HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

HÉLIODORE, Théagène et Chariclée, livre V

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

υ = 136 formes différentes pour 341 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, Chap.

[5, 19]   τὴν Πυθιονίκην ὠνόμαζεν ἕτερά τε αὖ πολλὰ πρὸς τούτοις. Ἐμοῦ δὲ

[5, 4]   ἄδηλον ἥτις ἡμᾶς διαδέξεται τύχη πολὺ δὲ καὶ ἄπειρον ὡς ἔοικε

[5, 13]   ~Ἐποίουν οὕτως καὶ μετ´ οὐ πολὺ παρὰ τοῦ Ναυσικλέους ἥκων τις

[5, 18]   Ἔπραττον οὕτω καὶ μετ´ οὐ πολὺ σὺν τῷ Θεαγένει καὶ τῇ

[5, 18]   τὸν ὅρμον οἰκοῦντες ἀπέχοντα οὐ πολὺ τῆς πόλεως καθάπερ ἐπί τι

[5, 5]   Χαρίκλεια τὸν συνεκκείμενον αὑτῇ πατρῷον ἐδείκνυ δακτύλιον οὐλὴν δὲ ἐπὶ τοῦ

[5, 28]   προειπεῖν σοι τὴν ἐμαυτοῦ γνώμην, οὐ βεβαιωθῆναι παρά σου ταύτην βουλόμενος,

[5, 13]   γνησιωτέρα τῶν ἐκ δύσεων ἐγκαθίδρυται, οὐ γὰρ ἐπιψεύδεται τὴν προσηγορίαν ἀλλ´

[5, 1]   ὅ τι δὴ καὶ ἔδρασεν, οὐ γὰρ ἔχω γινώσκειν· ἐμοὶ δὲ

[5, 19]   εἰς εὐμένειαν τύχης προσῆπτον. ~Ἀλλ´ οὐ γὰρ ἦν, φασί, τοὺς δυστυχοῦντας

[5, 1]   ὁ Ναυσικλῆς ἀθρόον αὐτοῖς ἐπιφανείς· οὐ γάρ με ἔλαθες, ὦ ´γαθὲ

[5, 10]   ἐπιτυχὼν ἢ ἐκείνην ἂν εὑρών· οὐ γὰρ μικρὸν εἶναι τὸ διάφορον

[5, 20]   ἔφη ἐρῶ μανικῶς ἅπαξ θεασάμενος· οὐ γὰρ οἶδα προστυχὼν τοιούτῳ κάλλει,

[5, 7]   εἶναι πρόδηλον ὡς ἀναιρήσουσι λαβόντες (οὐ γὰρ οὕτω χρηστῷ τῷ δαίμονι

[5, 18]   Καὶ ὃς Οὐκ αὐτὸς« φησίν, οὐ γὰρ συνέπλεον· μὴ γὰρ οὕτω

[5, 1]   τε καὶ Καλυδώνιοι σκόπελοι μόνον οὐ διιπταμένην τὴν ὁλκάδα παρημείβοντο, νῆσοι

[5, 33]   ἐπανελθὼν ἐγκαταμείναντα τῷ λόφῳ καὶ οὐ θαρσήσαντα τῆς νυκτὸς ἐπιμίξαι χωρίῳ

[5, 4]   τὰ ἥδιστα ὑπελάμβανεν, ἦν γὰρ οὐ Θίσβη τὸ θρηνοῦν γύναιον ἀλλὰ

[5, 32]   τοῦ Θεαγένους φειδόμενα. Καὶ ἔβαλλεν οὐ καθ´ ἓν τῆς μάχης μέρος,

[5, 12]   Καλάσιρις καὶ ἕξεις. Τί δὲ οὐ μέλλεις, φιλανθρωπίας οὐδὲν ἀπολιπὼν ἀλλὰ

[5, 2]   τῶν μεμηνότων οὐκ ἀποδέων· εἶτα Οὐ μὴ μανῶ» πρὸς αὐτὸν ὁ

[5, 13]   τὴν ὄψιν ἀλλὰ φαιδρότητι περιλάμπουσαν· οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ δύναμις αὐτῇ

[5, 32]   χερσὶ τῆς μάχης αὐτοῖς ὠθουμένης. Οὐ μὴν εἰς τέλος γε ἀντέσχεν

[5, 33]   εἰς ἐπικουρίας ἐλπίδα ἐμαυτὸν ταμιευόμενος. Οὐ μὴν ἐπήρκεσά γε, πόθεν; ἀπολειφθεὶς

[5, 7]   Θεαγένης εἵπετο ἡγουμένῃ καθάπερ ἑλκόμενος. Οὐ μὴν ἔφθησάν γε πρὸς τὸ

[5, 32]   λόφου θέαν ἀκίνδυνον ἐμαυτῷ κατένεμον. Οὐ μὴν οὐδὲ Θεαγένης ἀπόλεμος ἦν

[5, 27]   ἐξ οὗ τὴν ἄκατον ἐχώρισεν, οὐ μὴν παντάπασι τῶν δεινῶν ἀπαλλαγέντων

[5, 17]   Καλυδώνιον πορθμὸν γενέσθαι διαταραχθῆναι σφᾶς οὐ μικρῶς, ταραχώδει τὰ πολλὰ φύσει

[5, 29]   ἔφην, εἰωθότα μέν σοι καὶ οὐ ξένα· θρηνεῖς δ´ οὖν ὅμως

[5, 7]   ἑαυτῶν ἐκβιάσηται γενέσθαι. ~Τούτοις εἰρημένοις οὐ πᾶσιν ἡ Χαρίκλεια συνετίθετο, τὴν

[5, 12]   γε ἐκ τῶν θεῶν ἡμᾶς οὐ περιόψεται ἀλλ´ ἐπαρκέσει πρὸς ὅσον

[5, 20]   ὁ δαίμων. Ὁ γὰρ Τυρρηνὸς οὐ πολλαῖς ὕστερον ἡμέραις εἴς τινά

[5, 13]   ἡτοιμασμένων. ~Ἐποίουν οὕτως καὶ μετ´ οὐ πολὺ παρὰ τοῦ Ναυσικλέους ἥκων

[5, 18]   ἐμφαίνοντα. Ἔπραττον οὕτω καὶ μετ´ οὐ πολὺ σὺν τῷ Θεαγένει καὶ

[5, 18]   περὶ τὸν ὅρμον οἰκοῦντες ἀπέχοντα οὐ πολὺ τῆς πόλεως καθάπερ ἐπί

[5, 18]   παιδίων· ἡ γὰρ μήτηρ αὐτοῖς οὐ πρὸ πολλοῦ τέθνηκεν· ὥστε, ὦ

[5, 6]   δ´ οὖν ποτε καὶ μόνον οὐ προσορμιζομένων ἤδη τῶν ἐπιόντων ἀποδιδράσκειν

[5, 25]   πλούτου τῆς νεὼς ἀποσυλώμενοι, καθάπερ οὐ στερούμενοι κερδαίνειν δὲ μέλλοντες ὅστις

[5, 16]   ὑπερβαίνων ὅσα τὸν Ναυσικλέα γινώσκειν οὐ συμφέρειν ἐδοκίμαζε, τὰ δὲ ἔτι

[5, 14]   καὶ χρυσοῖς βεβριθέναι τοῖς μαλλοῖς, οὐ τῆς τέχνης τοῦτο χαριζομένης ἀλλ´

[5, 27]   τὸν ἔσχατον τῶν κινδύνων ἐνέβαλλεν οὐ τὸ βίαιον τοῦ κλύδωνος, οὔπω

[5, 31]   τοῦ κατὰ βούλησιν ἐκλογὴν ἀπένειμεν. Οὐ τοῦτον« εἶπεν ὁ Τραχῖνος, ὦ

[5, 4]   τῶν ὅρκων ἀνέστελλεν, ὁ δὲ οὐ χαλεπῶς ἐπανήγετο καὶ σωφρονεῖν ῥᾳδίως

[5, 22]   πρύμνης ἀναφαῖνον ἀκάτιον ὑφορώμενος. Ἐξ οὗ γὰρ« ἔφη τῆς Κρητικῆς ἤραμεν

[5, 26]   καὶ σοὶ πάλαι καὶ ἐξ οὗ γε ἀπολελοίπατε τὴν Ζακυνθίων ἕπομαι,

[5, 3]   κεφαλὴν προσαράσσων ἐπὶ τὸ δωμάτιον οὗ κατήγοντο μετὰ πολλὴν τὴν πλάνην

[5, 18]   τῶν παιδαρίων ἀπειρίᾳ τῶν ὑφάλων οὗ μὴ ἐχρῆν τὰ δίκτυα καθορμισάντων.

[5, 30]   ἐκείνου δὲ ἑτοίμως ὑπακούσαντος καὶ οὗ μηδεὶς ἀκροάσεται παραγαγόντος Ἀκούοις ἂν«

[5, 27]   εὐδοκιμεῖν, βραχείας ῥᾳστώνης αἰσθομένων ἐξ οὗ τὴν ἄκατον ἐχώρισεν, οὐ μὴν

[5, 27]   τέλος καὶ τὸ καλώδιον ἐξ οὗ τῆς νεὼς ἐξήρτητο διέκοψεν ἄλλον

[5, 27]   καὶ βίαιον αὐτόθεν ἐμπεσὸν ἀπροσδοκήτου θορύβου τοὺς λῃστὰς ἐνεπεπλήκει, τὴν μὲν

[5, 12]   πρὸς αὐτὸν ὁ Καλάσιρις ἀλλ´ ἡγοῦ καὶ εὐτρέπιζε τὰ πρὸς τὴν

[5, 3]   Θίσβην εἶναι τῷ ὄντι πιστεύσας, ὀλίγου μὲν ἐδέησε καὶ κατενεχθῆναι παρ´

[5, 22]   σὺ δὲ μόνος ἐν οὐδενὸς λόγου μέρει τέθεισαι τὰ καθ´ ἡμᾶς,

[5, 20]   ἐπιζητούμενος, ἐγώ τε δι´ ἑνὸς ἔργου δύο τὰ μέγιστα κτήσασθαι βούλομαι,

[5, 26]   καὶ ἔχειν καὶ μένειν, πρώτην δίδου ταύτην αἴσθησιν τῆς σῆς εὐνοίας·

[5, 22]   περὶ ἡμᾶς γεγενημένος, καὶ τήνδε δίδου τελευταίαν χάριν· θῦε διαπλεύσας εἰς

[5, 10]   ἀλλ´ ὅσον ἄν τι γένοιτο θεοῦ πρὸς ἄνθρωπον, οὕτως οὐκ εἶναι

[5, 5]   ἐγχειρίσασα, φόρτον ἥδιστον ἐκείνῳ καὶ θεοῦ τοῦ κρατοῦντος ὅπλον οἰκειότατον. Ἄρτι

[5, 22]   τε ἀνίστω καὶ τὰ ὄντα συσκευάζου τὴν Χαρίκλειάν τε ἐγὼ μετελεύσομαι.

[5, 20]   Ὅρα δὴ οὖν, φυλάττου καὶ λογίζου τί ἂν ποιοίης, σοῦ γὰρ

[5, 32]   λόγον ἐπίκουρον τῷ Θεαγένει ἐτόξευσεν Ἀνδρίζου, φίλτατε« βοήσασα, ἐνταῦθα ἤδη μακρῷ

[5, 14]   μίμημα, τῶν γὰρ ἄκρων τῆς λίθου μέρος εἰς τοῦτο περιγράψας ὁ

[5, 31]   διακαίεται ὡς εἰκὸς τῇ θέᾳ, πόθου τε ὁμοῦ καὶ ζήλου προσπεσόντων,

[5, 8]   ὅτι ἄκων καὶ προλήψει τοῦ μισθοῦ παραχωροίη τῆς κόρης ἐπισημαίνων) οὑτοσὶ

[5, 5]   ποιούμενοι. Τούτων συγκειμένων ἀνεδύοντο τοῦ σπηλαίου κειμηλίων μὲν ἄλλων τῶν ἐναποκειμένων

[5, 34]   παρατηρῶν οὐκ ἐφεύρισκεν, ὀψέ τινος γυναίου φράσαντος εἰς τὸ ἄδυτον παρελθὼν

[5, 32]   βοήθειαν δεδοικυίας δὲ τὴν ἀποτυχίαν, αὐτοσχεδίου καὶ ἐν χερσὶ τῆς μάχης

[5, 30]   καὶ αὐτὸς τῇ κόρῃ προσπεπονθὼς ἐφοδίου λαβέσθαι τινὸς ηὐχόμην, ὥστε ἢ

[5, 1]   τὸ πρῶτον ἀνήγοντο· ὡς δὲ λείου πνεύματος ἐκ γῆς προσπνεομένου κῦμα

[5, 32]   ἐγγεγυμνασμένῳ παμπόλλοις, οὐδὲν οὐδὲ τῆς Χαρικλείου τοξείας ἐπαμύνειν ἔτι δυναμένης, ὠδινούσης

[5, 1]   τε Ζακύνθιος ἄρτι πρὸς δύσιν ἡλίου νεύοντος ἀνεφαίνοντο. Ἀλλὰ τί ταῦτα

[5, 29]   εἰ καὶ τὰ λαμπρότερα τῆς γαμηλίου πομπῆς ὁ καιρὸς ἡμᾶς καὶ

[5, 17]   ἐνταῦθα στενούμενον καὶ καθάπερ διὰ στομίου τινὸς εἰς τὸν Κρισαῖον κόλπον

[5, 33]   διαλύειν τὸ συμπόσιον· μνήμη τοῦ δαιμονίου γινέσθω καὶ τὰς λυτηρίους τις

[5, 16]   Καί μοι δοκεῖς καὶ τοῦ δαιμονίου κάλλιστα συνιέναι τὸν Ἑρμῆν τῷ

[5, 6]   κρύπτειν ἑαυτοὺς εἴ πη διαλάθοιεν ἠξίου καὶ ἅμα ἀπέτρεχεν. Ἀλλ´ ὁ

[5, 24]   καὶ πληγῇ μιᾷ τοῦ πάθους ὁμοίου κοινωνήσειεν, ἐγὼ δὲ ὡς Τραχῖνον

[5, 22]   ἐναντιουμένων τέλος δὲ πρὸς τοῦ Τυρίου τοῦ ἐμπόρου πεισθέντων λῃστρικὴν προαγορευθεῖσαν

[5, 2]   ὕπνῳ, ὁ δὲ Κνήμων τοῦ δωματίου προήκων ἔπασχε μὲν οἷα εἰκὸς

[5, 31]   γέρως ποτὲ στερηθήσεται καὶ τοῦ τυραννικοῦ τούτου νόμου πειραθήσεται. ~Τί ἦν

[5, 18]   συσσιτούμενοι, οἱ προγενέστεροι δὲ γήμαντες οἴκου ἄρχουσι, καὶ τετάρτη τροφὸς ἡ

[5, 29]   ὡς ἂν καὶ κόσμου τοῦ νυμφικοῦ καὶ τῆς ἄλλης εὐπρεπείας ἐπιμεληθῆναι

[5, 31]   θέᾳ, πόθου τε ὁμοῦ καὶ ζήλου προσπεσόντων, καὶ δῆλος ἦν αὐτόθεν

[5, 27]   τινι κατὰ τὸ στόμιον τοῦ Νείλου τὸ Ἡρακλεωτικὸν προσωκείλαμεν καὶ γῆς

[5, 16]   δὲ λαμπρῶς ἤδη βρυάζοντος καὶ ἄλλου πρὸς ἄλλο τι τῶν τερπόντων

[5, 18]   γὰρ μήτηρ αὐτοῖς οὐ πρὸ πολλοῦ τέθνηκεν· ὥστε, ὦ λῷστε, μὴ

[5, 16]   παραπέμποι χοροῦ τε γινομένη καὶ αὐλοῦ παντὸς ἡδίων, ἣν πολλάκις μοι

[5, 1]   πάλαι θροῦς τις καὶ βόμβος ὄχλου κατὰ τὴν οἰκίαν περιηχεῖ, καὶ

[5, 20]   τὴν Αἴγυπτον ἐπηγγελλόμην. Οὔπω δέ μου τοῦτον ἐπ´ ὀλίγον ἀποσκευασαμένου κῦμα

[5, 21]   τὴν ἡμετέραν οἰκεῖν, εἰ τοῦ γάμου τύχοις, ἔφθης ἐπαγγελλόμενος, ὥστε εἴ

[5, 24]   τοῖς δὲ εἰς κύκλον περίπλοις οὐδαμοῦ προβαίνειν ἐπέτρεπον ἐῴκεσάν τε πολιορκοῦσι

[5, 18]   ἢ θεραπείαν εἰς πλῆθος ἐπαγομένων. Ἐμοῦ δὲ εἰπόντος ὡς παῖδές εἰσί

[5, 19]   τε αὖ πολλὰ πρὸς τούτοις. Ἐμοῦ δὲ τήν τε παροῦσαν πενίαν

[5, 33]   γῆς ἀδιαστάτως διαδεξαμένων. Ἄρτι γὰρ ἐμοῦ ὅτε ἡμέραν εἶδον τὸν λόφον

[5, 1]   ἀλλ´ ἡγοῦμαί σε λοιπὸν ὀκλάζειν ἐμοῦ τἀμαυτοῦ πάθη μέχρι πόρρω τῶν

[5, 1]   Κνήμων ὦ πάτερ, οὐχ ὡς ἐμοῦ τὴν διήγησιν ἀποσκευαζομένου, δοκῶ γάρ

[5, 22]   ἐξηρτημένον, ἐφώρασά τε πολλάκις συμπαραφερόμενον, ἐμοῦ τὴν ναῦν ἐξεπίτηδες ἔστιν ὅτε

[5, 22]   ἐγὼ μετελεύσομαι. Παρῆν ἡ παῖς ἐμοῦ τοῦτο σημήναντος καὶ ὁ Τυρρηνὸς

[5, 8]   ἄλλη πυρὶ πρὸς τοῦ προτέρου πολέμου κατηνάλωτο· μόνον δὲ λειπόμενον τὸ

[5, 27]   τινὸς βουλήματι μεταβληθεῖσα· καὶ βόμβος ἀνέμου κατιόντος ἠκούετο καὶ ὅσον οὔπω

[5, 17]   θάλασσαν ἐπειγόμενον ὑπὸ τοῦ Πελοποννησίων ἰσθμοῦ τῆς πρόσω φορᾶς ἀνακόπτεται προμηθείᾳ

[5, 31]   εἰκὸς τῇ θέᾳ, πόθου τε ὁμοῦ καὶ ζήλου προσπεσόντων, καὶ δῆλος

[5, 31]   στερηθήσεται καὶ τοῦ τυραννικοῦ τούτου νόμου πειραθήσεται. ~Τί ἦν ἰδεῖν τὸ

[5, 13]   δὲ ἐπὶ τὸν νεὼν τοῦ Ἑρμοῦ παρεγένοντο, τούτῳ γὰρ ἦγε τὴν

[5, 15]   θεόπεμπτον ταυτηνὶ λίθον πειθόμενος παρ´ Ἑρμοῦ τοῦ καλλίστου καὶ ἀγαθωτάτου τῶν

[5, 22]   δὲ λαβέσθαι τινὸς ἠπείρου καὶ ὅρμου, πειρατικὸν εἶναι τὸ ἐκ πρύμνης

[5, 29]   διοχλεῖν κελεύσαντα ὡς ἂν καὶ κόσμου τοῦ νυμφικοῦ καὶ τῆς ἄλλης

[5, 11]   τῆς γνώσεως ἀνθρώποις ἀπορουμένοις, τοῦ Μιτράνου θαυμαστὸν εἰ καὶ ἐπὶ πολλοῖς

[5, 8]   τε πολλὰ τὴν κεφαλὴν τοῦ Μιτράνου καὶ τῆς τύχης ὑπερθαυμάζων ἐφύσα

[5, 2]   πικρότερα, τοῦ καὶ βουλομένου καὶ δυναμένου παραμυθεῖσθαι ταῦτα κεχωρισμένου· σπήλαιον ἦν

[5, 20]   δέ μου τοῦτον ἐπ´ ὀλίγον ἀποσκευασαμένου κῦμα φασὶν ἐπὶ κύματι προσέβαλλεν

[5, 22]   λείψανον τῆς ἐφ´ ἡλικίας ἰσχύος, ἀνεσταλμένου ζώματος ὑποφαίνων, κυνῆν μὲν τῆς

[5, 1]   δὲ λείου πνεύματος ἐκ γῆς προσπνεομένου κῦμα χθαμαλὸν ὑπέτρεχέ τε καὶ

[5, 1]   οὐχ ὡς ἐμοῦ τὴν διήγησιν ἀποσκευαζομένου, δοκῶ γάρ μοι μηδ´ εἰ

[5, 19]   δὲ τήν τε παροῦσαν πενίαν προβαλλομένου καὶ ὡς οὐκ ἄν ποτέ

[5, 2]   εἰπεῖν καὶ πικρότερα, τοῦ καὶ βουλομένου καὶ δυναμένου παραμυθεῖσθαι ταῦτα κεχωρισμένου·

[5, 17]   κλύδωνα κορυφούμενον. Ἐπὶ τούτοις κρότου γενομένου καὶ ἐπαίνου τῶν παρόντων ἀληθῆ

[5, 22]   τοῦ Θεαγένους ὅ τι πέπονθα ἐρομένου Τάχα« ἔφην ὠψίσθημεν τῆς ἀναγωγῆς

[5, 19]   τῆς Αἰγυπτίων ἐκδοῦναι τὸ θυγάτριον αἱρησομένου Πέπαυσο τούτων« ἔλεγεν ὦ πάτερ,

[5, 11]   εἰ καὶ ἐπὶ πολλοῖς ἂν αἱρησομένου χρήμασιν ἀφεῖναι τὸν νεανίσκον. Ἔστιν

[5, 11]   ὀφρὺν σκέπουσα τοῦ Ναυσικλέους θαρρεῖν παρακελευομένου μικρὸν ἀνένευσεν εἶδέ τε καὶ

[5, 2]   βουλομένου καὶ δυναμένου παραμυθεῖσθαι ταῦτα κεχωρισμένου· σπήλαιον ἦν μοι λῃστρικὸν εἰς

[5, 2]   τε τὸ δωμάτιον ὑπὸ τοῦ θρήνου χειραγωγούμενος ὥρμησε καὶ ταῖς θύραις

[5, 18]   μὲν ἄλλα ἡμῶν παρεχόντων τοῦ Τυρρηνοῦ δὲ ὄψον ἄφθονον ἐκ θαλάττης

[5, 21]   ἀποκρύπτων γὰρ τῶν παρὰ τοῦ Τυρρηνοῦ μηνυθέντων ἅπερ ἐβουλόμην, ἐκεῖνο μόνον

[5, 17]   Ἐπὶ τούτοις κρότου γενομένου καὶ ἐπαίνου τῶν παρόντων ἀληθῆ εἶναι μαρτυρούντων

[5, 7]   τεθνάναι δεήσειεν ἐν χερσὶ ταῖς ἐκείνου γίνοιτο. Τῶν δὲ ἐπελθόντων ἐπανετείναντο

[5, 2]   καὶ ἀλήτην βίον ἀλλὰ μετ´ ἐκείνου γινόμενον ἥδιστον, οὐδὲν γὰρ οὕτως

[5, 30]   τι φράζειν αὐτῷ κερδαλεώτατον ἔλεγον· ἐκείνου δὲ ἑτοίμως ὑπακούσαντος καὶ οὗ

[5, 20]   δὴ τῆς συνέσεως αὐτὸν ἐπαινέσας ἐκείνου μὲν ἀπηλλαττόμην, σοὶ δὲ καταμηνύων

[5, 32]   ἐγχειρίδιον ἐπιβαλὼν τῆς μὲν ἀπέτυχεν, ἐκείνου μικρὸν ἀποκλίναντος, ἄκρον δὲ τὸν

[5, 2]   ἐμοὶ χαλεπὸν ὃ μὴ μετ´ ἐκείνου φορητόν· νυνὶ δὲ ὁ μηδεπώποτε

[5, 27]   κυβερνῶντος ἀντισχόντος μὲν ἐφ´ ὅσον ἡμερινοῦ φωτὸς ἀπαύγασμα περιέλαμπεν ἀπειπόντος δὲ

[5, 29]   πλούτῳ κομῶσαν καὶ τὸ μέγιστον Τραχίνου γαμετὴν ἐσομένην μηδὲ ἀφ´ ὧν

[5, 24]   ἄνδρες, ἀπολώλαμεν· πειρατικὸς ὁ στόλος, Τραχίνου γνωρίζω τὴν ἄκατον. Ἐσείσθη πρὸς

[5, 31]   τὴν κόρην τὴν αἰχμάλωτον. Τοῦ Τραχίνου δὲ Παρ´ αὐτὴν ὃ βούλει

[5, 30]   διασκευαζομένους ἐπὶ δὲ τὸν δευτερεύοντα Τραχίνου λῃστήν, ἐκαλεῖτο δὲ οἶμαι Πέλωρος,

[5, 25]   γίνεται στόμωσις, ἐκ προστάγματος τοῦ Τραχίνου παρ´ ἐλπίδα πᾶσαν ἐφείδοντο τῶν

[5, 27]   τοῦ κλύδωνος ἐκκρουόμενοι καὶ τοῦ Τραχίνου πείθοντος ὡς μυρίοις σκάφεσιν εὐπορωτέροις

[5, 29]   τὰ προσδοκώμενα κατὰ τὴν ἐμοὶ Τραχίνου πολεμίαν εὔνοιαν ἣν εἰκὸς ἐκείνῳ

[5, 29]   Τραχῖνος μὲν οὖν καὶ ὁ Τραχίνου στυγητὸς ἔρως οἰμώξεται, θανάτου μοι

[5, 26]   εἴχετο ἐπὶ πλεῖστον ἱκετεύουσα, τοῦ Τραχίνου ταῖς περιπλοκαῖς ἐντρυφῶντος καὶ τὴν

[5, 32]   νεὼς ἐτόξευεν εὔσκοπά τε καὶ μόνου τοῦ Θεαγένους φειδόμενα. Καὶ ἔβαλλεν

[5, 22]   πραχθῆναι συμφέρει« ἔλεγον. ~Ἐπεὶ δὲ δείπνου πρὸς ὀλίγον μεταλαβόντες εἰς ὕπνον

[5, 34]   ἐφαίνετο διότι λάθοι πρὸς τοῦ ὕπνου κεκρατημένη. Καὶ ἡ μὲν εἰς

[5, 1]   λόγον ἐπίσχωμεν ὀλίγον δὲ καὶ ὕπνου σπάσωμεν· εἰ γὰρ καὶ λίαν

[5, 3]   ἂν καὶ εἰς ἔσχατον ἦλθε κινδύνου εἰ μὴ θᾶττον ὁ Καλάσιρις

[5, 27]   πολλὰ τῆς νεὼς ἀποβαλλόντων καὶ κινδύνου πᾶν εἶδος ὑφισταμένων, ἕως, ἐκείνης

[5, 29]   ἐγχειρήσαντες ὁμόσε τῇ ἀκμῇ τοῦ κινδύνου χωρήσωμεν, ἢ τὸ εἶναι γενναίως

[5, 1]   ἔφη ὁ Καλάσιρις τάχα μέν που καὶ δι´ ἡλικίαν νωθρότερος ὢν

[5, 4]   καὶ νῦν ἐπιδεικνύμενον, τάχα δέ που καὶ τῆς ἀνθρώπων φύσεως ἀμιγὲς

[5, 27]   τοῦ καιροῦ λαβοῦσα τάχα δέ που καὶ τύχης τινὸς βουλήματι μεταβληθεῖσα·

[5, 11]   θύγατερ, ὦ Χαρίκλεια, Θεαγένην δὲ ποῦ κατέλιπες; Ἀνωλόλυξε πρὸς τὴν ἐρώτησιν

[5, 18]   τῇ νήσῳ, καταγωγὴν σκεψόμενος αὐτοῦ που περὶ τὴν ἀκτὴν ἠρχόμην, τὴν

[5, 2]   ἐλπίζω. Ἀλλ´ ὦ ψυχὴ ἐμή, ποῦ ποτε ἄρα τυγχάνεις; τίς δέ

[5, 29]   πάντα κομισαμένους ὧν χρήζοιεν τοῦ λοιποῦ τῇ νηὶ μὴ πλησιάζειν. Καὶ

[5, 12]   καλόν· ὥστε καὶ φράζε μόνον ὅπου ποτέ ἐστιν ὁ κρατῶν Θεαγένους,

[5, 13]   τε καὶ λυπηρῶν ταῖς τοῦ προσώπου τροπαῖς ἐμφήνας, ἐπιβάλλει τὼ χεῖρε

[5, 15]   ταῖς γυναιξὶ τὴν ἐνδοτέρω τοῦ ἱεροῦ χώραν ἀποκληρώσας τοὺς δὲ ἄνδρας

[5, 20]   τὸν γάμον τῆς κόρης, ὧν θατέρου πάντως ἐστὶν ἀποτυχεῖν κατὰ γῆν

[5, 8]   γὰρ ἄλλη πυρὶ πρὸς τοῦ προτέρου πολέμου κατηνάλωτο· μόνον δὲ λειπόμενον

[5, 18]   ὑποδέχεται καὶ μέρος τὸ ἀλεεινότερον ἀπεκλήρου τῆς οἰκήσεως· καί πως οὐκ

[5, 1]   καὶ γάρ πως λοιπὸν καὶ ὄρθρου ὑποφαίνοντος οὐδὲ ὑπερβαίνειν ᾤοντο τὸν

[5, 27]   τάχα μὲν τροπὴν ἐκ τοῦ καιροῦ λαβοῦσα τάχα δέ που καὶ

[5, 30]   ἐπιτετμημένως· τὸ γὰρ στενὸν τοῦ καιροῦ πολυλογίαν οὐκ ἐπιδέχεται. Ἐρᾷ σου

[5, 22]   ἐπιτρέποντος ἐπείγεσθαι δὲ λαβέσθαι τινὸς ἠπείρου καὶ ὅρμου, πειρατικὸν εἶναι τὸ

[5, 22]   δὲ πρὸς τοῦ Τυρίου τοῦ ἐμπόρου πεισθέντων λῃστρικὴν προαγορευθεῖσαν ἔφοδον διαδιδράσκειν

[5, 22]   Τί δεῖ μηκύνοντα ἐνοχλεῖν; ἄρτι φωσφόρου διαλάμψαντος ἀνηγόμεθα, πολλὰ μὲν τῶν

[5, 16]   εἰ βουληθείης, τὴν εὐωχίαν παραπέμποι χοροῦ τε γινομένη καὶ αὐλοῦ παντὸς

[5, 23]   μὲν ἤδη τῆς ἡμέρας ὅτε ἀρότρου βοῦν ἐλευθεροῖ γηπόνος, ὁ δὲ

[5, 32]   ἄρχοντι οἱ δὲ ὡς τοῦ Πελώρου σὺν τῷ δικαίῳ προασπίζοντες. Καὶ

[5, 20]   καὶ λογίζου τί ἂν ποιοίης, σοῦ γὰρ δὴ ἕνεκεν μᾶλλον δὲ

[5, 30]   καιροῦ πολυλογίαν οὐκ ἐπιδέχεται. Ἐρᾷ σου θυγάτηρ ἡ ἐμή, καὶ θαυμαστὸν

[5, 26]   τὴν Ζακυνθίων ἕπομαι, τοσοῦτον ἕνεκα σοῦ καὶ πέλαγος καὶ κίνδυνον ἀναδεξάμενος·

[5, 16]   τῷ πότῳ συναναχέων· ὡς ἐγώ σου καὶ τὴν ἄλλην μὲν τῆς

[5, 1]   ἐβιαζόμην ἐπιθυμίᾳ τῶν ἀεὶ πρὸς σοῦ λεχθησομένων ἑλκόμενος. Ἐγὼ μὲν οὐκ

[5, 28]   συμποσιάζῃς ἥ τε παῖς διὰ σοῦ μαθοῦσα δέξηται χαίρουσα τὸ ἐσόμενον,

[5, 1]   σε ἐφώρασα τῷ τε ἄλλῳ σου περὶ ἐμὲ τρόπῳ καὶ οἷς

[5, 28]   ἐμαυτοῦ γνώμην, οὐ βεβαιωθῆναι παρά σου ταύτην βουλόμενος, ἔχω γάρ μοι

[5, 20]   καὶ πρὸς τοὺς γνωρίμους φιλάνθρωπον. Σοῦ τε οὖν φείδομαι μὴ πραγμάτων

[5, 16]   βελτίονα τοῦ παρόντος φυλάξειας, ὅτε σου τῶν παίδων ἡ μὲν θυγατὴρ

[5, 1]   Κιρραῖοι μὲν δὴ κόλποι καὶ Παρνασοῦ πρόποδες Αἰτωλοί τε καὶ Καλυδώνιοι

[5, 7]   κατ´ ἄλλο μέρος ἀπέβη τῆς νήσου κατόπιν σαγηνευθέντες· καὶ οἱ μὲν

[5, 18]   ἄγκυραν καθίεμεν. Οἱ δὲ τῆς νήσου περὶ τὸν ὅρμον οἰκοῦντες ἀπέχοντα

[5, 14]   ὥσπερ ἡλίῳ τῇ φλογὶ τῆς ἀμεθύσου γανύμενοι ἅλμασιν ἀκρωνύχοις τὴν πέτραν

[5, 13]   καὶ πρῶτον ἡλιακαῖς ἀκτῖσιν ἐρευθομένῳ. Ἀμεθύσου δὲ Αἰθιοπίδος ἀκραιφνὴς μὲν καὶ

[5, 14]   χαριζομένης ἀλλ´ οἰκεῖον ἐρύθημα τῆς ἀμεθύσου τοῖς νώτοις ἐπανθούσης. Γέγραπτο καὶ

[5, 16]   σοι φίλον καὶ ἀκοινωνήτους τοῦ Διονύσου καὶ ἀληθῶς ἔτι νύμφας προπίνομεν·

[5, 19]   πλείονος φόρτου τῶν ἀγωγίμων δεσπόζοι, χρυσοῦ τε ὄντων καὶ λίθων πολυταλάντων

[5, 34]   ἄδυτον παρελθὼν καταλαμβάνει τοῖς ἴχνεσι τοῦ ἀγάλματος προσπεφυκυῖαν καὶ εὐχῆς τε

[5, 32]   τὴν χεῖρα κατὰ τὴν συμβολὴν τοῦ ἀγκῶνος ἀπέκοπτε· κἀκ τοῦδε ὁ

[5, 2]   ἀνασχὼν ἑαυτὸν ὁ πρεσβύτης κἀπὶ τοῦ ἀγκῶνος ἐρείσας ὅ τι πεπόνθοι

[5, 8]   τι καὶ συνοῖσον ἀνύεσθαι πρὸς τοῦ ἀνδρὸς στοχαζομένη συνύφαινε τὸν σκοπὸν

[5, 17]   ἔοικεν, ἐπικλύσαι τὴν ἀντίθετον προβολῇ τοῦ αὐχένος ἀποτειχιζόμενον. Κἀκ τοῦδε παλιρροίας

[5, 30]   ἐμή, καὶ θαυμαστὸν οὐδέν· ἡττήθη τοῦ βελτίονος· ὑφορᾶται δὲ τὸν λῄσταρχον

[5, 26]   τὸ κατηφὲς ἐκ τῶν περιεστηκότων τοῦ βλέμματος ἀπεσκευασμένη καὶ πρὸς τὸ

[5, 31]   δῆλος ἦν αὐτόθεν ἐπανήκων ἀπὸ τοῦ βλέμματος ἐμμανές τι διανοούμενος. Οὔπω

[5, 21]   ὅτι τὴν ἡμετέραν οἰκεῖν, εἰ τοῦ γάμου τύχοις, ἔφθης ἐπαγγελλόμενος, ὥστε

[5, 31]   πόνων; οὕτω καὶ ὑμῶν ἕκαστος τοῦ γέρως ποτὲ στερηθήσεται καὶ τοῦ

[5, 33]   γε, πόθεν; ἀπολειφθεὶς μὲν τότε τοῦ γήρως ἐμποδίσαντος ἐν τοῖς ὀρθίοις

[5, 5]   ἐδείκνυ δακτύλιον οὐλὴν δὲ ἐπὶ τοῦ γόνατος ἐκ θήρας συὸς ὁ

[5, 33]   γε διαλύειν τὸ συμπόσιον· μνήμη τοῦ δαιμονίου γινέσθω καὶ τὰς λυτηρίους

[5, 16]   ἔχεις. Καί μοι δοκεῖς καὶ τοῦ δαιμονίου κάλλιστα συνιέναι τὸν Ἑρμῆν

[5, 6]   πλάνητα βίον καὶ τὴν ἐπάλληλον τοῦ δαίμονος καθ´ ἡμῶν πομπείαν. Οὐχ

[5, 17]   τὰ πολλὰ φύσει θαλάττῃ προστυχόντας. Τοῦ δὲ Κνήμωνος μηδὲ τοῦτο παραλιπεῖν

[5, 31]   ἔφην ὅπως ἡ κόρη κεκόσμηται; Τοῦ δὲ Οὐδαμῶς« εἰπόντος, Καὶ μὴν

[5, 16]   ὥς σοι φίλον καὶ ἀκοινωνήτους τοῦ Διονύσου καὶ ἀληθῶς ἔτι νύμφας

[5, 20]   βούλημα θερμαινόμενον καὶ ἡμέραν οὐδεμίαν τοῦ διοχλεῖν μοι περὶ τῶν αὐτῶν

[5, 6]   πη καὶ ὑπέρογκον τὸ τέλος τοῦ δράματος φιλοτιμούμενος καὶ αὐτόχειρας ἡμᾶς

[5, 2]   τῷ ὕπνῳ, ὁ δὲ Κνήμων τοῦ δωματίου προήκων ἔπασχε μὲν οἷα

[5, 21]   τῆς ὑπονοουμένης καὶ τὸ ἀκριβὲς τοῦ ἔαρος περιμεῖναι. Οὐκοῦν« ἔφην εἰ

[5, 22]   τέλος δὲ πρὸς τοῦ Τυρίου τοῦ ἐμπόρου πεισθέντων λῃστρικὴν προαγορευθεῖσαν ἔφοδον

[5, 17]   κατὰ τὸν ἄλλον κόλπον θλιβομένης, τοῦ ἐπιρρέοντος ἔτι τῷ ἀνατρέχοντι πολλάκις

[5, 13]   Ὡς δὲ ἐπὶ τὸν νεὼν τοῦ Ἑρμοῦ παρεγένοντο, τούτῳ γὰρ ἦγε

[5, 20]   διηρώτα, κἀγὼ συνιεὶς τὴν ἐνέδραν τοῦ ἐρωτήματος Τὸ μὲν ἀκριβὲς» ἔφην,

[5, 22]   τὴν ναῦν ἐξεπίτηδες ἔστιν ὅτε τοῦ εὐθέος παρατρέποντος. ~Τούτων εἰρημένων οἱ

[5, 11]   Ναυσικλέα μηνύειν ἃ γινώσκει περὶ τοῦ Θεαγένους καὶ τίς μὲν ὁ

[5, 22]   ὑπὸ τῆς ὄψεως παλλόμενος καὶ τοῦ Θεαγένους ὅ τι πέπονθα ἐρομένου

[5, 32]   ἐτόξευεν εὔσκοπά τε καὶ μόνου τοῦ Θεαγένους φειδόμενα. Καὶ ἔβαλλεν οὐ

[5, 1]   καὶ ἦν μὲν οὐκ ἐκτὸς τοῦ θορυβεῖσθαι σιωπᾶν δὲ ἐβιαζόμην ἐπιθυμίᾳ

[5, 2]   ἐπί τε τὸ δωμάτιον ὑπὸ τοῦ θρήνου χειραγωγούμενος ὥρμησε καὶ ταῖς

[5, 4]   μὲν Κνήμων καὶ Θέρμουθις ὁ τοῦ Θυάμιδος ὑπασπιστὴς ἑῷοι τὴν λίμνην

[5, 15]   μὲν ταῖς γυναιξὶ τὴν ἐνδοτέρω τοῦ ἱεροῦ χώραν ἀποκληρώσας τοὺς δὲ

[5, 2]   ἀληθέστερον δὲ εἰπεῖν καὶ πικρότερα, τοῦ καὶ βουλομένου καὶ δυναμένου παραμυθεῖσθαι

[5, 27]   ἐτραχύνετο τάχα μὲν τροπὴν ἐκ τοῦ καιροῦ λαβοῦσα τάχα δέ που

[5, 30]   τέκνον, ἐπιτετμημένως· τὸ γὰρ στενὸν τοῦ καιροῦ πολυλογίαν οὐκ ἐπιδέχεται. Ἐρᾷ

[5, 15]   ταυτηνὶ λίθον πειθόμενος παρ´ Ἑρμοῦ τοῦ καλλίστου καὶ ἀγαθωτάτου τῶν θεῶν

[5, 10]   πρὸς ἄνθρωπον, οὕτως οὐκ εἶναι τοῦ κάλλους ὑπερβολὴν οὐδὲ αὐτῷ δυνατὸν

[5, 31]   τὸν ὑπὲρ πάντων ἀγῶνα προκινδυνεύσαντι τοῦ κατὰ βούλησιν ἐκλογὴν ἀπένειμεν. Οὐ

[5, 29]   ἀπότομον ἐγχειρήσαντες ὁμόσε τῇ ἀκμῇ τοῦ κινδύνου χωρήσωμεν, ἢ τὸ εἶναι

[5, 27]   ἄκατον, ἔπειτα ἐπεῖχον ὑπό τε τοῦ κλύδωνος ἐκκρουόμενοι καὶ τοῦ Τραχίνου

[5, 27]   κινδύνων ἐνέβαλλεν οὐ τὸ βίαιον τοῦ κλύδωνος, οὔπω γὰρ ὁλοσχερῶς ἐκτετάρακτο,

[5, 11]   ἀληθῶς Χαρίκλεια καὶ οὐχὶ Θίσβη» {τοῦ Κνήμωνος} Ὁ δὲ Ναυσικλῆς ἐνεὸς

[5, 5]   φόρτον ἥδιστον ἐκείνῳ καὶ θεοῦ τοῦ κρατοῦντος ὅπλον οἰκειότατον. Ἄρτι δὲ

[5, 18]   Ζάκυνθον ἀγοράσοντες ἀνέτρεχον, ἐγὼ δέ, τοῦ κυβερνήτου γὰρ ἀκηκοὼς ἐτύγχανον ὡς

[5, 22]   ἡμέραν ἐπὶ τὴν Λιβύων γῆν τοῦ κυβερνήτου τὴν ὁλκάδα χειραγωγοῦντος· ἔφασκε

[5, 27]   ὁλοσχερῶς ἐκτετάρακτο, ἀλλὰ τὸ ἄτεχνον τοῦ κυβερνῶντος ἀντισχόντος μὲν ἐφ´ ὅσον

[5, 29]   αὐτίκα πάντα κομισαμένους ὧν χρήζοιεν τοῦ λοιποῦ τῇ νηὶ μὴ πλησιάζειν.

[5, 27]   σφᾶς διατεινόμενος, καὶ ἅμα καὶ τοῦ μέλλοντος ἀσφαλοῦς προνοεῖν ὑφηγούμενος, εἶναι

[5, 3]   ἀντίσχων δὲ χαλεπῶς καὶ δέει τοῦ μὴ πρός τινος ἁλῶναι (καὶ

[5, 8]   καὶ ὅτι ἄκων καὶ προλήψει τοῦ μισθοῦ παραχωροίη τῆς κόρης ἐπισημαίνων)

[5, 11]   πλέον τῆς γνώσεως ἀνθρώποις ἀπορουμένοις, τοῦ Μιτράνου θαυμαστὸν εἰ καὶ ἐπὶ

[5, 8]   ἐφίλει τε πολλὰ τὴν κεφαλὴν τοῦ Μιτράνου καὶ τῆς τύχης ὑπερθαυμάζων

[5, 13]   καὶ μετ´ οὐ πολὺ παρὰ τοῦ Ναυσικλέους ἥκων τις ἐκάλει σπεύδειν

[5, 11]   τὸ πρόσωπον εἰς ὀφρὺν σκέπουσα τοῦ Ναυσικλέους θαρρεῖν παρακελευομένου μικρὸν ἀνένευσεν

[5, 13]   Χαρίκλεια δὲ σὺν τῇ θυγατρὶ τοῦ Ναυσικλέους καὶ γυναιξὶ ταῖς ἄλλαις

[5, 34]   χωρισθεῖσα σὺν τῷ θυγατρίῳ τε τοῦ Ναυσικλέους κατακλινεῖσα τὰς παρούσας ἀγρυπνίᾳ

[5, 27]   ἀκτῇ τινι κατὰ τὸ στόμιον τοῦ Νείλου τὸ Ἡρακλεωτικὸν προσωκείλαμεν καὶ

[5, 29]   κελεύσαντα ὡς ἂν καὶ κόσμου τοῦ νυμφικοῦ καὶ τῆς ἄλλης εὐπρεπείας

[5, 8]   τὸ πρᾶγμα οὕτως ἔχειν ὑπὸ τοῦ ὀνόματος ἀπατηθεὶς ἐξεπέπληκτο μὲν τῆς

[5, 4]   πρῶτον ἰδίᾳ καὶ παντὸς ἀπηλλαγμένοι τοῦ ὀχλήσοντος ἀλλήλοις ἐντυχόντες ἀπαραποδίστων καὶ

[5, 24]   δὲ ἑνὶ καὶ πληγῇ μιᾷ τοῦ πάθους ὁμοίου κοινωνήσειεν, ἐγὼ δὲ

[5, 20]   γίνοιτο πλησίον τῆς πόλεως, ἐκ τοῦ παραχρῆμα τῆς τε αἰσθήσεως καὶ

[5, 33]   συνεκδραμεῖν τοῖς Αἰγυπτίοις, ἐπί τε τοῦ παρόντος εἰς τὴν ἀνεύρεσιν τέως

[5, 16]   ὅπως ἂν ἐς καιρὸν βελτίονα τοῦ παρόντος φυλάξειας, ὅτε σου τῶν

[5, 17]   τὴν Αἰγαίαν θάλασσαν ἐπειγόμενον ὑπὸ τοῦ Πελοποννησίων ἰσθμοῦ τῆς πρόσω φορᾶς

[5, 32]   τῷ ἄρχοντι οἱ δὲ ὡς τοῦ Πελώρου σὺν τῷ δικαίῳ προασπίζοντες.

[5, 25]   ἠπείγοντο, θᾶττον ἐν τῷ βεβαίῳ τοῦ περιεῖναι γενέσθαι πᾶς τις ἁμιλλώμενος.

[5, 19]   αὐτοῦ κτῆμα τυγχάνοι καὶ ὡς τοῦ πλείονος φόρτου τῶν ἀγωγίμων δεσπόζοι,

[5, 34]   ἐσκοπεῖτο καὶ ὡς τὴν πάροδον τοῦ πλήθους παρατηρῶν οὐκ ἐφεύρισκεν, ὀψέ

[5, 22]   καὶ διαμπὰξ περαιωθῆναι τὸ πέλαγος τοῦ πνεύματος ἐπιτρέποντος ἐπείγεσθαι δὲ λαβέσθαι

[5, 16]   Θεαγένει σῴζεσθαι κἀκεῖνον ἑαυτῇ φυλάττεσθαι. ~Τοῦ πότου δὲ λαμπρῶς ἤδη βρυάζοντος

[5, 27]   πᾶν μὲν ναυτιλίας μέρος ὑπὸ τοῦ προστυχόντος ἐσχεδιάζετο τέχνην δὲ ἄλλος

[5, 13]   ἡδέων τε καὶ λυπηρῶν ταῖς τοῦ προσώπου τροπαῖς ἐμφήνας, ἐπιβάλλει τὼ

[5, 8]   μὲν γὰρ ἄλλη πυρὶ πρὸς τοῦ προτέρου πολέμου κατηνάλωτο· μόνον δὲ

[5, 15]   καὶ τόδε τὸ εὕρημα διὰ τοῦ πυρός σοι τῷ ὄντι τὸ

[5, 20]   ἀλαστόρων ἐπιβουλὴν ἱκετεύω φροντίδα ποιεῖσθαι τοῦ σαυτόν τε καὶ τοὺς σαυτοῦ

[5, 25]   πρότερος τὸν ἕτερον φθάσας ἐπιβαίη τοῦ σκάφους ἠπείγοντο, θᾶττον ἐν τῷ

[5, 27]   φωτὸς ἀπαύγασμα περιέλαμπεν ἀπειπόντος δὲ τοῦ σκότους ἐκνικήσαντος. Ἤδη δὲ βαπτιζομένων

[5, 8]   ἂν λανθάνοι τοὺς παρόντας· καὶ τοῦ σοφίσματος ἔτυχεν· ἡ γὰρ δὴ

[5, 5]   φιλήματα ποιούμενοι. Τούτων συγκειμένων ἀνεδύοντο τοῦ σπηλαίου κειμηλίων μὲν ἄλλων τῶν

[5, 33]   ἐνδεικνυμένην ὑπὸ δὲ ὀλίγης ἐλπίδος τοῦ τάχα ἂν καὶ περιγενέσθαι τὸν

[5, 29]   καὶ ἡ Θεαγένους, εἰ πρὸ τοῦ τέλους χωρισθήσομαι, πρὸς θρήνους κατήγαγε.

[5, 31]   αἰτῶ τὴν κόρην τὴν αἰχμάλωτον. Τοῦ Τραχίνου δὲ Παρ´ αὐτὴν ὃ

[5, 25]   φρονήματος γίνεται στόμωσις, ἐκ προστάγματος τοῦ Τραχίνου παρ´ ἐλπίδα πᾶσαν ἐφείδοντο

[5, 27]   τε τοῦ κλύδωνος ἐκκρουόμενοι καὶ τοῦ Τραχίνου πείθοντος ὡς μυρίοις σκάφεσιν

[5, 26]   καὶ εἴχετο ἐπὶ πλεῖστον ἱκετεύουσα, τοῦ Τραχίνου ταῖς περιπλοκαῖς ἐντρυφῶντος καὶ

[5, 31]   τοῦ γέρως ποτὲ στερηθήσεται καὶ τοῦ τυραννικοῦ τούτου νόμου πειραθήσεται. ~Τί

[5, 22]   πρώτην ἐναντιουμένων τέλος δὲ πρὸς τοῦ Τυρίου τοῦ ἐμπόρου πεισθέντων λῃστρικὴν

[5, 18]   τὰ μὲν ἄλλα ἡμῶν παρεχόντων τοῦ Τυρρηνοῦ δὲ ὄψον ἄφθονον ἐκ

[5, 21]   παρεῖχεν· ἀποκρύπτων γὰρ τῶν παρὰ τοῦ Τυρρηνοῦ μηνυθέντων ἅπερ ἐβουλόμην, ἐκεῖνο

[5, 8]   ἄρα Μιτράνης ὁ φρούραρχος Ὀροονδάτου τοῦ τῷ βασιλεῖ τῷ μεγάλῳ τὴν

[5, 33]   κατιόντος, λῃστρικὸν Αἰγυπτίων πλῆθος ἐκ τοῦ ὑπερτείνοντος ὄρους, ὡς ἐῴκει, κατέτρεχεν,

[5, 34]   ὡς ἐφαίνετο διότι λάθοι πρὸς τοῦ ὕπνου κεκρατημένη. Καὶ ἡ μὲν

[5, 27]   τὴν ὁλκάδα πρὸς τῇ διαρπαγῇ τοῦ φόρτου καταληφθέντας ὅπη τε χρήσονται

[5, 8]   ὅμως δ´ οὖν τὸ κοῦφον τοῦ φρονήματος ἀπάτης ὀξύτητι συσχεθεὶς καὶ

[5, 28]   εὐπειθεστέραν εὐτρεπίσαι τὴν νύμφην, διὰ τοῦ φύντος προμαθοῦσαν τὸν γάμον. Ἐπῄνουν

[5, 1]   δεξιὸν ἀπάγγελλε θᾶττον, ὡς ἂν τοῦ χαίρειν γ´ ἔχοις ἡμᾶς κοινωνοῦντας.

[5, 8]   δ´ ἄρα Μιτράνης ὁ φρούραρχος Ὀροονδάτου τοῦ τῷ βασιλεῖ τῷ μεγάλῳ

[5, 21]   παρ´ ἐμαυτῷ βουλὰς ἕως ἐκ ταὐτομάτου μοι πάλιν ἐντυχὼν ὁ ἔμπορος

[5, 29]   ὁ Τραχίνου στυγητὸς ἔρως οἰμώξεται, θανάτου μοι προλήψει περιγραφησόμενος, ἐμὲ δὲ

[5, 7]   (ὃ τίνος οὐκ ἂν γένοιτο θανάτου πικρότερον; ὀλέθροις βαρβάροις ἐκκεῖσθαι πρὸς

[5, 27]   τὴν θάλατταν ὀνειδίζοντες, ὡς ἀνυβρίστου θανάτου φθονήσασαν καὶ φοβερωτέρᾳ γῇ καὶ

[5, 15]   παρ´ Ἑρμοῦ τοῦ καλλίστου καὶ ἀγαθωτάτου τῶν θεῶν ἥκειν μοι συνήθως

[5, 27]   τε καὶ βίαιον αὐτόθεν ἐμπεσὸν ἀπροσδοκήτου θορύβου τοὺς λῃστὰς ἐνεπεπλήκει, τὴν

[5, 18]   ἀγοράσοντες ἀνέτρεχον, ἐγὼ δέ, τοῦ κυβερνήτου γὰρ ἀκηκοὼς ἐτύγχανον ὡς χειμαδίῳ

[5, 22]   ἐπὶ τὴν Λιβύων γῆν τοῦ κυβερνήτου τὴν ὁλκάδα χειραγωγοῦντος· ἔφασκε γὰρ

[5, 16]   σῴζεσθαι κἀκεῖνον ἑαυτῇ φυλάττεσθαι. ~Τοῦ πότου δὲ λαμπρῶς ἤδη βρυάζοντος καὶ

[5, 17]   εἰς κλύδωνα κορυφούμενον. Ἐπὶ τούτοις κρότου γενομένου καὶ ἐπαίνου τῶν παρόντων

[5, 27]   ὁλκάδα πρὸς τῇ διαρπαγῇ τοῦ φόρτου καταληφθέντας ὅπη τε χρήσονται τῷ

[5, 19]   τυγχάνοι καὶ ὡς τοῦ πλείονος φόρτου τῶν ἀγωγίμων δεσπόζοι, χρυσοῦ τε

[5, 22]   ζάλης τε ἀπροσμάχου καὶ κλύδωνος ἀφράστου πειραθέντες ἀπολέσθαι τε παρὰ μικρὸν

[5, 15]   λίθον πειθόμενος παρ´ Ἑρμοῦ τοῦ καλλίστου καὶ ἀγαθωτάτου τῶν θεῶν ἥκειν

[5, 27]   σωτηρίας τὴν θάλατταν ὀνειδίζοντες, ὡς ἀνυβρίστου θανάτου φθονήσασαν καὶ φοβερωτέρᾳ γῇ

[5, 20]   νεὼς ἐπιτηρούμενον. Ὅρα δὴ οὖν, φυλάττου καὶ λογίζου τί ἂν ποιοίης,

[5, 18]   πρεσβύτην ἁλιευτικὸν πρόσθεν τῶν θυρῶν αὐτοῦ καθήμενον καὶ δικτύου διερρωγότος βροχίδας

[5, 29]   τὴν βουλὴν ἐξηγόρευσεν, εἰδότι μὲν αὐτοῦ καὶ πάλαι τὴν ἐπὶ σοὶ

[5, 19]   τήν τε ὁλκάδα ὡς ἴδιον αὐτοῦ κτῆμα τυγχάνοι καὶ ὡς τοῦ

[5, 31]   πρὸς τὸν Πέλωρον (ἐκείμην δὲ αὐτοῦ πλησίον ἐπιτηδεύσας) Εἶδες« ἔφην ὅπως

[5, 18]   χρήσονται τῇ νήσῳ, καταγωγὴν σκεψόμενος αὐτοῦ που περὶ τὴν ἀκτὴν ἠρχόμην,

[5, 29]   γὰρ Τραχῖνος εἰς γάμον τὸν αὐτοῦ τε καὶ σὸν ἀπὸ τῆς

[5, 6]   πεποιημένος. Τί οὖν οὐχ ὑποτέμνομεν αὐτοῦ τὴν τραγικὴν ταύτην ποίησιν καὶ

[5, 7]   τύχην ἐν δίκῃ κακηγορεῖσθαι πρὸς αὐτοῦ φάσκουσα τὸ δὲ τοῖς πολεμίοις

[5, 18]   ὁ Τυρρηνὸς δὲ σὺν τοῖς αὑτοῦ παισὶ καθ´ ἕτερον δωμάτιον ἀναπαυόμενος.

[5, 1]   ἡγοῦμαί σε λοιπὸν ὀκλάζειν ἐμοῦ τἀμαυτοῦ πάθη μέχρι πόρρω τῶν νυκτῶν

[5, 28]   ἐσόμενον, ἐδικαίωσα προειπεῖν σοι τὴν ἐμαυτοῦ γνώμην, οὐ βεβαιωθῆναι παρά σου

[5, 2]   ταῦτα ὅταν ποτὲ καὶ τὰ ἐμαυτοῦ σοι διηγῶμαι· ἐκείνην δὲ ἀνῃρημένην

[5, 33]   τηνάλλως πόρρωθεν εἱπόμην ὀδυρόμενος τὰς ἐμαυτοῦ τε κἀκείνων τύχας οὔτε δὲ

[5, 29]   τινα τῶν πρακτέων ἔννοιαν ἐπ´ ἐμαυτοῦ φροντίσας, ἐπανελθὼν ἱκέτευον σεμνότερον τελεσθῆναι

[5, 20]   τοῦ σαυτόν τε καὶ τοὺς σαυτοῦ διασῴζειν. ~Ἀπῄειν κατηφὴς τούτων ἀκούσας

[5, 25]   καὶ τότε οἱ Φοίνικες ἐλπίδος πλούτου τῆς νεὼς ἀποσυλώμενοι, καθάπερ οὐ

[5, 31]   ποτὲ στερηθήσεται καὶ τοῦ τυραννικοῦ τούτου νόμου πειραθήσεται. ~Τί ἦν ἰδεῖν

[5, 34]   λυτηρίους τις σπονδὰς περιαγέσθω. ~Ἐκ τούτου περιήγοντο μὲν αἱ σπονδαὶ διελύετο

[5, 16]   τι τῶν τερπόντων ἀποκλίναντος, ὕδατος ἀπαραχύτου φιάλην προτείνας ὁ Ναυσικλῆς Ὦ

[5, 18]   τῶν θυρῶν αὐτοῦ καθήμενον καὶ δικτύου διερρωγότος βροχίδας ἀκεζόμενον. Πλησιάσας δὴ

[5, 32]   πορρωτάτω χωρίσας ἐμαυτὸν ἐπί τινος λόφου θέαν ἀκίνδυνον ἐμαυτῷ κατένεμον. Οὐ

[5, 22]   πνεύμασι βιαίοις χρησάμενοι ζάλης τε ἀπροσμάχου καὶ κλύδωνος ἀφράστου πειραθέντες ἀπολέσθαι

[5, 6]   Ἄχρι τίνος» ἔλεγε φευξόμεθα τὴν πανταχοῦ διώκουσαν εἱμαρμένην; εἴξωμεν τῇ τύχῃ

[5, 19]   φασί, τοὺς δυστυχοῦντας μὴ οὐχὶ πανταχοῦ δυστυχεῖν οὐδὲ ἐπὶ τῆς ἐρημίας

[5, 12]   γὰρ μέλλω χαριστήρια τοῖς θεοῖς, ἐπεύχου παρὼν τοῖς ἱεροῖς θεῖος καὶ

[5, 2]   ἀμηχανίας πᾶσαν ἔννοιαν διαπορῶν ἀνέστρεφε βαρύ τε καὶ συνεχὲς ἐπιστένων τὸ

[5, 22]   συμβουλή· διαδρᾶναι πειρώμεθα τοὺς ἐπιβουλεύοντας· σὺ δὲ αὐτός τε σῴζοιο πρὸς

[5, 16]   καὶ ἀληθῶς ἔτι νύμφας προπίνομεν· σὺ δὲ εἰ λόγους ἡμῖν οὓς

[5, 31]   γαμετὴν ἐμαυτῷ λαμβάνων προτιμηθῆναι δικαιῶ, σὺ δὲ εἰ μὴ τὸ κελευόμενον

[5, 1]   τὰ δ´ ἄλλα εἰσαῦθις ἀκούσῃ· σὺ δὲ εἴ τί σοι κατώρθωται

[5, 33]   τὸν Καλάσιριν Ὦ πάτερ» ἔφη, σὺ δὲ εἰς τὸ ἑξῆς γοῦν

[5, 22]   τι μειδιάσας Ὦ θαυμάσιε« ἔφη, σὺ δὲ μόνος ἐν οὐδενὸς λόγου

[5, 2]   Οὐκ ἂν δυναίμην» ἔφη, ἀλλὰ σὺ μὲν ἀτρέμας ἔχε σαυτόν, ἐγὼ

[5, 18]   ἀπολιπόντες τὴν ναῦν ἐπὶ τὸ ἄστυ τὴν Ζάκυνθον ἀγοράσοντες ἀνέτρεχον, ἐγὼ

[5, 13]   τὰ ἱερὰ τάχιστα τέθυτο, πρὸς βραχὺ τὰ σπλάγχνα ὁ Καλάσιρις ἐπιθεωρήσας

Livre, Chap.
[5, 19]	τὴν Πυθιονίκην ὠνόμαζεν ἕτερά τε	αὖ	πολλὰ πρὸς τούτοις. Ἐμοῦ δὲ
[5, 4]	ἄδηλον ἥτις ἡμᾶς διαδέξεται τύχη	πολὺ	δὲ καὶ ἄπειρον ὡς ἔοικε
[5, 13]	~Ἐποίουν οὕτως καὶ μετ´ οὐ	πολὺ	παρὰ τοῦ Ναυσικλέους ἥκων τις
[5, 18]	Ἔπραττον οὕτω καὶ μετ´ οὐ	πολὺ	σὺν τῷ Θεαγένει καὶ τῇ
[5, 18]	τὸν ὅρμον οἰκοῦντες ἀπέχοντα οὐ	πολὺ	τῆς πόλεως καθάπερ ἐπί τι
[5, 5]	Χαρίκλεια τὸν συνεκκείμενον αὑτῇ πατρῷον	ἐδείκνυ	δακτύλιον οὐλὴν δὲ ἐπὶ τοῦ
[5, 28]	προειπεῖν σοι τὴν ἐμαυτοῦ γνώμην,	οὐ	βεβαιωθῆναι παρά σου ταύτην βουλόμενος,
[5, 13]	γνησιωτέρα τῶν ἐκ δύσεων ἐγκαθίδρυται,	οὐ	γὰρ ἐπιψεύδεται τὴν προσηγορίαν ἀλλ´
[5, 1]	ὅ τι δὴ καὶ ἔδρασεν,	οὐ	γὰρ ἔχω γινώσκειν· ἐμοὶ δὲ
[5, 19]	εἰς εὐμένειαν τύχης προσῆπτον. ~Ἀλλ´	οὐ	γὰρ ἦν, φασί, τοὺς δυστυχοῦντας
[5, 1]	ὁ Ναυσικλῆς ἀθρόον αὐτοῖς ἐπιφανείς·	οὐ	γάρ με ἔλαθες, ὦ ´γαθὲ
[5, 10]	ἐπιτυχὼν ἢ ἐκείνην ἂν εὑρών·	οὐ	γὰρ μικρὸν εἶναι τὸ διάφορον
[5, 20]	ἔφη ἐρῶ μανικῶς ἅπαξ θεασάμενος·	οὐ	γὰρ οἶδα προστυχὼν τοιούτῳ κάλλει,
[5, 7]	εἶναι πρόδηλον ὡς ἀναιρήσουσι λαβόντες	(οὐ	γὰρ οὕτω χρηστῷ τῷ δαίμονι
[5, 18]	Καὶ ὃς Οὐκ αὐτὸς« φησίν,	οὐ	γὰρ συνέπλεον· μὴ γὰρ οὕτω
[5, 1]	τε καὶ Καλυδώνιοι σκόπελοι μόνον	οὐ	διιπταμένην τὴν ὁλκάδα παρημείβοντο, νῆσοι
[5, 33]	ἐπανελθὼν ἐγκαταμείναντα τῷ λόφῳ καὶ	οὐ	θαρσήσαντα τῆς νυκτὸς ἐπιμίξαι χωρίῳ
[5, 4]	τὰ ἥδιστα ὑπελάμβανεν, ἦν γὰρ	οὐ	Θίσβη τὸ θρηνοῦν γύναιον ἀλλὰ
[5, 32]	τοῦ Θεαγένους φειδόμενα. Καὶ ἔβαλλεν	οὐ	καθ´ ἓν τῆς μάχης μέρος,
[5, 12]	Καλάσιρις καὶ ἕξεις. Τί δὲ	οὐ	μέλλεις, φιλανθρωπίας οὐδὲν ἀπολιπὼν ἀλλὰ
[5, 2]	τῶν μεμηνότων οὐκ ἀποδέων· εἶτα	Οὐ	μὴ μανῶ» πρὸς αὐτὸν ὁ
[5, 13]	τὴν ὄψιν ἀλλὰ φαιδρότητι περιλάμπουσαν·	οὐ	μὴν ἀλλὰ καὶ δύναμις αὐτῇ
[5, 32]	χερσὶ τῆς μάχης αὐτοῖς ὠθουμένης.	Οὐ	μὴν εἰς τέλος γε ἀντέσχεν
[5, 33]	εἰς ἐπικουρίας ἐλπίδα ἐμαυτὸν ταμιευόμενος.	Οὐ	μὴν ἐπήρκεσά γε, πόθεν; ἀπολειφθεὶς
[5, 7]	Θεαγένης εἵπετο ἡγουμένῃ καθάπερ ἑλκόμενος.	Οὐ	μὴν ἔφθησάν γε πρὸς τὸ
[5, 32]	λόφου θέαν ἀκίνδυνον ἐμαυτῷ κατένεμον.	Οὐ	μὴν οὐδὲ Θεαγένης ἀπόλεμος ἦν
[5, 27]	ἐξ οὗ τὴν ἄκατον ἐχώρισεν,	οὐ	μὴν παντάπασι τῶν δεινῶν ἀπαλλαγέντων
[5, 17]	Καλυδώνιον πορθμὸν γενέσθαι διαταραχθῆναι σφᾶς	οὐ	μικρῶς, ταραχώδει τὰ πολλὰ φύσει
[5, 29]	ἔφην, εἰωθότα μέν σοι καὶ	οὐ	ξένα· θρηνεῖς δ´ οὖν ὅμως
[5, 7]	ἑαυτῶν ἐκβιάσηται γενέσθαι. ~Τούτοις εἰρημένοις	οὐ	πᾶσιν ἡ Χαρίκλεια συνετίθετο, τὴν
[5, 12]	γε ἐκ τῶν θεῶν ἡμᾶς	οὐ	περιόψεται ἀλλ´ ἐπαρκέσει πρὸς ὅσον
[5, 20]	ὁ δαίμων. Ὁ γὰρ Τυρρηνὸς	οὐ	πολλαῖς ὕστερον ἡμέραις εἴς τινά
[5, 13]	ἡτοιμασμένων. ~Ἐποίουν οὕτως καὶ μετ´	οὐ	πολὺ παρὰ τοῦ Ναυσικλέους ἥκων
[5, 18]	ἐμφαίνοντα. Ἔπραττον οὕτω καὶ μετ´	οὐ	πολὺ σὺν τῷ Θεαγένει καὶ
[5, 18]	περὶ τὸν ὅρμον οἰκοῦντες ἀπέχοντα	οὐ	πολὺ τῆς πόλεως καθάπερ ἐπί
[5, 18]	παιδίων· ἡ γὰρ μήτηρ αὐτοῖς	οὐ	πρὸ πολλοῦ τέθνηκεν· ὥστε, ὦ
[5, 6]	δ´ οὖν ποτε καὶ μόνον	οὐ	προσορμιζομένων ἤδη τῶν ἐπιόντων ἀποδιδράσκειν
[5, 25]	πλούτου τῆς νεὼς ἀποσυλώμενοι, καθάπερ	οὐ	στερούμενοι κερδαίνειν δὲ μέλλοντες ὅστις
[5, 16]	ὑπερβαίνων ὅσα τὸν Ναυσικλέα γινώσκειν	οὐ	συμφέρειν ἐδοκίμαζε, τὰ δὲ ἔτι
[5, 14]	καὶ χρυσοῖς βεβριθέναι τοῖς μαλλοῖς,	οὐ	τῆς τέχνης τοῦτο χαριζομένης ἀλλ´
[5, 27]	τὸν ἔσχατον τῶν κινδύνων ἐνέβαλλεν	οὐ	τὸ βίαιον τοῦ κλύδωνος, οὔπω
[5, 31]	τοῦ κατὰ βούλησιν ἐκλογὴν ἀπένειμεν.	Οὐ	τοῦτον« εἶπεν ὁ Τραχῖνος, ὦ
[5, 4]	τῶν ὅρκων ἀνέστελλεν, ὁ δὲ	οὐ	χαλεπῶς ἐπανήγετο καὶ σωφρονεῖν ῥᾳδίως
[5, 22]	πρύμνης ἀναφαῖνον ἀκάτιον ὑφορώμενος. Ἐξ	οὗ	γὰρ« ἔφη τῆς Κρητικῆς ἤραμεν
[5, 26]	καὶ σοὶ πάλαι καὶ ἐξ	οὗ	γε ἀπολελοίπατε τὴν Ζακυνθίων ἕπομαι,
[5, 3]	κεφαλὴν προσαράσσων ἐπὶ τὸ δωμάτιον	οὗ	κατήγοντο μετὰ πολλὴν τὴν πλάνην
[5, 18]	τῶν παιδαρίων ἀπειρίᾳ τῶν ὑφάλων	οὗ	μὴ ἐχρῆν τὰ δίκτυα καθορμισάντων.
[5, 30]	ἐκείνου δὲ ἑτοίμως ὑπακούσαντος καὶ	οὗ	μηδεὶς ἀκροάσεται παραγαγόντος Ἀκούοις ἂν«
[5, 27]	εὐδοκιμεῖν, βραχείας ῥᾳστώνης αἰσθομένων ἐξ	οὗ	τὴν ἄκατον ἐχώρισεν, οὐ μὴν
[5, 27]	τέλος καὶ τὸ καλώδιον ἐξ	οὗ	τῆς νεὼς ἐξήρτητο διέκοψεν ἄλλον
[5, 27]	καὶ βίαιον αὐτόθεν ἐμπεσὸν ἀπροσδοκήτου	θορύβου	τοὺς λῃστὰς ἐνεπεπλήκει, τὴν μὲν
[5, 12]	πρὸς αὐτὸν ὁ Καλάσιρις ἀλλ´	ἡγοῦ	καὶ εὐτρέπιζε τὰ πρὸς τὴν
[5, 3]	Θίσβην εἶναι τῷ ὄντι πιστεύσας,	ὀλίγου	μὲν ἐδέησε καὶ κατενεχθῆναι παρ´
[5, 22]	σὺ δὲ μόνος ἐν οὐδενὸς	λόγου	μέρει τέθεισαι τὰ καθ´ ἡμᾶς,
[5, 20]	ἐπιζητούμενος, ἐγώ τε δι´ ἑνὸς	ἔργου	δύο τὰ μέγιστα κτήσασθαι βούλομαι,
[5, 26]	καὶ ἔχειν καὶ μένειν, πρώτην	δίδου	ταύτην αἴσθησιν τῆς σῆς εὐνοίας·
[5, 22]	περὶ ἡμᾶς γεγενημένος, καὶ τήνδε	δίδου	τελευταίαν χάριν· θῦε διαπλεύσας εἰς
[5, 10]	ἀλλ´ ὅσον ἄν τι γένοιτο	θεοῦ	πρὸς ἄνθρωπον, οὕτως οὐκ εἶναι
[5, 5]	ἐγχειρίσασα, φόρτον ἥδιστον ἐκείνῳ καὶ	θεοῦ	τοῦ κρατοῦντος ὅπλον οἰκειότατον. Ἄρτι
[5, 22]	τε ἀνίστω καὶ τὰ ὄντα	συσκευάζου	τὴν Χαρίκλειάν τε ἐγὼ μετελεύσομαι.
[5, 20]	Ὅρα δὴ οὖν, φυλάττου καὶ	λογίζου	τί ἂν ποιοίης, σοῦ γὰρ
[5, 32]	λόγον ἐπίκουρον τῷ Θεαγένει ἐτόξευσεν	Ἀνδρίζου,	φίλτατε« βοήσασα, ἐνταῦθα ἤδη μακρῷ
[5, 14]	μίμημα, τῶν γὰρ ἄκρων τῆς	λίθου	μέρος εἰς τοῦτο περιγράψας ὁ
[5, 31]	διακαίεται ὡς εἰκὸς τῇ θέᾳ,	πόθου	τε ὁμοῦ καὶ ζήλου προσπεσόντων,
[5, 8]	ὅτι ἄκων καὶ προλήψει τοῦ	μισθοῦ	παραχωροίη τῆς κόρης ἐπισημαίνων) οὑτοσὶ
[5, 5]	ποιούμενοι. Τούτων συγκειμένων ἀνεδύοντο τοῦ	σπηλαίου	κειμηλίων μὲν ἄλλων τῶν ἐναποκειμένων
[5, 34]	παρατηρῶν οὐκ ἐφεύρισκεν, ὀψέ τινος	γυναίου	φράσαντος εἰς τὸ ἄδυτον παρελθὼν
[5, 32]	βοήθειαν δεδοικυίας δὲ τὴν ἀποτυχίαν,	αὐτοσχεδίου	καὶ ἐν χερσὶ τῆς μάχης
[5, 30]	καὶ αὐτὸς τῇ κόρῃ προσπεπονθὼς	ἐφοδίου	λαβέσθαι τινὸς ηὐχόμην, ὥστε ἢ
[5, 1]	τὸ πρῶτον ἀνήγοντο· ὡς δὲ	λείου	πνεύματος ἐκ γῆς προσπνεομένου κῦμα
[5, 32]	ἐγγεγυμνασμένῳ παμπόλλοις, οὐδὲν οὐδὲ τῆς	Χαρικλείου	τοξείας ἐπαμύνειν ἔτι δυναμένης, ὠδινούσης
[5, 1]	τε Ζακύνθιος ἄρτι πρὸς δύσιν	ἡλίου	νεύοντος ἀνεφαίνοντο. Ἀλλὰ τί ταῦτα
[5, 29]	εἰ καὶ τὰ λαμπρότερα τῆς	γαμηλίου	πομπῆς ὁ καιρὸς ἡμᾶς καὶ
[5, 17]	ἐνταῦθα στενούμενον καὶ καθάπερ διὰ	στομίου	τινὸς εἰς τὸν Κρισαῖον κόλπον
[5, 33]	διαλύειν τὸ συμπόσιον· μνήμη τοῦ	δαιμονίου	γινέσθω καὶ τὰς λυτηρίους τις
[5, 16]	Καί μοι δοκεῖς καὶ τοῦ	δαιμονίου	κάλλιστα συνιέναι τὸν Ἑρμῆν τῷ
[5, 6]	κρύπτειν ἑαυτοὺς εἴ πη διαλάθοιεν	ἠξίου	καὶ ἅμα ἀπέτρεχεν. Ἀλλ´ ὁ
[5, 24]	καὶ πληγῇ μιᾷ τοῦ πάθους	ὁμοίου	κοινωνήσειεν, ἐγὼ δὲ ὡς Τραχῖνον
[5, 22]	ἐναντιουμένων τέλος δὲ πρὸς τοῦ	Τυρίου	τοῦ ἐμπόρου πεισθέντων λῃστρικὴν προαγορευθεῖσαν
[5, 2]	ὕπνῳ, ὁ δὲ Κνήμων τοῦ	δωματίου	προήκων ἔπασχε μὲν οἷα εἰκὸς
[5, 31]	γέρως ποτὲ στερηθήσεται καὶ τοῦ	τυραννικοῦ	τούτου νόμου πειραθήσεται. ~Τί ἦν
[5, 18]	συσσιτούμενοι, οἱ προγενέστεροι δὲ γήμαντες	οἴκου	ἄρχουσι, καὶ τετάρτη τροφὸς ἡ
[5, 29]	ὡς ἂν καὶ κόσμου τοῦ	νυμφικοῦ	καὶ τῆς ἄλλης εὐπρεπείας ἐπιμεληθῆναι
[5, 31]	θέᾳ, πόθου τε ὁμοῦ καὶ	ζήλου	προσπεσόντων, καὶ δῆλος ἦν αὐτόθεν
[5, 27]	τινι κατὰ τὸ στόμιον τοῦ	Νείλου	τὸ Ἡρακλεωτικὸν προσωκείλαμεν καὶ γῆς
[5, 16]	δὲ λαμπρῶς ἤδη βρυάζοντος καὶ	ἄλλου	πρὸς ἄλλο τι τῶν τερπόντων
[5, 18]	γὰρ μήτηρ αὐτοῖς οὐ πρὸ	πολλοῦ	τέθνηκεν· ὥστε, ὦ λῷστε, μὴ
[5, 16]	παραπέμποι χοροῦ τε γινομένη καὶ	αὐλοῦ	παντὸς ἡδίων, ἣν πολλάκις μοι
[5, 1]	πάλαι θροῦς τις καὶ βόμβος	ὄχλου	κατὰ τὴν οἰκίαν περιηχεῖ, καὶ
[5, 20]	τὴν Αἴγυπτον ἐπηγγελλόμην. Οὔπω δέ	μου	τοῦτον ἐπ´ ὀλίγον ἀποσκευασαμένου κῦμα
[5, 21]	τὴν ἡμετέραν οἰκεῖν, εἰ τοῦ	γάμου	τύχοις, ἔφθης ἐπαγγελλόμενος, ὥστε εἴ
[5, 24]	τοῖς δὲ εἰς κύκλον περίπλοις	οὐδαμοῦ	προβαίνειν ἐπέτρεπον ἐῴκεσάν τε πολιορκοῦσι
[5, 18]	ἢ θεραπείαν εἰς πλῆθος ἐπαγομένων.	Ἐμοῦ	δὲ εἰπόντος ὡς παῖδές εἰσί
[5, 19]	τε αὖ πολλὰ πρὸς τούτοις.	Ἐμοῦ	δὲ τήν τε παροῦσαν πενίαν
[5, 33]	γῆς ἀδιαστάτως διαδεξαμένων. Ἄρτι γὰρ	ἐμοῦ	ὅτε ἡμέραν εἶδον τὸν λόφον
[5, 1]	ἀλλ´ ἡγοῦμαί σε λοιπὸν ὀκλάζειν	ἐμοῦ	τἀμαυτοῦ πάθη μέχρι πόρρω τῶν
[5, 1]	Κνήμων ὦ πάτερ, οὐχ ὡς	ἐμοῦ	τὴν διήγησιν ἀποσκευαζομένου, δοκῶ γάρ
[5, 22]	ἐξηρτημένον, ἐφώρασά τε πολλάκις συμπαραφερόμενον,	ἐμοῦ	τὴν ναῦν ἐξεπίτηδες ἔστιν ὅτε
[5, 22]	ἐγὼ μετελεύσομαι. Παρῆν ἡ παῖς	ἐμοῦ	τοῦτο σημήναντος καὶ ὁ Τυρρηνὸς
[5, 8]	ἄλλη πυρὶ πρὸς τοῦ προτέρου	πολέμου	κατηνάλωτο· μόνον δὲ λειπόμενον τὸ
[5, 27]	τινὸς βουλήματι μεταβληθεῖσα· καὶ βόμβος	ἀνέμου	κατιόντος ἠκούετο καὶ ὅσον οὔπω
[5, 17]	θάλασσαν ἐπειγόμενον ὑπὸ τοῦ Πελοποννησίων	ἰσθμοῦ	τῆς πρόσω φορᾶς ἀνακόπτεται προμηθείᾳ
[5, 31]	εἰκὸς τῇ θέᾳ, πόθου τε	ὁμοῦ	καὶ ζήλου προσπεσόντων, καὶ δῆλος
[5, 31]	στερηθήσεται καὶ τοῦ τυραννικοῦ τούτου	νόμου	πειραθήσεται. ~Τί ἦν ἰδεῖν τὸ
[5, 13]	δὲ ἐπὶ τὸν νεὼν τοῦ	Ἑρμοῦ	παρεγένοντο, τούτῳ γὰρ ἦγε τὴν
[5, 15]	θεόπεμπτον ταυτηνὶ λίθον πειθόμενος παρ´	Ἑρμοῦ	τοῦ καλλίστου καὶ ἀγαθωτάτου τῶν
[5, 22]	δὲ λαβέσθαι τινὸς ἠπείρου καὶ	ὅρμου,	πειρατικὸν εἶναι τὸ ἐκ πρύμνης
[5, 29]	διοχλεῖν κελεύσαντα ὡς ἂν καὶ	κόσμου	τοῦ νυμφικοῦ καὶ τῆς ἄλλης
[5, 11]	τῆς γνώσεως ἀνθρώποις ἀπορουμένοις, τοῦ	Μιτράνου	θαυμαστὸν εἰ καὶ ἐπὶ πολλοῖς
[5, 8]	τε πολλὰ τὴν κεφαλὴν τοῦ	Μιτράνου	καὶ τῆς τύχης ὑπερθαυμάζων ἐφύσα
[5, 2]	πικρότερα, τοῦ καὶ βουλομένου καὶ	δυναμένου	παραμυθεῖσθαι ταῦτα κεχωρισμένου· σπήλαιον ἦν
[5, 20]	δέ μου τοῦτον ἐπ´ ὀλίγον	ἀποσκευασαμένου	κῦμα φασὶν ἐπὶ κύματι προσέβαλλεν
[5, 22]	λείψανον τῆς ἐφ´ ἡλικίας ἰσχύος,	ἀνεσταλμένου	ζώματος ὑποφαίνων, κυνῆν μὲν τῆς
[5, 1]	δὲ λείου πνεύματος ἐκ γῆς	προσπνεομένου	κῦμα χθαμαλὸν ὑπέτρεχέ τε καὶ
[5, 1]	οὐχ ὡς ἐμοῦ τὴν διήγησιν	ἀποσκευαζομένου,	δοκῶ γάρ μοι μηδ´ εἰ
[5, 19]	δὲ τήν τε παροῦσαν πενίαν	προβαλλομένου	καὶ ὡς οὐκ ἄν ποτέ
[5, 2]	εἰπεῖν καὶ πικρότερα, τοῦ καὶ	βουλομένου	καὶ δυναμένου παραμυθεῖσθαι ταῦτα κεχωρισμένου·
[5, 17]	κλύδωνα κορυφούμενον. Ἐπὶ τούτοις κρότου	γενομένου	καὶ ἐπαίνου τῶν παρόντων ἀληθῆ
[5, 22]	τοῦ Θεαγένους ὅ τι πέπονθα	ἐρομένου	Τάχα« ἔφην ὠψίσθημεν τῆς ἀναγωγῆς
[5, 19]	τῆς Αἰγυπτίων ἐκδοῦναι τὸ θυγάτριον	αἱρησομένου	Πέπαυσο τούτων« ἔλεγεν ὦ πάτερ,
[5, 11]	εἰ καὶ ἐπὶ πολλοῖς ἂν	αἱρησομένου	χρήμασιν ἀφεῖναι τὸν νεανίσκον. Ἔστιν
[5, 11]	ὀφρὺν σκέπουσα τοῦ Ναυσικλέους θαρρεῖν	παρακελευομένου	μικρὸν ἀνένευσεν εἶδέ τε καὶ
[5, 2]	βουλομένου καὶ δυναμένου παραμυθεῖσθαι ταῦτα	κεχωρισμένου·	σπήλαιον ἦν μοι λῃστρικὸν εἰς
[5, 2]	τε τὸ δωμάτιον ὑπὸ τοῦ	θρήνου	χειραγωγούμενος ὥρμησε καὶ ταῖς θύραις
[5, 18]	μὲν ἄλλα ἡμῶν παρεχόντων τοῦ	Τυρρηνοῦ	δὲ ὄψον ἄφθονον ἐκ θαλάττης
[5, 21]	ἀποκρύπτων γὰρ τῶν παρὰ τοῦ	Τυρρηνοῦ	μηνυθέντων ἅπερ ἐβουλόμην, ἐκεῖνο μόνον
[5, 17]	Ἐπὶ τούτοις κρότου γενομένου καὶ	ἐπαίνου	τῶν παρόντων ἀληθῆ εἶναι μαρτυρούντων
[5, 7]	τεθνάναι δεήσειεν ἐν χερσὶ ταῖς	ἐκείνου	γίνοιτο. Τῶν δὲ ἐπελθόντων ἐπανετείναντο
[5, 2]	καὶ ἀλήτην βίον ἀλλὰ μετ´	ἐκείνου	γινόμενον ἥδιστον, οὐδὲν γὰρ οὕτως
[5, 30]	τι φράζειν αὐτῷ κερδαλεώτατον ἔλεγον·	ἐκείνου	δὲ ἑτοίμως ὑπακούσαντος καὶ οὗ
[5, 20]	δὴ τῆς συνέσεως αὐτὸν ἐπαινέσας	ἐκείνου	μὲν ἀπηλλαττόμην, σοὶ δὲ καταμηνύων
[5, 32]	ἐγχειρίδιον ἐπιβαλὼν τῆς μὲν ἀπέτυχεν,	ἐκείνου	μικρὸν ἀποκλίναντος, ἄκρον δὲ τὸν
[5, 2]	ἐμοὶ χαλεπὸν ὃ μὴ μετ´	ἐκείνου	φορητόν· νυνὶ δὲ ὁ μηδεπώποτε
[5, 27]	κυβερνῶντος ἀντισχόντος μὲν ἐφ´ ὅσον	ἡμερινοῦ	φωτὸς ἀπαύγασμα περιέλαμπεν ἀπειπόντος δὲ
[5, 29]	πλούτῳ κομῶσαν καὶ τὸ μέγιστον	Τραχίνου	γαμετὴν ἐσομένην μηδὲ ἀφ´ ὧν
[5, 24]	ἄνδρες, ἀπολώλαμεν· πειρατικὸς ὁ στόλος,	Τραχίνου	γνωρίζω τὴν ἄκατον. Ἐσείσθη πρὸς
[5, 31]	τὴν κόρην τὴν αἰχμάλωτον. Τοῦ	Τραχίνου	δὲ Παρ´ αὐτὴν ὃ βούλει
[5, 30]	διασκευαζομένους ἐπὶ δὲ τὸν δευτερεύοντα	Τραχίνου	λῃστήν, ἐκαλεῖτο δὲ οἶμαι Πέλωρος,
[5, 25]	γίνεται στόμωσις, ἐκ προστάγματος τοῦ	Τραχίνου	παρ´ ἐλπίδα πᾶσαν ἐφείδοντο τῶν
[5, 27]	τοῦ κλύδωνος ἐκκρουόμενοι καὶ τοῦ	Τραχίνου	πείθοντος ὡς μυρίοις σκάφεσιν εὐπορωτέροις
[5, 29]	τὰ προσδοκώμενα κατὰ τὴν ἐμοὶ	Τραχίνου	πολεμίαν εὔνοιαν ἣν εἰκὸς ἐκείνῳ
[5, 29]	Τραχῖνος μὲν οὖν καὶ ὁ	Τραχίνου	στυγητὸς ἔρως οἰμώξεται, θανάτου μοι
[5, 26]	εἴχετο ἐπὶ πλεῖστον ἱκετεύουσα, τοῦ	Τραχίνου	ταῖς περιπλοκαῖς ἐντρυφῶντος καὶ τὴν
[5, 32]	νεὼς ἐτόξευεν εὔσκοπά τε καὶ	μόνου	τοῦ Θεαγένους φειδόμενα. Καὶ ἔβαλλεν
[5, 22]	πραχθῆναι συμφέρει« ἔλεγον. ~Ἐπεὶ δὲ	δείπνου	πρὸς ὀλίγον μεταλαβόντες εἰς ὕπνον
[5, 34]	ἐφαίνετο διότι λάθοι πρὸς τοῦ	ὕπνου	κεκρατημένη. Καὶ ἡ μὲν εἰς
[5, 1]	λόγον ἐπίσχωμεν ὀλίγον δὲ καὶ	ὕπνου	σπάσωμεν· εἰ γὰρ καὶ λίαν
[5, 3]	ἂν καὶ εἰς ἔσχατον ἦλθε	κινδύνου	εἰ μὴ θᾶττον ὁ Καλάσιρις
[5, 27]	πολλὰ τῆς νεὼς ἀποβαλλόντων καὶ	κινδύνου	πᾶν εἶδος ὑφισταμένων, ἕως, ἐκείνης
[5, 29]	ἐγχειρήσαντες ὁμόσε τῇ ἀκμῇ τοῦ	κινδύνου	χωρήσωμεν, ἢ τὸ εἶναι γενναίως
[5, 1]	ἔφη ὁ Καλάσιρις τάχα μέν	που	καὶ δι´ ἡλικίαν νωθρότερος ὢν
[5, 4]	καὶ νῦν ἐπιδεικνύμενον, τάχα δέ	που	καὶ τῆς ἀνθρώπων φύσεως ἀμιγὲς
[5, 27]	τοῦ καιροῦ λαβοῦσα τάχα δέ	που	καὶ τύχης τινὸς βουλήματι μεταβληθεῖσα·
[5, 11]	θύγατερ, ὦ Χαρίκλεια, Θεαγένην δὲ	ποῦ	κατέλιπες; Ἀνωλόλυξε πρὸς τὴν ἐρώτησιν
[5, 18]	τῇ νήσῳ, καταγωγὴν σκεψόμενος αὐτοῦ	που	περὶ τὴν ἀκτὴν ἠρχόμην, τὴν
[5, 2]	ἐλπίζω. Ἀλλ´ ὦ ψυχὴ ἐμή,	ποῦ	ποτε ἄρα τυγχάνεις; τίς δέ
[5, 29]	πάντα κομισαμένους ὧν χρήζοιεν τοῦ	λοιποῦ	τῇ νηὶ μὴ πλησιάζειν. Καὶ
[5, 12]	καλόν· ὥστε καὶ φράζε μόνον	ὅπου	ποτέ ἐστιν ὁ κρατῶν Θεαγένους,
[5, 13]	τε καὶ λυπηρῶν ταῖς τοῦ	προσώπου	τροπαῖς ἐμφήνας, ἐπιβάλλει τὼ χεῖρε
[5, 15]	ταῖς γυναιξὶ τὴν ἐνδοτέρω τοῦ	ἱεροῦ	χώραν ἀποκληρώσας τοὺς δὲ ἄνδρας
[5, 20]	τὸν γάμον τῆς κόρης, ὧν	θατέρου	πάντως ἐστὶν ἀποτυχεῖν κατὰ γῆν
[5, 8]	γὰρ ἄλλη πυρὶ πρὸς τοῦ	προτέρου	πολέμου κατηνάλωτο· μόνον δὲ λειπόμενον
[5, 18]	ὑποδέχεται καὶ μέρος τὸ ἀλεεινότερον	ἀπεκλήρου	τῆς οἰκήσεως· καί πως οὐκ
[5, 1]	καὶ γάρ πως λοιπὸν καὶ	ὄρθρου	ὑποφαίνοντος οὐδὲ ὑπερβαίνειν ᾤοντο τὸν
[5, 27]	τάχα μὲν τροπὴν ἐκ τοῦ	καιροῦ	λαβοῦσα τάχα δέ που καὶ
[5, 30]	ἐπιτετμημένως· τὸ γὰρ στενὸν τοῦ	καιροῦ	πολυλογίαν οὐκ ἐπιδέχεται. Ἐρᾷ σου
[5, 22]	ἐπιτρέποντος ἐπείγεσθαι δὲ λαβέσθαι τινὸς	ἠπείρου	καὶ ὅρμου, πειρατικὸν εἶναι τὸ
[5, 22]	δὲ πρὸς τοῦ Τυρίου τοῦ	ἐμπόρου	πεισθέντων λῃστρικὴν προαγορευθεῖσαν ἔφοδον διαδιδράσκειν
[5, 22]	Τί δεῖ μηκύνοντα ἐνοχλεῖν; ἄρτι	φωσφόρου	διαλάμψαντος ἀνηγόμεθα, πολλὰ μὲν τῶν
[5, 16]	εἰ βουληθείης, τὴν εὐωχίαν παραπέμποι	χοροῦ	τε γινομένη καὶ αὐλοῦ παντὸς
[5, 23]	μὲν ἤδη τῆς ἡμέρας ὅτε	ἀρότρου	βοῦν ἐλευθεροῖ γηπόνος, ὁ δὲ
[5, 32]	ἄρχοντι οἱ δὲ ὡς τοῦ	Πελώρου	σὺν τῷ δικαίῳ προασπίζοντες. Καὶ
[5, 20]	καὶ λογίζου τί ἂν ποιοίης,	σοῦ	γὰρ δὴ ἕνεκεν μᾶλλον δὲ
[5, 30]	καιροῦ πολυλογίαν οὐκ ἐπιδέχεται. Ἐρᾷ	σου	θυγάτηρ ἡ ἐμή, καὶ θαυμαστὸν
[5, 26]	τὴν Ζακυνθίων ἕπομαι, τοσοῦτον ἕνεκα	σοῦ	καὶ πέλαγος καὶ κίνδυνον ἀναδεξάμενος·
[5, 16]	τῷ πότῳ συναναχέων· ὡς ἐγώ	σου	καὶ τὴν ἄλλην μὲν τῆς
[5, 1]	ἐβιαζόμην ἐπιθυμίᾳ τῶν ἀεὶ πρὸς	σοῦ	λεχθησομένων ἑλκόμενος. Ἐγὼ μὲν οὐκ
[5, 28]	συμποσιάζῃς ἥ τε παῖς διὰ	σοῦ	μαθοῦσα δέξηται χαίρουσα τὸ ἐσόμενον,
[5, 1]	σε ἐφώρασα τῷ τε ἄλλῳ	σου	περὶ ἐμὲ τρόπῳ καὶ οἷς
[5, 28]	ἐμαυτοῦ γνώμην, οὐ βεβαιωθῆναι παρά	σου	ταύτην βουλόμενος, ἔχω γάρ μοι
[5, 20]	καὶ πρὸς τοὺς γνωρίμους φιλάνθρωπον.	Σοῦ	τε οὖν φείδομαι μὴ πραγμάτων
[5, 16]	βελτίονα τοῦ παρόντος φυλάξειας, ὅτε	σου	τῶν παίδων ἡ μὲν θυγατὴρ
[5, 1]	Κιρραῖοι μὲν δὴ κόλποι καὶ	Παρνασοῦ	πρόποδες Αἰτωλοί τε καὶ Καλυδώνιοι
[5, 7]	κατ´ ἄλλο μέρος ἀπέβη τῆς	νήσου	κατόπιν σαγηνευθέντες· καὶ οἱ μὲν
[5, 18]	ἄγκυραν καθίεμεν. Οἱ δὲ τῆς	νήσου	περὶ τὸν ὅρμον οἰκοῦντες ἀπέχοντα
[5, 14]	ὥσπερ ἡλίῳ τῇ φλογὶ τῆς	ἀμεθύσου	γανύμενοι ἅλμασιν ἀκρωνύχοις τὴν πέτραν
[5, 13]	καὶ πρῶτον ἡλιακαῖς ἀκτῖσιν ἐρευθομένῳ.	Ἀμεθύσου	δὲ Αἰθιοπίδος ἀκραιφνὴς μὲν καὶ
[5, 14]	χαριζομένης ἀλλ´ οἰκεῖον ἐρύθημα τῆς	ἀμεθύσου	τοῖς νώτοις ἐπανθούσης. Γέγραπτο καὶ
[5, 16]	σοι φίλον καὶ ἀκοινωνήτους τοῦ	Διονύσου	καὶ ἀληθῶς ἔτι νύμφας προπίνομεν·
[5, 19]	πλείονος φόρτου τῶν ἀγωγίμων δεσπόζοι,	χρυσοῦ	τε ὄντων καὶ λίθων πολυταλάντων
[5, 34]	ἄδυτον παρελθὼν καταλαμβάνει τοῖς ἴχνεσι	τοῦ	ἀγάλματος προσπεφυκυῖαν καὶ εὐχῆς τε
[5, 32]	τὴν χεῖρα κατὰ τὴν συμβολὴν	τοῦ	ἀγκῶνος ἀπέκοπτε· κἀκ τοῦδε ὁ
[5, 2]	ἀνασχὼν ἑαυτὸν ὁ πρεσβύτης κἀπὶ	τοῦ	ἀγκῶνος ἐρείσας ὅ τι πεπόνθοι
[5, 8]	τι καὶ συνοῖσον ἀνύεσθαι πρὸς	τοῦ	ἀνδρὸς στοχαζομένη συνύφαινε τὸν σκοπὸν
[5, 17]	ἔοικεν, ἐπικλύσαι τὴν ἀντίθετον προβολῇ	τοῦ	αὐχένος ἀποτειχιζόμενον. Κἀκ τοῦδε παλιρροίας
[5, 30]	ἐμή, καὶ θαυμαστὸν οὐδέν· ἡττήθη	τοῦ	βελτίονος· ὑφορᾶται δὲ τὸν λῄσταρχον
[5, 26]	τὸ κατηφὲς ἐκ τῶν περιεστηκότων	τοῦ	βλέμματος ἀπεσκευασμένη καὶ πρὸς τὸ
[5, 31]	δῆλος ἦν αὐτόθεν ἐπανήκων ἀπὸ	τοῦ	βλέμματος ἐμμανές τι διανοούμενος. Οὔπω
[5, 21]	ὅτι τὴν ἡμετέραν οἰκεῖν, εἰ	τοῦ	γάμου τύχοις, ἔφθης ἐπαγγελλόμενος, ὥστε
[5, 31]	πόνων; οὕτω καὶ ὑμῶν ἕκαστος	τοῦ	γέρως ποτὲ στερηθήσεται καὶ τοῦ
[5, 33]	γε, πόθεν; ἀπολειφθεὶς μὲν τότε	τοῦ	γήρως ἐμποδίσαντος ἐν τοῖς ὀρθίοις
[5, 5]	ἐδείκνυ δακτύλιον οὐλὴν δὲ ἐπὶ	τοῦ	γόνατος ἐκ θήρας συὸς ὁ
[5, 33]	γε διαλύειν τὸ συμπόσιον· μνήμη	τοῦ	δαιμονίου γινέσθω καὶ τὰς λυτηρίους
[5, 16]	ἔχεις. Καί μοι δοκεῖς καὶ	τοῦ	δαιμονίου κάλλιστα συνιέναι τὸν Ἑρμῆν
[5, 6]	πλάνητα βίον καὶ τὴν ἐπάλληλον	τοῦ	δαίμονος καθ´ ἡμῶν πομπείαν. Οὐχ
[5, 17]	τὰ πολλὰ φύσει θαλάττῃ προστυχόντας.	Τοῦ	δὲ Κνήμωνος μηδὲ τοῦτο παραλιπεῖν
[5, 31]	ἔφην ὅπως ἡ κόρη κεκόσμηται;	Τοῦ	δὲ Οὐδαμῶς« εἰπόντος, Καὶ μὴν
[5, 16]	ὥς σοι φίλον καὶ ἀκοινωνήτους	τοῦ	Διονύσου καὶ ἀληθῶς ἔτι νύμφας
[5, 20]	βούλημα θερμαινόμενον καὶ ἡμέραν οὐδεμίαν	τοῦ	διοχλεῖν μοι περὶ τῶν αὐτῶν
[5, 6]	πη καὶ ὑπέρογκον τὸ τέλος	τοῦ	δράματος φιλοτιμούμενος καὶ αὐτόχειρας ἡμᾶς
[5, 2]	τῷ ὕπνῳ, ὁ δὲ Κνήμων	τοῦ	δωματίου προήκων ἔπασχε μὲν οἷα
[5, 21]	τῆς ὑπονοουμένης καὶ τὸ ἀκριβὲς	τοῦ	ἔαρος περιμεῖναι. Οὐκοῦν« ἔφην εἰ
[5, 22]	τέλος δὲ πρὸς τοῦ Τυρίου	τοῦ	ἐμπόρου πεισθέντων λῃστρικὴν προαγορευθεῖσαν ἔφοδον
[5, 17]	κατὰ τὸν ἄλλον κόλπον θλιβομένης,	τοῦ	ἐπιρρέοντος ἔτι τῷ ἀνατρέχοντι πολλάκις
[5, 13]	Ὡς δὲ ἐπὶ τὸν νεὼν	τοῦ	Ἑρμοῦ παρεγένοντο, τούτῳ γὰρ ἦγε
[5, 20]	διηρώτα, κἀγὼ συνιεὶς τὴν ἐνέδραν	τοῦ	ἐρωτήματος Τὸ μὲν ἀκριβὲς» ἔφην,
[5, 22]	τὴν ναῦν ἐξεπίτηδες ἔστιν ὅτε	τοῦ	εὐθέος παρατρέποντος. ~Τούτων εἰρημένων οἱ
[5, 11]	Ναυσικλέα μηνύειν ἃ γινώσκει περὶ	τοῦ	Θεαγένους καὶ τίς μὲν ὁ
[5, 22]	ὑπὸ τῆς ὄψεως παλλόμενος καὶ	τοῦ	Θεαγένους ὅ τι πέπονθα ἐρομένου
[5, 32]	ἐτόξευεν εὔσκοπά τε καὶ μόνου	τοῦ	Θεαγένους φειδόμενα. Καὶ ἔβαλλεν οὐ
[5, 1]	καὶ ἦν μὲν οὐκ ἐκτὸς	τοῦ	θορυβεῖσθαι σιωπᾶν δὲ ἐβιαζόμην ἐπιθυμίᾳ
[5, 2]	ἐπί τε τὸ δωμάτιον ὑπὸ	τοῦ	θρήνου χειραγωγούμενος ὥρμησε καὶ ταῖς
[5, 4]	μὲν Κνήμων καὶ Θέρμουθις ὁ	τοῦ	Θυάμιδος ὑπασπιστὴς ἑῷοι τὴν λίμνην
[5, 15]	μὲν ταῖς γυναιξὶ τὴν ἐνδοτέρω	τοῦ	ἱεροῦ χώραν ἀποκληρώσας τοὺς δὲ
[5, 2]	ἀληθέστερον δὲ εἰπεῖν καὶ πικρότερα,	τοῦ	καὶ βουλομένου καὶ δυναμένου παραμυθεῖσθαι
[5, 27]	ἐτραχύνετο τάχα μὲν τροπὴν ἐκ	τοῦ	καιροῦ λαβοῦσα τάχα δέ που
[5, 30]	τέκνον, ἐπιτετμημένως· τὸ γὰρ στενὸν	τοῦ	καιροῦ πολυλογίαν οὐκ ἐπιδέχεται. Ἐρᾷ
[5, 15]	ταυτηνὶ λίθον πειθόμενος παρ´ Ἑρμοῦ	τοῦ	καλλίστου καὶ ἀγαθωτάτου τῶν θεῶν
[5, 10]	πρὸς ἄνθρωπον, οὕτως οὐκ εἶναι	τοῦ	κάλλους ὑπερβολὴν οὐδὲ αὐτῷ δυνατὸν
[5, 31]	τὸν ὑπὲρ πάντων ἀγῶνα προκινδυνεύσαντι	τοῦ	κατὰ βούλησιν ἐκλογὴν ἀπένειμεν. Οὐ
[5, 29]	ἀπότομον ἐγχειρήσαντες ὁμόσε τῇ ἀκμῇ	τοῦ	κινδύνου χωρήσωμεν, ἢ τὸ εἶναι
[5, 27]	ἄκατον, ἔπειτα ἐπεῖχον ὑπό τε	τοῦ	κλύδωνος ἐκκρουόμενοι καὶ τοῦ Τραχίνου
[5, 27]	κινδύνων ἐνέβαλλεν οὐ τὸ βίαιον	τοῦ	κλύδωνος, οὔπω γὰρ ὁλοσχερῶς ἐκτετάρακτο,
[5, 11]	ἀληθῶς Χαρίκλεια καὶ οὐχὶ Θίσβη»	{τοῦ	Κνήμωνος} Ὁ δὲ Ναυσικλῆς ἐνεὸς
[5, 5]	φόρτον ἥδιστον ἐκείνῳ καὶ θεοῦ	τοῦ	κρατοῦντος ὅπλον οἰκειότατον. Ἄρτι δὲ
[5, 18]	Ζάκυνθον ἀγοράσοντες ἀνέτρεχον, ἐγὼ δέ,	τοῦ	κυβερνήτου γὰρ ἀκηκοὼς ἐτύγχανον ὡς
[5, 22]	ἡμέραν ἐπὶ τὴν Λιβύων γῆν	τοῦ	κυβερνήτου τὴν ὁλκάδα χειραγωγοῦντος· ἔφασκε
[5, 27]	ὁλοσχερῶς ἐκτετάρακτο, ἀλλὰ τὸ ἄτεχνον	τοῦ	κυβερνῶντος ἀντισχόντος μὲν ἐφ´ ὅσον
[5, 29]	αὐτίκα πάντα κομισαμένους ὧν χρήζοιεν	τοῦ	λοιποῦ τῇ νηὶ μὴ πλησιάζειν.
[5, 27]	σφᾶς διατεινόμενος, καὶ ἅμα καὶ	τοῦ	μέλλοντος ἀσφαλοῦς προνοεῖν ὑφηγούμενος, εἶναι
[5, 3]	ἀντίσχων δὲ χαλεπῶς καὶ δέει	τοῦ	μὴ πρός τινος ἁλῶναι (καὶ
[5, 8]	καὶ ὅτι ἄκων καὶ προλήψει	τοῦ	μισθοῦ παραχωροίη τῆς κόρης ἐπισημαίνων)
[5, 11]	πλέον τῆς γνώσεως ἀνθρώποις ἀπορουμένοις,	τοῦ	Μιτράνου θαυμαστὸν εἰ καὶ ἐπὶ
[5, 8]	ἐφίλει τε πολλὰ τὴν κεφαλὴν	τοῦ	Μιτράνου καὶ τῆς τύχης ὑπερθαυμάζων
[5, 13]	καὶ μετ´ οὐ πολὺ παρὰ	τοῦ	Ναυσικλέους ἥκων τις ἐκάλει σπεύδειν
[5, 11]	τὸ πρόσωπον εἰς ὀφρὺν σκέπουσα	τοῦ	Ναυσικλέους θαρρεῖν παρακελευομένου μικρὸν ἀνένευσεν
[5, 13]	Χαρίκλεια δὲ σὺν τῇ θυγατρὶ	τοῦ	Ναυσικλέους καὶ γυναιξὶ ταῖς ἄλλαις
[5, 34]	χωρισθεῖσα σὺν τῷ θυγατρίῳ τε	τοῦ	Ναυσικλέους κατακλινεῖσα τὰς παρούσας ἀγρυπνίᾳ
[5, 27]	ἀκτῇ τινι κατὰ τὸ στόμιον	τοῦ	Νείλου τὸ Ἡρακλεωτικὸν προσωκείλαμεν καὶ
[5, 29]	κελεύσαντα ὡς ἂν καὶ κόσμου	τοῦ	νυμφικοῦ καὶ τῆς ἄλλης εὐπρεπείας
[5, 8]	τὸ πρᾶγμα οὕτως ἔχειν ὑπὸ	τοῦ	ὀνόματος ἀπατηθεὶς ἐξεπέπληκτο μὲν τῆς
[5, 4]	πρῶτον ἰδίᾳ καὶ παντὸς ἀπηλλαγμένοι	τοῦ	ὀχλήσοντος ἀλλήλοις ἐντυχόντες ἀπαραποδίστων καὶ
[5, 24]	δὲ ἑνὶ καὶ πληγῇ μιᾷ	τοῦ	πάθους ὁμοίου κοινωνήσειεν, ἐγὼ δὲ
[5, 20]	γίνοιτο πλησίον τῆς πόλεως, ἐκ	τοῦ	παραχρῆμα τῆς τε αἰσθήσεως καὶ
[5, 33]	συνεκδραμεῖν τοῖς Αἰγυπτίοις, ἐπί τε	τοῦ	παρόντος εἰς τὴν ἀνεύρεσιν τέως
[5, 16]	ὅπως ἂν ἐς καιρὸν βελτίονα	τοῦ	παρόντος φυλάξειας, ὅτε σου τῶν
[5, 17]	τὴν Αἰγαίαν θάλασσαν ἐπειγόμενον ὑπὸ	τοῦ	Πελοποννησίων ἰσθμοῦ τῆς πρόσω φορᾶς
[5, 32]	τῷ ἄρχοντι οἱ δὲ ὡς	τοῦ	Πελώρου σὺν τῷ δικαίῳ προασπίζοντες.
[5, 25]	ἠπείγοντο, θᾶττον ἐν τῷ βεβαίῳ	τοῦ	περιεῖναι γενέσθαι πᾶς τις ἁμιλλώμενος.
[5, 19]	αὐτοῦ κτῆμα τυγχάνοι καὶ ὡς	τοῦ	πλείονος φόρτου τῶν ἀγωγίμων δεσπόζοι,
[5, 34]	ἐσκοπεῖτο καὶ ὡς τὴν πάροδον	τοῦ	πλήθους παρατηρῶν οὐκ ἐφεύρισκεν, ὀψέ
[5, 22]	καὶ διαμπὰξ περαιωθῆναι τὸ πέλαγος	τοῦ	πνεύματος ἐπιτρέποντος ἐπείγεσθαι δὲ λαβέσθαι
[5, 16]	Θεαγένει σῴζεσθαι κἀκεῖνον ἑαυτῇ φυλάττεσθαι.	~Τοῦ	πότου δὲ λαμπρῶς ἤδη βρυάζοντος
[5, 27]	πᾶν μὲν ναυτιλίας μέρος ὑπὸ	τοῦ	προστυχόντος ἐσχεδιάζετο τέχνην δὲ ἄλλος
[5, 13]	ἡδέων τε καὶ λυπηρῶν ταῖς	τοῦ	προσώπου τροπαῖς ἐμφήνας, ἐπιβάλλει τὼ
[5, 8]	μὲν γὰρ ἄλλη πυρὶ πρὸς	τοῦ	προτέρου πολέμου κατηνάλωτο· μόνον δὲ
[5, 15]	καὶ τόδε τὸ εὕρημα διὰ	τοῦ	πυρός σοι τῷ ὄντι τὸ
[5, 20]	ἀλαστόρων ἐπιβουλὴν ἱκετεύω φροντίδα ποιεῖσθαι	τοῦ	σαυτόν τε καὶ τοὺς σαυτοῦ
[5, 25]	πρότερος τὸν ἕτερον φθάσας ἐπιβαίη	τοῦ	σκάφους ἠπείγοντο, θᾶττον ἐν τῷ
[5, 27]	φωτὸς ἀπαύγασμα περιέλαμπεν ἀπειπόντος δὲ	τοῦ	σκότους ἐκνικήσαντος. Ἤδη δὲ βαπτιζομένων
[5, 8]	ἂν λανθάνοι τοὺς παρόντας· καὶ	τοῦ	σοφίσματος ἔτυχεν· ἡ γὰρ δὴ
[5, 5]	φιλήματα ποιούμενοι. Τούτων συγκειμένων ἀνεδύοντο	τοῦ	σπηλαίου κειμηλίων μὲν ἄλλων τῶν
[5, 33]	ἐνδεικνυμένην ὑπὸ δὲ ὀλίγης ἐλπίδος	τοῦ	τάχα ἂν καὶ περιγενέσθαι τὸν
[5, 29]	καὶ ἡ Θεαγένους, εἰ πρὸ	τοῦ	τέλους χωρισθήσομαι, πρὸς θρήνους κατήγαγε.
[5, 31]	αἰτῶ τὴν κόρην τὴν αἰχμάλωτον.	Τοῦ	Τραχίνου δὲ Παρ´ αὐτὴν ὃ
[5, 25]	φρονήματος γίνεται στόμωσις, ἐκ προστάγματος	τοῦ	Τραχίνου παρ´ ἐλπίδα πᾶσαν ἐφείδοντο
[5, 27]	τε τοῦ κλύδωνος ἐκκρουόμενοι καὶ	τοῦ	Τραχίνου πείθοντος ὡς μυρίοις σκάφεσιν
[5, 26]	καὶ εἴχετο ἐπὶ πλεῖστον ἱκετεύουσα,	τοῦ	Τραχίνου ταῖς περιπλοκαῖς ἐντρυφῶντος καὶ
[5, 31]	τοῦ γέρως ποτὲ στερηθήσεται καὶ	τοῦ	τυραννικοῦ τούτου νόμου πειραθήσεται. ~Τί
[5, 22]	πρώτην ἐναντιουμένων τέλος δὲ πρὸς	τοῦ	Τυρίου τοῦ ἐμπόρου πεισθέντων λῃστρικὴν
[5, 18]	τὰ μὲν ἄλλα ἡμῶν παρεχόντων	τοῦ	Τυρρηνοῦ δὲ ὄψον ἄφθονον ἐκ
[5, 21]	παρεῖχεν· ἀποκρύπτων γὰρ τῶν παρὰ	τοῦ	Τυρρηνοῦ μηνυθέντων ἅπερ ἐβουλόμην, ἐκεῖνο
[5, 8]	ἄρα Μιτράνης ὁ φρούραρχος Ὀροονδάτου	τοῦ	τῷ βασιλεῖ τῷ μεγάλῳ τὴν
[5, 33]	κατιόντος, λῃστρικὸν Αἰγυπτίων πλῆθος ἐκ	τοῦ	ὑπερτείνοντος ὄρους, ὡς ἐῴκει, κατέτρεχεν,
[5, 34]	ὡς ἐφαίνετο διότι λάθοι πρὸς	τοῦ	ὕπνου κεκρατημένη. Καὶ ἡ μὲν
[5, 27]	τὴν ὁλκάδα πρὸς τῇ διαρπαγῇ	τοῦ	φόρτου καταληφθέντας ὅπη τε χρήσονται
[5, 8]	ὅμως δ´ οὖν τὸ κοῦφον	τοῦ	φρονήματος ἀπάτης ὀξύτητι συσχεθεὶς καὶ
[5, 28]	εὐπειθεστέραν εὐτρεπίσαι τὴν νύμφην, διὰ	τοῦ	φύντος προμαθοῦσαν τὸν γάμον. Ἐπῄνουν
[5, 1]	δεξιὸν ἀπάγγελλε θᾶττον, ὡς ἂν	τοῦ	χαίρειν γ´ ἔχοις ἡμᾶς κοινωνοῦντας.
[5, 8]	δ´ ἄρα Μιτράνης ὁ φρούραρχος	Ὀροονδάτου	τοῦ τῷ βασιλεῖ τῷ μεγάλῳ
[5, 21]	παρ´ ἐμαυτῷ βουλὰς ἕως ἐκ	ταὐτομάτου	μοι πάλιν ἐντυχὼν ὁ ἔμπορος
[5, 29]	ὁ Τραχίνου στυγητὸς ἔρως οἰμώξεται,	θανάτου	μοι προλήψει περιγραφησόμενος, ἐμὲ δὲ
[5, 7]	(ὃ τίνος οὐκ ἂν γένοιτο	θανάτου	πικρότερον; ὀλέθροις βαρβάροις ἐκκεῖσθαι πρὸς
[5, 27]	τὴν θάλατταν ὀνειδίζοντες, ὡς ἀνυβρίστου	θανάτου	φθονήσασαν καὶ φοβερωτέρᾳ γῇ καὶ
[5, 15]	παρ´ Ἑρμοῦ τοῦ καλλίστου καὶ	ἀγαθωτάτου	τῶν θεῶν ἥκειν μοι συνήθως
[5, 27]	τε καὶ βίαιον αὐτόθεν ἐμπεσὸν	ἀπροσδοκήτου	θορύβου τοὺς λῃστὰς ἐνεπεπλήκει, τὴν
[5, 18]	ἀγοράσοντες ἀνέτρεχον, ἐγὼ δέ, τοῦ	κυβερνήτου	γὰρ ἀκηκοὼς ἐτύγχανον ὡς χειμαδίῳ
[5, 22]	ἐπὶ τὴν Λιβύων γῆν τοῦ	κυβερνήτου	τὴν ὁλκάδα χειραγωγοῦντος· ἔφασκε γὰρ
[5, 16]	σῴζεσθαι κἀκεῖνον ἑαυτῇ φυλάττεσθαι. ~Τοῦ	πότου	δὲ λαμπρῶς ἤδη βρυάζοντος καὶ
[5, 17]	εἰς κλύδωνα κορυφούμενον. Ἐπὶ τούτοις	κρότου	γενομένου καὶ ἐπαίνου τῶν παρόντων
[5, 27]	ὁλκάδα πρὸς τῇ διαρπαγῇ τοῦ	φόρτου	καταληφθέντας ὅπη τε χρήσονται τῷ
[5, 19]	τυγχάνοι καὶ ὡς τοῦ πλείονος	φόρτου	τῶν ἀγωγίμων δεσπόζοι, χρυσοῦ τε
[5, 22]	ζάλης τε ἀπροσμάχου καὶ κλύδωνος	ἀφράστου	πειραθέντες ἀπολέσθαι τε παρὰ μικρὸν
[5, 15]	λίθον πειθόμενος παρ´ Ἑρμοῦ τοῦ	καλλίστου	καὶ ἀγαθωτάτου τῶν θεῶν ἥκειν
[5, 27]	σωτηρίας τὴν θάλατταν ὀνειδίζοντες, ὡς	ἀνυβρίστου	θανάτου φθονήσασαν καὶ φοβερωτέρᾳ γῇ
[5, 20]	νεὼς ἐπιτηρούμενον. Ὅρα δὴ οὖν,	φυλάττου	καὶ λογίζου τί ἂν ποιοίης,
[5, 18]	πρεσβύτην ἁλιευτικὸν πρόσθεν τῶν θυρῶν	αὐτοῦ	καθήμενον καὶ δικτύου διερρωγότος βροχίδας
[5, 29]	τὴν βουλὴν ἐξηγόρευσεν, εἰδότι μὲν	αὐτοῦ	καὶ πάλαι τὴν ἐπὶ σοὶ
[5, 19]	τήν τε ὁλκάδα ὡς ἴδιον	αὐτοῦ	κτῆμα τυγχάνοι καὶ ὡς τοῦ
[5, 31]	πρὸς τὸν Πέλωρον (ἐκείμην δὲ	αὐτοῦ	πλησίον ἐπιτηδεύσας) Εἶδες« ἔφην ὅπως
[5, 18]	χρήσονται τῇ νήσῳ, καταγωγὴν σκεψόμενος	αὐτοῦ	που περὶ τὴν ἀκτὴν ἠρχόμην,
[5, 29]	γὰρ Τραχῖνος εἰς γάμον τὸν	αὐτοῦ	τε καὶ σὸν ἀπὸ τῆς
[5, 6]	πεποιημένος. Τί οὖν οὐχ ὑποτέμνομεν	αὐτοῦ	τὴν τραγικὴν ταύτην ποίησιν καὶ
[5, 7]	τύχην ἐν δίκῃ κακηγορεῖσθαι πρὸς	αὐτοῦ	φάσκουσα τὸ δὲ τοῖς πολεμίοις
[5, 18]	ὁ Τυρρηνὸς δὲ σὺν τοῖς	αὑτοῦ	παισὶ καθ´ ἕτερον δωμάτιον ἀναπαυόμενος.
[5, 1]	ἡγοῦμαί σε λοιπὸν ὀκλάζειν ἐμοῦ	τἀμαυτοῦ	πάθη μέχρι πόρρω τῶν νυκτῶν
[5, 28]	ἐσόμενον, ἐδικαίωσα προειπεῖν σοι τὴν	ἐμαυτοῦ	γνώμην, οὐ βεβαιωθῆναι παρά σου
[5, 2]	ταῦτα ὅταν ποτὲ καὶ τὰ	ἐμαυτοῦ	σοι διηγῶμαι· ἐκείνην δὲ ἀνῃρημένην
[5, 33]	τηνάλλως πόρρωθεν εἱπόμην ὀδυρόμενος τὰς	ἐμαυτοῦ	τε κἀκείνων τύχας οὔτε δὲ
[5, 29]	τινα τῶν πρακτέων ἔννοιαν ἐπ´	ἐμαυτοῦ	φροντίσας, ἐπανελθὼν ἱκέτευον σεμνότερον τελεσθῆναι
[5, 20]	τοῦ σαυτόν τε καὶ τοὺς	σαυτοῦ	διασῴζειν. ~Ἀπῄειν κατηφὴς τούτων ἀκούσας
[5, 25]	καὶ τότε οἱ Φοίνικες ἐλπίδος	πλούτου	τῆς νεὼς ἀποσυλώμενοι, καθάπερ οὐ
[5, 31]	ποτὲ στερηθήσεται καὶ τοῦ τυραννικοῦ	τούτου	νόμου πειραθήσεται. ~Τί ἦν ἰδεῖν
[5, 34]	λυτηρίους τις σπονδὰς περιαγέσθω. ~Ἐκ	τούτου	περιήγοντο μὲν αἱ σπονδαὶ διελύετο
[5, 16]	τι τῶν τερπόντων ἀποκλίναντος, ὕδατος	ἀπαραχύτου	φιάλην προτείνας ὁ Ναυσικλῆς Ὦ
[5, 18]	τῶν θυρῶν αὐτοῦ καθήμενον καὶ	δικτύου	διερρωγότος βροχίδας ἀκεζόμενον. Πλησιάσας δὴ
[5, 32]	πορρωτάτω χωρίσας ἐμαυτὸν ἐπί τινος	λόφου	θέαν ἀκίνδυνον ἐμαυτῷ κατένεμον. Οὐ
[5, 22]	πνεύμασι βιαίοις χρησάμενοι ζάλης τε	ἀπροσμάχου	καὶ κλύδωνος ἀφράστου πειραθέντες ἀπολέσθαι
[5, 6]	Ἄχρι τίνος» ἔλεγε φευξόμεθα τὴν	πανταχοῦ	διώκουσαν εἱμαρμένην; εἴξωμεν τῇ τύχῃ
[5, 19]	φασί, τοὺς δυστυχοῦντας μὴ οὐχὶ	πανταχοῦ	δυστυχεῖν οὐδὲ ἐπὶ τῆς ἐρημίας
[5, 12]	γὰρ μέλλω χαριστήρια τοῖς θεοῖς,	ἐπεύχου	παρὼν τοῖς ἱεροῖς θεῖος καὶ
[5, 2]	ἀμηχανίας πᾶσαν ἔννοιαν διαπορῶν ἀνέστρεφε	βαρύ	τε καὶ συνεχὲς ἐπιστένων τὸ
[5, 22]	συμβουλή· διαδρᾶναι πειρώμεθα τοὺς ἐπιβουλεύοντας·	σὺ	δὲ αὐτός τε σῴζοιο πρὸς
[5, 16]	καὶ ἀληθῶς ἔτι νύμφας προπίνομεν·	σὺ	δὲ εἰ λόγους ἡμῖν οὓς
[5, 31]	γαμετὴν ἐμαυτῷ λαμβάνων προτιμηθῆναι δικαιῶ,	σὺ	δὲ εἰ μὴ τὸ κελευόμενον
[5, 1]	τὰ δ´ ἄλλα εἰσαῦθις ἀκούσῃ·	σὺ	δὲ εἴ τί σοι κατώρθωται
[5, 33]	τὸν Καλάσιριν Ὦ πάτερ» ἔφη,	σὺ	δὲ εἰς τὸ ἑξῆς γοῦν
[5, 22]	τι μειδιάσας Ὦ θαυμάσιε« ἔφη,	σὺ	δὲ μόνος ἐν οὐδενὸς λόγου
[5, 2]	Οὐκ ἂν δυναίμην» ἔφη, ἀλλὰ	σὺ	μὲν ἀτρέμας ἔχε σαυτόν, ἐγὼ
[5, 18]	ἀπολιπόντες τὴν ναῦν ἐπὶ τὸ	ἄστυ	τὴν Ζάκυνθον ἀγοράσοντες ἀνέτρεχον, ἐγὼ
[5, 13]	τὰ ἱερὰ τάχιστα τέθυτο, πρὸς	βραχὺ	τὰ σπλάγχνα ὁ Καλάσιρις ἐπιθεωρήσας

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 28/02/2007