Livre, Chap.
[5, 11]	ὁ Καλάσιρις τὸν Ναυσικλέα μηνύειν	ἃ	γινώσκει περὶ τοῦ Θεαγένους καὶ
[5, 5]	ἀπὸ σύλων πλοῦτον βέβηλον ἐδοκίμαζον,	ἃ	δὲ αὐτοὶ μὲν ἐκ Δελφῶν
[5, 29]	ξένα· θρηνεῖς δ´ οὖν ὅμως	ἃ	καὶ πρότερον ἤ τι καινότερον;
[5, 13]	ὡς τῆς πυρᾶς δῆθεν σπασάμενος	ἃ	πάλαι ἐπεκομίζετο Ταῦτά σοι» ἔφη
[5, 30]	ἔσται πρὸς τῆσδε τῆς δεξιᾶς	ἃ	προσήκει παθών. Ἀπέτρεχον τούτων ἀκούσας
[5, 30]	εἰς τὰ πρωτεῖα τῆς νύμφης	ἃ	χρεωστοῦμαι προεμβάτης τῆς ὁλκάδος γεγονώς,
[5, 34]	ὕπνον βαθὺν ὀλισθήσασαν. Ἐπιδακρύσας οὖν	ὀλίγα	καὶ πρὸς τὰ βελτίονα τρέψαι
[5, 29]	φιλεῖ γὰρ εὐημερία παράλογος ὕβρεως	ἔργα	προκαλεῖσθαι. Τραχῖνος μὲν οὖν καὶ
[5, 29]	τραπέζας κρατῆρας τάπητας παραπετάσματα, Σιδωνίων	ἔργα	χειρῶν καὶ Τυρίων, τἄλλα οἷς
[5, 29]	θάλαμον ἀποφῆναι τῇ κόρῃ τὴν	ὁλκάδα,	ἐπεισιέναι {δὲ} μηδένα μηδὲ διοχλεῖν
[5, 31]	λαθὼν εἰστρέχει τε εἰς τὴν	ὁλκάδα	καὶ ἰδὼν τὴν Χαρίκλειαν δάφνης
[5, 27]	σκάφεσιν εὐπορωτέροις ἐξέσται γενέσθαι τὴν	ὁλκάδα	καὶ τὸν ἐνόντα πλοῦτον διασῴζουσι·
[5, 1]	σκόπελοι μόνον οὐ διιπταμένην τὴν	ὁλκάδα	παρημείβοντο, νῆσοι δὲ Ὀξεῖαι καὶ
[5, 27]	ἄκατον ἀπολιπόντας κατὰ δὲ τὴν	ὁλκάδα	πρὸς τῇ διαρπαγῇ τοῦ φόρτου
[5, 20]	γνῶναι πάντως ἀναγκαῖον. Ναυλοχεῖ τὴν	ὁλκάδα	τὴν Φοίνισσαν πειρατικὸν ἐργαστήριον κατὰ
[5, 22]	Λιβύων γῆν τοῦ κυβερνήτου τὴν	ὁλκάδα	χειραγωγοῦντος· ἔφασκε γὰρ ἐνδέχεσθαι μὲν
[5, 19]	παρόντα πλοῦτον καταριθμούμενος τήν τε	ὁλκάδα	ὡς ἴδιον αὐτοῦ κτῆμα τυγχάνοι
[5, 5]	δὲ λόγων σύμβολα ἡ μὲν	λαμπάδα	ὁ δὲ φοίνικα συνετίθεντο. Ἐπὶ
[5, 33]	θυγατέρα ἤδη τήνδε κεκομισμένος τὸν	παῖδα	δὲ ἰδεῖν ὑπὸ τῆς νυκτὸς
[5, 30]	διακρούσαιο καὶ σαυτῷ μᾶλλον τὴν	παῖδα	περιποιήσειας, φησὶ γὰρ ἀποθανεῖσθαι πρότερον
[5, 22]	ἐφαίνετο τὰ μὲν ἄλλα κατεσκληκὼς	ἐπιγουνίδα	δέ, λείψανον τῆς ἐφ´ ἡλικίας
[5, 12]	τὸ ἐμπορικὸν ἐν ἴσῳ φιλοπλούσιον.	Οἶδα»	εἶπεν ὁ Καλάσιρις καὶ ἕξεις.
[5, 20]	μανικῶς ἅπαξ θεασάμενος· οὐ γὰρ	οἶδα	προστυχὼν τοιούτῳ κάλλει, πολλὰς καὶ
[5, 33]	οὔτε ἐπιμίγνυσθαι δοκιμάζων, εἰς ἐπικουρίας	ἐλπίδα	ἐμαυτὸν ταμιευόμενος. Οὐ μὴν ἐπήρκεσά
[5, 25]	ἐκ προστάγματος τοῦ Τραχίνου παρ´	ἐλπίδα	πᾶσαν ἐφείδοντο τῶν ὑποπεσόντων, ἐγίνετο
[5, 7]	καὶ ὡς δυνατὸν ἐκκλίνωμεν, ἐπιτυχίας	ἐλπίδα	τὴν πεῖραν τῶν παρελθόντων ὑποθέμενοι,
[5, 19]	τὴν κόρην, ἔθνος δὲ καὶ	πατρίδα	τὴν ὑμετέραν ἀλλάξομαι τῆς μὲν
[5, 20]	πρὸς τῶν ἀλαστόρων ἐπιβουλὴν ἱκετεύω	φροντίδα	ποιεῖσθαι τοῦ σαυτόν τε καὶ
[5, 15]	ἀπόβλητά ἐστιν, ὡς φατέ, θεῶν	ἐρικυδέα	δῶρα, δέχομαι τὴν θεόπεμπτον ταυτηνὶ
[5, 31]	ἀπομιμούμενα, διακαίεται ὡς εἰκὸς τῇ	θέᾳ,	πόθου τε ὁμοῦ καὶ ζήλου
[5, 16]	καὶ ἑκὼν ὑπερβαίνων ὅσα τὸν	Ναυσικλέα	γινώσκειν οὐ συμφέρειν ἐδοκίμαζε, τὰ
[5, 2]	πολυπραγμονήσαιμι τίς ποτε πλάνη τὸν	Ναυσικλέα	κατείληφεν ἢ ὅπως παρὰ μόνοις
[5, 11]	Ἱκέτευεν οὖν ὁ Καλάσιρις τὸν	Ναυσικλέα	μηνύειν ἃ γινώσκει περὶ τοῦ
[5, 10]	ἅμα τῷ Κνήμωνι παρὰ τὸν	Ναυσικλέα	σπεύδων μαθεῖν τι τῶν ἀγνοουμένων
[5, 16]	Κνήμωνι χαριζόμενος ἅμα δὲ τὸν	Ναυσικλέα	τῶν μετὰ ταῦτα ἕνεκεν ὑποποιούμενος
[5, 14]	ἀνατρέχοντες οἱ δὲ περὶ τὸν	νομέα	κύκλους ἀγερώχους ἐξελίττοντες ποιμενικὸν θέατρον
[5, 13]	τὴν θυσίαν. Οἱ δέ— τὰ	πρακτέα	γὰρ αὐτοῖς ἤδη συνέκειτο— χαίροντες
[5, 18]	καθ´ ἕτερον δωμάτιον ἀναπαυόμενος. Ἡ	τράπεζα	δὲ ἡμῖν κοινὴ προὐτίθετο τὰ
[5, 16]	τὴν διήγησιν. Ἀλλά σοι πλεῖστα	ἀγαθὰ	γένοιτο ὦ Ναυσίκλεις» ὑπολαβὼν ὁ
[5, 4]	ἔχειν ὃ πάντων τε προτιμότερον	ἐποιησάμεθα	καὶ δι´ ὃ πάντα ὑπέστημεν,
[5, 22]	μηκύνοντα ἐνοχλεῖν; ἄρτι φωσφόρου διαλάμψαντος	ἀνηγόμεθα,	πολλὰ μὲν τῶν ναυτῶν τὴν
[5, 18]	μέλλε μηδὲ ἀμφίβαλλε ὡς χαίροντες	ὑποδεξόμεθα	ἄνδρα καὶ ἐκ πρώτης ἐντεύξεως
[5, 33]	μόνης εἰργόμενος· εἰς ἕω γὰρ	ἀφιξόμεθα	πρὸς τὸν Μιτράνην καὶ πάντα
[5, 6]	τε καὶ Ἄχρι τίνος» ἔλεγε	φευξόμεθα	τὴν πανταχοῦ διώκουσαν εἱμαρμένην; εἴξωμεν
[5, 22]	ἀναχθέντες ἤδη ζεφύρων ἐαρινῶν ὑπηχούντων	ἐφερόμεθα	νύκτα τε καὶ ἡμέραν ἐπὶ
[5, 33]	λύσασθαί σοι τὸν ἄριστον Θεαγένην	πειρασόμεθα.	Βουλοίμην ἂν» εἶπεν ὁ Καλάσιρις·
[5, 12]	πρὸς τὴν θυσίαν, ἡμεῖς δὲ	παρεσόμεθα	πάντων ἡτοιμασμένων. ~Ἐποίουν οὕτως καὶ
[5, 2]	ποτὲ ἔσχεν οὐκ εἰς μακρὰν	εἰσόμεθα.	Οὐκ ἂν δυναίμην» ἔφη, ἀλλὰ
[5, 24]	καὶ προῦπτον ἀναρριπτεῖτε θάνατον; ἔτι	φιλανθρωπευόμεθα,	ἐπιτρέπομεν ὑμᾶς εἰς τὸ ἐφόλκιον
[5, 4]	ὃ πάντα ὑπέστημεν, ἡμεῖς τε	εὐχόμεθα	θεοί τε Ἑλλήνιοι παρέχοιεν. Ἐπεὶ
[5, 22]	ἔλεγον ἡ σὴ συμβουλή· διαδρᾶναι	πειρώμεθα	τοὺς ἐπιβουλεύοντας· σὺ δὲ αὐτός
[5, 4]	γῆς ὑπολείπεται, φέρε σύμβολά τινα	ποιησώμεθα	δι´ ὧν ἀπόρρητά τε γνωριοῦμεν
[5, 31]	ὑπηκόους εἴκειν τοῖς ἄρχουσι κελεύοντι·	πέπονθα	δή τι πρὸς τὴν κόρην
[5, 22]	καὶ τοῦ Θεαγένους ὅ τι	πέπονθα	ἐρομένου Τάχα« ἔφην ὠψίσθημεν τῆς
[5, 31]	λάθρα παρέλθοις εἰς τὴν ναῦν·	οἶσθα	γὰρ ὡς καὶ τοῦτο διεκώλυσεν
[5, 11]	ὁπόσον βούλει· τὸν ὅρμον ὃν	οἶσθα	διασῴζω καὶ ἔχω φέρουσα. ~Θαρσήσας
[5, 16]	ἣν πολλάκις μοι διελθεῖν ὡς	οἶσθα	ὑπερθέμενος, ἐπειδή σε τὰ συμβεβηκότα
[5, 1]	περὶ ἐμὲ τρόπῳ καὶ οἷς	ἐνταῦθα	εἰσιὼν κατείληφα διαλεγόμενον· ἀλλὰ τίς
[5, 32]	Θεαγένει ἐτόξευσεν Ἀνδρίζου, φίλτατε« βοήσασα,	ἐνταῦθα	ἤδη μακρῷ τὸν Πέλωρον ὑπερεῖχεν
[5, 1]	πέλαγος ὄντως ἀφεὶς τῶν ἑξῆς;	Ἐνταῦθά	ποι τὸν λόγον ἐπίσχωμεν ὀλίγον
[5, 17]	τὸ Ἰόνιον ἐκ πολλῆς εὐρυχωρίας	ἐνταῦθα	στενούμενον καὶ καθάπερ διὰ στομίου
[5, 20]	ἄλλων τὸ τίμημα κομίζομαι. Τῇ	προτεραίᾳ	δὴ κύρτους ἀναλεγομένῳ μοι περὶ
[5, 26]	ὁ πόλεμος, ὦ φιλτάτη, ἀλλὰ	διὰ	σὲ γεγένηται καὶ σοὶ πάλαι
[5, 8]	τῶν ὀλέθρων βουκόλων ἔχω δὲ	διὰ	σέ, Μιτράνη, καὶ τοὺς θεούς.
[5, 28]	στυγνότερον συμποσιάζῃς ἥ τε παῖς	διὰ	σοῦ μαθοῦσα δέξηται χαίρουσα τὸ
[5, 17]	εὐρυχωρίας ἐνταῦθα στενούμενον καὶ καθάπερ	διὰ	στομίου τινὸς εἰς τὸν Κρισαῖον
[5, 21]	διά τε τὴν προϋπάρχουσαν γνῶσιν	διά	τε τὴν περιουσίαν, καὶ πρὸ
[5, 21]	ἂν« ἔφην ἑλοίμην αὐτὴν κατεγγυῆσαι	διά	τε τὴν προϋπάρχουσαν γνῶσιν διά
[5, 18]	μὲν ναῦν ὡς ἀπρεπὲς οἰκητήριον	διὰ	τὴν ναυτικὴν τύρβην, τὴν πόλιν
[5, 18]	πόλιν δὲ ὡς οὐκ ἀσφαλὲς	διὰ	τὴν τῶν νέων φυγὴν παραιτούμενος.
[5, 15]	συνήθως καὶ τόδε τὸ εὕρημα	διὰ	τοῦ πυρός σοι τῷ ὄντι
[5, 28]	δοκιμάζων εὐπειθεστέραν εὐτρεπίσαι τὴν νύμφην,	διὰ	τοῦ φύντος προμαθοῦσαν τὸν γάμον.
[5, 18]	μὲν ἡ Χαρίκλεια ἐγὼ δὲ	ἰδίᾳ	καὶ Θεαγένης, ὁ Τυρρηνὸς δὲ
[5, 4]	μέγιστον τιθέμενοι· τότε γὰρ πρῶτον	ἰδίᾳ	καὶ παντὸς ἀπηλλαγμένοι τοῦ ὀχλήσοντος
[5, 28]	ηὐτρέπιζον τὴν εὐωχίαν, ὁ Τραχῖνος	ἰδίᾳ	με καὶ τῶν ἄλλων εἰς
[5, 15]	τε καὶ τοὺς ἄλλους ἔτρεπεν,	ἰδίᾳ	μὲν ταῖς γυναιξὶ τὴν ἐνδοτέρω
[5, 19]	ἔμπορος ὁ Πυθιονίκης ᾧ συνεπλεύσαμεν	ἰδίᾳ	μοι προσιὼν ἠνώχλει πολλάκις καὶ
[5, 16]	μυστικῶν ὡς ἀληθῶς καὶ ἡδονῇ	θείᾳ	τῷ ὄντι συγκράτων φιληκόως ἔχεις.
[5, 17]	ἰσθμοῦ τῆς πρόσω φορᾶς ἀνακόπτεται	προμηθείᾳ	κρειττόνων, ὡς ἔοικεν, ἐπικλύσαι τὴν
[5, 8]	σοφίσματος ἔτυχεν· ἡ γὰρ δὴ	Χαρίκλεια	γλώσσης τε ἑλληνίδος αἰσθομένη καί
[5, 5]	αὐτῶν ἀφείλοντο ταῦτα συνεσκευάζοντο. Ἡ	Χαρίκλεια	δὲ καὶ μετημφίασεν ἑαυτὴν ἐνθεμένη
[5, 13]	γὰρ ηὐτρέπιστο τὴν θυσίαν) ἡ	Χαρίκλεια	δὲ σὺν τῇ θυγατρὶ τοῦ
[5, 15]	τῇ Δήμητρι χαριστήριον ἐχόρευον· ἡ	Χαρίκλεια	δὲ χωρισθεῖσα τὸ ἑαυτῆς ἔπραττεν,
[5, 4]	Θίσβη τὸ θρηνοῦν γύναιον ἀλλὰ	Χαρίκλεια.	Ἐγεγόνει δὲ τὰ περὶ αὐτὴν
[5, 18]	σὺν τῇ τροφῷ μὲν ἡ	Χαρίκλεια	ἐγὼ δὲ ἰδίᾳ καὶ Θεαγένης,
[5, 11]	θέαν. Ἀλλ´ ὦ θύγατερ, ὦ	Χαρίκλεια,	Θεαγένην δὲ ποῦ κατέλιπες; Ἀνωλόλυξε
[5, 8]	εἰς ὑπερβολὴν ἐνεδείκνυτο καὶ τῇ	Χαρικλείᾳ	Θίσβην ὁμολογεῖν ἑαυτὴν εἰ βούλοιτο
[5, 5]	ἀνεύρεσιν φυλαττόμενον. ~Ἐπῄνει ταῦτα ἡ	Χαρίκλεια	καὶ ἐδόκει ναοῖς ἐπιγράφειν, εἰ
[5, 11]	λάθρα πρὸς τὸν Καλάσιριν ἡ	Χαρίκλεια	καὶ ἐπάγγειλαι πλῆθος ὁπόσον βούλει·
[5, 11]	καὶ ὦ θύγατερ» καὶ ἀληθῶς	Χαρίκλεια	καὶ οὐχὶ Θίσβη» {τοῦ Κνήμωνος}
[5, 4]	μὲν συνεῖναι ἡμᾶς ἀλλήλοις, ὦ	Χαρίκλεια,	καὶ τοῦτο ἔχειν ὃ πάντων
[5, 6]	ἤδη τῶν ἐπιόντων ἀποδιδράσκειν ἡ	Χαρίκλεια	καὶ τῷ σπηλαίῳ κρύπτειν ἑαυτοὺς
[5, 4]	εἴρηται. Μόνοι δὲ Θεαγένης καὶ	Χαρίκλεια	κατὰ τὸ σπήλαιον ὑπελείποντο τὸ
[5, 32]	πρὸς τὴν ἐνέργειον συμμαχίαν ἡ	Χαρίκλεια	λόγον ἐπίκουρον τῷ Θεαγένει ἐτόξευσεν
[5, 18]	σὺν τῷ Θεαγένει καὶ τῇ	Χαρικλείᾳ	παρόντα με ἄσμενος ὁ πρεσβύτης
[5, 7]	~Τούτοις εἰρημένοις οὐ πᾶσιν ἡ	Χαρίκλεια	συνετίθετο, τὴν μὲν τύχην ἐν
[5, 32]	Θεαγένης ἀπόλεμος ἦν οὐδὲ ἡ	Χαρίκλεια,	τὰ γὰρ συγκείμενα πράττοντες ὁ
[5, 19]	τῆς ἐρημίας ἀνενόχλητον εἶχεν ἡ	Χαρίκλεια	τὸ κάλλος, ἀλλ´ ὁ Τύριος
[5, 4]	μιγνύμενοι τοῖς φιλήμασιν· ἡ γὰρ	Χαρίκλεια	τὸν Θεαγένην εἴ τι παρακινοῦντα
[5, 5]	Ὅμως δ´ οὖν ἡ μὲν	Χαρίκλεια	τὸν συνεκκείμενον αὑτῇ πατρῷον ἐδείκνυ
[5, 24]	ὁπλίσας. Ἐγὼ δὲ καὶ ἡ	Χαρίκλεια	τῷ Θεαγένει περιφύντες ὅλον ἐνθουσιῶντα
[5, 12]	ὑπόνοιαν καὶ ὧν ἐπεφέρετο ἡ	Χαρίκλεια	Ὦ ´γαθὲ Ναυσίκλεις» ἔφη οὐκ
[5, 29]	ἂν εἴη πάντων ἀτοπώτατον τὴν	εὐγενείᾳ	καὶ πλούτῳ κομῶσαν καὶ τὸ
[5, 33]	τέως τῆς θυγατρὸς θεῶν μὲν	εὐμενείᾳ	σῇ δέ, ὦ Ναυσίκλεις, εὐνοίᾳ
[5, 4]	ἄλλα χλεύην ὡς ἐπίπαν τὰ	ἀνθρώπεια	καὶ παιδιὰν πεποίηται, καὶ οὐδὲ
[5, 23]	γαλήνη καὶ τὰς κώπας ἡ	χρεία	παρεκάλει, θᾶττον ἡμῖν ἢ ὥστε
[5, 30]	μοι Τραχῖνος ἑκὼν εἰς τὰ	πρωτεῖα	τῆς νύμφης ἃ χρεωστοῦμαι προεμβάτης
[5, 33]	τε καὶ μαθεῖν οὐδὲ ἐπικουφίσαι	παραμυθίᾳ	τὴν συμφορὰν οὐδὲ τὰ ἐνδεχόμενα
[5, 27]	φθονήσασαν καὶ φοβερωτέρᾳ γῇ καὶ	προσδοκίᾳ	παραδοῦσαν ἀθέσμοις βουλήμασι λῃστῶν ἐκκειμένους.
[5, 5]	σπονδῶν τῶν δακρύων ἀπάρχοντες καὶ	ὅρκια	τὰ φιλήματα ποιούμενοι. Τούτων συγκειμένων
[5, 2]	ἔτι θρηνοῦσαν. Ἐγὼ δὲ ἡ	παναθλία	χεῖρα λῃστρικὴν ἐκπεφευγέναι καὶ μιαιφόνον
[5, 32]	δικαίῳ προασπίζοντες. Καὶ ἦν οἰμωγὴ	μία	ξύλοις λίθοις κρατῆρσι δαλοῖς τραπέζαις
[5, 24]	ξίφει δὲ ἑνὶ καὶ πληγῇ	μιᾷ	τοῦ πάθους ὁμοίου κοινωνήσειεν, ἐγὼ
[5, 1]	τοῦ θορυβεῖσθαι σιωπᾶν δὲ ἐβιαζόμην	ἐπιθυμίᾳ	τῶν ἀεὶ πρὸς σοῦ λεχθησομένων
[5, 34]	τοῦ Ναυσικλέους κατακλινεῖσα τὰς παρούσας	ἀγρυπνίᾳ	διετίθετο φροντίδας.
[5, 5]	δὲ Χαρίκλειαν ἡ Πυθιὰς ἐπὶ	δεξιὰ	ἢ ἀριστερὰ πεπόρευται πόλιν ἐπὶ
[5, 27]	παραδοῦσαν ἀθέσμοις βουλήμασι λῃστῶν ἐκκειμένους.	Οἷα	γὰρ καὶ ἐπεχείρουν οὔπω σχεδὸν
[5, 2]	τοῦ δωματίου προήκων ἔπασχε μὲν	οἷα	εἰκὸς ἦν τὸν νύκτωρ καὶ
[5, 2]	νῆσος εἶχέ με καὶ σκότος·	ὅμοια	τὰ νῦν ἐκείνοις, ἀληθέστερον δὲ
[5, 1]	ἐμὰς πράξεις καὶ ὥσπερ τῇ	διανοίᾳ	συνεκδημῶν, ἀλλά σε ἐφώρασα τῷ
[5, 29]	ἐμὲ δὲ ἥ τε σὴ	ἔννοια	καὶ ἡ Θεαγένους, εἰ πρὸ
[5, 33]	εὐμενείᾳ σῇ δέ, ὦ Ναυσίκλεις,	εὐνοίᾳ	χρησάμενος, αὐτὸς δὲ οὐδὲν ἐρανισάμενος
[5, 29]	τὸν καιρὸν ἐπιτεῖναι, φιλεῖ γὰρ	εὐημερία	παράλογος ὕβρεως ἔργα προκαλεῖσθαι. Τραχῖνος
[5, 15]	τράπεζαι παρεχώρουν, οἱ μὲν ἄνδρες	ἐμβατήρια	τῷ Διονύσῳ καὶ ᾖδον καὶ
[5, 6]	Οὐχ ὁρᾷς ὡς φυγαῖς ἐπισυνάπτειν	πειρατήρια	καὶ τοῖς ἐκ θαλάττης ἀτόποις
[5, 27]	τῆς γῆς ἐπιβεβηκότες οἱ ἀλιτήριοι·	χαριστήρια	δῆθεν Ποσειδῶνι θύειν βούλεσθαι φήσαντες
[5, 12]	εἰ δοκεῖ, θύειν γὰρ μέλλω	χαριστήρια	τοῖς θεοῖς, ἐπεύχου παρὼν τοῖς
[5, 32]	μαζόν. Καὶ ὁ μὲν ἔκειτο	καιρίᾳ	βεβλημένος, τοῖς λοιποῖς δὲ ἄσπονδος
[5, 18]	ἀλλ´ ἐστὶ πταῖσμα τῶν παιδαρίων	ἀπειρίᾳ	τῶν ὑφάλων οὗ μὴ ἐχρῆν
[5, 25]	τῶν ὑποπεσόντων, ἐγίνετο δὲ ἄσπονδος	ἐκεχειρία	καὶ πόλεμος ἔργοις ὁ χαλεπώτατος
[5, 1]	καὶ παραχρῆμα λιμένων ἐκτὸς ὑπ´	εἰρεσίᾳ	τὸ πρῶτον ἀνήγοντο· ὡς δὲ
[5, 1]	ναῦν τὴν Φοίνισσαν ἄρτι τὰ	πρυμνήσια	λύειν μέλλουσαν· καὶ γάρ πως
[5, 28]	μέλλω τήμερον, ἑορτῶν τὴν ἡδίστην	θυσίᾳ	τῇ τῶν θεῶν ἐπισυνάπτων. Ὅπως
[5, 27]	αὐτοδίδακτος ἐθρασύνετο, τῶν μὲν τὰ	ἱστία	τεταραγμένως ἀνιμώντων τῶν δὲ τοὺς
[5, 33]	ἐνδεχόμενα ἐπιμεληθῆναι, τὰ ἐκ θαλάττης	κακὰ	τῶν ἐκ γῆς ἀδιαστάτως διαδεξαμένων.
[5, 26]	ἀπολελοίπατε τὴν Ζακυνθίων ἕπομαι, τοσοῦτον	ἕνεκα	σοῦ καὶ πέλαγος καὶ κίνδυνον
[5, 20]	βούλεσθε γενόμενος. ~Ὁρῶν δὴ τὸν	Φοίνικα	μὴ ἀνιέντα ἀλλ´ εἰς ὑπερβολήν
[5, 5]	ἡ μὲν λαμπάδα ὁ δὲ	φοίνικα	συνετίθεντο. Ἐπὶ τούτοις αὖθις περιέβαλλον
[5, 19]	ὦ πάτερ, τὴν μὲν γὰρ	προῖκα	ἀπέχειν ἡγήσομαι πολλὰ τάλαντα καὶ
[5, 29]	οὕτω προστάξειν ἐπηγγέλλετο, καὶ προσέταξεν	αὐτίκα	πάντα κομισαμένους ὧν χρήζοιεν τοῦ
[5, 5]	ἀμαυρῶσαι αὐτοῖς τῶν ψυχῶν τὰ	ἐρωτικὰ	γνωρίσματα. Ὅμως δ´ οὖν ἡ
[5, 26]	ἀδελφὸν« ἔφη δωροῦμαί σοι καὶ	μάλα	χαίρων, ὁρῶ γὰρ νεανίσκον ἀνδρείας
[5, 14]	νώτοις ἐπανθούσης. Γέγραπτο καὶ ἀρνίων	ἁπαλὰ	σκιρτήματα καὶ οἱ μὲν ἀγεληδὸν
[5, 13]	προσέοικεν ἐκ καλύκων ἄρτι πρὸς	πέταλα	σχιζομένῳ καὶ πρῶτον ἡλιακαῖς ἀκτῖσιν
[5, 1]	χθαμαλὸν ὑπέτρεχέ τε καὶ οἷον	προσεγέλα	τῇ πρύμνῃ, τότε δὴ τὴν
[5, 24]	καταιγιζομένη, τῶν μὲν εἰς τὰ	κοῖλα	τῆς νεὼς καταδυομένων τῶν δὲ
[5, 2]	ὕπνῳ καὶ ταῦτα βαθεῖ κατεσχημένον.	Ἀλλὰ	ἀνασχὼν ἑαυτὸν ὁ πρεσβύτης κἀπὶ
[5, 26]	ὅδε ὁ πόλεμος, ὦ φιλτάτη,	ἀλλὰ	διὰ σὲ γεγένηται καὶ σοὶ
[5, 26]	καὶ πρὸς τὸ ἐπαγωγότερον ἐκβιασαμένη	Ἀλλὰ	θεοῖς μὲν« ἔφη χάρις τοῖς
[5, 18]	φράζειν ἡμῖν ξένοις οὖσι καταγωγήν.	Ἀλλὰ	καὶ αὐτὸς χαίροις« ἀπεκρίνατο καὶ
[5, 13]	ἀλλὰ φαιδρότητι περιλάμπουσαν· οὐ μὴν	ἀλλὰ	καὶ δύναμις αὐτῇ γνησιωτέρα τῶν
[5, 1]	χαίρειν γ´ ἔχοις ἡμᾶς κοινωνοῦντας.	Ἀλλὰ	καὶ ὑμεῖς» εἶπεν ὁ Ναυσικλῆς
[5, 1]	καὶ σειρήνειον τὸ κατ´ αὐτήν.	Ἀλλά	με πάλαι θροῦς τις καὶ
[5, 2]	ξένον μὲν καὶ ἀλήτην βίον	ἀλλὰ	μετ´ ἐκείνου γινόμενον ἥδιστον, οὐδὲν
[5, 20]	δεῖ σε συμπλέκεσθαι τοῖς Φοίνιξιν	ἀλλὰ	μὴ ἀναιμωτὶ καὶ πρὸ τῆς
[5, 2]	κατ´ οἰκίαν ἄγνωστον ἀλύοντα, πλὴν	ἀλλὰ	πάντα γε ὑπέμενε τὸ δεῖμα
[5, 22]	μέρει τέθεισαι τὰ καθ´ ἡμᾶς,	ἀλλὰ	πάντων ὅσοι δὴ τὴν Κεφαλλήνων
[5, 32]	ἀνήλισκεν, αὐτὴ μὲν οὐχ ὁρωμένη	ἀλλὰ	ῥᾳδίως πρὸς τὴν πυρκαϊὰν τοὺς
[5, 1]	καὶ ὥσπερ τῇ διανοίᾳ συνεκδημῶν,	ἀλλά	σε ἐφώρασα τῷ τε ἄλλῳ
[5, 16]	ὑπερθέμενος καὶ πάλιν τὴν διήγησιν.	Ἀλλά	σοι πλεῖστα ἀγαθὰ γένοιτο ὦ
[5, 2]	εἰσόμεθα. Οὐκ ἂν δυναίμην» ἔφη,	ἀλλὰ	σὺ μὲν ἀτρέμας ἔχε σαυτόν,
[5, 2]	καὶ ἀδούλωτον πλὴν ἔρωτος φρόνημα;	ἀλλὰ	σῴζοιό γε μόνον καὶ θεάσαιό
[5, 1]	ἥκειν ὁ τῆς οἰκίας δεσπότης,	ἀλλὰ	τί ἄρα ποτὲ ὦ θεοὶ
[5, 20]	καταγομένη συμπλεύσεται; Ἄδηλον μέν» εἶπον,	ἀλλὰ	τί πολυπραγμονεῖς; Ὅτι αὐτῆς» ἔφη
[5, 1]	πρὸς δύσιν ἡλίου νεύοντος ἀνεφαίνοντο.	Ἀλλὰ	τί ταῦτα ἀωρὶ μηκύνω; τί
[5, 1]	οἷς ἐνταῦθα εἰσιὼν κατείληφα διαλεγόμενον·	ἀλλὰ	τίς ὅδε ὁ ξένος; Ἕλλην»
[5, 27]	κλύδωνος, οὔπω γὰρ ὁλοσχερῶς ἐκτετάρακτο,	ἀλλὰ	τὸ ἄτεχνον τοῦ κυβερνῶντος ἀντισχόντος
[5, 27]	μὴν παντάπασι τῶν δεινῶν ἀπαλλαγέντων	ἀλλὰ	τρικυμίαις τε ἐπαλλήλοις ἐλαυνομένων καὶ
[5, 13]	οὐκ ἀμαυροῦσαν τραχύτητι τὴν ὄψιν	ἀλλὰ	φαιδρότητι περιλάμπουσαν· οὐ μὴν ἀλλὰ
[5, 12]	οὐ μέλλεις, φιλανθρωπίας οὐδὲν ἀπολιπὼν	ἀλλὰ	φθάνων τε τὰς ἡμετέρας παρακλήσεις
[5, 17]	Κνήμωνος μηδὲ τοῦτο παραλιπεῖν ἀξιοῦντος	ἀλλὰ	φράζειν εἴ τινα καταμεμαθήκοι τῆς
[5, 4]	οὐ Θίσβη τὸ θρηνοῦν γύναιον	ἀλλὰ	Χαρίκλεια. Ἐγεγόνει δὲ τὰ περὶ
[5, 27]	φήσαντες οἶνον μὲν Τύριον καὶ	ἄλλα	ἄττα τῆς νεὼς ἐξεκόμιζον βοσκήματα
[5, 1]	ἔφη ὁ Καλάσιρις· τὰ δ´	ἄλλα	εἰσαῦθις ἀκούσῃ· σὺ δὲ εἴ
[5, 18]	ἡμῖν κοινὴ προὐτίθετο τὰ μὲν	ἄλλα	ἡμῶν παρεχόντων τοῦ Τυρρηνοῦ δὲ
[5, 22]	τις πρεσβύτης ἐφαίνετο τὰ μὲν	ἄλλα	κατεσκληκὼς ἐπιγουνίδα δέ, λείψανον τῆς
[5, 5]	καὶ ὥστε λανθάνειν αὐτοὺς καὶ	ἄλλα	σκεύη τῶν εὐτελῶν ἐπιβαλοῦσα, τὸ
[5, 18]	τὰ πρῶτα διηνύομεν, τὰ μὲν	ἄλλα	συνδιημερεύοντες χωριζόμενοι δὲ ὅτε καθεύδειν
[5, 8]	ὑπερθαυμάζων ἐφύσα τὸν βάρβαρον ὡς	ἄλλα	τε πλεῖστα κατωρθωκότα ἐν πολέμοις
[5, 33]	δὲ ἐδίωκε. ~Καὶ τὰ μὲν	ἄλλα	τῶν μετὰ ταῦτα οὐκ ἔχω
[5, 4]	τὸ ἀνθρώπειον καὶ ἄλλοτε πρὸς	ἄλλα	φερόμενον καὶ πολλὰ μὲν πεπόνθαμεν
[5, 4]	Κνήμωνα δαιμόνιον, ὃ καὶ τὰ	ἄλλα	χλεύην ὡς ἐπίπαν τὰ ἀνθρώπεια
[5, 29]	Σιδωνίων ἔργα χειρῶν καὶ Τυρίων,	τἄλλα	οἷς δεῖπνον ὑπηρετεῖται πάντα ἀφειδῶς,
[5, 31]	νικητήριον ἢ ἐντάφιον ἐσομένην) καὶ	τἄλλα	περὶ αὐτὴν φαιδρυνόμενα καὶ σχῆμα
[5, 4]	φερόμενον καὶ πολλὰ μὲν πεπόνθαμεν	πολλὰ	δὲ ἐλπίζομεν πρόκειται δὲ ἡμῖν
[5, 20]	αἰσθήσεως καὶ τῆς ἐπιδιώξεως ἐσομένης.	Πολλὰ	δὴ τῆς συνέσεως αὐτὸν ἐπαινέσας
[5, 17]	προσοκεῖλαι σκοταίους τόποις ὑφάλοις τὰ	πολλὰ	καὶ κρημνώδεσι· καλὸν οὖν ἐννυκτερεῦσαι
[5, 13]	γυναιξὶ ταῖς ἄλλαις ὅσαι παρηγοροῦσαι	πολλὰ	καὶ λιπαροῦσαι μόλις ἔπεισαν ἅμα
[5, 4]	ἄλλοτε πρὸς ἄλλα φερόμενον καὶ	πολλὰ	μὲν πεπόνθαμεν πολλὰ δὲ ἐλπίζομεν
[5, 22]	ἐνοχλεῖν; ἄρτι φωσφόρου διαλάμψαντος ἀνηγόμεθα,	πολλὰ	μὲν τῶν ναυτῶν τὴν πρώτην
[5, 19]	Πυθιονίκην ὠνόμαζεν ἕτερά τε αὖ	πολλὰ	πρὸς τούτοις. Ἐμοῦ δὲ τήν
[5, 19]	παρὰ πατρὸς αἰτῶν τὴν Χαρίκλειαν,	πολλὰ	σεμνύνων ἑαυτὸν καὶ τοῦτο μὲν
[5, 19]	μὲν γὰρ προῖκα ἀπέχειν ἡγήσομαι	πολλὰ	τάλαντα καὶ πλοῦτον ὅλον τὴν
[5, 8]	Τότε δὴ προσδραμὼν ἐφίλει τε	πολλὰ	τὴν κεφαλὴν τοῦ Μιτράνου καὶ
[5, 27]	τρικυμίαις τε ἐπαλλήλοις ἐλαυνομένων καὶ	πολλὰ	τῆς νεὼς ἀποβαλλόντων καὶ κινδύνου
[5, 27]	χαίροντες ἡμεῖς δὲ ἀνιώμενοι καὶ	πολλὰ	τῆς σωτηρίας τὴν θάλατταν ὀνειδίζοντες,
[5, 17]	σφᾶς οὐ μικρῶς, ταραχώδει τὰ	πολλὰ	φύσει θαλάττῃ προστυχόντας. Τοῦ δὲ
[5, 5]	ὁ Θεαγένης, ἐκ δὲ λόγων	σύμβολα	ἡ μὲν λαμπάδα ὁ δὲ
[5, 4]	ἐλπιζομένης ἡμῖν γῆς ὑπολείπεται, φέρε	σύμβολά	τινα ποιησώμεθα δι´ ὧν ἀπόρρητά
[5, 3]	τὴν αἰτίαν ἐξεμάνθανεν· ὁ δὲ	Ἀπόλωλά	σοι» ἔφη· ζῇ γὰρ ὡς
[5, 6]	εἴ πη διαλάθοιεν ἠξίου καὶ	ἅμα	ἀπέτρεχεν. Ἀλλ´ ὁ Θεαγένης ἐπεῖχέ
[5, 13]	πολλὰ καὶ λιπαροῦσαι μόλις ἔπεισαν	ἅμα	βαδίζειν, τάχα οὐκ ἄν ποτε
[5, 9]	τῶν ὑπηκόων ἐκτραπεὶς οὐδὲν ὑπερθέμενος	ἅμα	γράμμασι τὸν Θεαγένην πρὸς Ὀροονδάτην
[5, 26]	χρῆμα σοφώτατον) καιρὸν διαθέσθαι δραστήριος	ἅμα	δέ τι καὶ τῆς ἐμῆς
[5, 16]	ἅμα μὲν τῷ Κνήμωνι χαριζόμενος	ἅμα	δὲ τὸν Ναυσικλέα τῶν μετὰ
[5, 4]	καὶ φιλημάτων ἐνεπίμπλαντο. Καὶ πάντων	ἅμα	εἰς λήθην ἐμπεσόντες εἴχοντο ἐπὶ
[5, 13]	θεοὶ δι´ ἡμῶν προσάγουσι. Καὶ	ἅμα	ἐνεχείριζε δακτύλιόν τινα τῶν βασιλικῶν
[5, 21]	Εὔγε, ὦ πάτερ« ἔφη, καὶ	ἅμα	ἐφίλει προσιὼν τὴν κεφαλὴν ἐπυνθάνετό
[5, 18]	ἐγένετο δέ, ὦ Ναυσίκλεις, ἀλλ´	ἅμα	ἥλιός τε ἀνίσχε καὶ ἡμεῖς
[5, 22]	ἐμοὶ παθῶν αἰσθήσῃ, θαλάττῃ τε	ἅμα	καὶ γῇ πολεμίοις ἐντυγχάνων· τὴν
[5, 18]	ὁλκάδος εὐάγωγον εἰς κάλλος τε	ἅμα	καὶ μέγεθος αἰρόμενον ἐκπεπονημένης Φοινίκιον
[5, 22]	τῆς κεφαλῆς ἐπικείμενος ἀγχίνουν δὲ	ἅμα	καὶ πολύτροπον περισκοπούμενος καὶ οἷον
[5, 27]	τοῦτον ἐφέλκεσθαι σφᾶς διατεινόμενος, καὶ	ἅμα	καὶ τοῦ μέλλοντος ἀσφαλοῦς προνοεῖν
[5, 26]	ὅπως βιώσομαι τούτων χωριζομένων. Καὶ	ἅμα	λέγουσα τοῖς γόνασι προσέπιπτεν καὶ
[5, 16]	εὐωχίαν ἐρανιζόμενος. Ἐπείθετο ὁ Καλάσιρις	ἅμα	μὲν τῷ Κνήμωνι χαριζόμενος ἅμα
[5, 15]	~Ὁ δὲ Ναυσικλῆς ἐκπλαγείς τε	ἅμα	πρὸς τὸ παράδοξον καὶ πλέον
[5, 8]	δὲ χαυνωθεὶς τοῖς ἐπαίνοις καὶ	ἅμα	τὸ πρᾶγμα οὕτως ἔχειν ὑπὸ
[5, 10]	ἡμέρας ἀκριβῶς ὑποφαινούσης ὁ Καλάσιρις	ἅμα	τῷ Κνήμωνι παρὰ τὸν Ναυσικλέα
[5, 13]	συνέκειτο— χαίροντες ἐπορεύοντο, αὐτοὶ μὲν	ἅμα	τῷ Ναυσικλεῖ καὶ ἄλλῳ πλήθει
[5, 2]	διαδεδρακέναι βιώσεσθαί τε τὸ λειπόμενον	ἅμα	τῷ φιλτάτῳ, ξένον μὲν καὶ
[5, 11]	ὁ Καλάσιρις ἐφ´ ὅσον πλεῖστον	ἅμα	φιλήμασι κατασπασάμενος Ὦ βέλτιστε ἀνδρῶν»
[5, 6]	ὥσπερ σκηνὴν τὰ ἡμέτερα καὶ	δρᾶμα	πεποιημένος. Τί οὖν οὐχ ὑποτέμνομεν
[5, 20]	δή σοι φράσων ἐγειρόμενόν τι	πρᾶγμα	ἀνιαρὸν μὲν ἀλλ´ ἐμοί τε
[5, 8]	τοῖς ἐπαίνοις καὶ ἅμα τὸ	πρᾶγμα	οὕτως ἔχειν ὑπὸ τοῦ ὀνόματος
[5, 21]	δὴ μέλλει τὸ ἐμὸν ἰσχύειν	πρόσταγμα,	τῆς ἐρχομένης ἂν βουλοίμην ἀποπλεῦσαι
[5, 8]	ἑαυτὴν εἰ βούλοιτο σῴζεσθαι παρεκελεύετο,	ἠρέμα	καὶ ἑλληνιστὶ παραφθεγγόμενος ὡς ἂν
[5, 31]	πρὸς τὸ ὑβριστικώτερον παραφερομένους ᾐσθόμην,	ἠρέμα	πρὸς τὸν Πέλωρον (ἐκείμην δὲ
[5, 4]	ἀλλήλους. Ἀγαθὸν γὰρ πλάνης ἐφόδιον	σύνθημα	φιλικὸν εἰς ἀνεύρεσιν φυλαττόμενον. ~Ἐπῄνει
[5, 14]	τέχνης τοῦτο χαριζομένης ἀλλ´ οἰκεῖον	ἐρύθημα	τῆς ἀμεθύσου τοῖς νώτοις ἐπανθούσης.
[5, 20]	εἰς ὑπερβολήν τε πρὸς τὸ	βούλημα	θερμαινόμενον καὶ ἡμέραν οὐδεμίαν τοῦ
[5, 28]	ἔχω γάρ μοι κατεγγυῶσαν τὸ	βούλημα	τὴν ἐξουσίαν, ἀλλ´ αἴσιον ἄλλως
[5, 14]	γραφῇ γὰρ ἔξεστο καὶ εἰς	μίμημα	ζῴων ἐκεκοίλαντο. Καὶ ἦν ἡ
[5, 14]	πέτρα τῷ ὄντι καὶ οὐχὶ	μίμημα,	τῶν γὰρ ἄκρων τῆς λίθου
[5, 20]	ἢ παρὰ τῶν ἄλλων τὸ	τίμημα	κομίζομαι. Τῇ προτεραίᾳ δὴ κύρτους
[5, 27]	τε ὅσον πλεῖστον ἐγχειρίσαντες καὶ	τίμημα	τὸ πρῶτον αἰτούμενον διδόναι κελεύσαντες.
[5, 2]	ἐλεύθερον καὶ ἀδούλωτον πλὴν ἔρωτος	φρόνημα;	ἀλλὰ σῴζοιό γε μόνον καὶ
[5, 32]	ἔπαθλον μηνυούσης. Ἐγείρας γὰρ τὸ	φρόνημα	πολλοῖς ἤδη τοῖς τραύμασι πεπιεσμένος
[5, 18]	μέγεθος αἰρόμενον ἐκπεπονημένης Φοινίκιον τὸ	φιλοτέχνημα	γνωρίζειν λέγοντες, πλέον δὲ θαυμάζοντες
[5, 15]	μοι συνήθως καὶ τόδε τὸ	εὕρημα	διὰ τοῦ πυρός σοι τῷ
[5, 13]	τινα τῶν βασιλικῶν ὑπερφυές τι	χρῆμα	καὶ θεσπέσιον, τὸν μὲν κύκλον
[5, 18]	ἐξήσκητο· καὶ ἦν εὔβολόν τι	χρῆμα	καὶ πολύθηρον ὥστε καὶ οἱ
[5, 26]	ἔλεγεν, ἡ δέ (ἔστι γὰρ	χρῆμα	σοφώτατον) καιρὸν διαθέσθαι δραστήριος ἅμα
[5, 1]	χαίροντες ἥκοντας ἡμᾶς ὑποδέχονται καὶ	παραχρῆμα	λιμένων ἐκτὸς ὑπ´ εἰρεσίᾳ τὸ
[5, 20]	πλησίον τῆς πόλεως, ἐκ τοῦ	παραχρῆμα	τῆς τε αἰσθήσεως καὶ τῆς
[5, 19]	τε ὁλκάδα ὡς ἴδιον αὐτοῦ	κτῆμα	τυγχάνοι καὶ ὡς τοῦ πλείονος
[5, 4]	δὲ καὶ ἄπειρον ὡς ἔοικε	διάστημα	τῆς ἐλπιζομένης ἡμῖν γῆς ὑπολείπεται,
[5, 1]	παρημείβοντο, νῆσοι δὲ Ὀξεῖαι καὶ	σχῆμα	καὶ ὄνομα θάλαττά τε Ζακύνθιος
[5, 31]	τἄλλα περὶ αὐτὴν φαιδρυνόμενα καὶ	σχῆμα	παστάδος ἀπομιμούμενα, διακαίεται ὡς εἰκὸς
[5, 2]	ἀλλὰ πάντα γε ὑπέμενε τὸ	δεῖμα	τὸ ἐκ τῆς Θίσβης καὶ
[5, 14]	ἐδόκει καὶ ἠνείχετο πρὸς τὰ	ἐνδόσιμα	τῆς σύριγγος ποιμαινόμενα. Εἶπεν ἄν
[5, 21]	μηδέπω τῆς ὥρας εἶναι τὰ	πλώιμα	ἀλλ´ ὑπάρχειν μεταστησαμένους εἰς ἕτερον
[5, 13]	σφενδόνην φλεγόμενον, μέγεθος μὲν ὅσον	ὄμμα	παρθενικὸν περιγραφῇ κάλλος δὲ μακρῷ
[5, 1]	δὲ Ὀξεῖαι καὶ σχῆμα καὶ	ὄνομα	θάλαττά τε Ζακύνθιος ἄρτι πρὸς
[5, 27]	μὲν ἐφ´ ὅσον ἡμερινοῦ φωτὸς	ἀπαύγασμα	περιέλαμπεν ἀπειπόντος δὲ τοῦ σκότους
[5, 22]	μὲν ἐλάνθανεν τὰ ὄντα ὡς	πλάσμα	λέγων. Ἡμεῖς δὲ πνεύμασι βιαίοις
[5, 18]	γήρως πιεσθείη Τυρρηνός, ἀλλ´ ἐστὶ	πταῖσμα	τῶν παιδαρίων ἀπειρίᾳ τῶν ὑφάλων
[5, 16]	τῷ Διονύσῳ συγκαθιδρύων καὶ λόγων	ἥδυσμα	τῷ πότῳ συναναχέων· ὡς ἐγώ
[5, 20]	αὐτὸν ὥστε πᾶν ἀναπτύξαι τὸ	βούλευμα	Τί οὖν» ἔφην δεῖ σε
[5, 23]	μείζοσι τοῖς ἱστίοις πλέον τὸ	πνεῦμα	δεχομένης· ἐπειδὴ δὲ τὴν θάλασσαν
[5, 27]	κατιόντος ἠκούετο καὶ ὅσον οὔπω	πνεῦμα	λάβρον τε καὶ βίαιον αὐτόθεν
[5, 17]	ἐννυκτερεῦσαι τῷ πελάγει καὶ τὸ	πνεῦμα	ὑφειμένως δέχεσθαι, συμμετρουμένους ὅσον ἂν
[5, 20]	μου τοῦτον ἐπ´ ὀλίγον ἀποσκευασαμένου	κῦμα	φασὶν ἐπὶ κύματι προσέβαλλεν ὁ
[5, 17]	τε ἴσχει τὸ ὕδωρ καὶ	κῦμα	φλεγμαῖνον ἐγείρει πρὸς τῆς ἀντιτυπίας
[5, 1]	λείου πνεύματος ἐκ γῆς προσπνεομένου	κῦμα	χθαμαλὸν ὑπέτρεχέ τε καὶ οἷον
[5, 3]	καταφέρεται· καὶ αὐτῷ τὸ μὲν	σῶμα	παλμὸς εἶχε τῶν δὲ ὀδόντων
[5, 29]	κόρῃ τὴν ὁλκάδα, ἐπεισιέναι {δὲ}	μηδένα	μηδὲ διοχλεῖν κελεύσαντα ὡς ἂν
[5, 5]	τὸν ἕτερον καὶ μόνον ὀφθῆναι,	οὐδένα	γὰρ χρόνον εἶναι ὅσος ἀμαυρῶσαι
[5, 28]	προμαθοῦσαν τὸν γάμον. Ἐπῄνουν τὰ	εἰρημένα	καὶ χαίρειν ἐνεδεικνύμην τοῖς τε
[5, 32]	οὐδὲ ἡ Χαρίκλεια, τὰ γὰρ	συγκείμενα	πράττοντες ὁ μὲν ξιφήρης θατέρῳ
[5, 4]	πρόκειται δὲ ἡμῖν κατὰ τὰ	συγκείμενα	πρὸς Κνήμωνα πάντως ἐπὶ Χέμμιν
[5, 29]	πλησιάζειν. Καὶ οἱ μὲν τὰ	ἐντεταλμένα	ἔπραττον, ἐξεφόρουν τραπέζας κρατῆρας τάπητας
[5, 9]	ἐξέπεμψεν. Εἶχε δὲ ὧδε τὰ	ἐπεσταλμένα·	Ὀροονδάτῃ σατράπῃ Μιτράνης φρούραρχος· Ἕλληνα
[5, 32]	τε καὶ μόνου τοῦ Θεαγένους	φειδόμενα.	Καὶ ἔβαλλεν οὐ καθ´ ἓν
[5, 14]	πρὸς τὰ ἐνδόσιμα τῆς σύριγγος	ποιμαινόμενα.	Εἶπεν ἄν τις αὐτὰ καὶ
[5, 31]	ἐσομένην) καὶ τἄλλα περὶ αὐτὴν	φαιδρυνόμενα	καὶ σχῆμα παστάδος ἀπομιμούμενα, διακαίεται
[5, 25]	ἱκέτευον ἐφ´ ᾧ τε τὰ	προσταχθησόμενα	ποιήσειν. Οἱ δὲ καίπερ ἤδη
[5, 16]	τὰ δὲ ἔτι ἀδιήγητα καὶ	ἐχόμενα	τῶν εἰρημένων ἔνθεν ἑλών, ~Ὡς
[5, 33]	παραμυθίᾳ τὴν συμφορὰν οὐδὲ τὰ	ἐνδεχόμενα	ἐπιμεληθῆναι, τὰ ἐκ θαλάττης κακὰ
[5, 31]	αὐτὴν φαιδρυνόμενα καὶ σχῆμα παστάδος	ἀπομιμούμενα,	διακαίεται ὡς εἰκὸς τῇ θέᾳ,
[5, 29]	ἔφη, πρὸ πάντων δὲ τὰ	προσδοκώμενα	κατὰ τὴν ἐμοὶ Τραχίνου πολεμίαν
[5, 29]	ἐπανελθὼν ἱκέτευον σεμνότερον τελεσθῆναι τὰ	δρώμενα	καὶ θάλαμον ἀποφῆναι τῇ κόρῃ
[5, 29]	εἰωθότα μέν σοι καὶ οὐ	ξένα·	θρηνεῖς δ´ οὖν ὅμως ἃ
[5, 9]	ἐπεσταλμένα· Ὀροονδάτῃ σατράπῃ Μιτράνης φρούραρχος·	Ἕλληνα	νεανίσκον, ὑπεραίροντα τὴν ἐμὴν δεσποτείαν
[5, 24]	ζέοντα μόλις ἐπείχομεν, ἡ μὲν	ἵνα	μηδὲ παρὰ τὸν θάνατον ὡς
[5, 26]	ἀναδεξάμενος· ὥστε θάρσει καὶ ἴσθι	δέσποινα	σὺν ἡμῖν τῶνδε ἁπάντων ἐσομένη.
[5, 30]	Ἀπέτρεχον τούτων ἀκούσας ὡς μή	τινα	ἐγγενέσθαι ὑπόνοιαν, καὶ τοὺς παῖδας
[5, 10]	τῶν ἀγνοουμένων ἔρχεται καὶ πυνθανομένω	τίνα	εἴη διαπεπραγμένος ἅπαντα ὁ Ναυσικλῆς
[5, 16]	ἐπιτεμνόμενος καὶ ὡσπερεὶ κεφαλαιούμενος, καί	τινα	καὶ ἑκὼν ὑπερβαίνων ὅσα τὸν
[5, 17]	παραλιπεῖν ἀξιοῦντος ἀλλὰ φράζειν εἴ	τινα	καταμεμαθήκοι τῆς ἐπιπολαζούσης τῷ τόπῳ
[5, 22]	παρὰ μικρὸν ἐλθόντες εἰς ἄκραν	τινὰ	Κρητικὴν προσωκείλαμεν, τῶν τε πηδαλίων
[5, 12]	ὁ Καλάσιρις δεδιὼς δὲ μή	τινα	λάβοι τῶν ὄντων ὁ Ναυσικλῆς
[5, 20]	οὐ πολλαῖς ὕστερον ἡμέραις εἴς	τινά	με παρηγκωνισμένην ἀκτὴν παραλαβὼν Ὦ
[5, 4]	ἡμῖν γῆς ὑπολείπεται, φέρε σύμβολά	τινα	ποιησώμεθα δι´ ὧν ἀπόρρητά τε
[5, 13]	προσάγουσι. Καὶ ἅμα ἐνεχείριζε δακτύλιόν	τινα	τῶν βασιλικῶν ὑπερφυές τι χρῆμα
[5, 29]	ἀποφήνασιν. ~Ἀποχωρήσας τε μικρὸν καί	τινα	τῶν πρακτέων ἔννοιαν ἐπ´ ἐμαυτοῦ
[5, 10]	ἀπάτῃ τὸν Μιτράνην περιῆλθε καί	τινα	φανεῖσαν κόρην ὡς Θίσβην ἀπέλαβε,
[5, 13]	πυρσεύεται· εἰ δὲ κατέχων περιτρέποις	ἀκτῖνα	προσβάλλει χρυσῆν οὐκ ἀμαυροῦσαν τραχύτητι
[5, 2]	εἰ μὴ θᾶττον ὑπεξελθὼν τρόπον	ὅντινα	δὴ πολυπραγμονήσαιμι τίς ποτε πλάνη
[5, 32]	ἓν τῆς μάχης μέρος, ἀλλ´	ὅντινα	πρῶτον ἴδοι τοῦτον ἀνήλισκεν, αὐτὴ
[5, 1]	τὸ δὲ παρὸν ὑμῖν ὅτι	βελτίονα	Θίσβην ἐκτησάμην ἀπόχρη μαθεῖν· ἐμοὶ
[5, 16]	ἔστιν ὅπως ἂν ἐς καιρὸν	βελτίονα	τοῦ παρόντος φυλάξειας, ὅτε σου
[5, 34]	οὖν ὀλίγα καὶ πρὸς τὰ	βελτίονα	τρέψαι τὰ κατ´ αὐτὴν ἱκετεύσας
[5, 18]	τύχῃ χρησαμένους εὔδιόν τε καὶ	ἀπήμονα	πλοῦν ἐν χειμερίῳ τῇ ὥρᾳ
[5, 22]	πλεῖστα καὶ τὸν πλοῦν ἡμῖν	ἀπήμονά	τε γενέσθαι καὶ κατὰ νοῦν
[5, 13]	τάχιστα τέθυτο, πρὸς βραχὺ τὰ	σπλάγχνα	ὁ Καλάσιρις ἐπιθεωρήσας καὶ ποικίλην
[5, 31]	πολεμίας καὶ τὸν ὑπὲρ πάντων	ἀγῶνα	προκινδυνεύσαντι τοῦ κατὰ βούλησιν ἐκλογὴν
[5, 17]	ἐγείρει πρὸς τῆς ἀντιτυπίας εἰς	κλύδωνα	κορυφούμενον. Ἐπὶ τούτοις κρότου γενομένου
[5, 8]	καὶ ἑπέσθω φρουρούμενος, ἀναπεμφθησόμενος εἰς	Βαβυλῶνα,	τραπέζῃ γὰρ τῇ βασιλέως διακονεῖν
[5, 4]	Ἔπαιζε δὲ ἄρα τι τὸν	Κνήμωνα	δαιμόνιον, ὃ καὶ τὰ ἄλλα
[5, 16]	πρῶτα καὶ ἤδη λεχθέντα πρὸς	Κνήμωνα	ἐπιτεμνόμενος καὶ ὡσπερεὶ κεφαλαιούμενος, καί
[5, 4]	ἡμῖν κατὰ τὰ συγκείμενα πρὸς	Κνήμωνα	πάντως ἐπὶ Χέμμιν τὴν κώμην
[5, 27]	τῆς νεὼς ἐξήρτητο διέκοψεν ἄλλον	χειμῶνα	τοῦτον ἐφέλκεσθαι σφᾶς διατεινόμενος, καὶ
[5, 32]	εἶδεν ἀπὸ τῆς νεὼς ἐτόξευεν	εὔσκοπά	τε καὶ μόνου τοῦ Θεαγένους
[5, 8]	κάλλιστον πρῶτοι προσαγαγεῖν· ἔμελλον δὲ	ἄρα	καὶ μόνον προσφέρειν, ἄλλῳ γὰρ
[5, 8]	ἐπὶ τὸν πολέμαρχον, ἦν δ´	ἄρα	Μιτράνης ὁ φρούραρχος Ὀροονδάτου τοῦ
[5, 20]	κρημνοὺς ἐντυχὼν ὁ λῄσταρχος Πότε	ἄρα	οἱ Φοίνικες ἐξορμήσειν μέλλουσιν, εἴ
[5, 1]	τῆς οἰκίας δεσπότης, ἀλλὰ τί	ἄρα	ποτὲ ὦ θεοὶ διαπεπραγμένος; Ἅπαντα
[5, 4]	εἶχεν ἐπιρρωννύναι πειρώμενος. Ἔπαιζε δὲ	ἄρα	τι τὸν Κνήμωνα δαιμόνιον, ὃ
[5, 2]	ὦ ψυχὴ ἐμή, ποῦ ποτε	ἄρα	τυγχάνεις; τίς δέ σε διεδέξατο
[5, 2]	τίς δέ σε διεδέξατο τύχη;	ἆρα	μὴ καὶ αὐτός, οἴμοι, δουλεύεις
[5, 20]	ἁρπάσαντα τῆς ἐμῆς; Σῴζεται καὶ	παρὰ	λῃσταῖς» ἔφη τι συνειδὸς καὶ
[5, 22]	κλύδωνος ἀφράστου πειραθέντες ἀπολέσθαι τε	παρὰ	μικρὸν ἐλθόντες εἰς ἄκραν τινὰ
[5, 2]	τὸν Ναυσικλέα κατείληφεν ἢ ὅπως	παρὰ	μόνοις Αἰγυπτίοις οἱ τεθνεῶτες ἀναβιοῦσιν.
[5, 19]	καὶ εἰς γάμον ὡς ἂν	παρὰ	πατρὸς αἰτῶν τὴν Χαρίκλειαν, πολλὰ
[5, 20]	καὶ ἡ κόρη αὐτοῖς ἡ	παρὰ	σοὶ καταγομένη συμπλεύσεται; Ἄδηλον μέν»
[5, 28]	τὴν ἐμαυτοῦ γνώμην, οὐ βεβαιωθῆναι	παρά	σου ταύτην βουλόμενος, ἔχω γάρ
[5, 29]	δὲ τὸν Θεαγένην παραλαβὼν καὶ	παρὰ	τὴν Χαρίκλειαν ἐλθὼν εὑρών τε
[5, 22]	τὴν κόρην δὲ ἣν ἄγεις	παρὰ	τῆς ἐμῆς γαμετῆς πρόσειπε, χαίρειν
[5, 2]	ἐγὼ τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐγνώρισα καὶ	παρὰ	τοῖς βουκόλοις χερσὶ ταυταισὶ ταῖς
[5, 24]	ἐπείχομεν, ἡ μὲν ἵνα μηδὲ	παρὰ	τὸν θάνατον ὡς ἔφασκε χωρίζοιτο
[5, 10]	ὁ Καλάσιρις ἅμα τῷ Κνήμωνι	παρὰ	τὸν Ναυσικλέα σπεύδων μαθεῖν τι
[5, 13]	οὕτως καὶ μετ´ οὐ πολὺ	παρὰ	τοῦ Ναυσικλέους ἥκων τις ἐκάλει
[5, 21]	ἐνδόσιμον παρεῖχεν· ἀποκρύπτων γὰρ τῶν	παρὰ	τοῦ Τυρρηνοῦ μηνυθέντων ἅπερ ἐβουλόμην,
[5, 20]	ὄψον αὐτοῖς προσκομίζων πλέον ἢ	παρὰ	τῶν ἄλλων τὸ τίμημα κομίζομαι.
[5, 12]	ἔχει τὴν βούλησιν, τοσαῦτα λαμβάνων	παρὰ	τῶν κρειττόνων ὅσα καὶ αἰτεῖν
[5, 18]	μηδὲ ἀμφίβαλλε ὡς χαίροντες ὑποδεξόμεθα	ἄνδρα	καὶ ἐκ πρώτης ἐντεύξεως εὐγένειαν
[5, 28]	χάριν ὁμολογεῖν ἥτις μεγίστη, τοῖς	ἄνδρα	τὸν δεσποτεύοντα τῆς θυγατρὸς ἀποφήνασιν.
[5, 30]	τοῦ καιροῦ πολυλογίαν οὐκ ἐπιδέχεται.	Ἐρᾷ	σου θυγάτηρ ἡ ἐμή, καὶ
[5, 4]	τὰ πάντων μᾶλλον αἱρετὰ καὶ	φοβερὰ	τὰ ἥδιστα ὑπελάμβανεν, ἦν γὰρ
[5, 13]	θεῶν αὑτὸν καθοσιούμενος, καὶ τὰ	ἱερὰ	τάχιστα τέθυτο, πρὸς βραχὺ τὰ
[5, 15]	δὲ ἀπριάτην σοι λύσασθαι τὴν	θυγατέρα.	Ἐπεὶ δὲ οὐκ ἀπόβλητά ἐστιν,
[5, 33]	γοῦν εὔθυμος εἶναι τὴν μὲν	θυγατέρα	ἤδη τήνδε κεκομισμένος τὸν παῖδα
[5, 28]	ἀνήκοον παραλαβὼν Ὦ πάτερ« ἔφη,	θυγατέρα	τὴν σὴν ἐμαυτῷ γαμετὴν ἐμνηστευσάμην
[5, 23]	ἐμπειρίας ὁδηγουμένας. Ἔτι τούτων ἐπὶ	θάτερα	γυμναζομένων ἦν μὲν ἤδη τῆς
[5, 27]	ποι ταῖς ναυσί, τῶν ἐμπλευσάντων	θατέρᾳ	πάντως ἐπιζητηθησομένων. Ἐδόκει τε εἶναι
[5, 26]	ἀδελφὸν τουτονὶ τὸν ἐμὸν καὶ	πατέρα	περίσῳζε μηδὲ ἐπίτρεπε τὴν ναῦν
[5, 19]	προσθήκην καὶ τὴν Πυθιονίκην ὠνόμαζεν	ἕτερά	τε αὖ πολλὰ πρὸς τούτοις.
[5, 3]	ἀκρόασιν, ἀλλ´ ἐκ τῶν πρώτων	ἕτερα	ὑπονοήσας, ἐκ τῶν ἐπὶ τέλους
[5, 6]	ἡμῶν πόλεμον ὥσπερ σκηνὴν τὰ	ἡμέτερα	καὶ δρᾶμα πεποιημένος. Τί οὖν
[5, 26]	μὲν« ἔφη χάρις τοῖς τὰ	φιλανθρωπότερα	περὶ ἡμῶν ἐπὶ νοῦν τὸν
[5, 2]	ἐκείνοις, ἀληθέστερον δὲ εἰπεῖν καὶ	πικρότερα,	τοῦ καὶ βουλομένου καὶ δυναμένου
[5, 29]	ἔξεστιν ἁβρύνεσθαι, εἰ καὶ τὰ	λαμπρότερα	τῆς γαμηλίου πομπῆς ὁ καιρὸς
[5, 5]	ἡ Πυθιὰς ἐπὶ δεξιὰ ἢ	ἀριστερὰ	πεπόρευται πόλιν ἐπὶ τήνδε ἢ
[5, 13]	μὴν ἀλλὰ καὶ δύναμις αὐτῇ	γνησιωτέρα	τῶν ἐκ δύσεων ἐγκαθίδρυται, οὐ
[5, 6]	ἀτόποις τὰ ἐκ γῆς φιλοτιμεῖται	χαλεπώτερα,	πολέμους ἄρτι λῃσταῖς μετ´ ὀλίγον;
[5, 27]	ὡς ἀνυβρίστου θανάτου φθονήσασαν καὶ	φοβερωτέρᾳ	γῇ καὶ προσδοκίᾳ παραδοῦσαν ἀθέσμοις
[5, 31]	Καὶ μὴν ἔξεστιν« εἶπον εἰ	λάθρα	παρέλθοις εἰς τὴν ναῦν· οἶσθα
[5, 11]	νεανίσκον. Ἔστιν ἡμῖν» ἔφη χρήματα»	λάθρα	πρὸς τὸν Καλάσιριν ἡ Χαρίκλεια
[5, 32]	δὲ τὸν ὦμον παραξέσας τὴν	χεῖρα	κατὰ τὴν συμβολὴν τοῦ ἀγκῶνος
[5, 2]	θρηνοῦσαν. Ἐγὼ δὲ ἡ παναθλία	χεῖρα	λῃστρικὴν ἐκπεφευγέναι καὶ μιαιφόνον ᾤμην
[5, 31]	εἰς τοὺς παρόντας Ὁρᾶτε« ἔφη	τἀπίχειρα	τῶν πόνων; οὕτω καὶ ὑμῶν
[5, 34]	ἀγάλματος προσπεφυκυῖαν καὶ εὐχῆς τε	μακρᾷ	παρολκῇ καὶ λύπης προσβολῇ πρὸς
[5, 20]	τὸν ἔκπλουν τῆς νεὼς ἐπιτηρούμενον.	Ὅρα	δὴ οὖν, φυλάττου καὶ λογίζου
[5, 30]	ἐνέφηνεν, εὐπρεπέστερον αὐτὴν κοσμηθῆναι προστάξας.	Ὅρα	δὴ πῶς ἂν τοῦτο διακρούσαιο
[5, 14]	σφενδόνην αὐτοῖς τε καὶ τῇ	πέτρᾳ	περιβαλλούσης· ἡ δὲ ἦν πέτρα
[5, 14]	παιδαρίσκος ἐποίμαινε πρόβατα χαμαιζήλῳ μὲν	πέτρᾳ	πρὸς περιωπὴν ἐφεστὼς τὴν δὲ
[5, 18]	τὴν πλησίον ἄκραν« ἔφη χοιράδι	πέτρᾳ	τῆς προτεραίας ἐνσχεθὲν διεσπάρακται. Κἀγὼ
[5, 14]	πέτρᾳ περιβαλλούσης· ἡ δὲ ἦν	πέτρα	τῷ ὄντι καὶ οὐχὶ μίμημα,
[5, 12]	ἐμοὶ προτέρῳ τὰ ὑπὲρ τῆσδε	λύτρα	καταθεῖο· πάντως δὲ ἐννοεῖς ὡς
[5, 13]	πάλαι ἐπεκομίζετο Ταῦτά σοι» ἔφη	λύτρα	Χαρικλείας, ὦ Ναυσίκλεις, οἱ θεοὶ
[5, 33]	εἶπεν ὁ Καλάσιρις· νῦν δὲ	ὥρα	γε διαλύειν τὸ συμπόσιον· μνήμη
[5, 18]	ἀπήμονα πλοῦν ἐν χειμερίῳ τῇ	ὥρᾳ	καὶ Πλειάδων ἤδη δυομένων ἀνύσαντας.
[5, 13]	καὶ ἐκ βάθους ἐαρινή τις	ὥρα	πυρσεύεται· εἰ δὲ κατέχων περιτρέποις
[5, 15]	ἐστιν, ὡς φατέ, θεῶν ἐρικυδέα	δῶρα,	δέχομαι τὴν θεόπεμπτον ταυτηνὶ λίθον
[5, 14]	συμποσίοις διαφυλάττουσα. ~Τοιαύτη μὲν καὶ	πᾶσα	ἐξ Ἰνδῶν τε καὶ Αἰθιόπων
[5, 22]	ὥσπερ τῆς αὐτῆς ὁρμῆς ἐξηρτημένον,	ἐφώρασά	τε πολλάκις συμπαραφερόμενον, ἐμοῦ τὴν
[5, 1]	τῇ διανοίᾳ συνεκδημῶν, ἀλλά σε	ἐφώρασα	τῷ τε ἄλλῳ σου περὶ
[5, 32]	τῷ Θεαγένει ἐτόξευσεν Ἀνδρίζου, φίλτατε«	βοήσασα,	ἐνταῦθα ἤδη μακρῷ τὸν Πέλωρον
[5, 5]	καὶ τὴν φαρέτραν Θεαγένει φέρειν	ἐγχειρίσασα,	φόρτον ἥδιστον ἐκείνῳ καὶ θεοῦ
[5, 33]	ἐλπίδα ἐμαυτὸν ταμιευόμενος. Οὐ μὴν	ἐπήρκεσά	γε, πόθεν; ἀπολειφθεὶς μὲν τότε
[5, 33]	εἶδον ἡμέρας γενομένης τὸν μὲν	ἴσα	καὶ νεκρῷ προκείμενον τὴν δὲ
[5, 20]	ἀδελφὸν παῖδάς τε τοὺς σοὺς	ἴσα	καὶ παισὶν ὁρᾶν τοῖς ἐμοῖς·
[5, 27]	που καὶ τύχης τινὸς βουλήματι	μεταβληθεῖσα·	καὶ βόμβος ἀνέμου κατιόντος ἠκούετο
[5, 34]	ἡ μὲν εἰς τὴν γυναικωνῖτιν	χωρισθεῖσα	σὺν τῷ θυγατρίῳ τε τοῦ
[5, 15]	χαριστήριον ἐχόρευον· ἡ Χαρίκλεια δὲ	χωρισθεῖσα	τὸ ἑαυτῆς ἔπραττεν, ηὔχετο Θεαγένει
[5, 34]	τῷ θυγατρίῳ τε τοῦ Ναυσικλέους	κατακλινεῖσα	τὰς παρούσας ἀγρυπνίᾳ διετίθετο φροντίδας.
[5, 2]	ἀνῃρημένην τούτοις ἐγὼ τοῖς ὀφθαλμοῖς	ἐγνώρισα	καὶ παρὰ τοῖς βουκόλοις χερσὶ
[5, 12]	τοσαῦτα λαμβάνων παρὰ τῶν κρειττόνων	ὅσα	καὶ αἰτεῖν οἶδε καλόν· ὥστε
[5, 11]	τούτων οἱ θεοὶ τοσαῦτα δοῖεν	ὅσα	κατὰ γνώμην ὄντα τὴν σὴν
[5, 16]	καί τινα καὶ ἑκὼν ὑπερβαίνων	ὅσα	τὸν Ναυσικλέα γινώσκειν οὐ συμφέρειν
[5, 33]	νέους καὶ ἀπῆγε μικρὸν ὕστερον,	ὅσα	φέρειν ἐδύνατο τῆς νεὼς ἐπικομιζόμενον.
[5, 27]	καὶ νυκτὸς σκιόφως ἀπετέλεσεν, ἡ	θάλασσα	δὲ αἰφνίδιον ἐτραχύνετο τάχα μὲν
[5, 27]	μὲν τροπὴν ἐκ τοῦ καιροῦ	λαβοῦσα	τάχα δέ που καὶ τύχης
[5, 26]	βιώσομαι τούτων χωριζομένων. Καὶ ἅμα	λέγουσα	τοῖς γόνασι προσέπιπτεν καὶ εἴχετο
[5, 28]	ἥ τε παῖς διὰ σοῦ	μαθοῦσα	δέξηται χαίρουσα τὸ ἐσόμενον, ἐδικαίωσα
[5, 7]	ἐν δίκῃ κακηγορεῖσθαι πρὸς αὐτοῦ	φάσκουσα	τὸ δὲ τοῖς πολεμίοις ἑκόντας
[5, 5]	καὶ ἄλλα σκεύη τῶν εὐτελῶν	ἐπιβαλοῦσα,	τὸ δὲ τόξον καὶ τὴν
[5, 7]	πολεμίοις ἑκόντας ἑαυτοὺς ἐγχειρίζειν οὐκ	ἐπαινοῦσα·	μὴ γὰρ εἶναι πρόδηλον ὡς
[5, 11]	καὶ τὸ πρόσωπον εἰς ὀφρὺν	σκέπουσα	τοῦ Ναυσικλέους θαρρεῖν παρακελευομένου μικρὸν
[5, 11]	Ἀνωλόλυξε πρὸς τὴν ἐρώτησιν καὶ	διαλιποῦσα	μικρὸν Αἰχμάλωτον» εἶπεν ἄγει λαβὼν
[5, 11]	ὃν οἶσθα διασῴζω καὶ ἔχω	φέρουσα.	~Θαρσήσας οὖν πρὸς ταῦτα ὁ
[5, 28]	παῖς διὰ σοῦ μαθοῦσα δέξηται	χαίρουσα	τὸ ἐσόμενον, ἐδικαίωσα προειπεῖν σοι
[5, 32]	ἀντέσχεν ὁ Πέλωρος· ὡς γὰρ	ἀποροῦσα	πρὸς τὴν ἐνέργειον συμμαχίαν ἡ
[5, 13]	γίνεται, νηφάλιον ἐν τοῖς συμποσίοις	διαφυλάττουσα.	~Τοιαύτη μὲν καὶ πᾶσα ἐξ
[5, 11]	ἤχθη καὶ τὰ πρῶτα κάτω	νεύουσα	καὶ τὸ πρόσωπον εἰς ὀφρὺν
[5, 26]	προσέπιπτεν καὶ εἴχετο ἐπὶ πλεῖστον	ἱκετεύουσα,	τοῦ Τραχίνου ταῖς περιπλοκαῖς ἐντρυφῶντος
[5, 32]	πρὸς τὴν πυρκαϊὰν τοὺς ἐναντίους	κατοπτεύουσα,	τῶν δὲ ἀγνοούντων τὸ κακὸν
[5, 1]	καὶ ἡ τῶν συμφορῶν ὑπόμνησις	παραλύουσα	τὴν διάνοιαν εἰς ὕπνον καταφέρει.
[5, 26]	τι καὶ τῆς ἐμῆς ὑποθήκης	ἀνύουσα,	τὸ κατηφὲς ἐκ τῶν περιεστηκότων
[5, 8]	Μιτράνου καὶ τῆς τύχης ὑπερθαυμάζων	ἐφύσα	τὸν βάρβαρον ὡς ἄλλα τε
[5, 28]	μαθοῦσα δέξηται χαίρουσα τὸ ἐσόμενον,	ἐδικαίωσα	προειπεῖν σοι τὴν ἐμαυτοῦ γνώμην,
[5, 4]	τὸν Κνήμωνα δαιμόνιον, ὃ καὶ	τὰ	ἄλλα χλεύην ὡς ἐπίπαν τὰ
[5, 4]	τὰ ἄλλα χλεύην ὡς ἐπίπαν	τὰ	ἀνθρώπεια καὶ παιδιὰν πεποίηται, καὶ
[5, 34]	Ἐπιδακρύσας οὖν ὀλίγα καὶ πρὸς	τὰ	βελτίονα τρέψαι τὰ κατ´ αὐτὴν
[5, 32]	ἀπόλεμος ἦν οὐδὲ ἡ Χαρίκλεια,	τὰ	γὰρ συγκείμενα πράττοντες ὁ μὲν
[5, 1]	ξένος; Ἕλλην» ἔφη ὁ Καλάσιρις·	τὰ	δ´ ἄλλα εἰσαῦθις ἀκούσῃ· σὺ
[5, 14]	τῇ ἀγέλῃ πλαγίοις αὐλήμασι διατάττων,	τὰ	δὲ ἐπείθετο ὡς ἐδόκει καὶ
[5, 16]	Ναυσικλέα γινώσκειν οὐ συμφέρειν ἐδοκίμαζε,	τὰ	δὲ ἔτι ἀδιήγητα καὶ ἐχόμενα
[5, 18]	τὰ μὲν καθ´ ἑαυτὸν ἁλιεύοντος	τὰ	δὲ καὶ ἡμῶν ἔστιν ὅτε
[5, 18]	τῶν ὑφάλων οὗ μὴ ἐχρῆν	τὰ	δίκτυα καθορμισάντων. Ὀψὲ δὴ οὖν
[5, 29]	φροντίσας, ἐπανελθὼν ἱκέτευον σεμνότερον τελεσθῆναι	τὰ	δρώμενα καὶ θάλαμον ἀποφῆναι τῇ
[5, 28]	φύντος προμαθοῦσαν τὸν γάμον. Ἐπῄνουν	τὰ	εἰρημένα καὶ χαίρειν ἐνεδεικνύμην τοῖς
[5, 6]	καὶ τοῖς ἐκ θαλάττης ἀτόποις	τὰ	ἐκ γῆς φιλοτιμεῖται χαλεπώτερα, πολέμους
[5, 33]	συμφορὰν οὐδὲ τὰ ἐνδεχόμενα ἐπιμεληθῆναι,	τὰ	ἐκ θαλάττης κακὰ τῶν ἐκ
[5, 2]	μετὰ ταῦτα ὅταν ποτὲ καὶ	τὰ	ἐμαυτοῦ σοι διηγῶμαι· ἐκείνην δὲ
[5, 33]	ἐπικουφίσαι παραμυθίᾳ τὴν συμφορὰν οὐδὲ	τὰ	ἐνδεχόμενα ἐπιμεληθῆναι, τὰ ἐκ θαλάττης
[5, 14]	ὡς ἐδόκει καὶ ἠνείχετο πρὸς	τὰ	ἐνδόσιμα τῆς σύριγγος ποιμαινόμενα. Εἶπεν
[5, 29]	μὴ πλησιάζειν. Καὶ οἱ μὲν	τὰ	ἐντεταλμένα ἔπραττον, ἐξεφόρουν τραπέζας κρατῆρας
[5, 9]	Μέμφιν ἐξέπεμψεν. Εἶχε δὲ ὧδε	τὰ	ἐπεσταλμένα· Ὀροονδάτῃ σατράπῃ Μιτράνης φρούραρχος·
[5, 5]	ὅσος ἀμαυρῶσαι αὐτοῖς τῶν ψυχῶν	τὰ	ἐρωτικὰ γνωρίσματα. Ὅμως δ´ οὖν
[5, 4]	πάντων μᾶλλον αἱρετὰ καὶ φοβερὰ	τὰ	ἥδιστα ὑπελάμβανεν, ἦν γὰρ οὐ
[5, 6]	καθ´ ἡμῶν πόλεμον ὥσπερ σκηνὴν	τὰ	ἡμέτερα καὶ δρᾶμα πεποιημένος. Τί
[5, 28]	ὑποδεξάμενοι πυράν τε ἐξῆπτον καὶ	τὰ	θύματα δείραντες ηὐτρέπιζον τὴν εὐωχίαν,
[5, 13]	ἄλλων θεῶν αὑτὸν καθοσιούμενος, καὶ	τὰ	ἱερὰ τάχιστα τέθυτο, πρὸς βραχὺ
[5, 27]	ἄλλην αὐτοδίδακτος ἐθρασύνετο, τῶν μὲν	τὰ	ἱστία τεταραγμένως ἀνιμώντων τῶν δὲ
[5, 22]	ἐν οὐδενὸς λόγου μέρει τέθεισαι	τὰ	καθ´ ἡμᾶς, ἀλλὰ πάντων ὅσοι
[5, 34]	καὶ πρὸς τὰ βελτίονα τρέψαι	τὰ	κατ´ αὐτὴν ἱκετεύσας τὸν θεὸν
[5, 4]	οἱ πολέμιοι κατασκοπήσοντες· ἔσχε τε	τὰ	κατ´ αὐτοὺς ὡς δὴ καὶ
[5, 24]	διαδρομαῖς καταιγιζομένη, τῶν μὲν εἰς	τὰ	κοῖλα τῆς νεὼς καταδυομένων τῶν
[5, 29]	ὧν ἔξεστιν ἁβρύνεσθαι, εἰ καὶ	τὰ	λαμπρότερα τῆς γαμηλίου πομπῆς ὁ
[5, 20]	τε δι´ ἑνὸς ἔργου δύο	τὰ	μέγιστα κτήσασθαι βούλομαι, τόν τε
[5, 24]	τὸν ἐπιόντα ἔγνων συνοῖσον πρὸς	τὰ	μέλλοντά τι προμηθούμενος. Ὅπερ δὴ
[5, 18]	τράπεζα δὲ ἡμῖν κοινὴ προὐτίθετο	τὰ	μὲν ἄλλα ἡμῶν παρεχόντων τοῦ
[5, 22]	ὄναρ μοί τις πρεσβύτης ἐφαίνετο	τὰ	μὲν ἄλλα κατεσκληκὼς ἐπιγουνίδα δέ,
[5, 18]	χειμέριον ὥραν τὰ πρῶτα διηνύομεν,	τὰ	μὲν ἄλλα συνδιημερεύοντες χωριζόμενοι δὲ
[5, 33]	φυγήν, ὁ δὲ ἐδίωκε. ~Καὶ	τὰ	μὲν ἄλλα τῶν μετὰ ταῦτα
[5, 18]	ἐκ θαλάττης τοὺς νέους ἑστιῶντος,	τὰ	μὲν καθ´ ἑαυτὸν ἁλιεύοντος τὰ
[5, 16]	ἕνεκεν ὑποποιούμενος καὶ ἅπαντα ἔλεγε,	τὰ	μὲν πρῶτα καὶ ἤδη λεχθέντα
[5, 17]	ὁλκάδος ἐπέβησαν τοὺς Δελφοὺς ἀποδράντες	τὰ	μὲν πρῶτα πλεῖν κατὰ γνώμην
[5, 2]	εἶχέ με καὶ σκότος· ὅμοια	τὰ	νῦν ἐκείνοις, ἀληθέστερον δὲ εἰπεῖν
[5, 29]	τέλους χωρισθήσομαι, πρὸς θρήνους κατήγαγε.	Τὰ	ὄντα« ἔφην εἰκάζεις· ὁ γὰρ
[5, 22]	ἀλλ´ αὐτός τε ἀνίστω καὶ	τὰ	ὄντα συσκευάζου τὴν Χαρίκλειάν τε
[5, 22]	εἰπόντος· καὶ ὁ μὲν ἐλάνθανεν	τὰ	ὄντα ὡς πλάσμα λέγων. Ἡμεῖς
[5, 2]	τῶν δυστυχημάτων καὶ ὡς ἄχθη	τὰ	πάθη πρός με νεμόμενος· ἐγὼ
[5, 32]	ὑπελείφθη τῷ Πελώρῳ μονομαχῶν, ἀνδρὶ	τὰ	πάντα γενναίῳ καὶ φόνοις ἐγγεγυμνασμένῳ
[5, 4]	τότε ὁ Κνήμων ἔφευγέ τε	τὰ	πάντων μᾶλλον αἱρετὰ καὶ φοβερὰ
[5, 4]	γύναιον ἀλλὰ Χαρίκλεια. Ἐγεγόνει δὲ	τὰ	περὶ αὐτὴν ὧδε· ἐπειδὴ γὰρ
[5, 21]	εἰ μηδέπω τῆς ὥρας εἶναι	τὰ	πλώιμα ἀλλ´ ὑπάρχειν μεταστησαμένους εἰς
[5, 17]	δέος προσοκεῖλαι σκοταίους τόποις ὑφάλοις	τὰ	πολλὰ καὶ κρημνώδεσι· καλὸν οὖν
[5, 17]	διαταραχθῆναι σφᾶς οὐ μικρῶς, ταραχώδει	τὰ	πολλὰ φύσει θαλάττῃ προστυχόντας. Τοῦ
[5, 13]	ἐπὶ τὴν θυσίαν. Οἱ δέ—	τὰ	πρακτέα γὰρ αὐτοῖς ἤδη συνέκειτο—
[5, 12]	Καλάσιρις ἀλλ´ ἡγοῦ καὶ εὐτρέπιζε	τὰ	πρὸς τὴν θυσίαν, ἡμεῖς δὲ
[5, 29]	μὲν« ἔφη, πρὸ πάντων δὲ	τὰ	προσδοκώμενα κατὰ τὴν ἐμοὶ Τραχίνου
[5, 25]	σφῶν ἱκέτευον ἐφ´ ᾧ τε	τὰ	προσταχθησόμενα ποιήσειν. Οἱ δὲ καίπερ
[5, 1]	τὴν ναῦν τὴν Φοίνισσαν ἄρτι	τὰ	πρυμνήσια λύειν μέλλουσαν· καὶ γάρ
[5, 18]	οὐκ ἀηδῶς τὴν χειμέριον ὥραν	τὰ	πρῶτα διηνύομεν, τὰ μὲν ἄλλα
[5, 11]	ἐγνώριζον. Ὡς δὲ ἤχθη καὶ	τὰ	πρῶτα κάτω νεύουσα καὶ τὸ
[5, 32]	πράττοντες ὁ μὲν ξιφήρης θατέρῳ	τὰ	πρῶτα μέρει συνεμάχει παντάπασιν ἐνθουσιῶντι
[5, 10]	ὡς κατέλαβεν ἔρημον, ὡς οὐδενὶ	τὰ	πρῶτα συνέτυχεν, ὡς ἀπάτῃ τὸν
[5, 30]	παραχωρήσει μοι Τραχῖνος ἑκὼν εἰς	τὰ	πρωτεῖα τῆς νύμφης ἃ χρεωστοῦμαι
[5, 13]	ἱερὰ τάχιστα τέθυτο, πρὸς βραχὺ	τὰ	σπλάγχνα ὁ Καλάσιρις ἐπιθεωρήσας καὶ
[5, 5]	τινὶ τούς τε ὅρμους καὶ	τὰ	στέμματα καὶ τὴν ἱερὰν ἐσθῆτα,
[5, 4]	ἐλπίζομεν πρόκειται δὲ ἡμῖν κατὰ	τὰ	συγκείμενα πρὸς Κνήμωνα πάντως ἐπὶ
[5, 16]	ὡς οἶσθα ὑπερθέμενος, ἐπειδή σε	τὰ	συμβεβηκότα ἐβάπτιζεν, οὐκ ἔστιν ὅπως
[5, 12]	ἀθρόον πλουτεῖν εἴπερ ἐμοὶ προτέρῳ	τὰ	ὑπὲρ τῆσδε λύτρα καταθεῖο· πάντως
[5, 26]	θεοῖς μὲν« ἔφη χάρις τοῖς	τὰ	φιλανθρωπότερα περὶ ἡμῶν ἐπὶ νοῦν
[5, 5]	τῶν δακρύων ἀπάρχοντες καὶ ὅρκια	τὰ	φιλήματα ποιούμενοι. Τούτων συγκειμένων ἀνεδύοντο
[5, 14]	ἦν ἡ γραφή, παιδαρίσκος ἐποίμαινε	πρόβατα	χαμαιζήλῳ μὲν πέτρᾳ πρὸς περιωπὴν
[5, 31]	ὑπὲρ πάντων ἀγῶνα προκινδυνεύσαντι τοῦ	κατὰ	βούλησιν ἐκλογὴν ἀπένειμεν. Οὐ τοῦτον«
[5, 20]	ὧν θατέρου πάντως ἐστὶν ἀποτυχεῖν	κατὰ	γῆν ἐγχειροῦντα τὴν πρᾶξιν· καὶ
[5, 17]	ἀποδράντες τὰ μὲν πρῶτα πλεῖν	κατὰ	γνώμην εὐκραεῖ τῷ πνεύματι καὶ
[5, 11]	οἱ θεοὶ τοσαῦτα δοῖεν ὅσα	κατὰ	γνώμην ὄντα τὴν σὴν εἰς
[5, 27]	τὴν μὲν ἰδίαν ἄκατον ἀπολιπόντας	κατὰ	δὲ τὴν ὁλκάδα πρὸς τῇ
[5, 11]	αὐτὸν ὁ πρεσβύτης καὶ ὧν	κατὰ	ζήτησιν ἀλώμενον ἐν θρήνοις ἐγίνωσκε.
[5, 8]	πολλοῖς ὑπὸ Ναυσικλέους, ὡς δεδήλωται,	κατὰ	ζήτησιν τῆς Θίσβης ἀφιγμένος ἐπὶ
[5, 29]	καὶ τῆς ἄλλης εὐπρεπείας ἐπιμεληθῆναι	κατὰ	καιρὸν ἐγγένοιτο καὶ γὰρ ἂν
[5, 22]	ἡμῖν ἀπήμονά τε γενέσθαι καὶ	κατὰ	νοῦν ἐπευχόμενος. Τί δεῖ μηκύνοντα
[5, 7]	σπήλαιον διελθόντες ἀλλ´ ἕως τοὺς	κατὰ	πρόσωπον ἐπιόντας περιεσκόπουν ἔλαθον ὑπὸ
[5, 4]	δὲ ἐλπίζομεν πρόκειται δὲ ἡμῖν	κατὰ	τὰ συγκείμενα πρὸς Κνήμωνα πάντως
[5, 23]	τοῖς ἐπιδιώκουσιν ὑπηρετούμενος. Οἱ γὰρ	κατὰ	τὴν ἄκατον ἕως μὲν ἡμῖν
[5, 29]	πρὸ πάντων δὲ τὰ προσδοκώμενα	κατὰ	τὴν ἐμοὶ Τραχίνου πολεμίαν εὔνοιαν
[5, 29]	ἐξ ὧν ὁ Τυρρηνός μοι	κατὰ	τὴν Ζακυνθίων διείλεκτο, σιωπῶντι δὲ
[5, 9]	τὸν Θεαγένην πρὸς Ὀροονδάτην ὄντα	κατὰ	τὴν Μέμφιν ἐξέπεμψεν. Εἶχε δὲ
[5, 20]	ἐπαγγελίαις μὴ καὶ βίαιόν τι	κατὰ	τὴν νῆσον ὑποσταίημεν, καὶ ἅπαντα
[5, 1]	θροῦς τις καὶ βόμβος ὄχλου	κατὰ	τὴν οἰκίαν περιηχεῖ, καὶ ἦν
[5, 20]	ὁλκάδα τὴν Φοίνισσαν πειρατικὸν ἐργαστήριον	κατὰ	τὴν περιπτύσσουσαν τῆσδε τῆς ἄκρας
[5, 32]	τὸν ὦμον παραξέσας τὴν χεῖρα	κατὰ	τὴν συμβολὴν τοῦ ἀγκῶνος ἀπέκοπτε·
[5, 4]	Μόνοι δὲ Θεαγένης καὶ Χαρίκλεια	κατὰ	τὸ σπήλαιον ὑπελείποντο τὸ ὑπερβάλλον
[5, 27]	ἡμέρας, περὶ δείλην ἀκτῇ τινι	κατὰ	τὸ στόμιον τοῦ Νείλου τὸ
[5, 17]	τόνδε τὸν πορθμὸν πλέον ἢ	κατὰ	τὸν ἄλλον κόλπον θλιβομένης, τοῦ
[5, 17]	ἐκ νώτων ὑποφερομένους, ἐπεὶ δὲ	κατὰ	τὸν Καλυδώνιον πορθμὸν γενέσθαι διαταραχθῆναι
[5, 28]	καὶ συῶν ἐλαύνοντες· οἵ τε	κατὰ	χώραν μείναντες ὑποδεξάμενοι πυράν τε
[5, 4]	ἐξέθανε. ~Καὶ ὁ Καλάσιρις αὖθις	πράγματα	εἶχεν ἐπιρρωννύναι πειρώμενος. Ἔπαιζε δὲ
[5, 27]	ἄλλα ἄττα τῆς νεὼς ἐξεκόμιζον	βοσκήματα	δὲ ἐκ τῶν πέριξ χωρίων
[5, 5]	δακρύων ἀπάρχοντες καὶ ὅρκια τὰ	φιλήματα	ποιούμενοι. Τούτων συγκειμένων ἀνεδύοντο τοῦ
[5, 11]	τὸν νεανίσκον. Ἔστιν ἡμῖν» ἔφη	χρήματα»	λάθρα πρὸς τὸν Καλάσιριν ἡ
[5, 14]	ἐπανθούσης. Γέγραπτο καὶ ἀρνίων ἁπαλὰ	σκιρτήματα	καὶ οἱ μὲν ἀγεληδὸν ἐπὶ
[5, 5]	τούς τε ὅρμους καὶ τὰ	στέμματα	καὶ τὴν ἱερὰν ἐσθῆτα, καὶ
[5, 29]	ἔπραττον, ἐξεφόρουν τραπέζας κρατῆρας τάπητας	παραπετάσματα,	Σιδωνίων ἔργα χειρῶν καὶ Τυρίων,
[5, 5]	αὐτοῖς τῶν ψυχῶν τὰ ἐρωτικὰ	γνωρίσματα.	Ὅμως δ´ οὖν ἡ μὲν
[5, 28]	πυράν τε ἐξῆπτον καὶ τὰ	θύματα	δείραντες ηὐτρέπιζον τὴν εὐωχίαν, ὁ
[5, 8]	ἐκ περάτων καὶ ταῦτα εἰς	πέρατα	τὴν νῆσον ἐπιδραμόντες καὶ ὡς
[5, 3]	ἐπὶ τὸ δωμάτιον οὗ κατήγοντο	μετὰ	πολλὴν τὴν πλάνην ἀφικόμενος ἀθρόον
[5, 16]	ἅμα δὲ τὸν Ναυσικλέα τῶν	μετὰ	ταῦτα ἕνεκεν ὑποποιούμενος καὶ ἅπαντα
[5, 2]	ὃς Τῶν μὲν ἄλλων ἀκούσῃ	μετὰ	ταῦτα ὅταν ποτὲ καὶ τὰ
[5, 33]	~Καὶ τὰ μὲν ἄλλα τῶν	μετὰ	ταῦτα οὐκ ἔχω λέγειν πλὴν
[5, 22]	παρηγγέλλετο πρώτην ἡμέραν τῆς σεληναίας	μετὰ	τὴν πρὸς ἥλιον σύνοδον ἐπιλαμπούσης·
[5, 4]	ἔφευγέ τε τὰ πάντων μᾶλλον	αἱρετὰ	καὶ φοβερὰ τὰ ἥδιστα ὑπελάμβανεν,
[5, 16]	συμφέρειν ἐδοκίμαζε, τὰ δὲ ἔτι	ἀδιήγητα	καὶ ἐχόμενα τῶν εἰρημένων ἔνθεν
[5, 31]	(τὴν γὰρ ἐκ Δελφῶν ἱερὰν	ἐσθῆτα	ἠμφίεστο ὡς ἢ νικητήριον ἢ
[5, 5]	τὰ στέμματα καὶ τὴν ἱερὰν	ἐσθῆτα,	καὶ ὥστε λανθάνειν αὐτοὺς καὶ
[5, 15]	τὴν θυγατέρα. Ἐπεὶ δὲ οὐκ	ἀπόβλητά	ἐστιν, ὡς φατέ, θεῶν ἐρικυδέα
[5, 6]	φέροντι· κερδήσωμεν ἄλην ἀνήνυτον καὶ	πλάνητα	βίον καὶ τὴν ἐπάλληλον τοῦ
[5, 4]	σύμβολά τινα ποιησώμεθα δι´ ὧν	ἀπόρρητά	τε γνωριοῦμεν παρόντες καὶ εἰ
[5, 2]	δαίμων μικρὸν τῶν ἡδονῶν ὑποθέμενος	εἶτα	ἠπάτησε. Δουλείαν ᾤμην ἐκπεφευγέναι, δουλεύω
[5, 2]	τι τῶν μεμηνότων οὐκ ἀποδέων·	εἶτα	Οὐ μὴ μανῶ» πρὸς αὐτὸν
[5, 27]	τὴν ἰδίαν αὐτῶν μετεισβαίνειν ἄκατον,	ἔπειτα	ἐπεῖχον ὑπό τε τοῦ κλύδωνος
[5, 1]	ὅρκον οἱ Φοίνικες ἡμέραν καὶ	νύκτα	μόνην ἀναμεῖναι συνθέμενοι. Λίαν οὖν
[5, 22]	ἤδη ζεφύρων ἐαρινῶν ὑπηχούντων ἐφερόμεθα	νύκτα	τε καὶ ἡμέραν ἐπὶ τὴν
[5, 19]	γὰρ προῖκα ἀπέχειν ἡγήσομαι πολλὰ	τάλαντα	καὶ πλοῦτον ὅλον τὴν κόρην,
[5, 33]	γε ἐμὲ μὲν ἔλαθεν ἐπανελθὼν	ἐγκαταμείναντα	τῷ λόφῳ καὶ οὐ θαρσήσαντα
[5, 29]	Τυρίων, τἄλλα οἷς δεῖπνον ὑπηρετεῖται	πάντα	ἀφειδῶς, καὶ ἐπὶ τῶν ὤμων
[5, 2]	οἰκίαν ἄγνωστον ἀλύοντα, πλὴν ἀλλὰ	πάντα	γε ὑπέμενε τὸ δεῖμα τὸ
[5, 32]	τῷ Πελώρῳ μονομαχῶν, ἀνδρὶ τὰ	πάντα	γενναίῳ καὶ φόνοις ἐγγεγυμνασμένῳ παμπόλλοις,
[5, 29]	προστάξειν ἐπηγγέλλετο, καὶ προσέταξεν αὐτίκα	πάντα	κομισαμένους ὧν χρήζοιεν τοῦ λοιποῦ
[5, 29]	ἤ τι καινότερον; Ἡ δὲ	Πάντα	μὲν« ἔφη, πρὸ πάντων δὲ
[5, 11]	ὅποι δ´ ἄγει λαβών. Ἔλεγε	πάντα	ὁ Ναυσικλῆς συνεὶς ἐκείνους εἶναι
[5, 7]	ὕβριν ἐπίρρητον καὶ δυσώνυμον, ἣν	πάντα	τρόπον καὶ ὡς δυνατὸν ἐκκλίνωμεν,
[5, 33]	ἀφιξόμεθα πρὸς τὸν Μιτράνην καὶ	πάντα	τρόπον λύσασθαί σοι τὸν ἄριστον
[5, 4]	προτιμότερον ἐποιησάμεθα καὶ δι´ ὃ	πάντα	ὑπέστημεν, ἡμεῖς τε εὐχόμεθα θεοί
[5, 16]	μετὰ ταῦτα ἕνεκεν ὑποποιούμενος καὶ	ἅπαντα	ἔλεγε, τὰ μὲν πρῶτα καὶ
[5, 10]	καὶ πυνθανομένω τίνα εἴη διαπεπραγμένος	ἅπαντα	ὁ Ναυσικλῆς ἔλεγεν, ὡς ἦλθεν
[5, 20]	κατὰ τὴν νῆσον ὑποσταίημεν, καὶ	ἅπαντα	ποιήσειν ἐλθὼν εἰς τὴν Αἴγυπτον
[5, 1]	ἄρα ποτὲ ὦ θεοὶ διαπεπραγμένος;	Ἅπαντα	ὡς ἐβουλόμην» ἔφη ὁ Ναυσικλῆς
[5, 20]	θαλάττης ἔχειν, ἐκ τῆς οἰκίας	ἁρπάσαντα	τῆς ἐμῆς; Σῴζεται καὶ παρὰ
[5, 33]	ἐγκαταμείναντα τῷ λόφῳ καὶ οὐ	θαρσήσαντα	τῆς νυκτὸς ἐπιμίξαι χωρίῳ πολεμουμένῳ,
[5, 29]	ἐπεισιέναι {δὲ} μηδένα μηδὲ διοχλεῖν	κελεύσαντα	ὡς ἂν καὶ κόσμου τοῦ
[5, 2]	ἐκπεφευγέναι καὶ μιαιφόνον ᾤμην θάνατον	ἐλπισθέντα	διαδεδρακέναι βιώσεσθαί τε τὸ λειπόμενον
[5, 16]	τὰ μὲν πρῶτα καὶ ἤδη	λεχθέντα	πρὸς Κνήμωνα ἐπιτεμνόμενος καὶ ὡσπερεὶ
[5, 20]	~Ὁρῶν δὴ τὸν Φοίνικα μὴ	ἀνιέντα	ἀλλ´ εἰς ὑπερβολήν τε πρὸς
[5, 29]	χωρισθήσομαι, πρὸς θρήνους κατήγαγε. Τὰ	ὄντα«	ἔφην εἰκάζεις· ὁ γὰρ Τραχῖνος
[5, 9]	γράμμασι τὸν Θεαγένην πρὸς Ὀροονδάτην	ὄντα	κατὰ τὴν Μέμφιν ἐξέπεμψεν. Εἶχε
[5, 22]	αὐτός τε ἀνίστω καὶ τὰ	ὄντα	συσκευάζου τὴν Χαρίκλειάν τε ἐγὼ
[5, 11]	τοσαῦτα δοῖεν ὅσα κατὰ γνώμην	ὄντα	τὴν σὴν εἰς κόρον τελεσθῆναι.
[5, 22]	καὶ ὁ μὲν ἐλάνθανεν τὰ	ὄντα	ὡς πλάσμα λέγων. Ἡμεῖς δὲ
[5, 24]	ἐνθουσιῶντα πρὸς τὴν μάχην καὶ	ζέοντα	μόλις ἐπείχομεν, ἡ μὲν ἵνα
[5, 22]	οἷον ἐκ πληγῆς τινος μηρὸν	σκάζοντα	παρέλκων. Πλησιάσας δή μοι καὶ
[5, 30]	τὸν λῄσταρχον ὡς εἰς γάμον	παρασκευάζοντα	τὸ συμπόσιον, καὶ γάρ τι
[5, 24]	δὲ ὡς Τραχῖνον εἶναι τὸν	ἐπιόντα	ἔγνων συνοῖσον πρὸς τὰ μέλλοντά
[5, 24]	ἐπιόντα ἔγνων συνοῖσον πρὸς τὰ	μέλλοντά	τι προμηθούμενος. Ὅπερ δὴ καὶ
[5, 15]	τὸν παρέχοντα εὐπορώτερον ἀποφαίνει τὸν	λαμβάνοντα.	Ταῦτα ὡς εἰπὼν ἐποίησεν, ἐπὶ
[5, 27]	γενέσθαι τὴν ὁλκάδα καὶ τὸν	ἐνόντα	πλοῦτον διασῴζουσι· καὶ τέλος καὶ
[5, 18]	καὶ ἐκ πρώτης ἐντεύξεως εὐγένειαν	ἐμφαίνοντα.	Ἔπραττον οὕτω καὶ μετ´ οὐ
[5, 22]	κατὰ νοῦν ἐπευχόμενος. Τί δεῖ	μηκύνοντα	ἐνοχλεῖν; ἄρτι φωσφόρου διαλάμψαντος ἀνηγόμεθα,
[5, 18]	τῷ Θεαγένει καὶ τῇ Χαρικλείᾳ	παρόντα	με ἄσμενος ὁ πρεσβύτης ὑποδέχεται
[5, 19]	ἔνδοξον καταλέγων τοῦτο δὲ τὸν	παρόντα	πλοῦτον καταριθμούμενος τήν τε ὁλκάδα
[5, 9]	σατράπῃ Μιτράνης φρούραρχος· Ἕλληνα νεανίσκον,	ὑπεραίροντα	τὴν ἐμὴν δεσποτείαν καὶ θεῷ
[5, 30]	ἀπολείπω διασκευαζομένους ἐπὶ δὲ τὸν	δευτερεύοντα	Τραχίνου λῃστήν, ἐκαλεῖτο δὲ οἶμαι
[5, 28]	ἥτις μεγίστη, τοῖς ἄνδρα τὸν	δεσποτεύοντα	τῆς θυγατρὸς ἀποφήνασιν. ~Ἀποχωρήσας τε
[5, 2]	σκότους καὶ κατ´ οἰκίαν ἄγνωστον	ἀλύοντα,	πλὴν ἀλλὰ πάντα γε ὑπέμενε
[5, 18]	νήσου περὶ τὸν ὅρμον οἰκοῦντες	ἀπέχοντα	οὐ πολὺ τῆς πόλεως καθάπερ
[5, 15]	κάλλιστον ὃ μὴ ζημιοῦν τὸν	παρέχοντα	εὐπορώτερον ἀποφαίνει τὸν λαμβάνοντα. Ταῦτα
[5, 8]	~Συλλαβόντες οὖν ἦγον ἐπὶ τὸν	ἄρχοντα	λίαν ἐσπουδακότες λαφύρων τὸ κάλλιστον
[5, 32]	ἀποκλίναντες οἱ μὲν αἰδεῖσθαι τὸν	ἄρχοντα	οἱ δὲ μὴ καταλύεσθαι τὸν
[5, 22]	προσειπεῖν, ἐν γειτόνων καὶ ταῦτα	οἰκοῦντα.	Τοιγάρτοι τούτων ὑφέξεις οὐκ εἰς
[5, 4]	Χαρίκλεια τὸν Θεαγένην εἴ τι	παρακινοῦντα	αἴσθοιτο καὶ ἀνδριζόμενον ὑπομνήσει τῶν
[5, 20]	πάντως ἐστὶν ἀποτυχεῖν κατὰ γῆν	ἐγχειροῦντα	τὴν πρᾶξιν· καὶ ἄλλως οὐδὲ
[5, 24]	Χαρίκλεια τῷ Θεαγένει περιφύντες ὅλον	ἐνθουσιῶντα	πρὸς τὴν μάχην καὶ ζέοντα
[5, 32]	ἐνθουσιῶντι προσεοικώς, ἡ δὲ ὡς	συνερρωγότα	τὸν πόλεμον εἶδεν ἀπὸ τῆς
[5, 29]	τε δεδακρυμένην Ὦ θύγατερ« ἔφην,	εἰωθότα	μέν σοι καὶ οὐ ξένα·
[5, 16]	οἶσθα ὑπερθέμενος, ἐπειδή σε τὰ	συμβεβηκότα	ἐβάπτιζεν, οὐκ ἔστιν ὅπως ἂν
[5, 8]	βάρβαρον ὡς ἄλλα τε πλεῖστα	κατωρθωκότα	ἐν πολέμοις καὶ δὴ καὶ
[5, 20]	δι´ ἑνὸς ἔργου δύο τὰ	μέγιστα	κτήσασθαι βούλομαι, τόν τε πλοῦτον
[5, 4]	μᾶλλον αἱρετὰ καὶ φοβερὰ τὰ	ἥδιστα	ὑπελάμβανεν, ἦν γὰρ οὐ Θίσβη
[5, 16]	πάλιν τὴν διήγησιν. Ἀλλά σοι	πλεῖστα	ἀγαθὰ γένοιτο ὦ Ναυσίκλεις» ὑπολαβὼν
[5, 22]	τῆς νεὼς παρέπεμπεν ἐπιδακρύων τε	πλεῖστα	καὶ τὸν πλοῦν ἡμῖν ἀπήμονά
[5, 8]	τὸν βάρβαρον ὡς ἄλλα τε	πλεῖστα	κατωρθωκότα ἐν πολέμοις καὶ δὴ
[5, 27]	εἶχε καὶ τοὺς αὐχένας. Οὐχ	ἥκιστα	γοῦν· ἡμᾶς εἰς τὸν ἔσχατον
[5, 16]	οὐδέπω σὺν θεοῖς ὀφθήσεται, καὶ	μάλιστα	εἴ με μὴ ἀνιάσεις ὑπερθέμενος
[5, 16]	ἡμῖν δὲ ἡ σὴ πλάνη	κάλλιστα	ἄν, εἰ βουληθείης, τὴν εὐωχίαν
[5, 16]	μοι δοκεῖς καὶ τοῦ δαιμονίου	κάλλιστα	συνιέναι τὸν Ἑρμῆν τῷ Διονύσῳ
[5, 11]	ἱκέτευόν τε προστάττειν ὡς ὅτι	τάχιστα	παρεῖναι τὴν κόρην, τὸ γὰρ
[5, 28]	κελεύσαντες. ~Ὡς δὲ ἐκεῖνοί τε	τάχιστα	παρῆσαν ὅλην προβάτων ἀγέλην καὶ
[5, 13]	αὑτὸν καθοσιούμενος, καὶ τὰ ἱερὰ	τάχιστα	τέθυτο, πρὸς βραχὺ τὰ σπλάγχνα
[5, 27]	οἶνον μὲν Τύριον καὶ ἄλλα	ἄττα	τῆς νεὼς ἐξεκόμιζον βοσκήματα δὲ
[5, 1]	Ὀξεῖαι καὶ σχῆμα καὶ ὄνομα	θάλαττά	τε Ζακύνθιος ἄρτι πρὸς δύσιν
[5, 14]	σύριγγος ποιμαινόμενα. Εἶπεν ἄν τις	αὐτὰ	καὶ χρυσοῖς βεβριθέναι τοῖς μαλλοῖς,
[5, 11]	δὲ ἀντὶ τούτων οἱ θεοὶ	τοσαῦτα	δοῖεν ὅσα κατὰ γνώμην ὄντα
[5, 12]	ἀλλ´ ὕπαρξιν ἔχει τὴν βούλησιν,	τοσαῦτα	λαμβάνων παρὰ τῶν κρειττόνων ὅσα
[5, 1]	ἡλίου νεύοντος ἀνεφαίνοντο. Ἀλλὰ τί	ταῦτα	ἀωρὶ μηκύνω; τί δὲ λανθάνω
[5, 2]	Καλάσιριν ἐλάνθανε τελευτῶν, ὕπνῳ καὶ	ταῦτα	βαθεῖ κατεσχημένον. Ἀλλὰ ἀνασχὼν ἑαυτὸν
[5, 2]	κατέθαψα. Κάθευδε» εἶπεν ὁ Καλάσιρις·	ταῦτα	δὲ ὅπη ποτὲ ἔσχεν οὐκ
[5, 2]	γοῦν ἐστι παραμυθητέον. ~Ὁ μὲν	ταῦτα	εἰπὼν ἀπέτρεχεν ὡς εἰρήκει ποιήσων,
[5, 8]	οὐδεὶς ἐπετύγχανεν ἐκ περάτων καὶ	ταῦτα	εἰς πέρατα τὴν νῆσον ἐπιδραμόντες
[5, 26]	σὺν ἡμῖν τῶνδε ἁπάντων ἐσομένη.	Ταῦτα	ἐκεῖνος μὲν ἔλεγεν, ἡ δέ
[5, 16]	δὲ τὸν Ναυσικλέα τῶν μετὰ	ταῦτα	ἕνεκεν ὑποποιούμενος καὶ ἅπαντα ἔλεγε,
[5, 10]	εἶναι τῷ λόγῳ φράζειν, καὶ	ταῦτα	ἐξὸν παροῦσαν ἐπιδεικνύναι. ~Ταῦτα ὡς
[5, 5]	φιλικὸν εἰς ἀνεύρεσιν φυλαττόμενον. ~Ἐπῄνει	ταῦτα	ἡ Χαρίκλεια καὶ ἐδόκει ναοῖς
[5, 20]	προστυχὼν τοιούτῳ κάλλει, πολλὰς καὶ	ταῦτα	καὶ οὐκ ἐξώρους αἰχμαλώτους ᾑρηκώς.
[5, 2]	καὶ βουλομένου καὶ δυναμένου παραμυθεῖσθαι	ταῦτα	κεχωρισμένου· σπήλαιον ἦν μοι λῃστρικὸν
[5, 10]	πρότερον εἶδεν οὔτε αὖθις ὄψεται.	~Ταῦτα	μὲν ἐκεῖνος ἐπέστελλεν· οὔπω δὲ
[5, 2]	οἱ τεθνεῶτες ἀναβιοῦσιν. Ἐμειδίασε πρὸς	ταῦτα	μικρὸν ὁ Καλάσιρις καὶ αὖθις
[5, 12]	ἔχω φέρουσα. ~Θαρσήσας οὖν πρὸς	ταῦτα	ὁ Καλάσιρις δεδιὼς δὲ μή
[5, 12]	Περσικὸν φυγαδεῦσαι φιλοχρήματον. Ἐμειδίασε πρὸς	ταῦτα	ὁ Ναυσικλῆς καὶ Τότε» ἔφη
[5, 29]	ὁ τόπος ἀφῄρηται. Διεχεῖτο πρὸς	ταῦτα	ὁ Τραχῖνος καὶ χαίρων οὕτω
[5, 22]	κοινὸν προσειπεῖν, ἐν γειτόνων καὶ	ταῦτα	οἰκοῦντα. Τοιγάρτοι τούτων ὑφέξεις οὐκ
[5, 2]	Τῶν μὲν ἄλλων ἀκούσῃ μετὰ	ταῦτα	ὅταν ποτὲ καὶ τὰ ἐμαυτοῦ
[5, 18]	ἑῴους ἡμᾶς τῇ γῇ προσπελάσαι.	~Ταῦτα	οὐκ εἶπε μὲν ὁ κυβερνήτης
[5, 33]	τὰ μὲν ἄλλα τῶν μετὰ	ταῦτα	οὐκ ἔχω λέγειν πλὴν ὅτι
[5, 2]	τάφος ἡ οἴκησις; Ἐπεκούφιζε καὶ	ταῦτα	παρὼν ὁ πάντων ἐμοὶ φίλτατος·
[5, 24]	ἑαυτοὺς οἷ βούλεσθε. Οἱ μὲν	ταῦτα	προὔτεινον· οἱ δὲ ἐπὶ τῆς
[5, 13]	δῆθεν σπασάμενος ἃ πάλαι ἐπεκομίζετο	Ταῦτά	σοι» ἔφη λύτρα Χαρικλείας, ὦ
[5, 5]	οἱ λῃσταὶ δὲ αὐτῶν ἀφείλοντο	ταῦτα	συνεσκευάζοντο. Ἡ Χαρίκλεια δὲ καὶ
[5, 8]	ὥρας, ἀπ´ εὐτελοῦς γὰρ καὶ	ταῦτα	τῆς ἐσθῆτος οἷον νέφους αὐγὴ
[5, 15]	παρέχοντα εὐπορώτερον ἀποφαίνει τὸν λαμβάνοντα.	Ταῦτα	ὡς εἰπὼν ἐποίησεν, ἐπὶ τὴν
[5, 11]	καὶ ταῦτα ἐξὸν παροῦσαν ἐπιδεικνύναι.	~Ταῦτα	ὡς ἤκουσαν ὑπόνοιαν εὐθὺς τῶν
[5, 20]	ἐξορμήσειν μέλλουσιν, εἴ γε πέπυσαι;	διηρώτα,	κἀγὼ συνιεὶς τὴν ἐνέδραν τοῦ
[5, 2]	ἀγκῶνος ἐρείσας ὅ τι πεπόνθοι	διηρώτα	καὶ δι´ ἣν αἰτίαν οὕτως
[5, 18]	ἀηδῶς τὴν χειμέριον ὥραν τὰ	πρῶτα	διηνύομεν, τὰ μὲν ἄλλα συνδιημερεύοντες
[5, 16]	καὶ ἅπαντα ἔλεγε, τὰ μὲν	πρῶτα	καὶ ἤδη λεχθέντα πρὸς Κνήμωνα
[5, 11]	Ὡς δὲ ἤχθη καὶ τὰ	πρῶτα	κάτω νεύουσα καὶ τὸ πρόσωπον
[5, 32]	ὁ μὲν ξιφήρης θατέρῳ τὰ	πρῶτα	μέρει συνεμάχει παντάπασιν ἐνθουσιῶντι προσεοικώς,
[5, 17]	τοὺς Δελφοὺς ἀποδράντες τὰ μὲν	πρῶτα	πλεῖν κατὰ γνώμην εὐκραεῖ τῷ
[5, 10]	κατέλαβεν ἔρημον, ὡς οὐδενὶ τὰ	πρῶτα	συνέτυχεν, ὡς ἀπάτῃ τὸν Μιτράνην
[5, 18]	ὑφάλων οὗ μὴ ἐχρῆν τὰ	δίκτυα	καθορμισάντων. Ὀψὲ δὴ οὖν συνεὶς
[5, 1]	τρόπῳ καὶ οἷς ἐνταῦθα εἰσιὼν	κατείληφα	διαλεγόμενον· ἀλλὰ τίς ὅδε ὁ
[5, 3]	ὀδόντων ἄραβος πολὺς ἐγίνετο, καὶ	τάχα	ἂν καὶ εἰς ἔσχατον ἦλθε
[5, 33]	ὑπὸ δὲ ὀλίγης ἐλπίδος τοῦ	τάχα	ἂν καὶ περιγενέσθαι τὸν νεανίσκον
[5, 4]	ὂν αὐτῷ καὶ νῦν ἐπιδεικνύμενον,	τάχα	δέ που καὶ τῆς ἀνθρώπων
[5, 27]	τροπὴν ἐκ τοῦ καιροῦ λαβοῦσα	τάχα	δέ που καὶ τύχης τινὸς
[5, 22]	Θεαγένους ὅ τι πέπονθα ἐρομένου	Τάχα«	ἔφην ὠψίσθημεν τῆς ἀναγωγῆς καὶ
[5, 4]	ἔμελλεν ἤδη τὸ ἀλγεινὸν ἐπέπλεκε,	τάχα	μὲν οὕτως ἔθος ὂν αὐτῷ
[5, 1]	οὐκ ᾐσθόμην» ἔφη ὁ Καλάσιρις	τάχα	μέν που καὶ δι´ ἡλικίαν
[5, 27]	ἡ θάλασσα δὲ αἰφνίδιον ἐτραχύνετο	τάχα	μὲν τροπὴν ἐκ τοῦ καιροῦ
[5, 13]	λιπαροῦσαι μόλις ἔπεισαν ἅμα βαδίζειν,	τάχα	οὐκ ἄν ποτε πεισθεῖσαν εἰ
[5, 2]	βουκόλοις χερσὶ ταυταισὶ ταῖς ἐμαῖς	κατέθαψα.	Κάθευδε» εἶπεν ὁ Καλάσιρις· ταῦτα