Livre, Chap.
[5, 10]	τινα φανεῖσαν κόρην ὡς Θίσβην	ἀπέλαβε,	καὶ ὅτι βέλτιον εἴη διαπεπραγμένος
[5, 32]	ὠθουμένης. Οὐ μὴν εἰς τέλος	γε	ἀντέσχεν ὁ Πέλωρος· ὡς γὰρ
[5, 26]	σοὶ πάλαι καὶ ἐξ οὗ	γε	ἀπολελοίπατε τὴν Ζακυνθίων ἕπομαι, τοσοῦτον
[5, 33]	ὁ Καλάσιρις· νῦν δὲ ὥρα	γε	διαλύειν τὸ συμπόσιον· μνήμη τοῦ
[5, 12]	ὁ κρατῶν Θεαγένους, ὡς τό	γε	ἐκ τῶν θεῶν ἡμᾶς οὐ
[5, 33]	οὐκ ἔχω λέγειν πλὴν ὅτι	γε	ἐμὲ μὲν ἔλαθεν ἐπανελθὼν ἐγκαταμείναντα
[5, 2]	πλὴν ἔρωτος φρόνημα; ἀλλὰ σῴζοιό	γε	μόνον καὶ θεάσαιό ποτε Θίσβην
[5, 20]	οἱ Φοίνικες ἐξορμήσειν μέλλουσιν, εἴ	γε	πέπυσαι; διηρώτα, κἀγὼ συνιεὶς τὴν
[5, 33]	ἐμαυτὸν ταμιευόμενος. Οὐ μὴν ἐπήρκεσά	γε,	πόθεν; ἀπολειφθεὶς μὲν τότε τοῦ
[5, 7]	καθάπερ ἑλκόμενος. Οὐ μὴν ἔφθησάν	γε	πρὸς τὸ σπήλαιον διελθόντες ἀλλ´
[5, 2]	ἄγνωστον ἀλύοντα, πλὴν ἀλλὰ πάντα	γε	ὑπέμενε τὸ δεῖμα τὸ ἐκ
[5, 8]	μὲν» ἔφη σὴν οὖσαν ἀπολαβὼν	ἄγε»	(καὶ εἰπὼν ἐνεχείριζεν, ἀφορῶν τε
[5, 29]	τοῦ τέλους χωρισθήσομαι, πρὸς θρήνους	κατήγαγε.	Τὰ ὄντα« ἔφην εἰκάζεις· ὁ
[5, 24]	εὐπειθέστερον ἐλαύνοντες. ~Ἤδη δὲ πλησιαζόντων	ἀνέκραγέ	τις τῶν συνεμβεβηκότων ἀπὸ τῆς
[5, 11]	δεσπόζων ὅποι δ´ ἄγει λαβών.	Ἔλεγε	πάντα ὁ Ναυσικλῆς συνεὶς ἐκείνους
[5, 11]	φιλήμασι κατασπασάμενος Ὦ βέλτιστε ἀνδρῶν»	ἔλεγε	σοὶ δὲ ἀντὶ τούτων οἱ
[5, 16]	ταῦτα ἕνεκεν ὑποποιούμενος καὶ ἅπαντα	ἔλεγε,	τὰ μὲν πρῶτα καὶ ἤδη
[5, 6]	ἐπεῖχέ τε καὶ Ἄχρι τίνος»	ἔλεγε	φευξόμεθα τὴν πανταχοῦ διώκουσαν εἱμαρμένην;
[5, 13]	τοῦ Ἑρμοῦ παρεγένοντο, τούτῳ γὰρ	ἦγε	τὴν θυσίαν Ναυσικλῆς ὡς ἀγοραίῳ
[5, 33]	τε ἤδη τοὺς νέους καὶ	ἀπῆγε	μικρὸν ὕστερον, ὅσα φέρειν ἐδύνατο
[5, 21]	παθόντας. Ὑπερήσθη τούτων ἀκούσας καὶ	Εὔγε,	ὦ πάτερ« ἔφη, καὶ ἅμα
[5, 4]	δὴ καὶ τότε ὁ Κνήμων	ἔφευγέ	τε τὰ πάντων μᾶλλον αἱρετὰ
[5, 32]	πυρκαϊὰν τοὺς ἐναντίους κατοπτεύουσα, τῶν	δὲ	ἀγνοούντων τὸ κακὸν καὶ δαιμονίους
[5, 13]	πρῶτον ἡλιακαῖς ἀκτῖσιν ἐρευθομένῳ. Ἀμεθύσου	δὲ	Αἰθιοπίδος ἀκραιφνὴς μὲν καὶ ἐκ
[5, 13]	μὲν κύκλον ἠλέκτρῳ διάδετον ἀμεθύσῳ	δὲ	Αἰθιοπικῇ τὴν σφενδόνην φλεγόμενον, μέγεθος
[5, 27]	νυκτὸς σκιόφως ἀπετέλεσεν, ἡ θάλασσα	δὲ	αἰφνίδιον ἐτραχύνετο τάχα μὲν τροπὴν
[5, 27]	ὑπὸ τοῦ προστυχόντος ἐσχεδιάζετο τέχνην	δὲ	ἄλλος ἄλλην αὐτοδίδακτος ἐθρασύνετο, τῶν
[5, 22]	μὲν τῆς κεφαλῆς ἐπικείμενος ἀγχίνουν	δὲ	ἅμα καὶ πολύτροπον περισκοπούμενος καὶ
[5, 15]	τοῦ ἱεροῦ χώραν ἀποκληρώσας τοὺς	δὲ	ἄνδρας ἐν τῷ προτεμενίσματι κατακλίνας·
[5, 23]	ἀρότρου βοῦν ἐλευθεροῖ γηπόνος, ὁ	δὲ	ἄνεμος τῆς ἄγαν φορᾶς ὤκλαζε
[5, 2]	τὰ ἐμαυτοῦ σοι διηγῶμαι· ἐκείνην	δὲ	ἀνῃρημένην τούτοις ἐγὼ τοῖς ὀφθαλμοῖς
[5, 27]	οἱ μὲν ἄλλοι χαίροντες ἡμεῖς	δὲ	ἀνιώμενοι καὶ πολλὰ τῆς σωτηρίας
[5, 11]	Ὦ βέλτιστε ἀνδρῶν» ἔλεγε σοὶ	δὲ	ἀντὶ τούτων οἱ θεοὶ τοσαῦτα
[5, 3]	ἀνέπνευσε τὴν αἰτίαν ἐξεμάνθανεν· ὁ	δὲ	Ἀπόλωλά σοι» ἔφη· ζῇ γὰρ
[5, 15]	ἡ τῶν λύτρων αἴτησις, σκοπὸς	δὲ	ἀπριάτην σοι λύσασθαι τὴν θυγατέρα.
[5, 8]	τὸ κάλλιστον πρῶτοι προσαγαγεῖν· ἔμελλον	δὲ	ἄρα καὶ μόνον προσφέρειν, ἄλλῳ
[5, 4]	πράγματα εἶχεν ἐπιρρωννύναι πειρώμενος. Ἔπαιζε	δὲ	ἄρα τι τὸν Κνήμωνα δαιμόνιον,
[5, 25]	πᾶσαν ἐφείδοντο τῶν ὑποπεσόντων, ἐγίνετο	δὲ	ἄσπονδος ἐκεχειρία καὶ πόλεμος ἔργοις
[5, 32]	ἔκειτο καιρίᾳ βεβλημένος, τοῖς λοιποῖς	δὲ	ἄσπονδος ἐτέτατο πόλεμος ἔπαιόν τε
[5, 4]	θεοί τε Ἑλλήνιοι παρέχοιεν. Ἐπεὶ	δὲ	ἀστάθμητόν τι τὸ ἀνθρώπειον καὶ
[5, 5]	σύλων πλοῦτον βέβηλον ἐδοκίμαζον, ἃ	δὲ	αὐτοὶ μὲν ἐκ Δελφῶν ἐπήγοντο
[5, 22]	διαδρᾶναι πειρώμεθα τοὺς ἐπιβουλεύοντας· σὺ	δὲ	αὐτός τε σῴζοιο πρὸς τῶν
[5, 31]	ἠρέμα πρὸς τὸν Πέλωρον (ἐκείμην	δὲ	αὐτοῦ πλησίον ἐπιτηδεύσας) Εἶδες« ἔφην
[5, 5]	ἐκ Δελφῶν ἐπήγοντο οἱ λῃσταὶ	δὲ	αὐτῶν ἀφείλοντο ταῦτα συνεσκευάζοντο. Ἡ
[5, 14]	ἀκρωνύχοις τὴν πέτραν ἐπέξεον. Ὅσοι	δὲ	αὐτῶν πρωτόγονοί τε καὶ θρασύτεροι,
[5, 27]	δὲ τοῦ σκότους ἐκνικήσαντος. Ἤδη	δὲ	βαπτιζομένων καὶ καταδῦναι μικρὸν ἀπολειπόντων
[5, 26]	νοῦν τὸν σὸν ἄγουσιν. Εἰ	δὲ	βούλει με τῷ ὄντι θαρσοῦσαν
[5, 18]	ἔτι δύο συσσιτούμενοι, οἱ προγενέστεροι	δὲ	γήμαντες οἴκου ἄρχουσι, καὶ τετάρτη
[5, 15]	καὶ ᾖδον καὶ ἔσπενδον αἱ	δὲ	γυναῖκες ὕμνον τῇ Δήμητρι χαριστήριον
[5, 12]	τῆς θυγατρὸς αὐτεπάγγελτος ἐπινεύων; εὐχῆς	δὲ	δεῖ μοι πρότερον. Οὐδεὶς φθόνος»
[5, 22]	οὕτω πραχθῆναι συμφέρει« ἔλεγον. ~Ἐπεὶ	δὲ	δείπνου πρὸς ὀλίγον μεταλαβόντες εἰς
[5, 8]	πρὸς τῶν ὀλέθρων βουκόλων ἔχω	δὲ	διὰ σέ, Μιτράνη, καὶ τοὺς
[5, 1]	οὐκ ἐκτὸς τοῦ θορυβεῖσθαι σιωπᾶν	δὲ	ἐβιαζόμην ἐπιθυμίᾳ τῶν ἀεὶ πρὸς
[5, 32]	μὲν ἐτράπη πρὸς φυγήν, ὁ	δὲ	ἐδίωκε. ~Καὶ τὰ μὲν ἄλλα
[5, 12]	φθόνος» ἔφη ὁ Ναυσικλῆς μᾶλλον	δὲ	εἰ δοκεῖ, θύειν γὰρ μέλλω
[5, 16]	ἀληθῶς ἔτι νύμφας προπίνομεν· σὺ	δὲ	εἰ λόγους ἡμῖν οὓς ποθοῦμεν
[5, 31]	ἐμαυτῷ λαμβάνων προτιμηθῆναι δικαιῶ, σὺ	δὲ	εἰ μὴ τὸ κελευόμενον πράττοις
[5, 1]	δ´ ἄλλα εἰσαῦθις ἀκούσῃ· σὺ	δὲ	εἴ τί σοι κατώρθωται δεξιὸν
[5, 2]	ὅμοια τὰ νῦν ἐκείνοις, ἀληθέστερον	δὲ	εἰπεῖν καὶ πικρότερα, τοῦ καὶ
[5, 18]	θεραπείαν εἰς πλῆθος ἐπαγομένων. Ἐμοῦ	δὲ	εἰπόντος ὡς παῖδές εἰσί μοι
[5, 19]	καὶ σηρικῆς ἐσθῆτος· οὐκ ὀλίγον	δὲ	εἰς εὐδοξίας προσθήκην καὶ τὴν
[5, 24]	ὁλκάδος ἔβαλλον μὲν οὐδέπω τοῖς	δὲ	εἰς κύκλον περίπλοις οὐδαμοῦ προβαίνειν
[5, 5]	ἡμέραν καὶ ὥραν προσδιορίζοντας. Εἰ	δὲ	εἰς ταὐτὸν γίνοιντο, ἀρκεῖν μὲν
[5, 33]	Καλάσιριν Ὦ πάτερ» ἔφη, σὺ	δὲ	εἰς τὸ ἑξῆς γοῦν εὔθυμος
[5, 24]	τῶν ἰκρίων ἀλλήλοις παρακελευομένων τῶν	δὲ	εἰς τὸ σκάφος τὸ ὑπηρετικὸν
[5, 27]	ἄττα τῆς νεὼς ἐξεκόμιζον βοσκήματα	δὲ	ἐκ τῶν πέριξ χωρίων τοὺς
[5, 28]	πρῶτον αἰτούμενον διδόναι κελεύσαντες. ~Ὡς	δὲ	ἐκεῖνοί τε τάχιστα παρῆσαν ὅλην
[5, 4]	καὶ πολλὰ μὲν πεπόνθαμεν πολλὰ	δὲ	ἐλπίζομεν πρόκειται δὲ ἡμῖν κατὰ
[5, 24]	θάνατον ὡς ἔφασκε χωρίζοιτο ξίφει	δὲ	ἑνὶ καὶ πληγῇ μιᾷ τοῦ
[5, 12]	ὑπὲρ τῆσδε λύτρα καταθεῖο· πάντως	δὲ	ἐννοεῖς ὡς τὸ Περσικὸν καὶ
[5, 2]	δὲ ὁ μηδεπώποτε κεκορεσμένος ἐμὲ	δὲ	ἐξ ἀρχῆς εἰληχὼς δαίμων μικρὸν
[5, 33]	ἐμαυτοῦ τε κἀκείνων τύχας οὔτε	δὲ	ἐπαμύνειν ἔχων οὔτε ἐπιμίγνυσθαι δοκιμάζων,
[5, 14]	ἀγέλῃ πλαγίοις αὐλήμασι διατάττων, τὰ	δὲ	ἐπείθετο ὡς ἐδόκει καὶ ἠνείχετο
[5, 7]	χερσὶ ταῖς ἐκείνου γίνοιτο. Τῶν	δὲ	ἐπελθόντων ἐπανετείναντο μέν τινες ὡς
[5, 9]	ἔχων τὴν Χαρίκλειαν ἔρχεται, Μιτράνης	δὲ	ἐπὶ ἑτέρας κώμας τῶν ὑπηκόων
[5, 24]	Οἱ μὲν ταῦτα προὔτεινον· οἱ	δὲ	ἐπὶ τῆς ὁλκάδος ἕως μὲν
[5, 13]	Θεαγένους εὐχὰς ἀποχρήσασθαι διενοήθη. Ὡς	δὲ	ἐπὶ τὸν νεὼν τοῦ Ἑρμοῦ
[5, 5]	αὑτῇ πατρῷον ἐδείκνυ δακτύλιον οὐλὴν	δὲ	ἐπὶ τοῦ γόνατος ἐκ θήρας
[5, 26]	Ταῦτα ἐκεῖνος μὲν ἔλεγεν, ἡ	δέ	(ἔστι γὰρ χρῆμα σοφώτατον) καιρὸν
[5, 16]	γινώσκειν οὐ συμφέρειν ἐδοκίμαζε, τὰ	δὲ	ἔτι ἀδιήγητα καὶ ἐχόμενα τῶν
[5, 30]	φράζειν αὐτῷ κερδαλεώτατον ἔλεγον· ἐκείνου	δὲ	ἑτοίμως ὑπακούσαντος καὶ οὗ μηδεὶς
[5, 15]	ἐν τῷ προτεμενίσματι κατακλίνας· ἐπεὶ	δὲ	εὐφροσύνης τῆς ἐκ τῶν ἐδεσμάτων
[5, 31]	γὰρ σχεδόν τι κατακλινεὶς Ἐγὼ	δὲ«	ἔφη τὸ γέρας τὸ προεμβατήριον
[5, 2]	τοιάδε κατελάμβανεν ἔτι θρηνοῦσαν. Ἐγὼ	δὲ	ἡ παναθλία χεῖρα λῃστρικὴν ἐκπεφευγέναι
[5, 16]	τῷ πότῳ χορείαν ἐστήσαντο· ἡμῖν	δὲ	ἡ σὴ πλάνη κάλλιστα ἄν,
[5, 29]	θανάτου μοι προλήψει περιγραφησόμενος, ἐμὲ	δὲ	ἥ τε σὴ ἔννοια καὶ
[5, 10]	~Ταῦτα μὲν ἐκεῖνος ἐπέστελλεν· οὔπω	δὲ	ἡμέρας ἀκριβῶς ὑποφαινούσης ὁ Καλάσιρις
[5, 1]	εἰ πολλὰς μὲν νύκτας πλείους	δὲ	ἡμέρας ἐπισυνάπτοις τοῦτο ἄν ποτε
[5, 4]	πεπόνθαμεν πολλὰ δὲ ἐλπίζομεν πρόκειται	δὲ	ἡμῖν κατὰ τὰ συγκείμενα πρὸς
[5, 18]	ἕτερον δωμάτιον ἀναπαυόμενος. Ἡ τράπεζα	δὲ	ἡμῖν κοινὴ προὐτίθετο τὰ μὲν
[5, 14]	καὶ τῇ πέτρᾳ περιβαλλούσης· ἡ	δὲ	ἦν πέτρα τῷ ὄντι καὶ
[5, 22]	γῇ πολεμίοις ἐντυγχάνων· τὴν κόρην	δὲ	ἣν ἄγεις παρὰ τῆς ἐμῆς
[5, 11]	ἄφραστον κάλλος Χαρικλείας ἐγνώριζον. Ὡς	δὲ	ἤχθη καὶ τὰ πρῶτα κάτω
[5, 18]	τὸ φιλοτέχνημα γνωρίζειν λέγοντες, πλέον	δὲ	θαυμάζοντες ὡς παραλόγῳ τῇ τύχῃ
[5, 4]	ὡς δὴ καὶ εἴρηται. Μόνοι	δὲ	Θεαγένης καὶ Χαρίκλεια κατὰ τὸ
[5, 20]	σοῦ γὰρ δὴ ἕνεκεν μᾶλλον	δὲ	θυγατρὸς τῆς σῆς τὸ οὕτως
[5, 33]	ἤδη τήνδε κεκομισμένος τὸν παῖδα	δὲ	ἰδεῖν ὑπὸ τῆς νυκτὸς μόνης
[5, 18]	τροφῷ μὲν ἡ Χαρίκλεια ἐγὼ	δὲ	ἰδίᾳ καὶ Θεαγένης, ὁ Τυρρηνὸς
[5, 4]	ἥτις ἡμᾶς διαδέξεται τύχη πολὺ	δὲ	καὶ ἄπειρον ὡς ἔοικε διάστημα
[5, 24]	προστυχόντι πρὸς ἄμυναν ὁπλίσας. Ἐγὼ	δὲ	καὶ ἡ Χαρίκλεια τῷ Θεαγένει
[5, 26]	γενέσθαι πᾶς τις ἁμιλλώμενος. ~Ἐπεὶ	δὲ	καὶ ἡμεῖς τῷ δόγματι πειθόμενοι
[5, 18]	μὲν καθ´ ἑαυτὸν ἁλιεύοντος τὰ	δὲ	καὶ ἡμῶν ἔστιν ὅτε τὴν
[5, 5]	ἀφείλοντο ταῦτα συνεσκευάζοντο. Ἡ Χαρίκλεια	δὲ	καὶ μετημφίασεν ἑαυτὴν ἐνθεμένη μὲν
[5, 25]	κρίνεσθαι τὸν πόλεμον ἐδίδαξεν ἐφήλαντο	δὲ	καὶ οἱ λοιποὶ πάντες, τότε
[5, 19]	πλοῦτον ὅλον τὴν κόρην, ἔθνος	δὲ	καὶ πατρίδα τὴν ὑμετέραν ἀλλάξομαι
[5, 1]	καὶ ὤτων τὸ γῆρας, ἴσως	δὲ	καὶ πρὸς τὴν διήγησιν ἠσχολημένος·
[5, 1]	ποι τὸν λόγον ἐπίσχωμεν ὀλίγον	δὲ	καὶ ὕπνου σπάσωμεν· εἰ γὰρ
[5, 25]	τε τὰ προσταχθησόμενα ποιήσειν. Οἱ	δὲ	καίπερ ἤδη φονῶντες, αἵματος γὰρ
[5, 17]	καὶ ἐκ νώτων ὑποφερομένους, ἐπεὶ	δὲ	κατὰ τὸν Καλυδώνιον πορθμὸν γενέσθαι
[5, 20]	ἐπαινέσας ἐκείνου μὲν ἀπηλλαττόμην, σοὶ	δὲ	καταμηνύων τὴν σκευωρουμένην πρὸς τῶν
[5, 13]	ἐαρινή τις ὥρα πυρσεύεται· εἰ	δὲ	κατέχων περιτρέποις ἀκτῖνα προσβάλλει χρυσῆν
[5, 2]	ἀπέτρεχεν ὡς εἰρήκει ποιήσων, ὁ	δὲ	Κνήμων αὖος ἐγεγόνει πρὸς τὴν
[5, 2]	αὖθις ὑπηνέχθη τῷ ὕπνῳ, ὁ	δὲ	Κνήμων τοῦ δωματίου προήκων ἔπασχε
[5, 17]	πολλὰ φύσει θαλάττῃ προστυχόντας. Τοῦ	δὲ	Κνήμωνος μηδὲ τοῦτο παραλιπεῖν ἀξιοῦντος
[5, 4]	ἠνείχετο ἔρωτος μὲν ἐλάττων ἡδονῆς	δὲ	κρείττων γινόμενος. Ἐπεὶ δὲ ὀψέ
[5, 22]	πέλαγος τοῦ πνεύματος ἐπιτρέποντος ἐπείγεσθαι	δὲ	λαβέσθαι τινὸς ἠπείρου καὶ ὅρμου,
[5, 12]	πλοῦτον ἡμῖν μὲν αἴτει σαυτῷ	δὲ	λάμβανε. Μὴ παῖζε μηδ´ ἄπιστος
[5, 16]	κἀκεῖνον ἑαυτῇ φυλάττεσθαι. ~Τοῦ πότου	δὲ	λαμπρῶς ἤδη βρυάζοντος καὶ ἄλλου
[5, 1]	τί ταῦτα ἀωρὶ μηκύνω; τί	δὲ	λανθάνω τὴν διήγησιν εἰς πέλαγος
[5, 1]	εἰρεσίᾳ τὸ πρῶτον ἀνήγοντο· ὡς	δὲ	λείου πνεύματος ἐκ γῆς προσπνεομένου
[5, 8]	τοῦ προτέρου πολέμου κατηνάλωτο· μόνον	δὲ	λειπόμενον τὸ σπήλαιον ἠγνοεῖτο. Καὶ
[5, 22]	τὰ μὲν ἄλλα κατεσκληκὼς ἐπιγουνίδα	δέ,	λείψανον τῆς ἐφ´ ἡλικίας ἰσχύος,
[5, 5]	θήρας συὸς ὁ Θεαγένης, ἐκ	δὲ	λόγων σύμβολα ἡ μὲν λαμπάδα
[5, 1]	πόρρω τῶν νυκτῶν ἀποτείναντος· κἀμὲ	δὲ	λοιπόν, ὦ τέκνον, γῆράς τε
[5, 13]	ὅσον ὄμμα παρθενικὸν περιγραφῇ κάλλος	δὲ	μακρῷ τῆς Ἰβηρίδος τε καὶ
[5, 25]	ἀποσυλώμενοι, καθάπερ οὐ στερούμενοι κερδαίνειν	δὲ	μέλλοντες ὅστις πρότερος τὸν ἕτερον
[5, 32]	μὲν αἰδεῖσθαι τὸν ἄρχοντα οἱ	δὲ	μὴ καταλύεσθαι τὸν νόμον ἐθορύβουν.
[5, 12]	πρὸς ταῦτα ὁ Καλάσιρις δεδιὼς	δὲ	μή τινα λάβοι τῶν ὄντων
[5, 11]	ἀλώμενον ἐν θρήνοις ἐγίνωσκε. Προσετίθει	δὲ	μηδὲν αὐτοῖς εἶναι πλέον τῆς
[5, 31]	τε κἀκείνῃ θάνατον προξενήσῃς. Ὁ	δὲ	μηδὲν μελλήσας ὥς τινος τῶν
[5, 29]	τῇ κόρῃ τὴν ὁλκάδα, ἐπεισιέναι	{δὲ}	μηδένα μηδὲ διοχλεῖν κελεύσαντα ὡς
[5, 3]	καὶ λόγῳ παντοίως ἀνελάμβανεν. Ἐπεὶ	δὲ	μικρὸν ἀνέπνευσε τὴν αἰτίαν ἐξεμάνθανεν·
[5, 1]	πρὸς τὴν διήγησιν ἠσχολημένος· ἔοικε	δέ	μοι Ναυσικλῆς ἥκειν ὁ τῆς
[5, 2]	πάθη πρός με νεμόμενος· ἐγὼ	δὲ	μόνη καὶ ἔρημος, αἰχμάλωτος καὶ
[5, 22]	μειδιάσας Ὦ θαυμάσιε« ἔφη, σὺ	δὲ	μόνος ἐν οὐδενὸς λόγου μέρει
[5, 33]	αὐτὸς δὲ οὐδὲν ἐρανισάμενος θρήνων	δὲ	μόνων τῶν ἐπ´ αὐτῆς καὶ
[5, 20]	εἰς τὴν Αἴγυπτον ἐπηγγελλόμην. Οὔπω	δέ	μου τοῦτον ἐπ´ ὀλίγον ἀποσκευασαμένου
[5, 16]	καὶ τοῖς δημωδεστέροις ἐκχωρεῖς, πραγμάτων	δὲ	μυστικῶν ὡς ἀληθῶς καὶ ἡδονῇ
[5, 15]	τοιοῦτος μὲν ὁ δακτύλιος. ~Ὁ	δὲ	Ναυσικλῆς ἐκπλαγείς τε ἅμα πρὸς
[5, 11]	οὐχὶ Θίσβη» {τοῦ Κνήμωνος} Ὁ	δὲ	Ναυσικλῆς ἐνεὸς ἐγεγόνει τόν τε
[5, 4]	ἐζώγρητο καὶ εἴχετο αἰχμάλωτος ἡ	δὲ	νῆσος ἐνεπέπρηστο καὶ τῶν ἐνοίκων
[5, 14]	πέτρᾳ πρὸς περιωπὴν ἐφεστὼς τὴν	δὲ	νομὴν τῇ ἀγέλῃ πλαγίοις αὐλήμασι
[5, 2]	μὴ μετ´ ἐκείνου φορητόν· νυνὶ	δὲ	ὁ μηδεπώποτε κεκορεσμένος ἐμὲ δὲ
[5, 26]	τῷ ἡμετέρῳ συντελεῖν ἐπιτήδειον· ὅδε	δὲ	ὁ πρεσβύτης, ἄχθος τηνάλλως, εἰς
[5, 3]	μὲν σῶμα παλμὸς εἶχε τῶν	δὲ	ὀδόντων ἄραβος πολὺς ἐγίνετο, καὶ
[5, 33]	τούτοις ἐδάκρυε μὲν αὐτὸς ἐδάκρυον	δὲ	οἱ παρόντες καὶ εἰς θρῆνον
[5, 21]	Οὕτω γενήσεται« εἰπὼν ἀπεχώρει· ἐγὼ	δὲ	οἴκαδε ἐλθὼν πρὸς μὲν τὸν
[5, 30]	τὸν δευτερεύοντα Τραχίνου λῃστήν, ἐκαλεῖτο	δὲ	οἶμαι Πέλωρος, ἀφικόμενος ἔχειν τι
[5, 33]	μὲν ἐπισφάττειν ἑαυτὴν ἐνδεικνυμένην ὑπὸ	δὲ	ὀλίγης ἐλπίδος τοῦ τάχα ἂν
[5, 23]	πρὸς ἄμυναν εὐτρεπίζεσθαι παρῄνουν, οἱ	δὲ	ὀλιγώρως εἶχον, ἔθος εἶναι φάσκοντες
[5, 1]	διιπταμένην τὴν ὁλκάδα παρημείβοντο, νῆσοι	δὲ	Ὀξεῖαι καὶ σχῆμα καὶ ὄνομα
[5, 2]	Κάθευδε» εἶπεν ὁ Καλάσιρις· ταῦτα	δὲ	ὅπη ποτὲ ἔσχεν οὐκ εἰς
[5, 16]	πολυτέλειαν ἔχω θαυμάσας, οὐκ ἔστι	δὲ	ὅπως μᾶλλον ἄν τις τὸν
[5, 16]	σῴζεται καὶ ὁρᾶται ὁ παῖς	δὲ	ὅσον οὐδέπω σὺν θεοῖς ὀφθήσεται,
[5, 8]	παραχωροίη τῆς κόρης ἐπισημαίνων) οὑτοσὶ	δέ,	ὅστις ποτέ ἐστι» λέγων τὸν
[5, 18]	τὰ μὲν ἄλλα συνδιημερεύοντες χωριζόμενοι	δὲ	ὅτε καθεύδειν ἔδει, σὺν τῇ
[5, 12]	ὁ Καλάσιρις καὶ ἕξεις. Τί	δὲ	οὐ μέλλεις, φιλανθρωπίας οὐδὲν ἀπολιπὼν
[5, 4]	ὑπομνήσει τῶν ὅρκων ἀνέστελλεν, ὁ	δὲ	οὐ χαλεπῶς ἐπανήγετο καὶ σωφρονεῖν
[5, 33]	ἐπιμίξαι χωρίῳ πολεμουμένῳ, τὴν Χαρίκλειαν	δὲ	οὐδαμῶς· ἀλλ´ εἶδον ἡμέρας γενομένης
[5, 31]	ὅπως ἡ κόρη κεκόσμηται; Τοῦ	δὲ	Οὐδαμῶς« εἰπόντος, Καὶ μὴν ἔξεστιν«
[5, 33]	ὦ Ναυσίκλεις, εὐνοίᾳ χρησάμενος, αὐτὸς	δὲ	οὐδὲν ἐρανισάμενος θρήνων δὲ μόνων
[5, 15]	σοι λύσασθαι τὴν θυγατέρα. Ἐπεὶ	δὲ	οὐκ ἀπόβλητά ἐστιν, ὡς φατέ,
[5, 2]	μὲν ἀτρέμας ἔχε σαυτόν, ἐγὼ	δὲ	οὐκ ἔστιν ὅπως ἂν βιῴην
[5, 21]	πυνθανομένων ὑπερεθέμην εἰσαῦθις ἐρεῖν, νῦν	δὲ	οὕτω πραχθῆναι συμφέρει« ἔλεγον. ~Ἐπεὶ
[5, 4]	ἡδονῆς δὲ κρείττων γινόμενος. Ἐπεὶ	δὲ	ὀψέ ποτε τῶν πρακτέων εἰς
[5, 18]	ἄλλα ἡμῶν παρεχόντων τοῦ Τυρρηνοῦ	δὲ	ὄψον ἄφθονον ἐκ θαλάττης τοὺς
[5, 29]	πρότερον ἤ τι καινότερον; Ἡ	δὲ	Πάντα μὲν« ἔφη, πρὸ πάντων
[5, 31]	κόρην τὴν αἰχμάλωτον. Τοῦ Τραχίνου	δὲ	Παρ´ αὐτὴν ὃ βούλει λάμβανε«
[5, 12]	τὰ πρὸς τὴν θυσίαν, ἡμεῖς	δὲ	παρεσόμεθα πάντων ἡτοιμασμένων. ~Ἐποίουν οὕτως
[5, 1]	Ναυσικλῆς εἰς ἕω μαθήσεσθε, τὸ	δὲ	παρὸν ὑμῖν ὅτι βελτίονα Θίσβην
[5, 31]	τῷδε τῷ κρατῆρι βαλλόμενος. Ὁ	δὲ	Πέλωρος ἀπιδὼν εἰς τοὺς παρόντας
[5, 18]	τις ἂν τύχοι καταγωγῆς. Ὁ	δὲ	Περὶ τὴν πλησίον ἄκραν« ἔφη
[5, 14]	ἐπὶ τὴν πέτραν ἀνατρέχοντες οἱ	δὲ	περὶ τὸν νομέα κύκλους ἀγερώχους
[5, 24]	πρὸς εἰρεσίαν εὐπειθέστερον ἐλαύνοντες. ~Ἤδη	δὲ	πλησιαζόντων ἀνέκραγέ τις τῶν συνεμβεβηκότων
[5, 22]	ὄντα ὡς πλάσμα λέγων. Ἡμεῖς	δὲ	πνεύμασι βιαίοις χρησάμενοι ζάλης τε
[5, 30]	σωφρόνως καὶ ἀνδρείως κερδήσοντες. ~Ὡς	δὲ	ποιήσειν ὅτι ἂν κελεύω καθυπέσχοντο,
[5, 4]	αὐτῷ καὶ νῦν ἐπιδεικνύμενον, τάχα	δέ	που καὶ τῆς ἀνθρώπων φύσεως
[5, 27]	ἐκ τοῦ καιροῦ λαβοῦσα τάχα	δέ	που καὶ τύχης τινὸς βουλήματι
[5, 11]	ὦ θύγατερ, ὦ Χαρίκλεια, Θεαγένην	δὲ	ποῦ κατέλιπες; Ἀνωλόλυξε πρὸς τὴν
[5, 24]	κοῖλα τῆς νεὼς καταδυομένων τῶν	δὲ	προμαχεῖν ἐπὶ τῶν ἰκρίων ἀλλήλοις
[5, 32]	κρατῆρι πατάξων τὸν Πέλωρον, ὁ	δέ,	προπαρεσκεύαστο γάρ, ἐγχειριδίῳ φθάνει διελαύνων
[5, 22]	ναυτῶν τὴν πρώτην ἐναντιουμένων τέλος	δὲ	πρὸς τοῦ Τυρίου τοῦ ἐμπόρου
[5, 29]	κατὰ τὴν Ζακυνθίων διείλεκτο, σιωπῶντι	δὲ	πρὸς ὑμᾶς ὡς ἂν τοῖς
[5, 33]	ἴσα καὶ νεκρῷ προκείμενον τὴν	δὲ	προσκαθημένην καὶ θρηνοῦσαν καὶ βούλεσθαι
[5, 20]	οὐκ ἔχω λέγειν, εἰς ἔαρ	δὲ	πρῶτον ἡγοῦμαι αὐτοὺς ἀφορμήσειν. Ἆρ´
[5, 17]	τῶν ἱστίων παραστέλλειν ἐπέταττεν. Ἡμῶν	δὲ	πυνθανομένων διότι παραλύει τὸ ῥόθιον
[5, 2]	ποῦ ποτε ἄρα τυγχάνεις; τίς	δέ	σε διεδέξατο τύχη; ἆρα μὴ
[5, 3]	καὶ ἄρτι μὲν ὑπερθύροις ἄρτι	δὲ	σκεύεσιν εἴ πή τι τῆς
[5, 21]	οὐκ ἔστιν ἀξιόμαχος ἀντιτάξασθαι. Ἐγὼ	δὲ	σοὶ μᾶλλον ἂν« ἔφην ἑλοίμην
[5, 19]	ἐπὶ Καρχηδονίους ὁρμῆς ἐκτραπεὶς ὑμῖν	δὲ	σύμπλους οἷ δὴ καὶ βούλεσθε
[5, 13]	ηὐτρέπιστο τὴν θυσίαν) ἡ Χαρίκλεια	δὲ	σὺν τῇ θυγατρὶ τοῦ Ναυσικλέους
[5, 18]	ἰδίᾳ καὶ Θεαγένης, ὁ Τυρρηνὸς	δὲ	σὺν τοῖς αὑτοῦ παισὶ καθ´
[5, 20]	τὸ οὕτως ἀπηνὲς ἔργον ἐκείνοις	δὲ	σύνηθες διανοοῦνται. Κἀγὼ πρὸς αὐτὸν
[5, 4]	θρηνοῦν γύναιον ἀλλὰ Χαρίκλεια. Ἐγεγόνει	δὲ	τὰ περὶ αὐτὴν ὧδε· ἐπειδὴ
[5, 13]	σπεύδειν ἐπὶ τὴν θυσίαν. Οἱ	δέ—	τὰ πρακτέα γὰρ αὐτοῖς ἤδη
[5, 29]	Πάντα μὲν« ἔφη, πρὸ πάντων	δὲ	τὰ προσδοκώμενα κατὰ τὴν ἐμοὶ
[5, 5]	τοῦ κρατοῦντος ὅπλον οἰκειότατον. Ἄρτι	δὲ	τῇ λίμνῃ πλησιάσαντες καὶ σκάφους
[5, 32]	μὲν εἰς τὴν βοήθειαν δεδοικυίας	δὲ	τὴν ἀποτυχίαν, αὐτοσχεδίου καὶ ἐν
[5, 23]	πλέον τὸ πνεῦμα δεχομένης· ἐπειδὴ	δὲ	τὴν θάλασσαν ἐστόρεσεν ἡ γαλήνη
[5, 27]	μὲν ἰδίαν ἄκατον ἀπολιπόντας κατὰ	δὲ	τὴν ὁλκάδα πρὸς τῇ διαρπαγῇ
[5, 27]	τὴν πρώραν ἀδοκίμαστος ἐκληροῦτο ὁ	δὲ	τὴν πρύμναν εἶχε καὶ τοὺς
[5, 19]	αὖ πολλὰ πρὸς τούτοις. Ἐμοῦ	δὲ	τήν τε παροῦσαν πενίαν προβαλλομένου
[5, 34]	δὲ τὸ συμπόσιον· ὁ Καλάσιρις	δὲ	τὴν Χαρίκλειαν ἐσκοπεῖτο καὶ ὡς
[5, 33]	ἐδύνατο τῆς νεὼς ἐπικομιζόμενον. Ἐγὼ	δὲ	τηνάλλως πόρρωθεν εἱπόμην ὀδυρόμενος τὰς
[5, 18]	καὶ ἡμεῖς ἄγκυραν καθίεμεν. Οἱ	δὲ	τῆς νήσου περὶ τὸν ὅρμον
[5, 26]	σοφώτατον) καιρὸν διαθέσθαι δραστήριος ἅμα	δέ	τι καὶ τῆς ἐμῆς ὑποθήκης
[5, 25]	οὐκ ἂν ἔφασαν ἐκστῆναι. ~Ἐπεὶ	δέ	τις τῶν λῃστῶν, ὁ τολμηρότατος,
[5, 21]	ἐπιβαίνειν δεήσει τῆς ὁλκάδος· τῶν	δὲ	τὸ αἰφνίδιον θαυμαζόντων καὶ τὴν
[5, 34]	περιήγοντο μὲν αἱ σπονδαὶ διελύετο	δὲ	τὸ συμπόσιον· ὁ Καλάσιρις δὲ
[5, 29]	ὁ δαίμων ἀντέπραξεν ἐν αὐτοῖς	δὲ	τοῖς δεινοῖς ἐμβεβήκαμεν, φέρε τι
[5, 7]	κακηγορεῖσθαι πρὸς αὐτοῦ φάσκουσα τὸ	δὲ	τοῖς πολεμίοις ἑκόντας ἑαυτοὺς ἐγχειρίζειν
[5, 3]	μὲν τὼ πόδε προσπταίων νῦν	δὲ	τοῖς τοίχοις ἀθρόον ἐμπίπτων, καὶ
[5, 30]	ἐκείνους μὲν ἀπολείπω διασκευαζομένους ἐπὶ	δὲ	τὸν δευτερεύοντα Τραχίνου λῃστήν, ἐκαλεῖτο
[5, 29]	τῆς τύχης ἐνυβρίσαι παραδούσης. Ἐγὼ	δὲ	τὸν Θεαγένην παραλαβὼν καὶ παρὰ
[5, 1]	οὐ γὰρ ἔχω γινώσκειν· ἐμοὶ	δὲ	τὸν καιρὸν τῆς φυγῆς ἡ
[5, 30]	οὐδέν· ἡττήθη τοῦ βελτίονος· ὑφορᾶται	δὲ	τὸν λῄσταρχον ὡς εἰς γάμον
[5, 16]	μὲν τῷ Κνήμωνι χαριζόμενος ἅμα	δὲ	τὸν Ναυσικλέα τῶν μετὰ ταῦτα
[5, 19]	μὲν γένος ἔνδοξον καταλέγων τοῦτο	δὲ	τὸν παρόντα πλοῦτον καταριθμούμενος τήν
[5, 32]	ἀπέτυχεν, ἐκείνου μικρὸν ἀποκλίναντος, ἄκρον	δὲ	τὸν ὦμον παραξέσας τὴν χεῖρα
[5, 5]	σκεύη τῶν εὐτελῶν ἐπιβαλοῦσα, τὸ	δὲ	τόξον καὶ τὴν φαρέτραν Θεαγένει
[5, 14]	τε καὶ Αἰθιόπων ἀμέθυσος· ἣν	δὲ	τότε τῷ Ναυσικλεῖ προσεκόμιζεν ὁ
[5, 18]	τὴν Ζάκυνθον ἀγοράσοντες ἀνέτρεχον, ἐγὼ	δέ,	τοῦ κυβερνήτου γὰρ ἀκηκοὼς ἐτύγχανον
[5, 27]	ἡμερινοῦ φωτὸς ἀπαύγασμα περιέλαμπεν ἀπειπόντος	δὲ	τοῦ σκότους ἐκνικήσαντος. Ἤδη δὲ
[5, 27]	τὰ ἱστία τεταραγμένως ἀνιμώντων τῶν	δὲ	τοὺς κάλως ἀπείρως κατανεμόντων, καὶ
[5, 21]	τὸν Τυρρηνὸν οὐδὲ ἓν πρὸς	δὲ	τοὺς παῖδας ἔφραζον ὡς μεθ´
[5, 4]	καὶ παρθενεύοντος ἔρωτος κορεννύμενοι δάκρυσι	δὲ	ὑγροῖς καὶ θερμοῖς εἰς ἀλλήλους
[5, 26]	τὴν ὑπόσχεσιν ἐπίτηδες παρέλκοντος. Ὡς	δὲ	ὑπό τε τῶν δακρύων πρὸς
[5, 14]	βουλομένοις τὸν κύκλον ἐῴκεσαν εἰργομένοις	δὲ	ὑπὸ τῆς τέχνης ὥσπερ εἰ
[5, 5]	σύμβολα ἡ μὲν λαμπάδα ὁ	δὲ	φοίνικα συνετίθεντο. Ἐπὶ τούτοις αὖθις
[5, 3]	σχεδόν τι ταῖς θύραις· ἀντίσχων	δὲ	χαλεπῶς καὶ δέει τοῦ μὴ
[5, 5]	μὲν Θεαγένην ὁ Πυθικός» τὴν	δὲ	Χαρίκλειαν ἡ Πυθιὰς ἐπὶ δεξιὰ
[5, 8]	παροῦσαν στρατείαν εὐδαιμόνως πεποιημένον. Ὁ	δὲ	χαυνωθεὶς τοῖς ἐπαίνοις καὶ ἅμα
[5, 15]	Δήμητρι χαριστήριον ἐχόρευον· ἡ Χαρίκλεια	δὲ	χωρισθεῖσα τὸ ἑαυτῆς ἔπραττεν, ηὔχετο
[5, 18]	μὲν ὁ κυβερνήτης οὐκ ἐγένετο	δέ,	ὦ Ναυσίκλεις, ἀλλ´ ἅμα ἥλιός
[5, 33]	θυγατρὸς θεῶν μὲν εὐμενείᾳ σῇ	δέ,	ὦ Ναυσίκλεις, εὐνοίᾳ χρησάμενος, αὐτὸς
[5, 29]	καὶ διαδρᾶναι τὴν ἐπιβουλήν. Ἐπεὶ	δέ,	ὦ παῖδες, πρὸς τοῦτο μὲν
[5, 20]	θεοὶ κατ´ ἀξίαν ἀμείψαιντο· πόθεν	δέ,	ὦ Τυρρηνέ, συνείληφας τὴν ἐπιβουλήν;
[5, 9]	κατὰ τὴν Μέμφιν ἐξέπεμψεν. Εἶχε	δὲ	ὧδε τὰ ἐπεσταλμένα· Ὀροονδάτῃ σατράπῃ
[5, 33]	ἂν» εἶπεν ὁ Καλάσιρις· νῦν	δὲ	ὥρα γε διαλύειν τὸ συμπόσιον·
[5, 32]	μὲν γὰρ ὡς τοῦτον οἱ	δὲ	ὡς ἐκεῖνον ἀποκλίναντες οἱ μὲν
[5, 18]	τὴν ναυτικὴν τύρβην, τὴν πόλιν	δὲ	ὡς οὐκ ἀσφαλὲς διὰ τὴν
[5, 32]	τραπέζαις βαλλόντων καὶ βαλλομένων. Ἐγὼ	δὲ	ὡς πορρωτάτω χωρίσας ἐμαυτὸν ἐπί
[5, 32]	συνεμάχει παντάπασιν ἐνθουσιῶντι προσεοικώς, ἡ	δὲ	ὡς συνερρωγότα τὸν πόλεμον εἶδεν
[5, 32]	ὡς ἐπαμύνοντες τῷ ἄρχοντι οἱ	δὲ	ὡς τοῦ Πελώρου σὺν τῷ
[5, 24]	τοῦ πάθους ὁμοίου κοινωνήσειεν, ἐγὼ	δὲ	ὡς Τραχῖνον εἶναι τὸν ἐπιόντα
[5, 14]	θέατρον ἐπεδείκνυσαν τὸν κρημνόν, ἄλλοι	δὲ	ὥσπερ ἡλίῳ τῇ φλογὶ τῆς
[5, 2]	τὸ οὖς παραθέμενος ἐπηκροᾶτο καὶ	τοιάδε	κατελάμβανεν ἔτι θρηνοῦσαν. Ἐγὼ δὲ
[5, 21]	γενήσεται« εἰπὼν ἀπεχώρει· ἐγὼ δὲ	οἴκαδε	ἐλθὼν πρὸς μὲν τὸν Τυρρηνὸν
[5, 16]	τῶν παίδων ἡ μὲν θυγατὴρ	ἥδε	σῴζεται καὶ ὁρᾶται ὁ παῖς
[5, 18]	ὥστε, ὦ λῷστε, μὴ μέλλε	μηδὲ	ἀμφίβαλλε ὡς χαίροντες ὑποδεξόμεθα ἄνδρα
[5, 29]	τὸ μέγιστον Τραχίνου γαμετὴν ἐσομένην	μηδὲ	ἀφ´ ὧν ἔξεστιν ἁβρύνεσθαι, εἰ
[5, 29]	τὴν ὁλκάδα, ἐπεισιέναι {δὲ} μηδένα	μηδὲ	διοχλεῖν κελεύσαντα ὡς ἂν καὶ
[5, 26]	τὸν ἐμὸν καὶ πατέρα περίσῳζε	μηδὲ	ἐπίτρεπε τὴν ναῦν ἀπολιπεῖν, ὡς
[5, 24]	μόλις ἐπείχομεν, ἡ μὲν ἵνα	μηδὲ	παρὰ τὸν θάνατον ὡς ἔφασκε
[5, 22]	αὐτὸς οὕτως ὀλιγώρως ἔσχηκας ὡς	μηδὲ	τοῦτο δὴ τὸ κοινὸν προσειπεῖν,
[5, 17]	θαλάττῃ προστυχόντας. Τοῦ δὲ Κνήμωνος	μηδὲ	τοῦτο παραλιπεῖν ἀξιοῦντος ἀλλὰ φράζειν
[5, 18]	μὴ γὰρ οὕτω ποτὲ σφαλείη	μηδὲ	ὑπὸ γήρως πιεσθείη Τυρρηνός, ἀλλ´
[5, 11]	Ναυσικλέους θαρρεῖν παρακελευομένου μικρὸν ἀνένευσεν	εἶδέ	τε καὶ ὤφθη παρ´ ἐλπίδας,
[5, 12]	τῶν κρειττόνων ὅσα καὶ αἰτεῖν	οἶδε	καλόν· ὥστε καὶ φράζε μόνον
[5, 21]	πάντως φίλον σπουδαστέον ἡμῖν τὸν	ἐνθένδε	ἀπόπλουν πρίν τι καὶ πρὸς
[5, 22]	βέλτιστος περὶ ἡμᾶς γεγενημένος, καὶ	τήνδε	δίδου τελευταίαν χάριν· θῦε διαπλεύσας
[5, 5]	ἢ ἀριστερὰ πεπόρευται πόλιν ἐπὶ	τήνδε	ἢ κώμην ἢ ἔθνος» ἡμέραν
[5, 33]	εἶναι τὴν μὲν θυγατέρα ἤδη	τήνδε	κεκομισμένος τὸν παῖδα δὲ ἰδεῖν
[5, 17]	τὸ εἰκὸς γινομένης καὶ περὶ	τόνδε	τὸν πορθμὸν πλέον ἢ κατὰ
[5, 4]	ἐβιάσθησαν, ἄρχεται ὁ Θεαγένης λόγων	τοιῶνδε	Τὸ μὲν συνεῖναι ἡμᾶς ἀλλήλοις,
[5, 26]	καὶ ἴσθι δέσποινα σὺν ἡμῖν	τῶνδε	ἁπάντων ἐσομένη. Ταῦτα ἐκεῖνος μὲν
[5, 26]	βίῳ τῷ ἡμετέρῳ συντελεῖν ἐπιτήδειον·	ὅδε	δὲ ὁ πρεσβύτης, ἄχθος τηνάλλως,
[5, 1]	εἰσιὼν κατείληφα διαλεγόμενον· ἀλλὰ τίς	ὅδε	ὁ ξένος; Ἕλλην» ἔφη ὁ
[5, 26]	ἐπιλαβόμενος Οὐδὲν« ἔφη πρὸς σὲ	ὅδε	ὁ πόλεμος, ὦ φιλτάτη, ἀλλὰ
[5, 3]	σφαλλόμενος καὶ νῦν μὲν τὼ	πόδε	προσπταίων νῦν δὲ τοῖς τοίχοις
[5, 15]	θεῶν ἥκειν μοι συνήθως καὶ	τόδε	τὸ εὕρημα διὰ τοῦ πυρός
[5, 12]	εἴπερ ἐμοὶ προτέρῳ τὰ ὑπὲρ	τῆσδε	λύτρα καταθεῖο· πάντως δὲ ἐννοεῖς
[5, 22]	ἡμῶν ἣν ἀγανακτεῖν ὡς παρεωραμένος	τῆσδέ	μοι τῆς νυκτὸς ἐπιφανεὶς ἐξηγόρευσεν.
[5, 20]	πειρατικὸν ἐργαστήριον κατὰ τὴν περιπτύσσουσαν	τῆσδε	τῆς ἄκρας πλευρὰν ὑποκαθήμενον, σκοποῖς
[5, 30]	γεγονώς, ἢ πικρόγαμος ἔσται πρὸς	τῆσδε	τῆς δεξιᾶς ἃ προσήκει παθών.
[5, 2]	χερσὶ ταυταισὶ ταῖς ἐμαῖς κατέθαψα.	Κάθευδε»	εἶπεν ὁ Καλάσιρις· ταῦτα δὲ
[5, 20]	ἐγχειροῦντα τὴν πρᾶξιν· καὶ ἄλλως	οὐδὲ	ἀκίνδυνον εἴ τι τούτων γίνοιτο
[5, 10]	οὐκ εἶναι τοῦ κάλλους ὑπερβολὴν	οὐδὲ	αὐτῷ δυνατὸν εἶναι τῷ λόγῳ
[5, 21]	ἐλθὼν πρὸς μὲν τὸν Τυρρηνὸν	οὐδὲ	ἓν πρὸς δὲ τοὺς παῖδας
[5, 19]	δυστυχοῦντας μὴ οὐχὶ πανταχοῦ δυστυχεῖν	οὐδὲ	ἐπὶ τῆς ἐρημίας ἀνενόχλητον εἶχεν
[5, 33]	δυσδαίμων εἰπεῖν τε καὶ μαθεῖν	οὐδὲ	ἐπικουφίσαι παραμυθίᾳ τὴν συμφορὰν οὐδὲ
[5, 33]	καὶ περιγενέσθαι τὸν νεανίσκον ἐπεχομένην.	Οὐδὲ	ἔφθην ὁ δυσδαίμων εἰπεῖν τε
[5, 32]	μὴν οὐδὲ Θεαγένης ἀπόλεμος ἦν	οὐδὲ	ἡ Χαρίκλεια, τὰ γὰρ συγκείμενα
[5, 32]	ἀκίνδυνον ἐμαυτῷ κατένεμον. Οὐ μὴν	οὐδὲ	Θεαγένης ἀπόλεμος ἦν οὐδὲ ἡ
[5, 31]	ὁ Τραχῖνος οὐκ ᾔτησας· ἀλλ´	οὐδὲ	νέμησις οὐδέπω προὐτέθη τῶν εἰλημμένων.
[5, 33]	οὐδὲ ἐπικουφίσαι παραμυθίᾳ τὴν συμφορὰν	οὐδὲ	τὰ ἐνδεχόμενα ἐπιμεληθῆναι, τὰ ἐκ
[5, 32]	καὶ φόνοις ἐγγεγυμνασμένῳ παμπόλλοις, οὐδὲν	οὐδὲ	τῆς Χαρικλείου τοξείας ἐπαμύνειν ἔτι
[5, 2]	λειπόμενον ἐταλαιπώρει τῆς νυκτός, ὥστε	οὐδὲ	τὸν Καλάσιριν ἐλάνθανε τελευτῶν, ὕπνῳ
[5, 4]	ἀνθρώπεια καὶ παιδιὰν πεποίηται, καὶ	οὐδὲ	τῶν ἡδίστων ἀλύπως μετέχειν ἐπέτρεπεν
[5, 3]	ὁ Κνήμων ὡς τούτων ἤκουσεν	οὐδὲ	ὑπέμεινε τὴν τῶν ὑπολοίπων ἀκρόασιν,
[5, 1]	πως λοιπὸν καὶ ὄρθρου ὑποφαίνοντος	οὐδὲ	ὑπερβαίνειν ᾤοντο τὸν πρός με
[5, 32]	συμβολὴν τοῦ ἀγκῶνος ἀπέκοπτε· κἀκ	τοῦδε	ὁ μὲν ἐτράπη πρὸς φυγήν,
[5, 17]	προβολῇ τοῦ αὐχένος ἀποτειχιζόμενον. Κἀκ	τοῦδε	παλιρροίας ὡς τὸ εἰκὸς γινομένης
[5, 4]	Ἐγεγόνει δὲ τὰ περὶ αὐτὴν	ὧδε·	ἐπειδὴ γὰρ ὁ μὲν Θύαμις
[5, 9]	τὴν Μέμφιν ἐξέπεμψεν. Εἶχε δὲ	ὧδε	τὰ ἐπεσταλμένα· Ὀροονδάτῃ σατράπῃ Μιτράνης
[5, 31]	πράττοις οὐκ εἰς μακρὰν οἰμώξῃ	τῷδε	τῷ κρατῆρι βαλλόμενος. Ὁ δὲ
[5, 23]	δὲ ἄνεμος τῆς ἄγαν φορᾶς	ὤκλαζε	καὶ κατ´ ὀλίγον ἐνδιδοὺς ἄπρακτός
[5, 16]	τὸν Ναυσικλέα γινώσκειν οὐ συμφέρειν	ἐδοκίμαζε,	τὰ δὲ ἔτι ἀδιήγητα καὶ
[5, 12]	αἰτεῖν οἶδε καλόν· ὥστε καὶ	φράζε	μόνον ὅπου ποτέ ἐστιν ὁ
[5, 18]	Χαῖρε« εἶπον ὦ βέλτιστε καὶ	φράζε	ὅποι τις ἂν τύχοι καταγωγῆς.
[5, 12]	αἴτει σαυτῷ δὲ λάμβανε. Μὴ	παῖζε	μηδ´ ἄπιστος ἔσο» {ἔφη} πρὸς
[5, 4]	αὖθις πράγματα εἶχεν ἐπιρρωννύναι πειρώμενος.	Ἔπαιζε	δὲ ἄρα τι τὸν Κνήμωνα
[5, 12]	ὁ Καλάσιρις ἀλλ´ ἡγοῦ καὶ	εὐτρέπιζε	τὰ πρὸς τὴν θυσίαν, ἡμεῖς
[5, 13]	δι´ ἡμῶν προσάγουσι. Καὶ ἅμα	ἐνεχείριζε	δακτύλιόν τινα τῶν βασιλικῶν ὑπερφυές
[5, 2]	ἄλλ´ ἢ τάφος ἡ οἴκησις;	Ἐπεκούφιζε	καὶ ταῦτα παρὼν ὁ πάντων
[5, 26]	τουτονὶ τὸν ἐμὸν καὶ πατέρα	περίσῳζε	μηδὲ ἐπίτρεπε τὴν ναῦν ἀπολιπεῖν,
[5, 16]	φιάλην προτείνας ὁ Ναυσικλῆς Ὦ	´γαθὲ	Καλάσιρι» ἔφη καθαράς σοι τὰς
[5, 15]	Ἐγὼ μὲν ἔπαιζον» εἶπεν ὦ	´γαθὲ	Καλάσιρι καὶ λόγος ἄλλως ἦν
[5, 1]	οὐ γάρ με ἔλαθες, ὦ	´γαθὲ	Καλάσιρι, φροντίζων τὰς ἐμὰς πράξεις
[5, 12]	ὧν ἐπεφέρετο ἡ Χαρίκλεια Ὦ	´γαθὲ	Ναυσίκλεις» ἔφη οὐκ ἔστιν ὅτε
[5, 3]	τάχα ἂν καὶ εἰς ἔσχατον	ἦλθε	κινδύνου εἰ μὴ θᾶττον ὁ
[5, 10]	συνέτυχεν, ὡς ἀπάτῃ τὸν Μιτράνην	περιῆλθε	καί τινα φανεῖσαν κόρην ὡς
[5, 19]	δὲ σύμπλους οἷ δὴ καὶ	βούλεσθε	γενόμενος. ~Ὁρῶν δὴ τὸν Φοίνικα
[5, 24]	εἰσβῆναι, καὶ σῴζεθ´ ἑαυτοὺς οἷ	βούλεσθε.	Οἱ μὲν ταῦτα προὔτεινον· οἱ
[5, 24]	δυσδαίμονες« ἔφασαν τί δή ποτε	μαίνεσθε	καὶ πρὸς οὕτως ἄμαχον καὶ
[5, 1]	εἶπεν ὁ Ναυσικλῆς εἰς ἕω	μαθήσεσθε,	τὸ δὲ παρὸν ὑμῖν ὅτι
[5, 19]	μοι προσιὼν ἠνώχλει πολλάκις καὶ	ἀπέκναιε	λιπαρῶν καὶ εἰς γάμον ὡς
[5, 22]	καὶ σεσηρός τι μειδιάσας Ὦ	θαυμάσιε«	ἔφη, σὺ δὲ μόνος ἐν
[5, 4]	ἡσθήσεσθαι ἔμελλεν ἤδη τὸ ἀλγεινὸν	ἐπέπλεκε,	τάχα μὲν οὕτως ἔθος ὂν
[5, 1]	καὶ πρὸς τὴν διήγησιν ἠσχολημένος·	ἔοικε	δέ μοι Ναυσικλῆς ἥκειν ὁ
[5, 4]	πολὺ δὲ καὶ ἄπειρον ὡς	ἔοικε	διάστημα τῆς ἐλπιζομένης ἡμῖν γῆς
[5, 7]	καλοὺς καὶ βάρβαροι χεῖρες ὡς	ἔοικε	δυσωποῦνται καὶ πρὸς τὴν ἐράσμιον
[5, 22]	τοῦ κυβερνήτου τὴν ὁλκάδα χειραγωγοῦντος·	ἔφασκε	γὰρ ἐνδέχεσθαι μὲν εὐθυβόλως καὶ
[5, 24]	μηδὲ παρὰ τὸν θάνατον ὡς	ἔφασκε	χωρίζοιτο ξίφει δὲ ἑνὶ καὶ
[5, 11]	κατὰ ζήτησιν ἀλώμενον ἐν θρήνοις	ἐγίνωσκε.	Προσετίθει δὲ μηδὲν αὐτοῖς εἶναι
[5, 32]	ἐτράπη πρὸς φυγήν, ὁ δὲ	ἐδίωκε.	~Καὶ τὰ μὲν ἄλλα τῶν
[5, 18]	ὦ λῷστε, μὴ μέλλε μηδὲ	ἀμφίβαλλε	ὡς χαίροντες ὑποδεξόμεθα ἄνδρα καὶ
[5, 1]	εἴ τί σοι κατώρθωται δεξιὸν	ἀπάγγελλε	θᾶττον, ὡς ἂν τοῦ χαίρειν
[5, 18]	τέθνηκεν· ὥστε, ὦ λῷστε, μὴ	μέλλε	μηδὲ ἀμφίβαλλε ὡς χαίροντες ὑποδεξόμεθα
[5, 18]	Θεαγένει καὶ τῇ Χαρικλείᾳ παρόντα	με	ἄσμενος ὁ πρεσβύτης ὑποδέχεται καὶ
[5, 1]	ἀθρόον αὐτοῖς ἐπιφανείς· οὐ γάρ	με	ἔλαθες, ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι, φροντίζων
[5, 2]	ὁ πάντων ἐμοὶ φίλτατος· ἐκεῖ	με	καὶ ζῶσαν ἐθρήνησε καὶ τεθνεῶσαν,
[5, 2]	δεσμωτήριον, καὶ φρουροῦμαι· νῆσος εἶχέ	με	καὶ σκότος· ὅμοια τὰ νῦν
[5, 28]	τὴν εὐωχίαν, ὁ Τραχῖνος ἰδίᾳ	με	καὶ τῶν ἄλλων εἰς ἀνήκοον
[5, 2]	Θίσβην τὴν σήν· τοῦτο γάρ	με	καλέσεις καὶ μὴ βουλόμενος. ~Οὐκέτι
[5, 16]	θεοῖς ὀφθήσεται, καὶ μάλιστα εἴ	με	μὴ ἀνιάσεις ὑπερθέμενος καὶ πάλιν
[5, 2]	ὡς ἄχθη τὰ πάθη πρός	με	νεμόμενος· ἐγὼ δὲ μόνη καὶ
[5, 1]	οὐδὲ ὑπερβαίνειν ᾤοντο τὸν πρός	με	ὅρκον οἱ Φοίνικες ἡμέραν καὶ
[5, 1]	σειρήνειον τὸ κατ´ αὐτήν. Ἀλλά	με	πάλαι θροῦς τις καὶ βόμβος
[5, 20]	πολλαῖς ὕστερον ἡμέραις εἴς τινά	με	παρηγκωνισμένην ἀκτὴν παραλαβὼν Ὦ Καλάσιρι«
[5, 12]	Ναυσικλῆς καὶ Τότε» ἔφη δώσεις	με	πιστεύειν δύνασθαί σε καθάπερ ἐκ
[5, 26]	σὸν ἄγουσιν. Εἰ δὲ βούλει	με	τῷ ὄντι θαρσοῦσαν καὶ ἔχειν
[5, 1]	μέχρι πόρρω τῶν νυκτῶν ἀποτείναντος·	κἀμὲ	δὲ λοιπόν, ὦ τέκνον, γῆράς
[5, 11]	λαβὼν ὅστις ποτέ ἐστιν ὁ	κἀμὲ	τούτῳ παραδεδωκώς. Ἱκέτευεν οὖν ὁ
[5, 2]	νυνὶ δὲ ὁ μηδεπώποτε κεκορεσμένος	ἐμὲ	δὲ ἐξ ἀρχῆς εἰληχὼς δαίμων
[5, 29]	οἰμώξεται, θανάτου μοι προλήψει περιγραφησόμενος,	ἐμὲ	δὲ ἥ τε σὴ ἔννοια
[5, 33]	ἔχω λέγειν πλὴν ὅτι γε	ἐμὲ	μὲν ἔλαθεν ἐπανελθὼν ἐγκαταμείναντα τῷ
[5, 1]	τῷ τε ἄλλῳ σου περὶ	ἐμὲ	τρόπῳ καὶ οἷς ἐνταῦθα εἰσιὼν
[5, 31]	δὲ Παρ´ αὐτὴν ὃ βούλει	λάμβανε«	εἰπόντος ὁ Πέλωρος ὑπολαβὼν Καταλύεις
[5, 12]	ἡμῖν μὲν αἴτει σαυτῷ δὲ	λάμβανε.	Μὴ παῖζε μηδ´ ἄπιστος ἔσο»
[5, 3]	κακίστη Θίσβη» καὶ εἰπὼν αὖθις	ἐξέθανε.	~Καὶ ὁ Καλάσιρις αὖθις πράγματα
[5, 2]	νυκτός, ὥστε οὐδὲ τὸν Καλάσιριν	ἐλάνθανε	τελευτῶν, ὕπνῳ καὶ ταῦτα βαθεῖ
[5, 2]	ἀλύοντα, πλὴν ἀλλὰ πάντα γε	ὑπέμενε	τὸ δεῖμα τὸ ἐκ τῆς
[5, 20]	ἀξίαν ἀμείψαιντο· πόθεν δέ, ὦ	Τυρρηνέ,	συνείληφας τὴν ἐπιβουλήν; Καὶ ὃς
[5, 14]	Καὶ ἦν ἡ γραφή, παιδαρίσκος	ἐποίμαινε	πρόβατα χαμαιζήλῳ μὲν πέτρᾳ πρὸς
[5, 8]	ἀνύεσθαι πρὸς τοῦ ἀνδρὸς στοχαζομένη	συνύφαινε	τὸν σκοπὸν καὶ τῷ Μιτράνῃ
[5, 3]	Κνήμων ὡς τούτων ἤκουσεν οὐδὲ	ὑπέμεινε	τὴν τῶν ὑπολοίπων ἀκρόασιν, ἀλλ´
[5, 20]	Τὸ μὲν ἀκριβὲς» ἔφην, ὦ	Τραχῖνε,	οὐκ ἔχω λέγειν, εἰς ἔαρ
[5, 11]	Χαρίκλεια, Θεαγένην δὲ ποῦ κατέλιπες;	Ἀνωλόλυξε	πρὸς τὴν ἐρώτησιν καὶ διαλιποῦσα
[5, 26]	ἐμὸν καὶ πατέρα περίσῳζε μηδὲ	ἐπίτρεπε	τὴν ναῦν ἀπολιπεῖν, ὡς οὐκ
[5, 18]	τῇ γῇ προσπελάσαι. ~Ταῦτα οὐκ	εἶπε	μὲν ὁ κυβερνήτης οὐκ ἐγένετο
[5, 22]	ἄγεις παρὰ τῆς ἐμῆς γαμετῆς	πρόσειπε,	χαίρειν γὰρ αὐτῇ φησι διότι
[5, 3]	μὴ θᾶττον ὁ Καλάσιρις αἰσθόμενος	ἔθαλπέ	τε συνεχῶς καὶ λόγῳ παντοίως
[5, 4]	τῆς ἐλπιζομένης ἡμῖν γῆς ὑπολείπεται,	φέρε	σύμβολά τινα ποιησώμεθα δι´ ὧν
[5, 29]	αὐτοῖς δὲ τοῖς δεινοῖς ἐμβεβήκαμεν,	φέρε	τι γενναῖον καὶ ἀπότομον ἐγχειρήσαντες
[5, 18]	διερρωγότος βροχίδας ἀκεζόμενον. Πλησιάσας δὴ	Χαῖρε«	εἶπον ὦ βέλτιστε καὶ φράζε
[5, 32]	ἀλόγιστος ὁρμὴ πρὸς ἄφραστον αὐτοὺς	ἤγειρε	τάραχον, ἅτε οἴνῳ καὶ θυμῷ
[5, 13]	προσώπου τροπαῖς ἐμφήνας, ἐπιβάλλει τὼ	χεῖρε	τοῖς βωμοῖς ἐπιφθεγγόμενος καὶ ὡς
[5, 26]	πόλεμος, ὦ φιλτάτη, ἀλλὰ διὰ	σὲ	γεγένηται καὶ σοὶ πάλαι καὶ
[5, 2]	ποτε ἄρα τυγχάνεις; τίς δέ	σε	διεδέξατο τύχη; ἆρα μὴ καὶ
[5, 9]	διακονεῖσθαι ἄξιον, αἰχμάλωτον εἰληφὼς πρός	σε	διεπεμψάμην, ἐκχωρῶν σοι τηλικοῦτο καὶ
[5, 1]	ὥσπερ τῇ διανοίᾳ συνεκδημῶν, ἀλλά	σε	ἐφώρασα τῷ τε ἄλλῳ σου
[5, 12]	ἔφη δώσεις με πιστεύειν δύνασθαί	σε	καθάπερ ἐκ μηχανῆς ἀθρόον πλουτεῖν
[5, 1]	ὕπνον, ὦ Κνήμων, ἀλλ´ ἡγοῦμαί	σε	λοιπὸν ὀκλάζειν ἐμοῦ τἀμαυτοῦ πάθη
[5, 20]	σύνηθες διανοοῦνται. Κἀγὼ πρὸς αὐτὸν	Σὲ	μὲν« ἔφην ἀντὶ τούτων οἱ
[5, 8]	ὀλέθρων βουκόλων ἔχω δὲ διὰ	σέ,	Μιτράνη, καὶ τοὺς θεούς. Ἐδράττετό
[5, 26]	Χαρικλείας ἐπιλαβόμενος Οὐδὲν« ἔφη πρὸς	σὲ	ὅδε ὁ πόλεμος, ὦ φιλτάτη,
[5, 20]	βούλευμα Τί οὖν» ἔφην δεῖ	σε	συμπλέκεσθαι τοῖς Φοίνιξιν ἀλλὰ μὴ
[5, 16]	διελθεῖν ὡς οἶσθα ὑπερθέμενος, ἐπειδή	σε	τὰ συμβεβηκότα ἐβάπτιζεν, οὐκ ἔστιν
[5, 20]	θεοὺς ἦ μὴν αὐτόν τε	σὲ	ὡς ἀδελφὸν παῖδάς τε τοὺς
[5, 2]	μόνοις Αἰγυπτίοις οἱ τεθνεῶτες ἀναβιοῦσιν.	Ἐμειδίασε	πρὸς ταῦτα μικρὸν ὁ Καλάσιρις
[5, 12]	βουληθῶμεν τὸ Περσικὸν φυγαδεῦσαι φιλοχρήματον.	Ἐμειδίασε	πρὸς ταῦτα ὁ Ναυσικλῆς καὶ
[5, 3]	τῷ ὄντι πιστεύσας, ὀλίγου μὲν	ἐδέησε	καὶ κατενεχθῆναι παρ´ αὐταῖς σχεδόν
[5, 2]	δωμάτιον ὑπὸ τοῦ θρήνου χειραγωγούμενος	ὥρμησε	καὶ ταῖς θύραις καθ´ ὃ
[5, 2]	φίλτατος· ἐκεῖ με καὶ ζῶσαν	ἐθρήνησε	καὶ τεθνεῶσαν, ὡς ᾤετο, ἐδάκρυσεν,
[5, 2]	μικρὸν τῶν ἡδονῶν ὑποθέμενος εἶτα	ἠπάτησε.	Δουλείαν ᾤμην ἐκπεφευγέναι, δουλεύω πάλιν·
[5, 6]	ἐλευθέραν ὑπέθετο καὶ τοὺς ἀναιρήσοντας	ἐπέστησε,	τοιοῦτον παίζει καθ´ ἡμῶν πόλεμον
[5, 29]	τι γενναῖον καὶ ἀπότομον ἐγχειρήσαντες	ὁμόσε	τῇ ἀκμῇ τοῦ κινδύνου χωρήσωμεν,
[5, 6]	εἴξωμεν τῇ τύχῃ καὶ χωρήσωμεν	ὁμόσε	τῷ φέροντι· κερδήσωμεν ἄλην ἀνήνυτον
[5, 3]	παντοίως ἀνελάμβανεν. Ἐπεὶ δὲ μικρὸν	ἀνέπνευσε	τὴν αἰτίαν ἐξεμάνθανεν· ὁ δὲ
[5, 20]	πόλεως, ἐκ τοῦ παραχρῆμα τῆς	τε	αἰσθήσεως καὶ τῆς ἐπιδιώξεως ἐσομένης.
[5, 11]	πληγῆς τῆς αὐτῆς ἀνωλόλυξαν. Ἦν	τε	ἀκούειν ἐπὶ πλεῖστον ὦ πάτερ»
[5, 2]	ὁ Καλάσιρις ἢ πόθεν γνωρίζεις	τε	ἀκούσας καὶ ζῶσαν ἀγγελλομένην φροντίζεις;
[5, 1]	συνεκδημῶν, ἀλλά σε ἐφώρασα τῷ	τε	ἄλλῳ σου περὶ ἐμὲ τρόπῳ
[5, 22]	ὁμοίων ἐμοὶ παθῶν αἰσθήσῃ, θαλάττῃ	τε	ἅμα καὶ γῇ πολεμίοις ἐντυγχάνων·
[5, 18]	τῆς ὁλκάδος εὐάγωγον εἰς κάλλος	τε	ἅμα καὶ μέγεθος αἰρόμενον ἐκπεπονημένης
[5, 15]	δακτύλιος. ~Ὁ δὲ Ναυσικλῆς ἐκπλαγείς	τε	ἅμα πρὸς τὸ παράδοξον καὶ
[5, 2]	τὴν ἀκοὴν τῆς Θίσβης ὑπό	τε	ἀμηχανίας πᾶσαν ἔννοιαν διαπορῶν ἀνέστρεφε
[5, 28]	ἐπισυνάπτων. Ὅπως οὖν μὴ αὐτός	τε	ἀνήκοος στυγνότερον συμποσιάζῃς ἥ τε
[5, 22]	πρὸς τὴν ἔννοιαν· ἀλλ´ αὐτός	τε	ἀνίστω καὶ τὰ ὄντα συσκευάζου
[5, 18]	ὦ Ναυσίκλεις, ἀλλ´ ἅμα ἥλιός	τε	ἀνίσχε καὶ ἡμεῖς ἄγκυραν καθίεμεν.
[5, 22]	δὲ πνεύμασι βιαίοις χρησάμενοι ζάλης	τε	ἀπροσμάχου καὶ κλύδωνος ἀφράστου πειραθέντες
[5, 19]	καὶ τὴν Πυθιονίκην ὠνόμαζεν ἕτερά	τε	αὖ πολλὰ πρὸς τούτοις. Ἐμοῦ
[5, 34]	αὐτὴν ἱκετεύσας τὸν θεὸν ἡσυχῆ	τε	ἀφυπνίσας ἦγεν εἰς τὴν καταγωγὴν
[5, 1]	δὲ λοιπόν, ὦ τέκνον, γῆράς	τε	βαρύνει καὶ ἡ τῶν συμφορῶν
[5, 24]	τὴν ἀγγελίαν ἡ ὁλκὰς ἔν	τε	γαλήνῃ κλύδωνος ἐμπέπληστο θορύβοις ὀλολυγμοῖς
[5, 22]	καὶ τὸν πλοῦν ἡμῖν ἀπήμονά	τε	γενέσθαι καὶ κατὰ νοῦν ἐπευχόμενος.
[5, 16]	βουληθείης, τὴν εὐωχίαν παραπέμποι χοροῦ	τε	γινομένη καὶ αὐλοῦ παντὸς ἡδίων,
[5, 20]	ὑμῖν τῆς αὐτῆς κεκοινωνηκότι σοί	τε	γνῶναι πάντως ἀναγκαῖον. Ναυλοχεῖ τὴν
[5, 4]	τινα ποιησώμεθα δι´ ὧν ἀπόρρητά	τε	γνωριοῦμεν παρόντες καὶ εἰ χωρισθῆναί
[5, 29]	παρὰ τὴν Χαρίκλειαν ἐλθὼν εὑρών	τε	δεδακρυμένην Ὦ θύγατερ« ἔφην, εἰωθότα
[5, 20]	πειραθείης τοὺς ξένους ἐπιζητούμενος, ἐγώ	τε	δι´ ἑνὸς ἔργου δύο τὰ
[5, 22]	τὰ ὄντα συσκευάζου τὴν Χαρίκλειάν	τε	ἐγὼ μετελεύσομαι. Παρῆν ἡ παῖς
[5, 24]	λῃσταὶ καὶ ἐγκάρσιοι παρελαύνοντες ἀποπειρώμενοί	τε	εἴ πως ἀναιμωτὶ γένοιντο ἐγκρατεῖς
[5, 27]	ἐμπλευσάντων θατέρᾳ πάντως ἐπιζητηθησομένων. Ἐδόκει	τε	εἶναι πιθανὸς καὶ δυοῖν δι´
[5, 8]	ἄγε» (καὶ εἰπὼν ἐνεχείριζεν, ἀφορῶν	τε	εἰς αὐτὴν συνεχῶς καὶ ὅτι
[5, 1]	ὡς εἶχον τῆς νυκτὸς ἐνεβίβαζόν	τε	εἰς τὴν ναῦν τὴν Φοίνισσαν
[5, 31]	ἐπείγοντος ἀνίσταται καὶ λαθὼν εἰστρέχει	τε	εἰς τὴν ὁλκάδα καὶ ἰδὼν
[5, 1]	ἀπόχρη μαθεῖν· ἐμοὶ γὰρ τήν	τε	ἐκ τῆς ὁδοιπορίας καὶ τῶν
[5, 21]	μεταστησαμένους εἰς ἕτερον ὅρμον ἐπιβουλῆς	τε	ἐκτὸς γενέσθαι τῆς ὑπονοουμένης καὶ
[5, 8]	ἡ γὰρ δὴ Χαρίκλεια γλώσσης	τε	ἑλληνίδος αἰσθομένη καί τι καὶ
[5, 4]	ὑπέστημεν, ἡμεῖς τε εὐχόμεθα θεοί	τε	Ἑλλήνιοι παρέχοιεν. Ἐπεὶ δὲ ἀστάθμητόν
[5, 22]	πλεῖστον συντρίψαντες· ἐδόκει οὖν ἐπισκευῆς	τε	ἕνεκεν τῆς ὁλκάδος καὶ ἡμῶν
[5, 28]	κατὰ χώραν μείναντες ὑποδεξάμενοι πυράν	τε	ἐξῆπτον καὶ τὰ θύματα δείραντες
[5, 27]	τῶν δεινῶν ἀπαλλαγέντων ἀλλὰ τρικυμίαις	τε	ἐπαλλήλοις ἐλαυνομένων καὶ πολλὰ τῆς
[5, 4]	δι´ ὃ πάντα ὑπέστημεν, ἡμεῖς	τε	εὐχόμεθα θεοί τε Ἑλλήνιοι παρέχοιεν.
[5, 1]	καὶ σχῆμα καὶ ὄνομα θάλαττά	τε	Ζακύνθιος ἄρτι πρὸς δύσιν ἡλίου
[5, 33]	ὄρους, ὡς ἐῴκει, κατέτρεχεν, εἶχέ	τε	ἤδη τοὺς νέους καὶ ἀπῆγε
[5, 24]	καὶ πόλεμον ἀναίμακτον ἠγωνίζοντο θρασεῖς	τε	ἦσαν καὶ οὐκ ἂν ἔφασαν
[5, 28]	εἰρημένα καὶ χαίρειν ἐνεδεικνύμην τοῖς	τε	θεοῖς χάριν ὁμολογεῖν ἥτις μεγίστη,
[5, 17]	τῷ ἀνατρέχοντι πολλάκις ἐμπίπτοντος, βρασμόν	τε	ἴσχει τὸ ὕδωρ καὶ κῦμα
[5, 14]	μὲν καὶ πᾶσα ἐξ Ἰνδῶν	τε	καὶ Αἰθιόπων ἀμέθυσος· ἣν δὲ
[5, 18]	παραλόγῳ τῇ τύχῃ χρησαμένους εὔδιόν	τε	καὶ ἀπήμονα πλοῦν ἐν χειμερίῳ
[5, 6]	ἀπέτρεχεν. Ἀλλ´ ὁ Θεαγένης ἐπεῖχέ	τε	καὶ Ἄχρι τίνος» ἔλεγε φευξόμεθα
[5, 27]	καὶ ὅσον οὔπω πνεῦμα λάβρον	τε	καὶ βίαιον αὐτόθεν ἐμπεσὸν ἀπροσδοκήτου
[5, 13]	κάλλος δὲ μακρῷ τῆς Ἰβηρίδος	τε	καὶ Βρεττανίδος ὑπερφερούσῃ· ἡ μὲν
[5, 13]	τὴν θυσίαν Ναυσικλῆς ὡς ἀγοραίῳ	τε	καὶ ἐμπορικῷ διαφερόντως τῶν ἄλλων
[5, 22]	ζεφύρων ἐαρινῶν ὑπηχούντων ἐφερόμεθα νύκτα	τε	καὶ ἡμέραν ἐπὶ τὴν Λιβύων
[5, 14]	ἐπέξεον. Ὅσοι δὲ αὐτῶν πρωτόγονοί	τε	καὶ θρασύτεροι, καὶ ὑπεράλλεσθαι βουλομένοις
[5, 1]	κόλποι καὶ Παρνασοῦ πρόποδες Αἰτωλοί	τε	καὶ Καλυδώνιοι σκόπελοι μόνον οὐ
[5, 5]	χωρισθεῖεν, ἢ ἀγάλμασιν ἐπισήμοις ἑρμαῖς	τε	καὶ λίθοις ἐπὶ τριόδων τὸν
[5, 13]	δηλοῦσθαι τῶν μελλόντων συντυχίαν ἡδέων	τε	καὶ λυπηρῶν ταῖς τοῦ προσώπου
[5, 33]	Οὐδὲ ἔφθην ὁ δυσδαίμων εἰπεῖν	τε	καὶ μαθεῖν οὐδὲ ἐπικουφίσαι παραμυθίᾳ
[5, 23]	καὶ κατ´ ὀλίγον ἐνδιδοὺς ἄπρακτός	τε	καὶ μαλακὸς τοῖς ἱστίοις ἐνέπιπτε
[5, 32]	ἀπὸ τῆς νεὼς ἐτόξευεν εὔσκοπά	τε	καὶ μόνου τοῦ Θεαγένους φειδόμενα.
[5, 1]	γῆς προσπνεομένου κῦμα χθαμαλὸν ὑπέτρεχέ	τε	καὶ οἷον προσεγέλα τῇ πρύμνῃ,
[5, 18]	συνεφαπτομένων τῆς ἄγρας, ἣν ποικίλην	τε	καὶ πρὸς πᾶσαν ὥραν ἁρμόδιον
[5, 8]	δραστήριον ἐννοήσας ὁ Ναυσικλῆς ἐξήλατό	τε	καὶ προσδραμὼν Αὕτη ἐκείνη Θίσβη»
[5, 29]	Τραχῖνος εἰς γάμον τὸν αὐτοῦ	τε	καὶ σὸν ἀπὸ τῆς θυσίας
[5, 2]	πᾶσαν ἔννοιαν διαπορῶν ἀνέστρεφε βαρύ	τε	καὶ συνεχὲς ἐπιστένων τὸ λειπόμενον
[5, 14]	μάνδραν χρυσῆν τὴν σφενδόνην αὐτοῖς	τε	καὶ τῇ πέτρᾳ περιβαλλούσης· ἡ
[5, 15]	ἐποίησεν, ἐπὶ τὴν εὐωχίαν αὐτόν	τε	καὶ τοὺς ἄλλους ἔτρεπεν, ἰδίᾳ
[5, 20]	ἱκετεύω φροντίδα ποιεῖσθαι τοῦ σαυτόν	τε	καὶ τοὺς σαυτοῦ διασῴζειν. ~Ἀπῄειν
[5, 4]	ἐντυχόντες ἀπαραποδίστων καὶ ὁλοσχερῶν περιπλοκῶν	τε	καὶ φιλημάτων ἐνεπίμπλαντο. Καὶ πάντων
[5, 1]	τὴν ἀκοήν, νόσος γὰρ ἄλλων	τε	καὶ ὤτων τὸ γῆρας, ἴσως
[5, 11]	θαρρεῖν παρακελευομένου μικρὸν ἀνένευσεν εἶδέ	τε	καὶ ὤφθη παρ´ ἐλπίδας, ὀδυρμὸς
[5, 31]	παρὸν θεάσῃ σωφρόνως, μὴ σαυτῷ	τε	κἀκείνῃ θάνατον προξενήσῃς. Ὁ δὲ
[5, 33]	πόρρωθεν εἱπόμην ὀδυρόμενος τὰς ἐμαυτοῦ	τε	κἀκείνων τύχας οὔτε δὲ ἐπαμύνειν
[5, 11]	δὲ Ναυσικλῆς ἐνεὸς ἐγεγόνει τόν	τε	Καλάσιριν ἐφ´ ὅσον περιβαλὼν τὴν
[5, 28]	ἀγέλην καὶ συῶν ἐλαύνοντες· οἵ	τε	κατὰ χώραν μείναντες ὑποδεξάμενοι πυράν
[5, 34]	τοῦ ἀγάλματος προσπεφυκυῖαν καὶ εὐχῆς	τε	μακρᾷ παρολκῇ καὶ λύπης προσβολῇ
[5, 29]	δεσποτεύοντα τῆς θυγατρὸς ἀποφήνασιν. ~Ἀποχωρήσας	τε	μικρὸν καί τινα τῶν πρακτέων
[5, 19]	τὸν παρόντα πλοῦτον καταριθμούμενος τήν	τε	ὁλκάδα ὡς ἴδιον αὐτοῦ κτῆμα
[5, 31]	ὡς εἰκὸς τῇ θέᾳ, πόθου	τε	ὁμοῦ καὶ ζήλου προσπεσόντων, καὶ
[5, 19]	φόρτου τῶν ἀγωγίμων δεσπόζοι, χρυσοῦ	τε	ὄντων καὶ λίθων πολυταλάντων καὶ
[5, 5]	ἐνθεμένη μὲν πηριδίῳ τινὶ τούς	τε	ὅρμους καὶ τὰ στέμματα καὶ
[5, 27]	χωρίων τοὺς ὠνησομένους ἀπέστελλον, ἀργύριόν	τε	ὅσον πλεῖστον ἐγχειρίσαντες καὶ τίμημα
[5, 20]	πρὸς τοὺς γνωρίμους φιλάνθρωπον. Σοῦ	τε	οὖν φείδομαι μὴ πραγμάτων πειραθείης
[5, 28]	τε ἀνήκοος στυγνότερον συμποσιάζῃς ἥ	τε	παῖς διὰ σοῦ μαθοῦσα δέξηται
[5, 23]	εἰπεῖν ἐπέστησαν ἅτε οἶμαι πρόσκωποί	τε	πάντες οἱ ἐμπλέοντες καὶ κοῦφον
[5, 22]	καὶ κλύδωνος ἀφράστου πειραθέντες ἀπολέσθαι	τε	παρὰ μικρὸν ἐλθόντες εἰς ἄκραν
[5, 19]	πρὸς τούτοις. Ἐμοῦ δὲ τήν	τε	παροῦσαν πενίαν προβαλλομένου καὶ ὡς
[5, 22]	ἄκραν τινὰ Κρητικὴν προσωκείλαμεν, τῶν	τε	πηδαλίων θάτερον ἀποβαλόντες καὶ τῆς
[5, 22]	ἄχρι τῆς νεὼς παρέπεμπεν ἐπιδακρύων	τε	πλεῖστα καὶ τὸν πλοῦν ἡμῖν
[5, 8]	ἐφύσα τὸν βάρβαρον ὡς ἄλλα	τε	πλεῖστα κατωρθωκότα ἐν πολέμοις καὶ
[5, 20]	τὰ μέγιστα κτήσασθαι βούλομαι, τόν	τε	πλοῦτον τῆς νεὼς καὶ τὸν
[5, 24]	περίπλοις οὐδαμοῦ προβαίνειν ἐπέτρεπον ἐῴκεσάν	τε	πολιορκοῦσι καὶ τὴν ναῦν ἐξ
[5, 8]	ὡμολόγει. Τότε δὴ προσδραμὼν ἐφίλει	τε	πολλὰ τὴν κεφαλὴν τοῦ Μιτράνου
[5, 22]	τῆς αὐτῆς ὁρμῆς ἐξηρτημένον, ἐφώρασά	τε	πολλάκις συμπαραφερόμενον, ἐμοῦ τὴν ναῦν
[5, 21]	ἐφίλει προσιὼν τὴν κεφαλὴν ἐπυνθάνετό	τε	πότε ἀνάγεσθαι κελεύοιμι, καὶ γὰρ
[5, 17]	τὸν Κρισαῖον κόλπον εἰσχεόμενον ἐπιμίξαι	τε	πρὸς τὴν Αἰγαίαν θάλασσαν ἐπειγόμενον
[5, 20]	μὴ ἀνιέντα ἀλλ´ εἰς ὑπερβολήν	τε	πρὸς τὸ βούλημα θερμαινόμενον καὶ
[5, 11]	εὐθὺς τῶν ἀληθῶν ἐλάμβανον ἱκέτευόν	τε	προστάττειν ὡς ὅτι τάχιστα παρεῖναι
[5, 4]	καὶ τοῦτο ἔχειν ὃ πάντων	τε	προτιμότερον ἐποιησάμεθα καὶ δι´ ὃ
[5, 20]	ἐναλίους θεοὺς ἦ μὴν αὐτόν	τε	σὲ ὡς ἀδελφὸν παῖδάς τε
[5, 29]	προλήψει περιγραφησόμενος, ἐμὲ δὲ ἥ	τε	σὴ ἔννοια καὶ ἡ Θεαγένους,
[5, 20]	πρᾶγμα ἀνιαρὸν μὲν ἀλλ´ ἐμοί	τε	σιωπῆσαι ἀθέμιτον ἑστίας ὑμῖν τῆς
[5, 32]	δὲ ἄσπονδος ἐτέτατο πόλεμος ἔπαιόν	τε	συμπεσόντες ἀλλήλους ἀφειδῶς, οἱ μὲν
[5, 3]	θᾶττον ὁ Καλάσιρις αἰσθόμενος ἔθαλπέ	τε	συνεχῶς καὶ λόγῳ παντοίως ἀνελάμβανεν.
[5, 22]	τοὺς ἐπιβουλεύοντας· σὺ δὲ αὐτός	τε	σῴζοιο πρὸς τῶν θεῶν, ἀνδρῶν
[5, 4]	ἔδρασαν οἱ πολέμιοι κατασκοπήσοντες· ἔσχε	τε	τὰ κατ´ αὐτοὺς ὡς δὴ
[5, 4]	καὶ τότε ὁ Κνήμων ἔφευγέ	τε	τὰ πάντων μᾶλλον αἱρετὰ καὶ
[5, 25]	ἀπέχεσθαι σφῶν ἱκέτευον ἐφ´ ᾧ	τε	τὰ προσταχθησόμενα ποιήσειν. Οἱ δὲ
[5, 12]	φιλανθρωπίας οὐδὲν ἀπολιπὼν ἀλλὰ φθάνων	τε	τὰς ἡμετέρας παρακλήσεις καὶ τὴν
[5, 28]	διδόναι κελεύσαντες. ~Ὡς δὲ ἐκεῖνοί	τε	τάχιστα παρῆσαν ὅλην προβάτων ἀγέλην
[5, 21]	τε τὴν προϋπάρχουσαν γνῶσιν διά	τε	τὴν περιουσίαν, καὶ πρὸ πάντων
[5, 21]	ἔφην ἑλοίμην αὐτὴν κατεγγυῆσαι διά	τε	τὴν προϋπάρχουσαν γνῶσιν διά τε
[5, 27]	πᾶν εἶδος ὑφισταμένων, ἕως, ἐκείνης	τε	τῆς νυκτὸς μόλις διαδραμούσης καὶ
[5, 8]	Μιτράνη, καὶ τοὺς θεούς. Ἐδράττετό	τε	τῆς Χαρικλείας καὶ χαίρειν εἰς
[5, 2]	ᾠδὴν ἐν νυκτὶ μυρομένης, ἐπί	τε	τὸ δωμάτιον ὑπὸ τοῦ θρήνου
[5, 2]	ᾤμην θάνατον ἐλπισθέντα διαδεδρακέναι βιώσεσθαί	τε	τὸ λειπόμενον ἅμα τῷ φιλτάτῳ,
[5, 22]	δὴ τὴν Κεφαλλήνων παρέπλευσαν οἶκόν	τε	τὸν ἡμέτερον ἐπισκεψαμένων καὶ δόξαν
[5, 27]	μετεισβαίνειν ἄκατον, ἔπειτα ἐπεῖχον ὑπό	τε	τοῦ κλύδωνος ἐκκρουόμενοι καὶ τοῦ
[5, 34]	γυναικωνῖτιν χωρισθεῖσα σὺν τῷ θυγατρίῳ	τε	τοῦ Ναυσικλέους κατακλινεῖσα τὰς παρούσας
[5, 33]	ὀρθίοις συνεκδραμεῖν τοῖς Αἰγυπτίοις, ἐπί	τε	τοῦ παρόντος εἰς τὴν ἀνεύρεσιν
[5, 1]	ἡ ἐκείνων ἐπιδίωξις ὑπέβαλεν, ἀναλαβών	τε	τοὺς νέους ἦγον ὡς ἐπὶ
[5, 20]	τε σὲ ὡς ἀδελφὸν παῖδάς	τε	τοὺς σοὺς ἴσα καὶ παισὶν
[5, 32]	ἤδη τοῖς τραύμασι πεπιεσμένος ἐφήλατό	τε	τῷ Πελώρῳ καὶ τῇ κεφαλῇ
[5, 26]	ἐπίτηδες παρέλκοντος. Ὡς δὲ ὑπό	τε	τῶν δακρύων πρὸς οἶκτον ἤγετο
[5, 31]	καὶ ἰδὼν τὴν Χαρίκλειαν δάφνης	τε	φέρουσαν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς στέφανον
[5, 27]	διαρπαγῇ τοῦ φόρτου καταληφθέντας ὅπη	τε	χρήσονται τῷ μεγέθει τῆς νεὼς
[5, 29]	θυσίας μεταποιεῖ τὴν εὐωχίαν, ἐμοί	τε	ὡς πατρὶ τὴν βουλὴν ἐξηγόρευσεν,
[5, 23]	ἡμῖν ἢ ὥστε εἰπεῖν ἐπέστησαν	ἅτε	οἶμαι πρόσκωποί τε πάντες οἱ
[5, 32]	πρὸς ἄφραστον αὐτοὺς ἤγειρε τάραχον,	ἅτε	οἴνῳ καὶ θυμῷ κατόχους γεγενημένους.
[5, 26]	πάλαι καὶ ἐξ οὗ γε	ἀπολελοίπατε	τὴν Ζακυνθίων ἕπομαι, τοσοῦτον ἕνεκα
[5, 31]	Πέλωρος ἀπιδὼν εἰς τοὺς παρόντας	Ὁρᾶτε«	ἔφη τἀπίχειρα τῶν πόνων; οὕτω
[5, 32]	ἐπίκουρον τῷ Θεαγένει ἐτόξευσεν Ἀνδρίζου,	φίλτατε«	βοήσασα, ἐνταῦθα ἤδη μακρῷ τὸν
[5, 15]	δὲ οὐκ ἀπόβλητά ἐστιν, ὡς	φατέ,	θεῶν ἐρικυδέα δῶρα, δέχομαι τὴν
[5, 24]	ἄμαχον καὶ ὑπερφέρουσαν ἰσχὺν ἐναντίας	ἐπαίρετε	χεῖρας καὶ προῦπτον ἀναρριπτεῖτε θάνατον;
[5, 18]	σύμμετρον, ἑνὶ γὰρ πλείους ἡμᾶς	εὑρήσετε·	κἀμοὶ γὰρ παῖδές εἰσιν ἔτι
[5, 24]	ἐναντίας ἐπαίρετε χεῖρας καὶ προῦπτον	ἀναρριπτεῖτε	θάνατον; ἔτι φιλανθρωπευόμεθα, ἐπιτρέπομεν ὑμᾶς
[5, 29]	ἂν τοῖς μέλλουσιν ἀλγεινοῖς μὴ	προκάμνοιτε	τὰς γνώμας, ἐνδεχόμενον καὶ διαδρᾶναι
[5, 23]	ἦν μὲν ἤδη τῆς ἡμέρας	ὅτε	ἀρότρου βοῦν ἐλευθεροῖ γηπόνος, ὁ
[5, 31]	εὐαγγελιζόμενος. ~Ἐδειπνοῦμεν ὀλίγον ὕστερον καὶ	ὅτε	διαβεβρεγμένους ἤδη καὶ πρὸς τὸ
[5, 12]	´γαθὲ Ναυσίκλεις» ἔφη οὐκ ἔστιν	ὅτε	ἐνδεής ἐστιν ὁ σοφὸς ἀλλ´
[5, 33]	ἀδιαστάτως διαδεξαμένων. Ἄρτι γὰρ ἐμοῦ	ὅτε	ἡμέραν εἶδον τὸν λόφον κατιόντος,
[5, 18]	μὲν ἄλλα συνδιημερεύοντες χωριζόμενοι δὲ	ὅτε	καθεύδειν ἔδει, σὺν τῇ τροφῷ
[5, 16]	καιρὸν βελτίονα τοῦ παρόντος φυλάξειας,	ὅτε	σου τῶν παίδων ἡ μὲν
[5, 18]	τὰ δὲ καὶ ἡμῶν ἔστιν	ὅτε	τὴν σχολὴν διατιθεμένων καὶ συνεφαπτομένων
[5, 22]	ἐμοῦ τὴν ναῦν ἐξεπίτηδες ἔστιν	ὅτε	τοῦ εὐθέος παρατρέποντος. ~Τούτων εἰρημένων
[5, 2]	καὶ πολλάκις τοὺς αὐτοὺς ὡς	ἄλλοτε	ἄλλον ἀνελίττων τόπους ᾔσθετο γυναικὸς
[5, 4]	ἀστάθμητόν τι τὸ ἀνθρώπειον καὶ	ἄλλοτε	πρὸς ἄλλα φερόμενον καὶ πολλὰ
[5, 21]	προσιὼν τὴν κεφαλὴν ἐπυνθάνετό τε	πότε	ἀνάγεσθαι κελεύοιμι, καὶ γὰρ εἰ
[5, 20]	τοὺς κρημνοὺς ἐντυχὼν ὁ λῄσταρχος	Πότε	ἄρα οἱ Φοίνικες ἐξορμήσειν μέλλουσιν,
[5, 2]	Ἀλλ´ ὦ ψυχὴ ἐμή, ποῦ	ποτε	ἄρα τυγχάνεις; τίς δέ σε
[5, 8]	κόρης ἐπισημαίνων) οὑτοσὶ δέ, ὅστις	ποτέ	ἐστι» λέγων τὸν Θεαγένην λάφυρον
[5, 11]	Αἰχμάλωτον» εἶπεν ἄγει λαβὼν ὅστις	ποτέ	ἐστιν ὁ κἀμὲ τούτῳ παραδεδωκώς.
[5, 12]	ὥστε καὶ φράζε μόνον ὅπου	ποτέ	ἐστιν ὁ κρατῶν Θεαγένους, ὡς
[5, 2]	ὁ Καλάσιρις· ταῦτα δὲ ὅπη	ποτὲ	ἔσχεν οὐκ εἰς μακρὰν εἰσόμεθα.
[5, 2]	σῴζοιό γε μόνον καὶ θεάσαιό	ποτε	Θίσβην τὴν σήν· τοῦτο γάρ
[5, 6]	ἐπαλλήλως ἐπηρεάζουσαν· ὀψὲ δ´ οὖν	ποτε	καὶ μόνον οὐ προσορμιζομένων ἤδη
[5, 2]	ὑπόνοιαν ἀποδύσασθαι σπεύδων· ἕως ὀψέ	ποτε	καὶ πολλάκις τοὺς αὐτοὺς ὡς
[5, 2]	ἄλλων ἀκούσῃ μετὰ ταῦτα ὅταν	ποτὲ	καὶ τὰ ἐμαυτοῦ σοι διηγῶμαι·
[5, 8]	καὶ τῷ Μιτράνῃ πυνθανομένῳ τίς	ποτε	καλοῖτο Θίσβην ἑαυτὴν ὡμολόγει. Τότε
[5, 24]	Ὦ δυσδαίμονες« ἔφασαν τί δή	ποτε	μαίνεσθε καὶ πρὸς οὕτως ἄμαχον
[5, 1]	δὲ ἡμέρας ἐπισυνάπτοις τοῦτο ἄν	ποτε	παθεῖν, οὕτως ἀκόρεστόν τι καὶ
[5, 13]	ἅμα βαδίζειν, τάχα οὐκ ἄν	ποτε	πεισθεῖσαν εἰ μὴ τῇ προφάσει
[5, 2]	τρόπον ὅντινα δὴ πολυπραγμονήσαιμι τίς	ποτε	πλάνη τὸν Ναυσικλέα κατείληφεν ἢ
[5, 31]	καὶ ὑμῶν ἕκαστος τοῦ γέρως	ποτὲ	στερηθήσεται καὶ τοῦ τυραννικοῦ τούτου
[5, 4]	γνωριοῦμεν παρόντες καὶ εἰ χωρισθῆναί	ποτε	συμβαίνοι μαστεύσομεν ἀλλήλους. Ἀγαθὸν γὰρ
[5, 18]	γὰρ συνέπλεον· μὴ γὰρ οὕτω	ποτὲ	σφαλείη μηδὲ ὑπὸ γήρως πιεσθείη
[5, 4]	τὴν λίμνην διέπλευσαν ὅ τί	ποτε	τὸν λῄσταρχον ἔδρασαν οἱ πολέμιοι
[5, 19]	προβαλλομένου καὶ ὡς οὐκ ἄν	ποτέ	τῳ χώραν ἄλλην οἰκοῦντι καὶ
[5, 4]	κρείττων γινόμενος. Ἐπεὶ δὲ ὀψέ	ποτε	τῶν πρακτέων εἰς ἔννοιαν ἐλθόντες
[5, 1]	οἰκίας δεσπότης, ἀλλὰ τί ἄρα	ποτὲ	ὦ θεοὶ διαπεπραγμένος; Ἅπαντα ὡς
[5, 2]	ἐκείνου φορητόν· νυνὶ δὲ ὁ	μηδεπώποτε	κεκορεσμένος ἐμὲ δὲ ἐξ ἀρχῆς
[5, 4]	παρόντων δεινῶν ἀγαθὸν μέγιστον τιθέμενοι·	τότε	γὰρ πρῶτον ἰδίᾳ καὶ παντὸς
[5, 25]	δὲ καὶ οἱ λοιποὶ πάντες,	τότε	δὴ μετεμέλοντο οἱ Φοίνικες καὶ
[5, 8]	ποτε καλοῖτο Θίσβην ἑαυτὴν ὡμολόγει.	Τότε	δὴ προσδραμὼν ἐφίλει τε πολλὰ
[5, 1]	καὶ οἷον προσεγέλα τῇ πρύμνῃ,	τότε	δὴ τὴν ναῦν τοῖς ἱστίοις
[5, 12]	πρὸς ταῦτα ὁ Ναυσικλῆς καὶ	Τότε»	ἔφη δώσεις με πιστεύειν δύνασθαί
[5, 4]	οὐκ ἐπιδεχομένης. Ὡς δὴ καὶ	τότε	ὁ Κνήμων ἔφευγέ τε τὰ
[5, 25]	πάντων προτιμότερον· δι´ ἣν καὶ	τότε	οἱ Φοίνικες ἐλπίδος πλούτου τῆς
[5, 33]	ἐπήρκεσά γε, πόθεν; ἀπολειφθεὶς μὲν	τότε	τοῦ γήρως ἐμποδίσαντος ἐν τοῖς
[5, 14]	καὶ Αἰθιόπων ἀμέθυσος· ἣν δὲ	τότε	τῷ Ναυσικλεῖ προσεκόμιζεν ὁ Καλάσιρις
[5, 23]	τε καὶ μαλακὸς τοῖς ἱστίοις	ἐνέπιπτε	καὶ σοβῶν μᾶλλον ἢ προωθῶν
[5, 32]	κατὰ τὴν συμβολὴν τοῦ ἀγκῶνος	ἀπέκοπτε·	κἀκ τοῦδε ὁ μὲν ἐτράπη
[5, 11]	πλεῖστον ἅμα φιλήμασι κατασπασάμενος Ὦ	βέλτιστε	ἀνδρῶν» ἔλεγε σοὶ δὲ ἀντὶ
[5, 18]	Πλησιάσας δὴ Χαῖρε« εἶπον ὦ	βέλτιστε	καὶ φράζε ὅποι τις ἂν
[5, 31]	τοῦτον« εἶπεν ὁ Τραχῖνος, ὦ	βέλτιστε,	καταλύω ἀλλ´ ἑτέρῳ νόμῳ διισχυρίζομαι,
[5, 21]	τοῦ γάμου τύχοις, ἔφθης ἐπαγγελλόμενος,	ὥστε	εἴ σοι πάντως φίλον σπουδαστέον
[5, 23]	χρεία παρεκάλει, θᾶττον ἡμῖν ἢ	ὥστε	εἰπεῖν ἐπέστησαν ἅτε οἶμαι πρόσκωποί
[5, 30]	προσπεπονθὼς ἐφοδίου λαβέσθαι τινὸς ηὐχόμην,	ὥστε	ἢ παραχωρήσει μοι Τραχῖνος ἑκὼν
[5, 26]	καὶ πέλαγος καὶ κίνδυνον ἀναδεξάμενος·	ὥστε	θάρσει καὶ ἴσθι δέσποινα σὺν
[5, 18]	εὔβολόν τι χρῆμα καὶ πολύθηρον	ὥστε	καὶ οἱ πολλοὶ τὴν ἐμπειρίαν
[5, 12]	ὅσα καὶ αἰτεῖν οἶδε καλόν·	ὥστε	καὶ φράζε μόνον ὅπου ποτέ
[5, 5]	καὶ τὴν ἱερὰν ἐσθῆτα, καὶ	ὥστε	λανθάνειν αὐτοὺς καὶ ἄλλα σκεύη
[5, 2]	τὸ λειπόμενον ἐταλαιπώρει τῆς νυκτός,	ὥστε	οὐδὲ τὸν Καλάσιριν ἐλάνθανε τελευτῶν,
[5, 20]	αἰχμαλώτους ᾑρηκώς. Ὑπαγόμενος οὖν αὐτὸν	ὥστε	πᾶν ἀναπτύξαι τὸ βούλευμα Τί
[5, 18]	αὐτοῖς οὐ πρὸ πολλοῦ τέθνηκεν·	ὥστε,	ὦ λῷστε, μὴ μέλλε μηδὲ
[5, 18]	πρὸ πολλοῦ τέθνηκεν· ὥστε, ὦ	λῷστε,	μὴ μέλλε μηδὲ ἀμφίβαλλε ὡς
[5, 9]	αὐλὴ κόσμον οὔτε πρότερον εἶδεν	οὔτε	αὖθις ὄψεται. ~Ταῦτα μὲν ἐκεῖνος
[5, 33]	τὰς ἐμαυτοῦ τε κἀκείνων τύχας	οὔτε	δὲ ἐπαμύνειν ἔχων οὔτε ἐπιμίγνυσθαι
[5, 33]	τύχας οὔτε δὲ ἐπαμύνειν ἔχων	οὔτε	ἐπιμίγνυσθαι δοκιμάζων, εἰς ἐπικουρίας ἐλπίδα
[5, 9]	οἷον ἡ βασίλειος αὐλὴ κόσμον	οὔτε	πρότερον εἶδεν οὔτε αὖθις ὄψεται.
[5, 22]	καὶ τήνδε δίδου τελευταίαν χάριν·	θῦε	διαπλεύσας εἰς Ἰθάκην ὑπὲρ ἡμῶν
[5, 33]	ὀδυρμῶν ἀφθόνων χαριζόμενος. Ἐπὶ τούτοις	ἐδάκρυε	μὲν αὐτὸς ἐδάκρυον δὲ οἱ
[5, 2]	τε ἀμηχανίας πᾶσαν ἔννοιαν διαπορῶν	ἀνέστρεφε	βαρύ τε καὶ συνεχὲς ἐπιστένων
[5, 2]	ἔφη, ἀλλὰ σὺ μὲν ἀτρέμας	ἔχε	σαυτόν, ἐγὼ δὲ οὐκ ἔστιν
[5, 3]	ἀλεκτρυόνες ἤδη τὸ δεύτερον ᾖδον)	ἀπέτρεχε	σφαλλόμενος καὶ νῦν μὲν τὼ
[5, 1]	ἐκ γῆς προσπνεομένου κῦμα χθαμαλὸν	ὑπέτρεχέ	τε καὶ οἷον προσεγέλα τῇ
[5, 9]	ὄντα κατὰ τὴν Μέμφιν ἐξέπεμψεν.	Εἶχε	δὲ ὧδε τὰ ἐπεσταλμένα· Ὀροονδάτῃ
[5, 27]	ἐκληροῦτο ὁ δὲ τὴν πρύμναν	εἶχε	καὶ τοὺς αὐχένας. Οὐχ ἥκιστα
[5, 2]	πάλιν· δεσμωτήριον, καὶ φρουροῦμαι· νῆσος	εἶχέ	με καὶ σκότος· ὅμοια τὰ
[5, 33]	ὑπερτείνοντος ὄρους, ὡς ἐῴκει, κατέτρεχεν,	εἶχέ	τε ἤδη τοὺς νέους καὶ
[5, 3]	αὐτῷ τὸ μὲν σῶμα παλμὸς	εἶχε	τῶν δὲ ὀδόντων ἄραβος πολὺς
[5, 6]	ἅμα ἀπέτρεχεν. Ἀλλ´ ὁ Θεαγένης	ἐπεῖχέ	τε καὶ Ἄχρι τίνος» ἔλεγε
[5, 2]	δὲ Κνήμων τοῦ δωματίου προήκων	ἔπασχε	μὲν οἷα εἰκὸς ἦν τὸν
[5, 4]	λῄσταρχον ἔδρασαν οἱ πολέμιοι κατασκοπήσοντες·	ἔσχε	τε τὰ κατ´ αὐτοὺς ὡς
[5, 18]	Ναυσίκλεις, ἀλλ´ ἅμα ἥλιός τε	ἀνίσχε	καὶ ἡμεῖς ἄγκυραν καθίεμεν. Οἱ
[5, 6]	τὴν τύχην οὕτως ἐπαλλήλως ἐπηρεάζουσαν·	ὀψὲ	δ´ οὖν ποτε καὶ μόνον
[5, 18]	μὴ ἐχρῆν τὰ δίκτυα καθορμισάντων.	Ὀψὲ	δὴ οὖν συνεὶς ὡς παχύτερον
[5, 2]	τὴν ὑπόνοιαν ἀποδύσασθαι σπεύδων· ἕως	ὀψέ	ποτε καὶ πολλάκις τοὺς αὐτοὺς
[5, 4]	δὲ κρείττων γινόμενος. Ἐπεὶ δὲ	ὀψέ	ποτε τῶν πρακτέων εἰς ἔννοιαν
[5, 34]	τοῦ πλήθους παρατηρῶν οὐκ ἐφεύρισκεν,	ὀψέ	τινος γυναίου φράσαντος εἰς τὸ