Livre, Chap.
[5, 15]	Διονύσῳ καὶ ᾖδον καὶ ἔσπενδον	αἱ	δὲ γυναῖκες ὕμνον τῇ Δήμητρι
[5, 7]	αὐτοῖς ὁ θυμὸς καὶ παρεῖντο	αἱ	δεξιαί, τοὺς γὰρ καλοὺς καὶ
[5, 34]	περιαγέσθω. ~Ἐκ τούτου περιήγοντο μὲν	αἱ	σπονδαὶ διελύετο δὲ τὸ συμπόσιον·
[5, 15]	κόρον ᾖσαν καὶ τοῖς κρατῆρσιν	αἱ	τράπεζαι παρεχώρουν, οἱ μὲν ἄνδρες
[5, 34]	~Ἐκ τούτου περιήγοντο μὲν αἱ	σπονδαὶ	διελύετο δὲ τὸ συμπόσιον· ὁ
[5, 15]	ᾖσαν καὶ τοῖς κρατῆρσιν αἱ	τράπεζαι	παρεχώρουν, οἱ μὲν ἄνδρες ἐμβατήρια
[5, 12]	Τότε» ἔφη δώσεις με πιστεύειν	δύνασθαί	σε καθάπερ ἐκ μηχανῆς ἀθρόον
[5, 21]	πρὸς ὃν οὐκ ἔστιν ἀξιόμαχος	ἀντιτάξασθαι.	Ἐγὼ δὲ σοὶ μᾶλλον ἂν«
[5, 13]	εἰς τὰς ὑπὲρ Θεαγένους εὐχὰς	ἀποχρήσασθαι	διενοήθη. Ὡς δὲ ἐπὶ τὸν
[5, 20]	ἑνὸς ἔργου δύο τὰ μέγιστα	κτήσασθαι	βούλομαι, τόν τε πλοῦτον τῆς
[5, 2]	τῆς Θίσβης καὶ τὴν ὑπόνοιαν	ἀποδύσασθαι	σπεύδων· ἕως ὀψέ ποτε καὶ
[5, 33]	τὸν Μιτράνην καὶ πάντα τρόπον	λύσασθαί	σοι τὸν ἄριστον Θεαγένην πειρασόμεθα.
[5, 15]	αἴτησις, σκοπὸς δὲ ἀπριάτην σοι	λύσασθαι	τὴν θυγατέρα. Ἐπεὶ δὲ οὐκ
[5, 25]	ἑνὶ γὰρ χιτωνίσκῳ τῆς ὁλκάδος	ἐξίστασθαι	προηγορεύετο καὶ θάνατος τῷ παραβαίνοντι
[5, 22]	τοῦ πνεύματος ἐπιτρέποντος ἐπείγεσθαι δὲ	λαβέσθαι	τινὸς ἠπείρου καὶ ὅρμου, πειρατικὸν
[5, 30]	αὐτὸς τῇ κόρῃ προσπεπονθὼς ἐφοδίου	λαβέσθαι	τινὸς ηὐχόμην, ὥστε ἢ παραχωρήσει
[5, 21]	τὴν κεφαλὴν ἐπυνθάνετό τε πότε	ἀνάγεσθαι	κελεύοιμι, καὶ γὰρ εἰ μηδέπω
[5, 22]	τὸ πέλαγος τοῦ πνεύματος ἐπιτρέποντος	ἐπείγεσθαι	δὲ λαβέσθαι τινὸς ἠπείρου καὶ
[5, 4]	πάντως ἐπὶ Χέμμιν τὴν κώμην	ἐπείγεσθαι	καὶ ἄδηλον ἥτις ἡμᾶς διαδέξεται
[5, 23]	μὲν ἐδήχθησαν καὶ πρὸς ἄμυναν	εὐτρεπίζεσθαι	παρῄνουν, οἱ δὲ ὀλιγώρως εἶχον,
[5, 14]	περίεργον ἡγησάμενος λίθον ἐν λίθῳ	σοφίζεσθαι·	τοιοῦτος μὲν ὁ δακτύλιος. ~Ὁ
[5, 15]	τὸ ἑαυτῆς ἔπραττεν, ηὔχετο Θεαγένει	σῴζεσθαι	κἀκεῖνον ἑαυτῇ φυλάττεσθαι. ~Τοῦ πότου
[5, 8]	Θίσβην ὁμολογεῖν ἑαυτὴν εἰ βούλοιτο	σῴζεσθαι	παρεκελεύετο, ἠρέμα καὶ ἑλληνιστὶ παραφθεγγόμενος
[5, 26]	(ἔστι γὰρ χρῆμα σοφώτατον) καιρὸν	διαθέσθαι	δραστήριος ἅμα δέ τι καὶ
[5, 20]	αὐτῶν ἀπολειπόμενον, ἔγνων τὸ παρὸν	ὑπερθέσθαι	χρησταῖς ἐπαγγελίαις μὴ καὶ βίαιόν
[5, 20]	Τί οὖν» ἔφην δεῖ σε	συμπλέκεσθαι	τοῖς Φοίνιξιν ἀλλὰ μὴ ἀναιμωτὶ
[5, 27]	ἐξήρτητο διέκοψεν ἄλλον χειμῶνα τοῦτον	ἐφέλκεσθαι	σφᾶς διατεινόμενος, καὶ ἅμα καὶ
[5, 24]	εἰς τὸ σκάφος τὸ ὑπηρετικὸν	ἅλλεσθαι	καὶ διαδρᾶναι βουλευομένων· ἕως ἐν
[5, 14]	πρωτόγονοί τε καὶ θρασύτεροι, καὶ	ὑπεράλλεσθαι	βουλομένοις τὸν κύκλον ἐῴκεσαν εἰργομένοις
[5, 22]	ἀπροσμάχου καὶ κλύδωνος ἀφράστου πειραθέντες	ἀπολέσθαι	τε παρὰ μικρὸν ἐλθόντες εἰς
[5, 33]	δὲ προσκαθημένην καὶ θρηνοῦσαν καὶ	βούλεσθαι	μὲν ἐπισφάττειν ἑαυτὴν ἐνδεικνυμένην ὑπὸ
[5, 27]	ἀλιτήριοι· χαριστήρια δῆθεν Ποσειδῶνι θύειν	βούλεσθαι	φήσαντες οἶνον μὲν Τύριον καὶ
[5, 17]	δὲ κατὰ τὸν Καλυδώνιον πορθμὸν	γενέσθαι	διαταραχθῆναι σφᾶς οὐ μικρῶς, ταραχώδει
[5, 22]	τὸν πλοῦν ἡμῖν ἀπήμονά τε	γενέσθαι	καὶ κατὰ νοῦν ἐπευχόμενος. Τί
[5, 25]	ἐν τῷ βεβαίῳ τοῦ περιεῖναι	γενέσθαι	πᾶς τις ἁμιλλώμενος. ~Ἐπεὶ δὲ
[5, 24]	τι προμηθούμενος. Ὅπερ δὴ καὶ	γενέσθαι	συνέβη· πλησιάσαντες γὰρ οἱ λῃσταὶ
[5, 27]	ὡς μυρίοις σκάφεσιν εὐπορωτέροις ἐξέσται	γενέσθαι	τὴν ὁλκάδα καὶ τὸν ἐνόντα
[5, 21]	ἕτερον ὅρμον ἐπιβουλῆς τε ἐκτὸς	γενέσθαι	τῆς ὑπονοουμένης καὶ τὸ ἀκριβὲς
[5, 6]	καὶ αὐτόχειρας ἡμᾶς ἑαυτῶν ἐκβιάσηται	γενέσθαι.	~Τούτοις εἰρημένοις οὐ πᾶσιν ἡ
[5, 30]	τούτων ἀκούσας ὡς μή τινα	ἐγγενέσθαι	ὑπόνοιαν, καὶ τοὺς παῖδας ἥκων
[5, 33]	ἐλπίδος τοῦ τάχα ἂν καὶ	περιγενέσθαι	τὸν νεανίσκον ἐπεχομένην. Οὐδὲ ἔφθην
[5, 9]	βασιλεῖ τῷ μεγίστῳ μόνῳ καὶ	φαίνεσθαι	καὶ διακονεῖσθαι ἄξιον, αἰχμάλωτον εἰληφὼς
[5, 25]	τοὺς προστυχόντας φόνῳ καὶ θανάτῳ	κρίνεσθαι	τὸν πόλεμον ἐδίδαξεν ἐφήλαντο δὲ
[5, 29]	ἐσομένην μηδὲ ἀφ´ ὧν ἔξεστιν	ἁβρύνεσθαι,	εἰ καὶ τὰ λαμπρότερα τῆς
[5, 23]	εἶναι φάσκοντες ἐν τοῖς πελάγεσιν	ἕπεσθαι	ταῖς ὑπερόγκοις ναυσὶ τὰς βραχυτέρας,
[5, 5]	τῇ λίμνῃ πλησιάσαντες καὶ σκάφους	ἐπιβήσεσθαι	μέλλοντες ἔνοπλον ὁρῶσι πλῆθος ἐπὶ
[5, 30]	γὰρ ἀποθανεῖσθαι πρότερον ἢ Τραχίνῳ	γαμηθήσεσθαι.	Καὶ ὃς Θάρσει« ἔφη· πάλαι
[5, 4]	ἐπέτρεπεν ἀλλ´ ὅτι μετ´ ὀλίγον	ἡσθήσεσθαι	ἔμελλεν ἤδη τὸ ἀλγεινὸν ἐπέπλεκε,
[5, 2]	μιαιφόνον ᾤμην θάνατον ἐλπισθέντα διαδεδρακέναι	βιώσεσθαί	τε τὸ λειπόμενον ἅμα τῷ
[5, 15]	ηὔχετο Θεαγένει σῴζεσθαι κἀκεῖνον ἑαυτῇ	φυλάττεσθαι.	~Τοῦ πότου δὲ λαμπρῶς ἤδη
[5, 32]	τὸν ἄρχοντα οἱ δὲ μὴ	καταλύεσθαι	τὸν νόμον ἐθορύβουν. Καὶ τέλος
[5, 8]	αἰσθομένη καί τι καὶ συνοῖσον	ἀνύεσθαι	πρὸς τοῦ ἀνδρὸς στοχαζομένη συνύφαινε
[5, 17]	πελάγει καὶ τὸ πνεῦμα ὑφειμένως	δέχεσθαι,	συμμετρουμένους ὅσον ἂν γένοιτο αὔταρκες
[5, 22]	τὴν ὁλκάδα χειραγωγοῦντος· ἔφασκε γὰρ	ἐνδέχεσθαι	μὲν εὐθυβόλως καὶ διαμπὰξ περαιωθῆναι
[5, 25]	μετεμέλοντο οἱ Φοίνικες καὶ προσπεσόντες	ἀπέχεσθαι	σφῶν ἱκέτευον ἐφ´ ᾧ τε
[5, 1]	ἦν μὲν οὐκ ἐκτὸς τοῦ	θορυβεῖσθαι	σιωπᾶν δὲ ἐβιαζόμην ἐπιθυμίᾳ τῶν
[5, 32]	ὡς ἐκεῖνον ἀποκλίναντες οἱ μὲν	αἰδεῖσθαι	τὸν ἄρχοντα οἱ δὲ μὴ
[5, 2]	τοῦ καὶ βουλομένου καὶ δυναμένου	παραμυθεῖσθαι	ταῦτα κεχωρισμένου· σπήλαιον ἦν μοι
[5, 20]	τῶν ἀλαστόρων ἐπιβουλὴν ἱκετεύω φροντίδα	ποιεῖσθαι	τοῦ σαυτόν τε καὶ τοὺς
[5, 7]	γένοιτο θανάτου πικρότερον; ὀλέθροις βαρβάροις	ἐκκεῖσθαι	πρὸς ὕβριν ἐπίρρητον καὶ δυσώνυμον,
[5, 29]	γὰρ εὐημερία παράλογος ὕβρεως ἔργα	προκαλεῖσθαι.	Τραχῖνος μὲν οὖν καὶ ὁ
[5, 30]	τὴν παῖδα περιποιήσειας, φησὶ γὰρ	ἀποθανεῖσθαι	πρότερον ἢ Τραχίνῳ γαμηθήσεσθαι. Καὶ
[5, 9]	μεγίστῳ μόνῳ καὶ φαίνεσθαι καὶ	διακονεῖσθαι	ἄξιον, αἰχμάλωτον εἰληφὼς πρός σε
[5, 7]	τὴν μὲν τύχην ἐν δίκῃ	κακηγορεῖσθαι	πρὸς αὐτοῦ φάσκουσα τὸ δὲ
[5, 33]	οὔτε δὲ ἐπαμύνειν ἔχων οὔτε	ἐπιμίγνυσθαι	δοκιμάζων, εἰς ἐπικουρίας ἐλπίδα ἐμαυτὸν
[5, 13]	ὁ Καλάσιρις ἐπιθεωρήσας καὶ ποικίλην	δηλοῦσθαι	τῶν μελλόντων συντυχίαν ἡδέων τε
[5, 1]	τὴν ὁλκάδα παρημείβοντο, νῆσοι δὲ	Ὀξεῖαι	καὶ σχῆμα καὶ ὄνομα θάλαττά
[5, 7]	ὁ θυμὸς καὶ παρεῖντο αἱ	δεξιαί,	τοὺς γὰρ καλοὺς καὶ βάρβαροι
[5, 15]	πειθόμενος παρ´ Ἑρμοῦ τοῦ καλλίστου	καὶ	ἀγαθωτάτου τῶν θεῶν ἥκειν μοι
[5, 4]	ἐπὶ Χέμμιν τὴν κώμην ἐπείγεσθαι	καὶ	ἄδηλον ἥτις ἡμᾶς διαδέξεται τύχη
[5, 2]	οἴμοι, δουλεύεις τὸ μόνον ἐλεύθερον	καὶ	ἀδούλωτον πλὴν ἔρωτος φρόνημα; ἀλλὰ
[5, 14]	καὶ πᾶσα ἐξ Ἰνδῶν τε	καὶ	Αἰθιόπων ἀμέθυσος· ἣν δὲ τότε
[5, 22]	εἰς Ἰθάκην ὑπὲρ ἡμῶν Ὀδυσσεῖ	καὶ	αἴτει τῆς μήνιδος ἀνεῖναι τῆς
[5, 12]	λαμβάνων παρὰ τῶν κρειττόνων ὅσα	καὶ	αἰτεῖν οἶδε καλόν· ὥστε καὶ
[5, 16]	τὰς νύμφας ὥς σοι φίλον	καὶ	ἀκοινωνήτους τοῦ Διονύσου καὶ ἀληθῶς
[5, 24]	βουλευομένων· ἕως ἐν τῷ μέλλειν	καὶ	ἄκοντας αὐτοὺς προλαβὼν ἔστησεν ὁ
[5, 3]	πρός τινος ἁλῶναι (καὶ γὰρ	καὶ	ἀλεκτρυόνες ἤδη τὸ δεύτερον ᾖδον)
[5, 16]	φίλον καὶ ἀκοινωνήτους τοῦ Διονύσου	καὶ	ἀληθῶς ἔτι νύμφας προπίνομεν· σὺ
[5, 11]	ὦ πάτερ» καὶ ὦ θύγατερ»	καὶ	ἀληθῶς Χαρίκλεια καὶ οὐχὶ Θίσβη»
[5, 2]	ἅμα τῷ φιλτάτῳ, ξένον μὲν	καὶ	ἀλήτην βίον ἀλλὰ μετ´ ἐκείνου
[5, 27]	βούλεσθαι φήσαντες οἶνον μὲν Τύριον	καὶ	ἄλλα ἄττα τῆς νεὼς ἐξεκόμιζον
[5, 5]	ἐσθῆτα, καὶ ὥστε λανθάνειν αὐτοὺς	καὶ	ἄλλα σκεύη τῶν εὐτελῶν ἐπιβαλοῦσα,
[5, 4]	δὲ ἀστάθμητόν τι τὸ ἀνθρώπειον	καὶ	ἄλλοτε πρὸς ἄλλα φερόμενον καὶ
[5, 16]	πότου δὲ λαμπρῶς ἤδη βρυάζοντος	καὶ	ἄλλου πρὸς ἄλλο τι τῶν
[5, 13]	αὐτοὶ μὲν ἅμα τῷ Ναυσικλεῖ	καὶ	ἄλλῳ πλήθει τῶν κεκλημένων (δημοτελῆ
[5, 15]	γοῦν πάρεστι τῇ φλογὶ περιλαμπόμενον.	Καὶ	ἄλλως κέρδος κρίνω κάλλιστον ὃ
[5, 20]	κατὰ γῆν ἐγχειροῦντα τὴν πρᾶξιν·	καὶ	ἄλλως οὐδὲ ἀκίνδυνον εἴ τι
[5, 6]	ἑαυτοὺς εἴ πη διαλάθοιεν ἠξίου	καὶ	ἅμα ἀπέτρεχεν. Ἀλλ´ ὁ Θεαγένης
[5, 13]	οἱ θεοὶ δι´ ἡμῶν προσάγουσι.	Καὶ	ἅμα ἐνεχείριζε δακτύλιόν τινα τῶν
[5, 21]	καὶ Εὔγε, ὦ πάτερ« ἔφη,	καὶ	ἅμα ἐφίλει προσιὼν τὴν κεφαλὴν
[5, 27]	χειμῶνα τοῦτον ἐφέλκεσθαι σφᾶς διατεινόμενος,	καὶ	ἅμα καὶ τοῦ μέλλοντος ἀσφαλοῦς
[5, 26]	ἔστιν ὅπως βιώσομαι τούτων χωριζομένων.	Καὶ	ἅμα λέγουσα τοῖς γόνασι προσέπιπτεν
[5, 8]	Ὁ δὲ χαυνωθεὶς τοῖς ἐπαίνοις	καὶ	ἅμα τὸ πρᾶγμα οὕτως ἔχειν
[5, 22]	τὴν πρὸς ἥλιον σύνοδον ἐπιλαμπούσης·	καὶ	ἀναχθέντες ἤδη ζεφύρων ἐαρινῶν ὑπηχούντων
[5, 29]	κατορθώσοντες ἢ τὸ τεθνάναι σωφρόνως	καὶ	ἀνδρείως κερδήσοντες. ~Ὡς δὲ ποιήσειν
[5, 4]	Θεαγένην εἴ τι παρακινοῦντα αἴσθοιτο	καὶ	ἀνδριζόμενον ὑπομνήσει τῶν ὅρκων ἀνέστελλεν,
[5, 16]	τῶν μετὰ ταῦτα ἕνεκεν ὑποποιούμενος	καὶ	ἅπαντα ἔλεγε, τὰ μὲν πρῶτα
[5, 20]	τι κατὰ τὴν νῆσον ὑποσταίημεν,	καὶ	ἅπαντα ποιήσειν ἐλθὼν εἰς τὴν
[5, 22]	ἤραμεν ἄκρας ἕπεται κατ´ ἴχνος	καὶ	ἀπαράλλακτον μεταθέει τὸν ἡμέτερον πλοῦν
[5, 4]	ἡμᾶς διαδέξεται τύχη πολὺ δὲ	καὶ	ἄπειρον ὡς ἔοικε διάστημα τῆς
[5, 19]	ἰδίᾳ μοι προσιὼν ἠνώχλει πολλάκις	καὶ	ἀπέκναιε λιπαρῶν καὶ εἰς γάμον
[5, 33]	εἶχέ τε ἤδη τοὺς νέους	καὶ	ἀπῆγε μικρὸν ὕστερον, ὅσα φέρειν
[5, 18]	τῇ τύχῃ χρησαμένους εὔδιόν τε	καὶ	ἀπήμονα πλοῦν ἐν χειμερίῳ τῇ
[5, 29]	δεινοῖς ἐμβεβήκαμεν, φέρε τι γενναῖον	καὶ	ἀπότομον ἐγχειρήσαντες ὁμόσε τῇ ἀκμῇ
[5, 7]	καὶ πρὸς τὴν ἐράσμιον θέαν	καὶ	ἀπρόσφυλος ὀφθαλμὸς ἡμεροῦται. ~Συλλαβόντες οὖν
[5, 14]	ἀμεθύσου τοῖς νώτοις ἐπανθούσης. Γέγραπτο	καὶ	ἀρνίων ἁπαλὰ σκιρτήματα καὶ οἱ
[5, 3]	δὲ τοῖς τοίχοις ἀθρόον ἐμπίπτων,	καὶ	ἄρτι μὲν ὑπερθύροις ἄρτι δὲ
[5, 5]	Ἐπὶ τούτοις αὖθις περιέβαλλον ἀλλήλους	καὶ	αὖθις ἔκλαιον ὥσπερ οἶμαι σπονδῶν
[5, 2]	πρὸς ταῦτα μικρὸν ὁ Καλάσιρις	καὶ	αὖθις ὑπηνέχθη τῷ ὕπνῳ, ὁ
[5, 16]	εὐωχίαν παραπέμποι χοροῦ τε γινομένη	καὶ	αὐλοῦ παντὸς ἡδίων, ἣν πολλάκις
[5, 2]	σε διεδέξατο τύχη; ἆρα μὴ	καὶ	αὐτός, οἴμοι, δουλεύεις τὸ μόνον
[5, 30]	Θάρσει« ἔφη· πάλαι γάρ τοι	καὶ	αὐτὸς τῇ κόρῃ προσπεπονθὼς ἐφοδίου
[5, 18]	ἡμῖν ξένοις οὖσι καταγωγήν. Ἀλλὰ	καὶ	αὐτὸς χαίροις« ἀπεκρίνατο καὶ μένοις
[5, 6]	τὸ τέλος τοῦ δράματος φιλοτιμούμενος	καὶ	αὐτόχειρας ἡμᾶς ἑαυτῶν ἐκβιάσηται γενέσθαι.
[5, 3]	ἀθρόον ἐπὶ τὴν εὐνὴν καταφέρεται·	καὶ	αὐτῷ τὸ μὲν σῶμα παλμὸς
[5, 22]	ἐπιφανεὶς ἐξηγόρευσεν. Ἐπηγγέλλετο ποιήσειν οὕτω	καὶ	ἄχρι τῆς νεὼς παρέπεμπεν ἐπιδακρύων
[5, 6]	Ἀλλ´ ὁ Θεαγένης ἐπεῖχέ τε	καὶ	Ἄχρι τίνος» ἔλεγε φευξόμεθα τὴν
[5, 32]	λίθοις κρατῆρσι δαλοῖς τραπέζαις βαλλόντων	καὶ	βαλλομένων. Ἐγὼ δὲ ὡς πορρωτάτω
[5, 2]	τὴν παρελθοῦσαν τὸ καταγώγιον, ἄδυτον	καὶ	βάραθρον καὶ τί γὰρ ἄλλ´
[5, 7]	αἱ δεξιαί, τοὺς γὰρ καλοὺς	καὶ	βάρβαροι χεῖρες ὡς ἔοικε δυσωποῦνται
[5, 27]	ὅσον οὔπω πνεῦμα λάβρον τε	καὶ	βίαιον αὐτόθεν ἐμπεσὸν ἀπροσδοκήτου θορύβου
[5, 20]	παρὸν ὑπερθέσθαι χρησταῖς ἐπαγγελίαις μὴ	καὶ	βίαιόν τι κατὰ τὴν νῆσον
[5, 26]	ὁρῶ γὰρ νεανίσκον ἀνδρείας ἀνάμεστον	καὶ	βίῳ τῷ ἡμετέρῳ συντελεῖν ἐπιτήδειον·
[5, 27]	καὶ τύχης τινὸς βουλήματι μεταβληθεῖσα·	καὶ	βόμβος ἀνέμου κατιόντος ἠκούετο καὶ
[5, 1]	Ἀλλά με πάλαι θροῦς τις	καὶ	βόμβος ὄχλου κατὰ τὴν οἰκίαν
[5, 33]	τὴν δὲ προσκαθημένην καὶ θρηνοῦσαν	καὶ	βούλεσθαι μὲν ἐπισφάττειν ἑαυτὴν ἐνδεικνυμένην
[5, 19]	ὑμῖν δὲ σύμπλους οἷ δὴ	καὶ	βούλεσθε γενόμενος. ~Ὁρῶν δὴ τὸν
[5, 2]	δὲ εἰπεῖν καὶ πικρότερα, τοῦ	καὶ	βουλομένου καὶ δυναμένου παραμυθεῖσθαι ταῦτα
[5, 13]	δὲ μακρῷ τῆς Ἰβηρίδος τε	καὶ	Βρεττανίδος ὑπερφερούσῃ· ἡ μὲν γὰρ
[5, 31]	δή τι πρὸς τὴν κόρην	καὶ	γαμετὴν ἐμαυτῷ λαμβάνων προτιμηθῆναι δικαιῶ,
[5, 29]	εὐπρεπείας ἐπιμεληθῆναι κατὰ καιρὸν ἐγγένοιτο	καὶ	γὰρ ἂν εἴη πάντων ἀτοπώτατον
[5, 21]	ἐπυνθάνετό τε πότε ἀνάγεσθαι κελεύοιμι,	καὶ	γὰρ εἰ μηδέπω τῆς ὥρας
[5, 3]	τοῦ μὴ πρός τινος ἁλῶναι	(καὶ	γὰρ καὶ ἀλεκτρυόνες ἤδη τὸ
[5, 1]	ἄρτι τὰ πρυμνήσια λύειν μέλλουσαν·	καὶ	γάρ πως λοιπὸν καὶ ὄρθρου
[5, 30]	εἰς γάμον παρασκευάζοντα τὸ συμπόσιον,	καὶ	γάρ τι καὶ τοιοῦτο ἐνέφηνεν,
[5, 24]	μέλλοντά τι προμηθούμενος. Ὅπερ δὴ	καὶ	γενέσθαι συνέβη· πλησιάσαντες γὰρ οἱ
[5, 22]	παθῶν αἰσθήσῃ, θαλάττῃ τε ἅμα	καὶ	γῇ πολεμίοις ἐντυγχάνων· τὴν κόρην
[5, 27]	τοῦ Νείλου τὸ Ἡρακλεωτικὸν προσωκείλαμεν	καὶ	γῆς Αἰγυπτίας ἀβουλήτως οἱ δυσδαίμονες
[5, 27]	σὴν περιέστω. ~Τούτων καὶ λεγομένων	καὶ	γινομένων ὁ μὲν ἥλιος ἀκριβῶς
[5, 2]	τόπους ᾔσθετο γυναικὸς λαθραῖόν τι	καὶ	γοερὸν οἷον ἠρινῆς ἀηδόνος αἴλινον
[5, 13]	σὺν τῇ θυγατρὶ τοῦ Ναυσικλέους	καὶ	γυναιξὶ ταῖς ἄλλαις ὅσαι παρηγοροῦσαι
[5, 32]	τῶν δὲ ἀγνοούντων τὸ κακὸν	καὶ	δαιμονίους εἶναι τὰς πληγὰς ἐνίων
[5, 11]	οὐδαμόθεν ἐλπισθείσης ἔτι θυγατρὸς γέγονας	καὶ	δέδωκας ἰδεῖν τὴν ἐμοὶ πάντων
[5, 3]	ταῖς θύραις· ἀντίσχων δὲ χαλεπῶς	καὶ	δέει τοῦ μὴ πρός τινος
[5, 17]	ἂν φυλακὴν τῇ νήσῳ προσορμίσαιμεν	καὶ	δέος προσοκεῖλαι σκοταίους τόποις ὑφάλοις
[5, 8]	τε πλεῖστα κατωρθωκότα ἐν πολέμοις	καὶ	δὴ καὶ τὴν παροῦσαν στρατείαν
[5, 31]	τε ὁμοῦ καὶ ζήλου προσπεσόντων,	καὶ	δῆλος ἦν αὐτόθεν ἐπανήκων ἀπὸ
[5, 1]	ὁ Καλάσιρις τάχα μέν που	καὶ	δι´ ἡλικίαν νωθρότερος ὢν τὴν
[5, 2]	ἐρείσας ὅ τι πεπόνθοι διηρώτα	καὶ	δι´ ἣν αἰτίαν οὕτως ἐκτόπως
[5, 4]	ὃ πάντων τε προτιμότερον ἐποιησάμεθα	καὶ	δι´ ὃ πάντα ὑπέστημεν, ἡμεῖς
[5, 24]	τὸ σκάφος τὸ ὑπηρετικὸν ἅλλεσθαι	καὶ	διαδρᾶναι βουλευομένων· ἕως ἐν τῷ
[5, 29]	μὴ προκάμνοιτε τὰς γνώμας, ἐνδεχόμενον	καὶ	διαδρᾶναι τὴν ἐπιβουλήν. Ἐπεὶ δέ,
[5, 9]	τῷ μεγίστῳ μόνῳ καὶ φαίνεσθαι	καὶ	διακονεῖσθαι ἄξιον, αἰχμάλωτον εἰληφὼς πρός
[5, 11]	κατέλιπες; Ἀνωλόλυξε πρὸς τὴν ἐρώτησιν	καὶ	διαλιποῦσα μικρὸν Αἰχμάλωτον» εἶπεν ἄγει
[5, 22]	ἔφασκε γὰρ ἐνδέχεσθαι μὲν εὐθυβόλως	καὶ	διαμπὰξ περαιωθῆναι τὸ πέλαγος τοῦ
[5, 18]	πρόσθεν τῶν θυρῶν αὐτοῦ καθήμενον	καὶ	δικτύου διερρωγότος βροχίδας ἀκεζόμενον. Πλησιάσας
[5, 22]	οἶκόν τε τὸν ἡμέτερον ἐπισκεψαμένων	καὶ	δόξαν γνῶναι τὴν ἡμετέραν ἐν
[5, 6]	πόλεμον ὥσπερ σκηνὴν τὰ ἡμέτερα	καὶ	δρᾶμα πεποιημένος. Τί οὖν οὐχ
[5, 8]	σωτῆρας ἐπιβοώμενοι πολλάκις, ἐμπορικόν τι	καὶ	δραστήριον ἐννοήσας ὁ Ναυσικλῆς ἐξήλατό
[5, 2]	καὶ πικρότερα, τοῦ καὶ βουλομένου	καὶ	δυναμένου παραμυθεῖσθαι ταῦτα κεχωρισμένου· σπήλαιον
[5, 13]	φαιδρότητι περιλάμπουσαν· οὐ μὴν ἀλλὰ	καὶ	δύναμις αὐτῇ γνησιωτέρα τῶν ἐκ
[5, 27]	ἐπιζητηθησομένων. Ἐδόκει τε εἶναι πιθανὸς	καὶ	δυοῖν δι´ ἑνὸς τὸ παρὸν
[5, 7]	βαρβάροις ἐκκεῖσθαι πρὸς ὕβριν ἐπίρρητον	καὶ	δυσώνυμον, ἣν πάντα τρόπον καὶ
[5, 32]	καὶ μόνου τοῦ Θεαγένους φειδόμενα.	Καὶ	ἔβαλλεν οὐ καθ´ ἓν τῆς
[5, 24]	συνέβη· πλησιάσαντες γὰρ οἱ λῃσταὶ	καὶ	ἐγκάρσιοι παρελαύνοντες ἀποπειρώμενοί τε εἴ
[5, 5]	φυλαττόμενον. ~Ἐπῄνει ταῦτα ἡ Χαρίκλεια	καὶ	ἐδόκει ναοῖς ἐπιγράφειν, εἰ χωρισθεῖεν,
[5, 1]	ἡ Δελφῶν ἐν τούτοις ἦν	καὶ	ἔδρασεν ὅ τι δὴ καὶ
[5, 1]	καὶ ἔδρασεν ὅ τι δὴ	καὶ	ἔδρασεν, οὐ γὰρ ἔχω γινώσκειν·
[5, 19]	ποτέ τῳ χώραν ἄλλην οἰκοῦντι	καὶ	ἔθνος ὃ τοσοῦτον κεχώρισται τῆς
[5, 4]	ὧν ἀπόρρητά τε γνωριοῦμεν παρόντες	καὶ	εἰ χωρισθῆναί ποτε συμβαίνοι μαστεύσομεν
[5, 3]	ὡς ἀληθῶς ἡ κακίστη Θίσβη»	καὶ	εἰπὼν αὖθις ἐξέθανε. ~Καὶ ὁ
[5, 8]	ἔφη σὴν οὖσαν ἀπολαβὼν ἄγε»	(καὶ	εἰπὼν ἐνεχείριζεν, ἀφορῶν τε εἰς
[5, 4]	τὰ κατ´ αὐτοὺς ὡς δὴ	καὶ	εἴρηται. Μόνοι δὲ Θεαγένης καὶ
[5, 23]	ἢ προωθῶν τὴν ὀθόνην τέλος	καὶ	εἰς γαλήνην ἐξενικήθη καθάπερ τῷ
[5, 19]	ἠνώχλει πολλάκις καὶ ἀπέκναιε λιπαρῶν	καὶ	εἰς γάμον ὡς ἂν παρὰ
[5, 3]	πολὺς ἐγίνετο, καὶ τάχα ἂν	καὶ	εἰς ἔσχατον ἦλθε κινδύνου εἰ
[5, 33]	αὐτὸς ἐδάκρυον δὲ οἱ παρόντες	καὶ	εἰς θρῆνον ἡδονῇ τινι σύγκρατον
[5, 14]	ταύτας ἐπλεονέκτει, γραφῇ γὰρ ἔξεστο	καὶ	εἰς μίμημα ζῴων ἐκεκοίλαντο. Καὶ
[5, 4]	ὁ μὲν Θύαμις ἁλοὺς ἐζώγρητο	καὶ	εἴχετο αἰχμάλωτος ἡ δὲ νῆσος
[5, 26]	ἅμα λέγουσα τοῖς γόνασι προσέπιπτεν	καὶ	εἴχετο ἐπὶ πλεῖστον ἱκετεύουσα, τοῦ
[5, 13]	Ἀμεθύσου δὲ Αἰθιοπίδος ἀκραιφνὴς μὲν	καὶ	ἐκ βάθους ἐαρινή τις ὥρα
[5, 17]	κατὰ γνώμην εὐκραεῖ τῷ πνεύματι	καὶ	ἐκ νώτων ὑποφερομένους, ἐπεὶ δὲ
[5, 18]	ἀμφίβαλλε ὡς χαίροντες ὑποδεξόμεθα ἄνδρα	καὶ	ἐκ πρώτης ἐντεύξεως εὐγένειαν ἐμφαίνοντα.
[5, 16]	καὶ ὡσπερεὶ κεφαλαιούμενος, καί τινα	καὶ	ἑκὼν ὑπερβαίνων ὅσα τὸν Ναυσικλέα
[5, 29]	χωρήσωμεν, ἢ τὸ εἶναι γενναίως	καὶ	ἐλευθέρως κατορθώσοντες ἢ τὸ τεθνάναι
[5, 8]	εἰ βούλοιτο σῴζεσθαι παρεκελεύετο, ἠρέμα	καὶ	ἑλληνιστὶ παραφθεγγόμενος ὡς ἂν λανθάνοι
[5, 13]	θυσίαν Ναυσικλῆς ὡς ἀγοραίῳ τε	καὶ	ἐμπορικῷ διαφερόντως τῶν ἄλλων θεῶν
[5, 32]	δεδοικυίας δὲ τὴν ἀποτυχίαν, αὐτοσχεδίου	καὶ	ἐν χερσὶ τῆς μάχης αὐτοῖς
[5, 7]	τῶν παρελθόντων ὑποθέμενοι, πολλάκις ἤδη	καὶ	ἐξ ἀπιστοτέρων περιγενόμενοι. Ποιῶμεν ὡς
[5, 26]	σὲ γεγένηται καὶ σοὶ πάλαι	καὶ	ἐξ οὗ γε ἀπολελοίπατε τὴν
[5, 12]	φιλοπλούσιον. Οἶδα» εἶπεν ὁ Καλάσιρις	καὶ	ἕξεις. Τί δὲ οὐ μέλλεις,
[5, 11]	πρὸς τὸν Καλάσιριν ἡ Χαρίκλεια	καὶ	ἐπάγγειλαι πλῆθος ὁπόσον βούλει· τὸν
[5, 17]	κορυφούμενον. Ἐπὶ τούτοις κρότου γενομένου	καὶ	ἐπαίνου τῶν παρόντων ἀληθῆ εἶναι
[5, 8]	τὸν Θεαγένην λάφυρον ἡμέτερον ἔστω	καὶ	ἑπέσθω φρουρούμενος, ἀναπεμφθησόμενος εἰς Βαβυλῶνα,
[5, 27]	βουλήμασι λῃστῶν ἐκκειμένους. Οἷα γὰρ	καὶ	ἐπεχείρουν οὔπω σχεδὸν τῆς γῆς
[5, 11]	ἀπορουμένοις, τοῦ Μιτράνου θαυμαστὸν εἰ	καὶ	ἐπὶ πολλοῖς ἂν αἱρησομένου χρήμασιν
[5, 29]	οἷς δεῖπνον ὑπηρετεῖται πάντα ἀφειδῶς,	καὶ	ἐπὶ τῶν ὤμων ἀκόσμως ἐξετίθεντο,
[5, 2]	με νεμόμενος· ἐγὼ δὲ μόνη	καὶ	ἔρημος, αἰχμάλωτος καὶ πολύθρηνος, τύχης
[5, 1]	λίαν ἄοκνος ὑπάρχεις τὴν ἀκοὴν	καὶ	ἐρρωμένως ἀπομάχῃ πρὸς τὸν ὕπνον,
[5, 15]	ἐμβατήρια τῷ Διονύσῳ καὶ ᾖδον	καὶ	ἔσπενδον αἱ δὲ γυναῖκες ὕμνον
[5, 21]	προληφθῆναι παθόντας. Ὑπερήσθη τούτων ἀκούσας	καὶ	Εὔγε, ὦ πάτερ« ἔφη, καὶ
[5, 28]	τὴν ἐξουσίαν, ἀλλ´ αἴσιον ἄλλως	καὶ	εὐπρεπὲς δοκιμάζων εὐπειθεστέραν εὐτρεπίσαι τὴν
[5, 12]	αὐτὸν ὁ Καλάσιρις ἀλλ´ ἡγοῦ	καὶ	εὐτρέπιζε τὰ πρὸς τὴν θυσίαν,
[5, 34]	τοῖς ἴχνεσι τοῦ ἀγάλματος προσπεφυκυῖαν	καὶ	εὐχῆς τε μακρᾷ παρολκῇ καὶ
[5, 26]	βούλει με τῷ ὄντι θαρσοῦσαν	καὶ	ἔχειν καὶ μένειν, πρώτην δίδου
[5, 16]	ἐδοκίμαζε, τὰ δὲ ἔτι ἀδιήγητα	καὶ	ἐχόμενα τῶν εἰρημένων ἔνθεν ἑλών,
[5, 11]	τὸν ὅρμον ὃν οἶσθα διασῴζω	καὶ	ἔχω φέρουσα. ~Θαρσήσας οὖν πρὸς
[5, 24]	ὅλον ἐνθουσιῶντα πρὸς τὴν μάχην	καὶ	ζέοντα μόλις ἐπείχομεν, ἡ μὲν
[5, 31]	τῇ θέᾳ, πόθου τε ὁμοῦ	καὶ	ζήλου προσπεσόντων, καὶ δῆλος ἦν
[5, 2]	πολύθρηνος, τύχης βουλήμασι πικρᾶς ἐκκειμένη,	καὶ	ζῆν τέως ἀνεχομένη διότι μοι
[5, 2]	ἢ πόθεν γνωρίζεις τε ἀκούσας	καὶ	ζῶσαν ἀγγελλομένην φροντίζεις; Καὶ ὃς
[5, 2]	πάντων ἐμοὶ φίλτατος· ἐκεῖ με	καὶ	ζῶσαν ἐθρήνησε καὶ τεθνεῶσαν, ὡς
[5, 29]	δὲ ἥ τε σὴ ἔννοια	καὶ	ἡ Θεαγένους, εἰ πρὸ τοῦ
[5, 20]	αὐτοὺς ἀφορμήσειν. Ἆρ´ οὖν» ἔφη	καὶ	ἡ κόρη αὐτοῖς ἡ παρὰ
[5, 34]	λάθοι πρὸς τοῦ ὕπνου κεκρατημένη.	Καὶ	ἡ μὲν εἰς τὴν γυναικωνῖτιν
[5, 1]	ὦ τέκνον, γῆράς τε βαρύνει	καὶ	ἡ τῶν συμφορῶν ὑπόμνησις παραλύουσα
[5, 24]	πρὸς ἄμυναν ὁπλίσας. Ἐγὼ δὲ	καὶ	ἡ Χαρίκλεια τῷ Θεαγένει περιφύντες
[5, 16]	ἅπαντα ἔλεγε, τὰ μὲν πρῶτα	καὶ	ἤδη λεχθέντα πρὸς Κνήμωνα ἐπιτεμνόμενος
[5, 15]	μὲν ἄνδρες ἐμβατήρια τῷ Διονύσῳ	καὶ	ᾖδον καὶ ἔσπενδον αἱ δὲ
[5, 16]	πραγμάτων δὲ μυστικῶν ὡς ἀληθῶς	καὶ	ἡδονῇ θείᾳ τῷ ὄντι συγκράτων
[5, 18]	ἀλλ´ ἅμα ἥλιός τε ἀνίσχε	καὶ	ἡμεῖς ἄγκυραν καθίεμεν. Οἱ δὲ
[5, 26]	πᾶς τις ἁμιλλώμενος. ~Ἐπεὶ δὲ	καὶ	ἡμεῖς τῷ δόγματι πειθόμενοι παρῄειμεν
[5, 22]	ἐαρινῶν ὑπηχούντων ἐφερόμεθα νύκτα τε	καὶ	ἡμέραν ἐπὶ τὴν Λιβύων γῆν
[5, 20]	τε πρὸς τὸ βούλημα θερμαινόμενον	καὶ	ἡμέραν οὐδεμίαν τοῦ διοχλεῖν μοι
[5, 22]	ἐπισκευῆς τε ἕνεκεν τῆς ὁλκάδος	καὶ	ἡμῶν αὐτῶν ἀναλήψεως ἡμέρας τινὰς
[5, 18]	καθ´ ἑαυτὸν ἁλιεύοντος τὰ δὲ	καὶ	ἡμῶν ἔστιν ὅτε τὴν σχολὴν
[5, 18]	πρὸς πᾶσαν ὥραν ἁρμόδιον ἐξήσκητο·	καὶ	ἦν εὔβολόν τι χρῆμα καὶ
[5, 14]	καὶ εἰς μίμημα ζῴων ἐκεκοίλαντο.	Καὶ	ἦν ἡ γραφή, παιδαρίσκος ἐποίμαινε
[5, 1]	ὄχλου κατὰ τὴν οἰκίαν περιηχεῖ,	καὶ	ἦν μὲν οὐκ ἐκτὸς τοῦ
[5, 32]	Πελώρου σὺν τῷ δικαίῳ προασπίζοντες.	Καὶ	ἦν οἰμωγὴ μία ξύλοις λίθοις
[5, 14]	τὰ δὲ ἐπείθετο ὡς ἐδόκει	καὶ	ἠνείχετο πρὸς τὰ ἐνδόσιμα τῆς
[5, 29]	ἱκέτευον σεμνότερον τελεσθῆναι τὰ δρώμενα	καὶ	θάλαμον ἀποφῆναι τῇ κόρῃ τὴν
[5, 25]	χιτωνίσκῳ τῆς ὁλκάδος ἐξίστασθαι προηγορεύετο	καὶ	θάνατος τῷ παραβαίνοντι διηπειλεῖτο. Ἀλλ´
[5, 25]	τῷ ξίφει τοὺς προστυχόντας φόνῳ	καὶ	θανάτῳ κρίνεσθαι τὸν πόλεμον ἐδίδαξεν
[5, 32]	ὁ Θεαγένης ὥσπερ ἰσχὺν αὐτῷ	καὶ	θάρσος τῆς φωνῆς διακονούσης καὶ
[5, 30]	Ἐρᾷ σου θυγάτηρ ἡ ἐμή,	καὶ	θαυμαστὸν οὐδέν· ἡττήθη τοῦ βελτίονος·
[5, 18]	ἡ Χαρίκλεια ἐγὼ δὲ ἰδίᾳ	καὶ	Θεαγένης, ὁ Τυρρηνὸς δὲ σὺν
[5, 2]	φρόνημα; ἀλλὰ σῴζοιό γε μόνον	καὶ	θεάσαιό ποτε Θίσβην τὴν σήν·
[5, 5]	φέρειν ἐγχειρίσασα, φόρτον ἥδιστον ἐκείνῳ	καὶ	θεοῦ τοῦ κρατοῦντος ὅπλον οἰκειότατον.
[5, 4]	ἔρωτος κορεννύμενοι δάκρυσι δὲ ὑγροῖς	καὶ	θερμοῖς εἰς ἀλλήλους κεραννύμενοι καὶ
[5, 4]	ἐκεκένωτο βουκόλων, ὁ μὲν Κνήμων	καὶ	Θέρμουθις ὁ τοῦ Θυάμιδος ὑπασπιστὴς
[5, 13]	τῶν βασιλικῶν ὑπερφυές τι χρῆμα	καὶ	θεσπέσιον, τὸν μὲν κύκλον ἠλέκτρῳ
[5, 9]	νεανίσκον, ὑπεραίροντα τὴν ἐμὴν δεσποτείαν	καὶ	θεῷ βασιλεῖ τῷ μεγίστῳ μόνῳ
[5, 14]	Ὅσοι δὲ αὐτῶν πρωτόγονοί τε	καὶ	θρασύτεροι, καὶ ὑπεράλλεσθαι βουλομένοις τὸν
[5, 33]	νεκρῷ προκείμενον τὴν δὲ προσκαθημένην	καὶ	θρηνοῦσαν καὶ βούλεσθαι μὲν ἐπισφάττειν
[5, 32]	αὐτοὺς ἤγειρε τάραχον, ἅτε οἴνῳ	καὶ	θυμῷ κατόχους γεγενημένους. Οἱ μὲν
[5, 31]	εἰστρέχει τε εἰς τὴν ὁλκάδα	καὶ	ἰδὼν τὴν Χαρίκλειαν δάφνης τε
[5, 26]	καὶ κίνδυνον ἀναδεξάμενος· ὥστε θάρσει	καὶ	ἴσθι δέσποινα σὺν ἡμῖν τῶνδε
[5, 17]	ἐκ πολλῆς εὐρυχωρίας ἐνταῦθα στενούμενον	καὶ	καθάπερ διὰ στομίου τινὸς εἰς
[5, 4]	καὶ θερμοῖς εἰς ἀλλήλους κεραννύμενοι	καὶ	καθαροῖς μόνον μιγνύμενοι τοῖς φιλήμασιν·
[5, 4]	καὶ τῆς ἀνθρώπων φύσεως ἀμιγὲς	καὶ	καθαρὸν τὸ χαῖρον οὐκ ἐπιδεχομένης.
[5, 1]	καὶ Παρνασοῦ πρόποδες Αἰτωλοί τε	καὶ	Καλυδώνιοι σκόπελοι μόνον οὐ διιπταμένην
[5, 2]	ἦν τὸν νύκτωρ καὶ σκότους	καὶ	κατ´ οἰκίαν ἄγνωστον ἀλύοντα, πλὴν
[5, 23]	ἄνεμος τῆς ἄγαν φορᾶς ὤκλαζε	καὶ	κατ´ ὀλίγον ἐνδιδοὺς ἄπρακτός τε
[5, 22]	πλοῦν ἡμῖν ἀπήμονά τε γενέσθαι	καὶ	κατὰ νοῦν ἐπευχόμενος. Τί δεῖ
[5, 27]	σκότους ἐκνικήσαντος. Ἤδη δὲ βαπτιζομένων	καὶ	καταδῦναι μικρὸν ἀπολειπόντων ἐπεχείρουν μὲν
[5, 3]	ὄντι πιστεύσας, ὀλίγου μὲν ἐδέησε	καὶ	κατενεχθῆναι παρ´ αὐταῖς σχεδόν τι
[5, 26]	τοσοῦτον ἕνεκα σοῦ καὶ πέλαγος	καὶ	κίνδυνον ἀναδεξάμενος· ὥστε θάρσει καὶ
[5, 27]	καὶ πολλὰ τῆς νεὼς ἀποβαλλόντων	καὶ	κινδύνου πᾶν εἶδος ὑφισταμένων, ἕως,
[5, 22]	βιαίοις χρησάμενοι ζάλης τε ἀπροσμάχου	καὶ	κλύδωνος ἀφράστου πειραθέντες ἀπολέσθαι τε
[5, 29]	μηδὲ διοχλεῖν κελεύσαντα ὡς ἂν	καὶ	κόσμου τοῦ νυμφικοῦ καὶ τῆς
[5, 23]	πρόσκωποί τε πάντες οἱ ἐμπλέοντες	καὶ	κοῦφον ἀκάτιον καὶ πρὸς εἰρεσίαν
[5, 17]	σκοταίους τόποις ὑφάλοις τὰ πολλὰ	καὶ	κρημνώδεσι· καλὸν οὖν ἐννυκτερεῦσαι τῷ
[5, 17]	βρασμόν τε ἴσχει τὸ ὕδωρ	καὶ	κῦμα φλεγμαῖνον ἐγείρει πρὸς τῆς
[5, 31]	τινος τῶν ἀναγκαίων ἐπείγοντος ἀνίσταται	καὶ	λαθὼν εἰστρέχει τε εἰς τὴν
[5, 27]	μόνην τὴν σὴν περιέστω. ~Τούτων	καὶ	λεγομένων καὶ γινομένων ὁ μὲν
[5, 1]	καὶ ὕπνου σπάσωμεν· εἰ γὰρ	καὶ	λίαν ἄοκνος ὑπάρχεις τὴν ἀκοὴν
[5, 5]	ἢ ἀγάλμασιν ἐπισήμοις ἑρμαῖς τε	καὶ	λίθοις ἐπὶ τριόδων τὸν μὲν
[5, 19]	ἀγωγίμων δεσπόζοι, χρυσοῦ τε ὄντων	καὶ	λίθων πολυταλάντων καὶ σηρικῆς ἐσθῆτος·
[5, 13]	ταῖς ἄλλαις ὅσαι παρηγοροῦσαι πολλὰ	καὶ	λιπαροῦσαι μόλις ἔπεισαν ἅμα βαδίζειν,
[5, 20]	ἐπιτηρούμενον. Ὅρα δὴ οὖν, φυλάττου	καὶ	λογίζου τί ἂν ποιοίης, σοῦ
[5, 15]	ἔπαιζον» εἶπεν ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι	καὶ	λόγος ἄλλως ἦν ἡ τῶν
[5, 3]	Καλάσιρις αἰσθόμενος ἔθαλπέ τε συνεχῶς	καὶ	λόγῳ παντοίως ἀνελάμβανεν. Ἐπεὶ δὲ
[5, 16]	τὸν Ἑρμῆν τῷ Διονύσῳ συγκαθιδρύων	καὶ	λόγων ἥδυσμα τῷ πότῳ συναναχέων·
[5, 13]	τῶν μελλόντων συντυχίαν ἡδέων τε	καὶ	λυπηρῶν ταῖς τοῦ προσώπου τροπαῖς
[5, 34]	καὶ εὐχῆς τε μακρᾷ παρολκῇ	καὶ	λύπης προσβολῇ πρὸς ὕπνον βαθὺν
[5, 33]	ἔφθην ὁ δυσδαίμων εἰπεῖν τε	καὶ	μαθεῖν οὐδὲ ἐπικουφίσαι παραμυθίᾳ τὴν
[5, 26]	μὲν ἀδελφὸν« ἔφη δωροῦμαί σοι	καὶ	μάλα χαίρων, ὁρῶ γὰρ νεανίσκον
[5, 23]	κατ´ ὀλίγον ἐνδιδοὺς ἄπρακτός τε	καὶ	μαλακὸς τοῖς ἱστίοις ἐνέπιπτε καὶ
[5, 16]	ὅσον οὐδέπω σὺν θεοῖς ὀφθήσεται,	καὶ	μάλιστα εἴ με μὴ ἀνιάσεις
[5, 18]	εὐάγωγον εἰς κάλλος τε ἅμα	καὶ	μέγεθος αἰρόμενον ἐκπεπονημένης Φοινίκιον τὸ
[5, 26]	τῷ ὄντι θαρσοῦσαν καὶ ἔχειν	καὶ	μένειν, πρώτην δίδου ταύτην αἴσθησιν
[5, 18]	Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς χαίροις« ἀπεκρίνατο	καὶ	μένοις εἰ βούλοιο παρ´ ἡμῖν,
[5, 18]	με ἄσμενος ὁ πρεσβύτης ὑποδέχεται	καὶ	μέρος τὸ ἀλεεινότερον ἀπεκλήρου τῆς
[5, 13]	παρεσόμεθα πάντων ἡτοιμασμένων. ~Ἐποίουν οὕτως	καὶ	μετ´ οὐ πολὺ παρὰ τοῦ
[5, 18]	ἐντεύξεως εὐγένειαν ἐμφαίνοντα. Ἔπραττον οὕτω	καὶ	μετ´ οὐ πολὺ σὺν τῷ
[5, 5]	ταῦτα συνεσκευάζοντο. Ἡ Χαρίκλεια δὲ	καὶ	μετημφίασεν ἑαυτὴν ἐνθεμένη μὲν πηριδίῳ
[5, 2]	σήν· τοῦτο γάρ με καλέσεις	καὶ	μὴ βουλόμενος. ~Οὐκέτι κατέχειν ἑαυτὸν
[5, 31]	κεκόσμηται; Τοῦ δὲ Οὐδαμῶς« εἰπόντος,	Καὶ	μὴν ἔξεστιν« εἶπον εἰ λάθρα
[5, 2]	ἡ παναθλία χεῖρα λῃστρικὴν ἐκπεφευγέναι	καὶ	μιαιφόνον ᾤμην θάνατον ἐλπισθέντα διαδεδρακέναι
[5, 16]	τῷ ὄντι συγκράτων φιληκόως ἔχεις.	Καί	μοι δοκεῖς καὶ τοῦ δαιμονίου
[5, 6]	ἐπηρεάζουσαν· ὀψὲ δ´ οὖν ποτε	καὶ	μόνον οὐ προσορμιζομένων ἤδη τῶν
[5, 5]	ἀρκεῖν μὲν ἑτέρῳ τὸν ἕτερον	καὶ	μόνον ὀφθῆναι, οὐδένα γὰρ χρόνον
[5, 8]	πρῶτοι προσαγαγεῖν· ἔμελλον δὲ ἄρα	καὶ	μόνον προσφέρειν, ἄλλῳ γὰρ οὐδενὶ
[5, 32]	τῆς νεὼς ἐτόξευεν εὔσκοπά τε	καὶ	μόνου τοῦ Θεαγένους φειδόμενα. Καὶ
[5, 33]	ἡμέρας γενομένης τὸν μὲν ἴσα	καὶ	νεκρῷ προκείμενον τὴν δὲ προσκαθημένην
[5, 17]	Ὑπερβαλόντες δὴ» λέγων τὸν πορθμὸν	καὶ	νήσους Ὀξείας ἀποκρύψαντες τὴν Ζακυνθίων
[5, 1]	με ὅρκον οἱ Φοίνικες ἡμέραν	καὶ	νύκτα μόνην ἀναμεῖναι συνθέμενοι. Λίαν
[5, 27]	δυσμὰς περιελθὼν τὸ μεταίχμιον ἡμέρας	καὶ	νυκτὸς σκιόφως ἀπετέλεσεν, ἡ θάλασσα
[5, 4]	μὲν οὕτως ἔθος ὂν αὐτῷ	καὶ	νῦν ἐπιδεικνύμενον, τάχα δέ που
[5, 3]	τὸ δεύτερον ᾖδον) ἀπέτρεχε σφαλλόμενος	καὶ	νῦν μὲν τὼ πόδε προσπταίων
[5, 4]	Θίσβη» καὶ εἰπὼν αὖθις ἐξέθανε.	~Καὶ	ὁ Καλάσιρις αὖθις πράγματα εἶχεν
[5, 17]	νέφος τὰς ὄψεις ἡμῖν ὑποδραμοῦσαν,	καὶ	ὁ κυβερνήτης τῶν ἱστίων παραστέλλειν
[5, 32]	ἐγχειριδίῳ φθάνει διελαύνων τὸν μαζόν.	Καὶ	ὁ μὲν ἔκειτο καιρίᾳ βεβλημένος,
[5, 22]	λῃστρικὴν προαγορευθεῖσαν ἔφοδον διαδιδράσκειν εἰπόντος·	καὶ	ὁ μὲν ἐλάνθανεν τὰ ὄντα
[5, 21]	ἐρχομένης ἂν βουλοίμην ἀποπλεῦσαι νυκτός«	Καὶ	ὁ μὲν Οὕτω γενήσεται« εἰπὼν
[5, 27]	δὲ τοὺς κάλως ἀπείρως κατανεμόντων,	καὶ	ὁ μέν τις τὴν πρώραν
[5, 29]	γαμηλίου πομπῆς ὁ καιρὸς ἡμᾶς	καὶ	ὁ τόπος ἀφῄρηται. Διεχεῖτο πρὸς
[5, 29]	ἔργα προκαλεῖσθαι. Τραχῖνος μὲν οὖν	καὶ	ὁ Τραχίνου στυγητὸς ἔρως οἰμώξεται,
[5, 22]	ἡ παῖς ἐμοῦ τοῦτο σημήναντος	καὶ	ὁ Τυρρηνὸς αἰσθόμενος διανέστη καὶ
[5, 33]	δὲ μόνων τῶν ἐπ´ αὐτῆς	καὶ	ὀδυρμῶν ἀφθόνων χαριζόμενος. Ἐπὶ τούτοις
[5, 25]	τὸν πόλεμον ἐδίδαξεν ἐφήλαντο δὲ	καὶ	οἱ λοιποὶ πάντες, τότε δὴ
[5, 14]	Γέγραπτο καὶ ἀρνίων ἁπαλὰ σκιρτήματα	καὶ	οἱ μὲν ἀγεληδὸν ἐπὶ τὴν
[5, 7]	ἀπέβη τῆς νήσου κατόπιν σαγηνευθέντες·	καὶ	οἱ μὲν ἐκπλαγέντες ἔστησαν ὑποδραμούσης
[5, 8]	δὲ λειπόμενον τὸ σπήλαιον ἠγνοεῖτο.	Καὶ	οἱ μὲν οὕτως ἤγοντο ἐπὶ
[5, 29]	λοιποῦ τῇ νηὶ μὴ πλησιάζειν.	Καὶ	οἱ μὲν τὰ ἐντεταλμένα ἔπραττον,
[5, 18]	τι χρῆμα καὶ πολύθηρον ὥστε	καὶ	οἱ πολλοὶ τὴν ἐμπειρίαν αὐτῷ
[5, 22]	δὲ ἅμα καὶ πολύτροπον περισκοπούμενος	καὶ	οἷον ἐκ πληγῆς τινος μηρὸν
[5, 1]	προσπνεομένου κῦμα χθαμαλὸν ὑπέτρεχέ τε	καὶ	οἷον προσεγέλα τῇ πρύμνῃ, τότε
[5, 1]	ἄλλῳ σου περὶ ἐμὲ τρόπῳ	καὶ	οἷς ἐνταῦθα εἰσιὼν κατείληφα διαλεγόμενον·
[5, 4]	τοῦ ὀχλήσοντος ἀλλήλοις ἐντυχόντες ἀπαραποδίστων	καὶ	ὁλοσχερῶν περιπλοκῶν τε καὶ φιλημάτων
[5, 1]	νῆσοι δὲ Ὀξεῖαι καὶ σχῆμα	καὶ	ὄνομα θάλαττά τε Ζακύνθιος ἄρτι
[5, 16]	ἡ μὲν θυγατὴρ ἥδε σῴζεται	καὶ	ὁρᾶται ὁ παῖς δὲ ὅσον
[5, 1]	μέλλουσαν· καὶ γάρ πως λοιπὸν	καὶ	ὄρθρου ὑποφαίνοντος οὐδὲ ὑπερβαίνειν ᾤοντο
[5, 5]	οἶμαι σπονδῶν τῶν δακρύων ἀπάρχοντες	καὶ	ὅρκια τὰ φιλήματα ποιούμενοι. Τούτων
[5, 22]	ἐπείγεσθαι δὲ λαβέσθαι τινὸς ἠπείρου	καὶ	ὅρμου, πειρατικὸν εἶναι τὸ ἐκ
[5, 20]	ὦ Τυρρηνέ, συνείληφας τὴν ἐπιβουλήν;	Καὶ	ὃς Ἀπὸ τῆς τέχνης« ἔφη
[5, 30]	ἀποθανεῖσθαι πρότερον ἢ Τραχίνῳ γαμηθήσεσθαι.	Καὶ	ὃς Θάρσει« ἔφη· πάλαι γάρ
[5, 18]	αὐτὸς ὑποδεχόμενος ἢ ἕτερον ὑφηγούμενος.	Καὶ	ὃς Οὐκ αὐτὸς« φησίν, οὐ
[5, 31]	νέμησις οὐδέπω προὐτέθη τῶν εἰλημμένων.	Καὶ	ὃς Οὐκοῦν αἰτῶ τὴν κόρην
[5, 2]	ἀκούσας καὶ ζῶσαν ἀγγελλομένην φροντίζεις;	Καὶ	ὃς Τῶν μὲν ἄλλων ἀκούσῃ
[5, 27]	καὶ βόμβος ἀνέμου κατιόντος ἠκούετο	καὶ	ὅσον οὔπω πνεῦμα λάβρον τε
[5, 31]	σκέψιν εὐαγγελιζόμενος. ~Ἐδειπνοῦμεν ὀλίγον ὕστερον	καὶ	ὅτε διαβεβρεγμένους ἤδη καὶ πρὸς
[5, 8]	ἀφορῶν τε εἰς αὐτὴν συνεχῶς	καὶ	ὅτι ἄκων καὶ προλήψει τοῦ
[5, 10]	φανεῖσαν κόρην ὡς Θίσβην ἀπέλαβε,	καὶ	ὅτι βέλτιον εἴη διαπεπραγμένος ταύτης
[5, 32]	καὶ θάρσος τῆς φωνῆς διακονούσης	καὶ	ὅτι τῆς μάχης περίεστι τὸ
[5, 33]	ἔλαθεν ἐπανελθὼν ἐγκαταμείναντα τῷ λόφῳ	καὶ	οὐ θαρσήσαντα τῆς νυκτὸς ἐπιμίξαι
[5, 29]	θύγατερ« ἔφην, εἰωθότα μέν σοι	καὶ	οὐ ξένα· θρηνεῖς δ´ οὖν
[5, 30]	ἔλεγον· ἐκείνου δὲ ἑτοίμως ὑπακούσαντος	καὶ	οὗ μηδεὶς ἀκροάσεται παραγαγόντος Ἀκούοις
[5, 4]	τὰ ἀνθρώπεια καὶ παιδιὰν πεποίηται,	καὶ	οὐδὲ τῶν ἡδίστων ἀλύπως μετέχειν
[5, 24]	ἀναίμακτον ἠγωνίζοντο θρασεῖς τε ἦσαν	καὶ	οὐκ ἂν ἔφασαν ἐκστῆναι. ~Ἐπεὶ
[5, 20]	τοιούτῳ κάλλει, πολλὰς καὶ ταῦτα	καὶ	οὐκ ἐξώρους αἰχμαλώτους ᾑρηκώς. Ὑπαγόμενος
[5, 11]	ὦ θύγατερ» καὶ ἀληθῶς Χαρίκλεια	καὶ	οὐχὶ Θίσβη» {τοῦ Κνήμωνος} Ὁ
[5, 14]	δὲ ἦν πέτρα τῷ ὄντι	καὶ	οὐχὶ μίμημα, τῶν γὰρ ἄκρων
[5, 20]	τέχνης« ἔφη τοῖς ἀνδράσι γνωρίζομαι	καὶ	ὄψον αὐτοῖς προσκομίζων πλέον ἢ
[5, 4]	χλεύην ὡς ἐπίπαν τὰ ἀνθρώπεια	καὶ	παιδιὰν πεποίηται, καὶ οὐδὲ τῶν
[5, 20]	παῖδάς τε τοὺς σοὺς ἴσα	καὶ	παισὶν ὁρᾶν τοῖς ἐμοῖς· ἥκω
[5, 25]	τολμηρότατος, ἐναλάμενος εἰς τὴν ναῦν	καὶ	παίων τῷ ξίφει τοὺς προστυχόντας
[5, 29]	βουλὴν ἐξηγόρευσεν, εἰδότι μὲν αὐτοῦ	καὶ	πάλαι τὴν ἐπὶ σοὶ μανιώδη
[5, 16]	εἴ με μὴ ἀνιάσεις ὑπερθέμενος	καὶ	πάλιν τὴν διήγησιν. Ἀλλά σοι
[5, 33]	γὰρ ἀφιξόμεθα πρὸς τὸν Μιτράνην	καὶ	πάντα τρόπον λύσασθαί σοι τὸν
[5, 21]	διασῴζειν. ~Ἀπῄειν κατηφὴς τούτων ἀκούσας	καὶ	παντοίας ἔστρεφον παρ´ ἐμαυτῷ βουλὰς
[5, 4]	τιθέμενοι· τότε γὰρ πρῶτον ἰδίᾳ	καὶ	παντὸς ἀπηλλαγμένοι τοῦ ὀχλήσοντος ἀλλήλοις
[5, 4]	περιπλοκῶν τε καὶ φιλημάτων ἐνεπίμπλαντο.	Καὶ	πάντων ἅμα εἰς λήθην ἐμπεσόντες
[5, 20]	οἰκίας ἁρπάσαντα τῆς ἐμῆς; Σῴζεται	καὶ	παρὰ λῃσταῖς» ἔφη τι συνειδὸς
[5, 29]	Ἐγὼ δὲ τὸν Θεαγένην παραλαβὼν	καὶ	παρὰ τὴν Χαρίκλειαν ἐλθὼν εὑρών
[5, 2]	τούτοις ἐγὼ τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐγνώρισα	καὶ	παρὰ τοῖς βουκόλοις χερσὶ ταυταισὶ
[5, 1]	οὖν χαίροντες ἥκοντας ἡμᾶς ὑποδέχονται	καὶ	παραχρῆμα λιμένων ἐκτὸς ὑπ´ εἰρεσίᾳ
[5, 7]	ἐπιφερομένους ὤκλαζεν αὐτοῖς ὁ θυμὸς	καὶ	παρεῖντο αἱ δεξιαί, τοὺς γὰρ
[5, 4]	οἱονεὶ συμπεφυκότες, ἁγνεύοντος μὲν ἔτι	καὶ	παρθενεύοντος ἔρωτος κορεννύμενοι δάκρυσι δὲ
[5, 1]	ἐπέτρεπον. Κιρραῖοι μὲν δὴ κόλποι	καὶ	Παρνασοῦ πρόποδες Αἰτωλοί τε καὶ
[5, 14]	τοῖς συμποσίοις διαφυλάττουσα. ~Τοιαύτη μὲν	καὶ	πᾶσα ἐξ Ἰνδῶν τε καὶ
[5, 26]	εὐνοίας· ἀδελφὸν τουτονὶ τὸν ἐμὸν	καὶ	πατέρα περίσῳζε μηδὲ ἐπίτρεπε τὴν
[5, 19]	ὅλον τὴν κόρην, ἔθνος δὲ	καὶ	πατρίδα τὴν ὑμετέραν ἀλλάξομαι τῆς
[5, 26]	Ζακυνθίων ἕπομαι, τοσοῦτον ἕνεκα σοῦ	καὶ	πέλαγος καὶ κίνδυνον ἀναδεξάμενος· ὥστε
[5, 17]	παλιρροίας ὡς τὸ εἰκὸς γινομένης	καὶ	περὶ τόνδε τὸν πορθμὸν πλέον
[5, 21]	μοι πάλιν ἐντυχὼν ὁ ἔμπορος	καὶ	περὶ τῶν αὐτῶν διαλεγόμενος σκέμματός
[5, 33]	ὀλίγης ἐλπίδος τοῦ τάχα ἂν	καὶ	περιγενέσθαι τὸν νεανίσκον ἐπεχομένην. Οὐδὲ
[5, 7]	ἀπαλλαγὴν συγχωρῆσαι) ἀλλ´, ἐνδεχόμενον βουληθῆναι	καὶ	περισῴζειν ἑαυτοῖς εἰς δουλείαν (ὃ
[5, 2]	νῦν ἐκείνοις, ἀληθέστερον δὲ εἰπεῖν	καὶ	πικρότερα, τοῦ καὶ βουλομένου καὶ
[5, 6]	τῷ φέροντι· κερδήσωμεν ἄλην ἀνήνυτον	καὶ	πλάνητα βίον καὶ τὴν ἐπάλληλον
[5, 18]	πλοῦν ἐν χειμερίῳ τῇ ὥρᾳ	καὶ	Πλειάδων ἤδη δυομένων ἀνύσαντας. Οἱ
[5, 15]	τε ἅμα πρὸς τὸ παράδοξον	καὶ	πλέον ἡσθεὶς πρὸς τὸ πολύτιμον,
[5, 24]	ἔφασκε χωρίζοιτο ξίφει δὲ ἑνὶ	καὶ	πληγῇ μιᾷ τοῦ πάθους ὁμοίου
[5, 19]	προῖκα ἀπέχειν ἡγήσομαι πολλὰ τάλαντα	καὶ	πλοῦτον ὅλον τὴν κόρην, ἔθνος
[5, 29]	εἴη πάντων ἀτοπώτατον τὴν εὐγενείᾳ	καὶ	πλούτῳ κομῶσαν καὶ τὸ μέγιστον
[5, 13]	τὰ σπλάγχνα ὁ Καλάσιρις ἐπιθεωρήσας	καὶ	ποικίλην δηλοῦσθαι τῶν μελλόντων συντυχίαν
[5, 24]	ὁλκάδος ἕως μὲν ἀκίνδυνον μάχην	καὶ	πόλεμον ἀναίμακτον ἠγωνίζοντο θρασεῖς τε
[5, 25]	ὑποπεσόντων, ἐγίνετο δὲ ἄσπονδος ἐκεχειρία	καὶ	πόλεμος ἔργοις ὁ χαλεπώτατος εἰρήνης
[5, 4]	καὶ ἄλλοτε πρὸς ἄλλα φερόμενον	καὶ	πολλὰ μὲν πεπόνθαμεν πολλὰ δὲ
[5, 27]	ἀλλὰ τρικυμίαις τε ἐπαλλήλοις ἐλαυνομένων	καὶ	πολλὰ τῆς νεὼς ἀποβαλλόντων καὶ
[5, 27]	ἄλλοι χαίροντες ἡμεῖς δὲ ἀνιώμενοι	καὶ	πολλὰ τῆς σωτηρίας τὴν θάλατταν
[5, 2]	ἀποδύσασθαι σπεύδων· ἕως ὀψέ ποτε	καὶ	πολλάκις τοὺς αὐτοὺς ὡς ἄλλοτε
[5, 18]	καὶ ἦν εὔβολόν τι χρῆμα	καὶ	πολύθηρον ὥστε καὶ οἱ πολλοὶ
[5, 2]	δὲ μόνη καὶ ἔρημος, αἰχμάλωτος	καὶ	πολύθρηνος, τύχης βουλήμασι πικρᾶς ἐκκειμένη,
[5, 22]	κεφαλῆς ἐπικείμενος ἀγχίνουν δὲ ἅμα	καὶ	πολύτροπον περισκοπούμενος καὶ οἷον ἐκ
[5, 21]	γνῶσιν διά τε τὴν περιουσίαν,	καὶ	πρὸ πάντων ὅτι τὴν ἡμετέραν
[5, 20]	τοῖς Φοίνιξιν ἀλλὰ μὴ ἀναιμωτὶ	καὶ	πρὸ τῆς θαλάττης ἔχειν, ἐκ
[5, 8]	αὐτὴν συνεχῶς καὶ ὅτι ἄκων	καὶ	προλήψει τοῦ μισθοῦ παραχωροίη τῆς
[5, 23]	~Τούτων εἰρημένων οἱ μὲν ἐδήχθησαν	καὶ	πρὸς ἄμυναν εὐτρεπίζεσθαι παρῄνουν, οἱ
[5, 23]	οἱ ἐμπλέοντες καὶ κοῦφον ἀκάτιον	καὶ	πρὸς εἰρεσίαν εὐπειθέστερον ἐλαύνοντες. ~Ἤδη
[5, 24]	ἔφασαν τί δή ποτε μαίνεσθε	καὶ	πρὸς οὕτως ἄμαχον καὶ ὑπερφέρουσαν
[5, 18]	τῆς ἄγρας, ἣν ποικίλην τε	καὶ	πρὸς πᾶσαν ὥραν ἁρμόδιον ἐξήσκητο·
[5, 34]	βαθὺν ὀλισθήσασαν. Ἐπιδακρύσας οὖν ὀλίγα	καὶ	πρὸς τὰ βελτίονα τρέψαι τὰ
[5, 1]	ὤτων τὸ γῆρας, ἴσως δὲ	καὶ	πρὸς τὴν διήγησιν ἠσχολημένος· ἔοικε
[5, 7]	βάρβαροι χεῖρες ὡς ἔοικε δυσωποῦνται	καὶ	πρὸς τὴν ἐράσμιον θέαν καὶ
[5, 27]	τε τῆς νυκτὸς μόλις διαδραμούσης	καὶ	πρὸς τῆς ἐχομένης ἡμέρας, περὶ
[5, 21]	τὸν ἐνθένδε ἀπόπλουν πρίν τι	καὶ	πρὸς τὸ ἀκούσιον προληφθῆναι παθόντας.
[5, 26]	τῶν περιεστηκότων τοῦ βλέμματος ἀπεσκευασμένη	καὶ	πρὸς τὸ ἐπαγωγότερον ἐκβιασαμένη Ἀλλὰ
[5, 31]	ὕστερον καὶ ὅτε διαβεβρεγμένους ἤδη	καὶ	πρὸς τὸ ὑβριστικώτερον παραφερομένους ᾐσθόμην,
[5, 20]	παρὰ λῃσταῖς» ἔφη τι συνειδὸς	καὶ	πρὸς τοὺς γνωρίμους φιλάνθρωπον. Σοῦ
[5, 27]	θανάτου φθονήσασαν καὶ φοβερωτέρᾳ γῇ	καὶ	προσδοκίᾳ παραδοῦσαν ἀθέσμοις βουλήμασι λῃστῶν
[5, 8]	ἐννοήσας ὁ Ναυσικλῆς ἐξήλατό τε	καὶ	προσδραμὼν Αὕτη ἐκείνη Θίσβη» κεκραγὼς
[5, 29]	καὶ χαίρων οὕτω προστάξειν ἐπηγγέλλετο,	καὶ	προσέταξεν αὐτίκα πάντα κομισαμένους ὧν
[5, 25]	τότε δὴ μετεμέλοντο οἱ Φοίνικες	καὶ	προσπεσόντες ἀπέχεσθαι σφῶν ἱκέτευον ἐφ´
[5, 29]	θρηνεῖς δ´ οὖν ὅμως ἃ	καὶ	πρότερον ἤ τι καινότερον; Ἡ
[5, 24]	ὑπερφέρουσαν ἰσχὺν ἐναντίας ἐπαίρετε χεῖρας	καὶ	προῦπτον ἀναρριπτεῖτε θάνατον; ἔτι φιλανθρωπευόμεθα,
[5, 13]	καλύκων ἄρτι πρὸς πέταλα σχιζομένῳ	καὶ	πρῶτον ἡλιακαῖς ἀκτῖσιν ἐρευθομένῳ. Ἀμεθύσου
[5, 10]	μαθεῖν τι τῶν ἀγνοουμένων ἔρχεται	καὶ	πυνθανομένω τίνα εἴη διαπεπραγμένος ἅπαντα
[5, 18]	τὸ ἀλεεινότερον ἀπεκλήρου τῆς οἰκήσεως·	καί	πως οὐκ ἀηδῶς τὴν χειμέριον
[5, 13]	γὰρ ἀδρανεῖ τῷ ἄνθει φοινίσσεται	καὶ	ῥόδῳ προσέοικεν ἐκ καλύκων ἄρτι
[5, 30]	δὴ πῶς ἂν τοῦτο διακρούσαιο	καὶ	σαυτῷ μᾶλλον τὴν παῖδα περιποιήσειας,
[5, 1]	ποτε παθεῖν, οὕτως ἀκόρεστόν τι	καὶ	σειρήνειον τὸ κατ´ αὐτήν. Ἀλλά
[5, 22]	σκάζοντα παρέλκων. Πλησιάσας δή μοι	καὶ	σεσηρός τι μειδιάσας Ὦ θαυμάσιε«
[5, 19]	τε ὄντων καὶ λίθων πολυταλάντων	καὶ	σηρικῆς ἐσθῆτος· οὐκ ὀλίγον δὲ
[5, 5]	Ἄρτι δὲ τῇ λίμνῃ πλησιάσαντες	καὶ	σκάφους ἐπιβήσεσθαι μέλλοντες ἔνοπλον ὁρῶσι
[5, 2]	καὶ φρουροῦμαι· νῆσος εἶχέ με	καὶ	σκότος· ὅμοια τὰ νῦν ἐκείνοις,
[5, 2]	οἷα εἰκὸς ἦν τὸν νύκτωρ	καὶ	σκότους καὶ κατ´ οἰκίαν ἄγνωστον
[5, 23]	καὶ μαλακὸς τοῖς ἱστίοις ἐνέπιπτε	καὶ	σοβῶν μᾶλλον ἢ προωθῶν τὴν
[5, 26]	φιλτάτη, ἀλλὰ διὰ σὲ γεγένηται	καὶ	σοὶ πάλαι καὶ ἐξ οὗ
[5, 29]	εἰς γάμον τὸν αὐτοῦ τε	καὶ	σὸν ἀπὸ τῆς θυσίας μεταποιεῖ
[5, 18]	ἔστιν ὅτε τὴν σχολὴν διατιθεμένων	καὶ	συνεφαπτομένων τῆς ἄγρας, ἣν ποικίλην
[5, 2]	ἔννοιαν διαπορῶν ἀνέστρεφε βαρύ τε	καὶ	συνεχὲς ἐπιστένων τὸ λειπόμενον ἐταλαιπώρει
[5, 8]	τε ἑλληνίδος αἰσθομένη καί τι	καὶ	συνοῖσον ἀνύεσθαι πρὸς τοῦ ἀνδρὸς
[5, 28]	τάχιστα παρῆσαν ὅλην προβάτων ἀγέλην	καὶ	συῶν ἐλαύνοντες· οἵ τε κατὰ
[5, 1]	ὁλκάδα παρημείβοντο, νῆσοι δὲ Ὀξεῖαι	καὶ	σχῆμα καὶ ὄνομα θάλαττά τε
[5, 31]	καὶ τἄλλα περὶ αὐτὴν φαιδρυνόμενα	καὶ	σχῆμα παστάδος ἀπομιμούμενα, διακαίεται ὡς
[5, 24]	ὑμᾶς εἰς τὸ ἐφόλκιον εἰσβῆναι,	καὶ	σῴζεθ´ ἑαυτοὺς οἷ βούλεσθε. Οἱ
[5, 4]	ὁ δὲ οὐ χαλεπῶς ἐπανήγετο	καὶ	σωφρονεῖν ῥᾳδίως ἠνείχετο ἔρωτος μὲν
[5, 4]	τι τὸν Κνήμωνα δαιμόνιον, ὃ	καὶ	τὰ ἄλλα χλεύην ὡς ἐπίπαν
[5, 2]	ἀκούσῃ μετὰ ταῦτα ὅταν ποτὲ	καὶ	τὰ ἐμαυτοῦ σοι διηγῶμαι· ἐκείνην
[5, 28]	μείναντες ὑποδεξάμενοι πυράν τε ἐξῆπτον	καὶ	τὰ θύματα δείραντες ηὐτρέπιζον τὴν
[5, 13]	τῶν ἄλλων θεῶν αὑτὸν καθοσιούμενος,	καὶ	τὰ ἱερὰ τάχιστα τέθυτο, πρὸς
[5, 29]	ἀφ´ ὧν ἔξεστιν ἁβρύνεσθαι, εἰ	καὶ	τὰ λαμπρότερα τῆς γαμηλίου πομπῆς
[5, 33]	πρὸς φυγήν, ὁ δὲ ἐδίωκε.	~Καὶ	τὰ μὲν ἄλλα τῶν μετὰ
[5, 22]	ἔννοιαν· ἀλλ´ αὐτός τε ἀνίστω	καὶ	τὰ ὄντα συσκευάζου τὴν Χαρίκλειάν
[5, 11]	Χαρικλείας ἐγνώριζον. Ὡς δὲ ἤχθη	καὶ	τὰ πρῶτα κάτω νεύουσα καὶ
[5, 5]	πηριδίῳ τινὶ τούς τε ὅρμους	καὶ	τὰ στέμματα καὶ τὴν ἱερὰν
[5, 2]	ὑπὸ τοῦ θρήνου χειραγωγούμενος ὥρμησε	καὶ	ταῖς θύραις καθ´ ὃ συνέπιπτον
[5, 31]	ἢ νικητήριον ἢ ἐντάφιον ἐσομένην)	καὶ	τἄλλα περὶ αὐτὴν φαιδρυνόμενα καὶ
[5, 23]	τὴν θάλασσαν ἐστόρεσεν ἡ γαλήνη	καὶ	τὰς κώπας ἡ χρεία παρεκάλει,
[5, 33]	συμπόσιον· μνήμη τοῦ δαιμονίου γινέσθω	καὶ	τὰς λυτηρίους τις σπονδὰς περιαγέσθω.
[5, 2]	τὸν Καλάσιριν ἐλάνθανε τελευτῶν, ὕπνῳ	καὶ	ταῦτα βαθεῖ κατεσχημένον. Ἀλλὰ ἀνασχὼν
[5, 8]	ἄλλων οὐδεὶς ἐπετύγχανεν ἐκ περάτων	καὶ	ταῦτα εἰς πέρατα τὴν νῆσον
[5, 10]	δυνατὸν εἶναι τῷ λόγῳ φράζειν,	καὶ	ταῦτα ἐξὸν παροῦσαν ἐπιδεικνύναι. ~Ταῦτα
[5, 20]	οἶδα προστυχὼν τοιούτῳ κάλλει, πολλὰς	καὶ	ταῦτα καὶ οὐκ ἐξώρους αἰχμαλώτους
[5, 22]	τὸ κοινὸν προσειπεῖν, ἐν γειτόνων	καὶ	ταῦτα οἰκοῦντα. Τοιγάρτοι τούτων ὑφέξεις
[5, 2]	ἢ τάφος ἡ οἴκησις; Ἐπεκούφιζε	καὶ	ταῦτα παρὼν ὁ πάντων ἐμοὶ
[5, 8]	τῆς ὥρας, ἀπ´ εὐτελοῦς γὰρ	καὶ	ταῦτα τῆς ἐσθῆτος οἷον νέφους
[5, 14]	Ναυσικλεῖ προσεκόμιζεν ὁ Καλάσιρις μακρῷ	καὶ	ταύτας ἐπλεονέκτει, γραφῇ γὰρ ἔξεστο
[5, 3]	δὲ ὀδόντων ἄραβος πολὺς ἐγίνετο,	καὶ	τάχα ἂν καὶ εἰς ἔσχατον
[5, 7]	Θεαγένην τῆς Χαρικλείας ὡς εἰ	καὶ	τεθνάναι δεήσειεν ἐν χερσὶ ταῖς
[5, 2]	ἐκεῖ με καὶ ζῶσαν ἐθρήνησε	καὶ	τεθνεῶσαν, ὡς ᾤετο, ἐδάκρυσεν, ὡς
[5, 22]	Τάχα« ἔφην ὠψίσθημεν τῆς ἀναγωγῆς	καὶ	τεθορύβημαι ἀφυπνίσας πρὸς τὴν ἔννοιαν·
[5, 22]	πάντων ἐπίπροσθεν ἄγει τὴν σωφροσύνην	καὶ	τέλος αὐτῇ δεξιὸν εὐαγγελίζεται. Ἀνηλάμην
[5, 27]	καὶ τὸν ἐνόντα πλοῦτον διασῴζουσι·	καὶ	τέλος καὶ τὸ καλώδιον ἐξ
[5, 32]	μὴ καταλύεσθαι τὸν νόμον ἐθορύβουν.	Καὶ	τέλος ὁ μὲν Τραχῖνος ἐπανατείνεται
[5, 18]	προγενέστεροι δὲ γήμαντες οἴκου ἄρχουσι,	καὶ	τετάρτη τροφὸς ἡ τῶν παιδίων·
[5, 32]	πεπιεσμένος ἐφήλατό τε τῷ Πελώρῳ	καὶ	τῇ κεφαλῇ τὸ ἐγχειρίδιον ἐπιβαλὼν
[5, 14]	χρυσῆν τὴν σφενδόνην αὐτοῖς τε	καὶ	τῇ πέτρᾳ περιβαλλούσης· ἡ δὲ
[5, 8]	καὶ χαίρειν εἰς ὑπερβολὴν ἐνεδείκνυτο	καὶ	τῇ Χαρικλείᾳ Θίσβην ὁμολογεῖν ἑαυτὴν
[5, 18]	οὐ πολὺ σὺν τῷ Θεαγένει	καὶ	τῇ Χαρικλείᾳ παρόντα με ἄσμενος
[5, 21]	τῶν δὲ τὸ αἰφνίδιον θαυμαζόντων	καὶ	τὴν αἰτίαν πυνθανομένων ὑπερεθέμην εἰσαῦθις
[5, 16]	πότῳ συναναχέων· ὡς ἐγώ σου	καὶ	τὴν ἄλλην μὲν τῆς θυσίας
[5, 12]	φθάνων τε τὰς ἡμετέρας παρακλήσεις	καὶ	τὴν ἀπόδοσιν τῆς θυγατρὸς αὐτεπάγγελτος
[5, 6]	ἄλην ἀνήνυτον καὶ πλάνητα βίον	καὶ	τὴν ἐπάλληλον τοῦ δαίμονος καθ´
[5, 5]	τε ὅρμους καὶ τὰ στέμματα	καὶ	τὴν ἱερὰν ἐσθῆτα, καὶ ὥστε
[5, 24]	προβαίνειν ἐπέτρεπον ἐῴκεσάν τε πολιορκοῦσι	καὶ	τὴν ναῦν ἐξ ὁμολογίας ἑλεῖν
[5, 8]	κατωρθωκότα ἐν πολέμοις καὶ δὴ	καὶ	τὴν παροῦσαν στρατείαν εὐδαιμόνως πεποιημένον.
[5, 19]	ὀλίγον δὲ εἰς εὐδοξίας προσθήκην	καὶ	τὴν Πυθιονίκην ὠνόμαζεν ἕτερά τε
[5, 2]	δεῖμα τὸ ἐκ τῆς Θίσβης	καὶ	τὴν ὑπόνοιαν ἀποδύσασθαι σπεύδων· ἕως
[5, 26]	τοῦ Τραχίνου ταῖς περιπλοκαῖς ἐντρυφῶντος	καὶ	τὴν ὑπόσχεσιν ἐπίτηδες παρέλκοντος. Ὡς
[5, 5]	εὐτελῶν ἐπιβαλοῦσα, τὸ δὲ τόξον	καὶ	τὴν φαρέτραν Θεαγένει φέρειν ἐγχειρίσασα,
[5, 22]	ἀνδρῶν βέλτιστος περὶ ἡμᾶς γεγενημένος,	καὶ	τήνδε δίδου τελευταίαν χάριν· θῦε
[5, 29]	ἂν καὶ κόσμου τοῦ νυμφικοῦ	καὶ	τῆς ἄλλης εὐπρεπείας ἐπιμεληθῆναι κατὰ
[5, 4]	νῦν ἐπιδεικνύμενον, τάχα δέ που	καὶ	τῆς ἀνθρώπων φύσεως ἀμιγὲς καὶ
[5, 26]	διαθέσθαι δραστήριος ἅμα δέ τι	καὶ	τῆς ἐμῆς ὑποθήκης ἀνύουσα, τὸ
[5, 20]	τοῦ παραχρῆμα τῆς τε αἰσθήσεως	καὶ	τῆς ἐπιδιώξεως ἐσομένης. Πολλὰ δὴ
[5, 22]	τῶν τε πηδαλίων θάτερον ἀποβαλόντες	καὶ	τῆς κεραίας τὸ πλεῖστον συντρίψαντες·
[5, 8]	πολλὰ τὴν κεφαλὴν τοῦ Μιτράνου	καὶ	τῆς τύχης ὑπερθαυμάζων ἐφύσα τὸν
[5, 2]	τὸ καταγώγιον, ἄδυτον καὶ βάραθρον	καὶ	τί γὰρ ἄλλ´ ἢ τάφος
[5, 8]	Χαρίκλεια γλώσσης τε ἑλληνίδος αἰσθομένη	καί	τι καὶ συνοῖσον ἀνύεσθαι πρὸς
[5, 27]	ἀργύριόν τε ὅσον πλεῖστον ἐγχειρίσαντες	καὶ	τίμημα τὸ πρῶτον αἰτούμενον διδόναι
[5, 16]	Κνήμωνα ἐπιτεμνόμενος καὶ ὡσπερεὶ κεφαλαιούμενος,	καί	τινα καὶ ἑκὼν ὑπερβαίνων ὅσα
[5, 29]	θυγατρὸς ἀποφήνασιν. ~Ἀποχωρήσας τε μικρὸν	καί	τινα τῶν πρακτέων ἔννοιαν ἐπ´
[5, 10]	ὡς ἀπάτῃ τὸν Μιτράνην περιῆλθε	καί	τινα φανεῖσαν κόρην ὡς Θίσβην
[5, 2]	Κνήμων Θίσβην ὅτι περίεστιν ἀκηκοώς;	Καὶ	τίς ἡ Θίσβη» ἔφη ὁ
[5, 11]	ἃ γινώσκει περὶ τοῦ Θεαγένους	καὶ	τίς μὲν ὁ νῦν δεσπόζων
[5, 11]	περιβαλὼν τὴν Χαρίκλειαν ἐδάκρυεν ἀφορῶν	καὶ	τίς ὁ καθάπερ ἐπὶ σκηνῆς
[5, 21]	τε ἐκτὸς γενέσθαι τῆς ὑπονοουμένης	καὶ	τὸ ἀκριβὲς τοῦ ἔαρος περιμεῖναι.
[5, 22]	καὶ ὁ Τυρρηνὸς αἰσθόμενος διανέστη	καὶ	τὸ γινόμενον ἐπυνθάνετο. Κἀγὼ Τὸ
[5, 12]	δὲ ἐννοεῖς ὡς τὸ Περσικὸν	καὶ	τὸ ἐμπορικὸν ἐν ἴσῳ φιλοπλούσιον.
[5, 27]	ἐνόντα πλοῦτον διασῴζουσι· καὶ τέλος	καὶ	τὸ καλώδιον ἐξ οὗ τῆς
[5, 29]	τὴν εὐγενείᾳ καὶ πλούτῳ κομῶσαν	καὶ	τὸ μέγιστον Τραχίνου γαμετὴν ἐσομένην
[5, 17]	καλὸν οὖν ἐννυκτερεῦσαι τῷ πελάγει	καὶ	τὸ πνεῦμα ὑφειμένως δέχεσθαι, συμμετρουμένους
[5, 11]	καὶ τὰ πρῶτα κάτω νεύουσα	καὶ	τὸ πρόσωπον εἰς ὀφρὺν σκέπουσα
[5, 18]	συνέρρεον, ἀγάμενοι μὲν ὡς ἐφαίνοντο	καὶ	τὸ τῆς ὁλκάδος εὐάγωγον εἰς
[5, 15]	τῶν θεῶν ἥκειν μοι συνήθως	καὶ	τόδε τὸ εὕρημα διὰ τοῦ
[5, 2]	ἀλλήλαις τὸ οὖς παραθέμενος ἐπηκροᾶτο	καὶ	τοιάδε κατελάμβανεν ἔτι θρηνοῦσαν. Ἐγὼ
[5, 9]	σε διεπεμψάμην, ἐκχωρῶν σοι τηλικοῦτο	καὶ	τοιοῦτο δῶρον τῷ κοινῷ δεσπότῃ
[5, 30]	τὸ συμπόσιον, καὶ γάρ τι	καὶ	τοιοῦτο ἐνέφηνεν, εὐπρεπέστερον αὐτὴν κοσμηθῆναι
[5, 6]	αὐτοῦ τὴν τραγικὴν ταύτην ποίησιν	καὶ	τοῖς βουλομένοις ἀναιρεῖν ἐγχειρίζομεν; μή
[5, 16]	ἐκείνων μὲν τὸ παρὸν ὑπερορᾷς	καὶ	τοῖς δημωδεστέροις ἐκχωρεῖς, πραγμάτων δὲ
[5, 6]	ὁρᾷς ὡς φυγαῖς ἐπισυνάπτειν πειρατήρια	καὶ	τοῖς ἐκ θαλάττης ἀτόποις τὰ
[5, 15]	τῶν ἐδεσμάτων εἰς κόρον ᾖσαν	καὶ	τοῖς κρατῆρσιν αἱ τράπεζαι παρεχώρουν,
[5, 20]	τόν τε πλοῦτον τῆς νεὼς	καὶ	τὸν γάμον τῆς κόρης, ὧν
[5, 27]	εὐπορωτέροις ἐξέσται γενέσθαι τὴν ὁλκάδα	καὶ	τὸν ἐνόντα πλοῦτον διασῴζουσι· καὶ
[5, 8]	τοῦ φρονήματος ἀπάτης ὀξύτητι συσχεθεὶς	καὶ	τὸν καιρὸν τῆς μεταμελείας προληφθεὶς
[5, 22]	νεὼς παρέπεμπεν ἐπιδακρύων τε πλεῖστα	καὶ	τὸν πλοῦν ἡμῖν ἀπήμονά τε
[5, 12]	ἐπεύχου παρὼν τοῖς ἱεροῖς θεῖος	καὶ	τὸν πλοῦτον ἡμῖν μὲν αἴτει
[5, 31]	τῷ πρώτῳ νηὸς ἐπιβάντι πολεμίας	καὶ	τὸν ὑπὲρ πάντων ἀγῶνα προκινδυνεύσαντι
[5, 12]	Ἐμειδίασε πρὸς ταῦτα ὁ Ναυσικλῆς	καὶ	Τότε» ἔφη δώσεις με πιστεύειν
[5, 4]	χαῖρον οὐκ ἐπιδεχομένης. Ὡς δὴ	καὶ	τότε ὁ Κνήμων ἔφευγέ τε
[5, 25]	ψυχὴ πάντων προτιμότερον· δι´ ἣν	καὶ	τότε οἱ Φοίνικες ἐλπίδος πλούτου
[5, 16]	φιληκόως ἔχεις. Καί μοι δοκεῖς	καὶ	τοῦ δαιμονίου κάλλιστα συνιέναι τὸν
[5, 22]	Ἀνηλάμην ὑπὸ τῆς ὄψεως παλλόμενος	καὶ	τοῦ Θεαγένους ὅ τι πέπονθα
[5, 27]	ἐφέλκεσθαι σφᾶς διατεινόμενος, καὶ ἅμα	καὶ	τοῦ μέλλοντος ἀσφαλοῦς προνοεῖν ὑφηγούμενος,
[5, 8]	ὡς ἂν λανθάνοι τοὺς παρόντας·	καὶ	τοῦ σοφίσματος ἔτυχεν· ἡ γὰρ
[5, 27]	ὑπό τε τοῦ κλύδωνος ἐκκρουόμενοι	καὶ	τοῦ Τραχίνου πείθοντος ὡς μυρίοις
[5, 31]	ἕκαστος τοῦ γέρως ποτὲ στερηθήσεται	καὶ	τοῦ τυραννικοῦ τούτου νόμου πειραθήσεται.
[5, 20]	Ποσειδῶ σοι τὸν πελάγιον ἐπόμνυμι	καὶ	τοὺς ἄλλους ἐναλίους θεοὺς ἦ
[5, 15]	ἐπὶ τὴν εὐωχίαν αὐτόν τε	καὶ	τοὺς ἄλλους ἔτρεπεν, ἰδίᾳ μὲν
[5, 6]	ἀπαλλαγὴν καὶ φυγὴν ἐλευθέραν ὑπέθετο	καὶ	τοὺς ἀναιρήσοντας ἐπέστησε, τοιοῦτον παίζει
[5, 27]	ὁ δὲ τὴν πρύμναν εἶχε	καὶ	τοὺς αὐχένας. Οὐχ ἥκιστα γοῦν·
[5, 28]	τὴν σὴν ἐμαυτῷ γαμετὴν ἐμνηστευσάμην	καὶ	τοὺς γάμους ὡς ὁρᾷς ἑστιᾶν
[5, 8]	ἔχω δὲ διὰ σέ, Μιτράνη,	καὶ	τοὺς θεούς. Ἐδράττετό τε τῆς
[5, 30]	ὡς μή τινα ἐγγενέσθαι ὑπόνοιαν,	καὶ	τοὺς παῖδας ἥκων ἐθάρρυνον, ὁδῷ
[5, 20]	φροντίδα ποιεῖσθαι τοῦ σαυτόν τε	καὶ	τοὺς σαυτοῦ διασῴζειν. ~Ἀπῄειν κατηφὴς
[5, 31]	τὴν ναῦν· οἶσθα γὰρ ὡς	καὶ	τοῦτο διεκώλυσεν ὁ Τραχῖνος· αὐτὴν
[5, 4]	συνεῖναι ἡμᾶς ἀλλήλοις, ὦ Χαρίκλεια,	καὶ	τοῦτο ἔχειν ὃ πάντων τε
[5, 19]	τὴν Χαρίκλειαν, πολλὰ σεμνύνων ἑαυτὸν	καὶ	τοῦτο μὲν γένος ἔνδοξον καταλέγων
[5, 2]	ὡς ἀνῃρημένην ἐπένθησεν· ἀπεστέρημαι νυνὶ	καὶ	τούτων, οἴχεται ὁ κοινωνὸς τῶν
[5, 22]	τινὰς ἐπιμεῖναι ἐν τῇ νήσῳ.	Καὶ	τούτων οὕτω γενομένων ὁ πλοῦς
[5, 18]	ὡς παῖδές εἰσί μοι δύο	καὶ	τρίτος ἐγώ, Χαρίεν« ἔφη τὸ
[5, 29]	τάπητας παραπετάσματα, Σιδωνίων ἔργα χειρῶν	καὶ	Τυρίων, τἄλλα οἷς δεῖπνον ὑπηρετεῖται
[5, 27]	καιροῦ λαβοῦσα τάχα δέ που	καὶ	τύχης τινὸς βουλήματι μεταβληθεῖσα· καὶ
[5, 8]	ἀνδρὸς στοχαζομένη συνύφαινε τὸν σκοπὸν	καὶ	τῷ Μιτράνῃ πυνθανομένῳ τίς ποτε
[5, 6]	τῶν ἐπιόντων ἀποδιδράσκειν ἡ Χαρίκλεια	καὶ	τῷ σπηλαίῳ κρύπτειν ἑαυτοὺς εἴ
[5, 28]	εὐωχίαν, ὁ Τραχῖνος ἰδίᾳ με	καὶ	τῶν ἄλλων εἰς ἀνήκοον παραλαβὼν
[5, 1]	τήν τε ἐκ τῆς ὁδοιπορίας	καὶ	τῶν ἄλλων φροντίδων κάκωσιν ὕπνῳ
[5, 4]	αἰχμάλωτος ἡ δὲ νῆσος ἐνεπέπρηστο	καὶ	τῶν ἐνοίκων ἐκεκένωτο βουκόλων, ὁ
[5, 22]	οὐκ εἰς μακρὰν τὴν δίκην	καὶ	τῶν ὁμοίων ἐμοὶ παθῶν αἰσθήσῃ,
[5, 1]	γ´ ἔχοις ἡμᾶς κοινωνοῦντας. Ἀλλὰ	καὶ	ὑμεῖς» εἶπεν ὁ Ναυσικλῆς εἰς
[5, 31]	ἔφη τἀπίχειρα τῶν πόνων; οὕτω	καὶ	ὑμῶν ἕκαστος τοῦ γέρως ποτὲ
[5, 14]	αὐτῶν πρωτόγονοί τε καὶ θρασύτεροι,	καὶ	ὑπεράλλεσθαι βουλομένοις τὸν κύκλον ἐῴκεσαν
[5, 6]	βουλομένοις ἀναιρεῖν ἐγχειρίζομεν; μή πη	καὶ	ὑπέρογκον τὸ τέλος τοῦ δράματος
[5, 24]	μαίνεσθε καὶ πρὸς οὕτως ἄμαχον	καὶ	ὑπερφέρουσαν ἰσχὺν ἐναντίας ἐπαίρετε χεῖρας
[5, 1]	τὸν λόγον ἐπίσχωμεν ὀλίγον δὲ	καὶ	ὕπνου σπάσωμεν· εἰ γὰρ καὶ
[5, 26]	τῶν δακρύων πρὸς οἶκτον ἤγετο	καὶ	ὑπὸ τῶν βλεμμάτων πρὸς τὸ
[5, 9]	θεῷ βασιλεῖ τῷ μεγίστῳ μόνῳ	καὶ	φαίνεσθαι καὶ διακονεῖσθαι ἄξιον, αἰχμάλωτον
[5, 29]	ἐξετίθεντο, πλοῦτον ὃν πολλοὶ πόνοι	καὶ	φειδωλοὶ συνήθροισαν ἀσώτῳ συμποσίῳ τῆς
[5, 18]	δ´ οὖν χρηστῶς ἂν ποιοίης	καὶ	φιλανθρώπως ἢ αὐτὸς ὑποδεχόμενος ἢ
[5, 4]	ἀπαραποδίστων καὶ ὁλοσχερῶν περιπλοκῶν τε	καὶ	φιλημάτων ἐνεπίμπλαντο. Καὶ πάντων ἅμα
[5, 4]	τε τὰ πάντων μᾶλλον αἱρετὰ	καὶ	φοβερὰ τὰ ἥδιστα ὑπελάμβανεν, ἦν
[5, 27]	ὀνειδίζοντες, ὡς ἀνυβρίστου θανάτου φθονήσασαν	καὶ	φοβερωτέρᾳ γῇ καὶ προσδοκίᾳ παραδοῦσαν
[5, 32]	μονομαχῶν, ἀνδρὶ τὰ πάντα γενναίῳ	καὶ	φόνοις ἐγγεγυμνασμένῳ παμπόλλοις, οὐδὲν οὐδὲ
[5, 12]	καὶ αἰτεῖν οἶδε καλόν· ὥστε	καὶ	φράζε μόνον ὅπου ποτέ ἐστιν
[5, 18]	δὴ Χαῖρε« εἶπον ὦ βέλτιστε	καὶ	φράζε ὅποι τις ἂν τύχοι
[5, 18]	ἐμβοήσας Χαίρειν κελεύω σοι« ἔφην	καὶ	φράζειν ἡμῖν ξένοις οὖσι καταγωγήν.
[5, 2]	ᾤμην ἐκπεφευγέναι, δουλεύω πάλιν· δεσμωτήριον,	καὶ	φρουροῦμαι· νῆσος εἶχέ με καὶ
[5, 6]	εἶχεν, ἐρήμους αὖθις ἀπέδειξεν· ἀπαλλαγὴν	καὶ	φυγὴν ἐλευθέραν ὑπέθετο καὶ τοὺς
[5, 8]	θεούς. Ἐδράττετό τε τῆς Χαρικλείας	καὶ	χαίρειν εἰς ὑπερβολὴν ἐνεδείκνυτο καὶ
[5, 28]	τὸν γάμον. Ἐπῄνουν τὰ εἰρημένα	καὶ	χαίρειν ἐνεδεικνύμην τοῖς τε θεοῖς
[5, 29]	Διεχεῖτο πρὸς ταῦτα ὁ Τραχῖνος	καὶ	χαίρων οὕτω προστάξειν ἐπηγγέλλετο, καὶ
[5, 4]	καὶ εἴρηται. Μόνοι δὲ Θεαγένης	καὶ	Χαρίκλεια κατὰ τὸ σπήλαιον ὑπελείποντο
[5, 14]	ποιμαινόμενα. Εἶπεν ἄν τις αὐτὰ	καὶ	χρυσοῖς βεβριθέναι τοῖς μαλλοῖς, οὐ
[5, 31]	φέρουσαν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς στέφανον	καὶ	χρυσοϋφεῖ στολῇ καταυγάζουσαν (τὴν γὰρ
[5, 6]	διώκουσαν εἱμαρμένην; εἴξωμεν τῇ τύχῃ	καὶ	χωρήσωμεν ὁμόσε τῷ φέροντι· κερδήσωμεν
[5, 9]	~Τούτων εἰρημένων ἐπεραιοῦντο τὴν λίμνην	καὶ	χωρισθέντες ἀλλήλων ὁ μὲν εἰς
[5, 24]	ναῦν ἐξ ὁμολογίας ἑλεῖν ἐσπουδακόσι.	Καὶ	Ὦ δυσδαίμονες« ἔφασαν τί δή
[5, 11]	ἀκούειν ἐπὶ πλεῖστον ὦ πάτερ»	καὶ	ὦ θύγατερ» καὶ ἀληθῶς Χαρίκλεια
[5, 12]	τῶν ὄντων ὁ Ναυσικλῆς ὑπόνοιαν	καὶ	ὧν ἐπεφέρετο ἡ Χαρίκλεια Ὦ
[5, 11]	πολλάκις πρὸς αὐτὸν ὁ πρεσβύτης	καὶ	ὧν κατὰ ζήτησιν ἀλώμενον ἐν
[5, 5]	ἢ κώμην ἢ ἔθνος» ἡμέραν	καὶ	ὥραν προσδιορίζοντας. Εἰ δὲ εἰς
[5, 8]	εἰς πέρατα τὴν νῆσον ἐπιδραμόντες	καὶ	ὡς ἄρκυσι τοῖς ὅπλοις πανταχόθεν
[5, 2]	οἴχεται ὁ κοινωνὸς τῶν δυστυχημάτων	καὶ	ὡς ἄχθη τὰ πάθη πρός
[5, 7]	καὶ δυσώνυμον, ἣν πάντα τρόπον	καὶ	ὡς δυνατὸν ἐκκλίνωμεν, ἐπιτυχίας ἐλπίδα
[5, 19]	τήν τε παροῦσαν πενίαν προβαλλομένου	καὶ	ὡς οὐκ ἄν ποτέ τῳ
[5, 34]	Καλάσιρις δὲ τὴν Χαρίκλειαν ἐσκοπεῖτο	καὶ	ὡς τὴν πάροδον τοῦ πλήθους
[5, 13]	τὼ χεῖρε τοῖς βωμοῖς ἐπιφθεγγόμενος	καὶ	ὡς τῆς πυρᾶς δῆθεν σπασάμενος
[5, 19]	ὡς ἴδιον αὐτοῦ κτῆμα τυγχάνοι	καὶ	ὡς τοῦ πλείονος φόρτου τῶν
[5, 11]	ἐλπίδας, ὀδυρμὸς ἅπασιν ἀθρόον ἀνεκινήθη	καὶ	ὥσπερ ἐξ ἑνὸς συνθήματος ἢ
[5, 1]	Καλάσιρι, φροντίζων τὰς ἐμὰς πράξεις	καὶ	ὥσπερ τῇ διανοίᾳ συνεκδημῶν, ἀλλά
[5, 16]	ἤδη λεχθέντα πρὸς Κνήμωνα ἐπιτεμνόμενος	καὶ	ὡσπερεὶ κεφαλαιούμενος, καί τινα καὶ
[5, 5]	στέμματα καὶ τὴν ἱερὰν ἐσθῆτα,	καὶ	ὥστε λανθάνειν αὐτοὺς καὶ ἄλλα
[5, 1]	ἀκοήν, νόσος γὰρ ἄλλων τε	καὶ	ὤτων τὸ γῆρας, ἴσως δὲ
[5, 11]	παρακελευομένου μικρὸν ἀνένευσεν εἶδέ τε	καὶ	ὤφθη παρ´ ἐλπίδας, ὀδυρμὸς ἅπασιν
[5, 30]	γαμηθήσεσθαι. Καὶ ὃς Θάρσει« ἔφη·	πάλαι	γάρ τοι καὶ αὐτὸς τῇ
[5, 13]	τῆς πυρᾶς δῆθεν σπασάμενος ἃ	πάλαι	ἐπεκομίζετο Ταῦτά σοι» ἔφη λύτρα
[5, 1]	τὸ κατ´ αὐτήν. Ἀλλά με	πάλαι	θροῦς τις καὶ βόμβος ὄχλου
[5, 26]	διὰ σὲ γεγένηται καὶ σοὶ	πάλαι	καὶ ἐξ οὗ γε ἀπολελοίπατε
[5, 29]	ἐξηγόρευσεν, εἰδότι μὲν αὐτοῦ καὶ	πάλαι	τὴν ἐπὶ σοὶ μανιώδη κίνησιν
[5, 11]	τὸν Καλάσιριν ἡ Χαρίκλεια καὶ	ἐπάγγειλαι	πλῆθος ὁπόσον βούλει· τὸν ὅρμον
[5, 17]	τῇ νήσῳ προσορμίσαιμεν καὶ δέος	προσοκεῖλαι	σκοταίους τόποις ὑφάλοις τὰ πολλὰ
[5, 22]	ἔφην ὠψίσθημεν τῆς ἀναγωγῆς καὶ	τεθορύβημαι	ἀφυπνίσας πρὸς τὴν ἔννοιαν· ἀλλ´
[5, 2]	ᾤετο, ἐδάκρυσεν, ὡς ἀνῃρημένην ἐπένθησεν·	ἀπεστέρημαι	νυνὶ καὶ τούτων, οἴχεται ὁ
[5, 30]	δευτερεύοντα Τραχίνου λῃστήν, ἐκαλεῖτο δὲ	οἶμαι	Πέλωρος, ἀφικόμενος ἔχειν τι φράζειν
[5, 23]	ἢ ὥστε εἰπεῖν ἐπέστησαν ἅτε	οἶμαι	πρόσκωποί τε πάντες οἱ ἐμπλέοντες
[5, 5]	ἀλλήλους καὶ αὖθις ἔκλαιον ὥσπερ	οἶμαι	σπονδῶν τῶν δακρύων ἀπάρχοντες καὶ
[5, 20]	γνωρίμους φιλάνθρωπον. Σοῦ τε οὖν	φείδομαι	μὴ πραγμάτων πειραθείης τοὺς ξένους
[5, 31]	τὸ προεμβατήριον τίνος ἕνεκεν οὐχὶ	κομίζομαι;	Ὅτι« ἔφη ὁ Τραχῖνος οὐκ
[5, 20]	παρὰ τῶν ἄλλων τὸ τίμημα	κομίζομαι.	Τῇ προτεραίᾳ δὴ κύρτους ἀναλεγομένῳ
[5, 31]	βέλτιστε, καταλύω ἀλλ´ ἑτέρῳ νόμῳ	διισχυρίζομαι,	τοὺς ὑπηκόους εἴκειν τοῖς ἄρχουσι
[5, 20]	τῆς τέχνης« ἔφη τοῖς ἀνδράσι	γνωρίζομαι	καὶ ὄψον αὐτοῖς προσκομίζων πλέον
[5, 20]	ἔργου δύο τὰ μέγιστα κτήσασθαι	βούλομαι,	τόν τε πλοῦτον τῆς νεὼς
[5, 19]	δὲ καὶ πατρίδα τὴν ὑμετέραν	ἀλλάξομαι	τῆς μὲν ἐπὶ Καρχηδονίους ὁρμῆς
[5, 26]	οὗ γε ἀπολελοίπατε τὴν Ζακυνθίων	ἕπομαι,	τοσοῦτον ἕνεκα σοῦ καὶ πέλαγος
[5, 19]	τὴν μὲν γὰρ προῖκα ἀπέχειν	ἡγήσομαι	πολλὰ τάλαντα καὶ πλοῦτον ὅλον
[5, 29]	Θεαγένους, εἰ πρὸ τοῦ τέλους	χωρισθήσομαι,	πρὸς θρήνους κατήγαγε. Τὰ ὄντα«
[5, 22]	συσκευάζου τὴν Χαρίκλειάν τε ἐγὼ	μετελεύσομαι.	Παρῆν ἡ παῖς ἐμοῦ τοῦτο
[5, 26]	ἀπολιπεῖν, ὡς οὐκ ἔστιν ὅπως	βιώσομαι	τούτων χωριζομένων. Καὶ ἅμα λέγουσα
[5, 15]	ὡς φατέ, θεῶν ἐρικυδέα δῶρα,	δέχομαι	τὴν θεόπεμπτον ταυτηνὶ λίθον πειθόμενος
[5, 20]	λέγειν, εἰς ἔαρ δὲ πρῶτον	ἡγοῦμαι	αὐτοὺς ἀφορμήσειν. Ἆρ´ οὖν» ἔφη
[5, 1]	τὸν ὕπνον, ὦ Κνήμων, ἀλλ´	ἡγοῦμαί	σε λοιπὸν ὀκλάζειν ἐμοῦ τἀμαυτοῦ
[5, 2]	ἐκπεφευγέναι, δουλεύω πάλιν· δεσμωτήριον, καὶ	φρουροῦμαι·	νῆσος εἶχέ με καὶ σκότος·
[5, 26]	ἀναστήσας Τὸν μὲν ἀδελφὸν« ἔφη	δωροῦμαί	σοι καὶ μάλα χαίρων, ὁρῶ
[5, 30]	τὰ πρωτεῖα τῆς νύμφης ἃ	χρεωστοῦμαι	προεμβάτης τῆς ὁλκάδος γεγονώς, ἢ
[5, 2]	ποτὲ καὶ τὰ ἐμαυτοῦ σοι	διηγῶμαι·	ἐκείνην δὲ ἀνῃρημένην τούτοις ἐγὼ
[5, 7]	τῆς Χαρικλείας ὡς εἰ καὶ	τεθνάναι	δεήσειεν ἐν χερσὶ ταῖς ἐκείνου
[5, 29]	καὶ ἐλευθέρως κατορθώσοντες ἢ τὸ	τεθνάναι	σωφρόνως καὶ ἀνδρείως κερδήσοντες. ~Ὡς
[5, 24]	σκάφος τὸ ὑπηρετικὸν ἅλλεσθαι καὶ	διαδρᾶναι	βουλευομένων· ἕως ἐν τῷ μέλλειν
[5, 22]	ἔστιν« ἔλεγον ἡ σὴ συμβουλή·	διαδρᾶναι	πειρώμεθα τοὺς ἐπιβουλεύοντας· σὺ δὲ
[5, 29]	προκάμνοιτε τὰς γνώμας, ἐνδεχόμενον καὶ	διαδρᾶναι	τὴν ἐπιβουλήν. Ἐπεὶ δέ, ὦ
[5, 2]	ὑποθέμενος εἶτα ἠπάτησε. Δουλείαν ᾤμην	ἐκπεφευγέναι,	δουλεύω πάλιν· δεσμωτήριον, καὶ φρουροῦμαι·
[5, 2]	δὲ ἡ παναθλία χεῖρα λῃστρικὴν	ἐκπεφευγέναι	καὶ μιαιφόνον ᾤμην θάνατον ἐλπισθέντα
[5, 14]	ἄν τις αὐτὰ καὶ χρυσοῖς	βεβριθέναι	τοῖς μαλλοῖς, οὐ τῆς τέχνης
[5, 16]	δοκεῖς καὶ τοῦ δαιμονίου κάλλιστα	συνιέναι	τὸν Ἑρμῆν τῷ Διονύσῳ συγκαθιδρύων
[5, 29]	ἀποφῆναι τῇ κόρῃ τὴν ὁλκάδα,	ἐπεισιέναι	{δὲ} μηδένα μηδὲ διοχλεῖν κελεύσαντα
[5, 2]	καὶ μιαιφόνον ᾤμην θάνατον ἐλπισθέντα	διαδεδρακέναι	βιώσεσθαί τε τὸ λειπόμενον ἅμα
[5, 24]	ἐπιτρέπομεν ὑμᾶς εἰς τὸ ἐφόλκιον	εἰσβῆναι,	καὶ σῴζεθ´ ἑαυτοὺς οἷ βούλεσθε.
[5, 29]	νυμφικοῦ καὶ τῆς ἄλλης εὐπρεπείας	ἐπιμεληθῆναι	κατὰ καιρὸν ἐγγένοιτο καὶ γὰρ
[5, 33]	τὴν συμφορὰν οὐδὲ τὰ ἐνδεχόμενα	ἐπιμεληθῆναι,	τὰ ἐκ θαλάττης κακὰ τῶν
[5, 7]	συμφορῶν ἀπαλλαγὴν συγχωρῆσαι) ἀλλ´, ἐνδεχόμενον	βουληθῆναι	καὶ περισῴζειν ἑαυτοῖς εἰς δουλείαν
[5, 31]	κόρην καὶ γαμετὴν ἐμαυτῷ λαμβάνων	προτιμηθῆναι	δικαιῶ, σὺ δὲ εἰ μὴ
[5, 30]	καὶ τοιοῦτο ἐνέφηνεν, εὐπρεπέστερον αὐτὴν	κοσμηθῆναι	προστάξας. Ὅρα δὴ πῶς ἂν
[5, 11]	ὄντα τὴν σὴν εἰς κόρον	τελεσθῆναι.	Σωτήρ μοι τῆς οὐδαμόθεν ἐλπισθείσης
[5, 29]	ἐμαυτοῦ φροντίσας, ἐπανελθὼν ἱκέτευον σεμνότερον	τελεσθῆναι	τὰ δρώμενα καὶ θάλαμον ἀποφῆναι
[5, 4]	τε γνωριοῦμεν παρόντες καὶ εἰ	χωρισθῆναί	ποτε συμβαίνοι μαστεύσομεν ἀλλήλους. Ἀγαθὸν
[5, 21]	τι καὶ πρὸς τὸ ἀκούσιον	προληφθῆναι	παθόντας. Ὑπερήσθη τούτων ἀκούσας καὶ
[5, 5]	ἑτέρῳ τὸν ἕτερον καὶ μόνον	ὀφθῆναι,	οὐδένα γὰρ χρόνον εἶναι ὅσος
[5, 17]	κατὰ τὸν Καλυδώνιον πορθμὸν γενέσθαι	διαταραχθῆναι	σφᾶς οὐ μικρῶς, ταραχώδει τὰ
[5, 21]	εἰσαῦθις ἐρεῖν, νῦν δὲ οὕτω	πραχθῆναι	συμφέρει« ἔλεγον. ~Ἐπεὶ δὲ δείπνου
[5, 3]	πιστεύσας, ὀλίγου μὲν ἐδέησε καὶ	κατενεχθῆναι	παρ´ αὐταῖς σχεδόν τι ταῖς
[5, 28]	σοι τὴν ἐμαυτοῦ γνώμην, οὐ	βεβαιωθῆναι	παρά σου ταύτην βουλόμενος, ἔχω
[5, 22]	ἐνδέχεσθαι μὲν εὐθυβόλως καὶ διαμπὰξ	περαιωθῆναι	τὸ πέλαγος τοῦ πνεύματος ἐπιτρέποντος
[5, 24]	ἦσαν καὶ οὐκ ἂν ἔφασαν	ἐκστῆναι.	~Ἐπεὶ δέ τις τῶν λῃστῶν,
[5, 29]	τελεσθῆναι τὰ δρώμενα καὶ θάλαμον	ἀποφῆναι	τῇ κόρῃ τὴν ὁλκάδα, ἐπεισιέναι
[5, 27]	τοῦ μέλλοντος ἀσφαλοῦς προνοεῖν ὑφηγούμενος,	εἶναι	γὰρ ὕποπτον ἀμφοτέραις προσπλεῦσαί ποι
[5, 29]	τοῦ κινδύνου χωρήσωμεν, ἢ τὸ	εἶναι	γενναίως καὶ ἐλευθέρως κατορθώσοντες ἢ
[5, 17]	καὶ ἐπαίνου τῶν παρόντων ἀληθῆ	εἶναι	μαρτυρούντων τὴν αἰτίαν, ὁ Καλάσιρις
[5, 5]	μόνον ὀφθῆναι, οὐδένα γὰρ χρόνον	εἶναι	ὅσος ἀμαυρῶσαι αὐτοῖς τῶν ψυχῶν
[5, 27]	θατέρᾳ πάντως ἐπιζητηθησομένων. Ἐδόκει τε	εἶναι	πιθανὸς καὶ δυοῖν δι´ ἑνὸς
[5, 11]	ἐγίνωσκε. Προσετίθει δὲ μηδὲν αὐτοῖς	εἶναι	πλέον τῆς γνώσεως ἀνθρώποις ἀπορουμένοις,
[5, 7]	ἐγχειρίζειν οὐκ ἐπαινοῦσα· μὴ γὰρ	εἶναι	πρόδηλον ὡς ἀναιρήσουσι λαβόντες (οὐ
[5, 21]	γὰρ εἰ μηδέπω τῆς ὥρας	εἶναι	τὰ πλώιμα ἀλλ´ ὑπάρχειν μεταστησαμένους
[5, 32]	ἀγνοούντων τὸ κακὸν καὶ δαιμονίους	εἶναι	τὰς πληγὰς ἐνίων ὑπονοούντων, ἕως
[5, 33]	εἰς τὸ ἑξῆς γοῦν εὔθυμος	εἶναι	τὴν μὲν θυγατέρα ἤδη τήνδε
[5, 10]	ἂν εὑρών· οὐ γὰρ μικρὸν	εἶναι	τὸ διάφορον ἀλλ´ ὅσον ἄν
[5, 22]	τινὸς ἠπείρου καὶ ὅρμου, πειρατικὸν	εἶναι	τὸ ἐκ πρύμνης ἀναφαῖνον ἀκάτιον
[5, 24]	κοινωνήσειεν, ἐγὼ δὲ ὡς Τραχῖνον	εἶναι	τὸν ἐπιόντα ἔγνων συνοῖσον πρὸς
[5, 10]	θεοῦ πρὸς ἄνθρωπον, οὕτως οὐκ	εἶναι	τοῦ κάλλους ὑπερβολὴν οὐδὲ αὐτῷ
[5, 11]	πάντα ὁ Ναυσικλῆς συνεὶς ἐκείνους	εἶναι	τούτους περὶ ὧν διείλεκτο πολλάκις
[5, 10]	κάλλους ὑπερβολὴν οὐδὲ αὐτῷ δυνατὸν	εἶναι	τῷ λόγῳ φράζειν, καὶ ταῦτα
[5, 3]	τῶν ἐπὶ τέλους τὴν Θίσβην	εἶναι	τῷ ὄντι πιστεύσας, ὀλίγου μὲν
[5, 23]	οἱ δὲ ὀλιγώρως εἶχον, ἔθος	εἶναι	φάσκοντες ἐν τοῖς πελάγεσιν ἕπεσθαι
[5, 25]	θᾶττον ἐν τῷ βεβαίῳ τοῦ	περιεῖναι	γενέσθαι πᾶς τις ἁμιλλώμενος. ~Ἐπεὶ
[5, 2]	ζῆν τέως ἀνεχομένη διότι μοι	περιεῖναι	τὸν γλυκύτατον ἐλπίζω. Ἀλλ´ ὦ
[5, 1]	Φοίνικες ἡμέραν καὶ νύκτα μόνην	ἀναμεῖναι	συνθέμενοι. Λίαν οὖν χαίροντες ἥκοντας
[5, 22]	ἡμῶν αὐτῶν ἀναλήψεως ἡμέρας τινὰς	ἐπιμεῖναι	ἐν τῇ νήσῳ. Καὶ τούτων
[5, 21]	καὶ τὸ ἀκριβὲς τοῦ ἔαρος	περιμεῖναι.	Οὐκοῦν« ἔφην εἰ δὴ μέλλει
[5, 22]	Ὀδυσσεῖ καὶ αἴτει τῆς μήνιδος	ἀνεῖναι	τῆς καθ´ ἡμῶν ἣν ἀγανακτεῖν
[5, 4]	Θεαγένης λόγων τοιῶνδε Τὸ μὲν	συνεῖναι	ἡμᾶς ἀλλήλοις, ὦ Χαρίκλεια, καὶ
[5, 11]	τε προστάττειν ὡς ὅτι τάχιστα	παρεῖναι	τὴν κόρην, τὸ γὰρ ἄφραστον
[5, 29]	ἣν εἰκὸς ἐκείνῳ τὸν καιρὸν	ἐπιτεῖναι,	φιλεῖ γὰρ εὐημερία παράλογος ὕβρεως
[5, 11]	ἐπὶ πολλοῖς ἂν αἱρησομένου χρήμασιν	ἀφεῖναι	τὸν νεανίσκον. Ἔστιν ἡμῖν» ἔφη
[5, 27]	καὶ τίμημα τὸ πρῶτον αἰτούμενον	διδόναι	κελεύσαντες. ~Ὡς δὲ ἐκεῖνοί τε
[5, 27]	ἐκνικήσαντος. Ἤδη δὲ βαπτιζομένων καὶ	καταδῦναι	μικρὸν ἀπολειπόντων ἐπεχείρουν μὲν τὴν
[5, 10]	φράζειν, καὶ ταῦτα ἐξὸν παροῦσαν	ἐπιδεικνύναι.	~Ταῦτα ὡς ἤκουσαν ὑπόνοιαν εὐθὺς
[5, 4]	ὁ Καλάσιρις αὖθις πράγματα εἶχεν	ἐπιρρωννύναι	πειρώμενος. Ἔπαιζε δὲ ἄρα τι
[5, 19]	ὃ τοσοῦτον κεχώρισται τῆς Αἰγυπτίων	ἐκδοῦναι	τὸ θυγάτριον αἱρησομένου Πέπαυσο τούτων«
[5, 3]	δέει τοῦ μὴ πρός τινος	ἁλῶναι	(καὶ γὰρ καὶ ἀλεκτρυόνες ἤδη
[5, 20]	τῆς αὐτῆς κεκοινωνηκότι σοί τε	γνῶναι	πάντως ἀναγκαῖον. Ναυλοχεῖ τὴν ὁλκάδα
[5, 22]	τὸν ἡμέτερον ἐπισκεψαμένων καὶ δόξαν	γνῶναι	τὴν ἡμετέραν ἐν σπουδῇ θεμένων
[5, 17]	εἰς τὸν Κρισαῖον κόλπον εἰσχεόμενον	ἐπιμίξαι	τε πρὸς τὴν Αἰγαίαν θάλασσαν
[5, 33]	καὶ οὐ θαρσήσαντα τῆς νυκτὸς	ἐπιμίξαι	χωρίῳ πολεμουμένῳ, τὴν Χαρίκλειαν δὲ
[5, 4]	τῶν πρακτέων εἰς ἔννοιαν ἐλθόντες	δόξαι	κόρον ἔχειν ἐβιάσθησαν, ἄρχεται ὁ
[5, 20]	Ὑπαγόμενος οὖν αὐτὸν ὥστε πᾶν	ἀναπτύξαι	τὸ βούλευμα Τί οὖν» ἔφην
[5, 17]	αὔταρκες ἑῴους ἡμᾶς τῇ γῇ	προσπελάσαι.	~Ταῦτα οὐκ εἶπε μὲν ὁ
[5, 21]	μόνον τὸ μέρος ἐξέφαινον ὡς	ἁρπάσαι	τις τῶν ἐγχωρίων διανοεῖται τὴν
[5, 20]	ἀνιαρὸν μὲν ἀλλ´ ἐμοί τε	σιωπῆσαι	ἀθέμιτον ἑστίας ὑμῖν τῆς αὐτῆς
[5, 7]	ὡς ταχεῖαν τῶν συμφορῶν ἀπαλλαγὴν	συγχωρῆσαι)	ἀλλ´, ἐνδεχόμενον βουληθῆναι καὶ περισῴζειν
[5, 21]	μᾶλλον ἂν« ἔφην ἑλοίμην αὐτὴν	κατεγγυῆσαι	διά τε τὴν προϋπάρχουσαν γνῶσιν
[5, 22]	μόνος ἐν οὐδενὸς λόγου μέρει	τέθεισαι	τὰ καθ´ ἡμᾶς, ἀλλὰ πάντων
[5, 28]	ἄλλως καὶ εὐπρεπὲς δοκιμάζων εὐπειθεστέραν	εὐτρεπίσαι	τὴν νύμφην, διὰ τοῦ φύντος
[5, 29]	συνήθροισαν ἀσώτῳ συμποσίῳ τῆς τύχης	ἐνυβρίσαι	παραδούσης. Ἐγὼ δὲ τὸν Θεαγένην
[5, 33]	εἰπεῖν τε καὶ μαθεῖν οὐδὲ	ἐπικουφίσαι	παραμυθίᾳ τὴν συμφορὰν οὐδὲ τὰ
[5, 13]	Ναυσικλέους καὶ γυναιξὶ ταῖς ἄλλαις	ὅσαι	παρηγοροῦσαι πολλὰ καὶ λιπαροῦσαι μόλις
[5, 12]	ὅσον ἂν βουληθῶμεν τὸ Περσικὸν	φυγαδεῦσαι	φιλοχρήματον. Ἐμειδίασε πρὸς ταῦτα ὁ
[5, 21]	πρόσταγμα, τῆς ἐρχομένης ἂν βουλοίμην	ἀποπλεῦσαι	νυκτός« Καὶ ὁ μὲν Οὕτω
[5, 27]	ὑφηγούμενος, εἶναι γὰρ ὕποπτον ἀμφοτέραις	προσπλεῦσαί	ποι ταῖς ναυσί, τῶν ἐμπλευσάντων
[5, 17]	πολλὰ καὶ κρημνώδεσι· καλὸν οὖν	ἐννυκτερεῦσαι	τῷ πελάγει καὶ τὸ πνεῦμα
[5, 17]	ἀνακόπτεται προμηθείᾳ κρειττόνων, ὡς ἔοικεν,	ἐπικλύσαι	τὴν ἀντίθετον προβολῇ τοῦ αὐχένος
[5, 13]	ἄλλαις ὅσαι παρηγοροῦσαι πολλὰ καὶ	λιπαροῦσαι	μόλις ἔπεισαν ἅμα βαδίζειν, τάχα
[5, 13]	καὶ γυναιξὶ ταῖς ἄλλαις ὅσαι	παρηγοροῦσαι	πολλὰ καὶ λιπαροῦσαι μόλις ἔπεισαν
[5, 20]	Φοίνικες ἐξορμήσειν μέλλουσιν, εἴ γε	πέπυσαι;	διηρώτα, κἀγὼ συνιεὶς τὴν ἐνέδραν
[5, 5]	οὐδένα γὰρ χρόνον εἶναι ὅσος	ἀμαυρῶσαι	αὐτοῖς τῶν ψυχῶν τὰ ἐρωτικὰ
[5, 16]	μὲν θυγατὴρ ἥδε σῴζεται καὶ	ὁρᾶται	ὁ παῖς δὲ ὅσον οὐδέπω
[5, 30]	θαυμαστὸν οὐδέν· ἡττήθη τοῦ βελτίονος·	ὑφορᾶται	δὲ τὸν λῄσταρχον ὡς εἰς
[5, 31]	ὥς τινος τῶν ἀναγκαίων ἐπείγοντος	ἀνίσταται	καὶ λαθὼν εἰστρέχει τε εἰς
[5, 13]	ἐκ δύσεων ἐγκαθίδρυται, οὐ γὰρ	ἐπιψεύδεται	τὴν προσηγορίαν ἀλλ´ ἀληθῶς ἀμέθυσος
[5, 22]	σωφροσύνην καὶ τέλος αὐτῇ δεξιὸν	εὐαγγελίζεται.	Ἀνηλάμην ὑπὸ τῆς ὄψεως παλλόμενος
[5, 16]	παίδων ἡ μὲν θυγατὴρ ἥδε	σῴζεται	καὶ ὁρᾶται ὁ παῖς δὲ
[5, 20]	τῆς οἰκίας ἁρπάσαντα τῆς ἐμῆς;	Σῴζεται	καὶ παρὰ λῃσταῖς» ἔφη τι
[5, 31]	φαιδρυνόμενα καὶ σχῆμα παστάδος ἀπομιμούμενα,	διακαίεται	ὡς εἰκὸς τῇ θέᾳ, πόθου
[5, 13]	ἀλλ´ ἀληθῶς ἀμέθυσος τῷ φέροντι	γίνεται,	νηφάλιον ἐν τοῖς συμποσίοις διαφυλάττουσα.
[5, 25]	φονῶντες, αἵματος γὰρ ὄψις φρονήματος	γίνεται	στόμωσις, ἐκ προστάγματος τοῦ Τραχίνου
[5, 32]	Καὶ τέλος ὁ μὲν Τραχῖνος	ἐπανατείνεται	ὡς τῷ κρατῆρι πατάξων τὸν
[5, 4]	ἐπείγεσθαι καὶ ἄδηλον ἥτις ἡμᾶς	διαδέξεται	τύχη πολὺ δὲ καὶ ἄπειρον
[5, 29]	καὶ ὁ Τραχίνου στυγητὸς ἔρως	οἰμώξεται,	θανάτου μοι προλήψει περιγραφησόμενος, ἐμὲ
[5, 22]	ἔφη τῆς Κρητικῆς ἤραμεν ἄκρας	ἕπεται	κατ´ ἴχνος καὶ ἀπαράλλακτον μεταθέει
[5, 4]	διάστημα τῆς ἐλπιζομένης ἡμῖν γῆς	ὑπολείπεται,	φέρε σύμβολά τινα ποιησώμεθα δι´
[5, 3]	ἀφικόμενος ἀθρόον ἐπὶ τὴν εὐνὴν	καταφέρεται·	καὶ αὐτῷ τὸ μὲν σῶμα
[5, 30]	ἑτοίμως ὑπακούσαντος καὶ οὗ μηδεὶς	ἀκροάσεται	παραγαγόντος Ἀκούοις ἂν« ἔφην, ὦ
[5, 31]	καὶ τοῦ τυραννικοῦ τούτου νόμου	πειραθήσεται.	~Τί ἦν ἰδεῖν τὸ ἐντεῦθεν,
[5, 31]	ὑμῶν ἕκαστος τοῦ γέρως ποτὲ	στερηθήσεται	καὶ τοῦ τυραννικοῦ τούτου νόμου
[5, 16]	δὲ ὅσον οὐδέπω σὺν θεοῖς	ὀφθήσεται,	καὶ μάλιστα εἴ με μὴ
[5, 21]	νυκτός« Καὶ ὁ μὲν Οὕτω	γενήσεται«	εἰπὼν ἀπεχώρει· ἐγὼ δὲ οἴκαδε
[5, 13]	μὲν γὰρ ἀδρανεῖ τῷ ἄνθει	φοινίσσεται	καὶ ῥόδῳ προσέοικεν ἐκ καλύκων
[5, 20]	αὐτοῖς ἡ παρὰ σοὶ καταγομένη	συμπλεύσεται;	Ἄδηλον μέν» εἶπον, ἀλλὰ τί
[5, 17]	Πελοποννησίων ἰσθμοῦ τῆς πρόσω φορᾶς	ἀνακόπτεται	προμηθείᾳ κρειττόνων, ὡς ἔοικεν, ἐπικλύσαι
[5, 13]	ἐκ βάθους ἐαρινή τις ὥρα	πυρσεύεται·	εἰ δὲ κατέχων περιτρέποις ἀκτῖνα
[5, 30]	στενὸν τοῦ καιροῦ πολυλογίαν οὐκ	ἐπιδέχεται.	Ἐρᾷ σου θυγάτηρ ἡ ἐμή,
[5, 18]	παρόντα με ἄσμενος ὁ πρεσβύτης	ὑποδέχεται	καὶ μέρος τὸ ἀλεεινότερον ἀπεκλήρου
[5, 2]	ἐπένθησεν· ἀπεστέρημαι νυνὶ καὶ τούτων,	οἴχεται	ὁ κοινωνὸς τῶν δυστυχημάτων καὶ
[5, 4]	ἐλθόντες δόξαι κόρον ἔχειν ἐβιάσθησαν,	ἄρχεται	ὁ Θεαγένης λόγων τοιῶνδε Τὸ
[5, 10]	σπεύδων μαθεῖν τι τῶν ἀγνοουμένων	ἔρχεται	καὶ πυνθανομένω τίνα εἴη διαπεπραγμένος
[5, 9]	ὁ Ναυσικλῆς ἔχων τὴν Χαρίκλειαν	ἔρχεται,	Μιτράνης δὲ ἐπὶ ἑτέρας κώμας
[5, 9]	οὔτε πρότερον εἶδεν οὔτε αὖθις	ὄψεται.	~Ταῦτα μὲν ἐκεῖνος ἐπέστελλεν· οὔπω
[5, 12]	ἐκ τῶν θεῶν ἡμᾶς οὐ	περιόψεται	ἀλλ´ ἐπαρκέσει πρὸς ὅσον ἂν
[5, 4]	ἐπίπαν τὰ ἀνθρώπεια καὶ παιδιὰν	πεποίηται,	καὶ οὐδὲ τῶν ἡδίστων ἀλύπως
[5, 31]	Εἶδες« ἔφην ὅπως ἡ κόρη	κεκόσμηται;	Τοῦ δὲ Οὐδαμῶς« εἰπόντος, Καὶ
[5, 26]	ὦ φιλτάτη, ἀλλὰ διὰ σὲ	γεγένηται	καὶ σοὶ πάλαι καὶ ἐξ
[5, 28]	τε παῖς διὰ σοῦ μαθοῦσα	δέξηται	χαίρουσα τὸ ἐσόμενον, ἐδικαίωσα προειπεῖν
[5, 29]	καιρὸς ἡμᾶς καὶ ὁ τόπος	ἀφῄρηται.	Διεχεῖτο πρὸς ταῦτα ὁ Τραχῖνος
[5, 4]	κατ´ αὐτοὺς ὡς δὴ καὶ	εἴρηται.	Μόνοι δὲ Θεαγένης καὶ Χαρίκλεια
[5, 6]	φιλοτιμούμενος καὶ αὐτόχειρας ἡμᾶς ἑαυτῶν	ἐκβιάσηται	γενέσθαι. ~Τούτοις εἰρημένοις οὐ πᾶσιν
[5, 4]	μὲν πεπόνθαμεν πολλὰ δὲ ἐλπίζομεν	πρόκειται	δὲ ἡμῖν κατὰ τὰ συγκείμενα
[5, 6]	θαλάττης ἀτόποις τὰ ἐκ γῆς	φιλοτιμεῖται	χαλεπώτερα, πολέμους ἄρτι λῃσταῖς μετ´
[5, 21]	ὡς ἁρπάσαι τις τῶν ἐγχωρίων	διανοεῖται	τὴν κόρην πρὸς ὃν οὐκ
[5, 29]	καὶ Τυρίων, τἄλλα οἷς δεῖπνον	ὑπηρετεῖται	πάντα ἀφειδῶς, καὶ ἐπὶ τῶν
[5, 18]	χοιράδι πέτρᾳ τῆς προτεραίας ἐνσχεθὲν	διεσπάρακται.	Κἀγὼ Τοῦτο μὲν« ἔφην οὐδὲν
[5, 18]	γὰρ ἀκηκοὼς ἐτύγχανον ὡς χειμαδίῳ	χρήσονται	τῇ νήσῳ, καταγωγὴν σκεψόμενος αὐτοῦ
[5, 27]	τοῦ φόρτου καταληφθέντας ὅπη τε	χρήσονται	τῷ μεγέθει τῆς νεὼς ἀπείρως
[5, 1]	Λίαν οὖν χαίροντες ἥκοντας ἡμᾶς	ὑποδέχονται	καὶ παραχρῆμα λιμένων ἐκτὸς ὑπ´
[5, 20]	ἀπηνὲς ἔργον ἐκείνοις δὲ σύνηθες	διανοοῦνται.	Κἀγὼ πρὸς αὐτὸν Σὲ μὲν«
[5, 7]	καὶ βάρβαροι χεῖρες ὡς ἔοικε	δυσωποῦνται	καὶ πρὸς τὴν ἐράσμιον θέαν
[5, 30]	τῆς ὁλκάδος γεγονώς, ἢ πικρόγαμος	ἔσται	πρὸς τῆσδε τῆς δεξιᾶς ἃ
[5, 27]	πείθοντος ὡς μυρίοις σκάφεσιν εὐπορωτέροις	ἐξέσται	γενέσθαι τὴν ὁλκάδα καὶ τὸν
[5, 5]	μὲν ἐκ Δελφῶν ἐπήγοντο οἱ	λῃσταὶ	δὲ αὐτῶν ἀφείλοντο ταῦτα συνεσκευάζοντο.
[5, 24]	γενέσθαι συνέβη· πλησιάσαντες γὰρ οἱ	λῃσταὶ	καὶ ἐγκάρσιοι παρελαύνοντες ἀποπειρώμενοί τε
[5, 19]	οἰκοῦντι καὶ ἔθνος ὃ τοσοῦτον	κεχώρισται	τῆς Αἰγυπτίων ἐκδοῦναι τὸ θυγάτριον
[5, 5]	Πυθιὰς ἐπὶ δεξιὰ ἢ ἀριστερὰ	πεπόρευται	πόλιν ἐπὶ τήνδε ἢ κώμην
[5, 7]	ἐράσμιον θέαν καὶ ἀπρόσφυλος ὀφθαλμὸς	ἡμεροῦται.	~Συλλαβόντες οὖν ἦγον ἐπὶ τὸν
[5, 13]	αὐτῇ γνησιωτέρα τῶν ἐκ δύσεων	ἐγκαθίδρυται,	οὐ γὰρ ἐπιψεύδεται τὴν προσηγορίαν
[5, 1]	σὺ δὲ εἴ τί σοι	κατώρθωται	δεξιὸν ἀπάγγελλε θᾶττον, ὡς ἂν
[5, 8]	χρήμασι πολλοῖς ὑπὸ Ναυσικλέους, ὡς	δεδήλωται,	κατὰ ζήτησιν τῆς Θίσβης ἀφιγμένος
[5, 34]	ὀλίγα καὶ πρὸς τὰ βελτίονα	τρέψαι	τὰ κατ´ αὐτὴν ἱκετεύσας τὸν
[5, 15]	διακονήσαντος· ὁρᾶν γοῦν πάρεστι τῇ	φλογὶ	περιλαμπόμενον. Καὶ ἄλλως κέρδος κρίνω
[5, 14]	ἄλλοι δὲ ὥσπερ ἡλίῳ τῇ	φλογὶ	τῆς ἀμεθύσου γανύμενοι ἅλμασιν ἀκρωνύχοις
[5, 32]	προσείκασας ἂν τοὺς ἄνδρας αἰφνιδίῳ	σπιλάδι	κατασεισθέντας, οὕτως ἀλόγιστος ὁρμὴ πρὸς
[5, 18]	Περὶ τὴν πλησίον ἄκραν« ἔφη	χοιράδι	πέτρᾳ τῆς προτεραίας ἐνσχεθὲν διεσπάρακται.
[5, 16]	ἡ σὴ πλάνη κάλλιστα ἄν,	εἰ	βουληθείης, τὴν εὐωχίαν παραπέμποι χοροῦ
[5, 18]	αὐτὸς χαίροις« ἀπεκρίνατο καὶ μένοις	εἰ	βούλοιο παρ´ ἡμῖν, εἰ μή
[5, 8]	τῇ Χαρικλείᾳ Θίσβην ὁμολογεῖν ἑαυτὴν	εἰ	βούλοιτο σῴζεσθαι παρεκελεύετο, ἠρέμα καὶ
[5, 1]	ὀλίγον δὲ καὶ ὕπνου σπάσωμεν·	εἰ	γὰρ καὶ λίαν ἄοκνος ὑπάρχεις
[5, 26]	ἐπὶ νοῦν τὸν σὸν ἄγουσιν.	Εἰ	δὲ βούλει με τῷ ὄντι
[5, 5]	ἔθνος» ἡμέραν καὶ ὥραν προσδιορίζοντας.	Εἰ	δὲ εἰς ταὐτὸν γίνοιντο, ἀρκεῖν
[5, 13]	βάθους ἐαρινή τις ὥρα πυρσεύεται·	εἰ	δὲ κατέχων περιτρέποις ἀκτῖνα προσβάλλει
[5, 21]	τοῦ ἔαρος περιμεῖναι. Οὐκοῦν« ἔφην	εἰ	δὴ μέλλει τὸ ἐμὸν ἰσχύειν
[5, 12]	ἔφη ὁ Ναυσικλῆς μᾶλλον δὲ	εἰ	δοκεῖ, θύειν γὰρ μέλλω χαριστήρια
[5, 11]	ἀνθρώποις ἀπορουμένοις, τοῦ Μιτράνου θαυμαστὸν	εἰ	καὶ ἐπὶ πολλοῖς ἂν αἱρησομένου
[5, 29]	μηδὲ ἀφ´ ὧν ἔξεστιν ἁβρύνεσθαι,	εἰ	καὶ τὰ λαμπρότερα τῆς γαμηλίου
[5, 7]	τὸν Θεαγένην τῆς Χαρικλείας ὡς	εἰ	καὶ τεθνάναι δεήσειεν ἐν χερσὶ
[5, 31]	εἰπόντος, Καὶ μὴν ἔξεστιν« εἶπον	εἰ	λάθρα παρέλθοις εἰς τὴν ναῦν·
[5, 16]	ἔτι νύμφας προπίνομεν· σὺ δὲ	εἰ	λόγους ἡμῖν οὓς ποθοῦμεν ἀντιπροπίνοις,
[5, 14]	δὲ ὑπὸ τῆς τέχνης ὥσπερ	εἰ	μάνδραν χρυσῆν τὴν σφενδόνην αὐτοῖς
[5, 3]	καὶ εἰς ἔσχατον ἦλθε κινδύνου	εἰ	μὴ θᾶττον ὁ Καλάσιρις αἰσθόμενος
[5, 2]	οὐκ ἔστιν ὅπως ἂν βιῴην	εἰ	μὴ θᾶττον ὑπεξελθὼν τρόπον ὅντινα
[5, 13]	τάχα οὐκ ἄν ποτε πεισθεῖσαν	εἰ	μὴ τῇ προφάσει τῆς θυσίας
[5, 18]	μένοις εἰ βούλοιο παρ´ ἡμῖν,	εἰ	μή τις τυγχάνοις τῶν πολυκλίνους
[5, 31]	λαμβάνων προτιμηθῆναι δικαιῶ, σὺ δὲ	εἰ	μὴ τὸ κελευόμενον πράττοις οὐκ
[5, 21]	πότε ἀνάγεσθαι κελεύοιμι, καὶ γὰρ	εἰ	μηδέπω τῆς ὥρας εἶναι τὰ
[5, 1]	ἀποσκευαζομένου, δοκῶ γάρ μοι μηδ´	εἰ	πολλὰς μὲν νύκτας πλείους δὲ
[5, 29]	σὴ ἔννοια καὶ ἡ Θεαγένους,	εἰ	πρὸ τοῦ τέλους χωρισθήσομαι, πρὸς
[5, 21]	πάντων ὅτι τὴν ἡμετέραν οἰκεῖν,	εἰ	τοῦ γάμου τύχοις, ἔφθης ἐπαγγελλόμενος,
[5, 5]	Χαρίκλεια καὶ ἐδόκει ναοῖς ἐπιγράφειν,	εἰ	χωρισθεῖεν, ἢ ἀγάλμασιν ἐπισήμοις ἑρμαῖς
[5, 4]	ἀπόρρητά τε γνωριοῦμεν παρόντες καὶ	εἰ	χωρισθῆναί ποτε συμβαίνοι μαστεύσομεν ἀλλήλους.
[5, 20]	ἄρα οἱ Φοίνικες ἐξορμήσειν μέλλουσιν,	εἴ	γε πέπυσαι; διηρώτα, κἀγὼ συνιεὶς
[5, 16]	σὺν θεοῖς ὀφθήσεται, καὶ μάλιστα	εἴ	με μὴ ἀνιάσεις ὑπερθέμενος καὶ
[5, 6]	καὶ τῷ σπηλαίῳ κρύπτειν ἑαυτοὺς	εἴ	πη διαλάθοιεν ἠξίου καὶ ἅμα
[5, 3]	μὲν ὑπερθύροις ἄρτι δὲ σκεύεσιν	εἴ	πή τι τῆς ὀροφῆς ἤρτητο
[5, 24]	καὶ ἐγκάρσιοι παρελαύνοντες ἀποπειρώμενοί τε	εἴ	πως ἀναιμωτὶ γένοιντο ἐγκρατεῖς τῆς
[5, 21]	γάμου τύχοις, ἔφθης ἐπαγγελλόμενος, ὥστε	εἴ	σοι πάντως φίλον σπουδαστέον ἡμῖν
[5, 4]	ἡ γὰρ Χαρίκλεια τὸν Θεαγένην	εἴ	τι παρακινοῦντα αἴσθοιτο καὶ ἀνδριζόμενον
[5, 1]	ἄλλα εἰσαῦθις ἀκούσῃ· σὺ δὲ	εἴ	τί σοι κατώρθωται δεξιὸν ἀπάγγελλε
[5, 20]	πρᾶξιν· καὶ ἄλλως οὐδὲ ἀκίνδυνον	εἴ	τι τούτων γίνοιτο πλησίον τῆς
[5, 17]	τοῦτο παραλιπεῖν ἀξιοῦντος ἀλλὰ φράζειν	εἴ	τινα καταμεμαθήκοι τῆς ἐπιπολαζούσης τῷ
[5, 1]	σιωπᾶν δὲ ἐβιαζόμην ἐπιθυμίᾳ τῶν	ἀεὶ	πρὸς σοῦ λεχθησομένων ἑλκόμενος. Ἐγὼ
[5, 17]	μὲν πρῶτα πλεῖν κατὰ γνώμην	εὐκραεῖ	τῷ πνεύματι καὶ ἐκ νώτων
[5, 11]	ὁ νῦν δεσπόζων ὅποι δ´	ἄγει	λαβών. Ἔλεγε πάντα ὁ Ναυσικλῆς
[5, 11]	καὶ διαλιποῦσα μικρὸν Αἰχμάλωτον» εἶπεν	ἄγει	λαβὼν ὅστις ποτέ ἐστιν ὁ
[5, 22]	αὐτῇ φησι διότι πάντων ἐπίπροσθεν	ἄγει	τὴν σωφροσύνην καὶ τέλος αὐτῇ
[5, 17]	κρημνώδεσι· καλὸν οὖν ἐννυκτερεῦσαι τῷ	πελάγει	καὶ τὸ πνεῦμα ὑφειμένως δέχεσθαι,
[5, 8]	τίς ποτε καλοῖτο Θίσβην ἑαυτὴν	ὡμολόγει.	Τότε δὴ προσδραμὼν ἐφίλει τε
[5, 22]	καὶ κατὰ νοῦν ἐπευχόμενος. Τί	δεῖ	μηκύνοντα ἐνοχλεῖν; ἄρτι φωσφόρου διαλάμψαντος
[5, 12]	θυγατρὸς αὐτεπάγγελτος ἐπινεύων; εὐχῆς δὲ	δεῖ	μοι πρότερον. Οὐδεὶς φθόνος» ἔφη
[5, 20]	τὸ βούλευμα Τί οὖν» ἔφην	δεῖ	σε συμπλέκεσθαι τοῖς Φοίνιξιν ἀλλὰ
[5, 18]	συνδιημερεύοντες χωριζόμενοι δὲ ὅτε καθεύδειν	ἔδει,	σὺν τῇ τροφῷ μὲν ἡ
[5, 17]	γενέσθαι διαταραχθῆναι σφᾶς οὐ μικρῶς,	ταραχώδει	τὰ πολλὰ φύσει θαλάττῃ προστυχόντας.
[5, 3]	θύραις· ἀντίσχων δὲ χαλεπῶς καὶ	δέει	τοῦ μὴ πρός τινος ἁλῶναι
[5, 22]	ἕπεται κατ´ ἴχνος καὶ ἀπαράλλακτον	μεταθέει	τὸν ἡμέτερον πλοῦν ὥσπερ τῆς
[5, 6]	καὶ τοὺς ἀναιρήσοντας ἐπέστησε, τοιοῦτον	παίζει	καθ´ ἡμῶν πόλεμον ὥσπερ σκηνὴν
[5, 2]	ἐλάνθανε τελευτῶν, ὕπνῳ καὶ ταῦτα	βαθεῖ	κατεσχημένον. Ἀλλὰ ἀνασχὼν ἑαυτὸν ὁ
[5, 27]	καταληφθέντας ὅπη τε χρήσονται τῷ	μεγέθει	τῆς νεὼς ἀπείρως ἔχοντας. Τοιγάρτοι
[5, 13]	ἅμα τῷ Ναυσικλεῖ καὶ ἄλλῳ	πλήθει	τῶν κεκλημένων (δημοτελῆ γὰρ ηὐτρέπιστο
[5, 11]	ζήτησιν ἀλώμενον ἐν θρήνοις ἐγίνωσκε.	Προσετίθει	δὲ μηδὲν αὐτοῖς εἶναι πλέον
[5, 13]	ἡ μὲν γὰρ ἀδρανεῖ τῷ	ἄνθει	φοινίσσεται καὶ ῥόδῳ προσέοικεν ἐκ
[5, 29]	καὶ σὸν ἀπὸ τῆς θυσίας	μεταποιεῖ	τὴν εὐωχίαν, ἐμοί τε ὡς
[5, 2]	παρὼν ὁ πάντων ἐμοὶ φίλτατος·	ἐκεῖ	με καὶ ζῶσαν ἐθρήνησε καὶ
[5, 27]	ἐμπεσὸν ἀπροσδοκήτου θορύβου τοὺς λῃστὰς	ἐνεπεπλήκει,	τὴν μὲν ἰδίαν ἄκατον ἀπολιπόντας
[5, 2]	μὲν ταῦτα εἰπὼν ἀπέτρεχεν ὡς	εἰρήκει	ποιήσων, ὁ δὲ Κνήμων αὖος
[5, 30]	πρὸς τῆσδε τῆς δεξιᾶς ἃ	προσήκει	παθών. Ἀπέτρεχον τούτων ἀκούσας ὡς
[5, 12]	ὁ Ναυσικλῆς μᾶλλον δὲ εἰ	δοκεῖ,	θύειν γὰρ μέλλω χαριστήρια τοῖς
[5, 14]	διατάττων, τὰ δὲ ἐπείθετο ὡς	ἐδόκει	καὶ ἠνείχετο πρὸς τὰ ἐνδόσιμα
[5, 5]	~Ἐπῄνει ταῦτα ἡ Χαρίκλεια καὶ	ἐδόκει	ναοῖς ἐπιγράφειν, εἰ χωρισθεῖεν, ἢ
[5, 22]	τῆς κεραίας τὸ πλεῖστον συντρίψαντες·	ἐδόκει	οὖν ἐπισκευῆς τε ἕνεκεν τῆς
[5, 27]	τῶν ἐμπλευσάντων θατέρᾳ πάντως ἐπιζητηθησομένων.	Ἐδόκει	τε εἶναι πιθανὸς καὶ δυοῖν
[5, 11]	Καλάσιρις τὸν Ναυσικλέα μηνύειν ἃ	γινώσκει	περὶ τοῦ Θεαγένους καὶ τίς
[5, 33]	ἐκ τοῦ ὑπερτείνοντος ὄρους, ὡς	ἐῴκει,	κατέτρεχεν, εἶχέ τε ἤδη τοὺς
[5, 13]	παρὰ τοῦ Ναυσικλέους ἥκων τις	ἐκάλει	σπεύδειν ἐπὶ τὴν θυσίαν. Οἱ
[5, 23]	καὶ τὰς κώπας ἡ χρεία	παρεκάλει,	θᾶττον ἡμῖν ἢ ὥστε εἰπεῖν
[5, 8]	ὁ φρούραρχος Ὀροονδάτου τοῦ τῷ	βασιλεῖ	τῷ μεγάλῳ τὴν Αἴγυπτον σατραπεύοντος,
[5, 9]	τὴν ἐμὴν δεσποτείαν καὶ θεῷ	βασιλεῖ	τῷ μεγίστῳ μόνῳ καὶ φαίνεσθαι
[5, 29]	εἰκὸς ἐκείνῳ τὸν καιρὸν ἐπιτεῖναι,	φιλεῖ	γὰρ εὐημερία παράλογος ὕβρεως ἔργα
[5, 21]	ὦ πάτερ« ἔφη, καὶ ἅμα	ἐφίλει	προσιὼν τὴν κεφαλὴν ἐπυνθάνετό τε
[5, 8]	ἑαυτὴν ὡμολόγει. Τότε δὴ προσδραμὼν	ἐφίλει	τε πολλὰ τὴν κεφαλὴν τοῦ
[5, 13]	ἐπορεύοντο, αὐτοὶ μὲν ἅμα τῷ	Ναυσικλεῖ	καὶ ἄλλῳ πλήθει τῶν κεκλημένων
[5, 14]	ἀμέθυσος· ἣν δὲ τότε τῷ	Ναυσικλεῖ	προσεκόμιζεν ὁ Καλάσιρις μακρῷ καὶ
[5, 13]	ταῖς τοῦ προσώπου τροπαῖς ἐμφήνας,	ἐπιβάλλει	τὼ χεῖρε τοῖς βωμοῖς ἐπιφθεγγόμενος
[5, 13]	εἰ δὲ κατέχων περιτρέποις ἀκτῖνα	προσβάλλει	χρυσῆν οὐκ ἀμαυροῦσαν τραχύτητι τὴν
[5, 20]	οὐ γὰρ οἶδα προστυχὼν τοιούτῳ	κάλλει,	πολλὰς καὶ ταῦτα καὶ οὐκ
[5, 21]	περιμεῖναι. Οὐκοῦν« ἔφην εἰ δὴ	μέλλει	τὸ ἐμὸν ἰσχύειν πρόσταγμα, τῆς
[5, 31]	Τραχίνου δὲ Παρ´ αὐτὴν ὃ	βούλει	λάμβανε« εἰπόντος ὁ Πέλωρος ὑπολαβὼν
[5, 26]	τὸν σὸν ἄγουσιν. Εἰ δὲ	βούλει	με τῷ ὄντι θαρσοῦσαν καὶ
[5, 11]	Χαρίκλεια καὶ ἐπάγγειλαι πλῆθος ὁπόσον	βούλει·	τὸν ὅρμον ὃν οἶσθα διασῴζω
[5, 7]	ἐξ ἀπιστοτέρων περιγενόμενοι. Ποιῶμεν ὡς	βούλει»	φήσας ὁ Θεαγένης εἵπετο ἡγουμένῃ
[5, 19]	ᾧ συνεπλεύσαμεν ἰδίᾳ μοι προσιὼν	ἠνώχλει	πολλάκις καὶ ἀπέκναιε λιπαρῶν καὶ
[5, 34]	φράσαντος εἰς τὸ ἄδυτον παρελθὼν	καταλαμβάνει	τοῖς ἴχνεσι τοῦ ἀγάλματος προσπεφυκυῖαν
[5, 32]	ὁ δέ, προπαρεσκεύαστο γάρ, ἐγχειριδίῳ	φθάνει	διελαύνων τὸν μαζόν. Καὶ ὁ
[5, 13]	Βρεττανίδος ὑπερφερούσῃ· ἡ μὲν γὰρ	ἀδρανεῖ	τῷ ἄνθει φοινίσσεται καὶ ῥόδῳ
[5, 32]	ἡ Χαρίκλεια λόγον ἐπίκουρον τῷ	Θεαγένει	ἐτόξευσεν Ἀνδρίζου, φίλτατε« βοήσασα, ἐνταῦθα
[5, 18]	μετ´ οὐ πολὺ σὺν τῷ	Θεαγένει	καὶ τῇ Χαρικλείᾳ παρόντα με
[5, 24]	δὲ καὶ ἡ Χαρίκλεια τῷ	Θεαγένει	περιφύντες ὅλον ἐνθουσιῶντα πρὸς τὴν
[5, 15]	χωρισθεῖσα τὸ ἑαυτῆς ἔπραττεν, ηὔχετο	Θεαγένει	σῴζεσθαι κἀκεῖνον ἑαυτῇ φυλάττεσθαι. ~Τοῦ
[5, 5]	δὲ τόξον καὶ τὴν φαρέτραν	Θεαγένει	φέρειν ἐγχειρίσασα, φόρτον ἥδιστον ἐκείνῳ
[5, 5]	σύνθημα φιλικὸν εἰς ἀνεύρεσιν φυλαττόμενον.	~Ἐπῄνει	ταῦτα ἡ Χαρίκλεια καὶ ἐδόκει
[5, 15]	μὴ ζημιοῦν τὸν παρέχοντα εὐπορώτερον	ἀποφαίνει	τὸν λαμβάνοντα. Ταῦτα ὡς εἰπὼν
[5, 4]	τὸ θρηνοῦν γύναιον ἀλλὰ Χαρίκλεια.	Ἐγεγόνει	δὲ τὰ περὶ αὐτὴν ὧδε·
[5, 2]	ποιήσων, ὁ δὲ Κνήμων αὖος	ἐγεγόνει	πρὸς τὴν ἀκοὴν τῆς Θίσβης
[5, 11]	Κνήμωνος} Ὁ δὲ Ναυσικλῆς ἐνεὸς	ἐγεγόνει	τόν τε Καλάσιριν ἐφ´ ὅσον
[5, 4]	ἐμπεσόντες εἴχοντο ἐπὶ πλεῖστον ἀλλήλων	οἱονεὶ	συμπεφυκότες, ἁγνεύοντος μὲν ἔτι καὶ
[5, 1]	λοιπόν, ὦ τέκνον, γῆράς τε	βαρύνει	καὶ ἡ τῶν συμφορῶν ὑπόμνησις
[5, 4]	εὐχόμεθα θεοί τε Ἑλλήνιοι παρέχοιεν.	Ἐπεὶ	δὲ ἀστάθμητόν τι τὸ ἀνθρώπειον
[5, 22]	δὲ οὕτω πραχθῆναι συμφέρει« ἔλεγον.	~Ἐπεὶ	δὲ δείπνου πρὸς ὀλίγον μεταλαβόντες
[5, 15]	ἄνδρας ἐν τῷ προτεμενίσματι κατακλίνας·	ἐπεὶ	δὲ εὐφροσύνης τῆς ἐκ τῶν
[5, 26]	περιεῖναι γενέσθαι πᾶς τις ἁμιλλώμενος.	~Ἐπεὶ	δὲ καὶ ἡμεῖς τῷ δόγματι
[5, 17]	πνεύματι καὶ ἐκ νώτων ὑποφερομένους,	ἐπεὶ	δὲ κατὰ τὸν Καλυδώνιον πορθμὸν
[5, 3]	συνεχῶς καὶ λόγῳ παντοίως ἀνελάμβανεν.	Ἐπεὶ	δὲ μικρὸν ἀνέπνευσε τὴν αἰτίαν
[5, 15]	ἀπριάτην σοι λύσασθαι τὴν θυγατέρα.	Ἐπεὶ	δὲ οὐκ ἀπόβλητά ἐστιν, ὡς
[5, 4]	ἐλάττων ἡδονῆς δὲ κρείττων γινόμενος.	Ἐπεὶ	δὲ ὀψέ ποτε τῶν πρακτέων
[5, 25]	καὶ οὐκ ἂν ἔφασαν ἐκστῆναι.	~Ἐπεὶ	δέ τις τῶν λῃστῶν, ὁ
[5, 29]	ἐνδεχόμενον καὶ διαδρᾶναι τὴν ἐπιβουλήν.	Ἐπεὶ	δέ, ὦ παῖδες, πρὸς τοῦτο
[5, 8]	τραπέζῃ γὰρ τῇ βασιλέως διακονεῖν	ἐμπρέπει.	~Τούτων εἰρημένων ἐπεραιοῦντο τὴν λίμνην
[5, 32]	μὲν ξιφήρης θατέρῳ τὰ πρῶτα	μέρει	συνεμάχει παντάπασιν ἐνθουσιῶντι προσεοικώς, ἡ
[5, 22]	δὲ μόνος ἐν οὐδενὸς λόγου	μέρει	τέθεισαι τὰ καθ´ ἡμᾶς, ἀλλὰ
[5, 16]	λεχθέντα πρὸς Κνήμωνα ἐπιτεμνόμενος καὶ	ὡσπερεὶ	κεφαλαιούμενος, καί τινα καὶ ἑκὼν
[5, 1]	παραλύουσα τὴν διάνοιαν εἰς ὕπνον	καταφέρει.	Ἐπίσχες» εἶπεν ὁ Κνήμων ὦ
[5, 21]	ἐρεῖν, νῦν δὲ οὕτω πραχθῆναι	συμφέρει«	ἔλεγον. ~Ἐπεὶ δὲ δείπνου πρὸς
[5, 17]	τὸ ὕδωρ καὶ κῦμα φλεγμαῖνον	ἐγείρει	πρὸς τῆς ἀντιτυπίας εἰς κλύδωνα
[5, 2]	καὶ συνεχὲς ἐπιστένων τὸ λειπόμενον	ἐταλαιπώρει	τῆς νυκτός, ὥστε οὐδὲ τὸν
[5, 21]	ὁ μὲν Οὕτω γενήσεται« εἰπὼν	ἀπεχώρει·	ἐγὼ δὲ οἴκαδε ἐλθὼν πρὸς
[5, 13]	ποτε πεισθεῖσαν εἰ μὴ τῇ	προφάσει	τῆς θυσίας εἰς τὰς ὑπὲρ
[5, 12]	θεῶν ἡμᾶς οὐ περιόψεται ἀλλ´	ἐπαρκέσει	πρὸς ὅσον ἂν βουληθῶμεν τὸ
[5, 21]	μεθ´ ἑσπέραν βαθεῖαν αὖθις ἐπιβαίνειν	δεήσει	τῆς ὁλκάδος· τῶν δὲ τὸ
[5, 4]	τι παρακινοῦντα αἴσθοιτο καὶ ἀνδριζόμενον	ὑπομνήσει	τῶν ὅρκων ἀνέστελλεν, ὁ δὲ
[5, 30]	λαβέσθαι τινὸς ηὐχόμην, ὥστε ἢ	παραχωρήσει	μοι Τραχῖνος ἑκὼν εἰς τὰ
[5, 30]	ἢ Τραχίνῳ γαμηθήσεσθαι. Καὶ ὃς	Θάρσει«	ἔφη· πάλαι γάρ τοι καὶ
[5, 26]	πέλαγος καὶ κίνδυνον ἀναδεξάμενος· ὥστε	θάρσει	καὶ ἴσθι δέσποινα σὺν ἡμῖν
[5, 22]	διαπλεύσας εἰς Ἰθάκην ὑπὲρ ἡμῶν	Ὀδυσσεῖ	καὶ αἴτει τῆς μήνιδος ἀνεῖναι
[5, 17]	οὐ μικρῶς, ταραχώδει τὰ πολλὰ	φύσει	θαλάττῃ προστυχόντας. Τοῦ δὲ Κνήμωνος
[5, 12]	καὶ τὸν πλοῦτον ἡμῖν μὲν	αἴτει	σαυτῷ δὲ λάμβανε. Μὴ παῖζε
[5, 22]	Ἰθάκην ὑπὲρ ἡμῶν Ὀδυσσεῖ καὶ	αἴτει	τῆς μήνιδος ἀνεῖναι τῆς καθ´
[5, 14]	ὁ Καλάσιρις μακρῷ καὶ ταύτας	ἐπλεονέκτει,	γραφῇ γὰρ ἔξεστο καὶ εἰς
[5, 17]	ἐπέταττεν. Ἡμῶν δὲ πυνθανομένων διότι	παραλύει	τὸ ῥόθιον τῆς νεὼς οὐριοδραμούσης
[5, 24]	τὸν θάνατον ὡς ἔφασκε χωρίζοιτο	ξίφει	δὲ ἑνὶ καὶ πληγῇ μιᾷ
[5, 25]	τὴν ναῦν καὶ παίων τῷ	ξίφει	τοὺς προστυχόντας φόνῳ καὶ θανάτῳ
[5, 31]	ἐπὶ τῆς κεφαλῆς στέφανον καὶ	χρυσοϋφεῖ	στολῇ καταυγάζουσαν (τὴν γὰρ ἐκ
[5, 32]	ξιφήρης θατέρῳ τὰ πρῶτα μέρει	συνεμάχει	παντάπασιν ἐνθουσιῶντι προσεοικώς, ἡ δὲ
[5, 1]	τῶν ἄλλων φροντίδων κάκωσιν ὕπνῳ	βραχεῖ	γοῦν ἐστι παραμυθητέον. ~Ὁ μὲν
[5, 12]	ἐστιν ὁ σοφὸς ἀλλ´ ὕπαρξιν	ἔχει	τὴν βούλησιν, τοσαῦτα λαμβάνων παρὰ
[5, 18]	δὴ οὖν συνεὶς ὡς παχύτερον	ἔχει	τῆς ἀκοῆς γεγωνότερον ἐμβοήσας Χαίρειν
[5, 31]	ἀναγκαίων ἐπείγοντος ἀνίσταται καὶ λαθὼν	εἰστρέχει	τε εἰς τὴν ὁλκάδα καὶ
[5, 1]	βόμβος ὄχλου κατὰ τὴν οἰκίαν	περιηχεῖ,	καὶ ἦν μὲν οὐκ ἐκτὸς
[5, 20]	σοί τε γνῶναι πάντως ἀναγκαῖον.	Ναυλοχεῖ	τὴν ὁλκάδα τὴν Φοίνισσαν πειρατικὸν
[5, 17]	ἀνατρέχοντι πολλάκις ἐμπίπτοντος, βρασμόν τε	ἴσχει	τὸ ὕδωρ καὶ κῦμα φλεγμαῖνον
[5, 29]	στυγητὸς ἔρως οἰμώξεται, θανάτου μοι	προλήψει	περιγραφησόμενος, ἐμὲ δὲ ἥ τε
[5, 8]	συνεχῶς καὶ ὅτι ἄκων καὶ	προλήψει	τοῦ μισθοῦ παραχωροίη τῆς κόρης
[5, 31]	ὁ Τραχῖνος· αὐτὴν τὴν Ἄρτεμιν	ὄψει	προκαθημένην. Ἀλλ´ ὅπως τὸ παρὸν
[5, 29]	ὧν χρήζοιεν τοῦ λοιποῦ τῇ	νηὶ	μὴ πλησιάζειν. Καὶ οἱ μὲν
[5, 26]	κίνδυνον ἀναδεξάμενος· ὥστε θάρσει καὶ	ἴσθι	δέσποινα σὺν ἡμῖν τῶνδε ἁπάντων
[5, 2]	θᾶττον ὑπεξελθὼν τρόπον ὅντινα δὴ	πολυπραγμονήσαιμι	τίς ποτε πλάνη τὸν Ναυσικλέα
[5, 21]	κεφαλὴν ἐπυνθάνετό τε πότε ἀνάγεσθαι	κελεύοιμι,	καὶ γὰρ εἰ μηδέπω τῆς
[5, 20]	τὸν Ποσειδῶ σοι τὸν πελάγιον	ἐπόμνυμι	καὶ τοὺς ἄλλους ἐναλίους θεοὺς
[5, 18]	ἐγώ, Χαρίεν« ἔφη τὸ σύμμετρον,	ἑνὶ	γὰρ πλείους ἡμᾶς εὑρήσετε· κἀμοὶ
[5, 25]	ἢ τῆς μάχης ὁριζομένης. Σὺν	ἑνὶ	γὰρ χιτωνίσκῳ τῆς ὁλκάδος ἐξίστασθαι
[5, 24]	ὡς ἔφασκε χωρίζοιτο ξίφει δὲ	ἑνὶ	καὶ πληγῇ μιᾷ τοῦ πάθους
[5, 10]	νῆσον, ὡς κατέλαβεν ἔρημον, ὡς	οὐδενὶ	τὰ πρῶτα συνέτυχεν, ὡς ἀπάτῃ
[5, 8]	καὶ μόνον προσφέρειν, ἄλλῳ γὰρ	οὐδενὶ	τῶν ἄλλων οὐδεὶς ἐπετύγχανεν ἐκ
[5, 15]	ἐρικυδέα δῶρα, δέχομαι τὴν θεόπεμπτον	ταυτηνὶ	λίθον πειθόμενος παρ´ Ἑρμοῦ τοῦ
[5, 27]	ἐχομένης ἡμέρας, περὶ δείλην ἀκτῇ	τινι	κατὰ τὸ στόμιον τοῦ Νείλου
[5, 33]	παρόντες καὶ εἰς θρῆνον ἡδονῇ	τινι	σύγκρατον μετεβέβλητο τὸ συμπόσιον, ἐπίφορον
[5, 5]	μετημφίασεν ἑαυτὴν ἐνθεμένη μὲν πηριδίῳ	τινὶ	τούς τε ὅρμους καὶ τὰ
[5, 7]	(οὐ γὰρ οὕτω χρηστῷ τῷ	δαίμονι	προσπαλαίειν ὡς ταχεῖαν τῶν συμφορῶν
[5, 26]	αἴσθησιν τῆς σῆς εὐνοίας· ἀδελφὸν	τουτονὶ	τὸν ἐμὸν καὶ πατέρα περίσῳζε
[5, 2]	ὃ μὴ μετ´ ἐκείνου φορητόν·	νυνὶ	δὲ ὁ μηδεπώποτε κεκορεσμένος ἐμὲ
[5, 2]	ἐδάκρυσεν, ὡς ἀνῃρημένην ἐπένθησεν· ἀπεστέρημαι	νυνὶ	καὶ τούτων, οἴχεται ὁ κοινωνὸς
[5, 27]	ἐπιβεβηκότες οἱ ἀλιτήριοι· χαριστήρια δῆθεν	Ποσειδῶνι	θύειν βούλεσθαι φήσαντες οἶνον μὲν
[5, 10]	ὑποφαινούσης ὁ Καλάσιρις ἅμα τῷ	Κνήμωνι	παρὰ τὸν Ναυσικλέα σπεύδων μαθεῖν
[5, 16]	ὁ Καλάσιρις ἅμα μὲν τῷ	Κνήμωνι	χαριζόμενος ἅμα δὲ τὸν Ναυσικλέα
[5, 13]	τῇ θυγατρὶ τοῦ Ναυσικλέους καὶ	γυναιξὶ	ταῖς ἄλλαις ὅσαι παρηγοροῦσαι πολλὰ
[5, 15]	ἄλλους ἔτρεπεν, ἰδίᾳ μὲν ταῖς	γυναιξὶ	τὴν ἐνδοτέρω τοῦ ἱεροῦ χώραν
[5, 27]	οὔπω σχεδὸν τῆς γῆς ἐπιβεβηκότες	οἱ	ἀλιτήριοι· χαριστήρια δῆθεν Ποσειδῶνι θύειν
[5, 23]	ἀληθέστερον εἰπεῖν τοῖς ἐπιδιώκουσιν ὑπηρετούμενος.	Οἱ	γὰρ κατὰ τὴν ἄκατον ἕως
[5, 24]	βούλεσθε. Οἱ μὲν ταῦτα προὔτεινον·	οἱ	δὲ ἐπὶ τῆς ὁλκάδος ἕως
[5, 25]	ᾧ τε τὰ προσταχθησόμενα ποιήσειν.	Οἱ	δὲ καίπερ ἤδη φονῶντες, αἵματος
[5, 32]	οἱ μὲν αἰδεῖσθαι τὸν ἄρχοντα	οἱ	δὲ μὴ καταλύεσθαι τὸν νόμον
[5, 23]	καὶ πρὸς ἄμυναν εὐτρεπίζεσθαι παρῄνουν,	οἱ	δὲ ὀλιγώρως εἶχον, ἔθος εἶναι
[5, 14]	ἀγεληδὸν ἐπὶ τὴν πέτραν ἀνατρέχοντες	οἱ	δὲ περὶ τὸν νομέα κύκλους
[5, 13]	ἐκάλει σπεύδειν ἐπὶ τὴν θυσίαν.	Οἱ	δέ— τὰ πρακτέα γὰρ αὐτοῖς
[5, 18]	ἀνίσχε καὶ ἡμεῖς ἄγκυραν καθίεμεν.	Οἱ	δὲ τῆς νήσου περὶ τὸν
[5, 32]	Οἱ μὲν γὰρ ὡς τοῦτον	οἱ	δὲ ὡς ἐκεῖνον ἀποκλίναντες οἱ
[5, 32]	μὲν ὡς ἐπαμύνοντες τῷ ἄρχοντι	οἱ	δὲ ὡς τοῦ Πελώρου σὺν
[5, 27]	προσωκείλαμεν καὶ γῆς Αἰγυπτίας ἀβουλήτως	οἱ	δυσδαίμονες ἐπιβαίνομεν, οἱ μὲν ἄλλοι
[5, 23]	ἅτε οἶμαι πρόσκωποί τε πάντες	οἱ	ἐμπλέοντες καὶ κοῦφον ἀκάτιον καὶ
[5, 13]	ἔφη λύτρα Χαρικλείας, ὦ Ναυσίκλεις,	οἱ	θεοὶ δι´ ἡμῶν προσάγουσι. Καὶ
[5, 20]	Σὲ μὲν« ἔφην ἀντὶ τούτων	οἱ	θεοὶ κατ´ ἀξίαν ἀμείψαιντο· πόθεν
[5, 11]	ἔλεγε σοὶ δὲ ἀντὶ τούτων	οἱ	θεοὶ τοσαῦτα δοῖεν ὅσα κατὰ
[5, 5]	αὐτοὶ μὲν ἐκ Δελφῶν ἐπήγοντο	οἱ	λῃσταὶ δὲ αὐτῶν ἀφείλοντο ταῦτα
[5, 24]	καὶ γενέσθαι συνέβη· πλησιάσαντες γὰρ	οἱ	λῃσταὶ καὶ ἐγκάρσιοι παρελαύνοντες ἀποπειρώμενοί
[5, 25]	πόλεμον ἐδίδαξεν ἐφήλαντο δὲ καὶ	οἱ	λοιποὶ πάντες, τότε δὴ μετεμέλοντο
[5, 14]	καὶ ἀρνίων ἁπαλὰ σκιρτήματα καὶ	οἱ	μὲν ἀγεληδὸν ἐπὶ τὴν πέτραν
[5, 32]	οἱ δὲ ὡς ἐκεῖνον ἀποκλίναντες	οἱ	μὲν αἰδεῖσθαι τὸν ἄρχοντα οἱ
[5, 27]	Αἰγυπτίας ἀβουλήτως οἱ δυσδαίμονες ἐπιβαίνομεν,	οἱ	μὲν ἄλλοι χαίροντες ἡμεῖς δὲ
[5, 15]	τοῖς κρατῆρσιν αἱ τράπεζαι παρεχώρουν,	οἱ	μὲν ἄνδρες ἐμβατήρια τῷ Διονύσῳ
[5, 32]	οἴνῳ καὶ θυμῷ κατόχους γεγενημένους.	Οἱ	μὲν γὰρ ὡς τοῦτον οἱ
[5, 23]	τοῦ εὐθέος παρατρέποντος. ~Τούτων εἰρημένων	οἱ	μὲν ἐδήχθησαν καὶ πρὸς ἄμυναν
[5, 7]	τῆς νήσου κατόπιν σαγηνευθέντες· καὶ	οἱ	μὲν ἐκπλαγέντες ἔστησαν ὑποδραμούσης τὸν
[5, 18]	καὶ Πλειάδων ἤδη δυομένων ἀνύσαντας.	Οἱ	μὲν οὖν ἄλλοι σχεδόν τι
[5, 8]	λειπόμενον τὸ σπήλαιον ἠγνοεῖτο. Καὶ	οἱ	μὲν οὕτως ἤγοντο ἐπὶ τὸν
[5, 29]	τῇ νηὶ μὴ πλησιάζειν. Καὶ	οἱ	μὲν τὰ ἐντεταλμένα ἔπραττον, ἐξεφόρουν
[5, 24]	καὶ σῴζεθ´ ἑαυτοὺς οἷ βούλεσθε.	Οἱ	μὲν ταῦτα προὔτεινον· οἱ δὲ
[5, 32]	ἔπαιόν τε συμπεσόντες ἀλλήλους ἀφειδῶς,	οἱ	μὲν ὡς ἐπαμύνοντες τῷ ἄρχοντι
[5, 7]	ὡς πατάξοντες· ὡς δ´ ἐπιβλέψαντες	οἱ	νέοι κατηύγασαν τοὺς ἐπιφερομένους ὤκλαζεν
[5, 33]	ἐδάκρυε μὲν αὐτὸς ἐδάκρυον δὲ	οἱ	παρόντες καὶ εἰς θρῆνον ἡδονῇ
[5, 8]	νῆσον. Ὡς οὖν ἀγόμενοι πλησίον	οἱ	περὶ τὸν Θεαγένην ὤφθησαν θεοὺς
[5, 4]	τί ποτε τὸν λῄσταρχον ἔδρασαν	οἱ	πολέμιοι κατασκοπήσοντες· ἔσχε τε τὰ
[5, 18]	χρῆμα καὶ πολύθηρον ὥστε καὶ	οἱ	πολλοὶ τὴν ἐμπειρίαν αὐτῷ τῆς
[5, 18]	παῖδές εἰσιν ἔτι δύο συσσιτούμενοι,	οἱ	προγενέστεροι δὲ γήμαντες οἴκου ἄρχουσι,
[5, 2]	ἢ ὅπως παρὰ μόνοις Αἰγυπτίοις	οἱ	τεθνεῶτες ἀναβιοῦσιν. Ἐμειδίασε πρὸς ταῦτα
[5, 25]	προτιμότερον· δι´ ἣν καὶ τότε	οἱ	Φοίνικες ἐλπίδος πλούτου τῆς νεὼς
[5, 20]	ἐντυχὼν ὁ λῄσταρχος Πότε ἄρα	οἱ	Φοίνικες ἐξορμήσειν μέλλουσιν, εἴ γε
[5, 1]	ᾤοντο τὸν πρός με ὅρκον	οἱ	Φοίνικες ἡμέραν καὶ νύκτα μόνην
[5, 25]	λοιποὶ πάντες, τότε δὴ μετεμέλοντο	οἱ	Φοίνικες καὶ προσπεσόντες ἀπέχεσθαι σφῶν
[5, 28]	προβάτων ἀγέλην καὶ συῶν ἐλαύνοντες·	οἵ	τε κατὰ χώραν μείναντες ὑποδεξάμενοι
[5, 24]	ἐφόλκιον εἰσβῆναι, καὶ σῴζεθ´ ἑαυτοὺς	οἷ	βούλεσθε. Οἱ μὲν ταῦτα προὔτεινον·
[5, 19]	ὁρμῆς ἐκτραπεὶς ὑμῖν δὲ σύμπλους	οἷ	δὴ καὶ βούλεσθε γενόμενος. ~Ὁρῶν
[5, 12]	Καλάσιρις δεδιὼς δὲ μή τινα	λάβοι	τῶν ὄντων ὁ Ναυσικλῆς ὑπόνοιαν
[5, 32]	μάχης μέρος, ἀλλ´ ὅντινα πρῶτον	ἴδοι	τοῦτον ἀνήλισκεν, αὐτὴ μὲν οὐχ
[5, 13]	λύτρα Χαρικλείας, ὦ Ναυσίκλεις, οἱ	θεοὶ	δι´ ἡμῶν προσάγουσι. Καὶ ἅμα
[5, 1]	ἀλλὰ τί ἄρα ποτὲ ὦ	θεοὶ	διαπεπραγμένος; Ἅπαντα ὡς ἐβουλόμην» ἔφη
[5, 20]	μὲν« ἔφην ἀντὶ τούτων οἱ	θεοὶ	κατ´ ἀξίαν ἀμείψαιντο· πόθεν δέ,
[5, 4]	πάντα ὑπέστημεν, ἡμεῖς τε εὐχόμεθα	θεοί	τε Ἑλλήνιοι παρέχοιεν. Ἐπεὶ δὲ
[5, 11]	σοὶ δὲ ἀντὶ τούτων οἱ	θεοὶ	τοσαῦτα δοῖεν ὅσα κατὰ γνώμην
[5, 7]	πατάξοντες· ὡς δ´ ἐπιβλέψαντες οἱ	νέοι	κατηύγασαν τοὺς ἐπιφερομένους ὤκλαζεν αὐτοῖς
[5, 19]	τοῦ πλείονος φόρτου τῶν ἀγωγίμων	δεσπόζοι,	χρυσοῦ τε ὄντων καὶ λίθων
[5, 34]	καταγωγὴν ἐρυθριῶσαν ὡς ἐφαίνετο διότι	λάθοι	πρὸς τοῦ ὕπνου κεκρατημένη. Καὶ
[5, 2]	τοῦ ἀγκῶνος ἐρείσας ὅ τι	πεπόνθοι	διηρώτα καὶ δι´ ἣν αἰτίαν
[5, 1]	ναῦν τοῖς ἱστίοις ὑποφέρειν ἐπέτρεπον.	Κιρραῖοι	μὲν δὴ κόλποι καὶ Παρνασοῦ
[5, 4]	ποτε τὸν λῄσταρχον ἔδρασαν οἱ	πολέμιοι	κατασκοπήσοντες· ἔσχε τε τὰ κατ´
[5, 27]	ἀπολειπόντων ἐπεχείρουν μὲν τὴν πρώτην	ἔνιοι	τῶν λῃστῶν εἰς τὴν ἰδίαν
[5, 4]	ἡμεῖς τε εὐχόμεθα θεοί τε	Ἑλλήνιοι	παρέχοιεν. Ἐπεὶ δὲ ἀστάθμητόν τι
[5, 1]	Παρνασοῦ πρόποδες Αἰτωλοί τε καὶ	Καλυδώνιοι	σκόπελοι μόνον οὐ διιπταμένην τὴν
[5, 27]	σχεδὸν τῆς γῆς ἐπιβεβηκότες οἱ	ἀλιτήριοι·	χαριστήρια δῆθεν Ποσειδῶνι θύειν βούλεσθαι
[5, 24]	πλησιάσαντες γὰρ οἱ λῃσταὶ καὶ	ἐγκάρσιοι	παρελαύνοντες ἀποπειρώμενοί τε εἴ πως
[5, 17]	ἀξιοῦντος ἀλλὰ φράζειν εἴ τινα	καταμεμαθήκοι	τῆς ἐπιπολαζούσης τῷ τόπῳ τραχύτητος
[5, 1]	πρόποδες Αἰτωλοί τε καὶ Καλυδώνιοι	σκόπελοι	μόνον οὐ διιπταμένην τὴν ὁλκάδα
[5, 14]	ποιμενικὸν θέατρον ἐπεδείκνυσαν τὸν κρημνόν,	ἄλλοι	δὲ ὥσπερ ἡλίῳ τῇ φλογὶ
[5, 18]	δυομένων ἀνύσαντας. Οἱ μὲν οὖν	ἄλλοι	σχεδόν τι πάντες ἔτι τῶν
[5, 27]	οἱ δυσδαίμονες ἐπιβαίνομεν, οἱ μὲν	ἄλλοι	χαίροντες ἡμεῖς δὲ ἀνιώμενοι καὶ
[5, 29]	ὤμων ἀκόσμως ἐξετίθεντο, πλοῦτον ὃν	πολλοὶ	πόνοι καὶ φειδωλοὶ συνήθροισαν ἀσώτῳ
[5, 18]	καὶ πολύθηρον ὥστε καὶ οἱ	πολλοὶ	τὴν ἐμπειρίαν αὐτῷ τῆς τέχνης
[5, 29]	πλοῦτον ὃν πολλοὶ πόνοι καὶ	φειδωλοὶ	συνήθροισαν ἀσώτῳ συμποσίῳ τῆς τύχης
[5, 1]	δὴ κόλποι καὶ Παρνασοῦ πρόποδες	Αἰτωλοί	τε καὶ Καλυδώνιοι σκόπελοι μόνον
[5, 16]	αὐλοῦ παντὸς ἡδίων, ἣν πολλάκις	μοι	διελθεῖν ὡς οἶσθα ὑπερθέμενος, ἐπειδή
[5, 16]	ὄντι συγκράτων φιληκόως ἔχεις. Καί	μοι	δοκεῖς καὶ τοῦ δαιμονίου κάλλιστα
[5, 18]	δὲ εἰπόντος ὡς παῖδές εἰσί	μοι	δύο καὶ τρίτος ἐγώ, Χαρίεν«
[5, 22]	μηρὸν σκάζοντα παρέλκων. Πλησιάσας δή	μοι	καὶ σεσηρός τι μειδιάσας Ὦ
[5, 29]	κίνησιν ἐξ ὧν ὁ Τυρρηνός	μοι	κατὰ τὴν Ζακυνθίων διείλεκτο, σιωπῶντι
[5, 28]	σου ταύτην βουλόμενος, ἔχω γάρ	μοι	κατεγγυῶσαν τὸ βούλημα τὴν ἐξουσίαν,
[5, 2]	παραμυθεῖσθαι ταῦτα κεχωρισμένου· σπήλαιον ἦν	μοι	λῃστρικὸν εἰς τὴν παρελθοῦσαν τὸ
[5, 1]	τὴν διήγησιν ἀποσκευαζομένου, δοκῶ γάρ	μοι	μηδ´ εἰ πολλὰς μὲν νύκτας
[5, 1]	τὴν διήγησιν ἠσχολημένος· ἔοικε δέ	μοι	Ναυσικλῆς ἥκειν ὁ τῆς οἰκίας
[5, 21]	ἐμαυτῷ βουλὰς ἕως ἐκ ταὐτομάτου	μοι	πάλιν ἐντυχὼν ὁ ἔμπορος καὶ
[5, 20]	Τῇ προτεραίᾳ δὴ κύρτους ἀναλεγομένῳ	μοι	περὶ τοὺς κρημνοὺς ἐντυχὼν ὁ
[5, 20]	καὶ ἡμέραν οὐδεμίαν τοῦ διοχλεῖν	μοι	περὶ τῶν αὐτῶν ἀπολειπόμενον, ἔγνων
[5, 2]	καὶ ζῆν τέως ἀνεχομένη διότι	μοι	περιεῖναι τὸν γλυκύτατον ἐλπίζω. Ἀλλ´
[5, 29]	Τραχίνου στυγητὸς ἔρως οἰμώξεται, θανάτου	μοι	προλήψει περιγραφησόμενος, ἐμὲ δὲ ἥ
[5, 19]	ὁ Πυθιονίκης ᾧ συνεπλεύσαμεν ἰδίᾳ	μοι	προσιὼν ἠνώχλει πολλάκις καὶ ἀπέκναιε
[5, 12]	αὐτεπάγγελτος ἐπινεύων; εὐχῆς δὲ δεῖ	μοι	πρότερον. Οὐδεὶς φθόνος» ἔφη ὁ
[5, 15]	καὶ ἀγαθωτάτου τῶν θεῶν ἥκειν	μοι	συνήθως καὶ τόδε τὸ εὕρημα
[5, 22]	ἣν ἀγανακτεῖν ὡς παρεωραμένος τῆσδέ	μοι	τῆς νυκτὸς ἐπιφανεὶς ἐξηγόρευσεν. Ἐπηγγέλλετο
[5, 11]	σὴν εἰς κόρον τελεσθῆναι. Σωτήρ	μοι	τῆς οὐδαμόθεν ἐλπισθείσης ἔτι θυγατρὸς
[5, 22]	μεταλαβόντες εἰς ὕπνον ἐτράπημεν, ὄναρ	μοί	τις πρεσβύτης ἐφαίνετο τὰ μὲν
[5, 30]	τινὸς ηὐχόμην, ὥστε ἢ παραχωρήσει	μοι	Τραχῖνος ἑκὼν εἰς τὰ πρωτεῖα
[5, 18]	ἑνὶ γὰρ πλείους ἡμᾶς εὑρήσετε·	κἀμοὶ	γὰρ παῖδές εἰσιν ἔτι δύο
[5, 1]	βελτίονα Θίσβην ἐκτησάμην ἀπόχρη μαθεῖν·	ἐμοὶ	γὰρ τήν τε ἐκ τῆς
[5, 1]	ἔδρασεν, οὐ γὰρ ἔχω γινώσκειν·	ἐμοὶ	δὲ τὸν καιρὸν τῆς φυγῆς
[5, 22]	τὴν δίκην καὶ τῶν ὁμοίων	ἐμοὶ	παθῶν αἰσθήσῃ, θαλάττῃ τε ἅμα
[5, 11]	γέγονας καὶ δέδωκας ἰδεῖν τὴν	ἐμοὶ	πάντων ἡδίστην θέαν. Ἀλλ´ ὦ
[5, 12]	ἐκ μηχανῆς ἀθρόον πλουτεῖν εἴπερ	ἐμοὶ	προτέρῳ τὰ ὑπὲρ τῆσδε λύτρα
[5, 20]	τι πρᾶγμα ἀνιαρὸν μὲν ἀλλ´	ἐμοί	τε σιωπῆσαι ἀθέμιτον ἑστίας ὑμῖν
[5, 29]	τῆς θυσίας μεταποιεῖ τὴν εὐωχίαν,	ἐμοί	τε ὡς πατρὶ τὴν βουλὴν
[5, 29]	δὲ τὰ προσδοκώμενα κατὰ τὴν	ἐμοὶ	Τραχίνου πολεμίαν εὔνοιαν ἣν εἰκὸς
[5, 2]	καὶ ταῦτα παρὼν ὁ πάντων	ἐμοὶ	φίλτατος· ἐκεῖ με καὶ ζῶσαν
[5, 2]	γινόμενον ἥδιστον, οὐδὲν γὰρ οὕτως	ἐμοὶ	χαλεπὸν ὃ μὴ μετ´ ἐκείνου
[5, 2]	τύχη; ἆρα μὴ καὶ αὐτός,	οἴμοι,	δουλεύεις τὸ μόνον ἐλεύθερον καὶ
[5, 8]	καὶ ἑλληνιστὶ παραφθεγγόμενος ὡς ἂν	λανθάνοι	τοὺς παρόντας· καὶ τοῦ σοφίσματος
[5, 19]	ὁλκάδα ὡς ἴδιον αὐτοῦ κτῆμα	τυγχάνοι	καὶ ὡς τοῦ πλείονος φόρτου
[5, 18]	τὴν θέαν τὴν ἡμετέραν συνέρρεον,	ἀγάμενοι	μὲν ὡς ἐφαίνοντο καὶ τὸ
[5, 28]	οἵ τε κατὰ χώραν μείναντες	ὑποδεξάμενοι	πυράν τε ἐξῆπτον καὶ τὰ
[5, 22]	λέγων. Ἡμεῖς δὲ πνεύμασι βιαίοις	χρησάμενοι	ζάλης τε ἀπροσμάχου καὶ κλύδωνος
[5, 4]	γὰρ πρῶτον ἰδίᾳ καὶ παντὸς	ἀπηλλαγμένοι	τοῦ ὀχλήσοντος ἀλλήλοις ἐντυχόντες ἀπαραποδίστων
[5, 4]	τῶν παρόντων δεινῶν ἀγαθὸν μέγιστον	τιθέμενοι·	τότε γὰρ πρῶτον ἰδίᾳ καὶ
[5, 1]	ἡμέραν καὶ νύκτα μόνην ἀναμεῖναι	συνθέμενοι.	Λίαν οὖν χαίροντες ἥκοντας ἡμᾶς
[5, 7]	ἐλπίδα τὴν πεῖραν τῶν παρελθόντων	ὑποθέμενοι,	πολλάκις ἤδη καὶ ἐξ ἀπιστοτέρων
[5, 8]	ἐπὶ τὴν νῆσον. Ὡς οὖν	ἀγόμενοι	πλησίον οἱ περὶ τὸν Θεαγένην
[5, 18]	διηνύομεν, τὰ μὲν ἄλλα συνδιημερεύοντες	χωριζόμενοι	δὲ ὅτε καθεύδειν ἔδει, σὺν
[5, 26]	δὲ καὶ ἡμεῖς τῷ δόγματι	πειθόμενοι	παρῄειμεν ὁ Τραχῖνος τῆς Χαρικλείας
[5, 7]	πολλάκις ἤδη καὶ ἐξ ἀπιστοτέρων	περιγενόμενοι.	Ποιῶμεν ὡς βούλει» φήσας ὁ
[5, 27]	ἐπεῖχον ὑπό τε τοῦ κλύδωνος	ἐκκρουόμενοι	καὶ τοῦ Τραχίνου πείθοντος ὡς
[5, 14]	ἡλίῳ τῇ φλογὶ τῆς ἀμεθύσου	γανύμενοι	ἅλμασιν ἀκρωνύχοις τὴν πέτραν ἐπέξεον.
[5, 4]	ἀλλήλους κεραννύμενοι καὶ καθαροῖς μόνον	μιγνύμενοι	τοῖς φιλήμασιν· ἡ γὰρ Χαρίκλεια
[5, 4]	ὑγροῖς καὶ θερμοῖς εἰς ἀλλήλους	κεραννύμενοι	καὶ καθαροῖς μόνον μιγνύμενοι τοῖς
[5, 4]	μὲν ἔτι καὶ παρθενεύοντος ἔρωτος	κορεννύμενοι	δάκρυσι δὲ ὑγροῖς καὶ θερμοῖς
[5, 5]	ἀπάρχοντες καὶ ὅρκια τὰ φιλήματα	ποιούμενοι.	Τούτων συγκειμένων ἀνεδύοντο τοῦ σπηλαίου
[5, 25]	τῆς νεὼς ἀποσυλώμενοι, καθάπερ οὐ	στερούμενοι	κερδαίνειν δὲ μέλλοντες ὅστις πρότερος
[5, 18]	γὰρ παῖδές εἰσιν ἔτι δύο	συσσιτούμενοι,	οἱ προγενέστεροι δὲ γήμαντες οἴκου
[5, 27]	μὲν ἄλλοι χαίροντες ἡμεῖς δὲ	ἀνιώμενοι	καὶ πολλὰ τῆς σωτηρίας τὴν
[5, 25]	Φοίνικες ἐλπίδος πλούτου τῆς νεὼς	ἀποσυλώμενοι,	καθάπερ οὐ στερούμενοι κερδαίνειν δὲ
[5, 8]	τὸν Θεαγένην ὤφθησαν θεοὺς σωτῆρας	ἐπιβοώμενοι	πολλάκις, ἐμπορικόν τι καὶ δραστήριον
[5, 24]	οἱ λῃσταὶ καὶ ἐγκάρσιοι παρελαύνοντες	ἀποπειρώμενοί	τε εἴ πως ἀναιμωτὶ γένοιντο
[5, 17]	νεὼς οὐριοδραμούσης Ὅτι« ἔφη πλησιστίῳ	χρώμενοι	τῷ πνεύματι περὶ πρώτην ἂν
[5, 4]	παρόντες καὶ εἰ χωρισθῆναί ποτε	συμβαίνοι	μαστεύσομεν ἀλλήλους. Ἀγαθὸν γὰρ πλάνης
[5, 28]	αἰτούμενον διδόναι κελεύσαντες. ~Ὡς δὲ	ἐκεῖνοί	τε τάχιστα παρῆσαν ὅλην προβάτων
[5, 14]	πέτραν ἐπέξεον. Ὅσοι δὲ αὐτῶν	πρωτόγονοί	τε καὶ θρασύτεροι, καὶ ὑπεράλλεσθαι
[5, 4]	αὐτοὺς ὡς δὴ καὶ εἴρηται.	Μόνοι	δὲ Θεαγένης καὶ Χαρίκλεια κατὰ
[5, 29]	ἀκόσμως ἐξετίθεντο, πλοῦτον ὃν πολλοὶ	πόνοι	καὶ φειδωλοὶ συνήθροισαν ἀσώτῳ συμποσίῳ
[5, 27]	εἶναι γὰρ ὕποπτον ἀμφοτέραις προσπλεῦσαί	ποι	ταῖς ναυσί, τῶν ἐμπλευσάντων θατέρᾳ
[5, 1]	ὄντως ἀφεὶς τῶν ἑξῆς; Ἐνταῦθά	ποι	τὸν λόγον ἐπίσχωμεν ὀλίγον δὲ
[5, 25]	ἐδίδαξεν ἐφήλαντο δὲ καὶ οἱ	λοιποὶ	πάντες, τότε δὴ μετεμέλοντο οἱ
[5, 1]	ὑποφέρειν ἐπέτρεπον. Κιρραῖοι μὲν δὴ	κόλποι	καὶ Παρνασοῦ πρόποδες Αἰτωλοί τε
[5, 16]	ἄν, εἰ βουληθείης, τὴν εὐωχίαν	παραπέμποι	χοροῦ τε γινομένη καὶ αὐλοῦ
[5, 11]	τίς μὲν ὁ νῦν δεσπόζων	ὅποι	δ´ ἄγει λαβών. Ἔλεγε πάντα
[5, 18]	εἶπον ὦ βέλτιστε καὶ φράζε	ὅποι	τις ἂν τύχοι καταγωγῆς. Ὁ
[5, 23]	ὥστε εἰπεῖν ἐπέστησαν ἅτε οἶμαι	πρόσκωποί	τε πάντες οἱ ἐμπλέοντες καὶ
[5, 7]	δεξιαί, τοὺς γὰρ καλοὺς καὶ	βάρβαροι	χεῖρες ὡς ἔοικε δυσωποῦνται καὶ
[5, 23]	τῆς ἡμέρας ὅτε ἀρότρου βοῦν	ἐλευθεροῖ	γηπόνος, ὁ δὲ ἄνεμος τῆς
[5, 18]	εἰσιν ἔτι δύο συσσιτούμενοι, οἱ	προγενέστεροι	δὲ γήμαντες οἴκου ἄρχουσι, καὶ
[5, 14]	δὲ αὐτῶν πρωτόγονοί τε καὶ	θρασύτεροι,	καὶ ὑπεράλλεσθαι βουλομένοις τὸν κύκλον
[5, 11]	κατασπασάμενος Ὦ βέλτιστε ἀνδρῶν» ἔλεγε	σοὶ	δὲ ἀντὶ τούτων οἱ θεοὶ
[5, 20]	αὐτὸν ἐπαινέσας ἐκείνου μὲν ἀπηλλαττόμην,	σοὶ	δὲ καταμηνύων τὴν σκευωρουμένην πρὸς
[5, 2]	ὅταν ποτὲ καὶ τὰ ἐμαυτοῦ	σοι	διηγῶμαι· ἐκείνην δὲ ἀνῃρημένην τούτοις
[5, 3]	αἰτίαν ἐξεμάνθανεν· ὁ δὲ Ἀπόλωλά	σοι»	ἔφη· ζῇ γὰρ ὡς ἀληθῶς
[5, 13]	σπασάμενος ἃ πάλαι ἐπεκομίζετο Ταῦτά	σοι»	ἔφη λύτρα Χαρικλείας, ὦ Ναυσίκλεις,
[5, 18]	ἀκοῆς γεγωνότερον ἐμβοήσας Χαίρειν κελεύω	σοι«	ἔφην καὶ φράζειν ἡμῖν ξένοις
[5, 26]	Τὸν μὲν ἀδελφὸν« ἔφη δωροῦμαί	σοι	καὶ μάλα χαίρων, ὁρῶ γὰρ
[5, 29]	Ὦ θύγατερ« ἔφην, εἰωθότα μέν	σοι	καὶ οὐ ξένα· θρηνεῖς δ´
[5, 20]	ἡ κόρη αὐτοῖς ἡ παρὰ	σοὶ	καταγομένη συμπλεύσεται; Ἄδηλον μέν» εἶπον,
[5, 1]	ἀκούσῃ· σὺ δὲ εἴ τί	σοι	κατώρθωται δεξιὸν ἀπάγγελλε θᾶττον, ὡς
[5, 15]	λύτρων αἴτησις, σκοπὸς δὲ ἀπριάτην	σοι	λύσασθαι τὴν θυγατέρα. Ἐπεὶ δὲ
[5, 21]	ἔστιν ἀξιόμαχος ἀντιτάξασθαι. Ἐγὼ δὲ	σοὶ	μᾶλλον ἂν« ἔφην ἑλοίμην αὐτὴν
[5, 29]	αὐτοῦ καὶ πάλαι τὴν ἐπὶ	σοὶ	μανιώδη κίνησιν ἐξ ὧν ὁ
[5, 26]	ἀλλὰ διὰ σὲ γεγένηται καὶ	σοὶ	πάλαι καὶ ἐξ οὗ γε
[5, 21]	τύχοις, ἔφθης ἐπαγγελλόμενος, ὥστε εἴ	σοι	πάντως φίλον σπουδαστέον ἡμῖν τὸν
[5, 16]	καὶ πάλιν τὴν διήγησιν. Ἀλλά	σοι	πλεῖστα ἀγαθὰ γένοιτο ὦ Ναυσίκλεις»
[5, 16]	Ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι» ἔφη καθαράς	σοι	τὰς νύμφας ὥς σοι φίλον
[5, 20]	ἑστίας ὑμῖν τῆς αὐτῆς κεκοινωνηκότι	σοί	τε γνῶναι πάντως ἀναγκαῖον. Ναυλοχεῖ
[5, 9]	εἰληφὼς πρός σε διεπεμψάμην, ἐκχωρῶν	σοι	τηλικοῦτο καὶ τοιοῦτο δῶρον τῷ
[5, 28]	χαίρουσα τὸ ἐσόμενον, ἐδικαίωσα προειπεῖν	σοι	τὴν ἐμαυτοῦ γνώμην, οὐ βεβαιωθῆναι
[5, 33]	Μιτράνην καὶ πάντα τρόπον λύσασθαί	σοι	τὸν ἄριστον Θεαγένην πειρασόμεθα. Βουλοίμην
[5, 20]	Ὦ Καλάσιρι« ἔφη τὸν Ποσειδῶ	σοι	τὸν πελάγιον ἐπόμνυμι καὶ τοὺς
[5, 15]	τὸ εὕρημα διὰ τοῦ πυρός	σοι	τῷ ὄντι τὸ δῶρον διακονήσαντος·
[5, 16]	καθαράς σοι τὰς νύμφας ὥς	σοι	φίλον καὶ ἀκοινωνήτους τοῦ Διονύσου
[5, 20]	ὁρᾶν τοῖς ἐμοῖς· ἥκω δή	σοι	φράσων ἐγειρόμενόν τι πρᾶγμα ἀνιαρὸν
[5, 1]	οὐ διιπταμένην τὴν ὁλκάδα παρημείβοντο,	νῆσοι	δὲ Ὀξεῖαι καὶ σχῆμα καὶ
[5, 14]	ἅλμασιν ἀκρωνύχοις τὴν πέτραν ἐπέξεον.	Ὅσοι	δὲ αὐτῶν πρωτόγονοί τε καὶ
[5, 22]	τὰ καθ´ ἡμᾶς, ἀλλὰ πάντων	ὅσοι	δὴ τὴν Κεφαλλήνων παρέπλευσαν οἶκόν
[5, 30]	ὃς Θάρσει« ἔφη· πάλαι γάρ	τοι	καὶ αὐτὸς τῇ κόρῃ προσπεπονθὼς
[5, 27]	μεγέθει τῆς νεὼς ἀπείρως ἔχοντας.	Τοιγάρτοι	πᾶν μὲν ναυτιλίας μέρος ὑπὸ
[5, 22]	ἐν γειτόνων καὶ ταῦτα οἰκοῦντα.	Τοιγάρτοι	τούτων ὑφέξεις οὐκ εἰς μακρὰν
[5, 13]	αὐτοῖς ἤδη συνέκειτο— χαίροντες ἐπορεύοντο,	αὐτοὶ	μὲν ἅμα τῷ Ναυσικλεῖ καὶ
[5, 5]	πλοῦτον βέβηλον ἐδοκίμαζον, ἃ δὲ	αὐτοὶ	μὲν ἐκ Δελφῶν ἐπήγοντο οἱ
[5, 8]	λίαν ἐσπουδακότες λαφύρων τὸ κάλλιστον	πρῶτοι	προσαγαγεῖν· ἔμελλον δὲ ἄρα καὶ
[5, 2]	δι´ ἣν αἰτίαν οὕτως ἐκτόπως	ἀλύοι	σχεδόν τι τῶν μεμηνότων οὐκ
[5, 18]	καὶ φράζε ὅποι τις ἂν	τύχοι	καταγωγῆς. Ὁ δὲ Περὶ τὴν
[5, 4]	Θέρμουθις ὁ τοῦ Θυάμιδος ὑπασπιστὴς	ἑῷοι	τὴν λίμνην διέπλευσαν ὅ τί
[5, 2]	Ἀλλὰ ἀνασχὼν ἑαυτὸν ὁ πρεσβύτης	κἀπὶ	τοῦ ἀγκῶνος ἐρείσας ὅ τι
[5, 30]	πρακτέον ἐκείνους μὲν ἀπολείπω διασκευαζομένους	ἐπὶ	δὲ τὸν δευτερεύοντα Τραχίνου λῃστήν,
[5, 5]	τὴν δὲ Χαρίκλειαν ἡ Πυθιὰς	ἐπὶ	δεξιὰ ἢ ἀριστερὰ πεπόρευται πόλιν
[5, 9]	τὴν Χαρίκλειαν ἔρχεται, Μιτράνης δὲ	ἐπὶ	ἑτέρας κώμας τῶν ὑπηκόων ἐκτραπεὶς
[5, 1]	τε τοὺς νέους ἦγον ὡς	ἐπὶ	θάλατταν αὐτῆς ὡς εἶχον τῆς
[5, 23]	πλείονος ἐμπειρίας ὁδηγουμένας. Ἔτι τούτων	ἐπὶ	θάτερα γυμναζομένων ἦν μὲν ἤδη
[5, 19]	τὴν ὑμετέραν ἀλλάξομαι τῆς μὲν	ἐπὶ	Καρχηδονίους ὁρμῆς ἐκτραπεὶς ὑμῖν δὲ
[5, 20]	ἐπ´ ὀλίγον ἀποσκευασαμένου κῦμα φασὶν	ἐπὶ	κύματι προσέβαλλεν ὁ δαίμων. Ὁ
[5, 26]	τοῖς τὰ φιλανθρωπότερα περὶ ἡμῶν	ἐπὶ	νοῦν τὸν σὸν ἄγουσιν. Εἰ
[5, 4]	ἅμα εἰς λήθην ἐμπεσόντες εἴχοντο	ἐπὶ	πλεῖστον ἀλλήλων οἱονεὶ συμπεφυκότες, ἁγνεύοντος
[5, 6]	~Ἰλιγγιάσαντες οὖν πρὸς τὴν θέαν	ἐπὶ	πλεῖστον ἀχανεῖς εἱστήκεσαν οἷον ἀπαλγοῦντες
[5, 26]	τοῖς γόνασι προσέπιπτεν καὶ εἴχετο	ἐπὶ	πλεῖστον ἱκετεύουσα, τοῦ Τραχίνου ταῖς
[5, 11]	αὐτῆς ἀνωλόλυξαν. Ἦν τε ἀκούειν	ἐπὶ	πλεῖστον ὦ πάτερ» καὶ ὦ
[5, 11]	τοῦ Μιτράνου θαυμαστὸν εἰ καὶ	ἐπὶ	πολλοῖς ἂν αἱρησομένου χρήμασιν ἀφεῖναι
[5, 11]	ἀφορῶν καὶ τίς ὁ καθάπερ	ἐπὶ	σκηνῆς ἀναγνωρισμὸς διαπορῶν, ἕως αὐτὸν
[5, 29]	μὲν αὐτοῦ καὶ πάλαι τὴν	ἐπὶ	σοὶ μανιώδη κίνησιν ἐξ ὧν
[5, 2]	αἴλινον ᾠδὴν ἐν νυκτὶ μυρομένης,	ἐπί	τε τὸ δωμάτιον ὑπὸ τοῦ
[5, 33]	τοῖς ὀρθίοις συνεκδραμεῖν τοῖς Αἰγυπτίοις,	ἐπί	τε τοῦ παρόντος εἰς τὴν
[5, 3]	πρώτων ἕτερα ὑπονοήσας, ἐκ τῶν	ἐπὶ	τέλους τὴν Θίσβην εἶναι τῷ
[5, 3]	πολλὴν τὴν πλάνην ἀφικόμενος ἀθρόον	ἐπὶ	τὴν εὐνὴν καταφέρεται· καὶ αὐτῷ
[5, 15]	λαμβάνοντα. Ταῦτα ὡς εἰπὼν ἐποίησεν,	ἐπὶ	τὴν εὐωχίαν αὐτόν τε καὶ
[5, 13]	Ναυσικλέους ἥκων τις ἐκάλει σπεύδειν	ἐπὶ	τὴν θυσίαν. Οἱ δέ— τὰ
[5, 22]	ἐφερόμεθα νύκτα τε καὶ ἡμέραν	ἐπὶ	τὴν Λιβύων γῆν τοῦ κυβερνήτου
[5, 5]	ἐπιβήσεσθαι μέλλοντες ἔνοπλον ὁρῶσι πλῆθος	ἐπὶ	τὴν νῆσον περαιούμενον. ~Ἰλιγγιάσαντες οὖν
[5, 10]	ὁ Ναυσικλῆς ἔλεγεν, ὡς ἦλθεν	ἐπὶ	τὴν νῆσον, ὡς κατέλαβεν ἔρημον,
[5, 8]	κατὰ ζήτησιν τῆς Θίσβης ἀφιγμένος	ἐπὶ	τὴν νῆσον. Ὡς οὖν ἀγόμενοι
[5, 14]	σκιρτήματα καὶ οἱ μὲν ἀγεληδὸν	ἐπὶ	τὴν πέτραν ἀνατρέχοντες οἱ δὲ
[5, 5]	δεξιὰ ἢ ἀριστερὰ πεπόρευται πόλιν	ἐπὶ	τήνδε ἢ κώμην ἢ ἔθνος»
[5, 19]	μὴ οὐχὶ πανταχοῦ δυστυχεῖν οὐδὲ	ἐπὶ	τῆς ἐρημίας ἀνενόχλητον εἶχεν ἡ
[5, 31]	τὴν Χαρίκλειαν δάφνης τε φέρουσαν	ἐπὶ	τῆς κεφαλῆς στέφανον καὶ χρυσοϋφεῖ
[5, 24]	μὲν ταῦτα προὔτεινον· οἱ δὲ	ἐπὶ	τῆς ὁλκάδος ἕως μὲν ἀκίνδυνον
[5, 18]	οὐ πολὺ τῆς πόλεως καθάπερ	ἐπί	τι παράδοξον τὴν θέαν τὴν
[5, 32]	δὲ ὡς πορρωτάτω χωρίσας ἐμαυτὸν	ἐπί	τινος λόφου θέαν ἀκίνδυνον ἐμαυτῷ
[5, 18]	πρυμνησίων ἀναπτομένων ἀπολιπόντες τὴν ναῦν	ἐπὶ	τὸ ἄστυ τὴν Ζάκυνθον ἀγοράσοντες
[5, 3]	ὀροφῆς ἤρτητο τὴν κεφαλὴν προσαράσσων	ἐπὶ	τὸ δωμάτιον οὗ κατήγοντο μετὰ
[5, 8]	ὀφθαλμὸς ἡμεροῦται. ~Συλλαβόντες οὖν ἦγον	ἐπὶ	τὸν ἄρχοντα λίαν ἐσπουδακότες λαφύρων
[5, 13]	εὐχὰς ἀποχρήσασθαι διενοήθη. Ὡς δὲ	ἐπὶ	τὸν νεὼν τοῦ Ἑρμοῦ παρεγένοντο,
[5, 8]	Καὶ οἱ μὲν οὕτως ἤγοντο	ἐπὶ	τὸν πολέμαρχον, ἦν δ´ ἄρα
[5, 5]	πατρῷον ἐδείκνυ δακτύλιον οὐλὴν δὲ	ἐπὶ	τοῦ γόνατος ἐκ θήρας συὸς
[5, 5]	λαμπάδα ὁ δὲ φοίνικα συνετίθεντο.	Ἐπὶ	τούτοις αὖθις περιέβαλλον ἀλλήλους καὶ
[5, 33]	αὐτῆς καὶ ὀδυρμῶν ἀφθόνων χαριζόμενος.	Ἐπὶ	τούτοις ἐδάκρυε μὲν αὐτὸς ἐδάκρυον
[5, 17]	τῆς ἀντιτυπίας εἰς κλύδωνα κορυφούμενον.	Ἐπὶ	τούτοις κρότου γενομένου καὶ ἐπαίνου
[5, 5]	ἐπισήμοις ἑρμαῖς τε καὶ λίθοις	ἐπὶ	τριόδων τὸν μὲν Θεαγένην ὁ
[5, 24]	νεὼς καταδυομένων τῶν δὲ προμαχεῖν	ἐπὶ	τῶν ἰκρίων ἀλλήλοις παρακελευομένων τῶν
[5, 29]	δεῖπνον ὑπηρετεῖται πάντα ἀφειδῶς, καὶ	ἐπὶ	τῶν ὤμων ἀκόσμως ἐξετίθεντο, πλοῦτον
[5, 4]	τὰ συγκείμενα πρὸς Κνήμωνα πάντως	ἐπὶ	Χέμμιν τὴν κώμην ἐπείγεσθαι καὶ
[5, 8]	τῷ μεγάλῳ τὴν Αἴγυπτον σατραπεύοντος,	ἐπὶ	χρήμασι πολλοῖς ὑπὸ Ναυσικλέους, ὡς
[5, 32]	Θεαγένης ὑπελείφθη τῷ Πελώρῳ μονομαχῶν,	ἀνδρὶ	τὰ πάντα γενναίῳ καὶ φόνοις
[5, 31]	ἢ ἐντάφιον ἐσομένην) καὶ τἄλλα	περὶ	αὐτὴν φαιδρυνόμενα καὶ σχῆμα παστάδος
[5, 4]	ἀλλὰ Χαρίκλεια. Ἐγεγόνει δὲ τὰ	περὶ	αὐτὴν ὧδε· ἐπειδὴ γὰρ ὁ
[5, 27]	καὶ πρὸς τῆς ἐχομένης ἡμέρας,	περὶ	δείλην ἀκτῇ τινι κατὰ τὸ
[5, 1]	ἐφώρασα τῷ τε ἄλλῳ σου	περὶ	ἐμὲ τρόπῳ καὶ οἷς ἐνταῦθα
[5, 22]	πρὸς τῶν θεῶν, ἀνδρῶν βέλτιστος	περὶ	ἡμᾶς γεγενημένος, καὶ τήνδε δίδου
[5, 26]	ἔφη χάρις τοῖς τὰ φιλανθρωπότερα	περὶ	ἡμῶν ἐπὶ νοῦν τὸν σὸν
[5, 17]	ἔφη πλησιστίῳ χρώμενοι τῷ πνεύματι	περὶ	πρώτην ἂν φυλακὴν τῇ νήσῳ
[5, 18]	νήσῳ, καταγωγὴν σκεψόμενος αὐτοῦ που	περὶ	τὴν ἀκτὴν ἠρχόμην, τὴν μὲν
[5, 18]	ἂν τύχοι καταγωγῆς. Ὁ δὲ	Περὶ	τὴν πλησίον ἄκραν« ἔφη χοιράδι
[5, 8]	Ὡς οὖν ἀγόμενοι πλησίον οἱ	περὶ	τὸν Θεαγένην ὤφθησαν θεοὺς σωτῆρας
[5, 14]	τὴν πέτραν ἀνατρέχοντες οἱ δὲ	περὶ	τὸν νομέα κύκλους ἀγερώχους ἐξελίττοντες
[5, 18]	καθίεμεν. Οἱ δὲ τῆς νήσου	περὶ	τὸν ὅρμον οἰκοῦντες ἀπέχοντα οὐ
[5, 17]	ὡς τὸ εἰκὸς γινομένης καὶ	περὶ	τόνδε τὸν πορθμὸν πλέον ἢ
[5, 11]	τὸν Ναυσικλέα μηνύειν ἃ γινώσκει	περὶ	τοῦ Θεαγένους καὶ τίς μὲν
[5, 20]	προτεραίᾳ δὴ κύρτους ἀναλεγομένῳ μοι	περὶ	τοὺς κρημνοὺς ἐντυχὼν ὁ λῄσταρχος
[5, 20]	ἡμέραν οὐδεμίαν τοῦ διοχλεῖν μοι	περὶ	τῶν αὐτῶν ἀπολειπόμενον, ἔγνων τὸ
[5, 21]	πάλιν ἐντυχὼν ὁ ἔμπορος καὶ	περὶ	τῶν αὐτῶν διαλεγόμενος σκέμματός τινος
[5, 11]	Ναυσικλῆς συνεὶς ἐκείνους εἶναι τούτους	περὶ	ὧν διείλεκτο πολλάκις πρὸς αὐτὸν
[5, 31]	εἰς μακρὰν οἰμώξῃ τῷδε τῷ	κρατῆρι	βαλλόμενος. Ὁ δὲ Πέλωρος ἀπιδὼν
[5, 32]	μὲν Τραχῖνος ἐπανατείνεται ὡς τῷ	κρατῆρι	πατάξων τὸν Πέλωρον, ὁ δέ,
[5, 16]	προτείνας ὁ Ναυσικλῆς Ὦ ´γαθὲ	Καλάσιρι»	ἔφη καθαράς σοι τὰς νύμφας
[5, 20]	με παρηγκωνισμένην ἀκτὴν παραλαβὼν Ὦ	Καλάσιρι«	ἔφη τὸν Ποσειδῶ σοι τὸν
[5, 15]	μὲν ἔπαιζον» εἶπεν ὦ ´γαθὲ	Καλάσιρι	καὶ λόγος ἄλλως ἦν ἡ
[5, 1]	γάρ με ἔλαθες, ὦ ´γαθὲ	Καλάσιρι,	φροντίζων τὰς ἐμὰς πράξεις καὶ
[5, 13]	ἡ Χαρίκλεια δὲ σὺν τῇ	θυγατρὶ	τοῦ Ναυσικλέους καὶ γυναιξὶ ταῖς
[5, 29]	τὴν εὐωχίαν, ἐμοί τε ὡς	πατρὶ	τὴν βουλὴν ἐξηγόρευσεν, εἰδότι μὲν
[5, 15]	αἱ δὲ γυναῖκες ὕμνον τῇ	Δήμητρι	χαριστήριον ἐχόρευον· ἡ Χαρίκλεια δὲ
[5, 8]	περιβαλόντες. Ἡ μὲν γὰρ ἄλλη	πυρὶ	πρὸς τοῦ προτέρου πολέμου κατηνάλωτο·
[5, 22]	ἐξηγόρευσεν. Ἐπηγγέλλετο ποιήσειν οὕτω καὶ	ἄχρι	τῆς νεὼς παρέπεμπεν ἐπιδακρύων τε
[5, 6]	ὁ Θεαγένης ἐπεῖχέ τε καὶ	Ἄχρι	τίνος» ἔλεγε φευξόμεθα τὴν πανταχοῦ
[5, 1]	λοιπὸν ὀκλάζειν ἐμοῦ τἀμαυτοῦ πάθη	μέχρι	πόρρω τῶν νυκτῶν ἀποτείναντος· κἀμὲ
[5, 1]	νεύοντος ἀνεφαίνοντο. Ἀλλὰ τί ταῦτα	ἀωρὶ	μηκύνω; τί δὲ λανθάνω τὴν
[5, 11]	Καλάσιρις ἐφ´ ὅσον πλεῖστον ἅμα	φιλήμασι	κατασπασάμενος Ὦ βέλτιστε ἀνδρῶν» ἔλεγε
[5, 14]	δὲ νομὴν τῇ ἀγέλῃ πλαγίοις	αὐλήμασι	διατάττων, τὰ δὲ ἐπείθετο ὡς
[5, 27]	γῇ καὶ προσδοκίᾳ παραδοῦσαν ἀθέσμοις	βουλήμασι	λῃστῶν ἐκκειμένους. Οἷα γὰρ καὶ
[5, 2]	ἔρημος, αἰχμάλωτος καὶ πολύθρηνος, τύχης	βουλήμασι	πικρᾶς ἐκκειμένη, καὶ ζῆν τέως
[5, 8]	μεγάλῳ τὴν Αἴγυπτον σατραπεύοντος, ἐπὶ	χρήμασι	πολλοῖς ὑπὸ Ναυσικλέους, ὡς δεδήλωται,
[5, 9]	ὑπηκόων ἐκτραπεὶς οὐδὲν ὑπερθέμενος ἅμα	γράμμασι	τὸν Θεαγένην πρὸς Ὀροονδάτην ὄντα
[5, 32]	τὸ φρόνημα πολλοῖς ἤδη τοῖς	τραύμασι	πεπιεσμένος ἐφήλατό τε τῷ Πελώρῳ
[5, 22]	ὡς πλάσμα λέγων. Ἡμεῖς δὲ	πνεύμασι	βιαίοις χρησάμενοι ζάλης τε ἀπροσμάχου
[5, 26]	χωριζομένων. Καὶ ἅμα λέγουσα τοῖς	γόνασι	προσέπιπτεν καὶ εἴχετο ἐπὶ πλεῖστον
[5, 27]	τὴν ἄκατον ἐχώρισεν, οὐ μὴν	παντάπασι	τῶν δεινῶν ἀπαλλαγέντων ἀλλὰ τρικυμίαις
[5, 20]	Ἀπὸ τῆς τέχνης« ἔφη τοῖς	ἀνδράσι	γνωρίζομαι καὶ ὄψον αὐτοῖς προσκομίζων
[5, 19]	προσῆπτον. ~Ἀλλ´ οὐ γὰρ ἦν,	φασί,	τοὺς δυστυχοῦντας μὴ οὐχὶ πανταχοῦ
[5, 17]	τόποις ὑφάλοις τὰ πολλὰ καὶ	κρημνώδεσι·	καλὸν οὖν ἐννυκτερεῦσαι τῷ πελάγει
[5, 34]	τὸ ἄδυτον παρελθὼν καταλαμβάνει τοῖς	ἴχνεσι	τοῦ ἀγάλματος προσπεφυκυῖαν καὶ εὐχῆς
[5, 30]	σαυτῷ μᾶλλον τὴν παῖδα περιποιήσειας,	φησὶ	γὰρ ἀποθανεῖσθαι πρότερον ἢ Τραχίνῳ
[5, 22]	γαμετῆς πρόσειπε, χαίρειν γὰρ αὐτῇ	φησι	διότι πάντων ἐπίπροσθεν ἄγει τὴν
[5, 18]	Τυρρηνὸς δὲ σὺν τοῖς αὑτοῦ	παισὶ	καθ´ ἕτερον δωμάτιον ἀναπαυόμενος. Ἡ
[5, 2]	καὶ παρὰ τοῖς βουκόλοις χερσὶ	ταυταισὶ	ταῖς ἐμαῖς κατέθαψα. Κάθευδε» εἶπεν
[5, 18]	Ἐμοῦ δὲ εἰπόντος ὡς παῖδές	εἰσί	μοι δύο καὶ τρίτος ἐγώ,
[5, 23]	ὁλκάδος ὡς τὸ εἰκὸς ὑπελείποντο	μείζοσι	τοῖς ἱστίοις πλέον τὸ πνεῦμα
[5, 24]	τὴν ναῦν ἐξ ὁμολογίας ἑλεῖν	ἐσπουδακόσι.	Καὶ Ὦ δυσδαίμονες« ἔφασαν τί
[5, 8]	μισθοῦ παραχωροίη τῆς κόρης ἐπισημαίνων)	οὑτοσὶ	δέ, ὅστις ποτέ ἐστι» λέγων
[5, 7]	εἰ καὶ τεθνάναι δεήσειεν ἐν	χερσὶ	ταῖς ἐκείνου γίνοιτο. Τῶν δὲ
[5, 2]	ἐγνώρισα καὶ παρὰ τοῖς βουκόλοις	χερσὶ	ταυταισὶ ταῖς ἐμαῖς κατέθαψα. Κάθευδε»
[5, 32]	τὴν ἀποτυχίαν, αὐτοσχεδίου καὶ ἐν	χερσὶ	τῆς μάχης αὐτοῖς ὠθουμένης. Οὐ
[5, 32]	ἦν οἰμωγὴ μία ξύλοις λίθοις	κρατῆρσι	δαλοῖς τραπέζαις βαλλόντων καὶ βαλλομένων.
[5, 23]	τοῖς πελάγεσιν ἕπεσθαι ταῖς ὑπερόγκοις	ναυσὶ	τὰς βραχυτέρας, ὥσπερ ὑπὸ πλείονος
[5, 27]	ὕποπτον ἀμφοτέραις προσπλεῦσαί ποι ταῖς	ναυσί,	τῶν ἐμπλευσάντων θατέρᾳ πάντως ἐπιζητηθησομένων.
[5, 8]	τὴν νῆσον ἐπιδραμόντες καὶ ὡς	ἄρκυσι	τοῖς ὅπλοις πανταχόθεν πᾶσαν περιβαλόντες.
[5, 18]	ἔφην καὶ φράζειν ἡμῖν ξένοις	οὖσι	καταγωγήν. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς χαίροις«
[5, 13]	Ναυσίκλεις, οἱ θεοὶ δι´ ἡμῶν	προσάγουσι.	Καὶ ἅμα ἐνεχείριζε δακτύλιόν τινα
[5, 27]	ὁλκάδα καὶ τὸν ἐνόντα πλοῦτον	διασῴζουσι·	καὶ τέλος καὶ τὸ καλώδιον
[5, 24]	οὐδαμοῦ προβαίνειν ἐπέτρεπον ἐῴκεσάν τε	πολιορκοῦσι	καὶ τὴν ναῦν ἐξ ὁμολογίας
[5, 7]	μὴ γὰρ εἶναι πρόδηλον ὡς	ἀναιρήσουσι	λαβόντες (οὐ γὰρ οὕτω χρηστῷ
[5, 18]	οἱ προγενέστεροι δὲ γήμαντες οἴκου	ἄρχουσι,	καὶ τετάρτη τροφὸς ἡ τῶν
[5, 31]	διισχυρίζομαι, τοὺς ὑπηκόους εἴκειν τοῖς	ἄρχουσι	κελεύοντι· πέπονθα δή τι πρὸς
[5, 4]	ἔτι καὶ παρθενεύοντος ἔρωτος κορεννύμενοι	δάκρυσι	δὲ ὑγροῖς καὶ θερμοῖς εἰς
[5, 5]	καὶ σκάφους ἐπιβήσεσθαι μέλλοντες ἔνοπλον	ὁρῶσι	πλῆθος ἐπὶ τὴν νῆσον περαιούμενον.
[5, 20]	δὴ οὖν, φυλάττου καὶ λογίζου	τί	ἂν ποιοίης, σοῦ γὰρ δὴ
[5, 1]	ὁ τῆς οἰκίας δεσπότης, ἀλλὰ	τί	ἄρα ποτὲ ὦ θεοὶ διαπεπραγμένος;
[5, 2]	καταγώγιον, ἄδυτον καὶ βάραθρον καὶ	τί	γὰρ ἄλλ´ ἢ τάφος ἡ
[5, 29]	δὲ τοῖς δεινοῖς ἐμβεβήκαμεν, φέρε	τι	γενναῖον καὶ ἀπότομον ἐγχειρήσαντες ὁμόσε
[5, 10]	τὸ διάφορον ἀλλ´ ὅσον ἄν	τι	γένοιτο θεοῦ πρὸς ἄνθρωπον, οὕτως
[5, 1]	Ἀλλὰ τί ταῦτα ἀωρὶ μηκύνω;	τί	δὲ λανθάνω τὴν διήγησιν εἰς
[5, 12]	εἶπεν ὁ Καλάσιρις καὶ ἕξεις.	Τί	δὲ οὐ μέλλεις, φιλανθρωπίας οὐδὲν
[5, 22]	γενέσθαι καὶ κατὰ νοῦν ἐπευχόμενος.	Τί	δεῖ μηκύνοντα ἐνοχλεῖν; ἄρτι φωσφόρου
[5, 1]	τούτοις ἦν καὶ ἔδρασεν ὅ	τι	δὴ καὶ ἔδρασεν, οὐ γὰρ
[5, 24]	ἐσπουδακόσι. Καὶ Ὦ δυσδαίμονες« ἔφασαν	τί	δή ποτε μαίνεσθε καὶ πρὸς
[5, 31]	ἐπανήκων ἀπὸ τοῦ βλέμματος ἐμμανές	τι	διανοούμενος. Οὔπω γὰρ σχεδόν τι
[5, 32]	τοῦ τυραννικοῦ τούτου νόμου πειραθήσεται.	~Τί	ἦν ἰδεῖν τὸ ἐντεῦθεν, ὦ
[5, 2]	ἀνελίττων τόπους ᾔσθετο γυναικὸς λαθραῖόν	τι	καὶ γοερὸν οἷον ἠρινῆς ἀηδόνος
[5, 8]	θεοὺς σωτῆρας ἐπιβοώμενοι πολλάκις, ἐμπορικόν	τι	καὶ δραστήριον ἐννοήσας ὁ Ναυσικλῆς
[5, 21]	ἡμῖν τὸν ἐνθένδε ἀπόπλουν πρίν	τι	καὶ πρὸς τὸ ἀκούσιον προληφθῆναι
[5, 1]	ἄν ποτε παθεῖν, οὕτως ἀκόρεστόν	τι	καὶ σειρήνειον τὸ κατ´ αὐτήν.
[5, 8]	γλώσσης τε ἑλληνίδος αἰσθομένη καί	τι	καὶ συνοῖσον ἀνύεσθαι πρὸς τοῦ
[5, 26]	καιρὸν διαθέσθαι δραστήριος ἅμα δέ	τι	καὶ τῆς ἐμῆς ὑποθήκης ἀνύουσα,
[5, 30]	παρασκευάζοντα τὸ συμπόσιον, καὶ γάρ	τι	καὶ τοιοῦτο ἐνέφηνεν, εὐπρεπέστερον αὐτὴν
[5, 29]	ὅμως ἃ καὶ πρότερον ἤ	τι	καινότερον; Ἡ δὲ Πάντα μὲν«
[5, 20]	χρησταῖς ἐπαγγελίαις μὴ καὶ βίαιόν	τι	κατὰ τὴν νῆσον ὑποσταίημεν, καὶ
[5, 31]	τι διανοούμενος. Οὔπω γὰρ σχεδόν	τι	κατακλινεὶς Ἐγὼ δὲ« ἔφη τὸ
[5, 22]	Πλησιάσας δή μοι καὶ σεσηρός	τι	μειδιάσας Ὦ θαυμάσιε« ἔφη, σὺ
[5, 17]	ἄκραν προσκοπεῖν ἀμφεβάλλομεν ὥσπερ ἀμυδρόν	τι	νέφος τὰς ὄψεις ἡμῖν ὑποδραμοῦσαν,
[5, 20]	ὥστε πᾶν ἀναπτύξαι τὸ βούλευμα	Τί	οὖν» ἔφην δεῖ σε συμπλέκεσθαι
[5, 6]	τὰ ἡμέτερα καὶ δρᾶμα πεποιημένος.	Τί	οὖν οὐχ ὑποτέμνομεν αὐτοῦ τὴν
[5, 18]	Οἱ μὲν οὖν ἄλλοι σχεδόν	τι	πάντες ἔτι τῶν πρυμνησίων ἀναπτομένων
[5, 18]	πολὺ τῆς πόλεως καθάπερ ἐπί	τι	παράδοξον τὴν θέαν τὴν ἡμετέραν
[5, 4]	γὰρ Χαρίκλεια τὸν Θεαγένην εἴ	τι	παρακινοῦντα αἴσθοιτο καὶ ἀνδριζόμενον ὑπομνήσει
[5, 22]	παλλόμενος καὶ τοῦ Θεαγένους ὅ	τι	πέπονθα ἐρομένου Τάχα« ἔφην ὠψίσθημεν
[5, 2]	κἀπὶ τοῦ ἀγκῶνος ἐρείσας ὅ	τι	πεπόνθοι διηρώτα καὶ δι´ ἣν
[5, 20]	συμπλεύσεται; Ἄδηλον μέν» εἶπον, ἀλλὰ	τί	πολυπραγμονεῖς; Ὅτι αὐτῆς» ἔφη ἐρῶ
[5, 4]	ἑῷοι τὴν λίμνην διέπλευσαν ὅ	τί	ποτε τὸν λῄσταρχον ἔδρασαν οἱ
[5, 20]	ἥκω δή σοι φράσων ἐγειρόμενόν	τι	πρᾶγμα ἀνιαρὸν μὲν ἀλλ´ ἐμοί
[5, 24]	ἔγνων συνοῖσον πρὸς τὰ μέλλοντά	τι	προμηθούμενος. Ὅπερ δὴ καὶ γενέσθαι
[5, 33]	μετεβέβλητο τὸ συμπόσιον, ἐπίφορον γάρ	τι	πρὸς δάκρυον οἶνος· ἕως ὁ
[5, 31]	τοῖς ἄρχουσι κελεύοντι· πέπονθα δή	τι	πρὸς τὴν κόρην καὶ γαμετὴν
[5, 1]	εἰσαῦθις ἀκούσῃ· σὺ δὲ εἴ	τί	σοι κατώρθωται δεξιὸν ἀπάγγελλε θᾶττον,
[5, 20]	Σῴζεται καὶ παρὰ λῃσταῖς» ἔφη	τι	συνειδὸς καὶ πρὸς τοὺς γνωρίμους
[5, 3]	καὶ κατενεχθῆναι παρ´ αὐταῖς σχεδόν	τι	ταῖς θύραις· ἀντίσχων δὲ χαλεπῶς
[5, 1]	δύσιν ἡλίου νεύοντος ἀνεφαίνοντο. Ἀλλὰ	τί	ταῦτα ἀωρὶ μηκύνω; τί δὲ
[5, 3]	ἄρτι δὲ σκεύεσιν εἴ πή	τι	τῆς ὀροφῆς ἤρτητο τὴν κεφαλὴν
[5, 4]	Ἑλλήνιοι παρέχοιεν. Ἐπεὶ δὲ ἀστάθμητόν	τι	τὸ ἀνθρώπειον καὶ ἄλλοτε πρὸς
[5, 4]	ἐπιρρωννύναι πειρώμενος. Ἔπαιζε δὲ ἄρα	τι	τὸν Κνήμωνα δαιμόνιον, ὃ καὶ
[5, 20]	καὶ ἄλλως οὐδὲ ἀκίνδυνον εἴ	τι	τούτων γίνοιτο πλησίον τῆς πόλεως,
[5, 10]	παρὰ τὸν Ναυσικλέα σπεύδων μαθεῖν	τι	τῶν ἀγνοουμένων ἔρχεται καὶ πυνθανομένω
[5, 2]	αἰτίαν οὕτως ἐκτόπως ἀλύοι σχεδόν	τι	τῶν μεμηνότων οὐκ ἀποδέων· εἶτα
[5, 16]	βρυάζοντος καὶ ἄλλου πρὸς ἄλλο	τι	τῶν τερπόντων ἀποκλίναντος, ὕδατος ἀπαραχύτου
[5, 30]	δὲ οἶμαι Πέλωρος, ἀφικόμενος ἔχειν	τι	φράζειν αὐτῷ κερδαλεώτατον ἔλεγον· ἐκείνου
[5, 13]	δακτύλιόν τινα τῶν βασιλικῶν ὑπερφυές	τι	χρῆμα καὶ θεσπέσιον, τὸν μὲν
[5, 18]	ἁρμόδιον ἐξήσκητο· καὶ ἦν εὔβολόν	τι	χρῆμα καὶ πολύθηρον ὥστε καὶ
[5, 26]	~Ἐπεὶ δὲ καὶ ἡμεῖς τῷ	δόγματι	πειθόμενοι παρῄειμεν ὁ Τραχῖνος τῆς
[5, 27]	δέ που καὶ τύχης τινὸς	βουλήματι	μεταβληθεῖσα· καὶ βόμβος ἀνέμου κατιόντος
[5, 25]	πόλεμος ἔργοις ὁ χαλεπώτατος εἰρήνης	ὀνόματι	νόθῳ παραλυόμενος, συνθήκης βαρυτέρας πλέον
[5, 15]	τοὺς δὲ ἄνδρας ἐν τῷ	προτεμενίσματι	κατακλίνας· ἐπεὶ δὲ εὐφροσύνης τῆς
[5, 17]	πλεῖν κατὰ γνώμην εὐκραεῖ τῷ	πνεύματι	καὶ ἐκ νώτων ὑποφερομένους, ἐπεὶ
[5, 17]	Ὅτι« ἔφη πλησιστίῳ χρώμενοι τῷ	πνεύματι	περὶ πρώτην ἂν φυλακὴν τῇ
[5, 20]	ὀλίγον ἀποσκευασαμένου κῦμα φασὶν ἐπὶ	κύματι	προσέβαλλεν ὁ δαίμων. Ὁ γὰρ
[5, 16]	οὐ συμφέρειν ἐδοκίμαζε, τὰ δὲ	ἔτι	ἀδιήγητα καὶ ἐχόμενα τῶν εἰρημένων
[5, 32]	οὐδὲ τῆς Χαρικλείου τοξείας ἐπαμύνειν	ἔτι	δυναμένης, ὠδινούσης μὲν εἰς τὴν
[5, 18]	εὑρήσετε· κἀμοὶ γὰρ παῖδές εἰσιν	ἔτι	δύο συσσιτούμενοι, οἱ προγενέστεροι δὲ
[5, 2]	παραθέμενος ἐπηκροᾶτο καὶ τοιάδε κατελάμβανεν	ἔτι	θρηνοῦσαν. Ἐγὼ δὲ ἡ παναθλία
[5, 11]	Σωτήρ μοι τῆς οὐδαμόθεν ἐλπισθείσης	ἔτι	θυγατρὸς γέγονας καὶ δέδωκας ἰδεῖν
[5, 4]	ἀλλήλων οἱονεὶ συμπεφυκότες, ἁγνεύοντος μὲν	ἔτι	καὶ παρθενεύοντος ἔρωτος κορεννύμενοι δάκρυσι
[5, 16]	ἀκοινωνήτους τοῦ Διονύσου καὶ ἀληθῶς	ἔτι	νύμφας προπίνομεν· σὺ δὲ εἰ
[5, 23]	ὥσπερ ὑπὸ πλείονος ἐμπειρίας ὁδηγουμένας.	Ἔτι	τούτων ἐπὶ θάτερα γυμναζομένων ἦν
[5, 17]	ἄλλον κόλπον θλιβομένης, τοῦ ἐπιρρέοντος	ἔτι	τῷ ἀνατρέχοντι πολλάκις ἐμπίπτοντος, βρασμόν
[5, 18]	οὖν ἄλλοι σχεδόν τι πάντες	ἔτι	τῶν πρυμνησίων ἀναπτομένων ἀπολιπόντες τὴν
[5, 24]	χεῖρας καὶ προῦπτον ἀναρριπτεῖτε θάνατον;	ἔτι	φιλανθρωπευόμεθα, ἐπιτρέπομεν ὑμᾶς εἰς τὸ
[5, 3]	με καλέσεις καὶ μὴ βουλόμενος.	~Οὐκέτι	κατέχειν ἑαυτὸν ἐκαρτέρησεν ὁ Κνήμων
[5, 13]	ἀμαυροῦσαν τραχύτητι τὴν ὄψιν ἀλλὰ	φαιδρότητι	περιλάμπουσαν· οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ
[5, 8]	τὸ κοῦφον τοῦ φρονήματος ἀπάτης	ὀξύτητι	συσχεθεὶς καὶ τὸν καιρὸν τῆς
[5, 13]	ἀκτῖνα προσβάλλει χρυσῆν οὐκ ἀμαυροῦσαν	τραχύτητι	τὴν ὄψιν ἀλλὰ φαιδρότητι περιλάμπουσαν·
[5, 2]	ἠρινῆς ἀηδόνος αἴλινον ᾠδὴν ἐν	νυκτὶ	μυρομένης, ἐπί τε τὸ δωμάτιον
[5, 20]	πρὸς αὐτὸν Σὲ μὲν« ἔφην	ἀντὶ	τούτων οἱ θεοὶ κατ´ ἀξίαν
[5, 11]	βέλτιστε ἀνδρῶν» ἔλεγε σοὶ δὲ	ἀντὶ	τούτων οἱ θεοὶ τοσαῦτα δοῖεν
[5, 31]	νόμον ὃς τῷ πρώτῳ νηὸς	ἐπιβάντι	πολεμίας καὶ τὸν ὑπὲρ πάντων
[5, 31]	καὶ τὸν ὑπὲρ πάντων ἀγῶνα	προκινδυνεύσαντι	τοῦ κατὰ βούλησιν ἐκλογὴν ἀπένειμεν.
[5, 26]	Εἰ δὲ βούλει με τῷ	ὄντι	θαρσοῦσαν καὶ ἔχειν καὶ μένειν,
[5, 14]	ἡ δὲ ἦν πέτρα τῷ	ὄντι	καὶ οὐχὶ μίμημα, τῶν γὰρ
[5, 3]	τέλους τὴν Θίσβην εἶναι τῷ	ὄντι	πιστεύσας, ὀλίγου μὲν ἐδέησε καὶ
[5, 16]	ἀληθῶς καὶ ἡδονῇ θείᾳ τῷ	ὄντι	συγκράτων φιληκόως ἔχεις. Καί μοι
[5, 15]	διὰ τοῦ πυρός σοι τῷ	ὄντι	τὸ δῶρον διακονήσαντος· ὁρᾶν γοῦν
[5, 25]	ἐξίστασθαι προηγορεύετο καὶ θάνατος τῷ	παραβαίνοντι	διηπειλεῖτο. Ἀλλ´ ἔστιν ὡς ἔοικεν
[5, 13]	προσηγορίαν ἀλλ´ ἀληθῶς ἀμέθυσος τῷ	φέροντι	γίνεται, νηφάλιον ἐν τοῖς συμποσίοις
[5, 6]	τύχῃ καὶ χωρήσωμεν ὁμόσε τῷ	φέροντι·	κερδήσωμεν ἄλην ἀνήνυτον καὶ πλάνητα
[5, 31]	τοὺς ὑπηκόους εἴκειν τοῖς ἄρχουσι	κελεύοντι·	πέπονθα δή τι πρὸς τὴν
[5, 17]	θλιβομένης, τοῦ ἐπιρρέοντος ἔτι τῷ	ἀνατρέχοντι	πολλάκις ἐμπίπτοντος, βρασμόν τε ἴσχει
[5, 32]	οἱ μὲν ὡς ἐπαμύνοντες τῷ	ἄρχοντι	οἱ δὲ ὡς τοῦ Πελώρου
[5, 24]	προλαβὼν ἔστησεν ὁ πόλεμος, τῷ	προστυχόντι	πρὸς ἄμυναν ὁπλίσας. Ἐγὼ δὲ
[5, 19]	ἄν ποτέ τῳ χώραν ἄλλην	οἰκοῦντι	καὶ ἔθνος ὃ τοσοῦτον κεχώρισται
[5, 32]	τὰ πρῶτα μέρει συνεμάχει παντάπασιν	ἐνθουσιῶντι	προσεοικώς, ἡ δὲ ὡς συνερρωγότα
[5, 29]	μοι κατὰ τὴν Ζακυνθίων διείλεκτο,	σιωπῶντι	δὲ πρὸς ὑμᾶς ὡς ἂν
[5, 8]	τε εἰς αὐτὴν συνεχῶς καὶ	ὅτι	ἄκων καὶ προλήψει τοῦ μισθοῦ
[5, 30]	ἀνδρείως κερδήσοντες. ~Ὡς δὲ ποιήσειν	ὅτι	ἂν κελεύω καθυπέσχοντο, ὑποθέμενος τὸ
[5, 20]	μέν» εἶπον, ἀλλὰ τί πολυπραγμονεῖς;	Ὅτι	αὐτῆς» ἔφη ἐρῶ μανικῶς ἅπαξ
[5, 10]	κόρην ὡς Θίσβην ἀπέλαβε, καὶ	ὅτι	βέλτιον εἴη διαπεπραγμένος ταύτης ἐπιτυχὼν
[5, 1]	μαθήσεσθε, τὸ δὲ παρὸν ὑμῖν	ὅτι	βελτίονα Θίσβην ἐκτησάμην ἀπόχρη μαθεῖν·
[5, 33]	ταῦτα οὐκ ἔχω λέγειν πλὴν	ὅτι	γε ἐμὲ μὲν ἔλαθεν ἐπανελθὼν
[5, 31]	προεμβατήριον τίνος ἕνεκεν οὐχὶ κομίζομαι;	Ὅτι«	ἔφη ὁ Τραχῖνος οὐκ ᾔτησας·
[5, 17]	τὸ ῥόθιον τῆς νεὼς οὐριοδραμούσης	Ὅτι«	ἔφη πλησιστίῳ χρώμενοι τῷ πνεύματι
[5, 4]	ἡδίστων ἀλύπως μετέχειν ἐπέτρεπεν ἀλλ´	ὅτι	μετ´ ὀλίγον ἡσθήσεσθαι ἔμελλεν ἤδη
[5, 2]	πρὸς αὐτὸν ὁ Κνήμων Θίσβην	ὅτι	περίεστιν ἀκηκοώς; Καὶ τίς ἡ
[5, 11]	ἐλάμβανον ἱκέτευόν τε προστάττειν ὡς	ὅτι	τάχιστα παρεῖναι τὴν κόρην, τὸ
[5, 21]	τὴν περιουσίαν, καὶ πρὸ πάντων	ὅτι	τὴν ἡμετέραν οἰκεῖν, εἰ τοῦ
[5, 32]	θάρσος τῆς φωνῆς διακονούσης καὶ	ὅτι	τῆς μάχης περίεστι τὸ ἔπαθλον
[5, 29]	ὡς πατρὶ τὴν βουλὴν ἐξηγόρευσεν,	εἰδότι	μὲν αὐτοῦ καὶ πάλαι τὴν
[5, 34]	τὴν καταγωγὴν ἐρυθριῶσαν ὡς ἐφαίνετο	διότι	λάθοι πρὸς τοῦ ὕπνου κεκρατημένη.
[5, 2]	ἐκκειμένη, καὶ ζῆν τέως ἀνεχομένη	διότι	μοι περιεῖναι τὸν γλυκύτατον ἐλπίζω.
[5, 22]	πρόσειπε, χαίρειν γὰρ αὐτῇ φησι	διότι	πάντων ἐπίπροσθεν ἄγει τὴν σωφροσύνην
[5, 17]	παραστέλλειν ἐπέταττεν. Ἡμῶν δὲ πυνθανομένων	διότι	παραλύει τὸ ῥόθιον τῆς νεὼς
[5, 20]	ἀθέμιτον ἑστίας ὑμῖν τῆς αὐτῆς	κεκοινωνηκότι	σοί τε γνῶναι πάντως ἀναγκαῖον.
[5, 33]	τῶν ἐκ γῆς ἀδιαστάτως διαδεξαμένων.	Ἄρτι	γὰρ ἐμοῦ ὅτε ἡμέραν εἶδον
[5, 3]	ἐμπίπτων, καὶ ἄρτι μὲν ὑπερθύροις	ἄρτι	δὲ σκεύεσιν εἴ πή τι
[5, 5]	θεοῦ τοῦ κρατοῦντος ὅπλον οἰκειότατον.	Ἄρτι	δὲ τῇ λίμνῃ πλησιάσαντες καὶ
[5, 6]	ἐκ γῆς φιλοτιμεῖται χαλεπώτερα, πολέμους	ἄρτι	λῃσταῖς μετ´ ὀλίγον; Αἰχμαλώτους μικρῷ
[5, 3]	τοῖς τοίχοις ἀθρόον ἐμπίπτων, καὶ	ἄρτι	μὲν ὑπερθύροις ἄρτι δὲ σκεύεσιν
[5, 1]	καὶ ὄνομα θάλαττά τε Ζακύνθιος	ἄρτι	πρὸς δύσιν ἡλίου νεύοντος ἀνεφαίνοντο.
[5, 13]	καὶ ῥόδῳ προσέοικεν ἐκ καλύκων	ἄρτι	πρὸς πέταλα σχιζομένῳ καὶ πρῶτον
[5, 1]	εἰς τὴν ναῦν τὴν Φοίνισσαν	ἄρτι	τὰ πρυμνήσια λύειν μέλλουσαν· καὶ
[5, 22]	ἐπευχόμενος. Τί δεῖ μηκύνοντα ἐνοχλεῖν;	ἄρτι	φωσφόρου διαλάμψαντος ἀνηγόμεθα, πολλὰ μὲν
[5, 8]	ἐπισημαίνων) οὑτοσὶ δέ, ὅστις ποτέ	ἐστι»	λέγων τὸν Θεαγένην λάφυρον ἡμέτερον
[5, 1]	φροντίδων κάκωσιν ὕπνῳ βραχεῖ γοῦν	ἐστι	παραμυθητέον. ~Ὁ μὲν ταῦτα εἰπὼν
[5, 18]	ὑπὸ γήρως πιεσθείη Τυρρηνός, ἀλλ´	ἐστὶ	πταῖσμα τῶν παιδαρίων ἀπειρίᾳ τῶν
[5, 26]	ἐκεῖνος μὲν ἔλεγεν, ἡ δέ	(ἔστι	γὰρ χρῆμα σοφώτατον) καιρὸν διαθέσθαι
[5, 16]	θυσίας πολυτέλειαν ἔχω θαυμάσας, οὐκ	ἔστι	δὲ ὅπως μᾶλλον ἄν τις
[5, 32]	διακονούσης καὶ ὅτι τῆς μάχης	περίεστι	τὸ ἔπαθλον μηνυούσης. Ἐγείρας γὰρ
[5, 15]	τὸ δῶρον διακονήσαντος· ὁρᾶν γοῦν	πάρεστι	τῇ φλογὶ περιλαμπόμενον. Καὶ ἄλλως
[5, 8]	βούλοιτο σῴζεσθαι παρεκελεύετο, ἠρέμα καὶ	ἑλληνιστὶ	παραφθεγγόμενος ὡς ἂν λανθάνοι τοὺς
[5, 24]	παρελαύνοντες ἀποπειρώμενοί τε εἴ πως	ἀναιμωτὶ	γένοιντο ἐγκρατεῖς τῆς ὁλκάδος ἔβαλλον
[5, 20]	συμπλέκεσθαι τοῖς Φοίνιξιν ἀλλὰ μὴ	ἀναιμωτὶ	καὶ πρὸ τῆς θαλάττης ἔχειν,
[5, 11]	θύγατερ» καὶ ἀληθῶς Χαρίκλεια καὶ	οὐχὶ	Θίσβη» {τοῦ Κνήμωνος} Ὁ δὲ
[5, 31]	γέρας τὸ προεμβατήριον τίνος ἕνεκεν	οὐχὶ	κομίζομαι; Ὅτι« ἔφη ὁ Τραχῖνος
[5, 14]	ἦν πέτρα τῷ ὄντι καὶ	οὐχὶ	μίμημα, τῶν γὰρ ἄκρων τῆς
[5, 19]	ἦν, φασί, τοὺς δυστυχοῦντας μὴ	οὐχὶ	πανταχοῦ δυστυχεῖν οὐδὲ ἐπὶ τῆς