιτράνης	φρούραρχος· Ἕλληνα νεανίσκον, ὑπεραίροντα τὴν
[5, 12]	πιστεύειν δύνασθαί σε καθάπερ ἐκ	μηχανῆς	ἀθρόον πλουτεῖν εἴπερ ἐμοὶ προτέρῳ
[5, 32]	ἐμαυτῷ κατένεμον. Οὐ μὴν οὐδὲ	Θεαγένης	ἀπόλεμος ἦν οὐδὲ ἡ Χαρίκλεια,
[5, 7]	Ποιῶμεν ὡς βούλει» φήσας ὁ	Θεαγένης	εἵπετο ἡγουμένῃ καθάπερ ἑλκόμενος. Οὐ
[5, 5]	γόνατος ἐκ θήρας συὸς ὁ	Θεαγένης,	ἐκ δὲ λόγων σύμβολα ἡ
[5, 6]	καὶ ἅμα ἀπέτρεχεν. Ἀλλ´ ὁ	Θεαγένης	ἐπεῖχέ τε καὶ Ἄχρι τίνος»
[5, 4]	δὴ καὶ εἴρηται. Μόνοι δὲ	Θεαγένης	καὶ Χαρίκλεια κατὰ τὸ σπήλαιον
[5, 4]	κόρον ἔχειν ἐβιάσθησαν, ἄρχεται ὁ	Θεαγένης	λόγων τοιῶνδε Τὸ μὲν συνεῖναι
[5, 18]	Χαρίκλεια ἐγὼ δὲ ἰδίᾳ καὶ	Θεαγένης,	ὁ Τυρρηνὸς δὲ σὺν τοῖς
[5, 32]	τῶν ἄλλων πεσόντων μόνος ὁ	Θεαγένης	ὑπελείφθη τῷ Πελώρῳ μονομαχῶν, ἀνδρὶ
[5, 32]	μακρῷ τὸν Πέλωρον ὑπερεῖχεν ὁ	Θεαγένης	ὥσπερ ἰσχὺν αὐτῷ καὶ θάρσος
[5, 32]	τῆς Χαρικλείου τοξείας ἐπαμύνειν ἔτι	δυναμένης,	ὠδινούσης μὲν εἰς τὴν βοήθειαν
[5, 18]	τε ἅμα καὶ μέγεθος αἰρόμενον	ἐκπεπονημένης	Φοινίκιον τὸ φιλοτέχνημα γνωρίζειν λέγοντες,
[5, 17]	ἢ κατὰ τὸν ἄλλον κόλπον	θλιβομένης,	τοῦ ἐπιρρέοντος ἔτι τῷ ἀνατρέχοντι
[5, 4]	ἄπειρον ὡς ἔοικε διάστημα τῆς	ἐλπιζομένης	ἡμῖν γῆς ὑπολείπεται, φέρε σύμβολά
[5, 14]	μαλλοῖς, οὐ τῆς τέχνης τοῦτο	χαριζομένης	ἀλλ´ οἰκεῖον ἐρύθημα τῆς ἀμεθύσου
[5, 25]	βαρυτέρας πλέον ἢ τῆς μάχης	ὁριζομένης.	Σὺν ἑνὶ γὰρ χιτωνίσκῳ τῆς
[5, 33]	δὲ οὐδαμῶς· ἀλλ´ εἶδον ἡμέρας	γενομένης	τὸν μὲν ἴσα καὶ νεκρῷ
[5, 17]	τοῦδε παλιρροίας ὡς τὸ εἰκὸς	γινομένης	καὶ περὶ τόνδε τὸν πορθμὸν
[5, 2]	ἀηδόνος αἴλινον ᾠδὴν ἐν νυκτὶ	μυρομένης,	ἐπί τε τὸ δωμάτιον ὑπὸ
[5, 20]	τε αἰσθήσεως καὶ τῆς ἐπιδιώξεως	ἐσομένης.	Πολλὰ δὴ τῆς συνέσεως αὐτὸν
[5, 27]	μόλις διαδραμούσης καὶ πρὸς τῆς	ἐχομένης	ἡμέρας, περὶ δείλην ἀκτῇ τινι
[5, 23]	τοῖς ἱστίοις πλέον τὸ πνεῦμα	δεχομένης·	ἐπειδὴ δὲ τὴν θάλασσαν ἐστόρεσεν
[5, 4]	καὶ καθαρὸν τὸ χαῖρον οὐκ	ἐπιδεχομένης.	Ὡς δὴ καὶ τότε ὁ
[5, 21]	τὸ ἐμὸν ἰσχύειν πρόσταγμα, τῆς	ἐρχομένης	ἂν βουλοίμην ἀποπλεῦσαι νυκτός« Καὶ
[5, 32]	ἐν χερσὶ τῆς μάχης αὐτοῖς	ὠθουμένης.	Οὐ μὴν εἰς τέλος γε
[5, 21]	ἐπιβουλῆς τε ἐκτὸς γενέσθαι τῆς	ὑπονοουμένης	καὶ τὸ ἀκριβὲς τοῦ ἔαρος
[5, 11]	καὶ τίς ὁ καθάπερ ἐπὶ	σκηνῆς	ἀναγνωρισμὸς διαπορῶν, ἕως αὐτὸν ὁ
[5, 25]	καὶ πόλεμος ἔργοις ὁ χαλεπώτατος	εἰρήνης	ὀνόματι νόθῳ παραλυόμενος, συνθήκης βαρυτέρας
[5, 27]	κινδύνου πᾶν εἶδος ὑφισταμένων, ἕως,	ἐκείνης	τε τῆς νυκτὸς μόλις διαδραμούσης
[5, 2]	λαθραῖόν τι καὶ γοερὸν οἷον	ἠρινῆς	ἀηδόνος αἴλινον ᾠδὴν ἐν νυκτὶ
[5, 22]	ὅρμου, πειρατικὸν εἶναι τὸ ἐκ	πρύμνης	ἀναφαῖνον ἀκάτιον ὑφορώμενος. Ἐξ οὗ
[5, 4]	ῥᾳδίως ἠνείχετο ἔρωτος μὲν ἐλάττων	ἡδονῆς	δὲ κρείττων γινόμενος. Ἐπεὶ δὲ
[5, 33]	δὲ ἰδεῖν ὑπὸ τῆς νυκτὸς	μόνης	εἰργόμενος· εἰς ἕω γὰρ ἀφιξόμεθα
[5, 15]	τῷ προτεμενίσματι κατακλίνας· ἐπεὶ δὲ	εὐφροσύνης	τῆς ἐκ τῶν ἐδεσμάτων εἰς
[5, 31]	ὁλκάδα καὶ ἰδὼν τὴν Χαρίκλειαν	δάφνης	τε φέρουσαν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς
[5, 13]	ἀκτῖσιν ἐρευθομένῳ. Ἀμεθύσου δὲ Αἰθιοπίδος	ἀκραιφνὴς	μὲν καὶ ἐκ βάθους ἐαρινή
[5, 18]	πολλοὶ τὴν ἐμπειρίαν αὐτῷ τῆς	τέχνης	εἰς εὐμένειαν τύχης προσῆπτον. ~Ἀλλ´
[5, 20]	ἐπιβουλήν; Καὶ ὃς Ἀπὸ τῆς	τέχνης«	ἔφη τοῖς ἀνδράσι γνωρίζομαι καὶ
[5, 14]	βεβριθέναι τοῖς μαλλοῖς, οὐ τῆς	τέχνης	τοῦτο χαριζομένης ἀλλ´ οἰκεῖον ἐρύθημα
[5, 14]	ἐῴκεσαν εἰργομένοις δὲ ὑπὸ τῆς	τέχνης	ὥσπερ εἰ μάνδραν χρυσῆν τὴν
[5, 27]	ἑνὸς τὸ παρὸν εὐδοκιμεῖν, βραχείας	ῥᾳστώνης	αἰσθομένων ἐξ οὗ τὴν ἄκατον
[5, 32]	ἰσχὺν αὐτῷ καὶ θάρσος τῆς	φωνῆς	διακονούσης καὶ ὅτι τῆς μάχης
[5, 33]	ἔφη, σὺ δὲ εἰς τὸ	ἑξῆς	γοῦν εὔθυμος εἶναι τὴν μὲν
[5, 1]	εἰς πέλαγος ὄντως ἀφεὶς τῶν	ἑξῆς;	Ἐνταῦθά ποι τὸν λόγον ἐπίσχωμεν
[5, 17]	αἰτίαν, ὁ Καλάσιρις εἴχετο τῶν	ἑξῆς	Ὑπερβαλόντες δὴ» λέγων τὸν πορθμὸν
[5, 18]	συνεὶς ὡς παχύτερον ἔχει τῆς	ἀκοῆς	γεγωνότερον ἐμβοήσας Χαίρειν κελεύω σοι«
[5, 29]	καὶ τὰ λαμπρότερα τῆς γαμηλίου	πομπῆς	ὁ καιρὸς ἡμᾶς καὶ ὁ
[5, 34]	εὐχῆς τε μακρᾷ παρολκῇ καὶ	λύπης	προσβολῇ πρὸς ὕπνον βαθὺν ὀλισθήσασαν.
[5, 32]	γὰρ συγκείμενα πράττοντες ὁ μὲν	ξιφήρης	θατέρῳ τὰ πρῶτα μέρει συνεμάχει
[5, 8]	προλήψει τοῦ μισθοῦ παραχωροίη τῆς	κόρης	ἐπισημαίνων) οὑτοσὶ δέ, ὅστις ποτέ
[5, 20]	νεὼς καὶ τὸν γάμον τῆς	κόρης,	ὧν θατέρου πάντως ἐστὶν ἀποτυχεῖν
[5, 26]	πρώτην δίδου ταύτην αἴσθησιν τῆς	σῆς	εὐνοίας· ἀδελφὸν τουτονὶ τὸν ἐμὸν
[5, 20]	ἕνεκεν μᾶλλον δὲ θυγατρὸς τῆς	σῆς	τὸ οὕτως ἀπηνὲς ἔργον ἐκείνοις
[5, 31]	μὴ σαυτῷ τε κἀκείνῃ θάνατον	προξενήσῃς.	Ὁ δὲ μηδὲν μελλήσας ὥς
[5, 11]	τελεσθῆναι. Σωτήρ μοι τῆς οὐδαμόθεν	ἐλπισθείσης	ἔτι θυγατρὸς γέγονας καὶ δέδωκας
[5, 17]	ἔνθεν ἑλών, ~Ὡς ἐπειδὴ τῆς	Φοινίσσης	ὁλκάδος ἐπέβησαν τοὺς Δελφοὺς ἀποδράντες
[5, 8]	ἔτυχεν· ἡ γὰρ δὴ Χαρίκλεια	γλώσσης	τε ἑλληνίδος αἰσθομένη καί τι
[5, 29]	ἀσώτῳ συμποσίῳ τῆς τύχης ἐνυβρίσαι	παραδούσης.	Ἐγὼ δὲ τὸν Θεαγένην παραλαβὼν
[5, 17]	φράζειν εἴ τινα καταμεμαθήκοι τῆς	ἐπιπολαζούσης	τῷ τόπῳ τραχύτητος αἰτίαν, Τὸ
[5, 14]	ἐρύθημα τῆς ἀμεθύσου τοῖς νώτοις	ἐπανθούσης.	Γέγραπτο καὶ ἀρνίων ἁπαλὰ σκιρτήματα
[5, 14]	αὐτοῖς τε καὶ τῇ πέτρᾳ	περιβαλλούσης·	ἡ δὲ ἦν πέτρα τῷ
[5, 27]	ἐκείνης τε τῆς νυκτὸς μόλις	διαδραμούσης	καὶ πρὸς τῆς ἐχομένης ἡμέρας,
[5, 17]	παραλύει τὸ ῥόθιον τῆς νεὼς	οὐριοδραμούσης	Ὅτι« ἔφη πλησιστίῳ χρώμενοι τῷ
[5, 7]	καὶ οἱ μὲν ἐκπλαγέντες ἔστησαν	ὑποδραμούσης	τὸν Θεαγένην τῆς Χαρικλείας ὡς
[5, 10]	ἐπέστελλεν· οὔπω δὲ ἡμέρας ἀκριβῶς	ὑποφαινούσης	ὁ Καλάσιρις ἅμα τῷ Κνήμωνι
[5, 32]	Χαρικλείου τοξείας ἐπαμύνειν ἔτι δυναμένης,	ὠδινούσης	μὲν εἰς τὴν βοήθειαν δεδοικυίας
[5, 32]	αὐτῷ καὶ θάρσος τῆς φωνῆς	διακονούσης	καὶ ὅτι τῆς μάχης περίεστι
[5, 22]	μετὰ τὴν πρὸς ἥλιον σύνοδον	ἐπιλαμπούσης·	καὶ ἀναχθέντες ἤδη ζεφύρων ἐαρινῶν
[5, 32]	τῆς μάχης περίεστι τὸ ἔπαθλον	μηνυούσης.	Ἐγείρας γὰρ τὸ φρόνημα πολλοῖς
[5, 23]	ἐλευθεροῖ γηπόνος, ὁ δὲ ἄνεμος	τῆς	ἄγαν φορᾶς ὤκλαζε καὶ κατ´
[5, 18]	τὴν σχολὴν διατιθεμένων καὶ συνεφαπτομένων	τῆς	ἄγρας, ἣν ποικίλην τε καὶ
[5, 19]	καὶ ἔθνος ὃ τοσοῦτον κεχώρισται	τῆς	Αἰγυπτίων ἐκδοῦναι τὸ θυγάτριον αἱρησομένου
[5, 18]	οὖν συνεὶς ὡς παχύτερον ἔχει	τῆς	ἀκοῆς γεγωνότερον ἐμβοήσας Χαίρειν κελεύω
[5, 20]	ἐργαστήριον κατὰ τὴν περιπτύσσουσαν τῆσδε	τῆς	ἄκρας πλευρὰν ὑποκαθήμενον, σκοποῖς ἀμοιβαδὸν
[5, 14]	περιγράψας ὁ τεχνίτης ἔδειξεν ἐκ	τῆς	ἀληθείας ὃ ἐβούλετο, περίεργον ἡγησάμενος
[5, 29]	καὶ κόσμου τοῦ νυμφικοῦ καὶ	τῆς	ἄλλης εὐπρεπείας ἐπιμεληθῆναι κατὰ καιρὸν
[5, 14]	δὲ ὥσπερ ἡλίῳ τῇ φλογὶ	τῆς	ἀμεθύσου γανύμενοι ἅλμασιν ἀκρωνύχοις τὴν
[5, 14]	τοῦτο χαριζομένης ἀλλ´ οἰκεῖον ἐρύθημα	τῆς	ἀμεθύσου τοῖς νώτοις ἐπανθούσης. Γέγραπτο
[5, 22]	πέπονθα ἐρομένου Τάχα« ἔφην ὠψίσθημεν	τῆς	ἀναγωγῆς καὶ τεθορύβημαι ἀφυπνίσας πρὸς
[5, 4]	ἐπιδεικνύμενον, τάχα δέ που καὶ	τῆς	ἀνθρώπων φύσεως ἀμιγὲς καὶ καθαρὸν
[5, 17]	καὶ κῦμα φλεγμαῖνον ἐγείρει πρὸς	τῆς	ἀντιτυπίας εἰς κλύδωνα κορυφούμενον. Ἐπὶ
[5, 11]	ἐξ ἑνὸς συνθήματος ἢ πληγῆς	τῆς	αὐτῆς ἀνωλόλυξαν. Ἦν τε ἀκούειν
[5, 20]	τε σιωπῆσαι ἀθέμιτον ἑστίας ὑμῖν	τῆς	αὐτῆς κεκοινωνηκότι σοί τε γνῶναι
[5, 22]	μεταθέει τὸν ἡμέτερον πλοῦν ὥσπερ	τῆς	αὐτῆς ὁρμῆς ἐξηρτημένον, ἐφώρασά τε
[5, 29]	ἁβρύνεσθαι, εἰ καὶ τὰ λαμπρότερα	τῆς	γαμηλίου πομπῆς ὁ καιρὸς ἡμᾶς
[5, 27]	γὰρ καὶ ἐπεχείρουν οὔπω σχεδὸν	τῆς	γῆς ἐπιβεβηκότες οἱ ἀλιτήριοι· χαριστήρια
[5, 11]	δὲ μηδὲν αὐτοῖς εἶναι πλέον	τῆς	γνώσεως ἀνθρώποις ἀπορουμένοις, τοῦ Μιτράνου
[5, 30]	ἢ πικρόγαμος ἔσται πρὸς τῆσδε	τῆς	δεξιᾶς ἃ προσήκει παθών. Ἀπέτρεχον
[5, 15]	προτεμενίσματι κατακλίνας· ἐπεὶ δὲ εὐφροσύνης	τῆς	ἐκ τῶν ἐδεσμάτων εἰς κόρον
[5, 4]	καὶ ἄπειρον ὡς ἔοικε διάστημα	τῆς	ἐλπιζομένης ἡμῖν γῆς ὑπολείπεται, φέρε
[5, 22]	κόρην δὲ ἣν ἄγεις παρὰ	τῆς	ἐμῆς γαμετῆς πρόσειπε, χαίρειν γὰρ
[5, 20]	ἔχειν, ἐκ τῆς οἰκίας ἁρπάσαντα	τῆς	ἐμῆς; Σῴζεται καὶ παρὰ λῃσταῖς»
[5, 26]	δραστήριος ἅμα δέ τι καὶ	τῆς	ἐμῆς ὑποθήκης ἀνύουσα, τὸ κατηφὲς
[5, 20]	παραχρῆμα τῆς τε αἰσθήσεως καὶ	τῆς	ἐπιδιώξεως ἐσομένης. Πολλὰ δὴ τῆς
[5, 17]	ἀλλὰ φράζειν εἴ τινα καταμεμαθήκοι	τῆς	ἐπιπολαζούσης τῷ τόπῳ τραχύτητος αἰτίαν,
[5, 19]	οὐχὶ πανταχοῦ δυστυχεῖν οὐδὲ ἐπὶ	τῆς	ἐρημίας ἀνενόχλητον εἶχεν ἡ Χαρίκλεια
[5, 21]	μέλλει τὸ ἐμὸν ἰσχύειν πρόσταγμα,	τῆς	ἐρχομένης ἂν βουλοίμην ἀποπλεῦσαι νυκτός«
[5, 8]	ἀπ´ εὐτελοῦς γὰρ καὶ ταῦτα	τῆς	ἐσθῆτος οἷον νέφους αὐγὴ σεληναίας
[5, 22]	ἄλλα κατεσκληκὼς ἐπιγουνίδα δέ, λείψανον	τῆς	ἐφ´ ἡλικίας ἰσχύος, ἀνεσταλμένου ζώματος
[5, 27]	νυκτὸς μόλις διαδραμούσης καὶ πρὸς	τῆς	ἐχομένης ἡμέρας, περὶ δείλην ἀκτῇ
[5, 24]	ἀνέκραγέ τις τῶν συνεμβεβηκότων ἀπὸ	τῆς	Ζακυνθίων Τοῦτο ἐκεῖνο, ἄνδρες, ἀπολώλαμεν·
[5, 23]	θάτερα γυμναζομένων ἦν μὲν ἤδη	τῆς	ἡμέρας ὅτε ἀρότρου βοῦν ἐλευθεροῖ
[5, 20]	ἀλλὰ μὴ ἀναιμωτὶ καὶ πρὸ	τῆς	θαλάττης ἔχειν, ἐκ τῆς οἰκίας
[5, 8]	Ναυσικλέους, ὡς δεδήλωται, κατὰ ζήτησιν	τῆς	Θίσβης ἀφιγμένος ἐπὶ τὴν νῆσον.
[5, 2]	ὑπέμενε τὸ δεῖμα τὸ ἐκ	τῆς	Θίσβης καὶ τὴν ὑπόνοιαν ἀποδύσασθαι
[5, 2]	αὖος ἐγεγόνει πρὸς τὴν ἀκοὴν	τῆς	Θίσβης ὑπό τε ἀμηχανίας πᾶσαν
[5, 28]	μεγίστη, τοῖς ἄνδρα τὸν δεσποτεύοντα	τῆς	θυγατρὸς ἀποφήνασιν. ~Ἀποχωρήσας τε μικρὸν
[5, 12]	ἡμετέρας παρακλήσεις καὶ τὴν ἀπόδοσιν	τῆς	θυγατρὸς αὐτεπάγγελτος ἐπινεύων; εὐχῆς δὲ
[5, 33]	παρόντος εἰς τὴν ἀνεύρεσιν τέως	τῆς	θυγατρὸς θεῶν μὲν εὐμενείᾳ σῇ
[5, 13]	πεισθεῖσαν εἰ μὴ τῇ προφάσει	τῆς	θυσίας εἰς τὰς ὑπὲρ Θεαγένους
[5, 29]	αὐτοῦ τε καὶ σὸν ἀπὸ	τῆς	θυσίας μεταποιεῖ τὴν εὐωχίαν, ἐμοί
[5, 16]	σου καὶ τὴν ἄλλην μὲν	τῆς	θυσίας πολυτέλειαν ἔχω θαυμάσας, οὐκ
[5, 13]	παρθενικὸν περιγραφῇ κάλλος δὲ μακρῷ	τῆς	Ἰβηρίδος τε καὶ Βρεττανίδος ὑπερφερούσῃ·
[5, 22]	καὶ αἴτει τῆς μήνιδος ἀνεῖναι	τῆς	καθ´ ἡμῶν ἣν ἀγανακτεῖν ὡς
[5, 22]	τε πηδαλίων θάτερον ἀποβαλόντες καὶ	τῆς	κεραίας τὸ πλεῖστον συντρίψαντες· ἐδόκει
[5, 22]	ἀνεσταλμένου ζώματος ὑποφαίνων, κυνῆν μὲν	τῆς	κεφαλῆς ἐπικείμενος ἀγχίνουν δὲ ἅμα
[5, 31]	Χαρίκλειαν δάφνης τε φέρουσαν ἐπὶ	τῆς	κεφαλῆς στέφανον καὶ χρυσοϋφεῖ στολῇ
[5, 8]	καὶ προλήψει τοῦ μισθοῦ παραχωροίη	τῆς	κόρης ἐπισημαίνων) οὑτοσὶ δέ, ὅστις
[5, 20]	τῆς νεὼς καὶ τὸν γάμον	τῆς	κόρης, ὧν θατέρου πάντως ἐστὶν
[5, 22]	ὑφορώμενος. Ἐξ οὗ γὰρ« ἔφη	τῆς	Κρητικῆς ἤραμεν ἄκρας ἕπεται κατ´
[5, 14]	οὐχὶ μίμημα, τῶν γὰρ ἄκρων	τῆς	λίθου μέρος εἰς τοῦτο περιγράψας
[5, 32]	ἀποτυχίαν, αὐτοσχεδίου καὶ ἐν χερσὶ	τῆς	μάχης αὐτοῖς ὠθουμένης. Οὐ μὴν
[5, 32]	Καὶ ἔβαλλεν οὐ καθ´ ἓν	τῆς	μάχης μέρος, ἀλλ´ ὅντινα πρῶτον
[5, 25]	παραλυόμενος, συνθήκης βαρυτέρας πλέον ἢ	τῆς	μάχης ὁριζομένης. Σὺν ἑνὶ γὰρ
[5, 32]	τῆς φωνῆς διακονούσης καὶ ὅτι	τῆς	μάχης περίεστι τὸ ἔπαθλον μηνυούσης.
[5, 32]	τῇ κεφαλῇ τὸ ἐγχειρίδιον ἐπιβαλὼν	τῆς	μὲν ἀπέτυχεν, ἐκείνου μικρὸν ἀποκλίναντος,
[5, 19]	καὶ πατρίδα τὴν ὑμετέραν ἀλλάξομαι	τῆς	μὲν ἐπὶ Καρχηδονίους ὁρμῆς ἐκτραπεὶς
[5, 8]	ὀξύτητι συσχεθεὶς καὶ τὸν καιρὸν	τῆς	μεταμελείας προληφθεὶς Ταύτην μὲν» ἔφη
[5, 22]	ὑπὲρ ἡμῶν Ὀδυσσεῖ καὶ αἴτει	τῆς	μήνιδος ἀνεῖναι τῆς καθ´ ἡμῶν
[5, 27]	ὅπη τε χρήσονται τῷ μεγέθει	τῆς	νεὼς ἀπείρως ἔχοντας. Τοιγάρτοι πᾶν
[5, 27]	τε ἐπαλλήλοις ἐλαυνομένων καὶ πολλὰ	τῆς	νεὼς ἀποβαλλόντων καὶ κινδύνου πᾶν
[5, 25]	τότε οἱ Φοίνικες ἐλπίδος πλούτου	τῆς	νεὼς ἀποσυλώμενοι, καθάπερ οὐ στερούμενοι
[5, 27]	μὲν Τύριον καὶ ἄλλα ἄττα	τῆς	νεὼς ἐξεκόμιζον βοσκήματα δὲ ἐκ
[5, 27]	καὶ τὸ καλώδιον ἐξ οὗ	τῆς	νεὼς ἐξήρτητο διέκοψεν ἄλλον χειμῶνα
[5, 33]	μικρὸν ὕστερον, ὅσα φέρειν ἐδύνατο	τῆς	νεὼς ἐπικομιζόμενον. Ἐγὼ δὲ τηνάλλως
[5, 20]	ὑποκαθήμενον, σκοποῖς ἀμοιβαδὸν τὸν ἔκπλουν	τῆς	νεὼς ἐπιτηρούμενον. Ὅρα δὴ οὖν,
[5, 32]	συνερρωγότα τὸν πόλεμον εἶδεν ἀπὸ	τῆς	νεὼς ἐτόξευεν εὔσκοπά τε καὶ
[5, 20]	κτήσασθαι βούλομαι, τόν τε πλοῦτον	τῆς	νεὼς καὶ τὸν γάμον τῆς
[5, 24]	τῶν μὲν εἰς τὰ κοῖλα	τῆς	νεὼς καταδυομένων τῶν δὲ προμαχεῖν
[5, 17]	πυνθανομένων διότι παραλύει τὸ ῥόθιον	τῆς	νεὼς οὐριοδραμούσης Ὅτι« ἔφη πλησιστίῳ
[5, 22]	Ἐπηγγέλλετο ποιήσειν οὕτω καὶ ἄχρι	τῆς	νεὼς παρέπεμπεν ἐπιδακρύων τε πλεῖστα
[5, 7]	ἣ κατ´ ἄλλο μέρος ἀπέβη	τῆς	νήσου κατόπιν σαγηνευθέντες· καὶ οἱ
[5, 18]	ἡμεῖς ἄγκυραν καθίεμεν. Οἱ δὲ	τῆς	νήσου περὶ τὸν ὅρμον οἰκοῦντες
[5, 1]	ἐπὶ θάλατταν αὐτῆς ὡς εἶχον	τῆς	νυκτὸς ἐνεβίβαζόν τε εἰς τὴν
[5, 33]	τῷ λόφῳ καὶ οὐ θαρσήσαντα	τῆς	νυκτὸς ἐπιμίξαι χωρίῳ πολεμουμένῳ, τὴν
[5, 22]	ἀγανακτεῖν ὡς παρεωραμένος τῆσδέ μοι	τῆς	νυκτὸς ἐπιφανεὶς ἐξηγόρευσεν. Ἐπηγγέλλετο ποιήσειν
[5, 27]	εἶδος ὑφισταμένων, ἕως, ἐκείνης τε	τῆς	νυκτὸς μόλις διαδραμούσης καὶ πρὸς
[5, 33]	τὸν παῖδα δὲ ἰδεῖν ὑπὸ	τῆς	νυκτὸς μόνης εἰργόμενος· εἰς ἕω
[5, 2]	συνεχὲς ἐπιστένων τὸ λειπόμενον ἐταλαιπώρει	τῆς	νυκτός, ὥστε οὐδὲ τὸν Καλάσιριν
[5, 30]	Τραχῖνος ἑκὼν εἰς τὰ πρωτεῖα	τῆς	νύμφης ἃ χρεωστοῦμαι προεμβάτης τῆς
[5, 1]	ἐμοὶ γὰρ τήν τε ἐκ	τῆς	ὁδοιπορίας καὶ τῶν ἄλλων φροντίδων
[5, 18]	καὶ μέρος τὸ ἀλεεινότερον ἀπεκλήρου	τῆς	οἰκήσεως· καί πως οὐκ ἀηδῶς
[5, 20]	πρὸ τῆς θαλάττης ἔχειν, ἐκ	τῆς	οἰκίας ἁρπάσαντα τῆς ἐμῆς; Σῴζεται
[5, 1]	δέ μοι Ναυσικλῆς ἥκειν ὁ	τῆς	οἰκίας δεσπότης, ἀλλὰ τί ἄρα
[5, 30]	τῆς νύμφης ἃ χρεωστοῦμαι προεμβάτης	τῆς	ὁλκάδος γεγονώς, ἢ πικρόγαμος ἔσται
[5, 24]	εἴ πως ἀναιμωτὶ γένοιντο ἐγκρατεῖς	τῆς	ὁλκάδος ἔβαλλον μὲν οὐδέπω τοῖς
[5, 25]	ὁριζομένης. Σὺν ἑνὶ γὰρ χιτωνίσκῳ	τῆς	ὁλκάδος ἐξίστασθαι προηγορεύετο καὶ θάνατος
[5, 18]	μὲν ὡς ἐφαίνοντο καὶ τὸ	τῆς	ὁλκάδος εὐάγωγον εἰς κάλλος τε
[5, 24]	ταῦτα προὔτεινον· οἱ δὲ ἐπὶ	τῆς	ὁλκάδος ἕως μὲν ἀκίνδυνον μάχην
[5, 22]	ἐδόκει οὖν ἐπισκευῆς τε ἕνεκεν	τῆς	ὁλκάδος καὶ ἡμῶν αὐτῶν ἀναλήψεως
[5, 21]	ἑσπέραν βαθεῖαν αὖθις ἐπιβαίνειν δεήσει	τῆς	ὁλκάδος· τῶν δὲ τὸ αἰφνίδιον
[5, 23]	ὁ πλοῦς ὑπήνεμος ἠνύετο μακρῷ	τῆς	ὁλκάδος ὡς τὸ εἰκὸς ὑπελείποντο
[5, 3]	δὲ σκεύεσιν εἴ πή τι	τῆς	ὀροφῆς ἤρτητο τὴν κεφαλὴν προσαράσσων
[5, 11]	εἰς κόρον τελεσθῆναι. Σωτήρ μοι	τῆς	οὐδαμόθεν ἐλπισθείσης ἔτι θυγατρὸς γέγονας
[5, 22]	αὐτῇ δεξιὸν εὐαγγελίζεται. Ἀνηλάμην ὑπὸ	τῆς	ὄψεως παλλόμενος καὶ τοῦ Θεαγένους
[5, 20]	εἴ τι τούτων γίνοιτο πλησίον	τῆς	πόλεως, ἐκ τοῦ παραχρῆμα τῆς
[5, 18]	ὅρμον οἰκοῦντες ἀπέχοντα οὐ πολὺ	τῆς	πόλεως καθάπερ ἐπί τι παράδοξον
[5, 17]	ἐπειγόμενον ὑπὸ τοῦ Πελοποννησίων ἰσθμοῦ	τῆς	πρόσω φορᾶς ἀνακόπτεται προμηθείᾳ κρειττόνων,
[5, 18]	πλησίον ἄκραν« ἔφη χοιράδι πέτρᾳ	τῆς	προτεραίας ἐνσχεθὲν διεσπάρακται. Κἀγὼ Τοῦτο
[5, 13]	τοῖς βωμοῖς ἐπιφθεγγόμενος καὶ ὡς	τῆς	πυρᾶς δῆθεν σπασάμενος ἃ πάλαι
[5, 22]	ἡμῖν αὖθις παρηγγέλλετο πρώτην ἡμέραν	τῆς	σεληναίας μετὰ τὴν πρὸς ἥλιον
[5, 26]	μένειν, πρώτην δίδου ταύτην αἴσθησιν	τῆς	σῆς εὐνοίας· ἀδελφὸν τουτονὶ τὸν
[5, 20]	δὴ ἕνεκεν μᾶλλον δὲ θυγατρὸς	τῆς	σῆς τὸ οὕτως ἀπηνὲς ἔργον
[5, 20]	τῆς ἐπιδιώξεως ἐσομένης. Πολλὰ δὴ	τῆς	συνέσεως αὐτὸν ἐπαινέσας ἐκείνου μὲν
[5, 14]	καὶ ἠνείχετο πρὸς τὰ ἐνδόσιμα	τῆς	σύριγγος ποιμαινόμενα. Εἶπεν ἄν τις
[5, 27]	ἡμεῖς δὲ ἀνιώμενοι καὶ πολλὰ	τῆς	σωτηρίας τὴν θάλατταν ὀνειδίζοντες, ὡς
[5, 20]	τῆς πόλεως, ἐκ τοῦ παραχρῆμα	τῆς	τε αἰσθήσεως καὶ τῆς ἐπιδιώξεως
[5, 18]	οἱ πολλοὶ τὴν ἐμπειρίαν αὐτῷ	τῆς	τέχνης εἰς εὐμένειαν τύχης προσῆπτον.
[5, 20]	τὴν ἐπιβουλήν; Καὶ ὃς Ἀπὸ	τῆς	τέχνης« ἔφη τοῖς ἀνδράσι γνωρίζομαι
[5, 14]	χρυσοῖς βεβριθέναι τοῖς μαλλοῖς, οὐ	τῆς	τέχνης τοῦτο χαριζομένης ἀλλ´ οἰκεῖον
[5, 14]	κύκλον ἐῴκεσαν εἰργομένοις δὲ ὑπὸ	τῆς	τέχνης ὥσπερ εἰ μάνδραν χρυσῆν
[5, 29]	καὶ φειδωλοὶ συνήθροισαν ἀσώτῳ συμποσίῳ	τῆς	τύχης ἐνυβρίσαι παραδούσης. Ἐγὼ δὲ
[5, 8]	τὴν κεφαλὴν τοῦ Μιτράνου καὶ	τῆς	τύχης ὑπερθαυμάζων ἐφύσα τὸν βάρβαρον
[5, 21]	ὅρμον ἐπιβουλῆς τε ἐκτὸς γενέσθαι	τῆς	ὑπονοουμένης καὶ τὸ ἀκριβὲς τοῦ
[5, 17]	εἰρημένων ἔνθεν ἑλών, ~Ὡς ἐπειδὴ	τῆς	Φοινίσσης ὁλκάδος ἐπέβησαν τοὺς Δελφοὺς
[5, 1]	γινώσκειν· ἐμοὶ δὲ τὸν καιρὸν	τῆς	φυγῆς ἡ ἐκείνων ἐπιδίωξις ὑπέβαλεν,
[5, 32]	ὥσπερ ἰσχὺν αὐτῷ καὶ θάρσος	τῆς	φωνῆς διακονούσης καὶ ὅτι τῆς
[5, 26]	δόγματι πειθόμενοι παρῄειμεν ὁ Τραχῖνος	τῆς	Χαρικλείας ἐπιλαβόμενος Οὐδὲν« ἔφη πρὸς
[5, 8]	καὶ τοὺς θεούς. Ἐδράττετό τε	τῆς	Χαρικλείας καὶ χαίρειν εἰς ὑπερβολὴν
[5, 7]	ἐκπλαγέντες ἔστησαν ὑποδραμούσης τὸν Θεαγένην	τῆς	Χαρικλείας ὡς εἰ καὶ τεθνάναι
[5, 32]	φόνοις ἐγγεγυμνασμένῳ παμπόλλοις, οὐδὲν οὐδὲ	τῆς	Χαρικλείου τοξείας ἐπαμύνειν ἔτι δυναμένης,
[5, 8]	τοῦ ὀνόματος ἀπατηθεὶς ἐξεπέπληκτο μὲν	τῆς	ὥρας, ἀπ´ εὐτελοῦς γὰρ καὶ
[5, 21]	κελεύοιμι, καὶ γὰρ εἰ μηδέπω	τῆς	ὥρας εἶναι τὰ πλώιμα ἀλλ´
[5, 30]	πρωτεῖα τῆς νύμφης ἃ χρεωστοῦμαι	προεμβάτης	τῆς ὁλκάδος γεγονώς, ἢ πικρόγαμος
[5, 8]	οὖν τὸ κοῦφον τοῦ φρονήματος	ἀπάτης	ὀξύτητι συσχεθεὶς καὶ τὸν καιρὸν
[5, 22]	ἣν ἄγεις παρὰ τῆς ἐμῆς	γαμετῆς	πρόσειπε, χαίρειν γὰρ αὐτῇ φησι
[5, 18]	~Ταῦτα οὐκ εἶπε μὲν ὁ	κυβερνήτης	οὐκ ἐγένετο δέ, ὦ Ναυσίκλεις,
[5, 17]	ὄψεις ἡμῖν ὑποδραμοῦσαν, καὶ ὁ	κυβερνήτης	τῶν ἱστίων παραστέλλειν ἐπέταττεν. Ἡμῶν
[5, 14]	μέρος εἰς τοῦτο περιγράψας ὁ	τεχνίτης	ἔδειξεν ἐκ τῆς ἀληθείας ὃ
[5, 1]	Ναυσικλῆς ἥκειν ὁ τῆς οἰκίας	δεσπότης,	ἀλλὰ τί ἄρα ποτὲ ὦ
[5, 4]	καὶ Θέρμουθις ὁ τοῦ Θυάμιδος	ὑπασπιστὴς	ἑῷοι τὴν λίμνην διέπλευσαν ὅ
[5, 6]	ἐπισυνάπτειν πειρατήρια καὶ τοῖς ἐκ	θαλάττης	ἀτόποις τὰ ἐκ γῆς φιλοτιμεῖται
[5, 20]	μὴ ἀναιμωτὶ καὶ πρὸ τῆς	θαλάττης	ἔχειν, ἐκ τῆς οἰκίας ἁρπάσαντα
[5, 33]	τὰ ἐνδεχόμενα ἐπιμεληθῆναι, τὰ ἐκ	θαλάττης	κακὰ τῶν ἐκ γῆς ἀδιαστάτως
[5, 18]	Τυρρηνοῦ δὲ ὄψον ἄφθονον ἐκ	θαλάττης	τοὺς νέους ἑστιῶντος, τὰ μὲν
[5, 11]	ἑνὸς συνθήματος ἢ πληγῆς τῆς	αὐτῆς	ἀνωλόλυξαν. Ἦν τε ἀκούειν ἐπὶ
[5, 20]	εἶπον, ἀλλὰ τί πολυπραγμονεῖς; Ὅτι	αὐτῆς»	ἔφη ἐρῶ μανικῶς ἅπαξ θεασάμενος·
[5, 33]	θρήνων δὲ μόνων τῶν ἐπ´	αὐτῆς	καὶ ὀδυρμῶν ἀφθόνων χαριζόμενος. Ἐπὶ
[5, 20]	σιωπῆσαι ἀθέμιτον ἑστίας ὑμῖν τῆς	αὐτῆς	κεκοινωνηκότι σοί τε γνῶναι πάντως
[5, 22]	τὸν ἡμέτερον πλοῦν ὥσπερ τῆς	αὐτῆς	ὁρμῆς ἐξηρτημένον, ἐφώρασά τε πολλάκις
[5, 1]	νέους ἦγον ὡς ἐπὶ θάλατταν	αὐτῆς	ὡς εἶχον τῆς νυκτὸς ἐνεβίβαζόν
[5, 15]	ἡ Χαρίκλεια δὲ χωρισθεῖσα τὸ	ἑαυτῆς	ἔπραττεν, ηὔχετο Θεαγένει σῴζεσθαι κἀκεῖνον
[5, 10]	καὶ ὅτι βέλτιον εἴη διαπεπραγμένος	ταύτης	ἐπιτυχὼν ἢ ἐκείνην ἂν εὑρών·
[5, 26]	συντελεῖν ἐπιτήδειον· ὅδε δὲ ὁ	πρεσβύτης,	ἄχθος τηνάλλως, εἰς χάριν μόνην
[5, 22]	ὕπνον ἐτράπημεν, ὄναρ μοί τις	πρεσβύτης	ἐφαίνετο τὰ μὲν ἄλλα κατεσκληκὼς
[5, 11]	διείλεκτο πολλάκις πρὸς αὐτὸν ὁ	πρεσβύτης	καὶ ὧν κατὰ ζήτησιν ἀλώμενον
[5, 2]	κατεσχημένον. Ἀλλὰ ἀνασχὼν ἑαυτὸν ὁ	πρεσβύτης	κἀπὶ τοῦ ἀγκῶνος ἐρείσας ὅ
[5, 18]	Χαρικλείᾳ παρόντα με ἄσμενος ὁ	πρεσβύτης	ὑποδέχεται καὶ μέρος τὸ ἀλεεινότερον
[5, 18]	χαίροντες ὑποδεξόμεθα ἄνδρα καὶ ἐκ	πρώτης	ἐντεύξεως εὐγένειαν ἐμφαίνοντα. Ἔπραττον οὕτω
[5, 22]	τὸ πλεῖστον συντρίψαντες· ἐδόκει οὖν	ἐπισκευῆς	τε ἕνεκεν τῆς ὁλκάδος καὶ
[5, 21]	καὶ τοὺς σαυτοῦ διασῴζειν. ~Ἀπῄειν	κατηφὴς	τούτων ἀκούσας καὶ παντοίας ἔστρεφον
[5, 30]	ἑκὼν εἰς τὰ πρωτεῖα τῆς	νύμφης	ἃ χρεωστοῦμαι προεμβάτης τῆς ὁλκάδος
[5, 3]	σκεύεσιν εἴ πή τι τῆς	ὀροφῆς	ἤρτητο τὴν κεφαλὴν προσαράσσων ἐπὶ
[5, 32]	αὐτοσχεδίου καὶ ἐν χερσὶ τῆς	μάχης	αὐτοῖς ὠθουμένης. Οὐ μὴν εἰς
[5, 32]	ἔβαλλεν οὐ καθ´ ἓν τῆς	μάχης	μέρος, ἀλλ´ ὅντινα πρῶτον ἴδοι
[5, 25]	συνθήκης βαρυτέρας πλέον ἢ τῆς	μάχης	ὁριζομένης. Σὺν ἑνὶ γὰρ χιτωνίσκῳ
[5, 32]	φωνῆς διακονούσης καὶ ὅτι τῆς	μάχης	περίεστι τὸ ἔπαθλον μηνυούσης. Ἐγείρας
[5, 2]	μηδεπώποτε κεκορεσμένος ἐμὲ δὲ ἐξ	ἀρχῆς	εἰληχὼς δαίμων μικρὸν τῶν ἡδονῶν
[5, 12]	ἀπόδοσιν τῆς θυγατρὸς αὐτεπάγγελτος ἐπινεύων;	εὐχῆς	δὲ δεῖ μοι πρότερον. Οὐδεὶς
[5, 34]	ἴχνεσι τοῦ ἀγάλματος προσπεφυκυῖαν καὶ	εὐχῆς	τε μακρᾷ παρολκῇ καὶ λύπης
[5, 2]	καὶ ἔρημος, αἰχμάλωτος καὶ πολύθρηνος,	τύχης	βουλήμασι πικρᾶς ἐκκειμένη, καὶ ζῆν
[5, 29]	φειδωλοὶ συνήθροισαν ἀσώτῳ συμποσίῳ τῆς	τύχης	ἐνυβρίσαι παραδούσης. Ἐγὼ δὲ τὸν
[5, 18]	αὐτῷ τῆς τέχνης εἰς εὐμένειαν	τύχης	προσῆπτον. ~Ἀλλ´ οὐ γὰρ ἦν,
[5, 27]	λαβοῦσα τάχα δέ που καὶ	τύχης	τινὸς βουλήματι μεταβληθεῖσα· καὶ βόμβος
[5, 8]	κεφαλὴν τοῦ Μιτράνου καὶ τῆς	τύχης	ὑπερθαυμάζων ἐφύσα τὸν βάρβαρον ὡς
[5, 6]	ἡμῶν πομπείαν. Οὐχ ὁρᾷς ὡς	φυγαῖς	ἐπισυνάπτειν πειρατήρια καὶ τοῖς ἐκ
[5, 32]	μία ξύλοις λίθοις κρατῆρσι δαλοῖς	τραπέζαις	βαλλόντων καὶ βαλλομένων. Ἐγὼ δὲ
[5, 20]	ἔγνων τὸ παρὸν ὑπερθέσθαι χρησταῖς	ἐπαγγελίαις	μὴ καὶ βίαιόν τι κατὰ
[5, 27]	παντάπασι τῶν δεινῶν ἀπαλλαγέντων ἀλλὰ	τρικυμίαις	τε ἐπαλλήλοις ἐλαυνομένων καὶ πολλὰ
[5, 13]	πρὸς πέταλα σχιζομένῳ καὶ πρῶτον	ἡλιακαῖς	ἀκτῖσιν ἐρευθομένῳ. Ἀμεθύσου δὲ Αἰθιοπίδος
[5, 26]	πλεῖστον ἱκετεύουσα, τοῦ Τραχίνου ταῖς	περιπλοκαῖς	ἐντρυφῶντος καὶ τὴν ὑπόσχεσιν ἐπίτηδες
[5, 2]	ταῖς θύραις καθ´ ὃ συνέπιπτον	ἀλλήλαις	τὸ οὖς παραθέμενος ἐπηκροᾶτο καὶ
[5, 13]	τοῦ Ναυσικλέους καὶ γυναιξὶ ταῖς	ἄλλαις	ὅσαι παρηγοροῦσαι πολλὰ καὶ λιπαροῦσαι
[5, 20]	δαίμων. Ὁ γὰρ Τυρρηνὸς οὐ	πολλαῖς	ὕστερον ἡμέραις εἴς τινά με
[5, 2]	τοῖς βουκόλοις χερσὶ ταυταισὶ ταῖς	ἐμαῖς	κατέθαψα. Κάθευδε» εἶπεν ὁ Καλάσιρις·
[5, 24]	γαλήνῃ κλύδωνος ἐμπέπληστο θορύβοις ὀλολυγμοῖς	διαδρομαῖς	καταιγιζομένη, τῶν μὲν εἰς τὰ
[5, 5]	εἰ χωρισθεῖεν, ἢ ἀγάλμασιν ἐπισήμοις	ἑρμαῖς	τε καὶ λίθοις ἐπὶ τριόδων
[5, 16]	ἥδε σῴζεται καὶ ὁρᾶται ὁ	παῖς	δὲ ὅσον οὐδέπω σὺν θεοῖς
[5, 28]	ἀνήκοος στυγνότερον συμποσιάζῃς ἥ τε	παῖς	διὰ σοῦ μαθοῦσα δέξηται χαίρουσα
[5, 22]	τε ἐγὼ μετελεύσομαι. Παρῆν ἡ	παῖς	ἐμοῦ τοῦτο σημήναντος καὶ ὁ
[5, 13]	καὶ λυπηρῶν ταῖς τοῦ προσώπου	τροπαῖς	ἐμφήνας, ἐπιβάλλει τὼ χεῖρε τοῖς
[5, 20]	γὰρ Τυρρηνὸς οὐ πολλαῖς ὕστερον	ἡμέραις	εἴς τινά με παρηγκωνισμένην ἀκτὴν
[5, 27]	προνοεῖν ὑφηγούμενος, εἶναι γὰρ ὕποπτον	ἀμφοτέραις	προσπλεῦσαί ποι ταῖς ναυσί, τῶν
[5, 3]	παρ´ αὐταῖς σχεδόν τι ταῖς	θύραις·	ἀντίσχων δὲ χαλεπῶς καὶ δέει
[5, 2]	θρήνου χειραγωγούμενος ὥρμησε καὶ ταῖς	θύραις	καθ´ ὃ συνέπιπτον ἀλλήλαις τὸ
[5, 13]	θυγατρὶ τοῦ Ναυσικλέους καὶ γυναιξὶ	ταῖς	ἄλλαις ὅσαι παρηγοροῦσαι πολλὰ καὶ
[5, 15]	τοὺς ἄλλους ἔτρεπεν, ἰδίᾳ μὲν	ταῖς	γυναιξὶ τὴν ἐνδοτέρω τοῦ ἱεροῦ
[5, 7]	καὶ τεθνάναι δεήσειεν ἐν χερσὶ	ταῖς	ἐκείνου γίνοιτο. Τῶν δὲ ἐπελθόντων
[5, 2]	παρὰ τοῖς βουκόλοις χερσὶ ταυταισὶ	ταῖς	ἐμαῖς κατέθαψα. Κάθευδε» εἶπεν ὁ
[5, 3]	κατενεχθῆναι παρ´ αὐταῖς σχεδόν τι	ταῖς	θύραις· ἀντίσχων δὲ χαλεπῶς καὶ
[5, 2]	τοῦ θρήνου χειραγωγούμενος ὥρμησε καὶ	ταῖς	θύραις καθ´ ὃ συνέπιπτον ἀλλήλαις
[5, 27]	γὰρ ὕποπτον ἀμφοτέραις προσπλεῦσαί ποι	ταῖς	ναυσί, τῶν ἐμπλευσάντων θατέρᾳ πάντως
[5, 26]	ἐπὶ πλεῖστον ἱκετεύουσα, τοῦ Τραχίνου	ταῖς	περιπλοκαῖς ἐντρυφῶντος καὶ τὴν ὑπόσχεσιν
[5, 13]	συντυχίαν ἡδέων τε καὶ λυπηρῶν	ταῖς	τοῦ προσώπου τροπαῖς ἐμφήνας, ἐπιβάλλει
[5, 23]	φάσκοντες ἐν τοῖς πελάγεσιν ἕπεσθαι	ταῖς	ὑπερόγκοις ναυσὶ τὰς βραχυτέρας, ὥσπερ
[5, 20]	τῆς ἐμῆς; Σῴζεται καὶ παρὰ	λῃσταῖς»	ἔφη τι συνειδὸς καὶ πρὸς
[5, 6]	γῆς φιλοτιμεῖται χαλεπώτερα, πολέμους ἄρτι	λῃσταῖς	μετ´ ὀλίγον; Αἰχμαλώτους μικρῷ πρόσθεν
[5, 20]	ἀπολειπόμενον, ἔγνων τὸ παρὸν ὑπερθέσθαι	χρησταῖς	ἐπαγγελίαις μὴ καὶ βίαιόν τι
[5, 3]	μὲν ἐδέησε καὶ κατενεχθῆναι παρ´	αὐταῖς	σχεδόν τι ταῖς θύραις· ἀντίσχων
[5, 22]	ἀπολέσθαι τε παρὰ μικρὸν ἐλθόντες	εἰς	ἄκραν τινὰ Κρητικὴν προσωκείλαμεν, τῶν
[5, 4]	δάκρυσι δὲ ὑγροῖς καὶ θερμοῖς	εἰς	ἀλλήλους κεραννύμενοι καὶ καθαροῖς μόνον
[5, 4]	γὰρ πλάνης ἐφόδιον σύνθημα φιλικὸν	εἰς	ἀνεύρεσιν φυλαττόμενον. ~Ἐπῄνει ταῦτα ἡ
[5, 28]	ἰδίᾳ με καὶ τῶν ἄλλων	εἰς	ἀνήκοον παραλαβὼν Ὦ πάτερ« ἔφη,
[5, 8]	(καὶ εἰπὼν ἐνεχείριζεν, ἀφορῶν τε	εἰς	αὐτὴν συνεχῶς καὶ ὅτι ἄκων
[5, 8]	ἔστω καὶ ἑπέσθω φρουρούμενος, ἀναπεμφθησόμενος	εἰς	Βαβυλῶνα, τραπέζῃ γὰρ τῇ βασιλέως
[5, 23]	προωθῶν τὴν ὀθόνην τέλος καὶ	εἰς	γαλήνην ἐξενικήθη καθάπερ τῷ ἡλίῳ
[5, 30]	ὑφορᾶται δὲ τὸν λῄσταρχον ὡς	εἰς	γάμον παρασκευάζοντα τὸ συμπόσιον, καὶ
[5, 29]	ἔφην εἰκάζεις· ὁ γὰρ Τραχῖνος	εἰς	γάμον τὸν αὐτοῦ τε καὶ
[5, 19]	πολλάκις καὶ ἀπέκναιε λιπαρῶν καὶ	εἰς	γάμον ὡς ἂν παρὰ πατρὸς
[5, 7]	ἐνδεχόμενον βουληθῆναι καὶ περισῴζειν ἑαυτοῖς	εἰς	δουλείαν (ὃ τίνος οὐκ ἂν
[5, 27]	γινομένων ὁ μὲν ἥλιος ἀκριβῶς	εἰς	δυσμὰς περιελθὼν τὸ μεταίχμιον ἡμέρας
[5, 20]	ὦ Τραχῖνε, οὐκ ἔχω λέγειν,	εἰς	ἔαρ δὲ πρῶτον ἡγοῦμαι αὐτοὺς
[5, 4]	δὲ ὀψέ ποτε τῶν πρακτέων	εἰς	ἔννοιαν ἐλθόντες δόξαι κόρον ἔχειν
[5, 33]	ἐπαμύνειν ἔχων οὔτε ἐπιμίγνυσθαι δοκιμάζων,	εἰς	ἐπικουρίας ἐλπίδα ἐμαυτὸν ταμιευόμενος. Οὐ
[5, 3]	ἐγίνετο, καὶ τάχα ἂν καὶ	εἰς	ἔσχατον ἦλθε κινδύνου εἰ μὴ
[5, 21]	τὰ πλώιμα ἀλλ´ ὑπάρχειν μεταστησαμένους	εἰς	ἕτερον ὅρμον ἐπιβουλῆς τε ἐκτὸς
[5, 19]	σηρικῆς ἐσθῆτος· οὐκ ὀλίγον δὲ	εἰς	εὐδοξίας προσθήκην καὶ τὴν Πυθιονίκην
[5, 18]	τὴν ἐμπειρίαν αὐτῷ τῆς τέχνης	εἰς	εὐμένειαν τύχης προσῆπτον. ~Ἀλλ´ οὐ
[5, 16]	ἢ τὸ οἰκειότατον ἐκείνῳ λόγους	εἰς	εὐωχίαν ἐρανιζόμενος. Ἐπείθετο ὁ Καλάσιρις
[5, 33]	ὑπὸ τῆς νυκτὸς μόνης εἰργόμενος·	εἰς	ἕω γὰρ ἀφιξόμεθα πρὸς τὸν
[5, 1]	καὶ ὑμεῖς» εἶπεν ὁ Ναυσικλῆς	εἰς	ἕω μαθήσεσθε, τὸ δὲ παρὸν
[5, 33]	ἐδάκρυον δὲ οἱ παρόντες καὶ	εἰς	θρῆνον ἡδονῇ τινι σύγκρατον μετεβέβλητο
[5, 22]	δίδου τελευταίαν χάριν· θῦε διαπλεύσας	εἰς	Ἰθάκην ὑπὲρ ἡμῶν Ὀδυσσεῖ καὶ
[5, 18]	καὶ τὸ τῆς ὁλκάδος εὐάγωγον	εἰς	κάλλος τε ἅμα καὶ μέγεθος
[5, 17]	φλεγμαῖνον ἐγείρει πρὸς τῆς ἀντιτυπίας	εἰς	κλύδωνα κορυφούμενον. Ἐπὶ τούτοις κρότου
[5, 15]	εὐφροσύνης τῆς ἐκ τῶν ἐδεσμάτων	εἰς	κόρον ᾖσαν καὶ τοῖς κρατῆρσιν
[5, 11]	κατὰ γνώμην ὄντα τὴν σὴν	εἰς	κόρον τελεσθῆναι. Σωτήρ μοι τῆς
[5, 24]	ἔβαλλον μὲν οὐδέπω τοῖς δὲ	εἰς	κύκλον περίπλοις οὐδαμοῦ προβαίνειν ἐπέτρεπον
[5, 4]	φιλημάτων ἐνεπίμπλαντο. Καὶ πάντων ἅμα	εἰς	λήθην ἐμπεσόντες εἴχοντο ἐπὶ πλεῖστον
[5, 2]	δὲ ὅπη ποτὲ ἔσχεν οὐκ	εἰς	μακρὰν εἰσόμεθα. Οὐκ ἂν δυναίμην»
[5, 31]	μὴ τὸ κελευόμενον πράττοις οὐκ	εἰς	μακρὰν οἰμώξῃ τῷδε τῷ κρατῆρι
[5, 22]	οἰκοῦντα. Τοιγάρτοι τούτων ὑφέξεις οὐκ	εἰς	μακρὰν τὴν δίκην καὶ τῶν
[5, 14]	ἐπλεονέκτει, γραφῇ γὰρ ἔξεστο καὶ	εἰς	μίμημα ζῴων ἐκεκοίλαντο. Καὶ ἦν
[5, 11]	κάτω νεύουσα καὶ τὸ πρόσωπον	εἰς	ὀφρὺν σκέπουσα τοῦ Ναυσικλέους θαρρεῖν
[5, 1]	τί δὲ λανθάνω τὴν διήγησιν	εἰς	πέλαγος ὄντως ἀφεὶς τῶν ἑξῆς;
[5, 8]	ἐπετύγχανεν ἐκ περάτων καὶ ταῦτα	εἰς	πέρατα τὴν νῆσον ἐπιδραμόντες καὶ
[5, 18]	πολυκλίνους οἴκους ἐπιζητούντων ἢ θεραπείαν	εἰς	πλῆθος ἐπαγομένων. Ἐμοῦ δὲ εἰπόντος
[5, 24]	ὀλολυγμοῖς διαδρομαῖς καταιγιζομένη, τῶν μὲν	εἰς	τὰ κοῖλα τῆς νεὼς καταδυομένων
[5, 30]	ἢ παραχωρήσει μοι Τραχῖνος ἑκὼν	εἰς	τὰ πρωτεῖα τῆς νύμφης ἃ
[5, 13]	μὴ τῇ προφάσει τῆς θυσίας	εἰς	τὰς ὑπὲρ Θεαγένους εὐχὰς ἀποχρήσασθαι
[5, 5]	καὶ ὥραν προσδιορίζοντας. Εἰ δὲ	εἰς	ταὐτὸν γίνοιντο, ἀρκεῖν μὲν ἑτέρῳ
[5, 32]	μάχης αὐτοῖς ὠθουμένης. Οὐ μὴν	εἰς	τέλος γε ἀντέσχεν ὁ Πέλωρος·
[5, 20]	ὑποσταίημεν, καὶ ἅπαντα ποιήσειν ἐλθὼν	εἰς	τὴν Αἴγυπτον ἐπηγγελλόμην. Οὔπω δέ
[5, 33]	Αἰγυπτίοις, ἐπί τε τοῦ παρόντος	εἰς	τὴν ἀνεύρεσιν τέως τῆς θυγατρὸς
[5, 32]	ἐπαμύνειν ἔτι δυναμένης, ὠδινούσης μὲν	εἰς	τὴν βοήθειαν δεδοικυίας δὲ τὴν
[5, 34]	ὕπνου κεκρατημένη. Καὶ ἡ μὲν	εἰς	τὴν γυναικωνῖτιν χωρισθεῖσα σὺν τῷ
[5, 27]	τὴν πρώτην ἔνιοι τῶν λῃστῶν	εἰς	τὴν ἰδίαν αὐτῶν μετεισβαίνειν ἄκατον,
[5, 34]	θεὸν ἡσυχῆ τε ἀφυπνίσας ἦγεν	εἰς	τὴν καταγωγὴν ἐρυθριῶσαν ὡς ἐφαίνετο
[5, 25]	τῶν λῃστῶν, ὁ τολμηρότατος, ἐναλάμενος	εἰς	τὴν ναῦν καὶ παίων τῷ
[5, 31]	ἔξεστιν« εἶπον εἰ λάθρα παρέλθοις	εἰς	τὴν ναῦν· οἶσθα γὰρ ὡς
[5, 1]	εἶχον τῆς νυκτὸς ἐνεβίβαζόν τε	εἰς	τὴν ναῦν τὴν Φοίνισσαν ἄρτι
[5, 31]	ἀνίσταται καὶ λαθὼν εἰστρέχει τε	εἰς	τὴν ὁλκάδα καὶ ἰδὼν τὴν
[5, 2]	κεχωρισμένου· σπήλαιον ἦν μοι λῃστρικὸν	εἰς	τὴν παρελθοῦσαν τὸ καταγώγιον, ἄδυτον
[5, 9]	καὶ χωρισθέντες ἀλλήλων ὁ μὲν	εἰς	τὴν Χέμμιν ὁ Ναυσικλῆς ἔχων
[5, 34]	ἐφεύρισκεν, ὀψέ τινος γυναίου φράσαντος	εἰς	τὸ ἄδυτον παρελθὼν καταλαμβάνει τοῖς
[5, 33]	Ὦ πάτερ» ἔφη, σὺ δὲ	εἰς	τὸ ἑξῆς γοῦν εὔθυμος εἶναι
[5, 24]	θάνατον; ἔτι φιλανθρωπευόμεθα, ἐπιτρέπομεν ὑμᾶς	εἰς	τὸ ἐφόλκιον εἰσβῆναι, καὶ σῴζεθ´
[5, 24]	ἰκρίων ἀλλήλοις παρακελευομένων τῶν δὲ	εἰς	τὸ σκάφος τὸ ὑπηρετικὸν ἅλλεσθαι
[5, 16]	Κνήμων ὡς ἅπαν μουσικῆς ὄργανον	εἰς	τὸ συμπόσιον παρακεκληκὼς ἐκείνων μὲν
[5, 27]	αὐχένας. Οὐχ ἥκιστα γοῦν· ἡμᾶς	εἰς	τὸν ἔσχατον τῶν κινδύνων ἐνέβαλλεν
[5, 17]	καὶ καθάπερ διὰ στομίου τινὸς	εἰς	τὸν Κρισαῖον κόλπον εἰσχεόμενον ἐπιμίξαι
[5, 31]	βαλλόμενος. Ὁ δὲ Πέλωρος ἀπιδὼν	εἰς	τοὺς παρόντας Ὁρᾶτε« ἔφη τἀπίχειρα
[5, 14]	γὰρ ἄκρων τῆς λίθου μέρος	εἰς	τοῦτο περιγράψας ὁ τεχνίτης ἔδειξεν
[5, 8]	τε τῆς Χαρικλείας καὶ χαίρειν	εἰς	ὑπερβολὴν ἐνεδείκνυτο καὶ τῇ Χαρικλείᾳ
[5, 20]	τὸν Φοίνικα μὴ ἀνιέντα ἀλλ´	εἰς	ὑπερβολήν τε πρὸς τὸ βούλημα
[5, 22]	δὲ δείπνου πρὸς ὀλίγον μεταλαβόντες	εἰς	ὕπνον ἐτράπημεν, ὄναρ μοί τις
[5, 1]	συμφορῶν ὑπόμνησις παραλύουσα τὴν διάνοιαν	εἰς	ὕπνον καταφέρει. Ἐπίσχες» εἶπεν ὁ
[5, 26]	δὲ ὁ πρεσβύτης, ἄχθος τηνάλλως,	εἰς	χάριν μόνην τὴν σὴν περιέστω.
[5, 20]	Τυρρηνὸς οὐ πολλαῖς ὕστερον ἡμέραις	εἴς	τινά με παρηγκωνισμένην ἀκτὴν παραλαβὼν
[5, 22]	ἐντυγχάνων· τὴν κόρην δὲ ἣν	ἄγεις	παρὰ τῆς ἐμῆς γαμετῆς πρόσειπε,
[5, 15]	ὁ δακτύλιος. ~Ὁ δὲ Ναυσικλῆς	ἐκπλαγείς	τε ἅμα πρὸς τὸ παράδοξον
[5, 30]	δὲ ἑτοίμως ὑπακούσαντος καὶ οὗ	μηδεὶς	ἀκροάσεται παραγαγόντος Ἀκούοις ἂν« ἔφην,
[5, 8]	ἄλλῳ γὰρ οὐδενὶ τῶν ἄλλων	οὐδεὶς	ἐπετύγχανεν ἐκ περάτων καὶ ταῦτα
[5, 12]	εὐχῆς δὲ δεῖ μοι πρότερον.	Οὐδεὶς	φθόνος» ἔφη ὁ Ναυσικλῆς μᾶλλον
[5, 29]	θρήνους κατήγαγε. Τὰ ὄντα« ἔφην	εἰκάζεις·	ὁ γὰρ Τραχῖνος εἰς γάμον
[5, 2]	ἔφη ὁ Καλάσιρις ἢ πόθεν	γνωρίζεις	τε ἀκούσας καὶ ζῶσαν ἀγγελλομένην
[5, 2]	τε ἀκούσας καὶ ζῶσαν ἀγγελλομένην	φροντίζεις;	Καὶ ὃς Τῶν μὲν ἄλλων
[5, 8]	κοῦφον τοῦ φρονήματος ἀπάτης ὀξύτητι	συσχεθεὶς	καὶ τὸν καιρὸν τῆς μεταμελείας
[5, 8]	οὕτως ἔχειν ὑπὸ τοῦ ὀνόματος	ἀπατηθεὶς	ἐξεπέπληκτο μὲν τῆς ὥρας, ἀπ´
[5, 15]	πρὸς τὸ παράδοξον καὶ πλέον	ἡσθεὶς	πρὸς τὸ πολύτιμον, οὐσίας ὅλης
[5, 8]	καὶ τὸν καιρὸν τῆς μεταμελείας	προληφθεὶς	Ταύτην μὲν» ἔφη σὴν οὖσαν
[5, 33]	Οὐ μὴν ἐπήρκεσά γε, πόθεν;	ἀπολειφθεὶς	μὲν τότε τοῦ γήρως ἐμποδίσαντος
[5, 8]	στρατείαν εὐδαιμόνως πεποιημένον. Ὁ δὲ	χαυνωθεὶς	τοῖς ἐπαίνοις καὶ ἅμα τὸ
[5, 20]	εἴ γε πέπυσαι; διηρώτα, κἀγὼ	συνιεὶς	τὴν ἐνέδραν τοῦ ἐρωτήματος Τὸ
[5, 16]	συγκράτων φιληκόως ἔχεις. Καί μοι	δοκεῖς	καὶ τοῦ δαιμονίου κάλλιστα συνιέναι
[5, 18]	κυβερνήτης οὐκ ἐγένετο δέ, ὦ	Ναυσίκλεις,	ἀλλ´ ἅμα ἥλιός τε ἀνίσχε
[5, 33]	μὲν εὐμενείᾳ σῇ δέ, ὦ	Ναυσίκλεις,	εὐνοίᾳ χρησάμενος, αὐτὸς δὲ οὐδὲν
[5, 12]	ἐπεφέρετο ἡ Χαρίκλεια Ὦ ´γαθὲ	Ναυσίκλεις»	ἔφη οὐκ ἔστιν ὅτε ἐνδεής
[5, 32]	ἦν ἰδεῖν τὸ ἐντεῦθεν, ὦ	Ναυσίκλεις;	θαλάττῃ προσείκασας ἂν τοὺς ἄνδρας
[5, 13]	σοι» ἔφη λύτρα Χαρικλείας, ὦ	Ναυσίκλεις,	οἱ θεοὶ δι´ ἡμῶν προσάγουσι.
[5, 16]	σοι πλεῖστα ἀγαθὰ γένοιτο ὦ	Ναυσίκλεις»	ὑπολαβὼν ὁ Κνήμων ὡς ἅπαν
[5, 12]	καὶ ἕξεις. Τί δὲ οὐ	μέλλεις,	φιλανθρωπίας οὐδὲν ἀπολιπὼν ἀλλὰ φθάνων
[5, 18]	ἅμα ἥλιός τε ἀνίσχε καὶ	ἡμεῖς	ἄγκυραν καθίεμεν. Οἱ δὲ τῆς
[5, 27]	ἐπιβαίνομεν, οἱ μὲν ἄλλοι χαίροντες	ἡμεῖς	δὲ ἀνιώμενοι καὶ πολλὰ τῆς
[5, 12]	εὐτρέπιζε τὰ πρὸς τὴν θυσίαν,	ἡμεῖς	δὲ παρεσόμεθα πάντων ἡτοιμασμένων. ~Ἐποίουν
[5, 22]	τὰ ὄντα ὡς πλάσμα λέγων.	Ἡμεῖς	δὲ πνεύμασι βιαίοις χρησάμενοι ζάλης
[5, 4]	καὶ δι´ ὃ πάντα ὑπέστημεν,	ἡμεῖς	τε εὐχόμεθα θεοί τε Ἑλλήνιοι
[5, 26]	τις ἁμιλλώμενος. ~Ἐπεὶ δὲ καὶ	ἡμεῖς	τῷ δόγματι πειθόμενοι παρῄειμεν ὁ
[5, 1]	ἔχοις ἡμᾶς κοινωνοῦντας. Ἀλλὰ καὶ	ὑμεῖς»	εἶπεν ὁ Ναυσικλῆς εἰς ἕω
[5, 22]	παρεωραμένος τῆσδέ μοι τῆς νυκτὸς	ἐπιφανεὶς	ἐξηγόρευσεν. Ἐπηγγέλλετο ποιήσειν οὕτω καὶ
[5, 1]	ἔφη ὁ Ναυσικλῆς ἀθρόον αὐτοῖς	ἐπιφανείς·	οὐ γάρ με ἔλαθες, ὦ
[5, 6]	πρὸς τὴν θέαν ἐπὶ πλεῖστον	ἀχανεῖς	εἱστήκεσαν οἷον ἀπαλγοῦντες πρὸς τὴν
[5, 2]	ψυχὴ ἐμή, ποῦ ποτε ἄρα	τυγχάνεις;	τίς δέ σε διεδέξατο τύχη;
[5, 29]	μέν σοι καὶ οὐ ξένα·	θρηνεῖς	δ´ οὖν ὅμως ἃ καὶ
[5, 31]	διανοούμενος. Οὔπω γὰρ σχεδόν τι	κατακλινεὶς	Ἐγὼ δὲ« ἔφη τὸ γέρας
[5, 20]	Ἄδηλον μέν» εἶπον, ἀλλὰ τί	πολυπραγμονεῖς;	Ὅτι αὐτῆς» ἔφη ἐρῶ μανικῶς
[5, 11]	λαβών. Ἔλεγε πάντα ὁ Ναυσικλῆς	συνεὶς	ἐκείνους εἶναι τούτους περὶ ὧν
[5, 18]	δίκτυα καθορμισάντων. Ὀψὲ δὴ οὖν	συνεὶς	ὡς παχύτερον ἔχει τῆς ἀκοῆς
[5, 1]	´γαθὲ Καλάσιρι, φροντίζων τὰς ἐμὰς	πράξεις	καὶ ὥσπερ τῇ διανοίᾳ συνεκδημῶν,
[5, 12]	Οἶδα» εἶπεν ὁ Καλάσιρις καὶ	ἕξεις.	Τί δὲ οὐ μέλλεις, φιλανθρωπίας
[5, 22]	καὶ ταῦτα οἰκοῦντα. Τοιγάρτοι τούτων	ὑφέξεις	οὐκ εἰς μακρὰν τὴν δίκην
[5, 12]	τῆσδε λύτρα καταθεῖο· πάντως δὲ	ἐννοεῖς	ὡς τὸ Περσικὸν καὶ τὸ
[5, 9]	ἐπὶ ἑτέρας κώμας τῶν ὑπηκόων	ἐκτραπεὶς	οὐδὲν ὑπερθέμενος ἅμα γράμμασι τὸν
[5, 19]	τῆς μὲν ἐπὶ Καρχηδονίους ὁρμῆς	ἐκτραπεὶς	ὑμῖν δὲ σύμπλους οἷ δὴ
[5, 16]	παρὸν ὑπερορᾷς καὶ τοῖς δημωδεστέροις	ἐκχωρεῖς,	πραγμάτων δὲ μυστικῶν ὡς ἀληθῶς
[5, 16]	καὶ μάλιστα εἴ με μὴ	ἀνιάσεις	ὑπερθέμενος καὶ πάλιν τὴν διήγησιν.
[5, 24]	μάχην καὶ πόλεμον ἀναίμακτον ἠγωνίζοντο	θρασεῖς	τε ἦσαν καὶ οὐκ ἂν
[5, 2]	τὴν σήν· τοῦτο γάρ με	καλέσεις	καὶ μὴ βουλόμενος. ~Οὐκέτι κατέχειν
[5, 12]	ἀλλὰ φθάνων τε τὰς ἡμετέρας	παρακλήσεις	καὶ τὴν ἀπόδοσιν τῆς θυγατρὸς
[5, 12]	ὁ Ναυσικλῆς καὶ Τότε» ἔφη	δώσεις	με πιστεύειν δύνασθαί σε καθάπερ
[5, 24]	τε εἴ πως ἀναιμωτὶ γένοιντο	ἐγκρατεῖς	τῆς ὁλκάδος ἔβαλλον μὲν οὐδέπω
[5, 2]	ἆρα μὴ καὶ αὐτός, οἴμοι,	δουλεύεις	τὸ μόνον ἐλεύθερον καὶ ἀδούλωτον
[5, 31]	λάμβανε« εἰπόντος ὁ Πέλωρος ὑπολαβὼν	Καταλύεις	οὖν τὸν λῃστρικὸν νόμον ὃς
[5, 16]	εὐωχοίης. Τὰς μὲν γὰρ γυναῖκας	ἀκούεις	ὡς διατριβὴν τῷ πότῳ χορείαν
[5, 1]	τὴν διήγησιν εἰς πέλαγος ὄντως	ἀφεὶς	τῶν ἑξῆς; Ἐνταῦθά ποι τὸν
[5, 16]	θείᾳ τῷ ὄντι συγκράτων φιληκόως	ἔχεις.	Καί μοι δοκεῖς καὶ τοῦ
[5, 1]	εἰ γὰρ καὶ λίαν ἄοκνος	ὑπάρχεις	τὴν ἀκοὴν καὶ ἐρρωμένως ἀπομάχῃ
[5, 17]	ὥσπερ ἀμυδρόν τι νέφος τὰς	ὄψεις	ἡμῖν ὑποδραμοῦσαν, καὶ ὁ κυβερνήτης
[5, 6]	Αἰχμαλώτους μικρῷ πρόσθεν εἶχεν, ἐρήμους	αὖθις	ἀπέδειξεν· ἀπαλλαγὴν καὶ φυγὴν ἐλευθέραν
[5, 5]	τούτοις αὖθις περιέβαλλον ἀλλήλους καὶ	αὖθις	ἔκλαιον ὥσπερ οἶμαι σπονδῶν τῶν
[5, 3]	ἡ κακίστη Θίσβη» καὶ εἰπὼν	αὖθις	ἐξέθανε. ~Καὶ ὁ Καλάσιρις αὖθις
[5, 21]	ἔφραζον ὡς μεθ´ ἑσπέραν βαθεῖαν	αὖθις	ἐπιβαίνειν δεήσει τῆς ὁλκάδος· τῶν
[5, 9]	κόσμον οὔτε πρότερον εἶδεν οὔτε	αὖθις	ὄψεται. ~Ταῦτα μὲν ἐκεῖνος ἐπέστελλεν·
[5, 22]	οὕτω γενομένων ὁ πλοῦς ἡμῖν	αὖθις	παρηγγέλλετο πρώτην ἡμέραν τῆς σεληναίας
[5, 5]	δὲ φοίνικα συνετίθεντο. Ἐπὶ τούτοις	αὖθις	περιέβαλλον ἀλλήλους καὶ αὖθις ἔκλαιον
[5, 4]	αὖθις ἐξέθανε. ~Καὶ ὁ Καλάσιρις	αὖθις	πράγματα εἶχεν ἐπιρρωννύναι πειρώμενος. Ἔπαιζε
[5, 2]	ταῦτα μικρὸν ὁ Καλάσιρις καὶ	αὖθις	ὑπηνέχθη τῷ ὕπνῳ, ὁ δὲ
[5, 1]	ὁ Καλάσιρις· τὰ δ´ ἄλλα	εἰσαῦθις	ἀκούσῃ· σὺ δὲ εἴ τί
[5, 21]	καὶ τὴν αἰτίαν πυνθανομένων ὑπερεθέμην	εἰσαῦθις	ἐρεῖν, νῦν δὲ οὕτω πραχθῆναι
[5, 4]	βουκόλων, ὁ μὲν Κνήμων καὶ	Θέρμουθις	ὁ τοῦ Θυάμιδος ὑπασπιστὴς ἑῷοι
[5, 17]	τοῦ ἐπιρρέοντος ἔτι τῷ ἀνατρέχοντι	πολλάκις	ἐμπίπτοντος, βρασμόν τε ἴσχει τὸ
[5, 8]	Θεαγένην ὤφθησαν θεοὺς σωτῆρας ἐπιβοώμενοι	πολλάκις,	ἐμπορικόν τι καὶ δραστήριον ἐννοήσας
[5, 7]	τὴν πεῖραν τῶν παρελθόντων ὑποθέμενοι,	πολλάκις	ἤδη καὶ ἐξ ἀπιστοτέρων περιγενόμενοι.
[5, 19]	συνεπλεύσαμεν ἰδίᾳ μοι προσιὼν ἠνώχλει	πολλάκις	καὶ ἀπέκναιε λιπαρῶν καὶ εἰς
[5, 16]	καὶ αὐλοῦ παντὸς ἡδίων, ἣν	πολλάκις	μοι διελθεῖν ὡς οἶσθα ὑπερθέμενος,
[5, 11]	εἶναι τούτους περὶ ὧν διείλεκτο	πολλάκις	πρὸς αὐτὸν ὁ πρεσβύτης καὶ
[5, 22]	αὐτῆς ὁρμῆς ἐξηρτημένον, ἐφώρασά τε	πολλάκις	συμπαραφερόμενον, ἐμοῦ τὴν ναῦν ἐξεπίτηδες
[5, 2]	σπεύδων· ἕως ὀψέ ποτε καὶ	πολλάκις	τοὺς αὐτοὺς ὡς ἄλλοτε ἄλλον
[5, 27]	ἕως, ἐκείνης τε τῆς νυκτὸς	μόλις	διαδραμούσης καὶ πρὸς τῆς ἐχομένης
[5, 13]	ὅσαι παρηγοροῦσαι πολλὰ καὶ λιπαροῦσαι	μόλις	ἔπεισαν ἅμα βαδίζειν, τάχα οὐκ
[5, 24]	πρὸς τὴν μάχην καὶ ζέοντα	μόλις	ἐπείχομεν, ἡ μὲν ἵνα μηδὲ
[5, 1]	~Ἡ μὲν δὴ	πόλις	ἡ Δελφῶν ἐν τούτοις ἦν
[5, 13]	περιλάμπουσαν· οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ	δύναμις	αὐτῇ γνησιωτέρα τῶν ἐκ δύσεων
[5, 4]	ὧδε· ἐπειδὴ γὰρ ὁ μὲν	Θύαμις	ἁλοὺς ἐζώγρητο καὶ εἴχετο αἰχμάλωτος
[5, 1]	καιρὸν τῆς φυγῆς ἡ ἐκείνων	ἐπιδίωξις	ὑπέβαλεν, ἀναλαβών τε τοὺς νέους
[5, 29]	ἔργα χειρῶν καὶ Τυρίων, τἄλλα	οἷς	δεῖπνον ὑπηρετεῖται πάντα ἀφειδῶς, καὶ
[5, 1]	σου περὶ ἐμὲ τρόπῳ καὶ	οἷς	ἐνταῦθα εἰσιὼν κατείληφα διαλεγόμενον· ἀλλὰ
[5, 5]	ταῦτα ἡ Χαρίκλεια καὶ ἐδόκει	ναοῖς	ἐπιγράφειν, εἰ χωρισθεῖεν, ἢ ἀγάλμασιν
[5, 24]	ἔν τε γαλήνῃ κλύδωνος ἐμπέπληστο	θορύβοις	ὀλολυγμοῖς διαδρομαῖς καταιγιζομένη, τῶν μὲν
[5, 25]	δὲ ἄσπονδος ἐκεχειρία καὶ πόλεμος	ἔργοις	ὁ χαλεπώτατος εἰρήνης ὀνόματι νόθῳ
[5, 12]	θύειν γὰρ μέλλω χαριστήρια τοῖς	θεοῖς,	ἐπεύχου παρὼν τοῖς ἱεροῖς θεῖος
[5, 26]	πρὸς τὸ ἐπαγωγότερον ἐκβιασαμένη Ἀλλὰ	θεοῖς	μὲν« ἔφη χάρις τοῖς τὰ
[5, 16]	παῖς δὲ ὅσον οὐδέπω σὺν	θεοῖς	ὀφθήσεται, καὶ μάλιστα εἴ με
[5, 28]	καὶ χαίρειν ἐνεδεικνύμην τοῖς τε	θεοῖς	χάριν ὁμολογεῖν ἥτις μεγίστη, τοῖς
[5, 5]	ἀγάλμασιν ἐπισήμοις ἑρμαῖς τε καὶ	λίθοις	ἐπὶ τριόδων τὸν μὲν Θεαγένην
[5, 32]	Καὶ ἦν οἰμωγὴ μία ξύλοις	λίθοις	κρατῆρσι δαλοῖς τραπέζαις βαλλόντων καὶ
[5, 31]	μὴν ἔξεστιν« εἶπον εἰ λάθρα	παρέλθοις	εἰς τὴν ναῦν· οἶσθα γὰρ
[5, 22]	πλάσμα λέγων. Ἡμεῖς δὲ πνεύμασι	βιαίοις	χρησάμενοι ζάλης τε ἀπροσμάχου καὶ
[5, 14]	τὴν δὲ νομὴν τῇ ἀγέλῃ	πλαγίοις	αὐλήμασι διατάττων, τὰ δὲ ἐπείθετο
[5, 33]	τοῦ γήρως ἐμποδίσαντος ἐν τοῖς	ὀρθίοις	συνεκδραμεῖν τοῖς Αἰγυπτίοις, ἐπί τε
[5, 7]	αὐτοῦ φάσκουσα τὸ δὲ τοῖς	πολεμίοις	ἑκόντας ἑαυτοὺς ἐγχειρίζειν οὐκ ἐπαινοῦσα·
[5, 22]	θαλάττῃ τε ἅμα καὶ γῇ	πολεμίοις	ἐντυγχάνων· τὴν κόρην δὲ ἣν
[5, 27]	καὶ τοῦ Τραχίνου πείθοντος ὡς	μυρίοις	σκάφεσιν εὐπορωτέροις ἐξέσται γενέσθαι τὴν
[5, 13]	φέροντι γίνεται, νηφάλιον ἐν τοῖς	συμποσίοις	διαφυλάττουσα. ~Τοιαύτη μὲν καὶ πᾶσα
[5, 33]	ἐν τοῖς ὀρθίοις συνεκδραμεῖν τοῖς	Αἰγυπτίοις,	ἐπί τε τοῦ παρόντος εἰς
[5, 2]	κατείληφεν ἢ ὅπως παρὰ μόνοις	Αἰγυπτίοις	οἱ τεθνεῶτες ἀναβιοῦσιν. Ἐμειδίασε πρὸς
[5, 23]	ἄπρακτός τε καὶ μαλακὸς τοῖς	ἱστίοις	ἐνέπιπτε καὶ σοβῶν μᾶλλον ἢ
[5, 23]	τὸ εἰκὸς ὑπελείποντο μείζοσι τοῖς	ἱστίοις	πλέον τὸ πνεῦμα δεχομένης· ἐπειδὴ
[5, 1]	τότε δὴ τὴν ναῦν τοῖς	ἱστίοις	ὑποφέρειν ἐπέτρεπον. Κιρραῖοι μὲν δὴ
[5, 23]	ἐν τοῖς πελάγεσιν ἕπεσθαι ταῖς	ὑπερόγκοις	ναυσὶ τὰς βραχυτέρας, ὥσπερ ὑπὸ
[5, 32]	οἰμωγὴ μία ξύλοις λίθοις κρατῆρσι	δαλοῖς	τραπέζαις βαλλόντων καὶ βαλλομένων. Ἐγὼ
[5, 17]	καὶ δέος προσοκεῖλαι σκοταίους τόποις	ὑφάλοις	τὰ πολλὰ καὶ κρημνώδεσι· καλὸν
[5, 4]	καὶ παντὸς ἀπηλλαγμένοι τοῦ ὀχλήσοντος	ἀλλήλοις	ἐντυχόντες ἀπαραποδίστων καὶ ὁλοσχερῶν περιπλοκῶν
[5, 24]	δὲ προμαχεῖν ἐπὶ τῶν ἰκρίων	ἀλλήλοις	παρακελευομένων τῶν δὲ εἰς τὸ
[5, 4]	τοιῶνδε Τὸ μὲν συνεῖναι ἡμᾶς	ἀλλήλοις,	ὦ Χαρίκλεια, καὶ τοῦτο ἔχειν
[5, 27]	δεινῶν ἀπαλλαγέντων ἀλλὰ τρικυμίαις τε	ἐπαλλήλοις	ἐλαυνομένων καὶ πολλὰ τῆς νεὼς
[5, 14]	αὐτὰ καὶ χρυσοῖς βεβριθέναι τοῖς	μαλλοῖς,	οὐ τῆς τέχνης τοῦτο χαριζομένης
[5, 11]	Μιτράνου θαυμαστὸν εἰ καὶ ἐπὶ	πολλοῖς	ἂν αἱρησομένου χρήμασιν ἀφεῖναι τὸν
[5, 32]	μηνυούσης. Ἐγείρας γὰρ τὸ φρόνημα	πολλοῖς	ἤδη τοῖς τραύμασι πεπιεσμένος ἐφήλατό
[5, 8]	τὴν Αἴγυπτον σατραπεύοντος, ἐπὶ χρήμασι	πολλοῖς	ὑπὸ Ναυσικλέους, ὡς δεδήλωται, κατὰ
[5, 32]	πάντα γενναίῳ καὶ φόνοις ἐγγεγυμνασμένῳ	παμπόλλοις,	οὐδὲν οὐδὲ τῆς Χαρικλείου τοξείας
[5, 2]	ὀφθαλμοῖς ἐγνώρισα καὶ παρὰ τοῖς	βουκόλοις	χερσὶ ταυταισὶ ταῖς ἐμαῖς κατέθαψα.
[5, 24]	οὐδέπω τοῖς δὲ εἰς κύκλον	περίπλοις	οὐδαμοῦ προβαίνειν ἐπέτρεπον ἐῴκεσάν τε
[5, 8]	ἐπιδραμόντες καὶ ὡς ἄρκυσι τοῖς	ὅπλοις	πανταχόθεν πᾶσαν περιβαλόντες. Ἡ μὲν
[5, 32]	προασπίζοντες. Καὶ ἦν οἰμωγὴ μία	ξύλοις	λίθοις κρατῆρσι δαλοῖς τραπέζαις βαλλόντων
[5, 24]	τε γαλήνῃ κλύδωνος ἐμπέπληστο θορύβοις	ὀλολυγμοῖς	διαδρομαῖς καταιγιζομένη, τῶν μὲν εἰς
[5, 20]	ἴσα καὶ παισὶν ὁρᾶν τοῖς	ἐμοῖς·	ἥκω δή σοι φράσων ἐγειρόμενόν
[5, 8]	ἄλλα τε πλεῖστα κατωρθωκότα ἐν	πολέμοις	καὶ δὴ καὶ τὴν παροῦσαν
[5, 5]	ἐπιγράφειν, εἰ χωρισθεῖεν, ἢ ἀγάλμασιν	ἐπισήμοις	ἑρμαῖς τε καὶ λίθοις ἐπὶ
[5, 2]	δὲ ἀνῃρημένην τούτοις ἐγὼ τοῖς	ὀφθαλμοῖς	ἐγνώρισα καὶ παρὰ τοῖς βουκόλοις
[5, 4]	κορεννύμενοι δάκρυσι δὲ ὑγροῖς καὶ	θερμοῖς	εἰς ἀλλήλους κεραννύμενοι καὶ καθαροῖς
[5, 27]	φοβερωτέρᾳ γῇ καὶ προσδοκίᾳ παραδοῦσαν	ἀθέσμοις	βουλήμασι λῃστῶν ἐκκειμένους. Οἷα γὰρ
[5, 13]	ἐμφήνας, ἐπιβάλλει τὼ χεῖρε τοῖς	βωμοῖς	ἐπιφθεγγόμενος καὶ ὡς τῆς πυρᾶς
[5, 18]	παρ´ ἡμῖν, εἰ μή τις	τυγχάνοις	τῶν πολυκλίνους οἴκους ἐπιζητούντων ἢ
[5, 18]	καὶ αὐτὸς χαίροις« ἀπεκρίνατο καὶ	μένοις	εἰ βούλοιο παρ´ ἡμῖν, εἰ
[5, 7]	ἡμᾶς ἑαυτῶν ἐκβιάσηται γενέσθαι. ~Τούτοις	εἰρημένοις	οὐ πᾶσιν ἡ Χαρίκλεια συνετίθετο,
[5, 14]	ὑπεράλλεσθαι βουλομένοις τὸν κύκλον ἐῴκεσαν	εἰργομένοις	δὲ ὑπὸ τῆς τέχνης ὥσπερ
[5, 6]	τραγικὴν ταύτην ποίησιν καὶ τοῖς	βουλομένοις	ἀναιρεῖν ἐγχειρίζομεν; μή πη καὶ
[5, 14]	τε καὶ θρασύτεροι, καὶ ὑπεράλλεσθαι	βουλομένοις	τὸν κύκλον ἐῴκεσαν εἰργομένοις δὲ
[5, 11]	εἶναι πλέον τῆς γνώσεως ἀνθρώποις	ἀπορουμένοις,	τοῦ Μιτράνου θαυμαστὸν εἰ καὶ
[5, 18]	σοι« ἔφην καὶ φράζειν ἡμῖν	ξένοις	οὖσι καταγωγήν. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς
[5, 11]	ὧν κατὰ ζήτησιν ἀλώμενον ἐν	θρήνοις	ἐγίνωσκε. Προσετίθει δὲ μηδὲν αὐτοῖς
[5, 8]	πεποιημένον. Ὁ δὲ χαυνωθεὶς τοῖς	ἐπαίνοις	καὶ ἅμα τὸ πρᾶγμα οὕτως
[5, 29]	ὑμᾶς ὡς ἂν τοῖς μέλλουσιν	ἀλγεινοῖς	μὴ προκάμνοιτε τὰς γνώμας, ἐνδεχόμενον
[5, 29]	ἀντέπραξεν ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς	δεινοῖς	ἐμβεβήκαμεν, φέρε τι γενναῖον καὶ
[5, 2]	καὶ σκότος· ὅμοια τὰ νῦν	ἐκείνοις,	ἀληθέστερον δὲ εἰπεῖν καὶ πικρότερα,
[5, 20]	σῆς τὸ οὕτως ἀπηνὲς ἔργον	ἐκείνοις	δὲ σύνηθες διανοοῦνται. Κἀγὼ πρὸς
[5, 16]	εἰ λόγους ἡμῖν οὓς ποθοῦμεν	ἀντιπροπίνοις,	ἀπὸ καλλίστων ἂν κρατήρων εὐωχοίης.
[5, 2]	Ναυσικλέα κατείληφεν ἢ ὅπως παρὰ	μόνοις	Αἰγυπτίοις οἱ τεθνεῶτες ἀναβιοῦσιν. Ἐμειδίασε
[5, 32]	ἀνδρὶ τὰ πάντα γενναίῳ καὶ	φόνοις	ἐγγεγυμνασμένῳ παμπόλλοις, οὐδὲν οὐδὲ τῆς
[5, 13]	ὥρα πυρσεύεται· εἰ δὲ κατέχων	περιτρέποις	ἀκτῖνα προσβάλλει χρυσῆν οὐκ ἀμαυροῦσαν
[5, 32]	μὲν ἔκειτο καιρίᾳ βεβλημένος, τοῖς	λοιποῖς	δὲ ἄσπονδος ἐτέτατο πόλεμος ἔπαιόν
[5, 20]	τῆσδε τῆς ἄκρας πλευρὰν ὑποκαθήμενον,	σκοποῖς	ἀμοιβαδὸν τὸν ἔκπλουν τῆς νεὼς
[5, 17]	προσορμίσαιμεν καὶ δέος προσοκεῖλαι σκοταίους	τόποις	ὑφάλοις τὰ πολλὰ καὶ κρημνώδεσι·
[5, 6]	πειρατήρια καὶ τοῖς ἐκ θαλάττης	ἀτόποις	τὰ ἐκ γῆς φιλοτιμεῖται χαλεπώτερα,
[5, 11]	αὐτοῖς εἶναι πλέον τῆς γνώσεως	ἀνθρώποις	ἀπορουμένοις, τοῦ Μιτράνου θαυμαστὸν εἰ
[5, 25]	διηπειλεῖτο. Ἀλλ´ ἔστιν ὡς ἔοικεν	ἀνθρώποις	ψυχὴ πάντων προτιμότερον· δι´ ἣν
[5, 7]	ἂν γένοιτο θανάτου πικρότερον; ὀλέθροις	βαρβάροις	ἐκκεῖσθαι πρὸς ὕβριν ἐπίρρητον καὶ
[5, 4]	θερμοῖς εἰς ἀλλήλους κεραννύμενοι καὶ	καθαροῖς	μόνον μιγνύμενοι τοῖς φιλήμασιν· ἡ
[5, 4]	παρθενεύοντος ἔρωτος κορεννύμενοι δάκρυσι δὲ	ὑγροῖς	καὶ θερμοῖς εἰς ἀλλήλους κεραννύμενοι
[5, 12]	τοῖς θεοῖς, ἐπεύχου παρὼν τοῖς	ἱεροῖς	θεῖος καὶ τὸν πλοῦτον ἡμῖν
[5, 16]	τὸ παρὸν ὑπερορᾷς καὶ τοῖς	δημωδεστέροις	ἐκχωρεῖς, πραγμάτων δὲ μυστικῶν ὡς
[5, 27]	Τραχίνου πείθοντος ὡς μυρίοις σκάφεσιν	εὐπορωτέροις	ἐξέσται γενέσθαι τὴν ὁλκάδα καὶ
[5, 7]	οὐκ ἂν γένοιτο θανάτου πικρότερον;	ὀλέθροις	βαρβάροις ἐκκεῖσθαι πρὸς ὕβριν ἐπίρρητον
[5, 18]	οὖσι καταγωγήν. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς	χαίροις«	ἀπεκρίνατο καὶ μένοις εἰ βούλοιο
[5, 3]	ἀθρόον ἐμπίπτων, καὶ ἄρτι μὲν	ὑπερθύροις	ἄρτι δὲ σκεύεσιν εἴ πή
[5, 14]	Εἶπεν ἄν τις αὐτὰ καὶ	χρυσοῖς	βεβριθέναι τοῖς μαλλοῖς, οὐ τῆς
[5, 33]	ἐμποδίσαντος ἐν τοῖς ὀρθίοις συνεκδραμεῖν	τοῖς	Αἰγυπτίοις, ἐπί τε τοῦ παρόντος
[5, 28]	θεοῖς χάριν ὁμολογεῖν ἥτις μεγίστη,	τοῖς	ἄνδρα τὸν δεσποτεύοντα τῆς θυγατρὸς
[5, 20]	ὃς Ἀπὸ τῆς τέχνης« ἔφη	τοῖς	ἀνδράσι γνωρίζομαι καὶ ὄψον αὐτοῖς
[5, 31]	νόμῳ διισχυρίζομαι, τοὺς ὑπηκόους εἴκειν	τοῖς	ἄρχουσι κελεύοντι· πέπονθα δή τι
[5, 18]	Θεαγένης, ὁ Τυρρηνὸς δὲ σὺν	τοῖς	αὑτοῦ παισὶ καθ´ ἕτερον δωμάτιον
[5, 2]	τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐγνώρισα καὶ παρὰ	τοῖς	βουκόλοις χερσὶ ταυταισὶ ταῖς ἐμαῖς
[5, 6]	τὴν τραγικὴν ταύτην ποίησιν καὶ	τοῖς	βουλομένοις ἀναιρεῖν ἐγχειρίζομεν; μή πη
[5, 13]	τροπαῖς ἐμφήνας, ἐπιβάλλει τὼ χεῖρε	τοῖς	βωμοῖς ἐπιφθεγγόμενος καὶ ὡς τῆς
[5, 26]	τούτων χωριζομένων. Καὶ ἅμα λέγουσα	τοῖς	γόνασι προσέπιπτεν καὶ εἴχετο ἐπὶ
[5, 24]	τῆς ὁλκάδος ἔβαλλον μὲν οὐδέπω	τοῖς	δὲ εἰς κύκλον περίπλοις οὐδαμοῦ
[5, 29]	δαίμων ἀντέπραξεν ἐν αὐτοῖς δὲ	τοῖς	δεινοῖς ἐμβεβήκαμεν, φέρε τι γενναῖον
[5, 16]	μὲν τὸ παρὸν ὑπερορᾷς καὶ	τοῖς	δημωδεστέροις ἐκχωρεῖς, πραγμάτων δὲ μυστικῶν
[5, 6]	ὡς φυγαῖς ἐπισυνάπτειν πειρατήρια καὶ	τοῖς	ἐκ θαλάττης ἀτόποις τὰ ἐκ
[5, 20]	σοὺς ἴσα καὶ παισὶν ὁρᾶν	τοῖς	ἐμοῖς· ἥκω δή σοι φράσων
[5, 8]	εὐδαιμόνως πεποιημένον. Ὁ δὲ χαυνωθεὶς	τοῖς	ἐπαίνοις καὶ ἅμα τὸ πρᾶγμα
[5, 23]	ἡλίῳ συγκαταδυόμενος, ἢ ἀληθέστερον εἰπεῖν	τοῖς	ἐπιδιώκουσιν ὑπηρετούμενος. Οἱ γὰρ κατὰ
[5, 12]	δοκεῖ, θύειν γὰρ μέλλω χαριστήρια	τοῖς	θεοῖς, ἐπεύχου παρὼν τοῖς ἱεροῖς
[5, 12]	χαριστήρια τοῖς θεοῖς, ἐπεύχου παρὼν	τοῖς	ἱεροῖς θεῖος καὶ τὸν πλοῦτον
[5, 23]	ἐνδιδοὺς ἄπρακτός τε καὶ μαλακὸς	τοῖς	ἱστίοις ἐνέπιπτε καὶ σοβῶν μᾶλλον
[5, 23]	ὡς τὸ εἰκὸς ὑπελείποντο μείζοσι	τοῖς	ἱστίοις πλέον τὸ πνεῦμα δεχομένης·
[5, 1]	πρύμνῃ, τότε δὴ τὴν ναῦν	τοῖς	ἱστίοις ὑποφέρειν ἐπέτρεπον. Κιρραῖοι μὲν
[5, 34]	εἰς τὸ ἄδυτον παρελθὼν καταλαμβάνει	τοῖς	ἴχνεσι τοῦ ἀγάλματος προσπεφυκυῖαν καὶ
[5, 15]	ἐδεσμάτων εἰς κόρον ᾖσαν καὶ	τοῖς	κρατῆρσιν αἱ τράπεζαι παρεχώρουν, οἱ
[5, 32]	ὁ μὲν ἔκειτο καιρίᾳ βεβλημένος,	τοῖς	λοιποῖς δὲ ἄσπονδος ἐτέτατο πόλεμος
[5, 14]	τις αὐτὰ καὶ χρυσοῖς βεβριθέναι	τοῖς	μαλλοῖς, οὐ τῆς τέχνης τοῦτο
[5, 29]	δὲ πρὸς ὑμᾶς ὡς ἂν	τοῖς	μέλλουσιν ἀλγεινοῖς μὴ προκάμνοιτε τὰς
[5, 14]	ἀλλ´ οἰκεῖον ἐρύθημα τῆς ἀμεθύσου	τοῖς	νώτοις ἐπανθούσης. Γέγραπτο καὶ ἀρνίων
[5, 8]	νῆσον ἐπιδραμόντες καὶ ὡς ἄρκυσι	τοῖς	ὅπλοις πανταχόθεν πᾶσαν περιβαλόντες. Ἡ
[5, 33]	τότε τοῦ γήρως ἐμποδίσαντος ἐν	τοῖς	ὀρθίοις συνεκδραμεῖν τοῖς Αἰγυπτίοις, ἐπί
[5, 2]	ἐκείνην δὲ ἀνῃρημένην τούτοις ἐγὼ	τοῖς	ὀφθαλμοῖς ἐγνώρισα καὶ παρὰ τοῖς
[5, 23]	εἶχον, ἔθος εἶναι φάσκοντες ἐν	τοῖς	πελάγεσιν ἕπεσθαι ταῖς ὑπερόγκοις ναυσὶ
[5, 7]	πρὸς αὐτοῦ φάσκουσα τὸ δὲ	τοῖς	πολεμίοις ἑκόντας ἑαυτοὺς ἐγχειρίζειν οὐκ
[5, 13]	τῷ φέροντι γίνεται, νηφάλιον ἐν	τοῖς	συμποσίοις διαφυλάττουσα. ~Τοιαύτη μὲν καὶ
[5, 26]	Ἀλλὰ θεοῖς μὲν« ἔφη χάρις	τοῖς	τὰ φιλανθρωπότερα περὶ ἡμῶν ἐπὶ
[5, 28]	τὰ εἰρημένα καὶ χαίρειν ἐνεδεικνύμην	τοῖς	τε θεοῖς χάριν ὁμολογεῖν ἥτις
[5, 3]	τὼ πόδε προσπταίων νῦν δὲ	τοῖς	τοίχοις ἀθρόον ἐμπίπτων, καὶ ἄρτι
[5, 32]	γὰρ τὸ φρόνημα πολλοῖς ἤδη	τοῖς	τραύμασι πεπιεσμένος ἐφήλατό τε τῷ
[5, 4]	κεραννύμενοι καὶ καθαροῖς μόνον μιγνύμενοι	τοῖς	φιλήμασιν· ἡ γὰρ Χαρίκλεια τὸν
[5, 20]	οὖν» ἔφην δεῖ σε συμπλέκεσθαι	τοῖς	Φοίνιξιν ἀλλὰ μὴ ἀναιμωτὶ καὶ
[5, 1]	μὲν νύκτας πλείους δὲ ἡμέρας	ἐπισυνάπτοις	τοῦτο ἄν ποτε παθεῖν, οὕτως
[5, 31]	δὲ εἰ μὴ τὸ κελευόμενον	πράττοις	οὐκ εἰς μακρὰν οἰμώξῃ τῷδε
[5, 29]	μὲν ὁ δαίμων ἀντέπραξεν ἐν	αὐτοῖς	δὲ τοῖς δεινοῖς ἐμβεβήκαμεν, φέρε
[5, 11]	θρήνοις ἐγίνωσκε. Προσετίθει δὲ μηδὲν	αὐτοῖς	εἶναι πλέον τῆς γνώσεως ἀνθρώποις
[5, 1]	ἐβουλόμην» ἔφη ὁ Ναυσικλῆς ἀθρόον	αὐτοῖς	ἐπιφανείς· οὐ γάρ με ἔλαθες,
[5, 20]	οὖν» ἔφη καὶ ἡ κόρη	αὐτοῖς	ἡ παρὰ σοὶ καταγομένη συμπλεύσεται;
[5, 13]	Οἱ δέ— τὰ πρακτέα γὰρ	αὐτοῖς	ἤδη συνέκειτο— χαίροντες ἐπορεύοντο, αὐτοὶ
[5, 7]	νέοι κατηύγασαν τοὺς ἐπιφερομένους ὤκλαζεν	αὐτοῖς	ὁ θυμὸς καὶ παρεῖντο αἱ
[5, 18]	τῶν παιδίων· ἡ γὰρ μήτηρ	αὐτοῖς	οὐ πρὸ πολλοῦ τέθνηκεν· ὥστε,
[5, 20]	τοῖς ἀνδράσι γνωρίζομαι καὶ ὄψον	αὐτοῖς	προσκομίζων πλέον ἢ παρὰ τῶν
[5, 14]	εἰ μάνδραν χρυσῆν τὴν σφενδόνην	αὐτοῖς	τε καὶ τῇ πέτρᾳ περιβαλλούσης·
[5, 5]	γὰρ χρόνον εἶναι ὅσος ἀμαυρῶσαι	αὐτοῖς	τῶν ψυχῶν τὰ ἐρωτικὰ γνωρίσματα.
[5, 32]	καὶ ἐν χερσὶ τῆς μάχης	αὐτοῖς	ὠθουμένης. Οὐ μὴν εἰς τέλος
[5, 7]	ἀλλ´, ἐνδεχόμενον βουληθῆναι καὶ περισῴζειν	ἑαυτοῖς	εἰς δουλείαν (ὃ τίνος οὐκ
[5, 5]	ὁ δὲ φοίνικα συνετίθεντο. Ἐπὶ	τούτοις	αὖθις περιέβαλλον ἀλλήλους καὶ αὖθις
[5, 2]	σοι διηγῶμαι· ἐκείνην δὲ ἀνῃρημένην	τούτοις	ἐγὼ τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐγνώρισα καὶ
[5, 33]	καὶ ὀδυρμῶν ἀφθόνων χαριζόμενος. Ἐπὶ	τούτοις	ἐδάκρυε μὲν αὐτὸς ἐδάκρυον δὲ
[5, 7]	αὐτόχειρας ἡμᾶς ἑαυτῶν ἐκβιάσηται γενέσθαι.	~Τούτοις	εἰρημένοις οὐ πᾶσιν ἡ Χαρίκλεια
[5, 19]	ἕτερά τε αὖ πολλὰ πρὸς	τούτοις.	Ἐμοῦ δὲ τήν τε παροῦσαν
[5, 1]	δὴ πόλις ἡ Δελφῶν ἐν	τούτοις	ἦν καὶ ἔδρασεν ὅ τι
[5, 17]	ἀντιτυπίας εἰς κλύδωνα κορυφούμενον. Ἐπὶ	τούτοις	κρότου γενομένου καὶ ἐπαίνου τῶν
[5, 14]	οἰκεῖον ἐρύθημα τῆς ἀμεθύσου τοῖς	νώτοις	ἐπανθούσης. Γέγραπτο καὶ ἀρνίων ἁπαλὰ
[5, 30]	καὶ οὗ μηδεὶς ἀκροάσεται παραγαγόντος	Ἀκούοις	ἂν« ἔφην, ὦ τέκνον, ἐπιτετμημένως·
[5, 1]	ὡς ἂν τοῦ χαίρειν γ´	ἔχοις	ἡμᾶς κοινωνοῦντας. Ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς»
[5, 3]	πόδε προσπταίων νῦν δὲ τοῖς	τοίχοις	ἀθρόον ἐμπίπτων, καὶ ἄρτι μὲν
[5, 14]	φλογὶ τῆς ἀμεθύσου γανύμενοι ἅλμασιν	ἀκρωνύχοις	τὴν πέτραν ἐπέξεον. Ὅσοι δὲ
[5, 21]	ἡμετέραν οἰκεῖν, εἰ τοῦ γάμου	τύχοις,	ἔφθης ἐπαγγελλόμενος, ὥστε εἴ σοι
[5, 26]	ἐκβιασαμένη Ἀλλὰ θεοῖς μὲν« ἔφη	χάρις	τοῖς τὰ φιλανθρωπότερα περὶ ἡμῶν
[5, 3]	κινδύνου εἰ μὴ θᾶττον ὁ	Καλάσιρις	αἰσθόμενος ἔθαλπέ τε συνεχῶς καὶ
[5, 12]	ἔσο» {ἔφη} πρὸς αὐτὸν ὁ	Καλάσιρις	ἀλλ´ ἡγοῦ καὶ εὐτρέπιζε τὰ
[5, 16]	εἰς εὐωχίαν ἐρανιζόμενος. Ἐπείθετο ὁ	Καλάσιρις	ἅμα μὲν τῷ Κνήμωνι χαριζόμενος
[5, 10]	δὲ ἡμέρας ἀκριβῶς ὑποφαινούσης ὁ	Καλάσιρις	ἅμα τῷ Κνήμωνι παρὰ τὸν
[5, 4]	εἰπὼν αὖθις ἐξέθανε. ~Καὶ ὁ	Καλάσιρις	αὖθις πράγματα εἶχεν ἐπιρρωννύναι πειρώμενος.
[5, 34]	διελύετο δὲ τὸ συμπόσιον· ὁ	Καλάσιρις	δὲ τὴν Χαρίκλειαν ἐσκοπεῖτο καὶ
[5, 12]	~Θαρσήσας οὖν πρὸς ταῦτα ὁ	Καλάσιρις	δεδιὼς δὲ μή τινα λάβοι
[5, 17]	εἶναι μαρτυρούντων τὴν αἰτίαν, ὁ	Καλάσιρις	εἴχετο τῶν ἑξῆς Ὑπερβαλόντες δὴ»
[5, 13]	πρὸς βραχὺ τὰ σπλάγχνα ὁ	Καλάσιρις	ἐπιθεωρήσας καὶ ποικίλην δηλοῦσθαι τῶν
[5, 11]	ἀναγνωρισμὸς διαπορῶν, ἕως αὐτὸν ὁ	Καλάσιρις	ἐφ´ ὅσον πλεῖστον ἅμα φιλήμασι
[5, 2]	τίς ἡ Θίσβη» ἔφη ὁ	Καλάσιρις	ἢ πόθεν γνωρίζεις τε ἀκούσας
[5, 2]	Ἐμειδίασε πρὸς ταῦτα μικρὸν ὁ	Καλάσιρις	καὶ αὖθις ὑπηνέχθη τῷ ὕπνῳ,
[5, 12]	ἴσῳ φιλοπλούσιον. Οἶδα» εἶπεν ὁ	Καλάσιρις	καὶ ἕξεις. Τί δὲ οὐ
[5, 14]	τότε τῷ Ναυσικλεῖ προσεκόμιζεν ὁ	Καλάσιρις	μακρῷ καὶ ταύτας ἐπλεονέκτει, γραφῇ
[5, 33]	πειρασόμεθα. Βουλοίμην ἂν» εἶπεν ὁ	Καλάσιρις·	νῦν δὲ ὥρα γε διαλύειν
[5, 1]	ὁ ξένος; Ἕλλην» ἔφη ὁ	Καλάσιρις·	τὰ δ´ ἄλλα εἰσαῦθις ἀκούσῃ·
[5, 2]	ἐμαῖς κατέθαψα. Κάθευδε» εἶπεν ὁ	Καλάσιρις·	ταῦτα δὲ ὅπη ποτὲ ἔσχεν
[5, 1]	μὲν οὐκ ᾐσθόμην» ἔφη ὁ	Καλάσιρις	τάχα μέν που καὶ δι´
[5, 11]	τούτῳ παραδεδωκώς. Ἱκέτευεν οὖν ὁ	Καλάσιρις	τὸν Ναυσικλέα μηνύειν ἃ γινώσκει
[5, 2]	γὰρ ἄλλ´ ἢ τάφος ἡ	οἴκησις;	Ἐπεκούφιζε καὶ ταῦτα παρὼν ὁ
[5, 31]	Τραχῖνος οὐκ ᾔτησας· ἀλλ´ οὐδὲ	νέμησις	οὐδέπω προὐτέθη τῶν εἰλημμένων. Καὶ
[5, 1]	βαρύνει καὶ ἡ τῶν συμφορῶν	ὑπόμνησις	παραλύουσα τὴν διάνοιαν εἰς ὕπνον
[5, 15]	ἄλλως ἦν ἡ τῶν λύτρων	αἴτησις,	σκοπὸς δὲ ἀπριάτην σοι λύσασθαι
[5, 25]	αἵματος γὰρ ὄψις φρονήματος γίνεται	στόμωσις,	ἐκ προστάγματος τοῦ Τραχίνου παρ´
[5, 25]	βεβαίῳ τοῦ περιεῖναι γενέσθαι πᾶς	τις	ἁμιλλώμενος. ~Ἐπεὶ δὲ καὶ ἡμεῖς
[5, 18]	ὦ βέλτιστε καὶ φράζε ὅποι	τις	ἂν τύχοι καταγωγῆς. Ὁ δὲ
[5, 14]	τῆς σύριγγος ποιμαινόμενα. Εἶπεν ἄν	τις	αὐτὰ καὶ χρυσοῖς βεβριθέναι τοῖς
[5, 2]	ἐμή, ποῦ ποτε ἄρα τυγχάνεις;	τίς	δέ σε διεδέξατο τύχη; ἆρα
[5, 13]	πολὺ παρὰ τοῦ Ναυσικλέους ἥκων	τις	ἐκάλει σπεύδειν ἐπὶ τὴν θυσίαν.
[5, 2]	Θίσβην ὅτι περίεστιν ἀκηκοώς; Καὶ	τίς	ἡ Θίσβη» ἔφη ὁ Καλάσιρις
[5, 1]	αὐτήν. Ἀλλά με πάλαι θροῦς	τις	καὶ βόμβος ὄχλου κατὰ τὴν
[5, 11]	γινώσκει περὶ τοῦ Θεαγένους καὶ	τίς	μὲν ὁ νῦν δεσπόζων ὅποι
[5, 11]	τὴν Χαρίκλειαν ἐδάκρυεν ἀφορῶν καὶ	τίς	ὁ καθάπερ ἐπὶ σκηνῆς ἀναγνωρισμὸς
[5, 1]	ἐνταῦθα εἰσιὼν κατείληφα διαλεγόμενον· ἀλλὰ	τίς	ὅδε ὁ ξένος; Ἕλλην» ἔφη
[5, 8]	σκοπὸν καὶ τῷ Μιτράνῃ πυνθανομένῳ	τίς	ποτε καλοῖτο Θίσβην ἑαυτὴν ὡμολόγει.
[5, 2]	ὑπεξελθὼν τρόπον ὅντινα δὴ πολυπραγμονήσαιμι	τίς	ποτε πλάνη τὸν Ναυσικλέα κατείληφεν
[5, 22]	εἰς ὕπνον ἐτράπημεν, ὄναρ μοί	τις	πρεσβύτης ἐφαίνετο τὰ μὲν ἄλλα
[5, 33]	δαιμονίου γινέσθω καὶ τὰς λυτηρίους	τις	σπονδὰς περιαγέσθω. ~Ἐκ τούτου περιήγοντο
[5, 27]	ἀπείρως κατανεμόντων, καὶ ὁ μέν	τις	τὴν πρώραν ἀδοκίμαστος ἐκληροῦτο ὁ
[5, 16]	ἔστι δὲ ὅπως μᾶλλον ἄν	τις	τὸν Ἑρμῆν ἱλάσαιτο ἢ τὸ
[5, 18]	βούλοιο παρ´ ἡμῖν, εἰ μή	τις	τυγχάνοις τῶν πολυκλίνους οἴκους ἐπιζητούντων
[5, 21]	τὸ μέρος ἐξέφαινον ὡς ἁρπάσαι	τις	τῶν ἐγχωρίων διανοεῖται τὴν κόρην
[5, 25]	ἂν ἔφασαν ἐκστῆναι. ~Ἐπεὶ δέ	τις	τῶν λῃστῶν, ὁ τολμηρότατος, ἐναλάμενος
[5, 24]	ἐλαύνοντες. ~Ἤδη δὲ πλησιαζόντων ἀνέκραγέ	τις	τῶν συνεμβεβηκότων ἀπὸ τῆς Ζακυνθίων
[5, 13]	μὲν καὶ ἐκ βάθους ἐαρινή	τις	ὥρα πυρσεύεται· εἰ δὲ κατέχων
[5, 4]	τὴν κώμην ἐπείγεσθαι καὶ ἄδηλον	ἥτις	ἡμᾶς διαδέξεται τύχη πολὺ δὲ
[5, 28]	τοῖς τε θεοῖς χάριν ὁμολογεῖν	ἥτις	μεγίστη, τοῖς ἄνδρα τὸν δεσποτεύοντα
[5, 8]	τῆς κόρης ἐπισημαίνων) οὑτοσὶ δέ,	ὅστις	ποτέ ἐστι» λέγων τὸν Θεαγένην
[5, 11]	μικρὸν Αἰχμάλωτον» εἶπεν ἄγει λαβὼν	ὅστις	ποτέ ἐστιν ὁ κἀμὲ τούτῳ
[5, 25]	οὐ στερούμενοι κερδαίνειν δὲ μέλλοντες	ὅστις	πρότερος τὸν ἕτερον φθάσας ἐπιβαίη
[5, 25]	καίπερ ἤδη φονῶντες, αἵματος γὰρ	ὄψις	φρονήματος γίνεται στόμωσις, ἐκ προστάγματος
[5, 20]	Τυρρηνέ, συνείληφας τὴν ἐπιβουλήν; Καὶ	ὃς	Ἀπὸ τῆς τέχνης« ἔφη τοῖς
[5, 30]	πρότερον ἢ Τραχίνῳ γαμηθήσεσθαι. Καὶ	ὃς	Θάρσει« ἔφη· πάλαι γάρ τοι
[5, 18]	ὑποδεχόμενος ἢ ἕτερον ὑφηγούμενος. Καὶ	ὃς	Οὐκ αὐτὸς« φησίν, οὐ γὰρ
[5, 31]	οὐδέπω προὐτέθη τῶν εἰλημμένων. Καὶ	ὃς	Οὐκοῦν αἰτῶ τὴν κόρην τὴν
[5, 31]	Καταλύεις οὖν τὸν λῃστρικὸν νόμον	ὃς	τῷ πρώτῳ νηὸς ἐπιβάντι πολεμίας
[5, 2]	καὶ ζῶσαν ἀγγελλομένην φροντίζεις; Καὶ	ὃς	Τῶν μὲν ἄλλων ἀκούσῃ μετὰ
[5, 3]	παλμὸς εἶχε τῶν δὲ ὀδόντων	ἄραβος	πολὺς ἐγίνετο, καὶ τάχα ἂν
[5, 27]	τύχης τινὸς βουλήματι μεταβληθεῖσα· καὶ	βόμβος	ἀνέμου κατιόντος ἠκούετο καὶ ὅσον
[5, 1]	με πάλαι θροῦς τις καὶ	βόμβος	ὄχλου κατὰ τὴν οἰκίαν περιηχεῖ,
[5, 17]	τῷ τόπῳ τραχύτητος αἰτίαν, Τὸ	πέλαγος»	ἔφη τὸ Ἰόνιον ἐκ πολλῆς
[5, 26]	ἕπομαι, τοσοῦτον ἕνεκα σοῦ καὶ	πέλαγος	καὶ κίνδυνον ἀναδεξάμενος· ὥστε θάρσει
[5, 1]	δὲ λανθάνω τὴν διήγησιν εἰς	πέλαγος	ὄντως ἀφεὶς τῶν ἑξῆς; Ἐνταῦθά
[5, 22]	εὐθυβόλως καὶ διαμπὰξ περαιωθῆναι τὸ	πέλαγος	τοῦ πνεύματος ἐπιτρέποντος ἐπείγεσθαι δὲ
[5, 14]	ἠνείχετο πρὸς τὰ ἐνδόσιμα τῆς	σύριγγος	ποιμαινόμενα. Εἶπεν ἄν τις αὐτὰ
[5, 15]	εἶπεν ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι καὶ	λόγος	ἄλλως ἦν ἡ τῶν λύτρων
[5, 29]	καιρὸν ἐπιτεῖναι, φιλεῖ γὰρ εὐημερία	παράλογος	ὕβρεως ἔργα προκαλεῖσθαι. Τραχῖνος μὲν
[5, 30]	νύμφης ἃ χρεωστοῦμαι προεμβάτης τῆς	ὁλκάδος	γεγονώς, ἢ πικρόγαμος ἔσται πρὸς
[5, 24]	πως ἀναιμωτὶ γένοιντο ἐγκρατεῖς τῆς	ὁλκάδος	ἔβαλλον μὲν οὐδέπω τοῖς δὲ
[5, 25]	Σὺν ἑνὶ γὰρ χιτωνίσκῳ τῆς	ὁλκάδος	ἐξίστασθαι προηγορεύετο καὶ θάνατος τῷ
[5, 17]	ἑλών, ~Ὡς ἐπειδὴ τῆς Φοινίσσης	ὁλκάδος	ἐπέβησαν τοὺς Δελφοὺς ἀποδράντες τὰ
[5, 18]	ὡς ἐφαίνοντο καὶ τὸ τῆς	ὁλκάδος	εὐάγωγον εἰς κάλλος τε ἅμα
[5, 24]	προὔτεινον· οἱ δὲ ἐπὶ τῆς	ὁλκάδος	ἕως μὲν ἀκίνδυνον μάχην καὶ
[5, 22]	οὖν ἐπισκευῆς τε ἕνεκεν τῆς	ὁλκάδος	καὶ ἡμῶν αὐτῶν ἀναλήψεως ἡμέρας
[5, 21]	βαθεῖαν αὖθις ἐπιβαίνειν δεήσει τῆς	ὁλκάδος·	τῶν δὲ τὸ αἰφνίδιον θαυμαζόντων
[5, 23]	πλοῦς ὑπήνεμος ἠνύετο μακρῷ τῆς	ὁλκάδος	ὡς τὸ εἰκὸς ὑπελείποντο μείζοσι
[5, 31]	περὶ αὐτὴν φαιδρυνόμενα καὶ σχῆμα	παστάδος	ἀπομιμούμενα, διακαίεται ὡς εἰκὸς τῇ
[5, 27]	νεὼς ἀποβαλλόντων καὶ κινδύνου πᾶν	εἶδος	ὑφισταμένων, ἕως, ἐκείνης τε τῆς
[5, 20]	καὶ παρὰ λῃσταῖς» ἔφη τι	συνειδὸς	καὶ πρὸς τοὺς γνωρίμους φιλάνθρωπον.
[5, 4]	Κνήμων καὶ Θέρμουθις ὁ τοῦ	Θυάμιδος	ὑπασπιστὴς ἑῷοι τὴν λίμνην διέπλευσαν
[5, 13]	μακρῷ τῆς Ἰβηρίδος τε καὶ	Βρεττανίδος	ὑπερφερούσῃ· ἡ μὲν γὰρ ἀδρανεῖ
[5, 8]	γὰρ δὴ Χαρίκλεια γλώσσης τε	ἑλληνίδος	αἰσθομένη καί τι καὶ συνοῖσον
[5, 22]	ἡμῶν Ὀδυσσεῖ καὶ αἴτει τῆς	μήνιδος	ἀνεῖναι τῆς καθ´ ἡμῶν ἣν
[5, 25]	ἣν καὶ τότε οἱ Φοίνικες	ἐλπίδος	πλούτου τῆς νεὼς ἀποσυλώμενοι, καθάπερ
[5, 33]	ἑαυτὴν ἐνδεικνυμένην ὑπὸ δὲ ὀλίγης	ἐλπίδος	τοῦ τάχα ἂν καὶ περιγενέσθαι
[5, 13]	ἡλιακαῖς ἀκτῖσιν ἐρευθομένῳ. Ἀμεθύσου δὲ	Αἰθιοπίδος	ἀκραιφνὴς μὲν καὶ ἐκ βάθους
[5, 13]	περιγραφῇ κάλλος δὲ μακρῷ τῆς	Ἰβηρίδος	τε καὶ Βρεττανίδος ὑπερφερούσῃ· ἡ
[5, 25]	ἐφείδοντο τῶν ὑποπεσόντων, ἐγίνετο δὲ	ἄσπονδος	ἐκεχειρία καὶ πόλεμος ἔργοις ὁ
[5, 32]	καιρίᾳ βεβλημένος, τοῖς λοιποῖς δὲ	ἄσπονδος	ἐτέτατο πόλεμος ἔπαιόν τε συμπεσόντες
[5, 15]	τῇ φλογὶ περιλαμπόμενον. Καὶ ἄλλως	κέρδος	κρίνω κάλλιστον ὃ μὴ ζημιοῦν
[5, 17]	φυλακὴν τῇ νήσῳ προσορμίσαιμεν καὶ	δέος	προσοκεῖλαι σκοταίους τόποις ὑφάλοις τὰ
[5, 22]	ναῦν ἐξεπίτηδες ἔστιν ὅτε τοῦ	εὐθέος	παρατρέποντος. ~Τούτων εἰρημένων οἱ μὲν
[5, 11]	{τοῦ Κνήμωνος} Ὁ δὲ Ναυσικλῆς	ἐνεὸς	ἐγεγόνει τόν τε Καλάσιριν ἐφ´
[5, 31]	λῃστρικὸν νόμον ὃς τῷ πρώτῳ	νηὸς	ἐπιβάντι πολεμίας καὶ τὸν ὑπὲρ
[5, 23]	παρῄνουν, οἱ δὲ ὀλιγώρως εἶχον,	ἔθος	εἶναι φάσκοντες ἐν τοῖς πελάγεσιν
[5, 4]	ἀλγεινὸν ἐπέπλεκε, τάχα μὲν οὕτως	ἔθος	ὂν αὐτῷ καὶ νῦν ἐπιδεικνύμενον,
[5, 18]	εἰς κάλλος τε ἅμα καὶ	μέγεθος	αἰρόμενον ἐκπεπονημένης Φοινίκιον τὸ φιλοτέχνημα
[5, 13]	δὲ Αἰθιοπικῇ τὴν σφενδόνην φλεγόμενον,	μέγεθος	μὲν ὅσον ὄμμα παρθενικὸν περιγραφῇ
[5, 33]	τὸν λόφον κατιόντος, λῃστρικὸν Αἰγυπτίων	πλῆθος	ἐκ τοῦ ὑπερτείνοντος ὄρους, ὡς
[5, 18]	οἴκους ἐπιζητούντων ἢ θεραπείαν εἰς	πλῆθος	ἐπαγομένων. Ἐμοῦ δὲ εἰπόντος ὡς
[5, 5]	σκάφους ἐπιβήσεσθαι μέλλοντες ἔνοπλον ὁρῶσι	πλῆθος	ἐπὶ τὴν νῆσον περαιούμενον. ~Ἰλιγγιάσαντες
[5, 11]	Καλάσιριν ἡ Χαρίκλεια καὶ ἐπάγγειλαι	πλῆθος	ὁπόσον βούλει· τὸν ὅρμον ὃν
[5, 26]	ἐπιτήδειον· ὅδε δὲ ὁ πρεσβύτης,	ἄχθος	τηνάλλως, εἰς χάριν μόνην τὴν
[5, 12]	θεοῖς, ἐπεύχου παρὼν τοῖς ἱεροῖς	θεῖος	καὶ τὸν πλοῦτον ἡμῖν μὲν
[5, 9]	κοινῷ δεσπότῃ προσάγειν οἷον ἡ	βασίλειος	αὐλὴ κόσμον οὔτε πρότερον εἶδεν
[5, 1]	σχῆμα καὶ ὄνομα θάλαττά τε	Ζακύνθιος	ἄρτι πρὸς δύσιν ἡλίου νεύοντος
[5, 27]	λεγομένων καὶ γινομένων ὁ μὲν	ἥλιος	ἀκριβῶς εἰς δυσμὰς περιελθὼν τὸ
[5, 18]	δέ, ὦ Ναυσίκλεις, ἀλλ´ ἅμα	ἥλιός	τε ἀνίσχε καὶ ἡμεῖς ἄγκυραν
[5, 14]	λίθῳ σοφίζεσθαι· τοιοῦτος μὲν ὁ	δακτύλιος.	~Ὁ δὲ Ναυσικλῆς ἐκπλαγείς τε
[5, 26]	γὰρ χρῆμα σοφώτατον) καιρὸν διαθέσθαι	δραστήριος	ἅμα δέ τι καὶ τῆς
[5, 19]	Χαρίκλεια τὸ κάλλος, ἀλλ´ ὁ	Τύριος	ἐκεῖνος ἔμπορος ὁ Πυθιονίκης ᾧ
[5, 23]	ὀλίγον ἐνδιδοὺς ἄπρακτός τε καὶ	μαλακὸς	τοῖς ἱστίοις ἐνέπιπτε καὶ σοβῶν
[5, 2]	ἄλλοτε ἄλλον ἀνελίττων τόπους ᾔσθετο	γυναικὸς	λαθραῖόν τι καὶ γοερὸν οἷον
[5, 17]	Κἀκ τοῦδε παλιρροίας ὡς τὸ	εἰκὸς	γινομένης καὶ περὶ τόνδε τὸν
[5, 29]	ἐμοὶ Τραχίνου πολεμίαν εὔνοιαν ἣν	εἰκὸς	ἐκείνῳ τὸν καιρὸν ἐπιτεῖναι, φιλεῖ
[5, 2]	δωματίου προήκων ἔπασχε μὲν οἷα	εἰκὸς	ἦν τὸν νύκτωρ καὶ σκότους
[5, 31]	σχῆμα παστάδος ἀπομιμούμενα, διακαίεται ὡς	εἰκὸς	τῇ θέᾳ, πόθου τε ὁμοῦ
[5, 23]	μακρῷ τῆς ὁλκάδος ὡς τὸ	εἰκὸς	ὑπελείποντο μείζοσι τοῖς ἱστίοις πλέον
[5, 5]	τριόδων τὸν μὲν Θεαγένην ὁ	Πυθικός»	τὴν δὲ Χαρίκλειαν ἡ Πυθιὰς
[5, 24]	Ζακυνθίων Τοῦτο ἐκεῖνο, ἄνδρες, ἀπολώλαμεν·	πειρατικὸς	ὁ στόλος, Τραχίνου γνωρίζω τὴν
[5, 14]	ἐκεκοίλαντο. Καὶ ἦν ἡ γραφή,	παιδαρίσκος	ἐποίμαινε πρόβατα χαμαιζήλῳ μὲν πέτρᾳ
[5, 22]	ἐπίπροσθεν ἄγει τὴν σωφροσύνην καὶ	τέλος	αὐτῇ δεξιὸν εὐαγγελίζεται. Ἀνηλάμην ὑπὸ
[5, 32]	αὐτοῖς ὠθουμένης. Οὐ μὴν εἰς	τέλος	γε ἀντέσχεν ὁ Πέλωρος· ὡς
[5, 22]	τῶν ναυτῶν τὴν πρώτην ἐναντιουμένων	τέλος	δὲ πρὸς τοῦ Τυρίου τοῦ
[5, 23]	μᾶλλον ἢ προωθῶν τὴν ὀθόνην	τέλος	καὶ εἰς γαλήνην ἐξενικήθη καθάπερ
[5, 27]	τὸν ἐνόντα πλοῦτον διασῴζουσι· καὶ	τέλος	καὶ τὸ καλώδιον ἐξ οὗ
[5, 32]	καταλύεσθαι τὸν νόμον ἐθορύβουν. Καὶ	τέλος	ὁ μὲν Τραχῖνος ἐπανατείνεται ὡς
[5, 6]	μή πη καὶ ὑπέρογκον τὸ	τέλος	τοῦ δράματος φιλοτιμούμενος καὶ αὐτόχειρας
[5, 31]	ὁμοῦ καὶ ζήλου προσπεσόντων, καὶ	δῆλος	ἦν αὐτόθεν ἐπανήκων ἀπὸ τοῦ
[5, 27]	τοῦ προστυχόντος ἐσχεδιάζετο τέχνην δὲ	ἄλλος	ἄλλην αὐτοδίδακτος ἐθρασύνετο, τῶν μὲν
[5, 19]	ἀνενόχλητον εἶχεν ἡ Χαρίκλεια τὸ	κάλλος,	ἀλλ´ ὁ Τύριος ἐκεῖνος ἔμπορος
[5, 13]	μὲν ὅσον ὄμμα παρθενικὸν περιγραφῇ	κάλλος	δὲ μακρῷ τῆς Ἰβηρίδος τε
[5, 18]	τὸ τῆς ὁλκάδος εὐάγωγον εἰς	κάλλος	τε ἅμα καὶ μέγεθος αἰρόμενον
[5, 11]	τὴν κόρην, τὸ γὰρ ἄφραστον	κάλλος	Χαρικλείας ἐγνώριζον. Ὡς δὲ ἤχθη
[5, 24]	ἐκεῖνο, ἄνδρες, ἀπολώλαμεν· πειρατικὸς ὁ	στόλος,	Τραχίνου γνωρίζω τὴν ἄκατον. Ἐσείσθη
[5, 7]	πρὸς τὴν ἐράσμιον θέαν καὶ	ἀπρόσφυλος	ὀφθαλμὸς ἡμεροῦται. ~Συλλαβόντες οὖν ἦγον
[5, 30]	προεμβάτης τῆς ὁλκάδος γεγονώς, ἢ	πικρόγαμος	ἔσται πρὸς τῆσδε τῆς δεξιᾶς
[5, 32]	τοῖς λοιποῖς δὲ ἄσπονδος ἐτέτατο	πόλεμος	ἔπαιόν τε συμπεσόντες ἀλλήλους ἀφειδῶς,
[5, 25]	ἐγίνετο δὲ ἄσπονδος ἐκεχειρία καὶ	πόλεμος	ἔργοις ὁ χαλεπώτατος εἰρήνης ὀνόματι
[5, 24]	ἄκοντας αὐτοὺς προλαβὼν ἔστησεν ὁ	πόλεμος,	τῷ προστυχόντι πρὸς ἄμυναν ὁπλίσας.
[5, 26]	ἔφη πρὸς σὲ ὅδε ὁ	πόλεμος,	ὦ φιλτάτη, ἀλλὰ διὰ σὲ
[5, 32]	κατένεμον. Οὐ μὴν οὐδὲ Θεαγένης	ἀπόλεμος	ἦν οὐδὲ ἡ Χαρίκλεια, τὰ
[5, 23]	βοῦν ἐλευθεροῖ γηπόνος, ὁ δὲ	ἄνεμος	τῆς ἄγαν φορᾶς ὤκλαζε καὶ
[5, 23]	ἕως μὲν ἡμῖν ὁ πλοῦς	ὑπήνεμος	ἠνύετο μακρῷ τῆς ὁλκάδος ὡς
[5, 2]	νεμόμενος· ἐγὼ δὲ μόνη καὶ	ἔρημος,	αἰχμάλωτος καὶ πολύθρηνος, τύχης βουλήμασι
[5, 7]	τὴν ἐράσμιον θέαν καὶ ἀπρόσφυλος	ὀφθαλμὸς	ἡμεροῦται. ~Συλλαβόντες οὖν ἦγον ἐπὶ
[5, 3]	καὶ αὐτῷ τὸ μὲν σῶμα	παλμὸς	εἶχε τῶν δὲ ὀδόντων ἄραβος
[5, 11]	τε καὶ ὤφθη παρ´ ἐλπίδας,	ὀδυρμὸς	ἅπασιν ἀθρόον ἀνεκινήθη καὶ ὥσπερ
[5, 11]	τίς ὁ καθάπερ ἐπὶ σκηνῆς	ἀναγνωρισμὸς	διαπορῶν, ἕως αὐτὸν ὁ Καλάσιρις
[5, 7]	τοὺς ἐπιφερομένους ὤκλαζεν αὐτοῖς ὁ	θυμὸς	καὶ παρεῖντο αἱ δεξιαί, τοὺς
[5, 33]	δὲ εἰς τὸ ἑξῆς γοῦν	εὔθυμος	εἶναι τὴν μὲν θυγατέρα ἤδη
[5, 27]	πάντως ἐπιζητηθησομένων. Ἐδόκει τε εἶναι	πιθανὸς	καὶ δυοῖν δι´ ἑνὸς τὸ
[5, 20]	ξένους ἐπιζητούμενος, ἐγώ τε δι´	ἑνὸς	ἔργου δύο τὰ μέγιστα κτήσασθαι
[5, 11]	ἀθρόον ἀνεκινήθη καὶ ὥσπερ ἐξ	ἑνὸς	συνθήματος ἢ πληγῆς τῆς αὐτῆς
[5, 27]	εἶναι πιθανὸς καὶ δυοῖν δι´	ἑνὸς	τὸ παρὸν εὐδοκιμεῖν, βραχείας ῥᾳστώνης
[5, 19]	σεμνύνων ἑαυτὸν καὶ τοῦτο μὲν	γένος	ἔνδοξον καταλέγων τοῦτο δὲ τὸν
[5, 5]	κειμηλίων μὲν ἄλλων τῶν ἐναποκειμένων	οὐδενὸς	θιγόντες, τὸν γὰρ ἀπὸ σύλων
[5, 22]	ἔφη, σὺ δὲ μόνος ἐν	οὐδενὸς	λόγου μέρει τέθεισαι τὰ καθ´
[5, 25]	τις τῶν λῃστῶν, ὁ τολμηρότατος,	ἐναλάμενος	εἰς τὴν ναῦν καὶ παίων
[5, 26]	σοῦ καὶ πέλαγος καὶ κίνδυνον	ἀναδεξάμενος·	ὥστε θάρσει καὶ ἴσθι δέσποινα
[5, 22]	καθ´ ἡμῶν ἣν ἀγανακτεῖν ὡς	παρεωραμένος	τῆσδέ μοι τῆς νυκτὸς ἐπιφανεὶς
[5, 20]	αὐτῆς» ἔφη ἐρῶ μανικῶς ἅπαξ	θεασάμενος·	οὐ γὰρ οἶδα προστυχὼν τοιούτῳ
[5, 13]	καὶ ὡς τῆς πυρᾶς δῆθεν	σπασάμενος	ἃ πάλαι ἐπεκομίζετο Ταῦτά σοι»
[5, 11]	ἐφ´ ὅσον πλεῖστον ἅμα φιλήμασι	κατασπασάμενος	Ὦ βέλτιστε ἀνδρῶν» ἔλεγε σοὶ
[5, 14]	τῆς ἀληθείας ὃ ἐβούλετο, περίεργον	ἡγησάμενος	λίθον ἐν λίθῳ σοφίζεσθαι· τοιοῦτος
[5, 33]	σῇ δέ, ὦ Ναυσίκλεις, εὐνοίᾳ	χρησάμενος,	αὐτὸς δὲ οὐδὲν ἐρανισάμενος θρήνων
[5, 33]	εὐνοίᾳ χρησάμενος, αὐτὸς δὲ οὐδὲν	ἐρανισάμενος	θρήνων δὲ μόνων τῶν ἐπ´
[5, 10]	ἔρχεται καὶ πυνθανομένω τίνα εἴη	διαπεπραγμένος	ἅπαντα ὁ Ναυσικλῆς ἔλεγεν, ὡς
[5, 1]	τί ἄρα ποτὲ ὦ θεοὶ	διαπεπραγμένος;	Ἅπαντα ὡς ἐβουλόμην» ἔφη ὁ
[5, 10]	ἀπέλαβε, καὶ ὅτι βέλτιον εἴη	διαπεπραγμένος	ταύτης ἐπιτυχὼν ἢ ἐκείνην ἂν
[5, 8]	δεδήλωται, κατὰ ζήτησιν τῆς Θίσβης	ἀφιγμένος	ἐπὶ τὴν νῆσον. Ὡς οὖν
[5, 2]	ὃ συνέπιπτον ἀλλήλαις τὸ οὖς	παραθέμενος	ἐπηκροᾶτο καὶ τοιάδε κατελάμβανεν ἔτι
[5, 2]	εἰληχὼς δαίμων μικρὸν τῶν ἡδονῶν	ὑποθέμενος	εἶτα ἠπάτησε. Δουλείαν ᾤμην ἐκπεφευγέναι,
[5, 30]	ποιήσειν ὅτι ἂν κελεύω καθυπέσχοντο,	ὑποθέμενος	τὸ πρακτέον ἐκείνους μὲν ἀπολείπω
[5, 9]	κώμας τῶν ὑπηκόων ἐκτραπεὶς οὐδὲν	ὑπερθέμενος	ἅμα γράμμασι τὸν Θεαγένην πρὸς
[5, 16]	πολλάκις μοι διελθεῖν ὡς οἶσθα	ὑπερθέμενος,	ἐπειδή σε τὰ συμβεβηκότα ἐβάπτιζεν,
[5, 16]	μάλιστα εἴ με μὴ ἀνιάσεις	ὑπερθέμενος	καὶ πάλιν τὴν διήγησιν. Ἀλλά
[5, 6]	σκηνὴν τὰ ἡμέτερα καὶ δρᾶμα	πεποιημένος.	Τί οὖν οὐχ ὑποτέμνομεν αὐτοῦ
[5, 32]	Καὶ ὁ μὲν ἔκειτο καιρίᾳ	βεβλημένος,	τοῖς λοιποῖς δὲ ἄσπονδος ἐτέτατο
[5, 1]	δὲ καὶ πρὸς τὴν διήγησιν	ἠσχολημένος·	ἔοικε δέ μοι Ναυσικλῆς ἥκειν
[5, 22]	θεῶν, ἀνδρῶν βέλτιστος περὶ ἡμᾶς	γεγενημένος,	καὶ τήνδε δίδου τελευταίαν χάριν·
[5, 22]	ὑποφαίνων, κυνῆν μὲν τῆς κεφαλῆς	ἐπικείμενος	ἀγχίνουν δὲ ἅμα καὶ πολύτροπον
[5, 26]	παρῄειμεν ὁ Τραχῖνος τῆς Χαρικλείας	ἐπιλαβόμενος	Οὐδὲν« ἔφη πρὸς σὲ ὅδε
[5, 20]	καὶ οὐκ ἐξώρους αἰχμαλώτους ᾑρηκώς.	Ὑπαγόμενος	οὖν αὐτὸν ὥστε πᾶν ἀναπτύξαι
[5, 8]	σῴζεσθαι παρεκελεύετο, ἠρέμα καὶ ἑλληνιστὶ	παραφθεγγόμενος	ὡς ἂν λανθάνοι τοὺς παρόντας·
[5, 13]	ἐπιβάλλει τὼ χεῖρε τοῖς βωμοῖς	ἐπιφθεγγόμενος	καὶ ὡς τῆς πυρᾶς δῆθεν
[5, 21]	ἔμπορος καὶ περὶ τῶν αὐτῶν	διαλεγόμενος	σκέμματός τινος ἐνδόσιμον παρεῖχεν· ἀποκρύπτων
[5, 33]	ἰδεῖν ὑπὸ τῆς νυκτὸς μόνης	εἰργόμενος·	εἰς ἕω γὰρ ἀφιξόμεθα πρὸς
[5, 30]	ἐθάρρυνον, ὁδῷ βαδίζειν τὴν σκέψιν	εὐαγγελιζόμενος.	~Ἐδειπνοῦμεν ὀλίγον ὕστερον καὶ ὅτε
[5, 16]	οἰκειότατον ἐκείνῳ λόγους εἰς εὐωχίαν	ἐρανιζόμενος.	Ἐπείθετο ὁ Καλάσιρις ἅμα μὲν
[5, 16]	Καλάσιρις ἅμα μὲν τῷ Κνήμωνι	χαριζόμενος	ἅμα δὲ τὸν Ναυσικλέα τῶν
[5, 33]	ἐπ´ αὐτῆς καὶ ὀδυρμῶν ἀφθόνων	χαριζόμενος.	Ἐπὶ τούτοις ἐδάκρυε μὲν αὐτὸς
[5, 15]	δέχομαι τὴν θεόπεμπτον ταυτηνὶ λίθον	πειθόμενος	παρ´ Ἑρμοῦ τοῦ καλλίστου καὶ
[5, 22]	τοῦτο σημήναντος καὶ ὁ Τυρρηνὸς	αἰσθόμενος	διανέστη καὶ τὸ γινόμενον ἐπυνθάνετο.
[5, 3]	εἰ μὴ θᾶττον ὁ Καλάσιρις	αἰσθόμενος	ἔθαλπέ τε συνεχῶς καὶ λόγῳ
[5, 3]	κατήγοντο μετὰ πολλὴν τὴν πλάνην	ἀφικόμενος	ἀθρόον ἐπὶ τὴν εὐνὴν καταφέρεται·
[5, 30]	λῃστήν, ἐκαλεῖτο δὲ οἶμαι Πέλωρος,	ἀφικόμενος	ἔχειν τι φράζειν αὐτῷ κερδαλεώτατον
[5, 1]	τῶν ἀεὶ πρὸς σοῦ λεχθησομένων	ἑλκόμενος.	Ἐγὼ μὲν οὐκ ᾐσθόμην» ἔφη
[5, 7]	ὁ Θεαγένης εἵπετο ἡγουμένῃ καθάπερ	ἑλκόμενος.	Οὐ μὴν ἔφθησάν γε πρὸς
[5, 31]	μακρὰν οἰμώξῃ τῷδε τῷ κρατῆρι	βαλλόμενος.	Ὁ δὲ Πέλωρος ἀπιδὼν εἰς
[5, 22]	εὐαγγελίζεται. Ἀνηλάμην ὑπὸ τῆς ὄψεως	παλλόμενος	καὶ τοῦ Θεαγένους ὅ τι
[5, 3]	ἤδη τὸ δεύτερον ᾖδον) ἀπέτρεχε	σφαλλόμενος	καὶ νῦν μὲν τὼ πόδε
[5, 21]	εἰ τοῦ γάμου τύχοις, ἔφθης	ἐπαγγελλόμενος,	ὥστε εἴ σοι πάντως φίλον
[5, 28]	οὐ βεβαιωθῆναι παρά σου ταύτην	βουλόμενος,	ἔχω γάρ μοι κατεγγυῶσαν τὸ
[5, 2]	γάρ με καλέσεις καὶ μὴ	βουλόμενος.	~Οὐκέτι κατέχειν ἑαυτὸν ἐκαρτέρησεν ὁ
[5, 2]	ἄχθη τὰ πάθη πρός με	νεμόμενος·	ἐγὼ δὲ μόνη καὶ ἔρημος,
[5, 19]	σύμπλους οἷ δὴ καὶ βούλεσθε	γενόμενος.	~Ὁρῶν δὴ τὸν Φοίνικα μὴ
[5, 4]	μὲν ἐλάττων ἡδονῆς δὲ κρείττων	γινόμενος.	Ἐπεὶ δὲ ὀψέ ποτε τῶν
[5, 27]	ἄλλον χειμῶνα τοῦτον ἐφέλκεσθαι σφᾶς	διατεινόμενος,	καὶ ἅμα καὶ τοῦ μέλλοντος
[5, 16]	καὶ ἤδη λεχθέντα πρὸς Κνήμωνα	ἐπιτεμνόμενος	καὶ ὡσπερεὶ κεφαλαιούμενος, καί τινα
[5, 33]	Ἐγὼ δὲ τηνάλλως πόρρωθεν εἱπόμην	ὀδυρόμενος	τὰς ἐμαυτοῦ τε κἀκείνων τύχας
[5, 8]	ἡμέτερον ἔστω καὶ ἑπέσθω φρουρούμενος,	ἀναπεμφθησόμενος	εἰς Βαβυλῶνα, τραπέζῃ γὰρ τῇ
[5, 29]	ἔρως οἰμώξεται, θανάτου μοι προλήψει	περιγραφησόμενος,	ἐμὲ δὲ ἥ τε σὴ
[5, 18]	αὑτοῦ παισὶ καθ´ ἕτερον δωμάτιον	ἀναπαυόμενος.	Ἡ τράπεζα δὲ ἡμῖν κοινὴ
[5, 23]	γαλήνην ἐξενικήθη καθάπερ τῷ ἡλίῳ	συγκαταδυόμενος,	ἢ ἀληθέστερον εἰπεῖν τοῖς ἐπιδιώκουσιν
[5, 33]	δοκιμάζων, εἰς ἐπικουρίας ἐλπίδα ἐμαυτὸν	ταμιευόμενος.	Οὐ μὴν ἐπήρκεσά γε, πόθεν;
[5, 25]	ὁ χαλεπώτατος εἰρήνης ὀνόματι νόθῳ	παραλυόμενος,	συνθήκης βαρυτέρας πλέον ἢ τῆς
[5, 18]	ποιοίης καὶ φιλανθρώπως ἢ αὐτὸς	ὑποδεχόμενος	ἢ ἕτερον ὑφηγούμενος. Καὶ ὃς
[5, 22]	τε γενέσθαι καὶ κατὰ νοῦν	ἐπευχόμενος.	Τί δεῖ μηκύνοντα ἐνοχλεῖν; ἄρτι
[5, 18]	χειμαδίῳ χρήσονται τῇ νήσῳ, καταγωγὴν	σκεψόμενος	αὐτοῦ που περὶ τὴν ἀκτὴν
[5, 18]	καὶ τῇ Χαρικλείᾳ παρόντα με	ἄσμενος	ὁ πρεσβύτης ὑποδέχεται καὶ μέρος
[5, 32]	φρόνημα πολλοῖς ἤδη τοῖς τραύμασι	πεπιεσμένος	ἐφήλατό τε τῷ Πελώρῳ καὶ
[5, 2]	φορητόν· νυνὶ δὲ ὁ μηδεπώποτε	κεκορεσμένος	ἐμὲ δὲ ἐξ ἀρχῆς εἰληχὼς
[5, 33]	τὴν μὲν θυγατέρα ἤδη τήνδε	κεκομισμένος	τὸν παῖδα δὲ ἰδεῖν ὑπὸ
[5, 27]	καὶ τοῦ μέλλοντος ἀσφαλοῦς προνοεῖν	ὑφηγούμενος,	εἶναι γὰρ ὕποπτον ἀμφοτέραις προσπλεῦσαί
[5, 18]	ἢ αὐτὸς ὑποδεχόμενος ἢ ἕτερον	ὑφηγούμενος.	Καὶ ὃς Οὐκ αὐτὸς« φησίν,
[5, 2]	τὸ δωμάτιον ὑπὸ τοῦ θρήνου	χειραγωγούμενος	ὥρμησε καὶ ταῖς θύραις καθ´
[5, 24]	συνοῖσον πρὸς τὰ μέλλοντά τι	προμηθούμενος.	Ὅπερ δὴ καὶ γενέσθαι συνέβη·
[5, 16]	πρὸς Κνήμωνα ἐπιτεμνόμενος καὶ ὡσπερεὶ	κεφαλαιούμενος,	καί τινα καὶ ἑκὼν ὑπερβαίνων
[5, 16]	Ναυσικλέα τῶν μετὰ ταῦτα ἕνεκεν	ὑποποιούμενος	καὶ ἅπαντα ἔλεγε, τὰ μὲν
[5, 13]	διαφερόντως τῶν ἄλλων θεῶν αὑτὸν	καθοσιούμενος,	καὶ τὰ ἱερὰ τάχιστα τέθυτο,
[5, 19]	τοῦτο δὲ τὸν παρόντα πλοῦτον	καταριθμούμενος	τήν τε ὁλκάδα ὡς ἴδιον
[5, 6]	ὑπέρογκον τὸ τέλος τοῦ δράματος	φιλοτιμούμενος	καὶ αὐτόχειρας ἡμᾶς ἑαυτῶν ἐκβιάσηται
[5, 31]	ἀπὸ τοῦ βλέμματος ἐμμανές τι	διανοούμενος.	Οὔπω γὰρ σχεδόν τι κατακλινεὶς
[5, 22]	ἀγχίνουν δὲ ἅμα καὶ πολύτροπον	περισκοπούμενος	καὶ οἷον ἐκ πληγῆς τινος
[5, 8]	λάφυρον ἡμέτερον ἔστω καὶ ἑπέσθω	φρουρούμενος,	ἀναπεμφθησόμενος εἰς Βαβυλῶνα, τραπέζῃ γὰρ
[5, 23]	ἢ ἀληθέστερον εἰπεῖν τοῖς ἐπιδιώκουσιν	ὑπηρετούμενος.	Οἱ γὰρ κατὰ τὴν ἄκατον
[5, 20]	μὴ πραγμάτων πειραθείης τοὺς ξένους	ἐπιζητούμενος,	ἐγώ τε δι´ ἑνὸς ἔργου
[5, 18]	διὰ τὴν τῶν νέων φυγὴν	παραιτούμενος.	Ὀλίγον οὖν ὅσον προήκων ὁρῶ
[5, 25]	τοῦ περιεῖναι γενέσθαι πᾶς τις	ἁμιλλώμενος.	~Ἐπεὶ δὲ καὶ ἡμεῖς τῷ
[5, 4]	Καλάσιρις αὖθις πράγματα εἶχεν ἐπιρρωννύναι	πειρώμενος.	Ἔπαιζε δὲ ἄρα τι τὸν
[5, 22]	τὸ ἐκ πρύμνης ἀναφαῖνον ἀκάτιον	ὑφορώμενος.	Ἐξ οὗ γὰρ« ἔφη τῆς
[5, 1]	διαλεγόμενον· ἀλλὰ τίς ὅδε ὁ	ξένος;	Ἕλλην» ἔφη ὁ Καλάσιρις· τὰ
[5, 17]	ἐπικλύσαι τὴν ἀντίθετον προβολῇ τοῦ	αὐχένος	ἀποτειχιζόμενον. Κἀκ τοῦδε παλιρροίας ὡς
[5, 2]	μόνη καὶ ἔρημος, αἰχμάλωτος καὶ	πολύθρηνος,	τύχης βουλήμασι πικρᾶς ἐκκειμένη, καὶ
[5, 22]	ἐμοῦ τοῦτο σημήναντος καὶ ὁ	Τυρρηνὸς	αἰσθόμενος διανέστη καὶ τὸ γινόμενον
[5, 18]	σφαλείη μηδὲ ὑπὸ γήρως πιεσθείη	Τυρρηνός,	ἀλλ´ ἐστὶ πταῖσμα τῶν παιδαρίων
[5, 18]	δὲ ἰδίᾳ καὶ Θεαγένης, ὁ	Τυρρηνὸς	δὲ σὺν τοῖς αὑτοῦ παισὶ
[5, 29]	μανιώδη κίνησιν ἐξ ὧν ὁ	Τυρρηνός	μοι κατὰ τὴν Ζακυνθίων διείλεκτο,
[5, 20]	προσέβαλλεν ὁ δαίμων. Ὁ γὰρ	Τυρρηνὸς	οὐ πολλαῖς ὕστερον ἡμέραις εἴς
[5, 19]	καὶ πλοῦτον ὅλον τὴν κόρην,	ἔθνος	δὲ καὶ πατρίδα τὴν ὑμετέραν
[5, 5]	ἐπὶ τήνδε ἢ κώμην ἢ	ἔθνος»	ἡμέραν καὶ ὥραν προσδιορίζοντας. Εἰ
[5, 19]	τῳ χώραν ἄλλην οἰκοῦντι καὶ	ἔθνος	ὃ τοσοῦτον κεχώρισται τῆς Αἰγυπτίων
[5, 19]	τὸ κάλλος, ἀλλ´ ὁ Τύριος	ἐκεῖνος	ἔμπορος ὁ Πυθιονίκης ᾧ συνεπλεύσαμεν
[5, 10]	οὔτε αὖθις ὄψεται. ~Ταῦτα μὲν	ἐκεῖνος	ἐπέστελλεν· οὔπω δὲ ἡμέρας ἀκριβῶς
[5, 26]	ἡμῖν τῶνδε ἁπάντων ἐσομένη. Ταῦτα	ἐκεῖνος	μὲν ἔλεγεν, ἡ δέ (ἔστι
[5, 33]	ἐπίφορον γάρ τι πρὸς δάκρυον	οἶνος·	ἕως ὁ Ναυσικλῆς ἐπιθαρσύνων τὸν
[5, 3]	καὶ δέει τοῦ μὴ πρός	τινος	ἁλῶναι (καὶ γὰρ καὶ ἀλεκτρυόνες
[5, 27]	τάχα δέ που καὶ τύχης	τινὸς	βουλήματι μεταβληθεῖσα· καὶ βόμβος ἀνέμου
[5, 34]	πλήθους παρατηρῶν οὐκ ἐφεύρισκεν, ὀψέ	τινος	γυναίου φράσαντος εἰς τὸ ἄδυτον
[5, 17]	στενούμενον καὶ καθάπερ διὰ στομίου	τινὸς	εἰς τὸν Κρισαῖον κόλπον εἰσχεόμενον
[5, 6]	Θεαγένης ἐπεῖχέ τε καὶ Ἄχρι	τίνος»	ἔλεγε φευξόμεθα τὴν πανταχοῦ διώκουσαν
[5, 21]	περὶ τῶν αὐτῶν διαλεγόμενος σκέμματός	τινος	ἐνδόσιμον παρεῖχεν· ἀποκρύπτων γὰρ τῶν
[5, 31]	ἔφη τὸ γέρας τὸ προεμβατήριον	τίνος	ἕνεκεν οὐχὶ κομίζομαι; Ὅτι« ἔφη
[5, 22]	πνεύματος ἐπιτρέποντος ἐπείγεσθαι δὲ λαβέσθαι	τινὸς	ἠπείρου καὶ ὅρμου, πειρατικὸν εἶναι
[5, 30]	τῇ κόρῃ προσπεπονθὼς ἐφοδίου λαβέσθαι	τινὸς	ηὐχόμην, ὥστε ἢ παραχωρήσει μοι
[5, 32]	ὡς πορρωτάτω χωρίσας ἐμαυτὸν ἐπί	τινος	λόφου θέαν ἀκίνδυνον ἐμαυτῷ κατένεμον.
[5, 22]	περισκοπούμενος καὶ οἷον ἐκ πληγῆς	τινος	μηρὸν σκάζοντα παρέλκων. Πλησιάσας δή
[5, 7]	περισῴζειν ἑαυτοῖς εἰς δουλείαν (ὃ	τίνος	οὐκ ἂν γένοιτο θανάτου πικρότερον;
[5, 31]	Ὁ δὲ μηδὲν μελλήσας ὥς	τινος	τῶν ἀναγκαίων ἐπείγοντος ἀνίσταται καὶ
[5, 31]	ὡς καὶ τοῦτο διεκώλυσεν ὁ	Τραχῖνος·	αὐτὴν τὴν Ἄρτεμιν ὄψει προκαθημένην.
[5, 29]	ὄντα« ἔφην εἰκάζεις· ὁ γὰρ	Τραχῖνος	εἰς γάμον τὸν αὐτοῦ τε
[5, 30]	ηὐχόμην, ὥστε ἢ παραχωρήσει μοι	Τραχῖνος	ἑκὼν εἰς τὰ πρωτεῖα τῆς
[5, 32]	ἐθορύβουν. Καὶ τέλος ὁ μὲν	Τραχῖνος	ἐπανατείνεται ὡς τῷ κρατῆρι πατάξων
[5, 28]	δείραντες ηὐτρέπιζον τὴν εὐωχίαν, ὁ	Τραχῖνος	ἰδίᾳ με καὶ τῶν ἄλλων
[5, 29]	ἀφῄρηται. Διεχεῖτο πρὸς ταῦτα ὁ	Τραχῖνος	καὶ χαίρων οὕτω προστάξειν ἐπηγγέλλετο,
[5, 29]	εὐημερία παράλογος ὕβρεως ἔργα προκαλεῖσθαι.	Τραχῖνος	μὲν οὖν καὶ ὁ Τραχίνου
[5, 31]	οὐχὶ κομίζομαι; Ὅτι« ἔφη ὁ	Τραχῖνος	οὐκ ᾔτησας· ἀλλ´ οὐδὲ νέμησις
[5, 26]	τῷ δόγματι πειθόμενοι παρῄειμεν ὁ	Τραχῖνος	τῆς Χαρικλείας ἐπιλαβόμενος Οὐδὲν« ἔφη
[5, 31]	ἀπένειμεν. Οὐ τοῦτον« εἶπεν ὁ	Τραχῖνος,	ὦ βέλτιστε, καταλύω ἀλλ´ ἑτέρῳ
[5, 1]	σπάσωμεν· εἰ γὰρ καὶ λίαν	ἄοκνος	ὑπάρχεις τὴν ἀκοὴν καὶ ἐρρωμένως
[5, 2]	τι καὶ γοερὸν οἷον ἠρινῆς	ἀηδόνος	αἴλινον ᾠδὴν ἐν νυκτὶ μυρομένης,
[5, 12]	δὲ δεῖ μοι πρότερον. Οὐδεὶς	φθόνος»	ἔφη ὁ Ναυσικλῆς μᾶλλον δὲ
[5, 23]	ναυσὶ τὰς βραχυτέρας, ὥσπερ ὑπὸ	πλείονος	ἐμπειρίας ὁδηγουμένας. Ἔτι τούτων ἐπὶ
[5, 19]	κτῆμα τυγχάνοι καὶ ὡς τοῦ	πλείονος	φόρτου τῶν ἀγωγίμων δεσπόζοι, χρυσοῦ
[5, 30]	καὶ θαυμαστὸν οὐδέν· ἡττήθη τοῦ	βελτίονος·	ὑφορᾶται δὲ τὸν λῄσταρχον ὡς
[5, 22]	Ὦ θαυμάσιε« ἔφη, σὺ δὲ	μόνος	ἐν οὐδενὸς λόγου μέρει τέθεισαι
[5, 32]	ὑπονοούντων, ἕως τῶν ἄλλων πεσόντων	μόνος	ὁ Θεαγένης ὑπελείφθη τῷ Πελώρῳ
[5, 6]	βίον καὶ τὴν ἐπάλληλον τοῦ	δαίμονος	καθ´ ἡμῶν πομπείαν. Οὐχ ὁρᾷς
[5, 23]	ἡμέρας ὅτε ἀρότρου βοῦν ἐλευθεροῖ	γηπόνος,	ὁ δὲ ἄνεμος τῆς ἄγαν
[5, 22]	Κρητικῆς ἤραμεν ἄκρας ἕπεται κατ´	ἴχνος	καὶ ἀπαράλλακτον μεταθέει τὸν ἡμέτερον
[5, 22]	χρησάμενοι ζάλης τε ἀπροσμάχου καὶ	κλύδωνος	ἀφράστου πειραθέντες ἀπολέσθαι τε παρὰ
[5, 27]	ἔπειτα ἐπεῖχον ὑπό τε τοῦ	κλύδωνος	ἐκκρουόμενοι καὶ τοῦ Τραχίνου πείθοντος
[5, 24]	ἡ ὁλκὰς ἔν τε γαλήνῃ	κλύδωνος	ἐμπέπληστο θορύβοις ὀλολυγμοῖς διαδρομαῖς καταιγιζομένη,
[5, 27]	ἐνέβαλλεν οὐ τὸ βίαιον τοῦ	κλύδωνος,	οὔπω γὰρ ὁλοσχερῶς ἐκτετάρακτο, ἀλλὰ
[5, 32]	χεῖρα κατὰ τὴν συμβολὴν τοῦ	ἀγκῶνος	ἀπέκοπτε· κἀκ τοῦδε ὁ μὲν
[5, 2]	ἑαυτὸν ὁ πρεσβύτης κἀπὶ τοῦ	ἀγκῶνος	ἐρείσας ὅ τι πεπόνθοι διηρώτα
[5, 17]	φύσει θαλάττῃ προστυχόντας. Τοῦ δὲ	Κνήμωνος	μηδὲ τοῦτο παραλιπεῖν ἀξιοῦντος ἀλλὰ
[5, 11]	Χαρίκλεια καὶ οὐχὶ Θίσβη» {τοῦ	Κνήμωνος}	Ὁ δὲ Ναυσικλῆς ἐνεὸς ἐγεγόνει
[5, 2]	νυνὶ καὶ τούτων, οἴχεται ὁ	κοινωνὸς	τῶν δυστυχημάτων καὶ ὡς ἄχθη
[5, 28]	Ὅπως οὖν μὴ αὐτός τε	ἀνήκοος	στυγνότερον συμποσιάζῃς ἥ τε παῖς
[5, 15]	ἦν ἡ τῶν λύτρων αἴτησις,	σκοπὸς	δὲ ἀπριάτην σοι λύσασθαι τὴν
[5, 29]	ὁ καιρὸς ἡμᾶς καὶ ὁ	τόπος	ἀφῄρηται. Διεχεῖτο πρὸς ταῦτα ὁ
[5, 21]	ὑπονοουμένης καὶ τὸ ἀκριβὲς τοῦ	ἔαρος	περιμεῖναι. Οὐκοῦν« ἔφην εἰ δὴ
[5, 8]	καὶ συνοῖσον ἀνύεσθαι πρὸς τοῦ	ἀνδρὸς	στοχαζομένη συνύφαινε τὸν σκοπὸν καὶ
[5, 32]	οὐ καθ´ ἓν τῆς μάχης	μέρος,	ἀλλ´ ὅντινα πρῶτον ἴδοι τοῦτον
[5, 7]	τῶν πολεμίων ἣ κατ´ ἄλλο	μέρος	ἀπέβη τῆς νήσου κατόπιν σαγηνευθέντες·
[5, 14]	τῶν γὰρ ἄκρων τῆς λίθου	μέρος	εἰς τοῦτο περιγράψας ὁ τεχνίτης
[5, 21]	ἅπερ ἐβουλόμην, ἐκεῖνο μόνον τὸ	μέρος	ἐξέφαινον ὡς ἁρπάσαι τις τῶν
[5, 18]	ἄσμενος ὁ πρεσβύτης ὑποδέχεται καὶ	μέρος	τὸ ἀλεεινότερον ἀπεκλήρου τῆς οἰκήσεως·
[5, 27]	ἔχοντας. Τοιγάρτοι πᾶν μὲν ναυτιλίας	μέρος	ὑπὸ τοῦ προστυχόντος ἐσχεδιάζετο τέχνην
[5, 1]	μέν που καὶ δι´ ἡλικίαν	νωθρότερος	ὢν τὴν ἀκοήν, νόσος γὰρ
[5, 25]	στερούμενοι κερδαίνειν δὲ μέλλοντες ὅστις	πρότερος	τὸν ἕτερον φθάσας ἐπιβαίη τοῦ
[5, 22]	παρέλκων. Πλησιάσας δή μοι καὶ	σεσηρός	τι μειδιάσας Ὦ θαυμάσιε« ἔφη,
[5, 29]	λαμπρότερα τῆς γαμηλίου πομπῆς ὁ	καιρὸς	ἡμᾶς καὶ ὁ τόπος ἀφῄρηται.
[5, 21]	ταὐτομάτου μοι πάλιν ἐντυχὼν ὁ	ἔμπορος	καὶ περὶ τῶν αὐτῶν διαλεγόμενος
[5, 19]	κάλλος, ἀλλ´ ὁ Τύριος ἐκεῖνος	ἔμπορος	ὁ Πυθιονίκης ᾧ συνεπλεύσαμεν ἰδίᾳ
[5, 4]	τι τὸ ἀνθρώπειον καὶ ἄλλοτε	πρὸς	ἄλλα φερόμενον καὶ πολλὰ μὲν
[5, 16]	λαμπρῶς ἤδη βρυάζοντος καὶ ἄλλου	πρὸς	ἄλλο τι τῶν τερπόντων ἀποκλίναντος,
[5, 23]	εἰρημένων οἱ μὲν ἐδήχθησαν καὶ	πρὸς	ἄμυναν εὐτρεπίζεσθαι παρῄνουν, οἱ δὲ
[5, 24]	ἔστησεν ὁ πόλεμος, τῷ προστυχόντι	πρὸς	ἄμυναν ὁπλίσας. Ἐγὼ δὲ καὶ
[5, 10]	ὅσον ἄν τι γένοιτο θεοῦ	πρὸς	ἄνθρωπον, οὕτως οὐκ εἶναι τοῦ
[5, 12]	παῖζε μηδ´ ἄπιστος ἔσο» {ἔφη}	πρὸς	αὐτὸν ὁ Καλάσιρις ἀλλ´ ἡγοῦ
[5, 2]	ἀποδέων· εἶτα Οὐ μὴ μανῶ»	πρὸς	αὐτὸν ὁ Κνήμων Θίσβην ὅτι
[5, 11]	τούτους περὶ ὧν διείλεκτο πολλάκις	πρὸς	αὐτὸν ὁ πρεσβύτης καὶ ὧν
[5, 20]	ἐκείνοις δὲ σύνηθες διανοοῦνται. Κἀγὼ	πρὸς	αὐτὸν Σὲ μὲν« ἔφην ἀντὶ
[5, 7]	μὲν τύχην ἐν δίκῃ κακηγορεῖσθαι	πρὸς	αὐτοῦ φάσκουσα τὸ δὲ τοῖς
[5, 32]	σπιλάδι κατασεισθέντας, οὕτως ἀλόγιστος ὁρμὴ	πρὸς	ἄφραστον αὐτοὺς ἤγειρε τάραχον, ἅτε
[5, 13]	καὶ τὰ ἱερὰ τάχιστα τέθυτο,	πρὸς	βραχὺ τὰ σπλάγχνα ὁ Καλάσιρις
[5, 33]	τὸ συμπόσιον, ἐπίφορον γάρ τι	πρὸς	δάκρυον οἶνος· ἕως ὁ Ναυσικλῆς
[5, 21]	μὲν τὸν Τυρρηνὸν οὐδὲ ἓν	πρὸς	δὲ τοὺς παῖδας ἔφραζον ὡς
[5, 1]	ὄνομα θάλαττά τε Ζακύνθιος ἄρτι	πρὸς	δύσιν ἡλίου νεύοντος ἀνεφαίνοντο. Ἀλλὰ
[5, 23]	ἐμπλέοντες καὶ κοῦφον ἀκάτιον καὶ	πρὸς	εἰρεσίαν εὐπειθέστερον ἐλαύνοντες. ~Ἤδη δὲ
[5, 22]	ἡμέραν τῆς σεληναίας μετὰ τὴν	πρὸς	ἥλιον σύνοδον ἐπιλαμπούσης· καὶ ἀναχθέντες
[5, 29]	εἰ πρὸ τοῦ τέλους χωρισθήσομαι,	πρὸς	θρήνους κατήγαγε. Τὰ ὄντα« ἔφην
[5, 16]	μὲν πρῶτα καὶ ἤδη λεχθέντα	πρὸς	Κνήμωνα ἐπιτεμνόμενος καὶ ὡσπερεὶ κεφαλαιούμενος,
[5, 4]	δὲ ἡμῖν κατὰ τὰ συγκείμενα	πρὸς	Κνήμωνα πάντως ἐπὶ Χέμμιν τὴν
[5, 2]	καὶ ὡς ἄχθη τὰ πάθη	πρός	με νεμόμενος· ἐγὼ δὲ μόνη
[5, 1]	ὑποφαίνοντος οὐδὲ ὑπερβαίνειν ᾤοντο τὸν	πρός	με ὅρκον οἱ Φοίνικες ἡμέραν
[5, 21]	ἀπεχώρει· ἐγὼ δὲ οἴκαδε ἐλθὼν	πρὸς	μὲν τὸν Τυρρηνὸν οὐδὲ ἓν
[5, 26]	δὲ ὑπό τε τῶν δακρύων	πρὸς	οἶκτον ἤγετο καὶ ὑπὸ τῶν
[5, 22]	συμφέρει« ἔλεγον. ~Ἐπεὶ δὲ δείπνου	πρὸς	ὀλίγον μεταλαβόντες εἰς ὕπνον ἐτράπημεν,
[5, 21]	τῶν ἐγχωρίων διανοεῖται τὴν κόρην	πρὸς	ὃν οὐκ ἔστιν ἀξιόμαχος ἀντιτάξασθαι.
[5, 9]	ὑπερθέμενος ἅμα γράμμασι τὸν Θεαγένην	πρὸς	Ὀροονδάτην ὄντα κατὰ τὴν Μέμφιν
[5, 12]	ἡμᾶς οὐ περιόψεται ἀλλ´ ἐπαρκέσει	πρὸς	ὅσον ἂν βουληθῶμεν τὸ Περσικὸν
[5, 24]	τί δή ποτε μαίνεσθε καὶ	πρὸς	οὕτως ἄμαχον καὶ ὑπερφέρουσαν ἰσχὺν
[5, 18]	ἄγρας, ἣν ποικίλην τε καὶ	πρὸς	πᾶσαν ὥραν ἁρμόδιον ἐξήσκητο· καὶ
[5, 14]	ἐποίμαινε πρόβατα χαμαιζήλῳ μὲν πέτρᾳ	πρὸς	περιωπὴν ἐφεστὼς τὴν δὲ νομὴν
[5, 13]	ῥόδῳ προσέοικεν ἐκ καλύκων ἄρτι	πρὸς	πέταλα σχιζομένῳ καὶ πρῶτον ἡλιακαῖς
[5, 9]	καὶ διακονεῖσθαι ἄξιον, αἰχμάλωτον εἰληφὼς	πρός	σε διεπεμψάμην, ἐκχωρῶν σοι τηλικοῦτο
[5, 26]	τῆς Χαρικλείας ἐπιλαβόμενος Οὐδὲν« ἔφη	πρὸς	σὲ ὅδε ὁ πόλεμος, ὦ
[5, 1]	δὲ ἐβιαζόμην ἐπιθυμίᾳ τῶν ἀεὶ	πρὸς	σοῦ λεχθησομένων ἑλκόμενος. Ἐγὼ μὲν
[5, 34]	ὀλισθήσασαν. Ἐπιδακρύσας οὖν ὀλίγα καὶ	πρὸς	τὰ βελτίονα τρέψαι τὰ κατ´
[5, 14]	ἐπείθετο ὡς ἐδόκει καὶ ἠνείχετο	πρὸς	τὰ ἐνδόσιμα τῆς σύριγγος ποιμαινόμενα.
[5, 24]	εἶναι τὸν ἐπιόντα ἔγνων συνοῖσον	πρὸς	τὰ μέλλοντά τι προμηθούμενος. Ὅπερ
[5, 2]	Αἰγυπτίοις οἱ τεθνεῶτες ἀναβιοῦσιν. Ἐμειδίασε	πρὸς	ταῦτα μικρὸν ὁ Καλάσιρις καὶ
[5, 12]	καὶ ἔχω φέρουσα. ~Θαρσήσας οὖν	πρὸς	ταῦτα ὁ Καλάσιρις δεδιὼς δὲ
[5, 12]	τὸ Περσικὸν φυγαδεῦσαι φιλοχρήματον. Ἐμειδίασε	πρὸς	ταῦτα ὁ Ναυσικλῆς καὶ Τότε»
[5, 29]	καὶ ὁ τόπος ἀφῄρηται. Διεχεῖτο	πρὸς	ταῦτα ὁ Τραχῖνος καὶ χαίρων
[5, 27]	ἀπολιπόντας κατὰ δὲ τὴν ὁλκάδα	πρὸς	τῇ διαρπαγῇ τοῦ φόρτου καταληφθέντας
[5, 24]	Τραχίνου γνωρίζω τὴν ἄκατον. Ἐσείσθη	πρὸς	τὴν ἀγγελίαν ἡ ὁλκὰς ἔν
[5, 17]	Κρισαῖον κόλπον εἰσχεόμενον ἐπιμίξαι τε	πρὸς	τὴν Αἰγαίαν θάλασσαν ἐπειγόμενον ὑπὸ
[5, 2]	ὁ δὲ Κνήμων αὖος ἐγεγόνει	πρὸς	τὴν ἀκοὴν τῆς Θίσβης ὑπό
[5, 1]	τὸ γῆρας, ἴσως δὲ καὶ	πρὸς	τὴν διήγησιν ἠσχολημένος· ἔοικε δέ
[5, 32]	ὁ Πέλωρος· ὡς γὰρ ἀποροῦσα	πρὸς	τὴν ἐνέργειον συμμαχίαν ἡ Χαρίκλεια
[5, 22]	τῆς ἀναγωγῆς καὶ τεθορύβημαι ἀφυπνίσας	πρὸς	τὴν ἔννοιαν· ἀλλ´ αὐτός τε
[5, 7]	χεῖρες ὡς ἔοικε δυσωποῦνται καὶ	πρὸς	τὴν ἐράσμιον θέαν καὶ ἀπρόσφυλος
[5, 11]	Θεαγένην δὲ ποῦ κατέλιπες; Ἀνωλόλυξε	πρὸς	τὴν ἐρώτησιν καὶ διαλιποῦσα μικρὸν
[5, 6]	τὴν νῆσον περαιούμενον. ~Ἰλιγγιάσαντες οὖν	πρὸς	τὴν θέαν ἐπὶ πλεῖστον ἀχανεῖς
[5, 12]	ἀλλ´ ἡγοῦ καὶ εὐτρέπιζε τὰ	πρὸς	τὴν θυσίαν, ἡμεῖς δὲ παρεσόμεθα
[5, 31]	ἄρχουσι κελεύοντι· πέπονθα δή τι	πρὸς	τὴν κόρην καὶ γαμετὴν ἐμαυτῷ
[5, 24]	τῷ Θεαγένει περιφύντες ὅλον ἐνθουσιῶντα	πρὸς	τὴν μάχην καὶ ζέοντα μόλις
[5, 32]	μὲν οὐχ ὁρωμένη ἀλλὰ ῥᾳδίως	πρὸς	τὴν πυρκαϊὰν τοὺς ἐναντίους κατοπτεύουσα,
[5, 6]	πλεῖστον ἀχανεῖς εἱστήκεσαν οἷον ἀπαλγοῦντες	πρὸς	τὴν τύχην οὕτως ἐπαλλήλως ἐπηρεάζουσαν·
[5, 17]	ὕδωρ καὶ κῦμα φλεγμαῖνον ἐγείρει	πρὸς	τῆς ἀντιτυπίας εἰς κλύδωνα κορυφούμενον.
[5, 27]	τῆς νυκτὸς μόλις διαδραμούσης καὶ	πρὸς	τῆς ἐχομένης ἡμέρας, περὶ δείλην
[5, 30]	ὁλκάδος γεγονώς, ἢ πικρόγαμος ἔσται	πρὸς	τῆσδε τῆς δεξιᾶς ἃ προσήκει
[5, 3]	χαλεπῶς καὶ δέει τοῦ μὴ	πρός	τινος ἁλῶναι (καὶ γὰρ καὶ
[5, 21]	ἐνθένδε ἀπόπλουν πρίν τι καὶ	πρὸς	τὸ ἀκούσιον προληφθῆναι παθόντας. Ὑπερήσθη
[5, 20]	ἀνιέντα ἀλλ´ εἰς ὑπερβολήν τε	πρὸς	τὸ βούλημα θερμαινόμενον καὶ ἡμέραν
[5, 26]	περιεστηκότων τοῦ βλέμματος ἀπεσκευασμένη καὶ	πρὸς	τὸ ἐπαγωγότερον ἐκβιασαμένη Ἀλλὰ θεοῖς
[5, 15]	δὲ Ναυσικλῆς ἐκπλαγείς τε ἅμα	πρὸς	τὸ παράδοξον καὶ πλέον ἡσθεὶς
[5, 15]	τὸ παράδοξον καὶ πλέον ἡσθεὶς	πρὸς	τὸ πολύτιμον, οὐσίας ὅλης τὴν
[5, 7]	ἑλκόμενος. Οὐ μὴν ἔφθησάν γε	πρὸς	τὸ σπήλαιον διελθόντες ἀλλ´ ἕως
[5, 31]	καὶ ὅτε διαβεβρεγμένους ἤδη καὶ	πρὸς	τὸ ὑβριστικώτερον παραφερομένους ᾐσθόμην, ἠρέμα
[5, 26]	ἤγετο καὶ ὑπὸ τῶν βλεμμάτων	πρὸς	τὸ ὑπήκοον ἐδουλοῦτο, τὴν κόρην
[5, 11]	Ἔστιν ἡμῖν» ἔφη χρήματα» λάθρα	πρὸς	τὸν Καλάσιριν ἡ Χαρίκλεια καὶ
[5, 33]	εἰργόμενος· εἰς ἕω γὰρ ἀφιξόμεθα	πρὸς	τὸν Μιτράνην καὶ πάντα τρόπον
[5, 31]	τὸ ὑβριστικώτερον παραφερομένους ᾐσθόμην, ἠρέμα	πρὸς	τὸν Πέλωρον (ἐκείμην δὲ αὐτοῦ
[5, 1]	τὴν ἀκοὴν καὶ ἐρρωμένως ἀπομάχῃ	πρὸς	τὸν ὕπνον, ὦ Κνήμων, ἀλλ´
[5, 8]	καί τι καὶ συνοῖσον ἀνύεσθαι	πρὸς	τοῦ ἀνδρὸς στοχαζομένη συνύφαινε τὸν
[5, 8]	Ἡ μὲν γὰρ ἄλλη πυρὶ	πρὸς	τοῦ προτέρου πολέμου κατηνάλωτο· μόνον
[5, 22]	τὴν πρώτην ἐναντιουμένων τέλος δὲ	πρὸς	τοῦ Τυρίου τοῦ ἐμπόρου πεισθέντων
[5, 34]	ἐρυθριῶσαν ὡς ἐφαίνετο διότι λάθοι	πρὸς	τοῦ ὕπνου κεκρατημένη. Καὶ ἡ
[5, 20]	λῃσταῖς» ἔφη τι συνειδὸς καὶ	πρὸς	τοὺς γνωρίμους φιλάνθρωπον. Σοῦ τε
[5, 29]	ἐπιβουλήν. Ἐπεὶ δέ, ὦ παῖδες,	πρὸς	τοῦτο μὲν ὁ δαίμων ἀντέπραξεν
[5, 19]	ὠνόμαζεν ἕτερά τε αὖ πολλὰ	πρὸς	τούτοις. Ἐμοῦ δὲ τήν τε
[5, 20]	σοὶ δὲ καταμηνύων τὴν σκευωρουμένην	πρὸς	τῶν ἀλαστόρων ἐπιβουλὴν ἱκετεύω φροντίδα
[5, 22]	σὺ δὲ αὐτός τε σῴζοιο	πρὸς	τῶν θεῶν, ἀνδρῶν βέλτιστος περὶ
[5, 8]	κεκραγὼς ἔλεγεν ἣν ἀφῃρέθην μὲν	πρὸς	τῶν ὀλέθρων βουκόλων ἔχω δὲ
[5, 7]	θανάτου πικρότερον; ὀλέθροις βαρβάροις ἐκκεῖσθαι	πρὸς	ὕβριν ἐπίρρητον καὶ δυσώνυμον, ἣν
[5, 29]	τὴν Ζακυνθίων διείλεκτο, σιωπῶντι δὲ	πρὸς	ὑμᾶς ὡς ἂν τοῖς μέλλουσιν
[5, 34]	μακρᾷ παρολκῇ καὶ λύπης προσβολῇ	πρὸς	ὕπνον βαθὺν ὀλισθήσασαν. Ἐπιδακρύσας οὖν
[5, 32]	κἀκ τοῦδε ὁ μὲν ἐτράπη	πρὸς	φυγήν, ὁ δὲ ἐδίωκε. ~Καὶ
[5, 28]	τοῖς ἄνδρα τὸν δεσποτεύοντα τῆς	θυγατρὸς	ἀποφήνασιν. ~Ἀποχωρήσας τε μικρὸν καί
[5, 12]	παρακλήσεις καὶ τὴν ἀπόδοσιν τῆς	θυγατρὸς	αὐτεπάγγελτος ἐπινεύων; εὐχῆς δὲ δεῖ
[5, 11]	μοι τῆς οὐδαμόθεν ἐλπισθείσης ἔτι	θυγατρὸς	γέγονας καὶ δέδωκας ἰδεῖν τὴν
[5, 33]	εἰς τὴν ἀνεύρεσιν τέως τῆς	θυγατρὸς	θεῶν μὲν εὐμενείᾳ σῇ δέ,
[5, 20]	γὰρ δὴ ἕνεκεν μᾶλλον δὲ	θυγατρὸς	τῆς σῆς τὸ οὕτως ἀπηνὲς
[5, 19]	εἰς γάμον ὡς ἂν παρὰ	πατρὸς	αἰτῶν τὴν Χαρίκλειαν, πολλὰ σεμνύνων
[5, 15]	τόδε τὸ εὕρημα διὰ τοῦ	πυρός	σοι τῷ ὄντι τὸ δῶρον
[5, 31]	τῷ κρατῆρι βαλλόμενος. Ὁ δὲ	Πέλωρος	ἀπιδὼν εἰς τοὺς παρόντας Ὁρᾶτε«
[5, 30]	Τραχίνου λῃστήν, ἐκαλεῖτο δὲ οἶμαι	Πέλωρος,	ἀφικόμενος ἔχειν τι φράζειν αὐτῷ
[5, 31]	ὃ βούλει λάμβανε« εἰπόντος ὁ	Πέλωρος	ὑπολαβὼν Καταλύεις οὖν τὸν λῃστρικὸν
[5, 32]	εἰς τέλος γε ἀντέσχεν ὁ	Πέλωρος·	ὡς γὰρ ἀποροῦσα πρὸς τὴν
[5, 2]	δουλεύω πάλιν· δεσμωτήριον, καὶ φρουροῦμαι·	νῆσος	εἶχέ με καὶ σκότος· ὅμοια
[5, 4]	καὶ εἴχετο αἰχμάλωτος ἡ δὲ	νῆσος	ἐνεπέπρηστο καὶ τῶν ἐνοίκων ἐκεκένωτο
[5, 5]	ὀφθῆναι, οὐδένα γὰρ χρόνον εἶναι	ὅσος	ἀμαυρῶσαι αὐτοῖς τῶν ψυχῶν τὰ
[5, 1]	ἡλικίαν νωθρότερος ὢν τὴν ἀκοήν,	νόσος	γὰρ ἄλλων τε καὶ ὤτων
[5, 32]	Θεαγένης ὥσπερ ἰσχὺν αὐτῷ καὶ	θάρσος	τῆς φωνῆς διακονούσης καὶ ὅτι
[5, 14]	ἐξ Ἰνδῶν τε καὶ Αἰθιόπων	ἀμέθυσος·	ἣν δὲ τότε τῷ Ναυσικλεῖ
[5, 13]	ἐπιψεύδεται τὴν προσηγορίαν ἀλλ´ ἀληθῶς	ἀμέθυσος	τῷ φέροντι γίνεται, νηφάλιον ἐν
[5, 16]	ἄλλο τι τῶν τερπόντων ἀποκλίναντος,	ὕδατος	ἀπαραχύτου φιάλην προτείνας ὁ Ναυσικλῆς
[5, 6]	καὶ ὑπέρογκον τὸ τέλος τοῦ	δράματος	φιλοτιμούμενος καὶ αὐτόχειρας ἡμᾶς ἑαυτῶν
[5, 25]	ὄψις φρονήματος γίνεται στόμωσις, ἐκ	προστάγματος	τοῦ Τραχίνου παρ´ ἐλπίδα πᾶσαν
[5, 11]	ἀνεκινήθη καὶ ὥσπερ ἐξ ἑνὸς	συνθήματος	ἢ πληγῆς τῆς αὐτῆς ἀνωλόλυξαν.
[5, 8]	δ´ οὖν τὸ κοῦφον τοῦ	φρονήματος	ἀπάτης ὀξύτητι συσχεθεὶς καὶ τὸν
[5, 25]	ἤδη φονῶντες, αἵματος γὰρ ὄψις	φρονήματος	γίνεται στόμωσις, ἐκ προστάγματος τοῦ
[5, 20]	κἀγὼ συνιεὶς τὴν ἐνέδραν τοῦ	ἐρωτήματος	Τὸ μὲν ἀκριβὲς» ἔφην, ὦ
[5, 25]	Οἱ δὲ καίπερ ἤδη φονῶντες,	αἵματος	γὰρ ὄψις φρονήματος γίνεται στόμωσις,
[5, 34]	παρελθὼν καταλαμβάνει τοῖς ἴχνεσι τοῦ	ἀγάλματος	προσπεφυκυῖαν καὶ εὐχῆς τε μακρᾷ
[5, 21]	καὶ περὶ τῶν αὐτῶν διαλεγόμενος	σκέμματός	τινος ἐνδόσιμον παρεῖχεν· ἀποκρύπτων γὰρ
[5, 26]	κατηφὲς ἐκ τῶν περιεστηκότων τοῦ	βλέμματος	ἀπεσκευασμένη καὶ πρὸς τὸ ἐπαγωγότερον
[5, 31]	ἦν αὐτόθεν ἐπανήκων ἀπὸ τοῦ	βλέμματος	ἐμμανές τι διανοούμενος. Οὔπω γὰρ
[5, 8]	πρᾶγμα οὕτως ἔχειν ὑπὸ τοῦ	ὀνόματος	ἀπατηθεὶς ἐξεπέπληκτο μὲν τῆς ὥρας,
[5, 8]	λανθάνοι τοὺς παρόντας· καὶ τοῦ	σοφίσματος	ἔτυχεν· ἡ γὰρ δὴ Χαρίκλεια
[5, 1]	πρῶτον ἀνήγοντο· ὡς δὲ λείου	πνεύματος	ἐκ γῆς προσπνεομένου κῦμα χθαμαλὸν
[5, 22]	διαμπὰξ περαιωθῆναι τὸ πέλαγος τοῦ	πνεύματος	ἐπιτρέποντος ἐπείγεσθαι δὲ λαβέσθαι τινὸς
[5, 22]	τῆς ἐφ´ ἡλικίας ἰσχύος, ἀνεσταλμένου	ζώματος	ὑποφαίνων, κυνῆν μὲν τῆς κεφαλῆς
[5, 25]	τῆς ὁλκάδος ἐξίστασθαι προηγορεύετο καὶ	θάνατος	τῷ παραβαίνοντι διηπειλεῖτο. Ἀλλ´ ἔστιν
[5, 5]	δακτύλιον οὐλὴν δὲ ἐπὶ τοῦ	γόνατος	ἐκ θήρας συὸς ὁ Θεαγένης,
[5, 2]	ταῦτα παρὼν ὁ πάντων ἐμοὶ	φίλτατος·	ἐκεῖ με καὶ ζῶσαν ἐθρήνησε
[5, 25]	δέ τις τῶν λῃστῶν, ὁ	τολμηρότατος,	ἐναλάμενος εἰς τὴν ναῦν καὶ
[5, 25]	ἐκεχειρία καὶ πόλεμος ἔργοις ὁ	χαλεπώτατος	εἰρήνης ὀνόματι νόθῳ παραλυόμενος, συνθήκης
[5, 29]	μὲν οὖν καὶ ὁ Τραχίνου	στυγητὸς	ἔρως οἰμώξεται, θανάτου μοι προλήψει
[5, 8]	εὐτελοῦς γὰρ καὶ ταῦτα τῆς	ἐσθῆτος	οἷον νέφους αὐγὴ σεληναίας διεξέλαμπεν·
[5, 19]	καὶ λίθων πολυταλάντων καὶ σηρικῆς	ἐσθῆτος·	οὐκ ὀλίγον δὲ εἰς εὐδοξίας
[5, 17]	καταμεμαθήκοι τῆς ἐπιπολαζούσης τῷ τόπῳ	τραχύτητος	αἰτίαν, Τὸ πέλαγος» ἔφη τὸ
[5, 18]	παῖδές εἰσί μοι δύο καὶ	τρίτος	ἐγώ, Χαρίεν« ἔφη τὸ σύμμετρον,
[5, 27]	ἐσχεδιάζετο τέχνην δὲ ἄλλος ἄλλην	αὐτοδίδακτος	ἐθρασύνετο, τῶν μὲν τὰ ἱστία
[5, 23]	ὤκλαζε καὶ κατ´ ὀλίγον ἐνδιδοὺς	ἄπρακτός	τε καὶ μαλακὸς τοῖς ἱστίοις
[5, 21]	εἰς ἕτερον ὅρμον ἐπιβουλῆς τε	ἐκτὸς	γενέσθαι τῆς ὑπονοουμένης καὶ τὸ
[5, 1]	περιηχεῖ, καὶ ἦν μὲν οὐκ	ἐκτὸς	τοῦ θορυβεῖσθαι σιωπᾶν δὲ ἐβιαζόμην
[5, 1]	ἡμᾶς ὑποδέχονται καὶ παραχρῆμα λιμένων	ἐκτὸς	ὑπ´ εἰρεσίᾳ τὸ πρῶτον ἀνήγοντο·
[5, 1]	θάλατταν αὐτῆς ὡς εἶχον τῆς	νυκτὸς	ἐνεβίβαζόν τε εἰς τὴν ναῦν
[5, 33]	λόφῳ καὶ οὐ θαρσήσαντα τῆς	νυκτὸς	ἐπιμίξαι χωρίῳ πολεμουμένῳ, τὴν Χαρίκλειαν
[5, 22]	ὡς παρεωραμένος τῆσδέ μοι τῆς	νυκτὸς	ἐπιφανεὶς ἐξηγόρευσεν. Ἐπηγγέλλετο ποιήσειν οὕτω
[5, 21]	τῆς ἐρχομένης ἂν βουλοίμην ἀποπλεῦσαι	νυκτός«	Καὶ ὁ μὲν Οὕτω γενήσεται«
[5, 27]	ὑφισταμένων, ἕως, ἐκείνης τε τῆς	νυκτὸς	μόλις διαδραμούσης καὶ πρὸς τῆς
[5, 33]	παῖδα δὲ ἰδεῖν ὑπὸ τῆς	νυκτὸς	μόνης εἰργόμενος· εἰς ἕω γὰρ
[5, 27]	περιελθὼν τὸ μεταίχμιον ἡμέρας καὶ	νυκτὸς	σκιόφως ἀπετέλεσεν, ἡ θάλασσα δὲ
[5, 2]	ἐπιστένων τὸ λειπόμενον ἐταλαιπώρει τῆς	νυκτός,	ὥστε οὐδὲ τὸν Καλάσιριν ἐλάνθανε
[5, 12]	καὶ τὴν ἀπόδοσιν τῆς θυγατρὸς	αὐτεπάγγελτος	ἐπινεύων; εὐχῆς δὲ δεῖ μοι
[5, 22]	Παρῆν ἡ παῖς ἐμοῦ τοῦτο	σημήναντος	καὶ ὁ Τυρρηνὸς αἰσθόμενος διανέστη
[5, 1]	πάθη μέχρι πόρρω τῶν νυκτῶν	ἀποτείναντος·	κἀμὲ δὲ λοιπόν, ὦ τέκνον,
[5, 32]	τῆς μὲν ἀπέτυχεν, ἐκείνου μικρὸν	ἀποκλίναντος,	ἄκρον δὲ τὸν ὦμον παραξέσας
[5, 16]	πρὸς ἄλλο τι τῶν τερπόντων	ἀποκλίναντος,	ὕδατος ἀπαραχύτου φιάλην προτείνας ὁ
[5, 4]	τότε γὰρ πρῶτον ἰδίᾳ καὶ	παντὸς	ἀπηλλαγμένοι τοῦ ὀχλήσοντος ἀλλήλοις ἐντυχόντες
[5, 16]	χοροῦ τε γινομένη καὶ αὐλοῦ	παντὸς	ἡδίων, ἣν πολλάκις μοι διελθεῖν
[5, 34]	οὐκ ἐφεύρισκεν, ὀψέ τινος γυναίου	φράσαντος	εἰς τὸ ἄδυτον παρελθὼν καταλαμβάνει
[5, 27]	περιέλαμπεν ἀπειπόντος δὲ τοῦ σκότους	ἐκνικήσαντος.	Ἤδη δὲ βαπτιζομένων καὶ καταδῦναι
[5, 15]	σοι τῷ ὄντι τὸ δῶρον	διακονήσαντος·	ὁρᾶν γοῦν πάρεστι τῇ φλογὶ
[5, 33]	ἀπολειφθεὶς μὲν τότε τοῦ γήρως	ἐμποδίσαντος	ἐν τοῖς ὀρθίοις συνεκδραμεῖν τοῖς
[5, 30]	κερδαλεώτατον ἔλεγον· ἐκείνου δὲ ἑτοίμως	ὑπακούσαντος	καὶ οὗ μηδεὶς ἀκροάσεται παραγαγόντος
[5, 22]	δεῖ μηκύνοντα ἐνοχλεῖν; ἄρτι φωσφόρου	διαλάμψαντος	ἀνηγόμεθα, πολλὰ μὲν τῶν ναυτῶν
[5, 30]	ὑπακούσαντος καὶ οὗ μηδεὶς ἀκροάσεται	παραγαγόντος	Ἀκούοις ἂν« ἔφην, ὦ τέκνον,
[5, 31]	μελλήσας ὥς τινος τῶν ἀναγκαίων	ἐπείγοντος	ἀνίσταται καὶ λαθὼν εἰστρέχει τε
[5, 17]	τὸν ἄλλον κόλπον θλιβομένης, τοῦ	ἐπιρρέοντος	ἔτι τῷ ἀνατρέχοντι πολλάκις ἐμπίπτοντος,
[5, 16]	~Τοῦ πότου δὲ λαμπρῶς ἤδη	βρυάζοντος	καὶ ἄλλου πρὸς ἄλλο τι
[5, 27]	κλύδωνος ἐκκρουόμενοι καὶ τοῦ Τραχίνου	πείθοντος	ὡς μυρίοις σκάφεσιν εὐπορωτέροις ἐξέσται
[5, 27]	βουλήματι μεταβληθεῖσα· καὶ βόμβος ἀνέμου	κατιόντος	ἠκούετο καὶ ὅσον οὔπω πνεῦμα
[5, 33]	ὅτε ἡμέραν εἶδον τὸν λόφον	κατιόντος,	λῃστρικὸν Αἰγυπτίων πλῆθος ἐκ τοῦ
[5, 26]	ἐντρυφῶντος καὶ τὴν ὑπόσχεσιν ἐπίτηδες	παρέλκοντος.	Ὡς δὲ ὑπό τε τῶν
[5, 27]	διατεινόμενος, καὶ ἅμα καὶ τοῦ	μέλλοντος	ἀσφαλοῦς προνοεῖν ὑφηγούμενος, εἶναι γὰρ
[5, 1]	γάρ πως λοιπὸν καὶ ὄρθρου	ὑποφαίνοντος	οὐδὲ ὑπερβαίνειν ᾤοντο τὸν πρός
[5, 33]	λῃστρικὸν Αἰγυπτίων πλῆθος ἐκ τοῦ	ὑπερτείνοντος	ὄρους, ὡς ἐῴκει, κατέτρεχεν, εἶχέ
[5, 22]	ἐξεπίτηδες ἔστιν ὅτε τοῦ εὐθέος	παρατρέποντος.	~Τούτων εἰρημένων οἱ μὲν ἐδήχθησαν
[5, 22]	περαιωθῆναι τὸ πέλαγος τοῦ πνεύματος	ἐπιτρέποντος	ἐπείγεσθαι δὲ λαβέσθαι τινὸς ἠπείρου
[5, 31]	κόρη κεκόσμηται; Τοῦ δὲ Οὐδαμῶς«	εἰπόντος,	Καὶ μὴν ἔξεστιν« εἶπον εἰ
[5, 22]	πεισθέντων λῃστρικὴν προαγορευθεῖσαν ἔφοδον διαδιδράσκειν	εἰπόντος·	καὶ ὁ μὲν ἐλάνθανεν τὰ
[5, 31]	Παρ´ αὐτὴν ὃ βούλει λάμβανε«	εἰπόντος	ὁ Πέλωρος ὑπολαβὼν Καταλύεις οὖν
[5, 18]	εἰς πλῆθος ἐπαγομένων. Ἐμοῦ δὲ	εἰπόντος	ὡς παῖδές εἰσί μοι δύο
[5, 27]	ὅσον ἡμερινοῦ φωτὸς ἀπαύγασμα περιέλαμπεν	ἀπειπόντος	δὲ τοῦ σκότους ἐκνικήσαντος. Ἤδη
[5, 33]	τοῖς Αἰγυπτίοις, ἐπί τε τοῦ	παρόντος	εἰς τὴν ἀνεύρεσιν τέως τῆς
[5, 16]	ἂν ἐς καιρὸν βελτίονα τοῦ	παρόντος	φυλάξειας, ὅτε σου τῶν παίδων
[5, 4]	ἰδίᾳ καὶ παντὸς ἀπηλλαγμένοι τοῦ	ὀχλήσοντος	ἀλλήλοις ἐντυχόντες ἀπαραποδίστων καὶ ὁλοσχερῶν
[5, 17]	ἐπιρρέοντος ἔτι τῷ ἀνατρέχοντι πολλάκις	ἐμπίπτοντος,	βρασμόν τε ἴσχει τὸ ὕδωρ
[5, 18]	ἑστιῶντος, τὰ μὲν καθ´ ἑαυτὸν	ἁλιεύοντος	τὰ δὲ καὶ ἡμῶν ἔστιν
[5, 1]	Ζακύνθιος ἄρτι πρὸς δύσιν ἡλίου	νεύοντος	ἀνεφαίνοντο. Ἀλλὰ τί ταῦτα ἀωρὶ
[5, 4]	ἐπὶ πλεῖστον ἀλλήλων οἱονεὶ συμπεφυκότες,	ἁγνεύοντος	μὲν ἔτι καὶ παρθενεύοντος ἔρωτος
[5, 4]	συμπεφυκότες, ἁγνεύοντος μὲν ἔτι καὶ	παρθενεύοντος	ἔρωτος κορεννύμενοι δάκρυσι δὲ ὑγροῖς
[5, 8]	βασιλεῖ τῷ μεγάλῳ τὴν Αἴγυπτον	σατραπεύοντος,	ἐπὶ χρήμασι πολλοῖς ὑπὸ Ναυσικλέους,
[5, 27]	ἀλλὰ τὸ ἄτεχνον τοῦ κυβερνῶντος	ἀντισχόντος	μὲν ἐφ´ ὅσον ἡμερινοῦ φωτὸς
[5, 27]	μὲν ναυτιλίας μέρος ὑπὸ τοῦ	προστυχόντος	ἐσχεδιάζετο τέχνην δὲ ἄλλος ἄλλην
[5, 22]	γῆν τοῦ κυβερνήτου τὴν ὁλκάδα	χειραγωγοῦντος·	ἔφασκε γὰρ ἐνδέχεσθαι μὲν εὐθυβόλως
[5, 17]	δὲ Κνήμωνος μηδὲ τοῦτο παραλιπεῖν	ἀξιοῦντος	ἀλλὰ φράζειν εἴ τινα καταμεμαθήκοι
[5, 5]	ἥδιστον ἐκείνῳ καὶ θεοῦ τοῦ	κρατοῦντος	ὅπλον οἰκειότατον. Ἄρτι δὲ τῇ
[5, 28]	εὐτρεπίσαι τὴν νύμφην, διὰ τοῦ	φύντος	προμαθοῦσαν τὸν γάμον. Ἐπῄνουν τὰ
[5, 18]	ἄφθονον ἐκ θαλάττης τοὺς νέους	ἑστιῶντος,	τὰ μὲν καθ´ ἑαυτὸν ἁλιεύοντος
[5, 27]	ἐκτετάρακτο, ἀλλὰ τὸ ἄτεχνον τοῦ	κυβερνῶντος	ἀντισχόντος μὲν ἐφ´ ὅσον ἡμερινοῦ
[5, 26]	ἱκετεύουσα, τοῦ Τραχίνου ταῖς περιπλοκαῖς	ἐντρυφῶντος	καὶ τὴν ὑπόσχεσιν ἐπίτηδες παρέλκοντος.
[5, 18]	θυρῶν αὐτοῦ καθήμενον καὶ δικτύου	διερρωγότος	βροχίδας ἀκεζόμενον. Πλησιάσας δὴ Χαῖρε«
[5, 2]	φρουροῦμαι· νῆσος εἶχέ με καὶ	σκότος·	ὅμοια τὰ νῦν ἐκείνοις, ἀληθέστερον
[5, 31]	τῶν πόνων; οὕτω καὶ ὑμῶν	ἕκαστος	τοῦ γέρως ποτὲ στερηθήσεται καὶ
[5, 27]	ὁ μέν τις τὴν πρώραν	ἀδοκίμαστος	ἐκληροῦτο ὁ δὲ τὴν πρύμναν
[5, 32]	ἄνδρας αἰφνιδίῳ σπιλάδι κατασεισθέντας, οὕτως	ἀλόγιστος	ὁρμὴ πρὸς ἄφραστον αὐτοὺς ἤγειρε
[5, 12]	δὲ λάμβανε. Μὴ παῖζε μηδ´	ἄπιστος	ἔσο» {ἔφη} πρὸς αὐτὸν ὁ
[5, 22]	σῴζοιο πρὸς τῶν θεῶν, ἀνδρῶν	βέλτιστος	περὶ ἡμᾶς γεγενημένος, καὶ τήνδε
[5, 33]	δέ, ὦ Ναυσίκλεις, εὐνοίᾳ χρησάμενος,	αὐτὸς	δὲ οὐδὲν ἐρανισάμενος θρήνων δὲ
[5, 33]	χαριζόμενος. Ἐπὶ τούτοις ἐδάκρυε μὲν	αὐτὸς	ἐδάκρυον δὲ οἱ παρόντες καὶ
[5, 2]	διεδέξατο τύχη; ἆρα μὴ καὶ	αὐτός,	οἴμοι, δουλεύεις τὸ μόνον ἐλεύθερον
[5, 22]	τὴν ἡμετέραν ἐν σπουδῇ θεμένων	αὐτὸς	οὕτως ὀλιγώρως ἔσχηκας ὡς μηδὲ
[5, 28]	θεῶν ἐπισυνάπτων. Ὅπως οὖν μὴ	αὐτός	τε ἀνήκοος στυγνότερον συμποσιάζῃς ἥ
[5, 22]	ἀφυπνίσας πρὸς τὴν ἔννοιαν· ἀλλ´	αὐτός	τε ἀνίστω καὶ τὰ ὄντα
[5, 22]	πειρώμεθα τοὺς ἐπιβουλεύοντας· σὺ δὲ	αὐτός	τε σῴζοιο πρὸς τῶν θεῶν,
[5, 30]	ἔφη· πάλαι γάρ τοι καὶ	αὐτὸς	τῇ κόρῃ προσπεπονθὼς ἐφοδίου λαβέσθαι
[5, 18]	ἂν ποιοίης καὶ φιλανθρώπως ἢ	αὐτὸς	ὑποδεχόμενος ἢ ἕτερον ὑφηγούμενος. Καὶ
[5, 18]	ἕτερον ὑφηγούμενος. Καὶ ὃς Οὐκ	αὐτὸς«	φησίν, οὐ γὰρ συνέπλεον· μὴ
[5, 18]	ξένοις οὖσι καταγωγήν. Ἀλλὰ καὶ	αὐτὸς	χαίροις« ἀπεκρίνατο καὶ μένοις εἰ
[5, 14]	ἡγησάμενος λίθον ἐν λίθῳ σοφίζεσθαι·	τοιοῦτος	μὲν ὁ δακτύλιος. ~Ὁ δὲ
[5, 4]	Θύαμις ἁλοὺς ἐζώγρητο καὶ εἴχετο	αἰχμάλωτος	ἡ δὲ νῆσος ἐνεπέπρηστο καὶ
[5, 2]	ἐγὼ δὲ μόνη καὶ ἔρημος,	αἰχμάλωτος	καὶ πολύθρηνος, τύχης βουλήμασι πικρᾶς
[5, 4]	ἁγνεύοντος μὲν ἔτι καὶ παρθενεύοντος	ἔρωτος	κορεννύμενοι δάκρυσι δὲ ὑγροῖς καὶ
[5, 4]	ἐπανήγετο καὶ σωφρονεῖν ῥᾳδίως ἠνείχετο	ἔρωτος	μὲν ἐλάττων ἡδονῆς δὲ κρείττων
[5, 2]	μόνον ἐλεύθερον καὶ ἀδούλωτον πλὴν	ἔρωτος	φρόνημα; ἀλλὰ σῴζοιό γε μόνον
[5, 27]	ἀντισχόντος μὲν ἐφ´ ὅσον ἡμερινοῦ	φωτὸς	ἀπαύγασμα περιέλαμπεν ἀπειπόντος δὲ τοῦ
[5, 2]	εἰρήκει ποιήσων, ὁ δὲ Κνήμων	αὖος	ἐγεγόνει πρὸς τὴν ἀκοὴν τῆς
[5, 5]	ἐπὶ τοῦ γόνατος ἐκ θήρας	συὸς	ὁ Θεαγένης, ἐκ δὲ λόγων
[5, 22]	δέ, λείψανον τῆς ἐφ´ ἡλικίας	ἰσχύος,	ἀνεσταλμένου ζώματος ὑποφαίνων, κυνῆν μὲν
[5, 24]	παρακελευομένων τῶν δὲ εἰς τὸ	σκάφος	τὸ ὑπηρετικὸν ἅλλεσθαι καὶ διαδρᾶναι
[5, 2]	καὶ τί γὰρ ἄλλ´ ἢ	τάφος	ἡ οἴκησις; Ἐπεκούφιζε καὶ ταῦτα
[5, 17]	προσκοπεῖν ἀμφεβάλλομεν ὥσπερ ἀμυδρόν τι	νέφος	τὰς ὄψεις ἡμῖν ὑποδραμοῦσαν, καὶ
[5, 18]	γήμαντες οἴκου ἄρχουσι, καὶ τετάρτη	τροφὸς	ἡ τῶν παιδίων· ἡ γὰρ
[5, 12]	ἔστιν ὅτε ἐνδεής ἐστιν ὁ	σοφὸς	ἀλλ´ ὕπαρξιν ἔχει τὴν βούλησιν,
[5, 21]	κόρην πρὸς ὃν οὐκ ἔστιν	ἀξιόμαχος	ἀντιτάξασθαι. Ἐγὼ δὲ σοὶ μᾶλλον
[5, 9]	τὰ ἐπεσταλμένα· Ὀροονδάτῃ σατράπῃ Μιτράνης	φρούραρχος·	Ἕλληνα νεανίσκον, ὑπεραίροντα τὴν ἐμὴν
[5, 8]	ἦν δ´ ἄρα Μιτράνης ὁ	φρούραρχος	Ὀροονδάτου τοῦ τῷ βασιλεῖ τῷ
[5, 20]	περὶ τοὺς κρημνοὺς ἐντυχὼν ὁ	λῄσταρχος	Πότε ἄρα οἱ Φοίνικες ἐξορμήσειν
[5, 11]	ἐπιδεικνύναι. ~Ταῦτα ὡς ἤκουσαν ὑπόνοιαν	εὐθὺς	τῶν ἀληθῶν ἐλάμβανον ἱκέτευόν τε
[5, 3]	εἶχε τῶν δὲ ὀδόντων ἄραβος	πολὺς	ἐγίνετο, καὶ τάχα ἂν καὶ
[5, 2]	καθ´ ὃ συνέπιπτον ἀλλήλαις τὸ	οὖς	παραθέμενος ἐπηκροᾶτο καὶ τοιάδε κατελάμβανεν
[5, 16]	σὺ δὲ εἰ λόγους ἡμῖν	οὓς	ποθοῦμεν ἀντιπροπίνοις, ἀπὸ καλλίστων ἂν
[5, 16]	ἱλάσαιτο ἢ τὸ οἰκειότατον ἐκείνῳ	λόγους	εἰς εὐωχίαν ἐρανιζόμενος. Ἐπείθετο ὁ
[5, 16]	νύμφας προπίνομεν· σὺ δὲ εἰ	λόγους	ἡμῖν οὓς ποθοῦμεν ἀντιπροπίνοις, ἀπὸ
[5, 23]	φορᾶς ὤκλαζε καὶ κατ´ ὀλίγον	ἐνδιδοὺς	ἄπρακτός τε καὶ μαλακὸς τοῖς
[5, 8]	διὰ σέ, Μιτράνη, καὶ τοὺς	θεούς.	Ἐδράττετό τε τῆς Χαρικλείας καὶ
[5, 20]	ἐπόμνυμι καὶ τοὺς ἄλλους ἐναλίους	θεοὺς	ἦ μὴν αὐτόν τε σὲ
[5, 8]	οἱ περὶ τὸν Θεαγένην ὤφθησαν	θεοὺς	σωτῆρας ἐπιβοώμενοι πολλάκις, ἐμπορικόν τι
[5, 13]	μετ´ οὐ πολὺ παρὰ τοῦ	Ναυσικλέους	ἥκων τις ἐκάλει σπεύδειν ἐπὶ
[5, 11]	πρόσωπον εἰς ὀφρὺν σκέπουσα τοῦ	Ναυσικλέους	θαρρεῖν παρακελευομένου μικρὸν ἀνένευσεν εἶδέ
[5, 13]	δὲ σὺν τῇ θυγατρὶ τοῦ	Ναυσικλέους	καὶ γυναιξὶ ταῖς ἄλλαις ὅσαι
[5, 34]	σὺν τῷ θυγατρίῳ τε τοῦ	Ναυσικλέους	κατακλινεῖσα τὰς παρούσας ἀγρυπνίᾳ διετίθετο
[5, 8]	σατραπεύοντος, ἐπὶ χρήμασι πολλοῖς ὑπὸ	Ναυσικλέους,	ὡς δεδήλωται, κατὰ ζήτησιν τῆς
[5, 18]	ὄψον ἄφθονον ἐκ θαλάττης τοὺς	νέους	ἑστιῶντος, τὰ μὲν καθ´ ἑαυτὸν
[5, 1]	ἐπιδίωξις ὑπέβαλεν, ἀναλαβών τε τοὺς	νέους	ἦγον ὡς ἐπὶ θάλατταν αὐτῆς
[5, 33]	κατέτρεχεν, εἶχέ τε ἤδη τοὺς	νέους	καὶ ἀπῆγε μικρὸν ὕστερον, ὅσα
[5, 13]	Αἰθιοπίδος ἀκραιφνὴς μὲν καὶ ἐκ	βάθους	ἐαρινή τις ὥρα πυρσεύεται· εἰ
[5, 24]	ἑνὶ καὶ πληγῇ μιᾷ τοῦ	πάθους	ὁμοίου κοινωνήσειεν, ἐγὼ δὲ ὡς
[5, 34]	καὶ ὡς τὴν πάροδον τοῦ	πλήθους	παρατηρῶν οὐκ ἐφεύρισκεν, ὀψέ τινος
[5, 17]	νήσῳ προσορμίσαιμεν καὶ δέος προσοκεῖλαι	σκοταίους	τόποις ὑφάλοις τὰ πολλὰ καὶ
[5, 1]	μηδ´ εἰ πολλὰς μὲν νύκτας	πλείους	δὲ ἡμέρας ἐπισυνάπτοις τοῦτο ἄν
[5, 18]	ἔφη τὸ σύμμετρον, ἑνὶ γὰρ	πλείους	ἡμᾶς εὑρήσετε· κἀμοὶ γὰρ παῖδές
[5, 20]	πελάγιον ἐπόμνυμι καὶ τοὺς ἄλλους	ἐναλίους	θεοὺς ἦ μὴν αὐτόν τε
[5, 19]	ὑμετέραν ἀλλάξομαι τῆς μὲν ἐπὶ	Καρχηδονίους	ὁρμῆς ἐκτραπεὶς ὑμῖν δὲ σύμπλους
[5, 32]	δὲ ἀγνοούντων τὸ κακὸν καὶ	δαιμονίους	εἶναι τὰς πληγὰς ἐνίων ὑπονοούντων,
[5, 33]	τοῦ δαιμονίου γινέσθω καὶ τὰς	λυτηρίους	τις σπονδὰς περιαγέσθω. ~Ἐκ τούτου
[5, 32]	ῥᾳδίως πρὸς τὴν πυρκαϊὰν τοὺς	ἐναντίους	κατοπτεύουσα, τῶν δὲ ἀγνοούντων τὸ
[5, 18]	μή τις τυγχάνοις τῶν πολυκλίνους	οἴκους	ἐπιζητούντων ἢ θεραπείαν εἰς πλῆθος
[5, 4]	ἐπειδὴ γὰρ ὁ μὲν Θύαμις	ἁλοὺς	ἐζώγρητο καὶ εἴχετο αἰχμάλωτος ἡ
[5, 7]	παρεῖντο αἱ δεξιαί, τοὺς γὰρ	καλοὺς	καὶ βάρβαροι χεῖρες ὡς ἔοικε
[5, 27]	καὶ ἅμα καὶ τοῦ μέλλοντος	ἀσφαλοῦς	προνοεῖν ὑφηγούμενος, εἶναι γὰρ ὕποπτον
[5, 3]	ἕτερα ὑπονοήσας, ἐκ τῶν ἐπὶ	τέλους	τὴν Θίσβην εἶναι τῷ ὄντι
[5, 29]	ἡ Θεαγένους, εἰ πρὸ τοῦ	τέλους	χωρισθήσομαι, πρὸς θρήνους κατήγαγε. Τὰ
[5, 8]	ἐξεπέπληκτο μὲν τῆς ὥρας, ἀπ´	εὐτελοῦς	γὰρ καὶ ταῦτα τῆς ἐσθῆτος
[5, 4]	εἰ χωρισθῆναί ποτε συμβαίνοι μαστεύσομεν	ἀλλήλους.	Ἀγαθὸν γὰρ πλάνης ἐφόδιον σύνθημα
[5, 32]	ἐτέτατο πόλεμος ἔπαιόν τε συμπεσόντες	ἀλλήλους	ἀφειδῶς, οἱ μὲν ὡς ἐπαμύνοντες
[5, 5]	συνετίθεντο. Ἐπὶ τούτοις αὖθις περιέβαλλον	ἀλλήλους	καὶ αὖθις ἔκλαιον ὥσπερ οἶμαι
[5, 4]	δὲ ὑγροῖς καὶ θερμοῖς εἰς	ἀλλήλους	κεραννύμενοι καὶ καθαροῖς μόνον μιγνύμενοι
[5, 14]	οἱ δὲ περὶ τὸν νομέα	κύκλους	ἀγερώχους ἐξελίττοντες ποιμενικὸν θέατρον ἐπεδείκνυσαν
[5, 20]	τὸν πελάγιον ἐπόμνυμι καὶ τοὺς	ἄλλους	ἐναλίους θεοὺς ἦ μὴν αὐτόν
[5, 15]	εὐωχίαν αὐτόν τε καὶ τοὺς	ἄλλους	ἔτρεπεν, ἰδίᾳ μὲν ταῖς γυναιξὶ
[5, 10]	ἄνθρωπον, οὕτως οὐκ εἶναι τοῦ	κάλλους	ὑπερβολὴν οὐδὲ αὐτῷ δυνατὸν εἶναι
[5, 22]	Καὶ τούτων οὕτω γενομένων ὁ	πλοῦς	ἡμῖν αὖθις παρηγγέλλετο πρώτην ἡμέραν
[5, 23]	ἄκατον ἕως μὲν ἡμῖν ὁ	πλοῦς	ὑπήνεμος ἠνύετο μακρῷ τῆς ὁλκάδος
[5, 19]	Καρχηδονίους ὁρμῆς ἐκτραπεὶς ὑμῖν δὲ	σύμπλους	οἷ δὴ καὶ βούλεσθε γενόμενος.
[5, 28]	ἐμαυτῷ γαμετὴν ἐμνηστευσάμην καὶ τοὺς	γάμους	ὡς ὁρᾷς ἑστιᾶν μέλλω τήμερον,
[5, 6]	τὰ ἐκ γῆς φιλοτιμεῖται χαλεπώτερα,	πολέμους	ἄρτι λῃσταῖς μετ´ ὀλίγον; Αἰχμαλώτους
[5, 6]	ὀλίγον; Αἰχμαλώτους μικρῷ πρόσθεν εἶχεν,	ἐρήμους	αὖθις ἀπέδειξεν· ἀπαλλαγὴν καὶ φυγὴν
[5, 20]	τι συνειδὸς καὶ πρὸς τοὺς	γνωρίμους	φιλάνθρωπον. Σοῦ τε οὖν φείδομαι
[5, 5]	μὲν πηριδίῳ τινὶ τούς τε	ὅρμους	καὶ τὰ στέμματα καὶ τὴν
[5, 29]	τε σὴ ἔννοια καὶ ἡ	Θεαγένους,	εἰ πρὸ τοῦ τέλους χωρισθήσομαι,
[5, 13]	τῆς θυσίας εἰς τὰς ὑπὲρ	Θεαγένους	εὐχὰς ἀποχρήσασθαι διενοήθη. Ὡς δὲ
[5, 11]	μηνύειν ἃ γινώσκει περὶ τοῦ	Θεαγένους	καὶ τίς μὲν ὁ νῦν
[5, 22]	τῆς ὄψεως παλλόμενος καὶ τοῦ	Θεαγένους	ὅ τι πέπονθα ἐρομένου Τάχα«
[5, 32]	εὔσκοπά τε καὶ μόνου τοῦ	Θεαγένους	φειδόμενα. Καὶ ἔβαλλεν οὐ καθ´
[5, 12]	ὅπου ποτέ ἐστιν ὁ κρατῶν	Θεαγένους,	ὡς τό γε ἐκ τῶν
[5, 18]	θαυμάζοντες ὡς παραλόγῳ τῇ τύχῃ	χρησαμένους	εὔδιόν τε καὶ ἀπήμονα πλοῦν
[5, 21]	εἶναι τὰ πλώιμα ἀλλ´ ὑπάρχειν	μεταστησαμένους	εἰς ἕτερον ὅρμον ἐπιβουλῆς τε
[5, 29]	ἐπηγγέλλετο, καὶ προσέταξεν αὐτίκα πάντα	κομισαμένους	ὧν χρήζοιεν τοῦ λοιποῦ τῇ
[5, 31]	~Ἐδειπνοῦμεν ὀλίγον ὕστερον καὶ ὅτε	διαβεβρεγμένους	ἤδη καὶ πρὸς τὸ ὑβριστικώτερον
[5, 32]	ἅτε οἴνῳ καὶ θυμῷ κατόχους	γεγενημένους.	Οἱ μὲν γὰρ ὡς τοῦτον
[5, 27]	προσδοκίᾳ παραδοῦσαν ἀθέσμοις βουλήμασι λῃστῶν	ἐκκειμένους.	Οἷα γὰρ καὶ ἐπεχείρουν οὔπω
[5, 30]	τὸ πρακτέον ἐκείνους μὲν ἀπολείπω	διασκευαζομένους	ἐπὶ δὲ τὸν δευτερεύοντα Τραχίνου
[5, 31]	ἤδη καὶ πρὸς τὸ ὑβριστικώτερον	παραφερομένους	ᾐσθόμην, ἠρέμα πρὸς τὸν Πέλωρον
[5, 7]	ἐπιβλέψαντες οἱ νέοι κατηύγασαν τοὺς	ἐπιφερομένους	ὤκλαζεν αὐτοῖς ὁ θυμὸς καὶ
[5, 17]	τῷ πνεύματι καὶ ἐκ νώτων	ὑποφερομένους,	ἐπεὶ δὲ κατὰ τὸν Καλυδώνιον
[5, 27]	ἐκ τῶν πέριξ χωρίων τοὺς	ὠνησομένους	ἀπέστελλον, ἀργύριόν τε ὅσον πλεῖστον
[5, 17]	καὶ τὸ πνεῦμα ὑφειμένως δέχεσθαι,	συμμετρουμένους	ὅσον ἂν γένοιτο αὔταρκες ἑῴους
[5, 20]	φείδομαι μὴ πραγμάτων πειραθείης τοὺς	ξένους	ἐπιζητούμενος, ἐγώ τε δι´ ἑνὸς
[5, 29]	πρὸ τοῦ τέλους χωρισθήσομαι, πρὸς	θρήνους	κατήγαγε. Τὰ ὄντα« ἔφην εἰκάζεις·
[5, 11]	Ἔλεγε πάντα ὁ Ναυσικλῆς συνεὶς	ἐκείνους	εἶναι τούτους περὶ ὧν διείλεκτο
[5, 30]	κελεύω καθυπέσχοντο, ὑποθέμενος τὸ πρακτέον	ἐκείνους	μὲν ἀπολείπω διασκευαζομένους ἐπὶ δὲ
[5, 18]	εἰ μή τις τυγχάνοις τῶν	πολυκλίνους	οἴκους ἐπιζητούντων ἢ θεραπείαν εἰς
[5, 20]	κύρτους ἀναλεγομένῳ μοι περὶ τοὺς	κρημνοὺς	ἐντυχὼν ὁ λῄσταρχος Πότε ἄρα
[5, 31]	ἀλλ´ ἑτέρῳ νόμῳ διισχυρίζομαι, τοὺς	ὑπηκόους	εἴκειν τοῖς ἄρχουσι κελεύοντι· πέπονθα
[5, 2]	αὐτοὺς ὡς ἄλλοτε ἄλλον ἀνελίττων	τόπους	ᾔσθετο γυναικὸς λαθραῖόν τι καὶ
[5, 1]	κατ´ αὐτήν. Ἀλλά με πάλαι	θροῦς	τις καὶ βόμβος ὄχλου κατὰ
[5, 33]	Αἰγυπτίων πλῆθος ἐκ τοῦ ὑπερτείνοντος	ὄρους,	ὡς ἐῴκει, κατέτρεχεν, εἶχέ τε
[5, 20]	πολλὰς καὶ ταῦτα καὶ οὐκ	ἐξώρους	αἰχμαλώτους ᾑρηκώς. Ὑπαγόμενος οὖν αὐτὸν
[5, 20]	ὡς ἀδελφὸν παῖδάς τε τοὺς	σοὺς	ἴσα καὶ παισὶν ὁρᾶν τοῖς
[5, 17]	δὴ» λέγων τὸν πορθμὸν καὶ	νήσους	Ὀξείας ἀποκρύψαντες τὴν Ζακυνθίων ἄκραν
[5, 20]	σοι τὸν πελάγιον ἐπόμνυμι καὶ	τοὺς	ἄλλους ἐναλίους θεοὺς ἦ μὴν
[5, 15]	τὴν εὐωχίαν αὐτόν τε καὶ	τοὺς	ἄλλους ἔτρεπεν, ἰδίᾳ μὲν ταῖς
[5, 6]	καὶ φυγὴν ἐλευθέραν ὑπέθετο καὶ	τοὺς	ἀναιρήσοντας ἐπέστησε, τοιοῦτον παίζει καθ´
[5, 32]	ὦ Ναυσίκλεις; θαλάττῃ προσείκασας ἂν	τοὺς	ἄνδρας αἰφνιδίῳ σπιλάδι κατασεισθέντας, οὕτως
[5, 2]	ἕως ὀψέ ποτε καὶ πολλάκις	τοὺς	αὐτοὺς ὡς ἄλλοτε ἄλλον ἀνελίττων
[5, 27]	δὲ τὴν πρύμναν εἶχε καὶ	τοὺς	αὐχένας. Οὐχ ἥκιστα γοῦν· ἡμᾶς
[5, 28]	σὴν ἐμαυτῷ γαμετὴν ἐμνηστευσάμην καὶ	τοὺς	γάμους ὡς ὁρᾷς ἑστιᾶν μέλλω
[5, 7]	θυμὸς καὶ παρεῖντο αἱ δεξιαί,	τοὺς	γὰρ καλοὺς καὶ βάρβαροι χεῖρες
[5, 20]	ἔφη τι συνειδὸς καὶ πρὸς	τοὺς	γνωρίμους φιλάνθρωπον. Σοῦ τε οὖν
[5, 15]	ἐνδοτέρω τοῦ ἱεροῦ χώραν ἀποκληρώσας	τοὺς	δὲ ἄνδρας ἐν τῷ προτεμενίσματι
[5, 17]	ἐπειδὴ τῆς Φοινίσσης ὁλκάδος ἐπέβησαν	τοὺς	Δελφοὺς ἀποδράντες τὰ μὲν πρῶτα
[5, 19]	~Ἀλλ´ οὐ γὰρ ἦν, φασί,	τοὺς	δυστυχοῦντας μὴ οὐχὶ πανταχοῦ δυστυχεῖν
[5, 32]	ἀλλὰ ῥᾳδίως πρὸς τὴν πυρκαϊὰν	τοὺς	ἐναντίους κατοπτεύουσα, τῶν δὲ ἀγνοούντων
[5, 22]	ἡ σὴ συμβουλή· διαδρᾶναι πειρώμεθα	τοὺς	ἐπιβουλεύοντας· σὺ δὲ αὐτός τε
[5, 7]	δ´ ἐπιβλέψαντες οἱ νέοι κατηύγασαν	τοὺς	ἐπιφερομένους ὤκλαζεν αὐτοῖς ὁ θυμὸς
[5, 8]	δὲ διὰ σέ, Μιτράνη, καὶ	τοὺς	θεούς. Ἐδράττετό τε τῆς Χαρικλείας
[5, 27]	ἱστία τεταραγμένως ἀνιμώντων τῶν δὲ	τοὺς	κάλως ἀπείρως κατανεμόντων, καὶ ὁ
[5, 7]	τὸ σπήλαιον διελθόντες ἀλλ´ ἕως	τοὺς	κατὰ πρόσωπον ἐπιόντας περιεσκόπουν ἔλαθον
[5, 20]	δὴ κύρτους ἀναλεγομένῳ μοι περὶ	τοὺς	κρημνοὺς ἐντυχὼν ὁ λῄσταρχος Πότε
[5, 27]	βίαιον αὐτόθεν ἐμπεσὸν ἀπροσδοκήτου θορύβου	τοὺς	λῃστὰς ἐνεπεπλήκει, τὴν μὲν ἰδίαν
[5, 18]	δὲ ὄψον ἄφθονον ἐκ θαλάττης	τοὺς	νέους ἑστιῶντος, τὰ μὲν καθ´
[5, 1]	ἐκείνων ἐπιδίωξις ὑπέβαλεν, ἀναλαβών τε	τοὺς	νέους ἦγον ὡς ἐπὶ θάλατταν
[5, 33]	ἐῴκει, κατέτρεχεν, εἶχέ τε ἤδη	τοὺς	νέους καὶ ἀπῆγε μικρὸν ὕστερον,
[5, 20]	οὖν φείδομαι μὴ πραγμάτων πειραθείης	τοὺς	ξένους ἐπιζητούμενος, ἐγώ τε δι´
[5, 21]	Τυρρηνὸν οὐδὲ ἓν πρὸς δὲ	τοὺς	παῖδας ἔφραζον ὡς μεθ´ ἑσπέραν
[5, 30]	μή τινα ἐγγενέσθαι ὑπόνοιαν, καὶ	τοὺς	παῖδας ἥκων ἐθάρρυνον, ὁδῷ βαδίζειν
[5, 8]	ἑλληνιστὶ παραφθεγγόμενος ὡς ἂν λανθάνοι	τοὺς	παρόντας· καὶ τοῦ σοφίσματος ἔτυχεν·
[5, 31]	Ὁ δὲ Πέλωρος ἀπιδὼν εἰς	τοὺς	παρόντας Ὁρᾶτε« ἔφη τἀπίχειρα τῶν
[5, 25]	ναῦν καὶ παίων τῷ ξίφει	τοὺς	προστυχόντας φόνῳ καὶ θανάτῳ κρίνεσθαι
[5, 20]	ποιεῖσθαι τοῦ σαυτόν τε καὶ	τοὺς	σαυτοῦ διασῴζειν. ~Ἀπῄειν κατηφὴς τούτων
[5, 20]	σὲ ὡς ἀδελφὸν παῖδάς τε	τοὺς	σοὺς ἴσα καὶ παισὶν ὁρᾶν
[5, 5]	ἑαυτὴν ἐνθεμένη μὲν πηριδίῳ τινὶ	τούς	τε ὅρμους καὶ τὰ στέμματα
[5, 31]	καταλύω ἀλλ´ ἑτέρῳ νόμῳ διισχυρίζομαι,	τοὺς	ὑπηκόους εἴκειν τοῖς ἄρχουσι κελεύοντι·
[5, 27]	δὲ ἐκ τῶν πέριξ χωρίων	τοὺς	ὠνησομένους ἀπέστελλον, ἀργύριόν τε ὅσον
[5, 16]	νύμφας ὥς σοι φίλον καὶ	ἀκοινωνήτους	τοῦ Διονύσου καὶ ἀληθῶς ἔτι
[5, 27]	ἀπαύγασμα περιέλαμπεν ἀπειπόντος δὲ τοῦ	σκότους	ἐκνικήσαντος. Ἤδη δὲ βαπτιζομένων καὶ
[5, 2]	εἰκὸς ἦν τὸν νύκτωρ καὶ	σκότους	καὶ κατ´ οἰκίαν ἄγνωστον ἀλύοντα,
[5, 20]	τίμημα κομίζομαι. Τῇ προτεραίᾳ δὴ	κύρτους	ἀναλεγομένῳ μοι περὶ τοὺς κρημνοὺς
[5, 20]	εἰς ἔαρ δὲ πρῶτον ἡγοῦμαι	αὐτοὺς	ἀφορμήσειν. Ἆρ´ οὖν» ἔφη καὶ
[5, 32]	οὕτως ἀλόγιστος ὁρμὴ πρὸς ἄφραστον	αὐτοὺς	ἤγειρε τάραχον, ἅτε οἴνῳ καὶ
[5, 5]	ἱερὰν ἐσθῆτα, καὶ ὥστε λανθάνειν	αὐτοὺς	καὶ ἄλλα σκεύη τῶν εὐτελῶν
[5, 24]	ἐν τῷ μέλλειν καὶ ἄκοντας	αὐτοὺς	προλαβὼν ἔστησεν ὁ πόλεμος, τῷ
[5, 2]	ὀψέ ποτε καὶ πολλάκις τοὺς	αὐτοὺς	ὡς ἄλλοτε ἄλλον ἀνελίττων τόπους
[5, 4]	κατασκοπήσοντες· ἔσχε τε τὰ κατ´	αὐτοὺς	ὡς δὴ καὶ εἴρηται. Μόνοι
[5, 7]	τὸ δὲ τοῖς πολεμίοις ἑκόντας	ἑαυτοὺς	ἐγχειρίζειν οὐκ ἐπαινοῦσα· μὴ γὰρ
[5, 6]	Χαρίκλεια καὶ τῷ σπηλαίῳ κρύπτειν	ἑαυτοὺς	εἴ πη διαλάθοιεν ἠξίου καὶ
[5, 24]	τὸ ἐφόλκιον εἰσβῆναι, καὶ σῴζεθ´	ἑαυτοὺς	οἷ βούλεσθε. Οἱ μὲν ταῦτα
[5, 11]	ὁ Ναυσικλῆς συνεὶς ἐκείνους εἶναι	τούτους	περὶ ὧν διείλεκτο πολλάκις πρὸς
[5, 20]	καὶ ταῦτα καὶ οὐκ ἐξώρους	αἰχμαλώτους	ᾑρηκώς. Ὑπαγόμενος οὖν αὐτὸν ὥστε
[5, 6]	πολέμους ἄρτι λῃσταῖς μετ´ ὀλίγον;	Αἰχμαλώτους	μικρῷ πρόσθεν εἶχεν, ἐρήμους αὖθις
[5, 5]	δὲ τῇ λίμνῃ πλησιάσαντες καὶ	σκάφους	ἐπιβήσεσθαι μέλλοντες ἔνοπλον ὁρῶσι πλῆθος
[5, 25]	τὸν ἕτερον φθάσας ἐπιβαίη τοῦ	σκάφους	ἠπείγοντο, θᾶττον ἐν τῷ βεβαίῳ
[5, 8]	καὶ ταῦτα τῆς ἐσθῆτος οἷον	νέφους	αὐγὴ σεληναίας διεξέλαμπεν· ὅμως δ´
[5, 17]	τῆς Φοινίσσης ὁλκάδος ἐπέβησαν τοὺς	Δελφοὺς	ἀποδράντες τὰ μὲν πρῶτα πλεῖν
[5, 32]	τάραχον, ἅτε οἴνῳ καὶ θυμῷ	κατόχους	γεγενημένους. Οἱ μὲν γὰρ ὡς
[5, 14]	δὲ περὶ τὸν νομέα κύκλους	ἀγερώχους	ἐξελίττοντες ποιμενικὸν θέατρον ἐπεδείκνυσαν τὸν
[5, 17]	συμμετρουμένους ὅσον ἂν γένοιτο αὔταρκες	ἑῴους	ἡμᾶς τῇ γῇ προσπελάσαι. ~Ταῦτα
[5, 13]	γὰρ ἦγε τὴν θυσίαν Ναυσικλῆς	ὡς	ἀγοραίῳ τε καὶ ἐμπορικῷ διαφερόντως
[5, 20]	ἦ μὴν αὐτόν τε σὲ	ὡς	ἀδελφὸν παῖδάς τε τοὺς σοὺς
[5, 3]	Ἀπόλωλά σοι» ἔφη· ζῇ γὰρ	ὡς	ἀληθῶς ἡ κακίστη Θίσβη» καὶ
[5, 16]	δημωδεστέροις ἐκχωρεῖς, πραγμάτων δὲ μυστικῶν	ὡς	ἀληθῶς καὶ ἡδονῇ θείᾳ τῷ
[5, 8]	τύχης ὑπερθαυμάζων ἐφύσα τὸν βάρβαρον	ὡς	ἄλλα τε πλεῖστα κατωρθωκότα ἐν
[5, 2]	ποτε καὶ πολλάκις τοὺς αὐτοὺς	ὡς	ἄλλοτε ἄλλον ἀνελίττων τόπους ᾔσθετο
[5, 29]	{δὲ} μηδένα μηδὲ διοχλεῖν κελεύσαντα	ὡς	ἂν καὶ κόσμου τοῦ νυμφικοῦ
[5, 8]	παρεκελεύετο, ἠρέμα καὶ ἑλληνιστὶ παραφθεγγόμενος	ὡς	ἂν λανθάνοι τοὺς παρόντας· καὶ
[5, 19]	ἀπέκναιε λιπαρῶν καὶ εἰς γάμον	ὡς	ἂν παρὰ πατρὸς αἰτῶν τὴν
[5, 29]	διείλεκτο, σιωπῶντι δὲ πρὸς ὑμᾶς	ὡς	ἂν τοῖς μέλλουσιν ἀλγεινοῖς μὴ
[5, 1]	σοι κατώρθωται δεξιὸν ἀπάγγελλε θᾶττον,	ὡς	ἂν τοῦ χαίρειν γ´ ἔχοις
[5, 7]	ἐπαινοῦσα· μὴ γὰρ εἶναι πρόδηλον	ὡς	ἀναιρήσουσι λαβόντες (οὐ γὰρ οὕτω
[5, 2]	καὶ τεθνεῶσαν, ὡς ᾤετο, ἐδάκρυσεν,	ὡς	ἀνῃρημένην ἐπένθησεν· ἀπεστέρημαι νυνὶ καὶ
[5, 27]	τῆς σωτηρίας τὴν θάλατταν ὀνειδίζοντες,	ὡς	ἀνυβρίστου θανάτου φθονήσασαν καὶ φοβερωτέρᾳ
[5, 16]	ὦ Ναυσίκλεις» ὑπολαβὼν ὁ Κνήμων	ὡς	ἅπαν μουσικῆς ὄργανον εἰς τὸ
[5, 10]	ὡς οὐδενὶ τὰ πρῶτα συνέτυχεν,	ὡς	ἀπάτῃ τὸν Μιτράνην περιῆλθε καί
[5, 18]	ἀκτὴν ἠρχόμην, τὴν μὲν ναῦν	ὡς	ἀπρεπὲς οἰκητήριον διὰ τὴν ναυτικὴν
[5, 8]	πέρατα τὴν νῆσον ἐπιδραμόντες καὶ	ὡς	ἄρκυσι τοῖς ὅπλοις πανταχόθεν πᾶσαν
[5, 21]	ἐκεῖνο μόνον τὸ μέρος ἐξέφαινον	ὡς	ἁρπάσαι τις τῶν ἐγχωρίων διανοεῖται
[5, 2]	ὁ κοινωνὸς τῶν δυστυχημάτων καὶ	ὡς	ἄχθη τὰ πάθη πρός με
[5, 7]	καὶ ἐξ ἀπιστοτέρων περιγενόμενοι. Ποιῶμεν	ὡς	βούλει» φήσας ὁ Θεαγένης εἵπετο
[5, 32]	τέλος γε ἀντέσχεν ὁ Πέλωρος·	ὡς	γὰρ ἀποροῦσα πρὸς τὴν ἐνέργειον
[5, 7]	ἐπανετείναντο μέν τινες ὡς πατάξοντες·	ὡς	δ´ ἐπιβλέψαντες οἱ νέοι κατηύγασαν
[5, 28]	τὸ πρῶτον αἰτούμενον διδόναι κελεύσαντες.	~Ὡς	δὲ ἐκεῖνοί τε τάχιστα παρῆσαν
[5, 13]	ὑπὲρ Θεαγένους εὐχὰς ἀποχρήσασθαι διενοήθη.	Ὡς	δὲ ἐπὶ τὸν νεὼν τοῦ
[5, 11]	γὰρ ἄφραστον κάλλος Χαρικλείας ἐγνώριζον.	Ὡς	δὲ ἤχθη καὶ τὰ πρῶτα
[5, 1]	ὑπ´ εἰρεσίᾳ τὸ πρῶτον ἀνήγοντο·	ὡς	δὲ λείου πνεύματος ἐκ γῆς
[5, 30]	τεθνάναι σωφρόνως καὶ ἀνδρείως κερδήσοντες.	~Ὡς	δὲ ποιήσειν ὅτι ἂν κελεύω
[5, 26]	καὶ τὴν ὑπόσχεσιν ἐπίτηδες παρέλκοντος.	Ὡς	δὲ ὑπό τε τῶν δακρύων
[5, 8]	ἐπὶ χρήμασι πολλοῖς ὑπὸ Ναυσικλέους,	ὡς	δεδήλωται, κατὰ ζήτησιν τῆς Θίσβης
[5, 4]	ἔσχε τε τὰ κατ´ αὐτοὺς	ὡς	δὴ καὶ εἴρηται. Μόνοι δὲ
[5, 4]	καθαρὸν τὸ χαῖρον οὐκ ἐπιδεχομένης.	Ὡς	δὴ καὶ τότε ὁ Κνήμων
[5, 16]	Τὰς μὲν γὰρ γυναῖκας ἀκούεις	ὡς	διατριβὴν τῷ πότῳ χορείαν ἐστήσαντο·
[5, 7]	δυσώνυμον, ἣν πάντα τρόπον καὶ	ὡς	δυνατὸν ἐκκλίνωμεν, ἐπιτυχίας ἐλπίδα τὴν
[5, 1]	ποτὲ ὦ θεοὶ διαπεπραγμένος; Ἅπαντα	ὡς	ἐβουλόμην» ἔφη ὁ Ναυσικλῆς ἀθρόον
[5, 16]	λόγων ἥδυσμα τῷ πότῳ συναναχέων·	ὡς	ἐγώ σου καὶ τὴν ἄλλην
[5, 14]	αὐλήμασι διατάττων, τὰ δὲ ἐπείθετο	ὡς	ἐδόκει καὶ ἠνείχετο πρὸς τὰ
[5, 7]	ὑποδραμούσης τὸν Θεαγένην τῆς Χαρικλείας	ὡς	εἰ καὶ τεθνάναι δεήσειεν ἐν
[5, 31]	καὶ σχῆμα παστάδος ἀπομιμούμενα, διακαίεται	ὡς	εἰκὸς τῇ θέᾳ, πόθου τε
[5, 15]	εὐπορώτερον ἀποφαίνει τὸν λαμβάνοντα. Ταῦτα	ὡς	εἰπὼν ἐποίησεν, ἐπὶ τὴν εὐωχίαν
[5, 2]	~Ὁ μὲν ταῦτα εἰπὼν ἀπέτρεχεν	ὡς	εἰρήκει ποιήσων, ὁ δὲ Κνήμων
[5, 30]	βελτίονος· ὑφορᾶται δὲ τὸν λῄσταρχον	ὡς	εἰς γάμον παρασκευάζοντα τὸ συμπόσιον,
[5, 1]	ἦγον ὡς ἐπὶ θάλατταν αὐτῆς	ὡς	εἶχον τῆς νυκτὸς ἐνεβίβαζόν τε
[5, 32]	γὰρ ὡς τοῦτον οἱ δὲ	ὡς	ἐκεῖνον ἀποκλίναντες οἱ μὲν αἰδεῖσθαι
[5, 1]	ὁ Κνήμων ὦ πάτερ, οὐχ	ὡς	ἐμοῦ τὴν διήγησιν ἀποσκευαζομένου, δοκῶ
[5, 4]	τύχη πολὺ δὲ καὶ ἄπειρον	ὡς	ἔοικε διάστημα τῆς ἐλπιζομένης ἡμῖν
[5, 7]	γὰρ καλοὺς καὶ βάρβαροι χεῖρες	ὡς	ἔοικε δυσωποῦνται καὶ πρὸς τὴν
[5, 25]	τῷ παραβαίνοντι διηπειλεῖτο. Ἀλλ´ ἔστιν	ὡς	ἔοικεν ἀνθρώποις ψυχὴ πάντων προτιμότερον·
[5, 17]	πρόσω φορᾶς ἀνακόπτεται προμηθείᾳ κρειττόνων,	ὡς	ἔοικεν, ἐπικλύσαι τὴν ἀντίθετον προβολῇ
[5, 32]	συμπεσόντες ἀλλήλους ἀφειδῶς, οἱ μὲν	ὡς	ἐπαμύνοντες τῷ ἄρχοντι οἱ δὲ
[5, 17]	ἐχόμενα τῶν εἰρημένων ἔνθεν ἑλών,	~Ὡς	ἐπειδὴ τῆς Φοινίσσης ὁλκάδος ἐπέβησαν
[5, 1]	ἀναλαβών τε τοὺς νέους ἦγον	ὡς	ἐπὶ θάλατταν αὐτῆς ὡς εἶχον
[5, 4]	ὃ καὶ τὰ ἄλλα χλεύην	ὡς	ἐπίπαν τὰ ἀνθρώπεια καὶ παιδιὰν
[5, 34]	ἦγεν εἰς τὴν καταγωγὴν ἐρυθριῶσαν	ὡς	ἐφαίνετο διότι λάθοι πρὸς τοῦ
[5, 18]	τὴν ἡμετέραν συνέρρεον, ἀγάμενοι μὲν	ὡς	ἐφαίνοντο καὶ τὸ τῆς ὁλκάδος
[5, 24]	ἵνα μηδὲ παρὰ τὸν θάνατον	ὡς	ἔφασκε χωρίζοιτο ξίφει δὲ ἑνὶ
[5, 33]	πλῆθος ἐκ τοῦ ὑπερτείνοντος ὄρους,	ὡς	ἐῴκει, κατέτρεχεν, εἶχέ τε ἤδη
[5, 31]	ἐκ Δελφῶν ἱερὰν ἐσθῆτα ἠμφίεστο	ὡς	ἢ νικητήριον ἢ ἐντάφιον ἐσομένην)
[5, 11]	ταῦτα ἐξὸν παροῦσαν ἐπιδεικνύναι. ~Ταῦτα	ὡς	ἤκουσαν ὑπόνοιαν εὐθὺς τῶν ἀληθῶν
[5, 10]	διαπεπραγμένος ἅπαντα ὁ Ναυσικλῆς ἔλεγεν,	ὡς	ἦλθεν ἐπὶ τὴν νῆσον, ὡς
[5, 10]	περιῆλθε καί τινα φανεῖσαν κόρην	ὡς	Θίσβην ἀπέλαβε, καὶ ὅτι βέλτιον
[5, 19]	πλοῦτον καταριθμούμενος τήν τε ὁλκάδα	ὡς	ἴδιον αὐτοῦ κτῆμα τυγχάνοι καὶ
[5, 31]	εἰς τὴν ναῦν· οἶσθα γὰρ	ὡς	καὶ τοῦτο διεκώλυσεν ὁ Τραχῖνος·
[5, 10]	ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὴν νῆσον,	ὡς	κατέλαβεν ἔρημον, ὡς οὐδενὶ τὰ
[5, 21]	πρὸς δὲ τοὺς παῖδας ἔφραζον	ὡς	μεθ´ ἑσπέραν βαθεῖαν αὖθις ἐπιβαίνειν
[5, 30]	προσήκει παθών. Ἀπέτρεχον τούτων ἀκούσας	ὡς	μή τινα ἐγγενέσθαι ὑπόνοιαν, καὶ
[5, 22]	θεμένων αὐτὸς οὕτως ὀλιγώρως ἔσχηκας	ὡς	μηδὲ τοῦτο δὴ τὸ κοινὸν
[5, 27]	ἐκκρουόμενοι καὶ τοῦ Τραχίνου πείθοντος	ὡς	μυρίοις σκάφεσιν εὐπορωτέροις ἐξέσται γενέσθαι
[5, 16]	ἡδίων, ἣν πολλάκις μοι διελθεῖν	ὡς	οἶσθα ὑπερθέμενος, ἐπειδή σε τὰ
[5, 28]	γαμετὴν ἐμνηστευσάμην καὶ τοὺς γάμους	ὡς	ὁρᾷς ἑστιᾶν μέλλω τήμερον, ἑορτῶν
[5, 11]	ἀληθῶν ἐλάμβανον ἱκέτευόν τε προστάττειν	ὡς	ὅτι τάχιστα παρεῖναι τὴν κόρην,
[5, 10]	τὴν νῆσον, ὡς κατέλαβεν ἔρημον,	ὡς	οὐδενὶ τὰ πρῶτα συνέτυχεν, ὡς
[5, 19]	τε παροῦσαν πενίαν προβαλλομένου καὶ	ὡς	οὐκ ἄν ποτέ τῳ χώραν
[5, 18]	ναυτικὴν τύρβην, τὴν πόλιν δὲ	ὡς	οὐκ ἀσφαλὲς διὰ τὴν τῶν
[5, 26]	μηδὲ ἐπίτρεπε τὴν ναῦν ἀπολιπεῖν,	ὡς	οὐκ ἔστιν ὅπως βιώσομαι τούτων
[5, 8]	Θίσβης ἀφιγμένος ἐπὶ τὴν νῆσον.	Ὡς	οὖν ἀγόμενοι πλησίον οἱ περὶ
[5, 18]	πλῆθος ἐπαγομένων. Ἐμοῦ δὲ εἰπόντος	ὡς	παῖδές εἰσί μοι δύο καὶ
[5, 18]	γνωρίζειν λέγοντες, πλέον δὲ θαυμάζοντες	ὡς	παραλόγῳ τῇ τύχῃ χρησαμένους εὔδιόν
[5, 22]	τῆς καθ´ ἡμῶν ἣν ἀγανακτεῖν	ὡς	παρεωραμένος τῆσδέ μοι τῆς νυκτὸς
[5, 7]	δὲ ἐπελθόντων ἐπανετείναντο μέν τινες	ὡς	πατάξοντες· ὡς δ´ ἐπιβλέψαντες οἱ
[5, 29]	μεταποιεῖ τὴν εὐωχίαν, ἐμοί τε	ὡς	πατρὶ τὴν βουλὴν ἐξηγόρευσεν, εἰδότι
[5, 18]	καθορμισάντων. Ὀψὲ δὴ οὖν συνεὶς	ὡς	παχύτερον ἔχει τῆς ἀκοῆς γεγωνότερον
[5, 22]	ὁ μὲν ἐλάνθανεν τὰ ὄντα	ὡς	πλάσμα λέγων. Ἡμεῖς δὲ πνεύμασι
[5, 32]	βαλλόντων καὶ βαλλομένων. Ἐγὼ δὲ	ὡς	πορρωτάτω χωρίσας ἐμαυτὸν ἐπί τινος
[5, 32]	παντάπασιν ἐνθουσιῶντι προσεοικώς, ἡ δὲ	ὡς	συνερρωγότα τὸν πόλεμον εἶδεν ἀπὸ
[5, 7]	οὕτω χρηστῷ τῷ δαίμονι προσπαλαίειν	ὡς	ταχεῖαν τῶν συμφορῶν ἀπαλλαγὴν συγχωρῆσαι)
[5, 34]	δὲ τὴν Χαρίκλειαν ἐσκοπεῖτο καὶ	ὡς	τὴν πάροδον τοῦ πλήθους παρατηρῶν
[5, 13]	χεῖρε τοῖς βωμοῖς ἐπιφθεγγόμενος καὶ	ὡς	τῆς πυρᾶς δῆθεν σπασάμενος ἃ
[5, 12]	ποτέ ἐστιν ὁ κρατῶν Θεαγένους,	ὡς	τό γε ἐκ τῶν θεῶν
[5, 17]	αὐχένος ἀποτειχιζόμενον. Κἀκ τοῦδε παλιρροίας	ὡς	τὸ εἰκὸς γινομένης καὶ περὶ
[5, 23]	ὑπήνεμος ἠνύετο μακρῷ τῆς ὁλκάδος	ὡς	τὸ εἰκὸς ὑπελείποντο μείζοσι τοῖς
[5, 12]	λύτρα καταθεῖο· πάντως δὲ ἐννοεῖς	ὡς	τὸ Περσικὸν καὶ τὸ ἐμπορικὸν
[5, 32]	ἐπαμύνοντες τῷ ἄρχοντι οἱ δὲ	ὡς	τοῦ Πελώρου σὺν τῷ δικαίῳ
[5, 19]	ἴδιον αὐτοῦ κτῆμα τυγχάνοι καὶ	ὡς	τοῦ πλείονος φόρτου τῶν ἀγωγίμων
[5, 32]	κατόχους γεγενημένους. Οἱ μὲν γὰρ	ὡς	τοῦτον οἱ δὲ ὡς ἐκεῖνον
[5, 3]	κατέχειν ἑαυτὸν ἐκαρτέρησεν ὁ Κνήμων	ὡς	τούτων ἤκουσεν οὐδὲ ὑπέμεινε τὴν
[5, 24]	πάθους ὁμοίου κοινωνήσειεν, ἐγὼ δὲ	ὡς	Τραχῖνον εἶναι τὸν ἐπιόντα ἔγνων
[5, 32]	τέλος ὁ μὲν Τραχῖνος ἐπανατείνεται	ὡς	τῷ κρατῆρι πατάξων τὸν Πέλωρον,
[5, 15]	Ἐπεὶ δὲ οὐκ ἀπόβλητά ἐστιν,	ὡς	φατέ, θεῶν ἐρικυδέα δῶρα, δέχομαι
[5, 6]	καθ´ ἡμῶν πομπείαν. Οὐχ ὁρᾷς	ὡς	φυγαῖς ἐπισυνάπτειν πειρατήρια καὶ τοῖς
[5, 18]	λῷστε, μὴ μέλλε μηδὲ ἀμφίβαλλε	ὡς	χαίροντες ὑποδεξόμεθα ἄνδρα καὶ ἐκ
[5, 18]	τοῦ κυβερνήτου γὰρ ἀκηκοὼς ἐτύγχανον	ὡς	χειμαδίῳ χρήσονται τῇ νήσῳ, καταγωγὴν
[5, 2]	καὶ ζῶσαν ἐθρήνησε καὶ τεθνεῶσαν,	ὡς	ᾤετο, ἐδάκρυσεν, ὡς ἀνῃρημένην ἐπένθησεν·
[5, 16]	ἔφη καθαράς σοι τὰς νύμφας	ὥς	σοι φίλον καὶ ἀκοινωνήτους τοῦ
[5, 31]	προξενήσῃς. Ὁ δὲ μηδὲν μελλήσας	ὥς	τινος τῶν ἀναγκαίων ἐπείγοντος ἀνίσταται
[5, 27]	καὶ γινομένων ὁ μὲν ἥλιος	ἀκριβῶς	εἰς δυσμὰς περιελθὼν τὸ μεταίχμιον
[5, 10]	ἐκεῖνος ἐπέστελλεν· οὔπω δὲ ἡμέρας	ἀκριβῶς	ὑποφαινούσης ὁ Καλάσιρις ἅμα τῷ
[5, 8]	καὶ προσδραμὼν Αὕτη ἐκείνη Θίσβη»	κεκραγὼς	ἔλεγεν ἣν ἀφῃρέθην μὲν πρὸς
[5, 18]	τῆς οἰκήσεως· καί πως οὐκ	ἀηδῶς	τὴν χειμέριον ὥραν τὰ πρῶτα
[5, 29]	τἄλλα οἷς δεῖπνον ὑπηρετεῖται πάντα	ἀφειδῶς,	καὶ ἐπὶ τῶν ὤμων ἀκόσμως
[5, 32]	πόλεμος ἔπαιόν τε συμπεσόντες ἀλλήλους	ἀφειδῶς,	οἱ μὲν ὡς ἐπαμύνοντες τῷ
[5, 11]	καθάπερ ἐπὶ σκηνῆς ἀναγνωρισμὸς διαπορῶν,	ἕως	αὐτὸν ὁ Καλάσιρις ἐφ´ ὅσον
[5, 21]	παντοίας ἔστρεφον παρ´ ἐμαυτῷ βουλὰς	ἕως	ἐκ ταὐτομάτου μοι πάλιν ἐντυχὼν
[5, 27]	καὶ κινδύνου πᾶν εἶδος ὑφισταμένων,	ἕως,	ἐκείνης τε τῆς νυκτὸς μόλις
[5, 24]	ὑπηρετικὸν ἅλλεσθαι καὶ διαδρᾶναι βουλευομένων·	ἕως	ἐν τῷ μέλλειν καὶ ἄκοντας
[5, 24]	οἱ δὲ ἐπὶ τῆς ὁλκάδος	ἕως	μὲν ἀκίνδυνον μάχην καὶ πόλεμον
[5, 23]	Οἱ γὰρ κατὰ τὴν ἄκατον	ἕως	μὲν ἡμῖν ὁ πλοῦς ὑπήνεμος
[5, 33]	γάρ τι πρὸς δάκρυον οἶνος·	ἕως	ὁ Ναυσικλῆς ἐπιθαρσύνων τὸν Καλάσιριν
[5, 2]	καὶ τὴν ὑπόνοιαν ἀποδύσασθαι σπεύδων·	ἕως	ὀψέ ποτε καὶ πολλάκις τοὺς
[5, 7]	πρὸς τὸ σπήλαιον διελθόντες ἀλλ´	ἕως	τοὺς κατὰ πρόσωπον ἐπιόντας περιεσκόπουν
[5, 32]	εἶναι τὰς πληγὰς ἐνίων ὑπονοούντων,	ἕως	τῶν ἄλλων πεσόντων μόνος ὁ
[5, 8]	εἰς Βαβυλῶνα, τραπέζῃ γὰρ τῇ	βασιλέως	διακονεῖν ἐμπρέπει. ~Τούτων εἰρημένων ἐπεραιοῦντο
[5, 20]	τι τούτων γίνοιτο πλησίον τῆς	πόλεως,	ἐκ τοῦ παραχρῆμα τῆς τε
[5, 18]	οἰκοῦντες ἀπέχοντα οὐ πολὺ τῆς	πόλεως	καθάπερ ἐπί τι παράδοξον τὴν
[5, 27]	τε χρήσονται τῷ μεγέθει τῆς	νεὼς	ἀπείρως ἔχοντας. Τοιγάρτοι πᾶν μὲν
[5, 27]	ἐπαλλήλοις ἐλαυνομένων καὶ πολλὰ τῆς	νεὼς	ἀποβαλλόντων καὶ κινδύνου πᾶν εἶδος
[5, 25]	οἱ Φοίνικες ἐλπίδος πλούτου τῆς	νεὼς	ἀποσυλώμενοι, καθάπερ οὐ στερούμενοι κερδαίνειν
[5, 27]	Τύριον καὶ ἄλλα ἄττα τῆς	νεὼς	ἐξεκόμιζον βοσκήματα δὲ ἐκ τῶν
[5, 27]	τὸ καλώδιον ἐξ οὗ τῆς	νεὼς	ἐξήρτητο διέκοψεν ἄλλον χειμῶνα τοῦτον
[5, 33]	ὕστερον, ὅσα φέρειν ἐδύνατο τῆς	νεὼς	ἐπικομιζόμενον. Ἐγὼ δὲ τηνάλλως πόρρωθεν
[5, 20]	σκοποῖς ἀμοιβαδὸν τὸν ἔκπλουν τῆς	νεὼς	ἐπιτηρούμενον. Ὅρα δὴ οὖν, φυλάττου
[5, 32]	τὸν πόλεμον εἶδεν ἀπὸ τῆς	νεὼς	ἐτόξευεν εὔσκοπά τε καὶ μόνου
[5, 20]	βούλομαι, τόν τε πλοῦτον τῆς	νεὼς	καὶ τὸν γάμον τῆς κόρης,
[5, 24]	μὲν εἰς τὰ κοῖλα τῆς	νεὼς	καταδυομένων τῶν δὲ προμαχεῖν ἐπὶ
[5, 17]	διότι παραλύει τὸ ῥόθιον τῆς	νεὼς	οὐριοδραμούσης Ὅτι« ἔφη πλησιστίῳ χρώμενοι
[5, 22]	ποιήσειν οὕτω καὶ ἄχρι τῆς	νεὼς	παρέπεμπεν ἐπιδακρύων τε πλεῖστα καὶ
[5, 18]	ὑποδεξόμεθα ἄνδρα καὶ ἐκ πρώτης	ἐντεύξεως	εὐγένειαν ἐμφαίνοντα. Ἔπραττον οὕτω καὶ
[5, 20]	τῆς τε αἰσθήσεως καὶ τῆς	ἐπιδιώξεως	ἐσομένης. Πολλὰ δὴ τῆς συνέσεως
[5, 29]	ἐπιτεῖναι, φιλεῖ γὰρ εὐημερία παράλογος	ὕβρεως	ἔργα προκαλεῖσθαι. Τραχῖνος μὲν οὖν
[5, 20]	ἐπιδιώξεως ἐσομένης. Πολλὰ δὴ τῆς	συνέσεως	αὐτὸν ἐπαινέσας ἐκείνου μὲν ἀπηλλαττόμην,
[5, 20]	ἐκ τοῦ παραχρῆμα τῆς τε	αἰσθήσεως	καὶ τῆς ἐπιδιώξεως ἐσομένης. Πολλὰ
[5, 18]	μέρος τὸ ἀλεεινότερον ἀπεκλήρου τῆς	οἰκήσεως·	καί πως οὐκ ἀηδῶς τὴν
[5, 4]	δέ που καὶ τῆς ἀνθρώπων	φύσεως	ἀμιγὲς καὶ καθαρὸν τὸ χαῖρον
[5, 11]	μηδὲν αὐτοῖς εἶναι πλέον τῆς	γνώσεως	ἀνθρώποις ἀπορουμένοις, τοῦ Μιτράνου θαυμαστὸν
[5, 2]	βουλήμασι πικρᾶς ἐκκειμένη, καὶ ζῆν	τέως	ἀνεχομένη διότι μοι περιεῖναι τὸν
[5, 33]	τοῦ παρόντος εἰς τὴν ἀνεύρεσιν	τέως	τῆς θυγατρὸς θεῶν μὲν εὐμενείᾳ
[5, 22]	τῆς ὁλκάδος καὶ ἡμῶν αὐτῶν	ἀναλήψεως	ἡμέρας τινὰς ἐπιμεῖναι ἐν τῇ
[5, 22]	δεξιὸν εὐαγγελίζεται. Ἀνηλάμην ὑπὸ τῆς	ὄψεως	παλλόμενος καὶ τοῦ Θεαγένους ὅ
[5, 13]	γὰρ ἐπιψεύδεται τὴν προσηγορίαν ἀλλ´	ἀληθῶς	ἀμέθυσος τῷ φέροντι γίνεται, νηφάλιον
[5, 16]	καὶ ἀκοινωνήτους τοῦ Διονύσου καὶ	ἀληθῶς	ἔτι νύμφας προπίνομεν· σὺ δὲ
[5, 3]	σοι» ἔφη· ζῇ γὰρ ὡς	ἀληθῶς	ἡ κακίστη Θίσβη» καὶ εἰπὼν
[5, 16]	ἐκχωρεῖς, πραγμάτων δὲ μυστικῶν ὡς	ἀληθῶς	καὶ ἡδονῇ θείᾳ τῷ ὄντι
[5, 11]	πάτερ» καὶ ὦ θύγατερ» καὶ	ἀληθῶς	Χαρίκλεια καὶ οὐχὶ Θίσβη» {τοῦ
[5, 15]	ἀγαθωτάτου τῶν θεῶν ἥκειν μοι	συνήθως	καὶ τόδε τὸ εὕρημα διὰ
[5, 30]	τοι καὶ αὐτὸς τῇ κόρῃ	προσπεπονθὼς	ἐφοδίου λαβέσθαι τινὸς ηὐχόμην, ὥστε
[5, 29]	κινδύνου χωρήσωμεν, ἢ τὸ εἶναι	γενναίως	καὶ ἐλευθέρως κατορθώσοντες ἢ τὸ
[5, 4]	οὐ χαλεπῶς ἐπανήγετο καὶ σωφρονεῖν	ῥᾳδίως	ἠνείχετο ἔρωτος μὲν ἐλάττων ἡδονῆς
[5, 32]	αὐτὴ μὲν οὐχ ὁρωμένη ἀλλὰ	ῥᾳδίως	πρὸς τὴν πυρκαϊὰν τοὺς ἐναντίους
[5, 12]	οὖν πρὸς ταῦτα ὁ Καλάσιρις	δεδιὼς	δὲ μή τινα λάβοι τῶν
[5, 29]	ἢ τὸ τεθνάναι σωφρόνως καὶ	ἀνδρείως	κερδήσοντες. ~Ὡς δὲ ποιήσειν ὅτι
[5, 3]	ἔθαλπέ τε συνεχῶς καὶ λόγῳ	παντοίως	ἀνελάμβανεν. Ἐπεὶ δὲ μικρὸν ἀνέπνευσε
[5, 16]	μουσικῆς ὄργανον εἰς τὸ συμπόσιον	παρακεκληκὼς	ἐκείνων μὲν τὸ παρὸν ὑπερορᾷς
[5, 22]	πρεσβύτης ἐφαίνετο τὰ μὲν ἄλλα	κατεσκληκὼς	ἐπιγουνίδα δέ, λείψανον τῆς ἐφ´
[5, 20]	ταῦτα καὶ οὐκ ἐξώρους αἰχμαλώτους	ᾑρηκώς.	Ὑπαγόμενος οὖν αὐτὸν ὥστε πᾶν
[5, 20]	πολυπραγμονεῖς; Ὅτι αὐτῆς» ἔφη ἐρῶ	μανικῶς	ἅπαξ θεασάμενος· οὐ γὰρ οἶδα
[5, 32]	πρῶτα μέρει συνεμάχει παντάπασιν ἐνθουσιῶντι	προσεοικώς,	ἡ δὲ ὡς συνερρωγότα τὸν
[5, 11]	ποτέ ἐστιν ὁ κἀμὲ τούτῳ	παραδεδωκώς.	Ἱκέτευεν οὖν ὁ Καλάσιρις τὸν
[5, 27]	τεταραγμένως ἀνιμώντων τῶν δὲ τοὺς	κάλως	ἀπείρως κατανεμόντων, καὶ ὁ μέν
[5, 6]	ἀπαλγοῦντες πρὸς τὴν τύχην οὕτως	ἐπαλλήλως	ἐπηρεάζουσαν· ὀψὲ δ´ οὖν ποτε
[5, 15]	ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι καὶ λόγος	ἄλλως	ἦν ἡ τῶν λύτρων αἴτησις,
[5, 28]	βούλημα τὴν ἐξουσίαν, ἀλλ´ αἴσιον	ἄλλως	καὶ εὐπρεπὲς δοκιμάζων εὐπειθεστέραν εὐτρεπίσαι
[5, 15]	πάρεστι τῇ φλογὶ περιλαμπόμενον. Καὶ	ἄλλως	κέρδος κρίνω κάλλιστον ὃ μὴ
[5, 20]	γῆν ἐγχειροῦντα τὴν πρᾶξιν· καὶ	ἄλλως	οὐδὲ ἀκίνδυνον εἴ τι τούτων
[5, 26]	ὅδε δὲ ὁ πρεσβύτης, ἄχθος	τηνάλλως,	εἰς χάριν μόνην τὴν σὴν
[5, 33]	τῆς νεὼς ἐπικομιζόμενον. Ἐγὼ δὲ	τηνάλλως	πόρρωθεν εἱπόμην ὀδυρόμενος τὰς ἐμαυτοῦ
[5, 22]	χειραγωγοῦντος· ἔφασκε γὰρ ἐνδέχεσθαι μὲν	εὐθυβόλως	καὶ διαμπὰξ περαιωθῆναι τὸ πέλαγος
[5, 33]	χωρίῳ πολεμουμένῳ, τὴν Χαρίκλειαν δὲ	οὐδαμῶς·	ἀλλ´ εἶδον ἡμέρας γενομένης τὸν
[5, 31]	ἡ κόρη κεκόσμηται; Τοῦ δὲ	Οὐδαμῶς«	εἰπόντος, Καὶ μὴν ἔξεστιν« εἶπον
[5, 30]	αὐτῷ κερδαλεώτατον ἔλεγον· ἐκείνου δὲ	ἑτοίμως	ὑπακούσαντος καὶ οὗ μηδεὶς ἀκροάσεται
[5, 29]	οὐ ξένα· θρηνεῖς δ´ οὖν	ὅμως	ἃ καὶ πρότερον ἤ τι
[5, 5]	τῶν ψυχῶν τὰ ἐρωτικὰ γνωρίσματα.	Ὅμως	δ´ οὖν ἡ μὲν Χαρίκλεια
[5, 8]	οἷον νέφους αὐγὴ σεληναίας διεξέλαμπεν·	ὅμως	δ´ οὖν τὸ κοῦφον τοῦ
[5, 18]	μὲν« ἔφην οὐδὲν ἐδεόμην μαθεῖν,	ὅμως	δ´ οὖν χρηστῶς ἂν ποιοίης
[5, 29]	ἀφειδῶς, καὶ ἐπὶ τῶν ὤμων	ἀκόσμως	ἐξετίθεντο, πλοῦτον ὃν πολλοὶ πόνοι
[5, 27]	ἐθρασύνετο, τῶν μὲν τὰ ἱστία	τεταραγμένως	ἀνιμώντων τῶν δὲ τοὺς κάλως
[5, 30]	Ἀκούοις ἂν« ἔφην, ὦ τέκνον,	ἐπιτετμημένως·	τὸ γὰρ στενὸν τοῦ καιροῦ
[5, 17]	τῷ πελάγει καὶ τὸ πνεῦμα	ὑφειμένως	δέχεσθαι, συμμετρουμένους ὅσον ἂν γένοιτο
[5, 1]	ἄοκνος ὑπάρχεις τὴν ἀκοὴν καὶ	ἐρρωμένως	ἀπομάχῃ πρὸς τὸν ὕπνον, ὦ
[5, 30]	ἃ χρεωστοῦμαι προεμβάτης τῆς ὁλκάδος	γεγονώς,	ἢ πικρόγαμος ἔσται πρὸς τῆσδε
[5, 8]	δὴ καὶ τὴν παροῦσαν στρατείαν	εὐδαιμόνως	πεποιημένον. Ὁ δὲ χαυνωθεὶς τοῖς
[5, 29]	ἐλευθέρως κατορθώσοντες ἢ τὸ τεθνάναι	σωφρόνως	καὶ ἀνδρείως κερδήσοντες. ~Ὡς δὲ
[5, 31]	Ἀλλ´ ὅπως τὸ παρὸν θεάσῃ	σωφρόνως,	μὴ σαυτῷ τε κἀκείνῃ θάνατον
[5, 18]	ἐγὼ δέ, τοῦ κυβερνήτου γὰρ	ἀκηκοὼς	ἐτύγχανον ὡς χειμαδίῳ χρήσονται τῇ
[5, 2]	ὁ Κνήμων Θίσβην ὅτι περίεστιν	ἀκηκοώς;	Καὶ τίς ἡ Θίσβη» ἔφη
[5, 16]	ἡδονῇ θείᾳ τῷ ὄντι συγκράτων	φιληκόως	ἔχεις. Καί μοι δοκεῖς καὶ
[5, 30]	αὐτὴν κοσμηθῆναι προστάξας. Ὅρα δὴ	πῶς	ἂν τοῦτο διακρούσαιο καὶ σαυτῷ
[5, 24]	ἐγκάρσιοι παρελαύνοντες ἀποπειρώμενοί τε εἴ	πως	ἀναιμωτὶ γένοιντο ἐγκρατεῖς τῆς ὁλκάδος
[5, 1]	πρυμνήσια λύειν μέλλουσαν· καὶ γάρ	πως	λοιπὸν καὶ ὄρθρου ὑποφαίνοντος οὐδὲ
[5, 18]	ἀλεεινότερον ἀπεκλήρου τῆς οἰκήσεως· καί	πως	οὐκ ἀηδῶς τὴν χειμέριον ὥραν
[5, 4]	ὅρκων ἀνέστελλεν, ὁ δὲ οὐ	χαλεπῶς	ἐπανήγετο καὶ σωφρονεῖν ῥᾳδίως ἠνείχετο
[5, 3]	τι ταῖς θύραις· ἀντίσχων δὲ	χαλεπῶς	καὶ δέει τοῦ μὴ πρός
[5, 2]	σαυτόν, ἐγὼ δὲ οὐκ ἔστιν	ὅπως	ἂν βιῴην εἰ μὴ θᾶττον
[5, 16]	τὰ συμβεβηκότα ἐβάπτιζεν, οὐκ ἔστιν	ὅπως	ἂν ἐς καιρὸν βελτίονα τοῦ
[5, 26]	ναῦν ἀπολιπεῖν, ὡς οὐκ ἔστιν	ὅπως	βιώσομαι τούτων χωριζομένων. Καὶ ἅμα
[5, 31]	αὐτοῦ πλησίον ἐπιτηδεύσας) Εἶδες« ἔφην	ὅπως	ἡ κόρη κεκόσμηται; Τοῦ δὲ
[5, 16]	ἔχω θαυμάσας, οὐκ ἔστι δὲ	ὅπως	μᾶλλον ἄν τις τὸν Ἑρμῆν
[5, 28]	θυσίᾳ τῇ τῶν θεῶν ἐπισυνάπτων.	Ὅπως	οὖν μὴ αὐτός τε ἀνήκοος
[5, 2]	πλάνη τὸν Ναυσικλέα κατείληφεν ἢ	ὅπως	παρὰ μόνοις Αἰγυπτίοις οἱ τεθνεῶτες
[5, 31]	τὴν Ἄρτεμιν ὄψει προκαθημένην. Ἀλλ´	ὅπως	τὸ παρὸν θεάσῃ σωφρόνως, μὴ
[5, 2]	καὶ δι´ ἣν αἰτίαν οὕτως	ἐκτόπως	ἀλύοι σχεδόν τι τῶν μεμηνότων
[5, 4]	πεποίηται, καὶ οὐδὲ τῶν ἡδίστων	ἀλύπως	μετέχειν ἐπέτρεπεν ἀλλ´ ὅτι μετ´
[5, 18]	οὖν χρηστῶς ἂν ποιοίης καὶ	φιλανθρώπως	ἢ αὐτὸς ὑποδεχόμενος ἢ ἕτερον
[5, 29]	οὖν καὶ ὁ Τραχίνου στυγητὸς	ἔρως	οἰμώξεται, θανάτου μοι προλήψει περιγραφησόμενος,
[5, 31]	οὕτω καὶ ὑμῶν ἕκαστος τοῦ	γέρως	ποτὲ στερηθήσεται καὶ τοῦ τυραννικοῦ
[5, 29]	ἢ τὸ εἶναι γενναίως καὶ	ἐλευθέρως	κατορθώσοντες ἢ τὸ τεθνάναι σωφρόνως
[5, 27]	βίαιον τοῦ κλύδωνος, οὔπω γὰρ	ὁλοσχερῶς	ἐκτετάρακτο, ἀλλὰ τὸ ἄτεχνον τοῦ
[5, 33]	πόθεν; ἀπολειφθεὶς μὲν τότε τοῦ	γήρως	ἐμποδίσαντος ἐν τοῖς ὀρθίοις συνεκδραμεῖν
[5, 18]	οὕτω ποτὲ σφαλείη μηδὲ ὑπὸ	γήρως	πιεσθείη Τυρρηνός, ἀλλ´ ἐστὶ πταῖσμα
[5, 27]	χρήσονται τῷ μεγέθει τῆς νεὼς	ἀπείρως	ἔχοντας. Τοιγάρτοι πᾶν μὲν ναυτιλίας
[5, 27]	ἀνιμώντων τῶν δὲ τοὺς κάλως	ἀπείρως	κατανεμόντων, καὶ ὁ μέν τις
[5, 17]	πορθμὸν γενέσθαι διαταραχθῆναι σφᾶς οὐ	μικρῶς,	ταραχώδει τὰ πολλὰ φύσει θαλάττῃ
[5, 16]	ἑαυτῇ φυλάττεσθαι. ~Τοῦ πότου δὲ	λαμπρῶς	ἤδη βρυάζοντος καὶ ἄλλου πρὸς
[5, 23]	ἄμυναν εὐτρεπίζεσθαι παρῄνουν, οἱ δὲ	ὀλιγώρως	εἶχον, ἔθος εἶναι φάσκοντες ἐν
[5, 22]	ἐν σπουδῇ θεμένων αὐτὸς οὕτως	ὀλιγώρως	ἔσχηκας ὡς μηδὲ τοῦτο δὴ
[5, 1]	τε καὶ ὤτων τὸ γῆρας,	ἴσως	δὲ καὶ πρὸς τὴν διήγησιν
[5, 33]	θαλάττης κακὰ τῶν ἐκ γῆς	ἀδιαστάτως	διαδεξαμένων. Ἄρτι γὰρ ἐμοῦ ὅτε
[5, 27]	Ἡρακλεωτικὸν προσωκείλαμεν καὶ γῆς Αἰγυπτίας	ἀβουλήτως	οἱ δυσδαίμονες ἐπιβαίνομεν, οἱ μὲν
[5, 20]	αὐτῆς κεκοινωνηκότι σοί τε γνῶναι	πάντως	ἀναγκαῖον. Ναυλοχεῖ τὴν ὁλκάδα τὴν
[5, 12]	τὰ ὑπὲρ τῆσδε λύτρα καταθεῖο·	πάντως	δὲ ἐννοεῖς ὡς τὸ Περσικὸν
[5, 4]	κατὰ τὰ συγκείμενα πρὸς Κνήμωνα	πάντως	ἐπὶ Χέμμιν τὴν κώμην ἐπείγεσθαι
[5, 27]	ταῖς ναυσί, τῶν ἐμπλευσάντων θατέρᾳ	πάντως	ἐπιζητηθησομένων. Ἐδόκει τε εἶναι πιθανὸς
[5, 20]	γάμον τῆς κόρης, ὧν θατέρου	πάντως	ἐστὶν ἀποτυχεῖν κατὰ γῆν ἐγχειροῦντα
[5, 21]	ἔφθης ἐπαγγελλόμενος, ὥστε εἴ σοι	πάντως	φίλον σπουδαστέον ἡμῖν τὸν ἐνθένδε
[5, 1]	λανθάνω τὴν διήγησιν εἰς πέλαγος	ὄντως	ἀφεὶς τῶν ἑξῆς; Ἐνταῦθά ποι
[5, 13]	ὡς ἀγοραίῳ τε καὶ ἐμπορικῷ	διαφερόντως	τῶν ἄλλων θεῶν αὑτὸν καθοσιούμενος,
[5, 14]	χαμαιζήλῳ μὲν πέτρᾳ πρὸς περιωπὴν	ἐφεστὼς	τὴν δὲ νομὴν τῇ ἀγέλῃ
[5, 18]	ἐδεόμην μαθεῖν, ὅμως δ´ οὖν	χρηστῶς	ἂν ποιοίης καὶ φιλανθρώπως ἢ
[5, 1]	ἐπισυνάπτοις τοῦτο ἄν ποτε παθεῖν,	οὕτως	ἀκόρεστόν τι καὶ σειρήνειον τὸ
[5, 32]	τοὺς ἄνδρας αἰφνιδίῳ σπιλάδι κατασεισθέντας,	οὕτως	ἀλόγιστος ὁρμὴ πρὸς ἄφραστον αὐτοὺς
[5, 24]	δή ποτε μαίνεσθε καὶ πρὸς	οὕτως	ἄμαχον καὶ ὑπερφέρουσαν ἰσχὺν ἐναντίας
[5, 20]	δὲ θυγατρὸς τῆς σῆς τὸ	οὕτως	ἀπηνὲς ἔργον ἐκείνοις δὲ σύνηθες
[5, 4]	τὸ ἀλγεινὸν ἐπέπλεκε, τάχα μὲν	οὕτως	ἔθος ὂν αὐτῷ καὶ νῦν
[5, 2]	διηρώτα καὶ δι´ ἣν αἰτίαν	οὕτως	ἐκτόπως ἀλύοι σχεδόν τι τῶν
[5, 2]	ἐκείνου γινόμενον ἥδιστον, οὐδὲν γὰρ	οὕτως	ἐμοὶ χαλεπὸν ὃ μὴ μετ´
[5, 6]	οἷον ἀπαλγοῦντες πρὸς τὴν τύχην	οὕτως	ἐπαλλήλως ἐπηρεάζουσαν· ὀψὲ δ´ οὖν
[5, 8]	ἐπαίνοις καὶ ἅμα τὸ πρᾶγμα	οὕτως	ἔχειν ὑπὸ τοῦ ὀνόματος ἀπατηθεὶς
[5, 8]	σπήλαιον ἠγνοεῖτο. Καὶ οἱ μὲν	οὕτως	ἤγοντο ἐπὶ τὸν πολέμαρχον, ἦν
[5, 13]	δὲ παρεσόμεθα πάντων ἡτοιμασμένων. ~Ἐποίουν	οὕτως	καὶ μετ´ οὐ πολὺ παρὰ
[5, 22]	ἡμετέραν ἐν σπουδῇ θεμένων αὐτὸς	οὕτως	ὀλιγώρως ἔσχηκας ὡς μηδὲ τοῦτο
[5, 10]	τι γένοιτο θεοῦ πρὸς ἄνθρωπον,	οὕτως	οὐκ εἶναι τοῦ κάλλους ὑπερβολὴν
[5, 9]	φαίνεσθαι καὶ διακονεῖσθαι ἄξιον, αἰχμάλωτον	εἰληφὼς	πρός σε διεπεμψάμην, ἐκχωρῶν σοι
[5, 27]	τὸ μεταίχμιον ἡμέρας καὶ νυκτὸς	σκιόφως	ἀπετέλεσεν, ἡ θάλασσα δὲ αἰφνίδιον
[5, 3]	ὁ Καλάσιρις αἰσθόμενος ἔθαλπέ τε	συνεχῶς	καὶ λόγῳ παντοίως ἀνελάμβανεν. Ἐπεὶ
[5, 8]	ἐνεχείριζεν, ἀφορῶν τε εἰς αὐτὴν	συνεχῶς	καὶ ὅτι ἄκων καὶ προλήψει
[5, 2]	κεκορεσμένος ἐμὲ δὲ ἐξ ἀρχῆς	εἰληχὼς	δαίμων μικρὸν τῶν ἡδονῶν ὑποθέμενος