Livre, Chap.
[5, 16]	δὲ ἡ σὴ πλάνη κάλλιστα	ἄν,	εἰ βουληθείης, τὴν εὐωχίαν παραπέμποι
[5, 1]	πλείους δὲ ἡμέρας ἐπισυνάπτοις τοῦτο	ἄν	ποτε παθεῖν, οὕτως ἀκόρεστόν τι
[5, 13]	ἔπεισαν ἅμα βαδίζειν, τάχα οὐκ	ἄν	ποτε πεισθεῖσαν εἰ μὴ τῇ
[5, 19]	πενίαν προβαλλομένου καὶ ὡς οὐκ	ἄν	ποτέ τῳ χώραν ἄλλην οἰκοῦντι
[5, 10]	εἶναι τὸ διάφορον ἀλλ´ ὅσον	ἄν	τι γένοιτο θεοῦ πρὸς ἄνθρωπον,
[5, 14]	ἐνδόσιμα τῆς σύριγγος ποιμαινόμενα. Εἶπεν	ἄν	τις αὐτὰ καὶ χρυσοῖς βεβριθέναι
[5, 16]	οὐκ ἔστι δὲ ὅπως μᾶλλον	ἄν	τις τὸν Ἑρμῆν ἱλάσαιτο ἢ
[5, 11]	θαυμαστὸν εἰ καὶ ἐπὶ πολλοῖς	ἂν	αἱρησομένου χρήμασιν ἀφεῖναι τὸν νεανίσκον.
[5, 2]	ἐγὼ δὲ οὐκ ἔστιν ὅπως	ἂν	βιῴην εἰ μὴ θᾶττον ὑπεξελθὼν
[5, 12]	περιόψεται ἀλλ´ ἐπαρκέσει πρὸς ὅσον	ἂν	βουληθῶμεν τὸ Περσικὸν φυγαδεῦσαι φιλοχρήματον.
[5, 21]	ἐμὸν ἰσχύειν πρόσταγμα, τῆς ἐρχομένης	ἂν	βουλοίμην ἀποπλεῦσαι νυκτός« Καὶ ὁ
[5, 17]	πνεῦμα ὑφειμένως δέχεσθαι, συμμετρουμένους ὅσον	ἂν	γένοιτο αὔταρκες ἑῴους ἡμᾶς τῇ
[5, 7]	εἰς δουλείαν (ὃ τίνος οὐκ	ἂν	γένοιτο θανάτου πικρότερον; ὀλέθροις βαρβάροις
[5, 2]	οὐκ εἰς μακρὰν εἰσόμεθα. Οὐκ	ἂν	δυναίμην» ἔφη, ἀλλὰ σὺ μὲν
[5, 29]	κατὰ καιρὸν ἐγγένοιτο καὶ γὰρ	ἂν	εἴη πάντων ἀτοπώτατον τὴν εὐγενείᾳ
[5, 33]	τὸν ἄριστον Θεαγένην πειρασόμεθα. Βουλοίμην	ἂν»	εἶπεν ὁ Καλάσιρις· νῦν δὲ
[5, 16]	συμβεβηκότα ἐβάπτιζεν, οὐκ ἔστιν ὅπως	ἂν	ἐς καιρὸν βελτίονα τοῦ παρόντος
[5, 10]	διαπεπραγμένος ταύτης ἐπιτυχὼν ἢ ἐκείνην	ἂν	εὑρών· οὐ γὰρ μικρὸν εἶναι
[5, 24]	θρασεῖς τε ἦσαν καὶ οὐκ	ἂν	ἔφασαν ἐκστῆναι. ~Ἐπεὶ δέ τις
[5, 21]	ἀντιτάξασθαι. Ἐγὼ δὲ σοὶ μᾶλλον	ἂν«	ἔφην ἑλοίμην αὐτὴν κατεγγυῆσαι διά
[5, 30]	οὗ μηδεὶς ἀκροάσεται παραγαγόντος Ἀκούοις	ἂν«	ἔφην, ὦ τέκνον, ἐπιτετμημένως· τὸ
[5, 3]	ἄραβος πολὺς ἐγίνετο, καὶ τάχα	ἂν	καὶ εἰς ἔσχατον ἦλθε κινδύνου
[5, 29]	μηδένα μηδὲ διοχλεῖν κελεύσαντα ὡς	ἂν	καὶ κόσμου τοῦ νυμφικοῦ καὶ
[5, 33]	δὲ ὀλίγης ἐλπίδος τοῦ τάχα	ἂν	καὶ περιγενέσθαι τὸν νεανίσκον ἐπεχομένην.
[5, 30]	κερδήσοντες. ~Ὡς δὲ ποιήσειν ὅτι	ἂν	κελεύω καθυπέσχοντο, ὑποθέμενος τὸ πρακτέον
[5, 16]	οὓς ποθοῦμεν ἀντιπροπίνοις, ἀπὸ καλλίστων	ἂν	κρατήρων εὐωχοίης. Τὰς μὲν γὰρ
[5, 8]	ἠρέμα καὶ ἑλληνιστὶ παραφθεγγόμενος ὡς	ἂν	λανθάνοι τοὺς παρόντας· καὶ τοῦ
[5, 19]	λιπαρῶν καὶ εἰς γάμον ὡς	ἂν	παρὰ πατρὸς αἰτῶν τὴν Χαρίκλειαν,
[5, 18]	μαθεῖν, ὅμως δ´ οὖν χρηστῶς	ἂν	ποιοίης καὶ φιλανθρώπως ἢ αὐτὸς
[5, 20]	οὖν, φυλάττου καὶ λογίζου τί	ἂν	ποιοίης, σοῦ γὰρ δὴ ἕνεκεν
[5, 29]	σιωπῶντι δὲ πρὸς ὑμᾶς ὡς	ἂν	τοῖς μέλλουσιν ἀλγεινοῖς μὴ προκάμνοιτε
[5, 1]	κατώρθωται δεξιὸν ἀπάγγελλε θᾶττον, ὡς	ἂν	τοῦ χαίρειν γ´ ἔχοις ἡμᾶς
[5, 32]	ἐντεῦθεν, ὦ Ναυσίκλεις; θαλάττῃ προσείκασας	ἂν	τοὺς ἄνδρας αἰφνιδίῳ σπιλάδι κατασεισθέντας,
[5, 30]	κοσμηθῆναι προστάξας. Ὅρα δὴ πῶς	ἂν	τοῦτο διακρούσαιο καὶ σαυτῷ μᾶλλον
[5, 18]	βέλτιστε καὶ φράζε ὅποι τις	ἂν	τύχοι καταγωγῆς. Ὁ δὲ Περὶ
[5, 17]	χρώμενοι τῷ πνεύματι περὶ πρώτην	ἂν	φυλακὴν τῇ νήσῳ προσορμίσαιμεν καὶ
[5, 23]	γηπόνος, ὁ δὲ ἄνεμος τῆς	ἄγαν	φορᾶς ὤκλαζε καὶ κατ´ ὀλίγον
[5, 32]	χωρίσας ἐμαυτὸν ἐπί τινος λόφου	θέαν	ἀκίνδυνον ἐμαυτῷ κατένεμον. Οὐ μὴν
[5, 11]	ἰδεῖν τὴν ἐμοὶ πάντων ἡδίστην	θέαν.	Ἀλλ´ ὦ θύγατερ, ὦ Χαρίκλεια,
[5, 6]	περαιούμενον. ~Ἰλιγγιάσαντες οὖν πρὸς τὴν	θέαν	ἐπὶ πλεῖστον ἀχανεῖς εἱστήκεσαν οἷον
[5, 7]	δυσωποῦνται καὶ πρὸς τὴν ἐράσμιον	θέαν	καὶ ἀπρόσφυλος ὀφθαλμὸς ἡμεροῦται. ~Συλλαβόντες
[5, 18]	καθάπερ ἐπί τι παράδοξον τὴν	θέαν	τὴν ἡμετέραν συνέρρεον, ἀγάμενοι μὲν
[5, 17]	εἰσχεόμενον ἐπιμίξαι τε πρὸς τὴν	Αἰγαίαν	θάλασσαν ἐπειγόμενον ὑπὸ τοῦ Πελοποννησίων
[5, 32]	ὁρωμένη ἀλλὰ ῥᾳδίως πρὸς τὴν	πυρκαϊὰν	τοὺς ἐναντίους κατοπτεύουσα, τῶν δὲ
[5, 22]	ἡμᾶς γεγενημένος, καὶ τήνδε δίδου	τελευταίαν	χάριν· θῦε διαπλεύσας εἰς Ἰθάκην
[5, 30]	τὸ γὰρ στενὸν τοῦ καιροῦ	πολυλογίαν	οὐκ ἐπιδέχεται. Ἐρᾷ σου θυγάτηρ
[5, 27]	τοὺς λῃστὰς ἐνεπεπλήκει, τὴν μὲν	ἰδίαν	ἄκατον ἀπολιπόντας κατὰ δὲ τὴν
[5, 27]	ἔνιοι τῶν λῃστῶν εἰς τὴν	ἰδίαν	αὐτῶν μετεισβαίνειν ἄκατον, ἔπειτα ἐπεῖχον
[5, 4]	ὡς ἐπίπαν τὰ ἀνθρώπεια καὶ	παιδιὰν	πεποίηται, καὶ οὐδὲ τῶν ἡδίστων
[5, 21]	παῖδας ἔφραζον ὡς μεθ´ ἑσπέραν	βαθεῖαν	αὖθις ἐπιβαίνειν δεήσει τῆς ὁλκάδος·
[5, 32]	δυναμένης, ὠδινούσης μὲν εἰς τὴν	βοήθειαν	δεδοικυίας δὲ τὴν ἀποτυχίαν, αὐτοσχεδίου
[5, 16]	τὴν ἄλλην μὲν τῆς θυσίας	πολυτέλειαν	ἔχω θαυμάσας, οὐκ ἔστι δὲ
[5, 31]	τὴν ὁλκάδα καὶ ἰδὼν τὴν	Χαρίκλειαν	δάφνης τε φέρουσαν ἐπὶ τῆς
[5, 33]	νυκτὸς ἐπιμίξαι χωρίῳ πολεμουμένῳ, τὴν	Χαρίκλειαν	δὲ οὐδαμῶς· ἀλλ´ εἶδον ἡμέρας
[5, 11]	Καλάσιριν ἐφ´ ὅσον περιβαλὼν τὴν	Χαρίκλειαν	ἐδάκρυεν ἀφορῶν καὶ τίς ὁ
[5, 29]	Θεαγένην παραλαβὼν καὶ παρὰ τὴν	Χαρίκλειαν	ἐλθὼν εὑρών τε δεδακρυμένην Ὦ
[5, 9]	Χέμμιν ὁ Ναυσικλῆς ἔχων τὴν	Χαρίκλειαν	ἔρχεται, Μιτράνης δὲ ἐπὶ ἑτέρας
[5, 34]	συμπόσιον· ὁ Καλάσιρις δὲ τὴν	Χαρίκλειαν	ἐσκοπεῖτο καὶ ὡς τὴν πάροδον
[5, 5]	Θεαγένην ὁ Πυθικός» τὴν δὲ	Χαρίκλειαν	ἡ Πυθιὰς ἐπὶ δεξιὰ ἢ
[5, 19]	ἂν παρὰ πατρὸς αἰτῶν τὴν	Χαρίκλειαν,	πολλὰ σεμνύνων ἑαυτὸν καὶ τοῦτο
[5, 22]	καὶ τὰ ὄντα συσκευάζου τὴν	Χαρίκλειάν	τε ἐγὼ μετελεύσομαι. Παρῆν ἡ
[5, 7]	βουληθῆναι καὶ περισῴζειν ἑαυτοῖς εἰς	δουλείαν	(ὃ τίνος οὐκ ἂν γένοιτο
[5, 2]	τῶν ἡδονῶν ὑποθέμενος εἶτα ἠπάτησε.	Δουλείαν	ᾤμην ἐκπεφευγέναι, δουλεύω πάλιν· δεσμωτήριον,
[5, 18]	ἄνδρα καὶ ἐκ πρώτης ἐντεύξεως	εὐγένειαν	ἐμφαίνοντα. Ἔπραττον οὕτω καὶ μετ´
[5, 18]	ἐμπειρίαν αὐτῷ τῆς τέχνης εἰς	εὐμένειαν	τύχης προσῆπτον. ~Ἀλλ´ οὐ γὰρ
[5, 18]	τῶν πολυκλίνους οἴκους ἐπιζητούντων ἢ	θεραπείαν	εἰς πλῆθος ἐπαγομένων. Ἐμοῦ δὲ
[5, 6]	ἐπάλληλον τοῦ δαίμονος καθ´ ἡμῶν	πομπείαν.	Οὐχ ὁρᾷς ὡς φυγαῖς ἐπισυνάπτειν
[5, 16]	ἀκούεις ὡς διατριβὴν τῷ πότῳ	χορείαν	ἐστήσαντο· ἡμῖν δὲ ἡ σὴ
[5, 8]	καὶ δὴ καὶ τὴν παροῦσαν	στρατείαν	εὐδαιμόνως πεποιημένον. Ὁ δὲ χαυνωθεὶς
[5, 9]	Ἕλληνα νεανίσκον, ὑπεραίροντα τὴν ἐμὴν	δεσποτείαν	καὶ θεῷ βασιλεῖ τῷ μεγίστῳ
[5, 7]	χρηστῷ τῷ δαίμονι προσπαλαίειν ὡς	ταχεῖαν	τῶν συμφορῶν ἀπαλλαγὴν συγχωρῆσαι) ἀλλ´,
[5, 1]	τάχα μέν που καὶ δι´	ἡλικίαν	νωθρότερος ὢν τὴν ἀκοήν, νόσος
[5, 2]	νύκτωρ καὶ σκότους καὶ κατ´	οἰκίαν	ἄγνωστον ἀλύοντα, πλὴν ἀλλὰ πάντα
[5, 1]	καὶ βόμβος ὄχλου κατὰ τὴν	οἰκίαν	περιηχεῖ, καὶ ἦν μὲν οὐκ
[5, 1]	ὕπνου σπάσωμεν· εἰ γὰρ καὶ	λίαν	ἄοκνος ὑπάρχεις τὴν ἀκοὴν καὶ
[5, 8]	οὖν ἦγον ἐπὶ τὸν ἄρχοντα	λίαν	ἐσπουδακότες λαφύρων τὸ κάλλιστον πρῶτοι
[5, 1]	καὶ νύκτα μόνην ἀναμεῖναι συνθέμενοι.	Λίαν	οὖν χαίροντες ἥκοντας ἡμᾶς ὑποδέχονται
[5, 24]	τὴν ἄκατον. Ἐσείσθη πρὸς τὴν	ἀγγελίαν	ἡ ὁλκὰς ἔν τε γαλήνῃ
[5, 20]	τὸ βούλημα θερμαινόμενον καὶ ἡμέραν	οὐδεμίαν	τοῦ διοχλεῖν μοι περὶ τῶν
[5, 29]	προσδοκώμενα κατὰ τὴν ἐμοὶ Τραχίνου	πολεμίαν	εὔνοιαν ἣν εἰκὸς ἐκείνῳ τὸν
[5, 19]	Ἐμοῦ δὲ τήν τε παροῦσαν	πενίαν	προβαλλομένου καὶ ὡς οὐκ ἄν
[5, 20]	ἀντὶ τούτων οἱ θεοὶ κατ´	ἀξίαν	ἀμείψαιντο· πόθεν δέ, ὦ Τυρρηνέ,
[5, 1]	τῶν συμφορῶν ὑπόμνησις παραλύουσα τὴν	διάνοιαν	εἰς ὕπνον καταφέρει. Ἐπίσχες» εἶπεν
[5, 22]	καὶ τεθορύβημαι ἀφυπνίσας πρὸς τὴν	ἔννοιαν·	ἀλλ´ αὐτός τε ἀνίστω καὶ
[5, 2]	Θίσβης ὑπό τε ἀμηχανίας πᾶσαν	ἔννοιαν	διαπορῶν ἀνέστρεφε βαρύ τε καὶ
[5, 4]	ὀψέ ποτε τῶν πρακτέων εἰς	ἔννοιαν	ἐλθόντες δόξαι κόρον ἔχειν ἐβιάσθησαν,
[5, 29]	μικρὸν καί τινα τῶν πρακτέων	ἔννοιαν	ἐπ´ ἐμαυτοῦ φροντίσας, ἐπανελθὼν ἱκέτευον
[5, 2]	ἐκ τῆς Θίσβης καὶ τὴν	ὑπόνοιαν	ἀποδύσασθαι σπεύδων· ἕως ὀψέ ποτε
[5, 11]	παροῦσαν ἐπιδεικνύναι. ~Ταῦτα ὡς ἤκουσαν	ὑπόνοιαν	εὐθὺς τῶν ἀληθῶν ἐλάμβανον ἱκέτευόν
[5, 30]	ἀκούσας ὡς μή τινα ἐγγενέσθαι	ὑπόνοιαν,	καὶ τοὺς παῖδας ἥκων ἐθάρρυνον,
[5, 12]	λάβοι τῶν ὄντων ὁ Ναυσικλῆς	ὑπόνοιαν	καὶ ὧν ἐπεφέρετο ἡ Χαρίκλεια
[5, 29]	κατὰ τὴν ἐμοὶ Τραχίνου πολεμίαν	εὔνοιαν	ἣν εἰκὸς ἐκείνῳ τὸν καιρὸν
[5, 18]	ὥστε καὶ οἱ πολλοὶ τὴν	ἐμπειρίαν	αὐτῷ τῆς τέχνης εἰς εὐμένειαν
[5, 13]	ἐγκαθίδρυται, οὐ γὰρ ἐπιψεύδεται τὴν	προσηγορίαν	ἀλλ´ ἀληθῶς ἀμέθυσος τῷ φέροντι
[5, 23]	καὶ κοῦφον ἀκάτιον καὶ πρὸς	εἰρεσίαν	εὐπειθέστερον ἐλαύνοντες. ~Ἤδη δὲ πλησιαζόντων
[5, 13]	κεκλημένων (δημοτελῆ γὰρ ηὐτρέπιστο τὴν	θυσίαν)	ἡ Χαρίκλεια δὲ σὺν τῇ
[5, 12]	καὶ εὐτρέπιζε τὰ πρὸς τὴν	θυσίαν,	ἡμεῖς δὲ παρεσόμεθα πάντων ἡτοιμασμένων.
[5, 13]	παρεγένοντο, τούτῳ γὰρ ἦγε τὴν	θυσίαν	Ναυσικλῆς ὡς ἀγοραίῳ τε καὶ
[5, 13]	τις ἐκάλει σπεύδειν ἐπὶ τὴν	θυσίαν.	Οἱ δέ— τὰ πρακτέα γὰρ
[5, 21]	προϋπάρχουσαν γνῶσιν διά τε τὴν	περιουσίαν,	καὶ πρὸ πάντων ὅτι τὴν
[5, 28]	μοι κατεγγυῶσαν τὸ βούλημα τὴν	ἐξουσίαν,	ἀλλ´ αἴσιον ἄλλως καὶ εὐπρεπὲς
[5, 3]	Ἐπεὶ δὲ μικρὸν ἀνέπνευσε τὴν	αἰτίαν	ἐξεμάνθανεν· ὁ δὲ Ἀπόλωλά σοι»
[5, 17]	παρόντων ἀληθῆ εἶναι μαρτυρούντων τὴν	αἰτίαν,	ὁ Καλάσιρις εἴχετο τῶν ἑξῆς
[5, 2]	πεπόνθοι διηρώτα καὶ δι´ ἣν	αἰτίαν	οὕτως ἐκτόπως ἀλύοι σχεδόν τι
[5, 21]	τὸ αἰφνίδιον θαυμαζόντων καὶ τὴν	αἰτίαν	πυνθανομένων ὑπερεθέμην εἰσαῦθις ἐρεῖν, νῦν
[5, 17]	τῆς ἐπιπολαζούσης τῷ τόπῳ τραχύτητος	αἰτίαν,	Τὸ πέλαγος» ἔφη τὸ Ἰόνιον
[5, 28]	καὶ τοὺς γάμους ὡς ὁρᾷς	ἑστιᾶν	μέλλω τήμερον, ἑορτῶν τὴν ἡδίστην
[5, 34]	καταλαμβάνει τοῖς ἴχνεσι τοῦ ἀγάλματος	προσπεφυκυῖαν	καὶ εὐχῆς τε μακρᾷ παρολκῇ
[5, 32]	γὰρ ἀποροῦσα πρὸς τὴν ἐνέργειον	συμμαχίαν	ἡ Χαρίκλεια λόγον ἐπίκουρον τῷ
[5, 13]	καὶ ποικίλην δηλοῦσθαι τῶν μελλόντων	συντυχίαν	ἡδέων τε καὶ λυπηρῶν ταῖς
[5, 32]	τὴν βοήθειαν δεδοικυίας δὲ τὴν	ἀποτυχίαν,	αὐτοσχεδίου καὶ ἐν χερσὶ τῆς
[5, 15]	ὡς εἰπὼν ἐποίησεν, ἐπὶ τὴν	εὐωχίαν	αὐτόν τε καὶ τοὺς ἄλλους
[5, 29]	ἀπὸ τῆς θυσίας μεταποιεῖ τὴν	εὐωχίαν,	ἐμοί τε ὡς πατρὶ τὴν
[5, 16]	τὸ οἰκειότατον ἐκείνῳ λόγους εἰς	εὐωχίαν	ἐρανιζόμενος. Ἐπείθετο ὁ Καλάσιρις ἅμα
[5, 28]	τὰ θύματα δείραντες ηὐτρέπιζον τὴν	εὐωχίαν,	ὁ Τραχῖνος ἰδίᾳ με καὶ
[5, 16]	κάλλιστα ἄν, εἰ βουληθείης, τὴν	εὐωχίαν	παραπέμποι χοροῦ τε γινομένη καὶ
[5, 27]	ἀδοκίμαστος ἐκληροῦτο ὁ δὲ τὴν	πρύμναν	εἶχε καὶ τοὺς αὐχένας. Οὐχ
[5, 23]	οἱ μὲν ἐδήχθησαν καὶ πρὸς	ἄμυναν	εὐτρεπίζεσθαι παρῄνουν, οἱ δὲ ὀλιγώρως
[5, 24]	ὁ πόλεμος, τῷ προστυχόντι πρὸς	ἄμυναν	ὁπλίσας. Ἐγὼ δὲ καὶ ἡ
[5, 22]	τε τὸν ἡμέτερον ἐπισκεψαμένων καὶ	δόξαν	γνῶναι τὴν ἡμετέραν ἐν σπουδῇ
[5, 11]	συνθήματος ἢ πληγῆς τῆς αὐτῆς	ἀνωλόλυξαν.	Ἦν τε ἀκούειν ἐπὶ πλεῖστον
[5, 20]	ᾑρηκώς. Ὑπαγόμενος οὖν αὐτὸν ὥστε	πᾶν	ἀναπτύξαι τὸ βούλευμα Τί οὖν»
[5, 27]	τῆς νεὼς ἀποβαλλόντων καὶ κινδύνου	πᾶν	εἶδος ὑφισταμένων, ἕως, ἐκείνης τε
[5, 27]	τῆς νεὼς ἀπείρως ἔχοντας. Τοιγάρτοι	πᾶν	μὲν ναυτιλίας μέρος ὑπὸ τοῦ
[5, 16]	Ναυσίκλεις» ὑπολαβὼν ὁ Κνήμων ὡς	ἅπαν	μουσικῆς ὄργανον εἰς τὸ συμπόσιον
[5, 4]	καὶ τὰ ἄλλα χλεύην ὡς	ἐπίπαν	τὰ ἀνθρώπεια καὶ παιδιὰν πεποίηται,
[5, 1]	μὲν οὐκ ἐκτὸς τοῦ θορυβεῖσθαι	σιωπᾶν	δὲ ἐβιαζόμην ἐπιθυμίᾳ τῶν ἀεὶ
[5, 20]	πέπυσαι; διηρώτα, κἀγὼ συνιεὶς τὴν	ἐνέδραν	τοῦ ἐρωτήματος Τὸ μὲν ἀκριβὲς»
[5, 14]	ὑπὸ τῆς τέχνης ὥσπερ εἰ	μάνδραν	χρυσῆν τὴν σφενδόνην αὐτοῖς τε
[5, 6]	αὖθις ἀπέδειξεν· ἀπαλλαγὴν καὶ φυγὴν	ἐλευθέραν	ὑπέθετο καὶ τοὺς ἀναιρήσοντας ἐπέστησε,
[5, 31]	καταυγάζουσαν (τὴν γὰρ ἐκ Δελφῶν	ἱερὰν	ἐσθῆτα ἠμφίεστο ὡς ἢ νικητήριον
[5, 5]	καὶ τὰ στέμματα καὶ τὴν	ἱερὰν	ἐσθῆτα, καὶ ὥστε λανθάνειν αὐτοὺς
[5, 33]	διαδεξαμένων. Ἄρτι γὰρ ἐμοῦ ὅτε	ἡμέραν	εἶδον τὸν λόφον κατιόντος, λῃστρικὸν
[5, 22]	ὑπηχούντων ἐφερόμεθα νύκτα τε καὶ	ἡμέραν	ἐπὶ τὴν Λιβύων γῆν τοῦ
[5, 1]	πρός με ὅρκον οἱ Φοίνικες	ἡμέραν	καὶ νύκτα μόνην ἀναμεῖναι συνθέμενοι.
[5, 5]	τήνδε ἢ κώμην ἢ ἔθνος»	ἡμέραν	καὶ ὥραν προσδιορίζοντας. Εἰ δὲ
[5, 20]	πρὸς τὸ βούλημα θερμαινόμενον καὶ	ἡμέραν	οὐδεμίαν τοῦ διοχλεῖν μοι περὶ
[5, 22]	πλοῦς ἡμῖν αὖθις παρηγγέλλετο πρώτην	ἡμέραν	τῆς σεληναίας μετὰ τὴν πρὸς
[5, 21]	τοὺς παῖδας ἔφραζον ὡς μεθ´	ἑσπέραν	βαθεῖαν αὖθις ἐπιβαίνειν δεήσει τῆς
[5, 22]	ἐπισκεψαμένων καὶ δόξαν γνῶναι τὴν	ἡμετέραν	ἐν σπουδῇ θεμένων αὐτὸς οὕτως
[5, 21]	καὶ πρὸ πάντων ὅτι τὴν	ἡμετέραν	οἰκεῖν, εἰ τοῦ γάμου τύχοις,
[5, 18]	τι παράδοξον τὴν θέαν τὴν	ἡμετέραν	συνέρρεον, ἀγάμενοι μὲν ὡς ἐφαίνοντο
[5, 19]	ἔθνος δὲ καὶ πατρίδα τὴν	ὑμετέραν	ἀλλάξομαι τῆς μὲν ἐπὶ Καρχηδονίους
[5, 28]	αἴσιον ἄλλως καὶ εὐπρεπὲς δοκιμάζων	εὐπειθεστέραν	εὐτρεπίσαι τὴν νύμφην, διὰ τοῦ
[5, 7]	δυνατὸν ἐκκλίνωμεν, ἐπιτυχίας ἐλπίδα τὴν	πεῖραν	τῶν παρελθόντων ὑποθέμενοι, πολλάκις ἤδη
[5, 18]	Ὁ δὲ Περὶ τὴν πλησίον	ἄκραν«	ἔφη χοιράδι πέτρᾳ τῆς προτεραίας
[5, 17]	νήσους Ὀξείας ἀποκρύψαντες τὴν Ζακυνθίων	ἄκραν	προσκοπεῖν ἀμφεβάλλομεν ὥσπερ ἀμυδρόν τι
[5, 22]	τε παρὰ μικρὸν ἐλθόντες εἰς	ἄκραν	τινὰ Κρητικὴν προσωκείλαμεν, τῶν τε
[5, 2]	ὅπη ποτὲ ἔσχεν οὐκ εἰς	μακρὰν	εἰσόμεθα. Οὐκ ἂν δυναίμην» ἔφη,
[5, 31]	τὸ κελευόμενον πράττοις οὐκ εἰς	μακρὰν	οἰμώξῃ τῷδε τῷ κρατῆρι βαλλόμενος.
[5, 22]	Τοιγάρτοι τούτων ὑφέξεις οὐκ εἰς	μακρὰν	τὴν δίκην καὶ τῶν ὁμοίων
[5, 15]	τῷ ὄντι τὸ δῶρον διακονήσαντος·	ὁρᾶν	γοῦν πάρεστι τῇ φλογὶ περιλαμπόμενον.
[5, 20]	τοὺς σοὺς ἴσα καὶ παισὶν	ὁρᾶν	τοῖς ἐμοῖς· ἥκω δή σοι
[5, 33]	μαθεῖν οὐδὲ ἐπικουφίσαι παραμυθίᾳ τὴν	συμφορὰν	οὐδὲ τὰ ἐνδεχόμενα ἐπιμεληθῆναι, τὰ
[5, 14]	οἱ μὲν ἀγεληδὸν ἐπὶ τὴν	πέτραν	ἀνατρέχοντες οἱ δὲ περὶ τὸν
[5, 14]	ἀμεθύσου γανύμενοι ἅλμασιν ἀκρωνύχοις τὴν	πέτραν	ἐπέξεον. Ὅσοι δὲ αὐτῶν πρωτόγονοί
[5, 5]	τὸ δὲ τόξον καὶ τὴν	φαρέτραν	Θεαγένει φέρειν ἐγχειρίσασα, φόρτον ἥδιστον
[5, 20]	τὴν περιπτύσσουσαν τῆσδε τῆς ἄκρας	πλευρὰν	ὑποκαθήμενον, σκοποῖς ἀμοιβαδὸν τὸν ἔκπλουν
[5, 18]	ἥλιός τε ἀνίσχε καὶ ἡμεῖς	ἄγκυραν	καθίεμεν. Οἱ δὲ τῆς νήσου
[5, 28]	τε κατὰ χώραν μείναντες ὑποδεξάμενοι	πυράν	τε ἐξῆπτον καὶ τὰ θύματα
[5, 18]	ποικίλην τε καὶ πρὸς πᾶσαν	ὥραν	ἁρμόδιον ἐξήσκητο· καὶ ἦν εὔβολόν
[5, 5]	κώμην ἢ ἔθνος» ἡμέραν καὶ	ὥραν	προσδιορίζοντας. Εἰ δὲ εἰς ταὐτὸν
[5, 18]	πως οὐκ ἀηδῶς τὴν χειμέριον	ὥραν	τὰ πρῶτα διηνύομεν, τὰ μὲν
[5, 27]	καὶ ὁ μέν τις τὴν	πρώραν	ἀδοκίμαστος ἐκληροῦτο ὁ δὲ τὴν
[5, 19]	ὡς οὐκ ἄν ποτέ τῳ	χώραν	ἄλλην οἰκοῦντι καὶ ἔθνος ὃ
[5, 15]	γυναιξὶ τὴν ἐνδοτέρω τοῦ ἱεροῦ	χώραν	ἀποκληρώσας τοὺς δὲ ἄνδρας ἐν
[5, 28]	συῶν ἐλαύνοντες· οἵ τε κατὰ	χώραν	μείναντες ὑποδεξάμενοι πυράν τε ἐξῆπτον
[5, 7]	ὡς δ´ ἐπιβλέψαντες οἱ νέοι	κατηύγασαν	τοὺς ἐπιφερομένους ὤκλαζεν αὐτοῖς ὁ
[5, 2]	τῆς Θίσβης ὑπό τε ἀμηχανίας	πᾶσαν	ἔννοιαν διαπορῶν ἀνέστρεφε βαρύ τε
[5, 25]	προστάγματος τοῦ Τραχίνου παρ´ ἐλπίδα	πᾶσαν	ἐφείδοντο τῶν ὑποπεσόντων, ἐγίνετο δὲ
[5, 8]	ὡς ἄρκυσι τοῖς ὅπλοις πανταχόθεν	πᾶσαν	περιβαλόντες. Ἡ μὲν γὰρ ἄλλη
[5, 18]	ἣν ποικίλην τε καὶ πρὸς	πᾶσαν	ὥραν ἁρμόδιον ἐξήσκητο· καὶ ἦν
[5, 4]	ὅ τί ποτε τὸν λῄσταρχον	ἔδρασαν	οἱ πολέμιοι κατασκοπήσοντες· ἔσχε τε
[5, 34]	λύπης προσβολῇ πρὸς ὕπνον βαθὺν	ὀλισθήσασαν.	Ἐπιδακρύσας οὖν ὀλίγα καὶ πρὸς
[5, 27]	θάλατταν ὀνειδίζοντες, ὡς ἀνυβρίστου θανάτου	φθονήσασαν	καὶ φοβερωτέρᾳ γῇ καὶ προσδοκίᾳ
[5, 24]	τε ἦσαν καὶ οὐκ ἂν	ἔφασαν	ἐκστῆναι. ~Ἐπεὶ δέ τις τῶν
[5, 24]	ἑλεῖν ἐσπουδακόσι. Καὶ Ὦ δυσδαίμονες«	ἔφασαν	τί δή ποτε μαίνεσθε καὶ
[5, 6]	τὴν θέαν ἐπὶ πλεῖστον ἀχανεῖς	εἱστήκεσαν	οἷον ἀπαλγοῦντες πρὸς τὴν τύχην
[5, 14]	καὶ ὑπεράλλεσθαι βουλομένοις τὸν κύκλον	ἐῴκεσαν	εἰργομένοις δὲ ὑπὸ τῆς τέχνης
[5, 24]	κύκλον περίπλοις οὐδαμοῦ προβαίνειν ἐπέτρεπον	ἐῴκεσάν	τε πολιορκοῦσι καὶ τὴν ναῦν
[5, 24]	πόλεμον ἀναίμακτον ἠγωνίζοντο θρασεῖς τε	ἦσαν	καὶ οὐκ ἂν ἔφασαν ἐκστῆναι.
[5, 15]	ἐκ τῶν ἐδεσμάτων εἰς κόρον	ᾖσαν	καὶ τοῖς κρατῆρσιν αἱ τράπεζαι
[5, 17]	~Ὡς ἐπειδὴ τῆς Φοινίσσης ὁλκάδος	ἐπέβησαν	τοὺς Δελφοὺς ἀποδράντες τὰ μὲν
[5, 4]	ἔννοιαν ἐλθόντες δόξαι κόρον ἔχειν	ἐβιάσθησαν,	ἄρχεται ὁ Θεαγένης λόγων τοιῶνδε
[5, 7]	ἡγουμένῃ καθάπερ ἑλκόμενος. Οὐ μὴν	ἔφθησάν	γε πρὸς τὸ σπήλαιον διελθόντες
[5, 8]	πλησίον οἱ περὶ τὸν Θεαγένην	ὤφθησαν	θεοὺς σωτῆρας ἐπιβοώμενοι πολλάκις, ἐμπορικόν
[5, 23]	παρατρέποντος. ~Τούτων εἰρημένων οἱ μὲν	ἐδήχθησαν	καὶ πρὸς ἄμυναν εὐτρεπίζεσθαι παρῄνουν,
[5, 28]	~Ὡς δὲ ἐκεῖνοί τε τάχιστα	παρῆσαν	ὅλην προβάτων ἀγέλην καὶ συῶν
[5, 7]	σαγηνευθέντες· καὶ οἱ μὲν ἐκπλαγέντες	ἔστησαν	ὑποδραμούσης τὸν Θεαγένην τῆς Χαρικλείας
[5, 23]	θᾶττον ἡμῖν ἢ ὥστε εἰπεῖν	ἐπέστησαν	ἅτε οἶμαι πρόσκωποί τε πάντες
[5, 13]	βαδίζειν, τάχα οὐκ ἄν ποτε	πεισθεῖσαν	εἰ μὴ τῇ προφάσει τῆς
[5, 22]	Τυρίου τοῦ ἐμπόρου πεισθέντων λῃστρικὴν	προαγορευθεῖσαν	ἔφοδον διαδιδράσκειν εἰπόντος· καὶ ὁ
[5, 10]	τὸν Μιτράνην περιῆλθε καί τινα	φανεῖσαν	κόρην ὡς Θίσβην ἀπέλαβε, καὶ
[5, 13]	παρηγοροῦσαι πολλὰ καὶ λιπαροῦσαι μόλις	ἔπεισαν	ἅμα βαδίζειν, τάχα οὐκ ἄν
[5, 29]	ὃν πολλοὶ πόνοι καὶ φειδωλοὶ	συνήθροισαν	ἀσώτῳ συμποσίῳ τῆς τύχης ἐνυβρίσαι
[5, 17]	ἐπιμίξαι τε πρὸς τὴν Αἰγαίαν	θάλασσαν	ἐπειγόμενον ὑπὸ τοῦ Πελοποννησίων ἰσθμοῦ
[5, 23]	πνεῦμα δεχομένης· ἐπειδὴ δὲ τὴν	θάλασσαν	ἐστόρεσεν ἡ γαλήνη καὶ τὰς
[5, 1]	τε εἰς τὴν ναῦν τὴν	Φοίνισσαν	ἄρτι τὰ πρυμνήσια λύειν μέλλουσαν·
[5, 20]	ἀναγκαῖον. Ναυλοχεῖ τὴν ὁλκάδα τὴν	Φοίνισσαν	πειρατικὸν ἐργαστήριον κατὰ τὴν περιπτύσσουσαν
[5, 4]	Θυάμιδος ὑπασπιστὴς ἑῷοι τὴν λίμνην	διέπλευσαν	ὅ τί ποτε τὸν λῄσταρχον
[5, 22]	πάντων ὅσοι δὴ τὴν Κεφαλλήνων	παρέπλευσαν	οἶκόν τε τὸν ἡμέτερον ἐπισκεψαμένων
[5, 14]	κύκλους ἀγερώχους ἐξελίττοντες ποιμενικὸν θέατρον	ἐπεδείκνυσαν	τὸν κρημνόν, ἄλλοι δὲ ὥσπερ
[5, 8]	προληφθεὶς Ταύτην μὲν» ἔφη σὴν	οὖσαν	ἀπολαβὼν ἄγε» (καὶ εἰπὼν ἐνεχείριζεν,
[5, 27]	καὶ φοβερωτέρᾳ γῇ καὶ προσδοκίᾳ	παραδοῦσαν	ἀθέσμοις βουλήμασι λῃστῶν ἐκκειμένους. Οἷα
[5, 31]	κεφαλῆς στέφανον καὶ χρυσοϋφεῖ στολῇ	καταυγάζουσαν	(τὴν γὰρ ἐκ Δελφῶν ἱερὰν
[5, 6]	πρὸς τὴν τύχην οὕτως ἐπαλλήλως	ἐπηρεάζουσαν·	ὀψὲ δ´ οὖν ποτε καὶ
[5, 28]	τὴν νύμφην, διὰ τοῦ φύντος	προμαθοῦσαν	τὸν γάμον. Ἐπῄνουν τὰ εἰρημένα
[5, 2]	ἦν μοι λῃστρικὸν εἰς τὴν	παρελθοῦσαν	τὸ καταγώγιον, ἄδυτον καὶ βάραθρον
[5, 11]	ἐξὸν παροῦσαν ἐπιδεικνύναι. ~Ταῦτα ὡς	ἤκουσαν	ὑπόνοιαν εὐθὺς τῶν ἀληθῶν ἐλάμβανον
[5, 6]	τίνος» ἔλεγε φευξόμεθα τὴν πανταχοῦ	διώκουσαν	εἱμαρμένην; εἴξωμεν τῇ τύχῃ καὶ
[5, 1]	Φοίνισσαν ἄρτι τὰ πρυμνήσια λύειν	μέλλουσαν·	καὶ γάρ πως λοιπὸν καὶ
[5, 17]	τι νέφος τὰς ὄψεις ἡμῖν	ὑποδραμοῦσαν,	καὶ ὁ κυβερνήτης τῶν ἱστίων
[5, 2]	ἐπηκροᾶτο καὶ τοιάδε κατελάμβανεν ἔτι	θρηνοῦσαν.	Ἐγὼ δὲ ἡ παναθλία χεῖρα
[5, 33]	προκείμενον τὴν δὲ προσκαθημένην καὶ	θρηνοῦσαν	καὶ βούλεσθαι μὲν ἐπισφάττειν ἑαυτὴν
[5, 13]	τραχύτητι τὴν ὄψιν ἀλλὰ φαιδρότητι	περιλάμπουσαν·	οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ δύναμις
[5, 10]	λόγῳ φράζειν, καὶ ταῦτα ἐξὸν	παροῦσαν	ἐπιδεικνύναι. ~Ταῦτα ὡς ἤκουσαν ὑπόνοιαν
[5, 19]	τούτοις. Ἐμοῦ δὲ τήν τε	παροῦσαν	πενίαν προβαλλομένου καὶ ὡς οὐκ
[5, 8]	πολέμοις καὶ δὴ καὶ τὴν	παροῦσαν	στρατείαν εὐδαιμόνως πεποιημένον. Ὁ δὲ
[5, 31]	ἰδὼν τὴν Χαρίκλειαν δάφνης τε	φέρουσαν	ἐπὶ τῆς κεφαλῆς στέφανον καὶ
[5, 24]	καὶ πρὸς οὕτως ἄμαχον καὶ	ὑπερφέρουσαν	ἰσχὺν ἐναντίας ἐπαίρετε χεῖρας καὶ
[5, 13]	περιτρέποις ἀκτῖνα προσβάλλει χρυσῆν οὐκ	ἀμαυροῦσαν	τραχύτητι τὴν ὄψιν ἀλλὰ φαιδρότητι
[5, 26]	δὲ βούλει με τῷ ὄντι	θαρσοῦσαν	καὶ ἔχειν καὶ μένειν, πρώτην
[5, 20]	Φοίνισσαν πειρατικὸν ἐργαστήριον κατὰ τὴν	περιπτύσσουσαν	τῆσδε τῆς ἄκρας πλευρὰν ὑποκαθήμενον,
[5, 21]	αὐτὴν κατεγγυῆσαι διά τε τὴν	προϋπάρχουσαν	γνῶσιν διά τε τὴν περιουσίαν,
[5, 2]	με καὶ ζῶσαν ἐθρήνησε καὶ	τεθνεῶσαν,	ὡς ᾤετο, ἐδάκρυσεν, ὡς ἀνῃρημένην
[5, 2]	πόθεν γνωρίζεις τε ἀκούσας καὶ	ζῶσαν	ἀγγελλομένην φροντίζεις; Καὶ ὃς Τῶν
[5, 2]	ἐμοὶ φίλτατος· ἐκεῖ με καὶ	ζῶσαν	ἐθρήνησε καὶ τεθνεῶσαν, ὡς ᾤετο,
[5, 34]	ἀφυπνίσας ἦγεν εἰς τὴν καταγωγὴν	ἐρυθριῶσαν	ὡς ἐφαίνετο διότι λάθοι πρὸς
[5, 29]	ἀτοπώτατον τὴν εὐγενείᾳ καὶ πλούτῳ	κομῶσαν	καὶ τὸ μέγιστον Τραχίνου γαμετὴν
[5, 28]	ταύτην βουλόμενος, ἔχω γάρ μοι	κατεγγυῶσαν	τὸ βούλημα τὴν ἐξουσίαν, ἀλλ´
[5, 2]	μὲν ἄλλων ἀκούσῃ μετὰ ταῦτα	ὅταν	ποτὲ καὶ τὰ ἐμαυτοῦ σοι
[5, 1]	τοὺς νέους ἦγον ὡς ἐπὶ	θάλατταν	αὐτῆς ὡς εἶχον τῆς νυκτὸς
[5, 27]	καὶ πολλὰ τῆς σωτηρίας τὴν	θάλατταν	ὀνειδίζοντες, ὡς ἀνυβρίστου θανάτου φθονήσασαν
[5, 29]	τοῦτο μὲν ὁ δαίμων ἀντέπραξεν	ἐν	αὐτοῖς δὲ τοῖς δεινοῖς ἐμβεβήκαμεν,
[5, 22]	τοῦτο δὴ τὸ κοινὸν προσειπεῖν,	ἐν	γειτόνων καὶ ταῦτα οἰκοῦντα. Τοιγάρτοι
[5, 7]	Χαρίκλεια συνετίθετο, τὴν μὲν τύχην	ἐν	δίκῃ κακηγορεῖσθαι πρὸς αὐτοῦ φάσκουσα
[5, 11]	καὶ ὧν κατὰ ζήτησιν ἀλώμενον	ἐν	θρήνοις ἐγίνωσκε. Προσετίθει δὲ μηδὲν
[5, 12]	τὸ Περσικὸν καὶ τὸ ἐμπορικὸν	ἐν	ἴσῳ φιλοπλούσιον. Οἶδα» εἶπεν ὁ
[5, 14]	ὃ ἐβούλετο, περίεργον ἡγησάμενος λίθον	ἐν	λίθῳ σοφίζεσθαι· τοιοῦτος μὲν ὁ
[5, 2]	οἷον ἠρινῆς ἀηδόνος αἴλινον ᾠδὴν	ἐν	νυκτὶ μυρομένης, ἐπί τε τὸ
[5, 22]	θαυμάσιε« ἔφη, σὺ δὲ μόνος	ἐν	οὐδενὸς λόγου μέρει τέθεισαι τὰ
[5, 8]	ὡς ἄλλα τε πλεῖστα κατωρθωκότα	ἐν	πολέμοις καὶ δὴ καὶ τὴν
[5, 22]	καὶ δόξαν γνῶναι τὴν ἡμετέραν	ἐν	σπουδῇ θεμένων αὐτὸς οὕτως ὀλιγώρως
[5, 22]	αὐτῶν ἀναλήψεως ἡμέρας τινὰς ἐπιμεῖναι	ἐν	τῇ νήσῳ. Καὶ τούτων οὕτω
[5, 33]	μὲν τότε τοῦ γήρως ἐμποδίσαντος	ἐν	τοῖς ὀρθίοις συνεκδραμεῖν τοῖς Αἰγυπτίοις,
[5, 23]	ὀλιγώρως εἶχον, ἔθος εἶναι φάσκοντες	ἐν	τοῖς πελάγεσιν ἕπεσθαι ταῖς ὑπερόγκοις
[5, 13]	ἀμέθυσος τῷ φέροντι γίνεται, νηφάλιον	ἐν	τοῖς συμποσίοις διαφυλάττουσα. ~Τοιαύτη μὲν
[5, 1]	μὲν δὴ πόλις ἡ Δελφῶν	ἐν	τούτοις ἦν καὶ ἔδρασεν ὅ
[5, 25]	ἐπιβαίη τοῦ σκάφους ἠπείγοντο, θᾶττον	ἐν	τῷ βεβαίῳ τοῦ περιεῖναι γενέσθαι
[5, 24]	ἅλλεσθαι καὶ διαδρᾶναι βουλευομένων· ἕως	ἐν	τῷ μέλλειν καὶ ἄκοντας αὐτοὺς
[5, 15]	χώραν ἀποκληρώσας τοὺς δὲ ἄνδρας	ἐν	τῷ προτεμενίσματι κατακλίνας· ἐπεὶ δὲ
[5, 18]	εὔδιόν τε καὶ ἀπήμονα πλοῦν	ἐν	χειμερίῳ τῇ ὥρᾳ καὶ Πλειάδων
[5, 7]	ὡς εἰ καὶ τεθνάναι δεήσειεν	ἐν	χερσὶ ταῖς ἐκείνου γίνοιτο. Τῶν
[5, 32]	δὲ τὴν ἀποτυχίαν, αὐτοσχεδίου καὶ	ἐν	χερσὶ τῆς μάχης αὐτοῖς ὠθουμένης.
[5, 24]	πρὸς τὴν ἀγγελίαν ἡ ὁλκὰς	ἔν	τε γαλήνῃ κλύδωνος ἐμπέπληστο θορύβοις
[5, 21]	πρὸς μὲν τὸν Τυρρηνὸν οὐδὲ	ἓν	πρὸς δὲ τοὺς παῖδας ἔφραζον
[5, 32]	φειδόμενα. Καὶ ἔβαλλεν οὐ καθ´	ἓν	τῆς μάχης μέρος, ἀλλ´ ὅντινα
[5, 10]	ἦλθεν ἐπὶ τὴν νῆσον, ὡς	κατέλαβεν	ἔρημον, ὡς οὐδενὶ τὰ πρῶτα
[5, 26]	ἁπάντων ἐσομένη. Ταῦτα ἐκεῖνος μὲν	ἔλεγεν,	ἡ δέ (ἔστι γὰρ χρῆμα
[5, 8]	προσδραμὼν Αὕτη ἐκείνη Θίσβη» κεκραγὼς	ἔλεγεν	ἣν ἀφῃρέθην μὲν πρὸς τῶν
[5, 19]	τὸ θυγάτριον αἱρησομένου Πέπαυσο τούτων«	ἔλεγεν	ὦ πάτερ, τὴν μὲν γὰρ
[5, 10]	εἴη διαπεπραγμένος ἅπαντα ὁ Ναυσικλῆς	ἔλεγεν,	ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὴν νῆσον,
[5, 34]	τὸν θεὸν ἡσυχῆ τε ἀφυπνίσας	ἦγεν	εἰς τὴν καταγωγὴν ἐρυθριῶσαν ὡς
[5, 11]	ἐν θρήνοις ἐγίνωσκε. Προσετίθει δὲ	μηδὲν	αὐτοῖς εἶναι πλέον τῆς γνώσεως
[5, 31]	κἀκείνῃ θάνατον προξενήσῃς. Ὁ δὲ	μηδὲν	μελλήσας ὥς τινος τῶν ἀναγκαίων
[5, 32]	δὲ ὡς συνερρωγότα τὸν πόλεμον	εἶδεν	ἀπὸ τῆς νεὼς ἐτόξευεν εὔσκοπά
[5, 9]	βασίλειος αὐλὴ κόσμον οὔτε πρότερον	εἶδεν	οὔτε αὖθις ὄψεται. ~Ταῦτα μὲν
[5, 12]	Τί δὲ οὐ μέλλεις, φιλανθρωπίας	οὐδὲν	ἀπολιπὼν ἀλλὰ φθάνων τε τὰς
[5, 2]	ἀλλὰ μετ´ ἐκείνου γινόμενον ἥδιστον,	οὐδὲν	γὰρ οὕτως ἐμοὶ χαλεπὸν ὃ
[5, 18]	διεσπάρακται. Κἀγὼ Τοῦτο μὲν« ἔφην	οὐδὲν	ἐδεόμην μαθεῖν, ὅμως δ´ οὖν
[5, 33]	Ναυσίκλεις, εὐνοίᾳ χρησάμενος, αὐτὸς δὲ	οὐδὲν	ἐρανισάμενος θρήνων δὲ μόνων τῶν
[5, 26]	ὁ Τραχῖνος τῆς Χαρικλείας ἐπιλαβόμενος	Οὐδὲν«	ἔφη πρὸς σὲ ὅδε ὁ
[5, 30]	θυγάτηρ ἡ ἐμή, καὶ θαυμαστὸν	οὐδέν·	ἡττήθη τοῦ βελτίονος· ὑφορᾶται δὲ
[5, 32]	γενναίῳ καὶ φόνοις ἐγγεγυμνασμένῳ παμπόλλοις,	οὐδὲν	οὐδὲ τῆς Χαρικλείου τοξείας ἐπαμύνειν
[5, 9]	ἑτέρας κώμας τῶν ὑπηκόων ἐκτραπεὶς	οὐδὲν	ὑπερθέμενος ἅμα γράμμασι τὸν Θεαγένην
[5, 7]	οἱ νέοι κατηύγασαν τοὺς ἐπιφερομένους	ὤκλαζεν	αὐτοῖς ὁ θυμὸς καὶ παρεῖντο
[5, 19]	εὐδοξίας προσθήκην καὶ τὴν Πυθιονίκην	ὠνόμαζεν	ἕτερά τε αὖ πολλὰ πρὸς
[5, 14]	ἣν δὲ τότε τῷ Ναυσικλεῖ	προσεκόμιζεν	ὁ Καλάσιρις μακρῷ καὶ ταύτας
[5, 8]	οὖσαν ἀπολαβὼν ἄγε» (καὶ εἰπὼν	ἐνεχείριζεν,	ἀφορῶν τε εἰς αὐτὴν συνεχῶς
[5, 16]	ὑπερθέμενος, ἐπειδή σε τὰ συμβεβηκότα	ἐβάπτιζεν,	οὐκ ἔστιν ὅπως ἂν ἐς
[5, 33]	πλὴν ὅτι γε ἐμὲ μὲν	ἔλαθεν	ἐπανελθὼν ἐγκαταμείναντα τῷ λόφῳ καὶ
[5, 18]	ἔφη χοιράδι πέτρᾳ τῆς προτεραίας	ἐνσχεθὲν	διεσπάρακται. Κἀγὼ Τοῦτο μὲν« ἔφην
[5, 27]	γῆς ἐπιβεβηκότες οἱ ἀλιτήριοι· χαριστήρια	δῆθεν	Ποσειδῶνι θύειν βούλεσθαι φήσαντες οἶνον
[5, 13]	ἐπιφθεγγόμενος καὶ ὡς τῆς πυρᾶς	δῆθεν	σπασάμενος ἃ πάλαι ἐπεκομίζετο Ταῦτά
[5, 10]	ἅπαντα ὁ Ναυσικλῆς ἔλεγεν, ὡς	ἦλθεν	ἐπὶ τὴν νῆσον, ὡς κατέλαβεν
[5, 16]	ἀδιήγητα καὶ ἐχόμενα τῶν εἰρημένων	ἔνθεν	ἑλών, ~Ὡς ἐπειδὴ τῆς Φοινίσσης
[5, 11]	κόρον τελεσθῆναι. Σωτήρ μοι τῆς	οὐδαμόθεν	ἐλπισθείσης ἔτι θυγατρὸς γέγονας καὶ
[5, 33]	ταμιευόμενος. Οὐ μὴν ἐπήρκεσά γε,	πόθεν;	ἀπολειφθεὶς μὲν τότε τοῦ γήρως
[5, 2]	Θίσβη» ἔφη ὁ Καλάσιρις ἢ	πόθεν	γνωρίζεις τε ἀκούσας καὶ ζῶσαν
[5, 20]	οἱ θεοὶ κατ´ ἀξίαν ἀμείψαιντο·	πόθεν	δέ, ὦ Τυρρηνέ, συνείληφας τὴν
[5, 27]	πνεῦμα λάβρον τε καὶ βίαιον	αὐτόθεν	ἐμπεσὸν ἀπροσδοκήτου θορύβου τοὺς λῃστὰς
[5, 31]	ζήλου προσπεσόντων, καὶ δῆλος ἦν	αὐτόθεν	ἐπανήκων ἀπὸ τοῦ βλέμματος ἐμμανές
[5, 8]	καὶ ὡς ἄρκυσι τοῖς ὅπλοις	πανταχόθεν	πᾶσαν περιβαλόντες. Ἡ μὲν γὰρ
[5, 6]	λῃσταῖς μετ´ ὀλίγον; Αἰχμαλώτους μικρῷ	πρόσθεν	εἶχεν, ἐρήμους αὖθις ἀπέδειξεν· ἀπαλλαγὴν
[5, 18]	ὅσον προήκων ὁρῶ πρεσβύτην ἁλιευτικὸν	πρόσθεν	τῶν θυρῶν αὐτοῦ καθήμενον καὶ
[5, 22]	γὰρ αὐτῇ φησι διότι πάντων	ἐπίπροσθεν	ἄγει τὴν σωφροσύνην καὶ τέλος
[5, 32]	πειραθήσεται. ~Τί ἦν ἰδεῖν τὸ	ἐντεῦθεν,	ὦ Ναυσίκλεις; θαλάττῃ προσείκασας ἂν
[5, 33]	νεὼς ἐπικομιζόμενον. Ἐγὼ δὲ τηνάλλως	πόρρωθεν	εἱπόμην ὀδυρόμενος τὰς ἐμαυτοῦ τε
[5, 5]	καὶ ἐδόκει ναοῖς ἐπιγράφειν, εἰ	χωρισθεῖεν,	ἢ ἀγάλμασιν ἐπισήμοις ἑρμαῖς τε
[5, 7]	Χαρικλείας ὡς εἰ καὶ τεθνάναι	δεήσειεν	ἐν χερσὶ ταῖς ἐκείνου γίνοιτο.
[5, 24]	πληγῇ μιᾷ τοῦ πάθους ὁμοίου	κοινωνήσειεν,	ἐγὼ δὲ ὡς Τραχῖνον εἶναι
[5, 11]	ἀντὶ τούτων οἱ θεοὶ τοσαῦτα	δοῖεν	ὅσα κατὰ γνώμην ὄντα τὴν
[5, 29]	προσέταξεν αὐτίκα πάντα κομισαμένους ὧν	χρήζοιεν	τοῦ λοιποῦ τῇ νηὶ μὴ
[5, 6]	σπηλαίῳ κρύπτειν ἑαυτοὺς εἴ πη	διαλάθοιεν	ἠξίου καὶ ἅμα ἀπέτρεχεν. Ἀλλ´
[5, 4]	τε εὐχόμεθα θεοί τε Ἑλλήνιοι	παρέχοιεν.	Ἐπεὶ δὲ ἀστάθμητόν τι τὸ
[5, 18]	μοι δύο καὶ τρίτος ἐγώ,	Χαρίεν«	ἔφη τὸ σύμμετρον, ἑνὶ γὰρ
[5, 20]	ἂν ποιοίης, σοῦ γὰρ δὴ	ἕνεκεν	μᾶλλον δὲ θυγατρὸς τῆς σῆς
[5, 31]	τὸ γέρας τὸ προεμβατήριον τίνος	ἕνεκεν	οὐχὶ κομίζομαι; Ὅτι« ἔφη ὁ
[5, 22]	συντρίψαντες· ἐδόκει οὖν ἐπισκευῆς τε	ἕνεκεν	τῆς ὁλκάδος καὶ ἡμῶν αὐτῶν
[5, 16]	τὸν Ναυσικλέα τῶν μετὰ ταῦτα	ἕνεκεν	ὑποποιούμενος καὶ ἅπαντα ἔλεγε, τὰ
[5, 18]	μήτηρ αὐτοῖς οὐ πρὸ πολλοῦ	τέθνηκεν·	ὥστε, ὦ λῷστε, μὴ μέλλε
[5, 25]	παραβαίνοντι διηπειλεῖτο. Ἀλλ´ ἔστιν ὡς	ἔοικεν	ἀνθρώποις ψυχὴ πάντων προτιμότερον· δι´
[5, 17]	φορᾶς ἀνακόπτεται προμηθείᾳ κρειττόνων, ὡς	ἔοικεν,	ἐπικλύσαι τὴν ἀντίθετον προβολῇ τοῦ
[5, 13]	τῷ ἄνθει φοινίσσεται καὶ ῥόδῳ	προσέοικεν	ἐκ καλύκων ἄρτι πρὸς πέταλα
[5, 32]	ἀλλ´ ὅντινα πρῶτον ἴδοι τοῦτον	ἀνήλισκεν,	αὐτὴ μὲν οὐχ ὁρωμένη ἀλλὰ
[5, 34]	πάροδον τοῦ πλήθους παρατηρῶν οὐκ	ἐφεύρισκεν,	ὀψέ τινος γυναίου φράσαντος εἰς
[5, 1]	τῆς φυγῆς ἡ ἐκείνων ἐπιδίωξις	ὑπέβαλεν,	ἀναλαβών τε τοὺς νέους ἦγον
[5, 32]	μόνου τοῦ Θεαγένους φειδόμενα. Καὶ	ἔβαλλεν	οὐ καθ´ ἓν τῆς μάχης
[5, 27]	εἰς τὸν ἔσχατον τῶν κινδύνων	ἐνέβαλλεν	οὐ τὸ βίαιον τοῦ κλύδωνος,
[5, 20]	ἀποσκευασαμένου κῦμα φασὶν ἐπὶ κύματι	προσέβαλλεν	ὁ δαίμων. Ὁ γὰρ Τυρρηνὸς
[5, 4]	ἀλλ´ ὅτι μετ´ ὀλίγον ἡσθήσεσθαι	ἔμελλεν	ἤδη τὸ ἀλγεινὸν ἐπέπλεκε, τάχα
[5, 4]	καὶ ἀνδριζόμενον ὑπομνήσει τῶν ὅρκων	ἀνέστελλεν,	ὁ δὲ οὐ χαλεπῶς ἐπανήγετο
[5, 10]	αὖθις ὄψεται. ~Ταῦτα μὲν ἐκεῖνος	ἐπέστελλεν·	οὔπω δὲ ἡμέρας ἀκριβῶς ὑποφαινούσης
[5, 14]	ἀρνίων ἁπαλὰ σκιρτήματα καὶ οἱ	μὲν	ἀγεληδὸν ἐπὶ τὴν πέτραν ἀνατρέχοντες
[5, 26]	ἐδουλοῦτο, τὴν κόρην ἀναστήσας Τὸν	μὲν	ἀδελφὸν« ἔφη δωροῦμαί σοι καὶ
[5, 34]	σπονδὰς περιαγέσθω. ~Ἐκ τούτου περιήγοντο	μὲν	αἱ σπονδαὶ διελύετο δὲ τὸ
[5, 32]	δὲ ὡς ἐκεῖνον ἀποκλίναντες οἱ	μὲν	αἰδεῖσθαι τὸν ἄρχοντα οἱ δὲ
[5, 12]	θεῖος καὶ τὸν πλοῦτον ἡμῖν	μὲν	αἴτει σαυτῷ δὲ λάμβανε. Μὴ
[5, 24]	δὲ ἐπὶ τῆς ὁλκάδος ἕως	μὲν	ἀκίνδυνον μάχην καὶ πόλεμον ἀναίμακτον
[5, 20]	τὴν ἐνέδραν τοῦ ἐρωτήματος Τὸ	μὲν	ἀκριβὲς» ἔφην, ὦ Τραχῖνε, οὐκ
[5, 20]	φράσων ἐγειρόμενόν τι πρᾶγμα ἀνιαρὸν	μὲν	ἀλλ´ ἐμοί τε σιωπῆσαι ἀθέμιτον
[5, 18]	δὲ ἡμῖν κοινὴ προὐτίθετο τὰ	μὲν	ἄλλα ἡμῶν παρεχόντων τοῦ Τυρρηνοῦ
[5, 22]	μοί τις πρεσβύτης ἐφαίνετο τὰ	μὲν	ἄλλα κατεσκληκὼς ἐπιγουνίδα δέ, λείψανον
[5, 18]	ὥραν τὰ πρῶτα διηνύομεν, τὰ	μὲν	ἄλλα συνδιημερεύοντες χωριζόμενοι δὲ ὅτε
[5, 33]	ὁ δὲ ἐδίωκε. ~Καὶ τὰ	μὲν	ἄλλα τῶν μετὰ ταῦτα οὐκ
[5, 27]	ἀβουλήτως οἱ δυσδαίμονες ἐπιβαίνομεν, οἱ	μὲν	ἄλλοι χαίροντες ἡμεῖς δὲ ἀνιώμενοι
[5, 2]	ἀγγελλομένην φροντίζεις; Καὶ ὃς Τῶν	μὲν	ἄλλων ἀκούσῃ μετὰ ταῦτα ὅταν
[5, 5]	συγκειμένων ἀνεδύοντο τοῦ σπηλαίου κειμηλίων	μὲν	ἄλλων τῶν ἐναποκειμένων οὐδενὸς θιγόντες,
[5, 13]	ἤδη συνέκειτο— χαίροντες ἐπορεύοντο, αὐτοὶ	μὲν	ἅμα τῷ Ναυσικλεῖ καὶ ἄλλῳ
[5, 15]	κρατῆρσιν αἱ τράπεζαι παρεχώρουν, οἱ	μὲν	ἄνδρες ἐμβατήρια τῷ Διονύσῳ καὶ
[5, 32]	κεφαλῇ τὸ ἐγχειρίδιον ἐπιβαλὼν τῆς	μὲν	ἀπέτυχεν, ἐκείνου μικρὸν ἀποκλίναντος, ἄκρον
[5, 20]	τῆς συνέσεως αὐτὸν ἐπαινέσας ἐκείνου	μὲν	ἀπηλλαττόμην, σοὶ δὲ καταμηνύων τὴν
[5, 30]	καθυπέσχοντο, ὑποθέμενος τὸ πρακτέον ἐκείνους	μὲν	ἀπολείπω διασκευαζομένους ἐπὶ δὲ τὸν
[5, 2]	ἂν δυναίμην» ἔφη, ἀλλὰ σὺ	μὲν	ἀτρέμας ἔχε σαυτόν, ἐγὼ δὲ
[5, 33]	ἀφθόνων χαριζόμενος. Ἐπὶ τούτοις ἐδάκρυε	μὲν	αὐτὸς ἐδάκρυον δὲ οἱ παρόντες
[5, 29]	πατρὶ τὴν βουλὴν ἐξηγόρευσεν, εἰδότι	μὲν	αὐτοῦ καὶ πάλαι τὴν ἐπὶ
[5, 13]	τε καὶ Βρεττανίδος ὑπερφερούσῃ· ἡ	μὲν	γὰρ ἀδρανεῖ τῷ ἄνθει φοινίσσεται
[5, 8]	ὅπλοις πανταχόθεν πᾶσαν περιβαλόντες. Ἡ	μὲν	γὰρ ἄλλη πυρὶ πρὸς τοῦ
[5, 16]	καλλίστων ἂν κρατήρων εὐωχοίης. Τὰς	μὲν	γὰρ γυναῖκας ἀκούεις ὡς διατριβὴν
[5, 19]	τούτων« ἔλεγεν ὦ πάτερ, τὴν	μὲν	γὰρ προῖκα ἀπέχειν ἡγήσομαι πολλὰ
[5, 32]	καὶ θυμῷ κατόχους γεγενημένους. Οἱ	μὲν	γὰρ ὡς τοῦτον οἱ δὲ
[5, 19]	πολλὰ σεμνύνων ἑαυτὸν καὶ τοῦτο	μὲν	γένος ἔνδοξον καταλέγων τοῦτο δὲ
[5, 22]	τὸ γινόμενον ἐπυνθάνετο. Κἀγὼ Τὸ	μὲν	γινόμενον ἔστιν« ἔλεγον ἡ σὴ
[5, 1]	τοῖς ἱστίοις ὑποφέρειν ἐπέτρεπον. Κιρραῖοι	μὲν	δὴ κόλποι καὶ Παρνασοῦ πρόποδες
[5, 1]	~Ἡ	μὲν	δὴ πόλις ἡ Δελφῶν ἐν
[5, 3]	εἶναι τῷ ὄντι πιστεύσας, ὀλίγου	μὲν	ἐδέησε καὶ κατενεχθῆναι παρ´ αὐταῖς
[5, 23]	εὐθέος παρατρέποντος. ~Τούτων εἰρημένων οἱ	μὲν	ἐδήχθησαν καὶ πρὸς ἄμυναν εὐτρεπίζεσθαι
[5, 20]	παρὰ σοὶ καταγομένη συμπλεύσεται; Ἄδηλον	μέν»	εἶπον, ἀλλὰ τί πολυπραγμονεῖς; Ὅτι
[5, 24]	θορύβοις ὀλολυγμοῖς διαδρομαῖς καταιγιζομένη, τῶν	μὲν	εἰς τὰ κοῖλα τῆς νεὼς
[5, 32]	τοξείας ἐπαμύνειν ἔτι δυναμένης, ὠδινούσης	μὲν	εἰς τὴν βοήθειαν δεδοικυίας δὲ
[5, 34]	τοῦ ὕπνου κεκρατημένη. Καὶ ἡ	μὲν	εἰς τὴν γυναικωνῖτιν χωρισθεῖσα σὺν
[5, 9]	λίμνην καὶ χωρισθέντες ἀλλήλων ὁ	μὲν	εἰς τὴν Χέμμιν ὁ Ναυσικλῆς
[5, 5]	βέβηλον ἐδοκίμαζον, ἃ δὲ αὐτοὶ	μὲν	ἐκ Δελφῶν ἐπήγοντο οἱ λῃσταὶ
[5, 10]	εἶδεν οὔτε αὖθις ὄψεται. ~Ταῦτα	μὲν	ἐκεῖνος ἐπέστελλεν· οὔπω δὲ ἡμέρας
[5, 32]	διελαύνων τὸν μαζόν. Καὶ ὁ	μὲν	ἔκειτο καιρίᾳ βεβλημένος, τοῖς λοιποῖς
[5, 7]	νήσου κατόπιν σαγηνευθέντες· καὶ οἱ	μὲν	ἐκπλαγέντες ἔστησαν ὑποδραμούσης τὸν Θεαγένην
[5, 33]	λέγειν πλὴν ὅτι γε ἐμὲ	μὲν	ἔλαθεν ἐπανελθὼν ἐγκαταμείναντα τῷ λόφῳ
[5, 22]	ἔφοδον διαδιδράσκειν εἰπόντος· καὶ ὁ	μὲν	ἐλάνθανεν τὰ ὄντα ὡς πλάσμα
[5, 4]	καὶ σωφρονεῖν ῥᾳδίως ἠνείχετο ἔρωτος	μὲν	ἐλάττων ἡδονῆς δὲ κρείττων γινόμενος.
[5, 26]	τῶνδε ἁπάντων ἐσομένη. Ταῦτα ἐκεῖνος	μὲν	ἔλεγεν, ἡ δέ (ἔστι γὰρ
[5, 15]	τὴν λίθον ἰσοστάσιον κρίνων, Ἐγὼ	μὲν	ἔπαιζον» εἶπεν ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι
[5, 19]	πατρίδα τὴν ὑμετέραν ἀλλάξομαι τῆς	μὲν	ἐπὶ Καρχηδονίους ὁρμῆς ἐκτραπεὶς ὑμῖν
[5, 33]	προσκαθημένην καὶ θρηνοῦσαν καὶ βούλεσθαι	μὲν	ἐπισφάττειν ἑαυτὴν ἐνδεικνυμένην ὑπὸ δὲ
[5, 5]	δὲ εἰς ταὐτὸν γίνοιντο, ἀρκεῖν	μὲν	ἑτέρῳ τὸν ἕτερον καὶ μόνον
[5, 4]	πλεῖστον ἀλλήλων οἱονεὶ συμπεφυκότες, ἁγνεύοντος	μὲν	ἔτι καὶ παρθενεύοντος ἔρωτος κορεννύμενοι
[5, 32]	ἀγκῶνος ἀπέκοπτε· κἀκ τοῦδε ὁ	μὲν	ἐτράπη πρὸς φυγήν, ὁ δὲ
[5, 22]	ὁλκάδα χειραγωγοῦντος· ἔφασκε γὰρ ἐνδέχεσθαι	μὲν	εὐθυβόλως καὶ διαμπὰξ περαιωθῆναι τὸ
[5, 33]	ἀνεύρεσιν τέως τῆς θυγατρὸς θεῶν	μὲν	εὐμενείᾳ σῇ δέ, ὦ Ναυσίκλεις,
[5, 27]	τὸ ἄτεχνον τοῦ κυβερνῶντος ἀντισχόντος	μὲν	ἐφ´ ὅσον ἡμερινοῦ φωτὸς ἀπαύγασμα
[5, 29]	τι καινότερον; Ἡ δὲ Πάντα	μὲν«	ἔφη, πρὸ πάντων δὲ τὰ
[5, 8]	καιρὸν τῆς μεταμελείας προληφθεὶς Ταύτην	μὲν»	ἔφη σὴν οὖσαν ἀπολαβὼν ἄγε»
[5, 26]	τὸ ἐπαγωγότερον ἐκβιασαμένη Ἀλλὰ θεοῖς	μὲν«	ἔφη χάρις τοῖς τὰ φιλανθρωπότερα
[5, 20]	διανοοῦνται. Κἀγὼ πρὸς αὐτὸν Σὲ	μὲν«	ἔφην ἀντὶ τούτων οἱ θεοὶ
[5, 18]	προτεραίας ἐνσχεθὲν διεσπάρακται. Κἀγὼ Τοῦτο	μὲν«	ἔφην οὐδὲν ἐδεόμην μαθεῖν, ὅμως
[5, 18]	καθεύδειν ἔδει, σὺν τῇ τροφῷ	μὲν	ἡ Χαρίκλεια ἐγὼ δὲ ἰδίᾳ
[5, 23]	τούτων ἐπὶ θάτερα γυμναζομένων ἦν	μὲν	ἤδη τῆς ἡμέρας ὅτε ἀρότρου
[5, 27]	καὶ λεγομένων καὶ γινομένων ὁ	μὲν	ἥλιος ἀκριβῶς εἰς δυσμὰς περιελθὼν
[5, 23]	γὰρ κατὰ τὴν ἄκατον ἕως	μὲν	ἡμῖν ὁ πλοῦς ὑπήνεμος ἠνύετο
[5, 5]	καὶ λίθοις ἐπὶ τριόδων τὸν	μὲν	Θεαγένην ὁ Πυθικός» τὴν δὲ
[5, 4]	αὐτὴν ὧδε· ἐπειδὴ γὰρ ὁ	μὲν	Θύαμις ἁλοὺς ἐζώγρητο καὶ εἴχετο
[5, 33]	ἑξῆς γοῦν εὔθυμος εἶναι τὴν	μὲν	θυγατέρα ἤδη τήνδε κεκομισμένος τὸν
[5, 16]	ὅτε σου τῶν παίδων ἡ	μὲν	θυγατὴρ ἥδε σῴζεται καὶ ὁρᾶται
[5, 27]	θορύβου τοὺς λῃστὰς ἐνεπεπλήκει, τὴν	μὲν	ἰδίαν ἄκατον ἀπολιπόντας κατὰ δὲ
[5, 24]	καὶ ζέοντα μόλις ἐπείχομεν, ἡ	μὲν	ἵνα μηδὲ παρὰ τὸν θάνατον
[5, 33]	ἀλλ´ εἶδον ἡμέρας γενομένης τὸν	μὲν	ἴσα καὶ νεκρῷ προκείμενον τὴν
[5, 18]	θαλάττης τοὺς νέους ἑστιῶντος, τὰ	μὲν	καθ´ ἑαυτὸν ἁλιεύοντος τὰ δὲ
[5, 2]	λειπόμενον ἅμα τῷ φιλτάτῳ, ξένον	μὲν	καὶ ἀλήτην βίον ἀλλὰ μετ´
[5, 13]	ἐρευθομένῳ. Ἀμεθύσου δὲ Αἰθιοπίδος ἀκραιφνὴς	μὲν	καὶ ἐκ βάθους ἐαρινή τις
[5, 14]	ἐν τοῖς συμποσίοις διαφυλάττουσα. ~Τοιαύτη	μὲν	καὶ πᾶσα ἐξ Ἰνδῶν τε
[5, 4]	τῶν ἐνοίκων ἐκεκένωτο βουκόλων, ὁ	μὲν	Κνήμων καὶ Θέρμουθις ὁ τοῦ
[5, 13]	τι χρῆμα καὶ θεσπέσιον, τὸν	μὲν	κύκλον ἠλέκτρῳ διάδετον ἀμεθύσῳ δὲ
[5, 5]	ἐκ δὲ λόγων σύμβολα ἡ	μὲν	λαμπάδα ὁ δὲ φοίνικα συνετίθεντο.
[5, 18]	περὶ τὴν ἀκτὴν ἠρχόμην, τὴν	μὲν	ναῦν ὡς ἀπρεπὲς οἰκητήριον διὰ
[5, 27]	νεὼς ἀπείρως ἔχοντας. Τοιγάρτοι πᾶν	μὲν	ναυτιλίας μέρος ὑπὸ τοῦ προστυχόντος
[5, 1]	γάρ μοι μηδ´ εἰ πολλὰς	μὲν	νύκτας πλείους δὲ ἡμέρας ἐπισυνάπτοις
[5, 32]	τὰ γὰρ συγκείμενα πράττοντες ὁ	μὲν	ξιφήρης θατέρῳ τὰ πρῶτα μέρει
[5, 29]	δέ, ὦ παῖδες, πρὸς τοῦτο	μὲν	ὁ δαίμων ἀντέπραξεν ἐν αὐτοῖς
[5, 14]	λίθον ἐν λίθῳ σοφίζεσθαι· τοιοῦτος	μὲν	ὁ δακτύλιος. ~Ὁ δὲ Ναυσικλῆς
[5, 18]	γῇ προσπελάσαι. ~Ταῦτα οὐκ εἶπε	μὲν	ὁ κυβερνήτης οὐκ ἐγένετο δέ,
[5, 11]	περὶ τοῦ Θεαγένους καὶ τίς	μὲν	ὁ νῦν δεσπόζων ὅποι δ´
[5, 2]	Κνήμων τοῦ δωματίου προήκων ἔπασχε	μὲν	οἷα εἰκὸς ἦν τὸν νύκτωρ
[5, 13]	Αἰθιοπικῇ τὴν σφενδόνην φλεγόμενον, μέγεθος	μὲν	ὅσον ὄμμα παρθενικὸν περιγραφῇ κάλλος
[5, 24]	γένοιντο ἐγκρατεῖς τῆς ὁλκάδος ἔβαλλον	μὲν	οὐδέπω τοῖς δὲ εἰς κύκλον
[5, 1]	τὴν οἰκίαν περιηχεῖ, καὶ ἦν	μὲν	οὐκ ἐκτὸς τοῦ θορυβεῖσθαι σιωπᾶν
[5, 1]	πρὸς σοῦ λεχθησομένων ἑλκόμενος. Ἐγὼ	μὲν	οὐκ ᾐσθόμην» ἔφη ὁ Καλάσιρις
[5, 18]	Πλειάδων ἤδη δυομένων ἀνύσαντας. Οἱ	μὲν	οὖν ἄλλοι σχεδόν τι πάντες
[5, 29]	παράλογος ὕβρεως ἔργα προκαλεῖσθαι. Τραχῖνος	μὲν	οὖν καὶ ὁ Τραχίνου στυγητὸς
[5, 21]	βουλοίμην ἀποπλεῦσαι νυκτός« Καὶ ὁ	μὲν	Οὕτω γενήσεται« εἰπὼν ἀπεχώρει· ἐγὼ
[5, 4]	ἤδη τὸ ἀλγεινὸν ἐπέπλεκε, τάχα	μὲν	οὕτως ἔθος ὂν αὐτῷ καὶ
[5, 8]	τὸ σπήλαιον ἠγνοεῖτο. Καὶ οἱ	μὲν	οὕτως ἤγοντο ἐπὶ τὸν πολέμαρχον,
[5, 32]	πρῶτον ἴδοι τοῦτον ἀνήλισκεν, αὐτὴ	μὲν	οὐχ ὁρωμένη ἀλλὰ ῥᾳδίως πρὸς
[5, 4]	πρὸς ἄλλα φερόμενον καὶ πολλὰ	μὲν	πεπόνθαμεν πολλὰ δὲ ἐλπίζομεν πρόκειται
[5, 14]	γραφή, παιδαρίσκος ἐποίμαινε πρόβατα χαμαιζήλῳ	μὲν	πέτρᾳ πρὸς περιωπὴν ἐφεστὼς τὴν
[5, 5]	δὲ καὶ μετημφίασεν ἑαυτὴν ἐνθεμένη	μὲν	πηριδίῳ τινὶ τούς τε ὅρμους
[5, 1]	ᾐσθόμην» ἔφη ὁ Καλάσιρις τάχα	μέν	που καὶ δι´ ἡλικίαν νωθρότερος
[5, 8]	Θίσβη» κεκραγὼς ἔλεγεν ἣν ἀφῃρέθην	μὲν	πρὸς τῶν ὀλέθρων βουκόλων ἔχω
[5, 16]	ὑποποιούμενος καὶ ἅπαντα ἔλεγε, τὰ	μὲν	πρῶτα καὶ ἤδη λεχθέντα πρὸς
[5, 17]	ἐπέβησαν τοὺς Δελφοὺς ἀποδράντες τὰ	μὲν	πρῶτα πλεῖν κατὰ γνώμην εὐκραεῖ
[5, 29]	δεδακρυμένην Ὦ θύγατερ« ἔφην, εἰωθότα	μέν	σοι καὶ οὐ ξένα· θρηνεῖς
[5, 4]	ὁ Θεαγένης λόγων τοιῶνδε Τὸ	μὲν	συνεῖναι ἡμᾶς ἀλλήλοις, ὦ Χαρίκλεια,
[5, 3]	εὐνὴν καταφέρεται· καὶ αὐτῷ τὸ	μὲν	σῶμα παλμὸς εἶχε τῶν δὲ
[5, 29]	νηὶ μὴ πλησιάζειν. Καὶ οἱ	μὲν	τὰ ἐντεταλμένα ἔπραττον, ἐξεφόρουν τραπέζας
[5, 27]	ἄλλος ἄλλην αὐτοδίδακτος ἐθρασύνετο, τῶν	μὲν	τὰ ἱστία τεταραγμένως ἀνιμώντων τῶν
[5, 15]	καὶ τοὺς ἄλλους ἔτρεπεν, ἰδίᾳ	μὲν	ταῖς γυναιξὶ τὴν ἐνδοτέρω τοῦ
[5, 2]	βραχεῖ γοῦν ἐστι παραμυθητέον. ~Ὁ	μὲν	ταῦτα εἰπὼν ἀπέτρεχεν ὡς εἰρήκει
[5, 24]	σῴζεθ´ ἑαυτοὺς οἷ βούλεσθε. Οἱ	μὲν	ταῦτα προὔτεινον· οἱ δὲ ἐπὶ
[5, 27]	καὶ καταδῦναι μικρὸν ἀπολειπόντων ἐπεχείρουν	μὲν	τὴν πρώτην ἔνιοι τῶν λῃστῶν
[5, 16]	ἐγώ σου καὶ τὴν ἄλλην	μὲν	τῆς θυσίας πολυτέλειαν ἔχω θαυμάσας,
[5, 22]	ἰσχύος, ἀνεσταλμένου ζώματος ὑποφαίνων, κυνῆν	μὲν	τῆς κεφαλῆς ἐπικείμενος ἀγχίνουν δὲ
[5, 8]	ὑπὸ τοῦ ὀνόματος ἀπατηθεὶς ἐξεπέπληκτο	μὲν	τῆς ὥρας, ἀπ´ εὐτελοῦς γὰρ
[5, 7]	γίνοιτο. Τῶν δὲ ἐπελθόντων ἐπανετείναντο	μέν	τινες ὡς πατάξοντες· ὡς δ´
[5, 27]	κάλως ἀπείρως κατανεμόντων, καὶ ὁ	μέν	τις τὴν πρώραν ἀδοκίμαστος ἐκληροῦτο
[5, 16]	εἰς τὸ συμπόσιον παρακεκληκὼς ἐκείνων	μὲν	τὸ παρὸν ὑπερορᾷς καὶ τοῖς
[5, 21]	ἐγὼ δὲ οἴκαδε ἐλθὼν πρὸς	μὲν	τὸν Τυρρηνὸν οὐδὲ ἓν πρὸς
[5, 33]	μὴν ἐπήρκεσά γε, πόθεν; ἀπολειφθεὶς	μὲν	τότε τοῦ γήρως ἐμποδίσαντος ἐν
[5, 32]	νόμον ἐθορύβουν. Καὶ τέλος ὁ	μὲν	Τραχῖνος ἐπανατείνεται ὡς τῷ κρατῆρι
[5, 27]	θάλασσα δὲ αἰφνίδιον ἐτραχύνετο τάχα	μὲν	τροπὴν ἐκ τοῦ καιροῦ λαβοῦσα
[5, 27]	Ποσειδῶνι θύειν βούλεσθαι φήσαντες οἶνον	μὲν	Τύριον καὶ ἄλλα ἄττα τῆς
[5, 7]	πᾶσιν ἡ Χαρίκλεια συνετίθετο, τὴν	μὲν	τύχην ἐν δίκῃ κακηγορεῖσθαι πρὸς
[5, 16]	ἐρανιζόμενος. Ἐπείθετο ὁ Καλάσιρις ἅμα	μὲν	τῷ Κνήμωνι χαριζόμενος ἅμα δὲ
[5, 3]	ᾖδον) ἀπέτρεχε σφαλλόμενος καὶ νῦν	μὲν	τὼ πόδε προσπταίων νῦν δὲ
[5, 22]	ἄρτι φωσφόρου διαλάμψαντος ἀνηγόμεθα, πολλὰ	μὲν	τῶν ναυτῶν τὴν πρώτην ἐναντιουμένων
[5, 3]	τοίχοις ἀθρόον ἐμπίπτων, καὶ ἄρτι	μὲν	ὑπερθύροις ἄρτι δὲ σκεύεσιν εἴ
[5, 5]	γνωρίσματα. Ὅμως δ´ οὖν ἡ	μὲν	Χαρίκλεια τὸν συνεκκείμενον αὑτῇ πατρῷον
[5, 32]	τε συμπεσόντες ἀλλήλους ἀφειδῶς, οἱ	μὲν	ὡς ἐπαμύνοντες τῷ ἄρχοντι οἱ
[5, 18]	θέαν τὴν ἡμετέραν συνέρρεον, ἀγάμενοι	μὲν	ὡς ἐφαίνοντο καὶ τὸ τῆς
[5, 4]	ἄλλα φερόμενον καὶ πολλὰ μὲν	πεπόνθαμεν	πολλὰ δὲ ἐλπίζομεν πρόκειται δὲ
[5, 29]	ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς δεινοῖς	ἐμβεβήκαμεν,	φέρε τι γενναῖον καὶ ἀπότομον
[5, 27]	στόμιον τοῦ Νείλου τὸ Ἡρακλεωτικὸν	προσωκείλαμεν	καὶ γῆς Αἰγυπτίας ἀβουλήτως οἱ
[5, 22]	ἐλθόντες εἰς ἄκραν τινὰ Κρητικὴν	προσωκείλαμεν,	τῶν τε πηδαλίων θάτερον ἀποβαλόντες
[5, 24]	τῆς Ζακυνθίων Τοῦτο ἐκεῖνο, ἄνδρες,	ἀπολώλαμεν·	πειρατικὸς ὁ στόλος, Τραχίνου γνωρίζω
[5, 22]	οὗ γὰρ« ἔφη τῆς Κρητικῆς	ἤραμεν	ἄκρας ἕπεται κατ´ ἴχνος καὶ
[5, 19]	ἐκεῖνος ἔμπορος ὁ Πυθιονίκης ᾧ	συνεπλεύσαμεν	ἰδίᾳ μοι προσιὼν ἠνώχλει πολλάκις
[5, 18]	τε ἀνίσχε καὶ ἡμεῖς ἄγκυραν	καθίεμεν.	Οἱ δὲ τῆς νήσου περὶ
[5, 22]	τι πέπονθα ἐρομένου Τάχα« ἔφην	ὠψίσθημεν	τῆς ἀναγωγῆς καὶ τεθορύβημαι ἀφυπνίσας
[5, 20]	βίαιόν τι κατὰ τὴν νῆσον	ὑποσταίημεν,	καὶ ἅπαντα ποιήσειν ἐλθὼν εἰς
[5, 22]	πρὸς ὀλίγον μεταλαβόντες εἰς ὕπνον	ἐτράπημεν,	ὄναρ μοί τις πρεσβύτης ἐφαίνετο
[5, 4]	ἐποιησάμεθα καὶ δι´ ὃ πάντα	ὑπέστημεν,	ἡμεῖς τε εὐχόμεθα θεοί τε
[5, 17]	πρώτην ἂν φυλακὴν τῇ νήσῳ	προσορμίσαιμεν	καὶ δέος προσοκεῖλαι σκοταίους τόποις
[5, 26]	καὶ ἡμεῖς τῷ δόγματι πειθόμενοι	παρῄειμεν	ὁ Τραχῖνος τῆς Χαρικλείας ἐπιλαβόμενος
[5, 31]	προκινδυνεύσαντι τοῦ κατὰ βούλησιν ἐκλογὴν	ἀπένειμεν.	Οὐ τοῦτον« εἶπεν ὁ Τραχῖνος,
[5, 4]	πολλὰ μὲν πεπόνθαμεν πολλὰ δὲ	ἐλπίζομεν	πρόκειται δὲ ἡμῖν κατὰ τὰ
[5, 6]	ποίησιν καὶ τοῖς βουλομένοις ἀναιρεῖν	ἐγχειρίζομεν;	μή πη καὶ ὑπέρογκον τὸ
[5, 17]	ἀποκρύψαντες τὴν Ζακυνθίων ἄκραν προσκοπεῖν	ἀμφεβάλλομεν	ὥσπερ ἀμυδρόν τι νέφος τὰς
[5, 27]	γῆς Αἰγυπτίας ἀβουλήτως οἱ δυσδαίμονες	ἐπιβαίνομεν,	οἱ μὲν ἄλλοι χαίροντες ἡμεῖς
[5, 16]	Διονύσου καὶ ἀληθῶς ἔτι νύμφας	προπίνομεν·	σὺ δὲ εἰ λόγους ἡμῖν
[5, 6]	δρᾶμα πεποιημένος. Τί οὖν οὐχ	ὑποτέμνομεν	αὐτοῦ τὴν τραγικὴν ταύτην ποίησιν
[5, 24]	προῦπτον ἀναρριπτεῖτε θάνατον; ἔτι φιλανθρωπευόμεθα,	ἐπιτρέπομεν	ὑμᾶς εἰς τὸ ἐφόλκιον εἰσβῆναι,
[5, 4]	καὶ εἰ χωρισθῆναί ποτε συμβαίνοι	μαστεύσομεν	ἀλλήλους. Ἀγαθὸν γὰρ πλάνης ἐφόδιον
[5, 18]	τὴν χειμέριον ὥραν τὰ πρῶτα	διηνύομεν,	τὰ μὲν ἄλλα συνδιημερεύοντες χωριζόμενοι
[5, 24]	τὴν μάχην καὶ ζέοντα μόλις	ἐπείχομεν,	ἡ μὲν ἵνα μηδὲ παρὰ
[5, 16]	δὲ εἰ λόγους ἡμῖν οὓς	ποθοῦμεν	ἀντιπροπίνοις, ἀπὸ καλλίστων ἂν κρατήρων
[5, 4]	ποιησώμεθα δι´ ὧν ἀπόρρητά τε	γνωριοῦμεν	παρόντες καὶ εἰ χωρισθῆναί ποτε
[5, 31]	ὁδῷ βαδίζειν τὴν σκέψιν εὐαγγελιζόμενος.	~Ἐδειπνοῦμεν	ὀλίγον ὕστερον καὶ ὅτε διαβεβρεγμένους
[5, 12]	ἀλλ´ ἐπαρκέσει πρὸς ὅσον ἂν	βουληθῶμεν	τὸ Περσικὸν φυγαδεῦσαι φιλοχρήματον. Ἐμειδίασε
[5, 7]	ἤδη καὶ ἐξ ἀπιστοτέρων περιγενόμενοι.	Ποιῶμεν	ὡς βούλει» φήσας ὁ Θεαγένης
[5, 7]	πάντα τρόπον καὶ ὡς δυνατὸν	ἐκκλίνωμεν,	ἐπιτυχίας ἐλπίδα τὴν πεῖραν τῶν
[5, 6]	φευξόμεθα τὴν πανταχοῦ διώκουσαν εἱμαρμένην;	εἴξωμεν	τῇ τύχῃ καὶ χωρήσωμεν ὁμόσε
[5, 1]	ἐπίσχωμεν ὀλίγον δὲ καὶ ὕπνου	σπάσωμεν·	εἰ γὰρ καὶ λίαν ἄοκνος
[5, 6]	καὶ χωρήσωμεν ὁμόσε τῷ φέροντι·	κερδήσωμεν	ἄλην ἀνήνυτον καὶ πλάνητα βίον
[5, 29]	ὁμόσε τῇ ἀκμῇ τοῦ κινδύνου	χωρήσωμεν,	ἢ τὸ εἶναι γενναίως καὶ
[5, 6]	εἱμαρμένην; εἴξωμεν τῇ τύχῃ καὶ	χωρήσωμεν	ὁμόσε τῷ φέροντι· κερδήσωμεν ἄλην
[5, 1]	ἑξῆς; Ἐνταῦθά ποι τὸν λόγον	ἐπίσχωμεν	ὀλίγον δὲ καὶ ὕπνου σπάσωμεν·
[5, 3]	τε συνεχῶς καὶ λόγῳ παντοίως	ἀνελάμβανεν.	Ἐπεὶ δὲ μικρὸν ἀνέπνευσε τὴν
[5, 4]	αἱρετὰ καὶ φοβερὰ τὰ ἥδιστα	ὑπελάμβανεν,	ἦν γὰρ οὐ Θίσβη τὸ
[5, 2]	οὖς παραθέμενος ἐπηκροᾶτο καὶ τοιάδε	κατελάμβανεν	ἔτι θρηνοῦσαν. Ἐγὼ δὲ ἡ
[5, 22]	διαδιδράσκειν εἰπόντος· καὶ ὁ μὲν	ἐλάνθανεν	τὰ ὄντα ὡς πλάσμα λέγων.
[5, 3]	δὲ μικρὸν ἀνέπνευσε τὴν αἰτίαν	ἐξεμάνθανεν·	ὁ δὲ Ἀπόλωλά σοι» ἔφη·
[5, 8]	γὰρ οὐδενὶ τῶν ἄλλων οὐδεὶς	ἐπετύγχανεν	ἐκ περάτων καὶ ταῦτα εἰς
[5, 30]	καὶ γάρ τι καὶ τοιοῦτο	ἐνέφηνεν,	εὐπρεπέστερον αὐτὴν κοσμηθῆναι προστάξας. Ὅρα
[5, 25]	καὶ θανάτῳ κρίνεσθαι τὸν πόλεμον	ἐδίδαξεν	ἐφήλαντο δὲ καὶ οἱ λοιποὶ
[5, 29]	πρὸς τοῦτο μὲν ὁ δαίμων	ἀντέπραξεν	ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς δεινοῖς
[5, 29]	χαίρων οὕτω προστάξειν ἐπηγγέλλετο, καὶ	προσέταξεν	αὐτίκα πάντα κομισαμένους ὧν χρήζοιεν
[5, 14]	εἰς τοῦτο περιγράψας ὁ τεχνίτης	ἔδειξεν	ἐκ τῆς ἀληθείας ὃ ἐβούλετο,
[5, 6]	μικρῷ πρόσθεν εἶχεν, ἐρήμους αὖθις	ἀπέδειξεν·	ἀπαλλαγὴν καὶ φυγὴν ἐλευθέραν ὑπέθετο
[5, 15]	αὐτόν τε καὶ τοὺς ἄλλους	ἔτρεπεν,	ἰδίᾳ μὲν ταῖς γυναιξὶ τὴν
[5, 4]	οὐδὲ τῶν ἡδίστων ἀλύπως μετέχειν	ἐπέτρεπεν	ἀλλ´ ὅτι μετ´ ὀλίγον ἡσθήσεσθαι
[5, 11]	ἐρώτησιν καὶ διαλιποῦσα μικρὸν Αἰχμάλωτον»	εἶπεν	ἄγει λαβὼν ὅστις ποτέ ἐστιν
[5, 14]	τὰ ἐνδόσιμα τῆς σύριγγος ποιμαινόμενα.	Εἶπεν	ἄν τις αὐτὰ καὶ χρυσοῖς
[5, 12]	ἐμπορικὸν ἐν ἴσῳ φιλοπλούσιον. Οἶδα»	εἶπεν	ὁ Καλάσιρις καὶ ἕξεις. Τί
[5, 33]	ἄριστον Θεαγένην πειρασόμεθα. Βουλοίμην ἂν»	εἶπεν	ὁ Καλάσιρις· νῦν δὲ ὥρα
[5, 2]	ταυταισὶ ταῖς ἐμαῖς κατέθαψα. Κάθευδε»	εἶπεν	ὁ Καλάσιρις· ταῦτα δὲ ὅπη
[5, 1]	διάνοιαν εἰς ὕπνον καταφέρει. Ἐπίσχες»	εἶπεν	ὁ Κνήμων ὦ πάτερ, οὐχ
[5, 1]	ἡμᾶς κοινωνοῦντας. Ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς»	εἶπεν	ὁ Ναυσικλῆς εἰς ἕω μαθήσεσθε,
[5, 31]	βούλησιν ἐκλογὴν ἀπένειμεν. Οὐ τοῦτον«	εἶπεν	ὁ Τραχῖνος, ὦ βέλτιστε, καταλύω
[5, 15]	ἰσοστάσιον κρίνων, Ἐγὼ μὲν ἔπαιζον»	εἶπεν	ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι καὶ λόγος
[5, 27]	ἐφ´ ὅσον ἡμερινοῦ φωτὸς ἀπαύγασμα	περιέλαμπεν	ἀπειπόντος δὲ τοῦ σκότους ἐκνικήσαντος.
[5, 8]	ἐσθῆτος οἷον νέφους αὐγὴ σεληναίας	διεξέλαμπεν·	ὅμως δ´ οὖν τὸ κοῦφον
[5, 22]	οὕτω καὶ ἄχρι τῆς νεὼς	παρέπεμπεν	ἐπιδακρύων τε πλεῖστα καὶ τὸν
[5, 5]	συνεσκευάζοντο. Ἡ Χαρίκλεια δὲ καὶ	μετημφίασεν	ἑαυτὴν ἐνθεμένη μὲν πηριδίῳ τινὶ
[5, 1]	Δελφῶν ἐν τούτοις ἦν καὶ	ἔδρασεν	ὅ τι δὴ καὶ ἔδρασεν,
[5, 1]	ἔδρασεν ὅ τι δὴ καὶ	ἔδρασεν,	οὐ γὰρ ἔχω γινώσκειν· ἐμοὶ
[5, 27]	μεταίχμιον ἡμέρας καὶ νυκτὸς σκιόφως	ἀπετέλεσεν,	ἡ θάλασσα δὲ αἰφνίδιον ἐτραχύνετο
[5, 23]	δεχομένης· ἐπειδὴ δὲ τὴν θάλασσαν	ἐστόρεσεν	ἡ γαλήνη καὶ τὰς κώπας
[5, 2]	ὡς ᾤετο, ἐδάκρυσεν, ὡς ἀνῃρημένην	ἐπένθησεν·	ἀπεστέρημαι νυνὶ καὶ τούτων, οἴχεται
[5, 15]	τὸν λαμβάνοντα. Ταῦτα ὡς εἰπὼν	ἐποίησεν,	ἐπὶ τὴν εὐωχίαν αὐτόν τε
[5, 3]	μὴ βουλόμενος. ~Οὐκέτι κατέχειν ἑαυτὸν	ἐκαρτέρησεν	ὁ Κνήμων ὡς τούτων ἤκουσεν
[5, 24]	μέλλειν καὶ ἄκοντας αὐτοὺς προλαβὼν	ἔστησεν	ὁ πόλεμος, τῷ προστυχόντι πρὸς
[5, 27]	αἰσθομένων ἐξ οὗ τὴν ἄκατον	ἐχώρισεν,	οὐ μὴν παντάπασι τῶν δεινῶν
[5, 11]	τοῦ Ναυσικλέους θαρρεῖν παρακελευομένου μικρὸν	ἀνένευσεν	εἶδέ τε καὶ ὤφθη παρ´
[5, 32]	Χαρίκλεια λόγον ἐπίκουρον τῷ Θεαγένει	ἐτόξευσεν	Ἀνδρίζου, φίλτατε« βοήσασα, ἐνταῦθα ἤδη
[5, 29]	τε ὡς πατρὶ τὴν βουλὴν	ἐξηγόρευσεν,	εἰδότι μὲν αὐτοῦ καὶ πάλαι
[5, 22]	τῆσδέ μοι τῆς νυκτὸς ἐπιφανεὶς	ἐξηγόρευσεν.	Ἐπηγγέλλετο ποιήσειν οὕτω καὶ ἄχρι
[5, 31]	οἶσθα γὰρ ὡς καὶ τοῦτο	διεκώλυσεν	ὁ Τραχῖνος· αὐτὴν τὴν Ἄρτεμιν
[5, 3]	ἐκαρτέρησεν ὁ Κνήμων ὡς τούτων	ἤκουσεν	οὐδὲ ὑπέμεινε τὴν τῶν ὑπολοίπων
[5, 2]	ἐθρήνησε καὶ τεθνεῶσαν, ὡς ᾤετο,	ἐδάκρυσεν,	ὡς ἀνῃρημένην ἐπένθησεν· ἀπεστέρημαι νυνὶ
[5, 26]	Καὶ ἅμα λέγουσα τοῖς γόνασι	προσέπιπτεν	καὶ εἴχετο ἐπὶ πλεῖστον ἱκετεύουσα,
[5, 15]	Χαρίκλεια δὲ χωρισθεῖσα τὸ ἑαυτῆς	ἔπραττεν,	ηὔχετο Θεαγένει σῴζεσθαι κἀκεῖνον ἑαυτῇ
[5, 17]	ὁ κυβερνήτης τῶν ἱστίων παραστέλλειν	ἐπέταττεν.	Ἡμῶν δὲ πυνθανομένων διότι παραλύει
[5, 32]	πόλεμον εἶδεν ἀπὸ τῆς νεὼς	ἐτόξευεν	εὔσκοπά τε καὶ μόνου τοῦ
[5, 11]	ἐστιν ὁ κἀμὲ τούτῳ παραδεδωκώς.	Ἱκέτευεν	οὖν ὁ Καλάσιρις τὸν Ναυσικλέα
[5, 11]	ἐφ´ ὅσον περιβαλὼν τὴν Χαρίκλειαν	ἐδάκρυεν	ἀφορῶν καὶ τίς ὁ καθάπερ
[5, 2]	τίς ποτε πλάνη τὸν Ναυσικλέα	κατείληφεν	ἢ ὅπως παρὰ μόνοις Αἰγυπτίοις
[5, 6]	πη διαλάθοιεν ἠξίου καὶ ἅμα	ἀπέτρεχεν.	Ἀλλ´ ὁ Θεαγένης ἐπεῖχέ τε
[5, 2]	παραμυθητέον. ~Ὁ μὲν ταῦτα εἰπὼν	ἀπέτρεχεν	ὡς εἰρήκει ποιήσων, ὁ δὲ
[5, 33]	τοῦ ὑπερτείνοντος ὄρους, ὡς ἐῴκει,	κατέτρεχεν,	εἶχέ τε ἤδη τοὺς νέους
[5, 4]	~Καὶ ὁ Καλάσιρις αὖθις πράγματα	εἶχεν	ἐπιρρωννύναι πειρώμενος. Ἔπαιζε δὲ ἄρα
[5, 6]	μετ´ ὀλίγον; Αἰχμαλώτους μικρῷ πρόσθεν	εἶχεν,	ἐρήμους αὖθις ἀπέδειξεν· ἀπαλλαγὴν καὶ
[5, 19]	οὐδὲ ἐπὶ τῆς ἐρημίας ἀνενόχλητον	εἶχεν	ἡ Χαρίκλεια τὸ κάλλος, ἀλλ´
[5, 21]	αὐτῶν διαλεγόμενος σκέμματός τινος ἐνδόσιμον	παρεῖχεν·	ἀποκρύπτων γὰρ τῶν παρὰ τοῦ
[5, 32]	ἐνταῦθα ἤδη μακρῷ τὸν Πέλωρον	ὑπερεῖχεν	ὁ Θεαγένης ὥσπερ ἰσχὺν αὐτῷ
[5, 2]	Καλάσιρις· ταῦτα δὲ ὅπη ποτὲ	ἔσχεν	οὐκ εἰς μακρὰν εἰσόμεθα. Οὐκ
[5, 32]	Οὐ μὴν εἰς τέλος γε	ἀντέσχεν	ὁ Πέλωρος· ὡς γὰρ ἀποροῦσα
[5, 8]	τοὺς παρόντας· καὶ τοῦ σοφίσματος	ἔτυχεν·	ἡ γὰρ δὴ Χαρίκλεια γλώσσης
[5, 10]	ἔρημον, ὡς οὐδενὶ τὰ πρῶτα	συνέτυχεν,	ὡς ἀπάτῃ τὸν Μιτράνην περιῆλθε
[5, 32]	τὸ ἐγχειρίδιον ἐπιβαλὼν τῆς μὲν	ἀπέτυχεν,	ἐκείνου μικρὸν ἀποκλίναντος, ἄκρον δὲ
[5, 9]	Ὀροονδάτην ὄντα κατὰ τὴν Μέμφιν	ἐξέπεμψεν.	Εἶχε δὲ ὧδε τὰ ἐπεσταλμένα·
[5, 27]	ἐξ οὗ τῆς νεὼς ἐξήρτητο	διέκοψεν	ἄλλον χειμῶνα τοῦτον ἐφέλκεσθαι σφᾶς
[5, 31]	καὶ ζήλου προσπεσόντων, καὶ δῆλος	ἦν	αὐτόθεν ἐπανήκων ἀπὸ τοῦ βλέμματος
[5, 4]	καὶ φοβερὰ τὰ ἥδιστα ὑπελάμβανεν,	ἦν	γὰρ οὐ Θίσβη τὸ θρηνοῦν
[5, 8]	οὕτως ἤγοντο ἐπὶ τὸν πολέμαρχον,	ἦν	δ´ ἄρα Μιτράνης ὁ φρούραρχος
[5, 18]	πᾶσαν ὥραν ἁρμόδιον ἐξήσκητο· καὶ	ἦν	εὔβολόν τι χρῆμα καὶ πολύθηρον
[5, 14]	εἰς μίμημα ζῴων ἐκεκοίλαντο. Καὶ	ἦν	ἡ γραφή, παιδαρίσκος ἐποίμαινε πρόβατα
[5, 15]	´γαθὲ Καλάσιρι καὶ λόγος ἄλλως	ἦν	ἡ τῶν λύτρων αἴτησις, σκοπὸς
[5, 32]	τυραννικοῦ τούτου νόμου πειραθήσεται. ~Τί	ἦν	ἰδεῖν τὸ ἐντεῦθεν, ὦ Ναυσίκλεις;
[5, 1]	πόλις ἡ Δελφῶν ἐν τούτοις	ἦν	καὶ ἔδρασεν ὅ τι δὴ
[5, 23]	Ἔτι τούτων ἐπὶ θάτερα γυμναζομένων	ἦν	μὲν ἤδη τῆς ἡμέρας ὅτε
[5, 1]	κατὰ τὴν οἰκίαν περιηχεῖ, καὶ	ἦν	μὲν οὐκ ἐκτὸς τοῦ θορυβεῖσθαι
[5, 2]	δυναμένου παραμυθεῖσθαι ταῦτα κεχωρισμένου· σπήλαιον	ἦν	μοι λῃστρικὸν εἰς τὴν παρελθοῦσαν
[5, 32]	σὺν τῷ δικαίῳ προασπίζοντες. Καὶ	ἦν	οἰμωγὴ μία ξύλοις λίθοις κρατῆρσι
[5, 32]	Οὐ μὴν οὐδὲ Θεαγένης ἀπόλεμος	ἦν	οὐδὲ ἡ Χαρίκλεια, τὰ γὰρ
[5, 14]	τῇ πέτρᾳ περιβαλλούσης· ἡ δὲ	ἦν	πέτρα τῷ ὄντι καὶ οὐχὶ
[5, 11]	ἢ πληγῆς τῆς αὐτῆς ἀνωλόλυξαν.	Ἦν	τε ἀκούειν ἐπὶ πλεῖστον ὦ
[5, 2]	προήκων ἔπασχε μὲν οἷα εἰκὸς	ἦν	τὸν νύκτωρ καὶ σκότους καὶ
[5, 19]	τύχης προσῆπτον. ~Ἀλλ´ οὐ γὰρ	ἦν,	φασί, τοὺς δυστυχοῦντας μὴ οὐχὶ
[5, 22]	μήνιδος ἀνεῖναι τῆς καθ´ ἡμῶν	ἣν	ἀγανακτεῖν ὡς παρεωραμένος τῆσδέ μοι
[5, 22]	πολεμίοις ἐντυγχάνων· τὴν κόρην δὲ	ἣν	ἄγεις παρὰ τῆς ἐμῆς γαμετῆς
[5, 2]	τι πεπόνθοι διηρώτα καὶ δι´	ἣν	αἰτίαν οὕτως ἐκτόπως ἀλύοι σχεδόν
[5, 8]	Αὕτη ἐκείνη Θίσβη» κεκραγὼς ἔλεγεν	ἣν	ἀφῃρέθην μὲν πρὸς τῶν ὀλέθρων
[5, 14]	Ἰνδῶν τε καὶ Αἰθιόπων ἀμέθυσος·	ἣν	δὲ τότε τῷ Ναυσικλεῖ προσεκόμιζεν
[5, 29]	τὴν ἐμοὶ Τραχίνου πολεμίαν εὔνοιαν	ἣν	εἰκὸς ἐκείνῳ τὸν καιρὸν ἐπιτεῖναι,
[5, 25]	ἀνθρώποις ψυχὴ πάντων προτιμότερον· δι´	ἣν	καὶ τότε οἱ Φοίνικες ἐλπίδος
[5, 7]	πρὸς ὕβριν ἐπίρρητον καὶ δυσώνυμον,	ἣν	πάντα τρόπον καὶ ὡς δυνατὸν
[5, 18]	διατιθεμένων καὶ συνεφαπτομένων τῆς ἄγρας,	ἣν	ποικίλην τε καὶ πρὸς πᾶσαν
[5, 16]	γινομένη καὶ αὐλοῦ παντὸς ἡδίων,	ἣν	πολλάκις μοι διελθεῖν ὡς οἶσθα
[5, 16]	μὲν γὰρ γυναῖκας ἀκούεις ὡς	διατριβὴν	τῷ πότῳ χορείαν ἐστήσαντο· ἡμῖν
[5, 18]	ἀπρεπὲς οἰκητήριον διὰ τὴν ναυτικὴν	τύρβην,	τὴν πόλιν δὲ ὡς οὐκ
[5, 10]	καί τινα φανεῖσαν κόρην ὡς	Θίσβην	ἀπέλαβε, καὶ ὅτι βέλτιον εἴη
[5, 8]	Μιτράνῃ πυνθανομένῳ τίς ποτε καλοῖτο	Θίσβην	ἑαυτὴν ὡμολόγει. Τότε δὴ προσδραμὼν
[5, 3]	ἐκ τῶν ἐπὶ τέλους τὴν	Θίσβην	εἶναι τῷ ὄντι πιστεύσας, ὀλίγου
[5, 1]	δὲ παρὸν ὑμῖν ὅτι βελτίονα	Θίσβην	ἐκτησάμην ἀπόχρη μαθεῖν· ἐμοὶ γὰρ
[5, 8]	ὑπερβολὴν ἐνεδείκνυτο καὶ τῇ Χαρικλείᾳ	Θίσβην	ὁμολογεῖν ἑαυτὴν εἰ βούλοιτο σῴζεσθαι
[5, 2]	μανῶ» πρὸς αὐτὸν ὁ Κνήμων	Θίσβην	ὅτι περίεστιν ἀκηκοώς; Καὶ τίς
[5, 2]	γε μόνον καὶ θεάσαιό ποτε	Θίσβην	τὴν σήν· τοῦτο γάρ με
[5, 20]	θατέρου πάντως ἐστὶν ἀποτυχεῖν κατὰ	γῆν	ἐγχειροῦντα τὴν πρᾶξιν· καὶ ἄλλως
[5, 22]	καὶ ἡμέραν ἐπὶ τὴν Λιβύων	γῆν	τοῦ κυβερνήτου τὴν ὁλκάδα χειραγωγοῦντος·
[5, 6]	πρόσθεν εἶχεν, ἐρήμους αὖθις ἀπέδειξεν·	ἀπαλλαγὴν	καὶ φυγὴν ἐλευθέραν ὑπέθετο καὶ
[5, 7]	προσπαλαίειν ὡς ταχεῖαν τῶν συμφορῶν	ἀπαλλαγὴν	συγχωρῆσαι) ἀλλ´, ἐνδεχόμενον βουληθῆναι καὶ
[5, 31]	ἀγῶνα προκινδυνεύσαντι τοῦ κατὰ βούλησιν	ἐκλογὴν	ἀπένειμεν. Οὐ τοῦτον« εἶπεν ὁ
[5, 6]	ἐρήμους αὖθις ἀπέδειξεν· ἀπαλλαγὴν καὶ	φυγὴν	ἐλευθέραν ὑπέθετο καὶ τοὺς ἀναιρήσοντας
[5, 32]	τοῦδε ὁ μὲν ἐτράπη πρὸς	φυγήν,	ὁ δὲ ἐδίωκε. ~Καὶ τὰ
[5, 18]	ἀσφαλὲς διὰ τὴν τῶν νέων	φυγὴν	παραιτούμενος. Ὀλίγον οὖν ὅσον προήκων
[5, 18]	καὶ φράζειν ἡμῖν ξένοις οὖσι	καταγωγήν.	Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς χαίροις« ἀπεκρίνατο
[5, 34]	τε ἀφυπνίσας ἦγεν εἰς τὴν	καταγωγὴν	ἐρυθριῶσαν ὡς ἐφαίνετο διότι λάθοι
[5, 18]	ὡς χειμαδίῳ χρήσονται τῇ νήσῳ,	καταγωγὴν	σκεψόμενος αὐτοῦ που περὶ τὴν
[5, 2]	γοερὸν οἷον ἠρινῆς ἀηδόνος αἴλινον	ᾠδὴν	ἐν νυκτὶ μυρομένης, ἐπί τε
[5, 2]	τύχης βουλήμασι πικρᾶς ἐκκειμένη, καὶ	ζῆν	τέως ἀνεχομένη διότι μοι περιεῖναι
[5, 8]	ἐκείνη Θίσβη» κεκραγὼς ἔλεγεν ἣν	ἀφῃρέθην	μὲν πρὸς τῶν ὀλέθρων βουκόλων
[5, 4]	ἐνεπίμπλαντο. Καὶ πάντων ἅμα εἰς	λήθην	ἐμπεσόντες εἴχοντο ἐπὶ πλεῖστον ἀλλήλων
[5, 33]	περιγενέσθαι τὸν νεανίσκον ἐπεχομένην. Οὐδὲ	ἔφθην	ὁ δυσδαίμων εἰπεῖν τε καὶ
[5, 22]	τελευταίαν χάριν· θῦε διαπλεύσας εἰς	Ἰθάκην	ὑπὲρ ἡμῶν Ὀδυσσεῖ καὶ αἴτει
[5, 17]	τῷ πνεύματι περὶ πρώτην ἂν	φυλακὴν	τῇ νήσῳ προσορμίσαιμεν καὶ δέος
[5, 19]	οὐκ ὀλίγον δὲ εἰς εὐδοξίας	προσθήκην	καὶ τὴν Πυθιονίκην ὠνόμαζεν ἕτερά
[5, 6]	οὖν οὐχ ὑποτέμνομεν αὐτοῦ τὴν	τραγικὴν	ταύτην ποίησιν καὶ τοῖς βουλομένοις
[5, 22]	ὑφέξεις οὐκ εἰς μακρὰν τὴν	δίκην	καὶ τῶν ὁμοίων ἐμοὶ παθῶν
[5, 19]	εἰς εὐδοξίας προσθήκην καὶ τὴν	Πυθιονίκην	ὠνόμαζεν ἕτερά τε αὖ πολλὰ
[5, 2]	Ἐγὼ δὲ ἡ παναθλία χεῖρα	λῃστρικὴν	ἐκπεφευγέναι καὶ μιαιφόνον ᾤμην θάνατον
[5, 22]	τοῦ Τυρίου τοῦ ἐμπόρου πεισθέντων	λῃστρικὴν	προαγορευθεῖσαν ἔφοδον διαδιδράσκειν εἰπόντος· καὶ
[5, 22]	μικρὸν ἐλθόντες εἰς ἄκραν τινὰ	Κρητικὴν	προσωκείλαμεν, τῶν τε πηδαλίων θάτερον
[5, 18]	ὡς ἀπρεπὲς οἰκητήριον διὰ τὴν	ναυτικὴν	τύρβην, τὴν πόλιν δὲ ὡς
[5, 6]	χωρήσωμεν ὁμόσε τῷ φέροντι· κερδήσωμεν	ἄλην	ἀνήνυτον καὶ πλάνητα βίον καὶ
[5, 16]	τῶν τερπόντων ἀποκλίναντος, ὕδατος ἀπαραχύτου	φιάλην	προτείνας ὁ Ναυσικλῆς Ὦ ´γαθὲ
[5, 21]	καὶ ἅμα ἐφίλει προσιὼν τὴν	κεφαλὴν	ἐπυνθάνετό τε πότε ἀνάγεσθαι κελεύοιμι,
[5, 3]	τι τῆς ὀροφῆς ἤρτητο τὴν	κεφαλὴν	προσαράσσων ἐπὶ τὸ δωμάτιον οὗ
[5, 8]	προσδραμὼν ἐφίλει τε πολλὰ τὴν	κεφαλὴν	τοῦ Μιτράνου καὶ τῆς τύχης
[5, 28]	τε τάχιστα παρῆσαν ὅλην προβάτων	ἀγέλην	καὶ συῶν ἐλαύνοντες· οἵ τε
[5, 27]	πρὸς τῆς ἐχομένης ἡμέρας, περὶ	δείλην	ἀκτῇ τινι κατὰ τὸ στόμιον
[5, 13]	σπλάγχνα ὁ Καλάσιρις ἐπιθεωρήσας καὶ	ποικίλην	δηλοῦσθαι τῶν μελλόντων συντυχίαν ἡδέων
[5, 18]	καὶ συνεφαπτομένων τῆς ἄγρας, ἣν	ποικίλην	τε καὶ πρὸς πᾶσαν ὥραν
[5, 27]	προστυχόντος ἐσχεδιάζετο τέχνην δὲ ἄλλος	ἄλλην	αὐτοδίδακτος ἐθρασύνετο, τῶν μὲν τὰ
[5, 16]	ὡς ἐγώ σου καὶ τὴν	ἄλλην	μὲν τῆς θυσίας πολυτέλειαν ἔχω
[5, 19]	οὐκ ἄν ποτέ τῳ χώραν	ἄλλην	οἰκοῦντι καὶ ἔθνος ὃ τοσοῦτον
[5, 1]	ἀλλὰ τίς ὅδε ὁ ξένος;	Ἕλλην»	ἔφη ὁ Καλάσιρις· τὰ δ´
[5, 3]	τὸ δωμάτιον οὗ κατήγοντο μετὰ	πολλὴν	τὴν πλάνην ἀφικόμενος ἀθρόον ἐπὶ
[5, 28]	δὲ ἐκεῖνοί τε τάχιστα παρῆσαν	ὅλην	προβάτων ἀγέλην καὶ συῶν ἐλαύνοντες·
[5, 32]	παραξέσας τὴν χεῖρα κατὰ τὴν	συμβολὴν	τοῦ ἀγκῶνος ἀπέκοπτε· κἀκ τοῦδε
[5, 8]	τῆς Χαρικλείας καὶ χαίρειν εἰς	ὑπερβολὴν	ἐνεδείκνυτο καὶ τῇ Χαρικλείᾳ Θίσβην
[5, 10]	οὕτως οὐκ εἶναι τοῦ κάλλους	ὑπερβολὴν	οὐδὲ αὐτῷ δυνατὸν εἶναι τῷ
[5, 20]	Φοίνικα μὴ ἀνιέντα ἀλλ´ εἰς	ὑπερβολήν	τε πρὸς τὸ βούλημα θερμαινόμενον
[5, 18]	καὶ ἡμῶν ἔστιν ὅτε τὴν	σχολὴν	διατιθεμένων καὶ συνεφαπτομένων τῆς ἄγρας,
[5, 2]	καὶ κατ´ οἰκίαν ἄγνωστον ἀλύοντα,	πλὴν	ἀλλὰ πάντα γε ὑπέμενε τὸ
[5, 2]	τὸ μόνον ἐλεύθερον καὶ ἀδούλωτον	πλὴν	ἔρωτος φρόνημα; ἀλλὰ σῴζοιό γε
[5, 33]	μετὰ ταῦτα οὐκ ἔχω λέγειν	πλὴν	ὅτι γε ἐμὲ μὲν ἔλαθεν
[5, 5]	συνεκκείμενον αὑτῇ πατρῷον ἐδείκνυ δακτύλιον	οὐλὴν	δὲ ἐπὶ τοῦ γόνατος ἐκ
[5, 29]	ἐμοί τε ὡς πατρὶ τὴν	βουλὴν	ἐξηγόρευσεν, εἰδότι μὲν αὐτοῦ καὶ
[5, 29]	γνώμας, ἐνδεχόμενον καὶ διαδρᾶναι τὴν	ἐπιβουλήν.	Ἐπεὶ δέ, ὦ παῖδες, πρὸς
[5, 20]	τὴν σκευωρουμένην πρὸς τῶν ἀλαστόρων	ἐπιβουλὴν	ἱκετεύω φροντίδα ποιεῖσθαι τοῦ σαυτόν
[5, 20]	δέ, ὦ Τυρρηνέ, συνείληφας τὴν	ἐπιβουλήν;	Καὶ ὃς Ἀπὸ τῆς τέχνης«
[5, 13]	ὄψιν ἀλλὰ φαιδρότητι περιλάμπουσαν· οὐ	μὴν	ἀλλὰ καὶ δύναμις αὐτῇ γνησιωτέρα
[5, 20]	τοὺς ἄλλους ἐναλίους θεοὺς ἦ	μὴν	αὐτόν τε σὲ ὡς ἀδελφὸν
[5, 32]	τῆς μάχης αὐτοῖς ὠθουμένης. Οὐ	μὴν	εἰς τέλος γε ἀντέσχεν ὁ
[5, 31]	Τοῦ δὲ Οὐδαμῶς« εἰπόντος, Καὶ	μὴν	ἔξεστιν« εἶπον εἰ λάθρα παρέλθοις
[5, 33]	ἐπικουρίας ἐλπίδα ἐμαυτὸν ταμιευόμενος. Οὐ	μὴν	ἐπήρκεσά γε, πόθεν; ἀπολειφθεὶς μὲν
[5, 7]	εἵπετο ἡγουμένῃ καθάπερ ἑλκόμενος. Οὐ	μὴν	ἔφθησάν γε πρὸς τὸ σπήλαιον
[5, 32]	θέαν ἀκίνδυνον ἐμαυτῷ κατένεμον. Οὐ	μὴν	οὐδὲ Θεαγένης ἀπόλεμος ἦν οὐδὲ
[5, 27]	οὗ τὴν ἄκατον ἐχώρισεν, οὐ	μὴν	παντάπασι τῶν δεινῶν ἀπαλλαγέντων ἀλλὰ
[5, 22]	καὶ τέλος αὐτῇ δεξιὸν εὐαγγελίζεται.	Ἀνηλάμην	ὑπὸ τῆς ὄψεως παλλόμενος καὶ
[5, 1]	παρὸν ὑμῖν ὅτι βελτίονα Θίσβην	ἐκτησάμην	ἀπόχρη μαθεῖν· ἐμοὶ γὰρ τήν
[5, 28]	θυγατέρα τὴν σὴν ἐμαυτῷ γαμετὴν	ἐμνηστευσάμην	καὶ τοὺς γάμους ὡς ὁρᾷς
[5, 9]	ἄξιον, αἰχμάλωτον εἰληφὼς πρός σε	διεπεμψάμην,	ἐκχωρῶν σοι τηλικοῦτο καὶ τοιοῦτο
[5, 9]	φρούραρχος· Ἕλληνα νεανίσκον, ὑπεραίροντα τὴν	ἐμὴν	δεσποτείαν καὶ θεῷ βασιλεῖ τῷ
[5, 21]	θαυμαζόντων καὶ τὴν αἰτίαν πυνθανομένων	ὑπερεθέμην	εἰσαῦθις ἐρεῖν, νῦν δὲ οὕτω
[5, 2]	εἰς μακρὰν εἰσόμεθα. Οὐκ ἂν	δυναίμην»	ἔφη, ἀλλὰ σὺ μὲν ἀτρέμας
[5, 31]	ᾐσθόμην, ἠρέμα πρὸς τὸν Πέλωρον	(ἐκείμην	δὲ αὐτοῦ πλησίον ἐπιτηδεύσας) Εἶδες«
[5, 21]	δὲ σοὶ μᾶλλον ἂν« ἔφην	ἑλοίμην	αὐτὴν κατεγγυῆσαι διά τε τὴν
[5, 33]	σοι τὸν ἄριστον Θεαγένην πειρασόμεθα.	Βουλοίμην	ἂν» εἶπεν ὁ Καλάσιρις· νῦν
[5, 21]	ἰσχύειν πρόσταγμα, τῆς ἐρχομένης ἂν	βουλοίμην	ἀποπλεῦσαι νυκτός« Καὶ ὁ μὲν
[5, 18]	Κἀγὼ Τοῦτο μὲν« ἔφην οὐδὲν	ἐδεόμην	μαθεῖν, ὅμως δ´ οὖν χρηστῶς
[5, 1]	ἐκτὸς τοῦ θορυβεῖσθαι σιωπᾶν δὲ	ἐβιαζόμην	ἐπιθυμίᾳ τῶν ἀεὶ πρὸς σοῦ
[5, 1]	λεχθησομένων ἑλκόμενος. Ἐγὼ μὲν οὐκ	ᾐσθόμην»	ἔφη ὁ Καλάσιρις τάχα μέν
[5, 31]	καὶ πρὸς τὸ ὑβριστικώτερον παραφερομένους	ᾐσθόμην,	ἠρέμα πρὸς τὸν Πέλωρον (ἐκείμην
[5, 20]	ποιήσειν ἐλθὼν εἰς τὴν Αἴγυπτον	ἐπηγγελλόμην.	Οὔπω δέ μου τοῦτον ἐπ´
[5, 21]	παρὰ τοῦ Τυρρηνοῦ μηνυθέντων ἅπερ	ἐβουλόμην,	ἐκεῖνο μόνον τὸ μέρος ἐξέφαινον
[5, 1]	ὦ θεοὶ διαπεπραγμένος; Ἅπαντα ὡς	ἐβουλόμην»	ἔφη ὁ Ναυσικλῆς ἀθρόον αὐτοῖς
[5, 14]	πρὸς περιωπὴν ἐφεστὼς τὴν δὲ	νομὴν	τῇ ἀγέλῃ πλαγίοις αὐλήμασι διατάττων,
[5, 33]	ἐπικομιζόμενον. Ἐγὼ δὲ τηνάλλως πόρρωθεν	εἱπόμην	ὀδυρόμενος τὰς ἐμαυτοῦ τε κἀκείνων
[5, 20]	συνέσεως αὐτὸν ἐπαινέσας ἐκείνου μὲν	ἀπηλλαττόμην,	σοὶ δὲ καταμηνύων τὴν σκευωρουμένην
[5, 18]	αὐτοῦ που περὶ τὴν ἀκτὴν	ἠρχόμην,	τὴν μὲν ναῦν ὡς ἀπρεπὲς
[5, 30]	κόρῃ προσπεπονθὼς ἐφοδίου λαβέσθαι τινὸς	ηὐχόμην,	ὥστε ἢ παραχωρήσει μοι Τραχῖνος
[5, 16]	ὅπως μᾶλλον ἄν τις τὸν	Ἑρμῆν	ἱλάσαιτο ἢ τὸ οἰκειότατον ἐκείνῳ
[5, 16]	τοῦ δαιμονίου κάλλιστα συνιέναι τὸν	Ἑρμῆν	τῷ Διονύσῳ συγκαθιδρύων καὶ λόγων
[5, 28]	Ἐπῄνουν τὰ εἰρημένα καὶ χαίρειν	ἐνεδεικνύμην	τοῖς τε θεοῖς χάριν ὁμολογεῖν
[5, 2]	ἡδονῶν ὑποθέμενος εἶτα ἠπάτησε. Δουλείαν	ᾤμην	ἐκπεφευγέναι, δουλεύω πάλιν· δεσμωτήριον, καὶ
[5, 2]	χεῖρα λῃστρικὴν ἐκπεφευγέναι καὶ μιαιφόνον	ᾤμην	θάνατον ἐλπισθέντα διαδεδρακέναι βιώσεσθαί τε
[5, 4]	Κνήμωνα πάντως ἐπὶ Χέμμιν τὴν	κώμην	ἐπείγεσθαι καὶ ἄδηλον ἥτις ἡμᾶς
[5, 5]	πεπόρευται πόλιν ἐπὶ τήνδε ἢ	κώμην	ἢ ἔθνος» ἡμέραν καὶ ὥραν
[5, 17]	τὰ μὲν πρῶτα πλεῖν κατὰ	γνώμην	εὐκραεῖ τῷ πνεύματι καὶ ἐκ
[5, 11]	θεοὶ τοσαῦτα δοῖεν ὅσα κατὰ	γνώμην	ὄντα τὴν σὴν εἰς κόρον
[5, 28]	ἐδικαίωσα προειπεῖν σοι τὴν ἐμαυτοῦ	γνώμην,	οὐ βεβαιωθῆναι παρά σου ταύτην
[5, 3]	οὗ κατήγοντο μετὰ πολλὴν τὴν	πλάνην	ἀφικόμενος ἀθρόον ἐπὶ τὴν εὐνὴν
[5, 33]	ἕω γὰρ ἀφιξόμεθα πρὸς τὸν	Μιτράνην	καὶ πάντα τρόπον λύσασθαί σοι
[5, 10]	πρῶτα συνέτυχεν, ὡς ἀπάτῃ τὸν	Μιτράνην	περιῆλθε καί τινα φανεῖσαν κόρην
[5, 11]	Ἀλλ´ ὦ θύγατερ, ὦ Χαρίκλεια,	Θεαγένην	δὲ ποῦ κατέλιπες; Ἀνωλόλυξε πρὸς
[5, 4]	φιλήμασιν· ἡ γὰρ Χαρίκλεια τὸν	Θεαγένην	εἴ τι παρακινοῦντα αἴσθοιτο καὶ
[5, 8]	ὅστις ποτέ ἐστι» λέγων τὸν	Θεαγένην	λάφυρον ἡμέτερον ἔστω καὶ ἑπέσθω
[5, 5]	λίθοις ἐπὶ τριόδων τὸν μὲν	Θεαγένην	ὁ Πυθικός» τὴν δὲ Χαρίκλειαν
[5, 29]	ἐνυβρίσαι παραδούσης. Ἐγὼ δὲ τὸν	Θεαγένην	παραλαβὼν καὶ παρὰ τὴν Χαρίκλειαν
[5, 33]	τρόπον λύσασθαί σοι τὸν ἄριστον	Θεαγένην	πειρασόμεθα. Βουλοίμην ἂν» εἶπεν ὁ
[5, 9]	οὐδὲν ὑπερθέμενος ἅμα γράμμασι τὸν	Θεαγένην	πρὸς Ὀροονδάτην ὄντα κατὰ τὴν
[5, 7]	μὲν ἐκπλαγέντες ἔστησαν ὑποδραμούσης τὸν	Θεαγένην	τῆς Χαρικλείας ὡς εἰ καὶ
[5, 8]	ἀγόμενοι πλησίον οἱ περὶ τὸν	Θεαγένην	ὤφθησαν θεοὺς σωτῆρας ἐπιβοώμενοι πολλάκις,
[5, 1]	καὶ Καλυδώνιοι σκόπελοι μόνον οὐ	διιπταμένην	τὴν ὁλκάδα παρημείβοντο, νῆσοι δὲ
[5, 31]	Τραχῖνος· αὐτὴν τὴν Ἄρτεμιν ὄψει	προκαθημένην.	Ἀλλ´ ὅπως τὸ παρὸν θεάσῃ
[5, 33]	καὶ νεκρῷ προκείμενον τὴν δὲ	προσκαθημένην	καὶ θρηνοῦσαν καὶ βούλεσθαι μὲν
[5, 2]	τεθνεῶσαν, ὡς ᾤετο, ἐδάκρυσεν, ὡς	ἀνῃρημένην	ἐπένθησεν· ἀπεστέρημαι νυνὶ καὶ τούτων,
[5, 2]	ἐμαυτοῦ σοι διηγῶμαι· ἐκείνην δὲ	ἀνῃρημένην	τούτοις ἐγὼ τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐγνώρισα
[5, 2]	γνωρίζεις τε ἀκούσας καὶ ζῶσαν	ἀγγελλομένην	φροντίζεις; Καὶ ὃς Τῶν μὲν
[5, 31]	ὡς ἢ νικητήριον ἢ ἐντάφιον	ἐσομένην)	καὶ τἄλλα περὶ αὐτὴν φαιδρυνόμενα
[5, 29]	καὶ τὸ μέγιστον Τραχίνου γαμετὴν	ἐσομένην	μηδὲ ἀφ´ ὧν ἔξεστιν ἁβρύνεσθαι,
[5, 33]	ἂν καὶ περιγενέσθαι τὸν νεανίσκον	ἐπεχομένην.	Οὐδὲ ἔφθην ὁ δυσδαίμων εἰπεῖν
[5, 6]	ἔλεγε φευξόμεθα τὴν πανταχοῦ διώκουσαν	εἱμαρμένην;	εἴξωμεν τῇ τύχῃ καὶ χωρήσωμεν
[5, 20]	ὕστερον ἡμέραις εἴς τινά με	παρηγκωνισμένην	ἀκτὴν παραλαβὼν Ὦ Καλάσιρι« ἔφη
[5, 33]	καὶ βούλεσθαι μὲν ἐπισφάττειν ἑαυτὴν	ἐνδεικνυμένην	ὑπὸ δὲ ὀλίγης ἐλπίδος τοῦ
[5, 20]	ἀπηλλαττόμην, σοὶ δὲ καταμηνύων τὴν	σκευωρουμένην	πρὸς τῶν ἀλαστόρων ἐπιβουλὴν ἱκετεύω
[5, 29]	τὴν Χαρίκλειαν ἐλθὼν εὑρών τε	δεδακρυμένην	Ὦ θύγατερ« ἔφην, εἰωθότα μέν
[5, 6]	παίζει καθ´ ἡμῶν πόλεμον ὥσπερ	σκηνὴν	τὰ ἡμέτερα καὶ δρᾶμα πεποιημένος.
[5, 23]	τὴν ὀθόνην τέλος καὶ εἰς	γαλήνην	ἐξενικήθη καθάπερ τῷ ἡλίῳ συγκαταδυόμενος,
[5, 10]	εἴη διαπεπραγμένος ταύτης ἐπιτυχὼν ἢ	ἐκείνην	ἂν εὑρών· οὐ γὰρ μικρὸν
[5, 2]	καὶ τὰ ἐμαυτοῦ σοι διηγῶμαι·	ἐκείνην	δὲ ἀνῃρημένην τούτοις ἐγὼ τοῖς
[5, 4]	τοῦ Θυάμιδος ὑπασπιστὴς ἑῷοι τὴν	λίμνην	διέπλευσαν ὅ τί ποτε τὸν
[5, 9]	ἐμπρέπει. ~Τούτων εἰρημένων ἐπεραιοῦντο τὴν	λίμνην	καὶ χωρισθέντες ἀλλήλων ὁ μὲν
[5, 14]	ὥσπερ εἰ μάνδραν χρυσῆν τὴν	σφενδόνην	αὐτοῖς τε καὶ τῇ πέτρᾳ
[5, 13]	διάδετον ἀμεθύσῳ δὲ Αἰθιοπικῇ τὴν	σφενδόνην	φλεγόμενον, μέγεθος μὲν ὅσον ὄμμα
[5, 23]	σοβῶν μᾶλλον ἢ προωθῶν τὴν	ὀθόνην	τέλος καὶ εἰς γαλήνην ἐξενικήθη
[5, 1]	οἱ Φοίνικες ἡμέραν καὶ νύκτα	μόνην	ἀναμεῖναι συνθέμενοι. Λίαν οὖν χαίροντες
[5, 26]	πρεσβύτης, ἄχθος τηνάλλως, εἰς χάριν	μόνην	τὴν σὴν περιέστω. ~Τούτων καὶ
[5, 3]	πλάνην ἀφικόμενος ἀθρόον ἐπὶ τὴν	εὐνὴν	καταφέρεται· καὶ αὐτῷ τὸ μὲν
[5, 22]	ἡλικίας ἰσχύος, ἀνεσταλμένου ζώματος ὑποφαίνων,	κυνῆν	μὲν τῆς κεφαλῆς ἐπικείμενος ἀγχίνουν
[5, 22]	διότι πάντων ἐπίπροσθεν ἄγει τὴν	σωφροσύνην	καὶ τέλος αὐτῇ δεξιὸν εὐαγγελίζεται.
[5, 27]	μέρος ὑπὸ τοῦ προστυχόντος ἐσχεδιάζετο	τέχνην	δὲ ἄλλος ἄλλην αὐτοδίδακτος ἐθρασύνετο,
[5, 1]	καὶ λίαν ἄοκνος ὑπάρχεις τὴν	ἀκοὴν	καὶ ἐρρωμένως ἀπομάχῃ πρὸς τὸν
[5, 1]	δι´ ἡλικίαν νωθρότερος ὢν τὴν	ἀκοήν,	νόσος γὰρ ἄλλων τε καὶ
[5, 2]	Κνήμων αὖος ἐγεγόνει πρὸς τὴν	ἀκοὴν	τῆς Θίσβης ὑπό τε ἀμηχανίας
[5, 27]	δὲ αἰφνίδιον ἐτραχύνετο τάχα μὲν	τροπὴν	ἐκ τοῦ καιροῦ λαβοῦσα τάχα
[5, 14]	πρόβατα χαμαιζήλῳ μὲν πέτρᾳ πρὸς	περιωπὴν	ἐφεστὼς τὴν δὲ νομὴν τῇ
[5, 22]	τὴν Χαρίκλειάν τε ἐγὼ μετελεύσομαι.	Παρῆν	ἡ παῖς ἐμοῦ τοῦτο σημήναντος
[5, 26]	πρὸς τὸ ὑπήκοον ἐδουλοῦτο, τὴν	κόρην	ἀναστήσας Τὸν μὲν ἀδελφὸν« ἔφη
[5, 22]	καὶ γῇ πολεμίοις ἐντυγχάνων· τὴν	κόρην	δὲ ἣν ἄγεις παρὰ τῆς
[5, 19]	τάλαντα καὶ πλοῦτον ὅλον τὴν	κόρην,	ἔθνος δὲ καὶ πατρίδα τὴν
[5, 31]	πέπονθα δή τι πρὸς τὴν	κόρην	καὶ γαμετὴν ἐμαυτῷ λαμβάνων προτιμηθῆναι
[5, 21]	τις τῶν ἐγχωρίων διανοεῖται τὴν	κόρην	πρὸς ὃν οὐκ ἔστιν ἀξιόμαχος
[5, 31]	Καὶ ὃς Οὐκοῦν αἰτῶ τὴν	κόρην	τὴν αἰχμάλωτον. Τοῦ Τραχίνου δὲ
[5, 11]	ὡς ὅτι τάχιστα παρεῖναι τὴν	κόρην,	τὸ γὰρ ἄφραστον κάλλος Χαρικλείας
[5, 10]	Μιτράνην περιῆλθε καί τινα φανεῖσαν	κόρην	ὡς Θίσβην ἀπέλαβε, καὶ ὅτι
[5, 18]	ἀπειρίᾳ τῶν ὑφάλων οὗ μὴ	ἐχρῆν	τὰ δίκτυα καθορμισάντων. Ὀψὲ δὴ
[5, 11]	ὅσα κατὰ γνώμην ὄντα τὴν	σὴν	εἰς κόρον τελεσθῆναι. Σωτήρ μοι
[5, 28]	Ὦ πάτερ« ἔφη, θυγατέρα τὴν	σὴν	ἐμαυτῷ γαμετὴν ἐμνηστευσάμην καὶ τοὺς
[5, 8]	μεταμελείας προληφθεὶς Ταύτην μὲν» ἔφη	σὴν	οὖσαν ἀπολαβὼν ἄγε» (καὶ εἰπὼν
[5, 26]	τηνάλλως, εἰς χάριν μόνην τὴν	σὴν	περιέστω. ~Τούτων καὶ λεγομένων καὶ
[5, 2]	καὶ θεάσαιό ποτε Θίσβην τὴν	σήν·	τοῦτο γάρ με καλέσεις καὶ
[5, 13]	δὲ κατέχων περιτρέποις ἀκτῖνα προσβάλλει	χρυσῆν	οὐκ ἀμαυροῦσαν τραχύτητι τὴν ὄψιν
[5, 14]	τῆς τέχνης ὥσπερ εἰ μάνδραν	χρυσῆν	τὴν σφενδόνην αὐτοῖς τε καὶ
[5, 24]	γνωρίζω τὴν ἄκατον. Ἐσείσθη πρὸς	τὴν	ἀγγελίαν ἡ ὁλκὰς ἔν τε
[5, 17]	κόλπον εἰσχεόμενον ἐπιμίξαι τε πρὸς	τὴν	Αἰγαίαν θάλασσαν ἐπειγόμενον ὑπὸ τοῦ
[5, 20]	καὶ ἅπαντα ποιήσειν ἐλθὼν εἰς	τὴν	Αἴγυπτον ἐπηγγελλόμην. Οὔπω δέ μου
[5, 8]	τοῦ τῷ βασιλεῖ τῷ μεγάλῳ	τὴν	Αἴγυπτον σατραπεύοντος, ἐπὶ χρήμασι πολλοῖς
[5, 3]	ἀνελάμβανεν. Ἐπεὶ δὲ μικρὸν ἀνέπνευσε	τὴν	αἰτίαν ἐξεμάνθανεν· ὁ δὲ Ἀπόλωλά
[5, 17]	τῶν παρόντων ἀληθῆ εἶναι μαρτυρούντων	τὴν	αἰτίαν, ὁ Καλάσιρις εἴχετο τῶν
[5, 21]	δὲ τὸ αἰφνίδιον θαυμαζόντων καὶ	τὴν	αἰτίαν πυνθανομένων ὑπερεθέμην εἰσαῦθις ἐρεῖν,
[5, 31]	ὃς Οὐκοῦν αἰτῶ τὴν κόρην	τὴν	αἰχμάλωτον. Τοῦ Τραχίνου δὲ Παρ´
[5, 24]	πειρατικὸς ὁ στόλος, Τραχίνου γνωρίζω	τὴν	ἄκατον. Ἐσείσθη πρὸς τὴν ἀγγελίαν
[5, 27]	βραχείας ῥᾳστώνης αἰσθομένων ἐξ οὗ	τὴν	ἄκατον ἐχώρισεν, οὐ μὴν παντάπασι
[5, 23]	ἐπιδιώκουσιν ὑπηρετούμενος. Οἱ γὰρ κατὰ	τὴν	ἄκατον ἕως μὲν ἡμῖν ὁ
[5, 1]	γὰρ καὶ λίαν ἄοκνος ὑπάρχεις	τὴν	ἀκοὴν καὶ ἐρρωμένως ἀπομάχῃ πρὸς
[5, 1]	καὶ δι´ ἡλικίαν νωθρότερος ὢν	τὴν	ἀκοήν, νόσος γὰρ ἄλλων τε
[5, 2]	δὲ Κνήμων αὖος ἐγεγόνει πρὸς	τὴν	ἀκοὴν τῆς Θίσβης ὑπό τε
[5, 18]	καταγωγὴν σκεψόμενος αὐτοῦ που περὶ	τὴν	ἀκτὴν ἠρχόμην, τὴν μὲν ναῦν
[5, 16]	συναναχέων· ὡς ἐγώ σου καὶ	τὴν	ἄλλην μὲν τῆς θυσίας πολυτέλειαν
[5, 33]	ἐπί τε τοῦ παρόντος εἰς	τὴν	ἀνεύρεσιν τέως τῆς θυγατρὸς θεῶν
[5, 17]	προμηθείᾳ κρειττόνων, ὡς ἔοικεν, ἐπικλύσαι	τὴν	ἀντίθετον προβολῇ τοῦ αὐχένος ἀποτειχιζόμενον.
[5, 12]	τε τὰς ἡμετέρας παρακλήσεις καὶ	τὴν	ἀπόδοσιν τῆς θυγατρὸς αὐτεπάγγελτος ἐπινεύων;
[5, 32]	εἰς τὴν βοήθειαν δεδοικυίας δὲ	τὴν	ἀποτυχίαν, αὐτοσχεδίου καὶ ἐν χερσὶ
[5, 31]	τοῦτο διεκώλυσεν ὁ Τραχῖνος· αὐτὴν	τὴν	Ἄρτεμιν ὄψει προκαθημένην. Ἀλλ´ ὅπως
[5, 32]	ἔτι δυναμένης, ὠδινούσης μὲν εἰς	τὴν	βοήθειαν δεδοικυίας δὲ τὴν ἀποτυχίαν,
[5, 29]	εὐωχίαν, ἐμοί τε ὡς πατρὶ	τὴν	βουλὴν ἐξηγόρευσεν, εἰδότι μὲν αὐτοῦ
[5, 12]	ὁ σοφὸς ἀλλ´ ὕπαρξιν ἔχει	τὴν	βούλησιν, τοσαῦτα λαμβάνων παρὰ τῶν
[5, 31]	στέφανον καὶ χρυσοϋφεῖ στολῇ καταυγάζουσαν	(τὴν	γὰρ ἐκ Δελφῶν ἱερὰν ἐσθῆτα
[5, 34]	κεκρατημένη. Καὶ ἡ μὲν εἰς	τὴν	γυναικωνῖτιν χωρισθεῖσα σὺν τῷ θυγατρίῳ
[5, 14]	μὲν πέτρᾳ πρὸς περιωπὴν ἐφεστὼς	τὴν	δὲ νομὴν τῇ ἀγέλῃ πλαγίοις
[5, 33]	μὲν ἴσα καὶ νεκρῷ προκείμενον	τὴν	δὲ προσκαθημένην καὶ θρηνοῦσαν καὶ
[5, 5]	τὸν μὲν Θεαγένην ὁ Πυθικός»	τὴν	δὲ Χαρίκλειαν ἡ Πυθιὰς ἐπὶ
[5, 1]	ἡ τῶν συμφορῶν ὑπόμνησις παραλύουσα	τὴν	διάνοιαν εἰς ὕπνον καταφέρει. Ἐπίσχες»
[5, 16]	μὴ ἀνιάσεις ὑπερθέμενος καὶ πάλιν	τὴν	διήγησιν. Ἀλλά σοι πλεῖστα ἀγαθὰ
[5, 1]	ὦ πάτερ, οὐχ ὡς ἐμοῦ	τὴν	διήγησιν ἀποσκευαζομένου, δοκῶ γάρ μοι
[5, 1]	ἀωρὶ μηκύνω; τί δὲ λανθάνω	τὴν	διήγησιν εἰς πέλαγος ὄντως ἀφεὶς
[5, 1]	γῆρας, ἴσως δὲ καὶ πρὸς	τὴν	διήγησιν ἠσχολημένος· ἔοικε δέ μοι
[5, 22]	τούτων ὑφέξεις οὐκ εἰς μακρὰν	τὴν	δίκην καὶ τῶν ὁμοίων ἐμοὶ
[5, 28]	τὸ ἐσόμενον, ἐδικαίωσα προειπεῖν σοι	τὴν	ἐμαυτοῦ γνώμην, οὐ βεβαιωθῆναι παρά
[5, 9]	Μιτράνης φρούραρχος· Ἕλληνα νεανίσκον, ὑπεραίροντα	τὴν	ἐμὴν δεσποτείαν καὶ θεῷ βασιλεῖ
[5, 11]	θυγατρὸς γέγονας καὶ δέδωκας ἰδεῖν	τὴν	ἐμοὶ πάντων ἡδίστην θέαν. Ἀλλ´
[5, 29]	πάντων δὲ τὰ προσδοκώμενα κατὰ	τὴν	ἐμοὶ Τραχίνου πολεμίαν εὔνοιαν ἣν
[5, 18]	πολύθηρον ὥστε καὶ οἱ πολλοὶ	τὴν	ἐμπειρίαν αὐτῷ τῆς τέχνης εἰς
[5, 15]	ἔτρεπεν, ἰδίᾳ μὲν ταῖς γυναιξὶ	τὴν	ἐνδοτέρω τοῦ ἱεροῦ χώραν ἀποκληρώσας
[5, 20]	γε πέπυσαι; διηρώτα, κἀγὼ συνιεὶς	τὴν	ἐνέδραν τοῦ ἐρωτήματος Τὸ μὲν
[5, 32]	Πέλωρος· ὡς γὰρ ἀποροῦσα πρὸς	τὴν	ἐνέργειον συμμαχίαν ἡ Χαρίκλεια λόγον
[5, 22]	ἀναγωγῆς καὶ τεθορύβημαι ἀφυπνίσας πρὸς	τὴν	ἔννοιαν· ἀλλ´ αὐτός τε ἀνίστω
[5, 28]	γάρ μοι κατεγγυῶσαν τὸ βούλημα	τὴν	ἐξουσίαν, ἀλλ´ αἴσιον ἄλλως καὶ
[5, 6]	ἀνήνυτον καὶ πλάνητα βίον καὶ	τὴν	ἐπάλληλον τοῦ δαίμονος καθ´ ἡμῶν
[5, 29]	εἰδότι μὲν αὐτοῦ καὶ πάλαι	τὴν	ἐπὶ σοὶ μανιώδη κίνησιν ἐξ
[5, 29]	τὰς γνώμας, ἐνδεχόμενον καὶ διαδρᾶναι	τὴν	ἐπιβουλήν. Ἐπεὶ δέ, ὦ παῖδες,
[5, 20]	πόθεν δέ, ὦ Τυρρηνέ, συνείληφας	τὴν	ἐπιβουλήν; Καὶ ὃς Ἀπὸ τῆς
[5, 7]	ὡς ἔοικε δυσωποῦνται καὶ πρὸς	τὴν	ἐράσμιον θέαν καὶ ἀπρόσφυλος ὀφθαλμὸς
[5, 11]	δὲ ποῦ κατέλιπες; Ἀνωλόλυξε πρὸς	τὴν	ἐρώτησιν καὶ διαλιποῦσα μικρὸν Αἰχμάλωτον»
[5, 29]	γὰρ ἂν εἴη πάντων ἀτοπώτατον	τὴν	εὐγενείᾳ καὶ πλούτῳ κομῶσαν καὶ
[5, 3]	τὴν πλάνην ἀφικόμενος ἀθρόον ἐπὶ	τὴν	εὐνὴν καταφέρεται· καὶ αὐτῷ τὸ
[5, 15]	Ταῦτα ὡς εἰπὼν ἐποίησεν, ἐπὶ	τὴν	εὐωχίαν αὐτόν τε καὶ τοὺς
[5, 29]	σὸν ἀπὸ τῆς θυσίας μεταποιεῖ	τὴν	εὐωχίαν, ἐμοί τε ὡς πατρὶ
[5, 28]	καὶ τὰ θύματα δείραντες ηὐτρέπιζον	τὴν	εὐωχίαν, ὁ Τραχῖνος ἰδίᾳ με
[5, 16]	πλάνη κάλλιστα ἄν, εἰ βουληθείης,	τὴν	εὐωχίαν παραπέμποι χοροῦ τε γινομένη
[5, 17]	πορθμὸν καὶ νήσους Ὀξείας ἀποκρύψαντες	τὴν	Ζακυνθίων ἄκραν προσκοπεῖν ἀμφεβάλλομεν ὥσπερ
[5, 29]	ὧν ὁ Τυρρηνός μοι κατὰ	τὴν	Ζακυνθίων διείλεκτο, σιωπῶντι δὲ πρὸς
[5, 26]	καὶ ἐξ οὗ γε ἀπολελοίπατε	τὴν	Ζακυνθίων ἕπομαι, τοσοῦτον ἕνεκα σοῦ
[5, 18]	τὴν ναῦν ἐπὶ τὸ ἄστυ	τὴν	Ζάκυνθον ἀγοράσοντες ἀνέτρεχον, ἐγὼ δέ,
[5, 28]	ὁρᾷς ἑστιᾶν μέλλω τήμερον, ἑορτῶν	τὴν	ἡδίστην θυσίᾳ τῇ τῶν θεῶν
[5, 22]	ἡμέτερον ἐπισκεψαμένων καὶ δόξαν γνῶναι	τὴν	ἡμετέραν ἐν σπουδῇ θεμένων αὐτὸς
[5, 21]	περιουσίαν, καὶ πρὸ πάντων ὅτι	τὴν	ἡμετέραν οἰκεῖν, εἰ τοῦ γάμου
[5, 18]	ἐπί τι παράδοξον τὴν θέαν	τὴν	ἡμετέραν συνέρρεον, ἀγάμενοι μὲν ὡς
[5, 23]	τὸ πνεῦμα δεχομένης· ἐπειδὴ δὲ	τὴν	θάλασσαν ἐστόρεσεν ἡ γαλήνη καὶ
[5, 27]	ἀνιώμενοι καὶ πολλὰ τῆς σωτηρίας	τὴν	θάλατταν ὀνειδίζοντες, ὡς ἀνυβρίστου θανάτου
[5, 6]	νῆσον περαιούμενον. ~Ἰλιγγιάσαντες οὖν πρὸς	τὴν	θέαν ἐπὶ πλεῖστον ἀχανεῖς εἱστήκεσαν
[5, 18]	πόλεως καθάπερ ἐπί τι παράδοξον	τὴν	θέαν τὴν ἡμετέραν συνέρρεον, ἀγάμενοι
[5, 15]	φατέ, θεῶν ἐρικυδέα δῶρα, δέχομαι	τὴν	θεόπεμπτον ταυτηνὶ λίθον πειθόμενος παρ´
[5, 3]	ὑπονοήσας, ἐκ τῶν ἐπὶ τέλους	τὴν	Θίσβην εἶναι τῷ ὄντι πιστεύσας,
[5, 15]	σκοπὸς δὲ ἀπριάτην σοι λύσασθαι	τὴν	θυγατέρα. Ἐπεὶ δὲ οὐκ ἀπόβλητά
[5, 13]	τῶν κεκλημένων (δημοτελῆ γὰρ ηὐτρέπιστο	τὴν	θυσίαν) ἡ Χαρίκλεια δὲ σὺν
[5, 12]	ἡγοῦ καὶ εὐτρέπιζε τὰ πρὸς	τὴν	θυσίαν, ἡμεῖς δὲ παρεσόμεθα πάντων
[5, 13]	Ἑρμοῦ παρεγένοντο, τούτῳ γὰρ ἦγε	τὴν	θυσίαν Ναυσικλῆς ὡς ἀγοραίῳ τε
[5, 13]	ἥκων τις ἐκάλει σπεύδειν ἐπὶ	τὴν	θυσίαν. Οἱ δέ— τὰ πρακτέα
[5, 27]	πρώτην ἔνιοι τῶν λῃστῶν εἰς	τὴν	ἰδίαν αὐτῶν μετεισβαίνειν ἄκατον, ἔπειτα
[5, 5]	ὅρμους καὶ τὰ στέμματα καὶ	τὴν	ἱερὰν ἐσθῆτα, καὶ ὥστε λανθάνειν
[5, 34]	ἡσυχῆ τε ἀφυπνίσας ἦγεν εἰς	τὴν	καταγωγὴν ἐρυθριῶσαν ὡς ἐφαίνετο διότι
[5, 21]	ἔφη, καὶ ἅμα ἐφίλει προσιὼν	τὴν	κεφαλὴν ἐπυνθάνετό τε πότε ἀνάγεσθαι
[5, 3]	πή τι τῆς ὀροφῆς ἤρτητο	τὴν	κεφαλὴν προσαράσσων ἐπὶ τὸ δωμάτιον
[5, 8]	δὴ προσδραμὼν ἐφίλει τε πολλὰ	τὴν	κεφαλὴν τοῦ Μιτράνου καὶ τῆς
[5, 22]	ἡμᾶς, ἀλλὰ πάντων ὅσοι δὴ	τὴν	Κεφαλλήνων παρέπλευσαν οἶκόν τε τὸν
[5, 26]	βλεμμάτων πρὸς τὸ ὑπήκοον ἐδουλοῦτο,	τὴν	κόρην ἀναστήσας Τὸν μὲν ἀδελφὸν«
[5, 22]	ἅμα καὶ γῇ πολεμίοις ἐντυγχάνων·	τὴν	κόρην δὲ ἣν ἄγεις παρὰ
[5, 19]	πολλὰ τάλαντα καὶ πλοῦτον ὅλον	τὴν	κόρην, ἔθνος δὲ καὶ πατρίδα
[5, 31]	κελεύοντι· πέπονθα δή τι πρὸς	τὴν	κόρην καὶ γαμετὴν ἐμαυτῷ λαμβάνων
[5, 21]	ἁρπάσαι τις τῶν ἐγχωρίων διανοεῖται	τὴν	κόρην πρὸς ὃν οὐκ ἔστιν
[5, 31]	εἰλημμένων. Καὶ ὃς Οὐκοῦν αἰτῶ	τὴν	κόρην τὴν αἰχμάλωτον. Τοῦ Τραχίνου
[5, 11]	προστάττειν ὡς ὅτι τάχιστα παρεῖναι	τὴν	κόρην, τὸ γὰρ ἄφραστον κάλλος
[5, 4]	πρὸς Κνήμωνα πάντως ἐπὶ Χέμμιν	τὴν	κώμην ἐπείγεσθαι καὶ ἄδηλον ἥτις
[5, 22]	νύκτα τε καὶ ἡμέραν ἐπὶ	τὴν	Λιβύων γῆν τοῦ κυβερνήτου τὴν
[5, 15]	πρὸς τὸ πολύτιμον, οὐσίας ὅλης	τὴν	λίθον ἰσοστάσιον κρίνων, Ἐγὼ μὲν
[5, 4]	ὁ τοῦ Θυάμιδος ὑπασπιστὴς ἑῷοι	τὴν	λίμνην διέπλευσαν ὅ τί ποτε
[5, 9]	διακονεῖν ἐμπρέπει. ~Τούτων εἰρημένων ἐπεραιοῦντο	τὴν	λίμνην καὶ χωρισθέντες ἀλλήλων ὁ
[5, 24]	Θεαγένει περιφύντες ὅλον ἐνθουσιῶντα πρὸς	τὴν	μάχην καὶ ζέοντα μόλις ἐπείχομεν,
[5, 9]	Θεαγένην πρὸς Ὀροονδάτην ὄντα κατὰ	τὴν	Μέμφιν ἐξέπεμψεν. Εἶχε δὲ ὧδε
[5, 19]	Πέπαυσο τούτων« ἔλεγεν ὦ πάτερ,	τὴν	μὲν γὰρ προῖκα ἀπέχειν ἡγήσομαι
[5, 33]	τὸ ἑξῆς γοῦν εὔθυμος εἶναι	τὴν	μὲν θυγατέρα ἤδη τήνδε κεκομισμένος
[5, 27]	ἀπροσδοκήτου θορύβου τοὺς λῃστὰς ἐνεπεπλήκει,	τὴν	μὲν ἰδίαν ἄκατον ἀπολιπόντας κατὰ
[5, 18]	που περὶ τὴν ἀκτὴν ἠρχόμην,	τὴν	μὲν ναῦν ὡς ἀπρεπὲς οἰκητήριον
[5, 7]	οὐ πᾶσιν ἡ Χαρίκλεια συνετίθετο,	τὴν	μὲν τύχην ἐν δίκῃ κακηγορεῖσθαι
[5, 26]	καὶ πατέρα περίσῳζε μηδὲ ἐπίτρεπε	τὴν	ναῦν ἀπολιπεῖν, ὡς οὐκ ἔστιν
[5, 24]	ἐπέτρεπον ἐῴκεσάν τε πολιορκοῦσι καὶ	τὴν	ναῦν ἐξ ὁμολογίας ἑλεῖν ἐσπουδακόσι.
[5, 22]	ἐφώρασά τε πολλάκις συμπαραφερόμενον, ἐμοῦ	τὴν	ναῦν ἐξεπίτηδες ἔστιν ὅτε τοῦ
[5, 18]	ἔτι τῶν πρυμνησίων ἀναπτομένων ἀπολιπόντες	τὴν	ναῦν ἐπὶ τὸ ἄστυ τὴν
[5, 25]	λῃστῶν, ὁ τολμηρότατος, ἐναλάμενος εἰς	τὴν	ναῦν καὶ παίων τῷ ξίφει
[5, 31]	εἶπον εἰ λάθρα παρέλθοις εἰς	τὴν	ναῦν· οἶσθα γὰρ ὡς καὶ
[5, 1]	τῆς νυκτὸς ἐνεβίβαζόν τε εἰς	τὴν	ναῦν τὴν Φοίνισσαν ἄρτι τὰ
[5, 1]	προσεγέλα τῇ πρύμνῃ, τότε δὴ	τὴν	ναῦν τοῖς ἱστίοις ὑποφέρειν ἐπέτρεπον.
[5, 18]	ναῦν ὡς ἀπρεπὲς οἰκητήριον διὰ	τὴν	ναυτικὴν τύρβην, τὴν πόλιν δὲ
[5, 18]	ὡς οὐκ ἀσφαλὲς διὰ τὴν	τῶν	νέων φυγὴν παραιτούμενος. Ὀλίγον οὖν
[5, 8]	περάτων καὶ ταῦτα εἰς πέρατα	τὴν	νῆσον ἐπιδραμόντες καὶ ὡς ἄρκυσι
[5, 5]	μέλλοντες ἔνοπλον ὁρῶσι πλῆθος ἐπὶ	τὴν	νῆσον περαιούμενον. ~Ἰλιγγιάσαντες οὖν πρὸς
[5, 20]	μὴ καὶ βίαιόν τι κατὰ	τὴν	νῆσον ὑποσταίημεν, καὶ ἅπαντα ποιήσειν
[5, 10]	Ναυσικλῆς ἔλεγεν, ὡς ἦλθεν ἐπὶ	τὴν	νῆσον, ὡς κατέλαβεν ἔρημον, ὡς
[5, 8]	ζήτησιν τῆς Θίσβης ἀφιγμένος ἐπὶ	τὴν	νῆσον. Ὡς οὖν ἀγόμενοι πλησίον
[5, 28]	καὶ εὐπρεπὲς δοκιμάζων εὐπειθεστέραν εὐτρεπίσαι	τὴν	νύμφην, διὰ τοῦ φύντος προμαθοῦσαν
[5, 23]	καὶ σοβῶν μᾶλλον ἢ προωθῶν	τὴν	ὀθόνην τέλος καὶ εἰς γαλήνην
[5, 1]	τις καὶ βόμβος ὄχλου κατὰ	τὴν	οἰκίαν περιηχεῖ, καὶ ἦν μὲν
[5, 29]	καὶ θάλαμον ἀποφῆναι τῇ κόρῃ	τὴν	ὁλκάδα, ἐπεισιέναι {δὲ} μηδένα μηδὲ
[5, 31]	καὶ λαθὼν εἰστρέχει τε εἰς	τὴν	ὁλκάδα καὶ ἰδὼν τὴν Χαρίκλειαν
[5, 27]	μυρίοις σκάφεσιν εὐπορωτέροις ἐξέσται γενέσθαι	τὴν	ὁλκάδα καὶ τὸν ἐνόντα πλοῦτον
[5, 1]	Καλυδώνιοι σκόπελοι μόνον οὐ διιπταμένην	τὴν	ὁλκάδα παρημείβοντο, νῆσοι δὲ Ὀξεῖαι
[5, 27]	ἰδίαν ἄκατον ἀπολιπόντας κατὰ δὲ	τὴν	ὁλκάδα πρὸς τῇ διαρπαγῇ τοῦ
[5, 20]	τε γνῶναι πάντως ἀναγκαῖον. Ναυλοχεῖ	τὴν	ὁλκάδα τὴν Φοίνισσαν πειρατικὸν ἐργαστήριον
[5, 22]	τὴν Λιβύων γῆν τοῦ κυβερνήτου	τὴν	ὁλκάδα χειραγωγοῦντος· ἔφασκε γὰρ ἐνδέχεσθαι
[5, 13]	προσβάλλει χρυσῆν οὐκ ἀμαυροῦσαν τραχύτητι	τὴν	ὄψιν ἀλλὰ φαιδρότητι περιλάμπουσαν· οὐ
[5, 30]	τοῦτο διακρούσαιο καὶ σαυτῷ μᾶλλον	τὴν	παῖδα περιποιήσειας, φησὶ γὰρ ἀποθανεῖσθαι
[5, 6]	καὶ Ἄχρι τίνος» ἔλεγε φευξόμεθα	τὴν	πανταχοῦ διώκουσαν εἱμαρμένην; εἴξωμεν τῇ
[5, 2]	σπήλαιον ἦν μοι λῃστρικὸν εἰς	τὴν	παρελθοῦσαν τὸ καταγώγιον, ἄδυτον καὶ
[5, 34]	τὴν Χαρίκλειαν ἐσκοπεῖτο καὶ ὡς	τὴν	πάροδον τοῦ πλήθους παρατηρῶν οὐκ
[5, 8]	ἐν πολέμοις καὶ δὴ καὶ	τὴν	παροῦσαν στρατείαν εὐδαιμόνως πεποιημένον. Ὁ
[5, 7]	ὡς δυνατὸν ἐκκλίνωμεν, ἐπιτυχίας ἐλπίδα	τὴν	πεῖραν τῶν παρελθόντων ὑποθέμενοι, πολλάκις
[5, 21]	τὴν προϋπάρχουσαν γνῶσιν διά τε	τὴν	περιουσίαν, καὶ πρὸ πάντων ὅτι
[5, 20]	τὴν Φοίνισσαν πειρατικὸν ἐργαστήριον κατὰ	τὴν	περιπτύσσουσαν τῆσδε τῆς ἄκρας πλευρὰν
[5, 14]	καὶ οἱ μὲν ἀγεληδὸν ἐπὶ	τὴν	πέτραν ἀνατρέχοντες οἱ δὲ περὶ
[5, 14]	τῆς ἀμεθύσου γανύμενοι ἅλμασιν ἀκρωνύχοις	τὴν	πέτραν ἐπέξεον. Ὅσοι δὲ αὐτῶν
[5, 3]	δωμάτιον οὗ κατήγοντο μετὰ πολλὴν	τὴν	πλάνην ἀφικόμενος ἀθρόον ἐπὶ τὴν
[5, 18]	τύχοι καταγωγῆς. Ὁ δὲ Περὶ	τὴν	πλησίον ἄκραν« ἔφη χοιράδι πέτρᾳ
[5, 18]	οἰκητήριον διὰ τὴν ναυτικὴν τύρβην,	τὴν	πόλιν δὲ ὡς οὐκ ἀσφαλὲς
[5, 20]	ἐστὶν ἀποτυχεῖν κατὰ γῆν ἐγχειροῦντα	τὴν	πρᾶξιν· καὶ ἄλλως οὐδὲ ἀκίνδυνον
[5, 22]	πρώτην ἡμέραν τῆς σεληναίας μετὰ	τὴν	πρὸς ἥλιον σύνοδον ἐπιλαμπούσης· καὶ
[5, 13]	δύσεων ἐγκαθίδρυται, οὐ γὰρ ἐπιψεύδεται	τὴν	προσηγορίαν ἀλλ´ ἀληθῶς ἀμέθυσος τῷ
[5, 21]	ἑλοίμην αὐτὴν κατεγγυῆσαι διά τε	τὴν	προϋπάρχουσαν γνῶσιν διά τε τὴν
[5, 27]	πρώραν ἀδοκίμαστος ἐκληροῦτο ὁ δὲ	τὴν	πρύμναν εἶχε καὶ τοὺς αὐχένας.
[5, 27]	κατανεμόντων, καὶ ὁ μέν τις	τὴν	πρώραν ἀδοκίμαστος ἐκληροῦτο ὁ δὲ
[5, 22]	ἀνηγόμεθα, πολλὰ μὲν τῶν ναυτῶν	τὴν	πρώτην ἐναντιουμένων τέλος δὲ πρὸς
[5, 27]	καταδῦναι μικρὸν ἀπολειπόντων ἐπεχείρουν μὲν	τὴν	πρώτην ἔνιοι τῶν λῃστῶν εἰς
[5, 19]	δὲ εἰς εὐδοξίας προσθήκην καὶ	τὴν	Πυθιονίκην ὠνόμαζεν ἕτερά τε αὖ
[5, 32]	οὐχ ὁρωμένη ἀλλὰ ῥᾳδίως πρὸς	τὴν	πυρκαϊὰν τοὺς ἐναντίους κατοπτεύουσα, τῶν
[5, 11]	δοῖεν ὅσα κατὰ γνώμην ὄντα	τὴν	σὴν εἰς κόρον τελεσθῆναι. Σωτήρ
[5, 28]	παραλαβὼν Ὦ πάτερ« ἔφη, θυγατέρα	τὴν	σὴν ἐμαυτῷ γαμετὴν ἐμνηστευσάμην καὶ
[5, 26]	ἄχθος τηνάλλως, εἰς χάριν μόνην	τὴν	σὴν περιέστω. ~Τούτων καὶ λεγομένων
[5, 2]	μόνον καὶ θεάσαιό ποτε Θίσβην	τὴν	σήν· τοῦτο γάρ με καλέσεις
[5, 20]	μὲν ἀπηλλαττόμην, σοὶ δὲ καταμηνύων	τὴν	σκευωρουμένην πρὸς τῶν ἀλαστόρων ἐπιβουλὴν
[5, 30]	παῖδας ἥκων ἐθάρρυνον, ὁδῷ βαδίζειν	τὴν	σκέψιν εὐαγγελιζόμενος. ~Ἐδειπνοῦμεν ὀλίγον ὕστερον
[5, 32]	ὦμον παραξέσας τὴν χεῖρα κατὰ	τὴν	συμβολὴν τοῦ ἀγκῶνος ἀπέκοπτε· κἀκ
[5, 33]	καὶ μαθεῖν οὐδὲ ἐπικουφίσαι παραμυθίᾳ	τὴν	συμφορὰν οὐδὲ τὰ ἐνδεχόμενα ἐπιμεληθῆναι,
[5, 14]	τέχνης ὥσπερ εἰ μάνδραν χρυσῆν	τὴν	σφενδόνην αὐτοῖς τε καὶ τῇ
[5, 13]	ἠλέκτρῳ διάδετον ἀμεθύσῳ δὲ Αἰθιοπικῇ	τὴν	σφενδόνην φλεγόμενον, μέγεθος μὲν ὅσον
[5, 18]	δὲ καὶ ἡμῶν ἔστιν ὅτε	τὴν	σχολὴν διατιθεμένων καὶ συνεφαπτομένων τῆς
[5, 22]	φησι διότι πάντων ἐπίπροσθεν ἄγει	τὴν	σωφροσύνην καὶ τέλος αὐτῇ δεξιὸν
[5, 1]	ἐκτησάμην ἀπόχρη μαθεῖν· ἐμοὶ γὰρ	τήν	τε ἐκ τῆς ὁδοιπορίας καὶ
[5, 19]	δὲ τὸν παρόντα πλοῦτον καταριθμούμενος	τήν	τε ὁλκάδα ὡς ἴδιον αὐτοῦ
[5, 19]	πολλὰ πρὸς τούτοις. Ἐμοῦ δὲ	τήν	τε παροῦσαν πενίαν προβαλλομένου καὶ
[5, 6]	Τί οὖν οὐχ ὑποτέμνομεν αὐτοῦ	τὴν	τραγικὴν ταύτην ποίησιν καὶ τοῖς
[5, 6]	ἀχανεῖς εἱστήκεσαν οἷον ἀπαλγοῦντες πρὸς	τὴν	τύχην οὕτως ἐπαλλήλως ἐπηρεάζουσαν· ὀψὲ
[5, 18]	δὲ ὡς οὐκ ἀσφαλὲς διὰ	τὴν	τῶν νέων φυγὴν παραιτούμενος. Ὀλίγον
[5, 3]	ὡς τούτων ἤκουσεν οὐδὲ ὑπέμεινε	τὴν	τῶν ὑπολοίπων ἀκρόασιν, ἀλλ´ ἐκ
[5, 19]	κόρην, ἔθνος δὲ καὶ πατρίδα	τὴν	ὑμετέραν ἀλλάξομαι τῆς μὲν ἐπὶ
[5, 3]	τούτων ἤκουσεν οὐδὲ ὑπέμεινε τὴν	τῶν	ὑπολοίπων ἀκρόασιν, ἀλλ´ ἐκ τῶν
[5, 2]	τὸ ἐκ τῆς Θίσβης καὶ	τὴν	ὑπόνοιαν ἀποδύσασθαι σπεύδων· ἕως ὀψέ
[5, 26]	Τραχίνου ταῖς περιπλοκαῖς ἐντρυφῶντος καὶ	τὴν	ὑπόσχεσιν ἐπίτηδες παρέλκοντος. Ὡς δὲ
[5, 5]	ἐπιβαλοῦσα, τὸ δὲ τόξον καὶ	τὴν	φαρέτραν Θεαγένει φέρειν ἐγχειρίσασα, φόρτον
[5, 1]	ἐνεβίβαζόν τε εἰς τὴν ναῦν	τὴν	Φοίνισσαν ἄρτι τὰ πρυμνήσια λύειν
[5, 20]	πάντως ἀναγκαῖον. Ναυλοχεῖ τὴν ὁλκάδα	τὴν	Φοίνισσαν πειρατικὸν ἐργαστήριον κατὰ τὴν
[5, 31]	εἰς τὴν ὁλκάδα καὶ ἰδὼν	τὴν	Χαρίκλειαν δάφνης τε φέρουσαν ἐπὶ
[5, 33]	τῆς νυκτὸς ἐπιμίξαι χωρίῳ πολεμουμένῳ,	τὴν	Χαρίκλειαν δὲ οὐδαμῶς· ἀλλ´ εἶδον
[5, 11]	τε Καλάσιριν ἐφ´ ὅσον περιβαλὼν	τὴν	Χαρίκλειαν ἐδάκρυεν ἀφορῶν καὶ τίς
[5, 29]	τὸν Θεαγένην παραλαβὼν καὶ παρὰ	τὴν	Χαρίκλειαν ἐλθὼν εὑρών τε δεδακρυμένην
[5, 9]	τὴν Χέμμιν ὁ Ναυσικλῆς ἔχων	τὴν	Χαρίκλειαν ἔρχεται, Μιτράνης δὲ ἐπὶ
[5, 34]	τὸ συμπόσιον· ὁ Καλάσιρις δὲ	τὴν	Χαρίκλειαν ἐσκοπεῖτο καὶ ὡς τὴν
[5, 19]	ὡς ἂν παρὰ πατρὸς αἰτῶν	τὴν	Χαρίκλειαν, πολλὰ σεμνύνων ἑαυτὸν καὶ
[5, 22]	ἀνίστω καὶ τὰ ὄντα συσκευάζου	τὴν	Χαρίκλειάν τε ἐγὼ μετελεύσομαι. Παρῆν
[5, 18]	οἰκήσεως· καί πως οὐκ ἀηδῶς	τὴν	χειμέριον ὥραν τὰ πρῶτα διηνύομεν,
[5, 32]	ἄκρον δὲ τὸν ὦμον παραξέσας	τὴν	χεῖρα κατὰ τὴν συμβολὴν τοῦ
[5, 9]	χωρισθέντες ἀλλήλων ὁ μὲν εἰς	τὴν	Χέμμιν ὁ Ναυσικλῆς ἔχων τὴν
[5, 9]	ἅμα γράμμασι τὸν Θεαγένην πρὸς	Ὀροονδάτην	ὄντα κατὰ τὴν Μέμφιν ἐξέπεμψεν.
[5, 15]	τῶν λύτρων αἴτησις, σκοπὸς δὲ	ἀπριάτην	σοι λύσασθαι τὴν θυγατέρα. Ἐπεὶ
[5, 31]	τι πρὸς τὴν κόρην καὶ	γαμετὴν	ἐμαυτῷ λαμβάνων προτιμηθῆναι δικαιῶ, σὺ
[5, 28]	ἔφη, θυγατέρα τὴν σὴν ἐμαυτῷ	γαμετὴν	ἐμνηστευσάμην καὶ τοὺς γάμους ὡς
[5, 29]	κομῶσαν καὶ τὸ μέγιστον Τραχίνου	γαμετὴν	ἐσομένην μηδὲ ἀφ´ ὧν ἔξεστιν
[5, 2]	τῷ φιλτάτῳ, ξένον μὲν καὶ	ἀλήτην	βίον ἀλλὰ μετ´ ἐκείνου γινόμενον
[5, 18]	σκεψόμενος αὐτοῦ που περὶ τὴν	ἀκτὴν	ἠρχόμην, τὴν μὲν ναῦν ὡς
[5, 20]	ἡμέραις εἴς τινά με παρηγκωνισμένην	ἀκτὴν	παραλαβὼν Ὦ Καλάσιρι« ἔφη τὸν
[5, 30]	ἐπὶ δὲ τὸν δευτερεύοντα Τραχίνου	λῃστήν,	ἐκαλεῖτο δὲ οἶμαι Πέλωρος, ἀφικόμενος
[5, 11]	δέδωκας ἰδεῖν τὴν ἐμοὶ πάντων	ἡδίστην	θέαν. Ἀλλ´ ὦ θύγατερ, ὦ
[5, 28]	ἑστιᾶν μέλλω τήμερον, ἑορτῶν τὴν	ἡδίστην	θυσίᾳ τῇ τῶν θεῶν ἐπισυνάπτων.
[5, 1]	τι καὶ σειρήνειον τὸ κατ´	αὐτήν.	Ἀλλά με πάλαι θροῦς τις
[5, 34]	τὰ βελτίονα τρέψαι τὰ κατ´	αὐτὴν	ἱκετεύσας τὸν θεὸν ἡσυχῆ τε
[5, 21]	σοὶ μᾶλλον ἂν« ἔφην ἑλοίμην	αὐτὴν	κατεγγυῆσαι διά τε τὴν προϋπάρχουσαν
[5, 30]	τι καὶ τοιοῦτο ἐνέφηνεν, εὐπρεπέστερον	αὐτὴν	κοσμηθῆναι προστάξας. Ὅρα δὴ πῶς
[5, 31]	αἰχμάλωτον. Τοῦ Τραχίνου δὲ Παρ´	αὐτὴν	ὃ βούλει λάμβανε« εἰπόντος ὁ
[5, 8]	εἰπὼν ἐνεχείριζεν, ἀφορῶν τε εἰς	αὐτὴν	συνεχῶς καὶ ὅτι ἄκων καὶ
[5, 31]	καὶ τοῦτο διεκώλυσεν ὁ Τραχῖνος·	αὐτὴν	τὴν Ἄρτεμιν ὄψει προκαθημένην. Ἀλλ´
[5, 31]	ἐντάφιον ἐσομένην) καὶ τἄλλα περὶ	αὐτὴν	φαιδρυνόμενα καὶ σχῆμα παστάδος ἀπομιμούμενα,
[5, 4]	Χαρίκλεια. Ἐγεγόνει δὲ τὰ περὶ	αὐτὴν	ὧδε· ἐπειδὴ γὰρ ὁ μὲν
[5, 8]	καὶ τῇ Χαρικλείᾳ Θίσβην ὁμολογεῖν	ἑαυτὴν	εἰ βούλοιτο σῴζεσθαι παρεκελεύετο, ἠρέμα
[5, 33]	θρηνοῦσαν καὶ βούλεσθαι μὲν ἐπισφάττειν	ἑαυτὴν	ἐνδεικνυμένην ὑπὸ δὲ ὀλίγης ἐλπίδος
[5, 5]	Ἡ Χαρίκλεια δὲ καὶ μετημφίασεν	ἑαυτὴν	ἐνθεμένη μὲν πηριδίῳ τινὶ τούς
[5, 8]	πυνθανομένῳ τίς ποτε καλοῖτο Θίσβην	ἑαυτὴν	ὡμολόγει. Τότε δὴ προσδραμὼν ἐφίλει
[5, 26]	ἔχειν καὶ μένειν, πρώτην δίδου	ταύτην	αἴσθησιν τῆς σῆς εὐνοίας· ἀδελφὸν
[5, 28]	γνώμην, οὐ βεβαιωθῆναι παρά σου	ταύτην	βουλόμενος, ἔχω γάρ μοι κατεγγυῶσαν
[5, 8]	τὸν καιρὸν τῆς μεταμελείας προληφθεὶς	Ταύτην	μὲν» ἔφη σὴν οὖσαν ἀπολαβὼν
[5, 6]	οὐχ ὑποτέμνομεν αὐτοῦ τὴν τραγικὴν	ταύτην	ποίησιν καὶ τοῖς βουλομένοις ἀναιρεῖν
[5, 18]	Ὀλίγον οὖν ὅσον προήκων ὁρῶ	πρεσβύτην	ἁλιευτικὸν πρόσθεν τῶν θυρῶν αὐτοῦ
[5, 17]	πλησιστίῳ χρώμενοι τῷ πνεύματι περὶ	πρώτην	ἂν φυλακὴν τῇ νήσῳ προσορμίσαιμεν
[5, 26]	θαρσοῦσαν καὶ ἔχειν καὶ μένειν,	πρώτην	δίδου ταύτην αἴσθησιν τῆς σῆς
[5, 22]	πολλὰ μὲν τῶν ναυτῶν τὴν	πρώτην	ἐναντιουμένων τέλος δὲ πρὸς τοῦ
[5, 27]	μικρὸν ἀπολειπόντων ἐπεχείρουν μὲν τὴν	πρώτην	ἔνιοι τῶν λῃστῶν εἰς τὴν
[5, 22]	ὁ πλοῦς ἡμῖν αὖθις παρηγγέλλετο	πρώτην	ἡμέραν τῆς σεληναίας μετὰ τὴν
[5, 4]	δαιμόνιον, ὃ καὶ τὰ ἄλλα	χλεύην	ὡς ἐπίπαν τὰ ἀνθρώπεια καὶ
[5, 20]	Κἀγὼ πρὸς αὐτὸν Σὲ μὲν«	ἔφην	ἀντὶ τούτων οἱ θεοὶ κατ´
[5, 20]	ἀναπτύξαι τὸ βούλευμα Τί οὖν»	ἔφην	δεῖ σε συμπλέκεσθαι τοῖς Φοίνιξιν
[5, 21]	ἀκριβὲς τοῦ ἔαρος περιμεῖναι. Οὐκοῦν«	ἔφην	εἰ δὴ μέλλει τὸ ἐμὸν
[5, 29]	πρὸς θρήνους κατήγαγε. Τὰ ὄντα«	ἔφην	εἰκάζεις· ὁ γὰρ Τραχῖνος εἰς
[5, 29]	εὑρών τε δεδακρυμένην Ὦ θύγατερ«	ἔφην,	εἰωθότα μέν σοι καὶ οὐ
[5, 21]	Ἐγὼ δὲ σοὶ μᾶλλον ἂν«	ἔφην	ἑλοίμην αὐτὴν κατεγγυῆσαι διά τε
[5, 18]	γεγωνότερον ἐμβοήσας Χαίρειν κελεύω σοι«	ἔφην	καὶ φράζειν ἡμῖν ξένοις οὖσι
[5, 31]	δὲ αὐτοῦ πλησίον ἐπιτηδεύσας) Εἶδες«	ἔφην	ὅπως ἡ κόρη κεκόσμηται; Τοῦ
[5, 18]	ἐνσχεθὲν διεσπάρακται. Κἀγὼ Τοῦτο μὲν«	ἔφην	οὐδὲν ἐδεόμην μαθεῖν, ὅμως δ´
[5, 30]	μηδεὶς ἀκροάσεται παραγαγόντος Ἀκούοις ἂν«	ἔφην,	ὦ τέκνον, ἐπιτετμημένως· τὸ γὰρ
[5, 20]	τοῦ ἐρωτήματος Τὸ μὲν ἀκριβὲς»	ἔφην,	ὦ Τραχῖνε, οὐκ ἔχω λέγειν,
[5, 22]	ὅ τι πέπονθα ἐρομένου Τάχα«	ἔφην	ὠψίσθημεν τῆς ἀναγωγῆς καὶ τεθορύβημαι
[5, 28]	εὐπρεπὲς δοκιμάζων εὐπειθεστέραν εὐτρεπίσαι τὴν	νύμφην,	διὰ τοῦ φύντος προμαθοῦσαν τὸν
[5, 24]	περιφύντες ὅλον ἐνθουσιῶντα πρὸς τὴν	μάχην	καὶ ζέοντα μόλις ἐπείχομεν, ἡ
[5, 24]	τῆς ὁλκάδος ἕως μὲν ἀκίνδυνον	μάχην	καὶ πόλεμον ἀναίμακτον ἠγωνίζοντο θρασεῖς
[5, 7]	ἡ Χαρίκλεια συνετίθετο, τὴν μὲν	τύχην	ἐν δίκῃ κακηγορεῖσθαι πρὸς αὐτοῦ
[5, 6]	εἱστήκεσαν οἷον ἀπαλγοῦντες πρὸς τὴν	τύχην	οὕτως ἐπαλλήλως ἐπηρεάζουσαν· ὀψὲ δ´
[5, 2]	δὲ οὐκ ἔστιν ὅπως ἂν	βιῴην	εἰ μὴ θᾶττον ὑπεξελθὼν τρόπον
[5, 8]	ἐσπουδακότες λαφύρων τὸ κάλλιστον πρῶτοι	προσαγαγεῖν·	ἔμελλον δὲ ἄρα καὶ μόνον
[5, 9]	τοιοῦτο δῶρον τῷ κοινῷ δεσπότῃ	προσάγειν	οἷον ἡ βασίλειος αὐλὴ κόσμον
[5, 20]	ἔφην, ὦ Τραχῖνε, οὐκ ἔχω	λέγειν,	εἰς ἔαρ δὲ πρῶτον ἡγοῦμαι
[5, 33]	τῶν μετὰ ταῦτα οὐκ ἔχω	λέγειν	πλὴν ὅτι γε ἐμὲ μὲν
[5, 8]	ἐνεδείκνυτο καὶ τῇ Χαρικλείᾳ Θίσβην	ὁμολογεῖν	ἑαυτὴν εἰ βούλοιτο σῴζεσθαι παρεκελεύετο,
[5, 28]	ἐνεδεικνύμην τοῖς τε θεοῖς χάριν	ὁμολογεῖν	ἥτις μεγίστη, τοῖς ἄνδρα τὸν
[5, 11]	ἔτι θυγατρὸς γέγονας καὶ δέδωκας	ἰδεῖν	τὴν ἐμοὶ πάντων ἡδίστην θέαν.
[5, 32]	τούτου νόμου πειραθήσεται. ~Τί ἦν	ἰδεῖν	τὸ ἐντεῦθεν, ὦ Ναυσίκλεις; θαλάττῃ
[5, 33]	τήνδε κεκομισμένος τὸν παῖδα δὲ	ἰδεῖν	ὑπὸ τῆς νυκτὸς μόνης εἰργόμενος·
[5, 18]	ἄλλα συνδιημερεύοντες χωριζόμενοι δὲ ὅτε	καθεύδειν	ἔδει, σὺν τῇ τροφῷ μὲν
[5, 13]	τοῦ Ναυσικλέους ἥκων τις ἐκάλει	σπεύδειν	ἐπὶ τὴν θυσίαν. Οἱ δέ—
[5, 29]	τοῦ λοιποῦ τῇ νηὶ μὴ	πλησιάζειν.	Καὶ οἱ μὲν τὰ ἐντεταλμένα
[5, 1]	Κνήμων, ἀλλ´ ἡγοῦμαί σε λοιπὸν	ὀκλάζειν	ἐμοῦ τἀμαυτοῦ πάθη μέχρι πόρρω
[5, 30]	οἶμαι Πέλωρος, ἀφικόμενος ἔχειν τι	φράζειν	αὐτῷ κερδαλεώτατον ἔλεγον· ἐκείνου δὲ
[5, 17]	μηδὲ τοῦτο παραλιπεῖν ἀξιοῦντος ἀλλὰ	φράζειν	εἴ τινα καταμεμαθήκοι τῆς ἐπιπολαζούσης
[5, 18]	Χαίρειν κελεύω σοι« ἔφην καὶ	φράζειν	ἡμῖν ξένοις οὖσι καταγωγήν. Ἀλλὰ
[5, 10]	αὐτῷ δυνατὸν εἶναι τῷ λόγῳ	φράζειν,	καὶ ταῦτα ἐξὸν παροῦσαν ἐπιδεικνύναι.
[5, 13]	καὶ λιπαροῦσαι μόλις ἔπεισαν ἅμα	βαδίζειν,	τάχα οὐκ ἄν ποτε πεισθεῖσαν
[5, 30]	τοὺς παῖδας ἥκων ἐθάρρυνον, ὁδῷ	βαδίζειν	τὴν σκέψιν εὐαγγελιζόμενος. ~Ἐδειπνοῦμεν ὀλίγον
[5, 7]	δὲ τοῖς πολεμίοις ἑκόντας ἑαυτοὺς	ἐγχειρίζειν	οὐκ ἐπαινοῦσα· μὴ γὰρ εἶναι
[5, 18]	αἰρόμενον ἐκπεπονημένης Φοινίκιον τὸ φιλοτέχνημα	γνωρίζειν	λέγοντες, πλέον δὲ θαυμάζοντες ὡς
[5, 20]	σαυτόν τε καὶ τοὺς σαυτοῦ	διασῴζειν.	~Ἀπῄειν κατηφὴς τούτων ἀκούσας καὶ
[5, 7]	συγχωρῆσαι) ἀλλ´, ἐνδεχόμενον βουληθῆναι καὶ	περισῴζειν	ἑαυτοῖς εἰς δουλείαν (ὃ τίνος
[5, 21]	τε καὶ τοὺς σαυτοῦ διασῴζειν.	~Ἀπῄειν	κατηφὴς τούτων ἀκούσας καὶ παντοίας
[5, 1]	ὅτι βελτίονα Θίσβην ἐκτησάμην ἀπόχρη	μαθεῖν·	ἐμοὶ γὰρ τήν τε ἐκ
[5, 18]	Τοῦτο μὲν« ἔφην οὐδὲν ἐδεόμην	μαθεῖν,	ὅμως δ´ οὖν χρηστῶς ἂν
[5, 33]	ὁ δυσδαίμων εἰπεῖν τε καὶ	μαθεῖν	οὐδὲ ἐπικουφίσαι παραμυθίᾳ τὴν συμφορὰν
[5, 10]	Κνήμωνι παρὰ τὸν Ναυσικλέα σπεύδων	μαθεῖν	τι τῶν ἀγνοουμένων ἔρχεται καὶ
[5, 1]	ἡμέρας ἐπισυνάπτοις τοῦτο ἄν ποτε	παθεῖν,	οὕτως ἀκόρεστόν τι καὶ σειρήνειον
[5, 16]	παντὸς ἡδίων, ἣν πολλάκις μοι	διελθεῖν	ὡς οἶσθα ὑπερθέμενος, ἐπειδή σε
[5, 7]	γὰρ οὕτω χρηστῷ τῷ δαίμονι	προσπαλαίειν	ὡς ταχεῖαν τῶν συμφορῶν ἀπαλλαγὴν
[5, 15]	καλλίστου καὶ ἀγαθωτάτου τῶν θεῶν	ἥκειν	μοι συνήθως καὶ τόδε τὸ
[5, 1]	ἠσχολημένος· ἔοικε δέ μοι Ναυσικλῆς	ἥκειν	ὁ τῆς οἰκίας δεσπότης, ἀλλὰ
[5, 31]	ἑτέρῳ νόμῳ διισχυρίζομαι, τοὺς ὑπηκόους	εἴκειν	τοῖς ἄρχουσι κελεύοντι· πέπονθα δή
[5, 21]	πρὸ πάντων ὅτι τὴν ἡμετέραν	οἰκεῖν,	εἰ τοῦ γάμου τύχοις, ἔφθης
[5, 5]	Εἰ δὲ εἰς ταὐτὸν γίνοιντο,	ἀρκεῖν	μὲν ἑτέρῳ τὸν ἕτερον καὶ
[5, 22]	ἐμπόρου πεισθέντων λῃστρικὴν προαγορευθεῖσαν ἔφοδον	διαδιδράσκειν	εἰπόντος· καὶ ὁ μὲν ἐλάνθανεν
[5, 6]	οὐ προσορμιζομένων ἤδη τῶν ἐπιόντων	ἀποδιδράσκειν	ἡ Χαρίκλεια καὶ τῷ σπηλαίῳ
[5, 1]	καὶ ἔδρασεν, οὐ γὰρ ἔχω	γινώσκειν·	ἐμοὶ δὲ τὸν καιρὸν τῆς
[5, 16]	ἑκὼν ὑπερβαίνων ὅσα τὸν Ναυσικλέα	γινώσκειν	οὐ συμφέρειν ἐδοκίμαζε, τὰ δὲ
[5, 24]	καὶ τὴν ναῦν ἐξ ὁμολογίας	ἑλεῖν	ἐσπουδακόσι. Καὶ Ὦ δυσδαίμονες« ἔφασαν
[5, 26]	ἀνάμεστον καὶ βίῳ τῷ ἡμετέρῳ	συντελεῖν	ἐπιτήδειον· ὅδε δὲ ὁ πρεσβύτης,
[5, 24]	διαδρᾶναι βουλευομένων· ἕως ἐν τῷ	μέλλειν	καὶ ἄκοντας αὐτοὺς προλαβὼν ἔστησεν
[5, 17]	καὶ ὁ κυβερνήτης τῶν ἱστίων	παραστέλλειν	ἐπέταττεν. Ἡμῶν δὲ πυνθανομένων διότι
[5, 17]	Δελφοὺς ἀποδράντες τὰ μὲν πρῶτα	πλεῖν	κατὰ γνώμην εὐκραεῖ τῷ πνεύματι
[5, 29]	ὁλκάδα, ἐπεισιέναι {δὲ} μηδένα μηδὲ	διοχλεῖν	κελεύσαντα ὡς ἂν καὶ κόσμου
[5, 20]	θερμαινόμενον καὶ ἡμέραν οὐδεμίαν τοῦ	διοχλεῖν	μοι περὶ τῶν αὐτῶν ἀπολειπόμενον,
[5, 22]	νοῦν ἐπευχόμενος. Τί δεῖ μηκύνοντα	ἐνοχλεῖν;	ἄρτι φωσφόρου διαλάμψαντος ἀνηγόμεθα, πολλὰ
[5, 33]	γήρως ἐμποδίσαντος ἐν τοῖς ὀρθίοις	συνεκδραμεῖν	τοῖς Αἰγυπτίοις, ἐπί τε τοῦ
[5, 27]	δυοῖν δι´ ἑνὸς τὸ παρὸν	εὐδοκιμεῖν,	βραχείας ῥᾳστώνης αἰσθομένων ἐξ οὗ
[5, 5]	τὴν ἱερὰν ἐσθῆτα, καὶ ὥστε	λανθάνειν	αὐτοὺς καὶ ἄλλα σκεύη τῶν
[5, 26]	ὄντι θαρσοῦσαν καὶ ἔχειν καὶ	μένειν,	πρώτην δίδου ταύτην αἴσθησιν τῆς
[5, 21]	ὡς μεθ´ ἑσπέραν βαθεῖαν αὖθις	ἐπιβαίνειν	δεήσει τῆς ὁλκάδος· τῶν δὲ
[5, 24]	δὲ εἰς κύκλον περίπλοις οὐδαμοῦ	προβαίνειν	ἐπέτρεπον ἐῴκεσάν τε πολιορκοῦσι καὶ
[5, 1]	λοιπὸν καὶ ὄρθρου ὑποφαίνοντος οὐδὲ	ὑπερβαίνειν	ᾤοντο τὸν πρός με ὅρκον
[5, 27]	λῃστῶν εἰς τὴν ἰδίαν αὐτῶν	μετεισβαίνειν	ἄκατον, ἔπειτα ἐπεῖχον ὑπό τε
[5, 25]	νεὼς ἀποσυλώμενοι, καθάπερ οὐ στερούμενοι	κερδαίνειν	δὲ μέλλοντες ὅστις πρότερος τὸν
[5, 8]	Βαβυλῶνα, τραπέζῃ γὰρ τῇ βασιλέως	διακονεῖν	ἐμπρέπει. ~Τούτων εἰρημένων ἐπεραιοῦντο τὴν
[5, 4]	δὲ οὐ χαλεπῶς ἐπανήγετο καὶ	σωφρονεῖν	ῥᾳδίως ἠνείχετο ἔρωτος μὲν ἐλάττων
[5, 32]	οὐδὲν οὐδὲ τῆς Χαρικλείου τοξείας	ἐπαμύνειν	ἔτι δυναμένης, ὠδινούσης μὲν εἰς
[5, 33]	τε κἀκείνων τύχας οὔτε δὲ	ἐπαμύνειν	ἔχων οὔτε ἐπιμίγνυσθαι δοκιμάζων, εἰς
[5, 29]	ὁ Τραχῖνος καὶ χαίρων οὕτω	προστάξειν	ἐπηγγέλλετο, καὶ προσέταξεν αὐτίκα πάντα
[5, 27]	ἅμα καὶ τοῦ μέλλοντος ἀσφαλοῦς	προνοεῖν	ὑφηγούμενος, εἶναι γὰρ ὕποπτον ἀμφοτέραις
[5, 23]	παρεκάλει, θᾶττον ἡμῖν ἢ ὥστε	εἰπεῖν	ἐπέστησαν ἅτε οἶμαι πρόσκωποί τε
[5, 2]	τὰ νῦν ἐκείνοις, ἀληθέστερον δὲ	εἰπεῖν	καὶ πικρότερα, τοῦ καὶ βουλομένου
[5, 33]	ἐπεχομένην. Οὐδὲ ἔφθην ὁ δυσδαίμων	εἰπεῖν	τε καὶ μαθεῖν οὐδὲ ἐπικουφίσαι
[5, 23]	τῷ ἡλίῳ συγκαταδυόμενος, ἢ ἀληθέστερον	εἰπεῖν	τοῖς ἐπιδιώκουσιν ὑπηρετούμενος. Οἱ γὰρ
[5, 28]	δέξηται χαίρουσα τὸ ἐσόμενον, ἐδικαίωσα	προειπεῖν	σοι τὴν ἐμαυτοῦ γνώμην, οὐ
[5, 22]	μηδὲ τοῦτο δὴ τὸ κοινὸν	προσειπεῖν,	ἐν γειτόνων καὶ ταῦτα οἰκοῦντα.
[5, 17]	Τοῦ δὲ Κνήμωνος μηδὲ τοῦτο	παραλιπεῖν	ἀξιοῦντος ἀλλὰ φράζειν εἴ τινα
[5, 26]	περίσῳζε μηδὲ ἐπίτρεπε τὴν ναῦν	ἀπολιπεῖν,	ὡς οὐκ ἔστιν ὅπως βιώσομαι
[5, 17]	Ὀξείας ἀποκρύψαντες τὴν Ζακυνθίων ἄκραν	προσκοπεῖν	ἀμφεβάλλομεν ὥσπερ ἀμυδρόν τι νέφος
[5, 21]	τὴν αἰτίαν πυνθανομένων ὑπερεθέμην εἰσαῦθις	ἐρεῖν,	νῦν δὲ οὕτω πραχθῆναι συμφέρει«
[5, 5]	τόξον καὶ τὴν φαρέτραν Θεαγένει	φέρειν	ἐγχειρίσασα, φόρτον ἥδιστον ἐκείνῳ καὶ
[5, 33]	καὶ ἀπῆγε μικρὸν ὕστερον, ὅσα	φέρειν	ἐδύνατο τῆς νεὼς ἐπικομιζόμενον. Ἐγὼ
[5, 16]	ὅσα τὸν Ναυσικλέα γινώσκειν οὐ	συμφέρειν	ἐδοκίμαζε, τὰ δὲ ἔτι ἀδιήγητα
[5, 1]	δὴ τὴν ναῦν τοῖς ἱστίοις	ὑποφέρειν	ἐπέτρεπον. Κιρραῖοι μὲν δὴ κόλποι
[5, 8]	ἔμελλον δὲ ἄρα καὶ μόνον	προσφέρειν,	ἄλλῳ γὰρ οὐδενὶ τῶν ἄλλων
[5, 6]	ταύτην ποίησιν καὶ τοῖς βουλομένοις	ἀναιρεῖν	ἐγχειρίζομεν; μή πη καὶ ὑπέρογκον
[5, 1]	ἀπάγγελλε θᾶττον, ὡς ἂν τοῦ	χαίρειν	γ´ ἔχοις ἡμᾶς κοινωνοῦντας. Ἀλλὰ
[5, 22]	παρὰ τῆς ἐμῆς γαμετῆς πρόσειπε,	χαίρειν	γὰρ αὐτῇ φησι διότι πάντων
[5, 8]	Ἐδράττετό τε τῆς Χαρικλείας καὶ	χαίρειν	εἰς ὑπερβολὴν ἐνεδείκνυτο καὶ τῇ
[5, 28]	γάμον. Ἐπῄνουν τὰ εἰρημένα καὶ	χαίρειν	ἐνεδεικνύμην τοῖς τε θεοῖς χάριν
[5, 18]	ἔχει τῆς ἀκοῆς γεγωνότερον ἐμβοήσας	Χαίρειν	κελεύω σοι« ἔφην καὶ φράζειν
[5, 11]	εἰς ὀφρὺν σκέπουσα τοῦ Ναυσικλέους	θαρρεῖν	παρακελευομένου μικρὸν ἀνένευσεν εἶδέ τε
[5, 20]	τὴν νῆσον ὑποσταίημεν, καὶ ἅπαντα	ποιήσειν	ἐλθὼν εἰς τὴν Αἴγυπτον ἐπηγγελλόμην.
[5, 25]	ἐφ´ ᾧ τε τὰ προσταχθησόμενα	ποιήσειν.	Οἱ δὲ καίπερ ἤδη φονῶντες,
[5, 30]	καὶ ἀνδρείως κερδήσοντες. ~Ὡς δὲ	ποιήσειν	ὅτι ἂν κελεύω καθυπέσχοντο, ὑποθέμενος
[5, 22]	τῆς νυκτὸς ἐπιφανεὶς ἐξηγόρευσεν. Ἐπηγγέλλετο	ποιήσειν	οὕτω καὶ ἄχρι τῆς νεὼς
[5, 20]	λῄσταρχος Πότε ἄρα οἱ Φοίνικες	ἐξορμήσειν	μέλλουσιν, εἴ γε πέπυσαι; διηρώτα,
[5, 20]	ἔαρ δὲ πρῶτον ἡγοῦμαι αὐτοὺς	ἀφορμήσειν.	Ἆρ´ οὖν» ἔφη καὶ ἡ
[5, 12]	παρὰ τῶν κρειττόνων ὅσα καὶ	αἰτεῖν	οἶδε καλόν· ὥστε καὶ φράζε
[5, 22]	ἀνεῖναι τῆς καθ´ ἡμῶν ἣν	ἀγανακτεῖν	ὡς παρεωραμένος τῆσδέ μοι τῆς
[5, 6]	πομπείαν. Οὐχ ὁρᾷς ὡς φυγαῖς	ἐπισυνάπτειν	πειρατήρια καὶ τοῖς ἐκ θαλάττης
[5, 6]	ἡ Χαρίκλεια καὶ τῷ σπηλαίῳ	κρύπτειν	ἑαυτοὺς εἴ πη διαλάθοιεν ἠξίου
[5, 11]	τῶν ἀληθῶν ἐλάμβανον ἱκέτευόν τε	προστάττειν	ὡς ὅτι τάχιστα παρεῖναι τὴν
[5, 33]	καὶ θρηνοῦσαν καὶ βούλεσθαι μὲν	ἐπισφάττειν	ἑαυτὴν ἐνδεικνυμένην ὑπὸ δὲ ὀλίγης
[5, 12]	σε καθάπερ ἐκ μηχανῆς ἀθρόον	πλουτεῖν	εἴπερ ἐμοὶ προτέρῳ τὰ ὑπὲρ
[5, 12]	καὶ Τότε» ἔφη δώσεις με	πιστεύειν	δύνασθαί σε καθάπερ ἐκ μηχανῆς
[5, 27]	οἱ ἀλιτήριοι· χαριστήρια δῆθεν Ποσειδῶνι	θύειν	βούλεσθαι φήσαντες οἶνον μὲν Τύριον
[5, 12]	Ναυσικλῆς μᾶλλον δὲ εἰ δοκεῖ,	θύειν	γὰρ μέλλω χαριστήρια τοῖς θεοῖς,
[5, 1]	τὴν Φοίνισσαν ἄρτι τὰ πρυμνήσια	λύειν	μέλλουσαν· καὶ γάρ πως λοιπὸν
[5, 33]	Καλάσιρις· νῦν δὲ ὥρα γε	διαλύειν	τὸ συμπόσιον· μνήμη τοῦ δαιμονίου
[5, 11]	οὖν ὁ Καλάσιρις τὸν Ναυσικλέα	μηνύειν	ἃ γινώσκει περὶ τοῦ Θεαγένους
[5, 11]	τῆς αὐτῆς ἀνωλόλυξαν. Ἦν τε	ἀκούειν	ἐπὶ πλεῖστον ὦ πάτερ» καὶ
[5, 21]	εἰ δὴ μέλλει τὸ ἐμὸν	ἰσχύειν	πρόσταγμα, τῆς ἐρχομένης ἂν βουλοίμην
[5, 5]	ἡ Χαρίκλεια καὶ ἐδόκει ναοῖς	ἐπιγράφειν,	εἰ χωρισθεῖεν, ἢ ἀγάλμασιν ἐπισήμοις
[5, 24]	τῆς νεὼς καταδυομένων τῶν δὲ	προμαχεῖν	ἐπὶ τῶν ἰκρίων ἀλλήλοις παρακελευομένων
[5, 4]	εἰς ἔννοιαν ἐλθόντες δόξαι κόρον	ἔχειν	ἐβιάσθησαν, ἄρχεται ὁ Θεαγένης λόγων
[5, 20]	ἀναιμωτὶ καὶ πρὸ τῆς θαλάττης	ἔχειν,	ἐκ τῆς οἰκίας ἁρπάσαντα τῆς
[5, 26]	με τῷ ὄντι θαρσοῦσαν καὶ	ἔχειν	καὶ μένειν, πρώτην δίδου ταύτην
[5, 4]	ἀλλήλοις, ὦ Χαρίκλεια, καὶ τοῦτο	ἔχειν	ὃ πάντων τε προτιμότερον ἐποιησάμεθα
[5, 30]	ἐκαλεῖτο δὲ οἶμαι Πέλωρος, ἀφικόμενος	ἔχειν	τι φράζειν αὐτῷ κερδαλεώτατον ἔλεγον·
[5, 8]	καὶ ἅμα τὸ πρᾶγμα οὕτως	ἔχειν	ὑπὸ τοῦ ὀνόματος ἀπατηθεὶς ἐξεπέπληκτο
[5, 19]	πάτερ, τὴν μὲν γὰρ προῖκα	ἀπέχειν	ἡγήσομαι πολλὰ τάλαντα καὶ πλοῦτον
[5, 3]	καλέσεις καὶ μὴ βουλόμενος. ~Οὐκέτι	κατέχειν	ἑαυτὸν ἐκαρτέρησεν ὁ Κνήμων ὡς
[5, 4]	καὶ οὐδὲ τῶν ἡδίστων ἀλύπως	μετέχειν	ἐπέτρεπεν ἀλλ´ ὅτι μετ´ ὀλίγον
[5, 21]	ὥρας εἶναι τὰ πλώιμα ἀλλ´	ὑπάρχειν	μεταστησαμένους εἰς ἕτερον ὅρμον ἐπιβουλῆς
[5, 20]	κόρης, ὧν θατέρου πάντως ἐστὶν	ἀποτυχεῖν	κατὰ γῆν ἐγχειροῦντα τὴν πρᾶξιν·
[5, 19]	τοὺς δυστυχοῦντας μὴ οὐχὶ πανταχοῦ	δυστυχεῖν	οὐδὲ ἐπὶ τῆς ἐρημίας ἀνενόχλητον
[5, 2]	ἠπάτησε. Δουλείαν ᾤμην ἐκπεφευγέναι, δουλεύω	πάλιν·	δεσμωτήριον, καὶ φρουροῦμαι· νῆσος εἶχέ
[5, 21]	βουλὰς ἕως ἐκ ταὐτομάτου μοι	πάλιν	ἐντυχὼν ὁ ἔμπορος καὶ περὶ
[5, 16]	με μὴ ἀνιάσεις ὑπερθέμενος καὶ	πάλιν	τὴν διήγησιν. Ἀλλά σοι πλεῖστα
[5, 18]	διὰ τὴν ναυτικὴν τύρβην, τὴν	πόλιν	δὲ ὡς οὐκ ἀσφαλὲς διὰ
[5, 5]	ἐπὶ δεξιὰ ἢ ἀριστερὰ πεπόρευται	πόλιν	ἐπὶ τήνδε ἢ κώμην ἢ
[5, 31]	διεκώλυσεν ὁ Τραχῖνος· αὐτὴν τὴν	Ἄρτεμιν	ὄψει προκαθημένην. Ἀλλ´ ὅπως τὸ
[5, 22]	τε πλεῖστα καὶ τὸν πλοῦν	ἡμῖν	ἀπήμονά τε γενέσθαι καὶ κατὰ
[5, 22]	τούτων οὕτω γενομένων ὁ πλοῦς	ἡμῖν	αὖθις παρηγγέλλετο πρώτην ἡμέραν τῆς
[5, 4]	ὡς ἔοικε διάστημα τῆς ἐλπιζομένης	ἡμῖν	γῆς ὑπολείπεται, φέρε σύμβολά τινα
[5, 16]	διατριβὴν τῷ πότῳ χορείαν ἐστήσαντο·	ἡμῖν	δὲ ἡ σὴ πλάνη κάλλιστα
[5, 18]	καὶ μένοις εἰ βούλοιο παρ´	ἡμῖν,	εἰ μή τις τυγχάνοις τῶν
[5, 11]	χρήμασιν ἀφεῖναι τὸν νεανίσκον. Ἔστιν	ἡμῖν»	ἔφη χρήματα» λάθρα πρὸς τὸν
[5, 23]	κώπας ἡ χρεία παρεκάλει, θᾶττον	ἡμῖν	ἢ ὥστε εἰπεῖν ἐπέστησαν ἅτε
[5, 4]	πολλὰ δὲ ἐλπίζομεν πρόκειται δὲ	ἡμῖν	κατὰ τὰ συγκείμενα πρὸς Κνήμωνα
[5, 18]	δωμάτιον ἀναπαυόμενος. Ἡ τράπεζα δὲ	ἡμῖν	κοινὴ προὐτίθετο τὰ μὲν ἄλλα
[5, 12]	ἱεροῖς θεῖος καὶ τὸν πλοῦτον	ἡμῖν	μὲν αἴτει σαυτῷ δὲ λάμβανε.
[5, 18]	κελεύω σοι« ἔφην καὶ φράζειν	ἡμῖν	ξένοις οὖσι καταγωγήν. Ἀλλὰ καὶ
[5, 23]	κατὰ τὴν ἄκατον ἕως μὲν	ἡμῖν	ὁ πλοῦς ὑπήνεμος ἠνύετο μακρῷ
[5, 16]	προπίνομεν· σὺ δὲ εἰ λόγους	ἡμῖν	οὓς ποθοῦμεν ἀντιπροπίνοις, ἀπὸ καλλίστων
[5, 21]	εἴ σοι πάντως φίλον σπουδαστέον	ἡμῖν	τὸν ἐνθένδε ἀπόπλουν πρίν τι
[5, 26]	θάρσει καὶ ἴσθι δέσποινα σὺν	ἡμῖν	τῶνδε ἁπάντων ἐσομένη. Ταῦτα ἐκεῖνος
[5, 17]	ἀμυδρόν τι νέφος τὰς ὄψεις	ἡμῖν	ὑποδραμοῦσαν, καὶ ὁ κυβερνήτης τῶν
[5, 9]	ἀλλήλων ὁ μὲν εἰς τὴν	Χέμμιν	ὁ Ναυσικλῆς ἔχων τὴν Χαρίκλειαν
[5, 4]	συγκείμενα πρὸς Κνήμωνα πάντως ἐπὶ	Χέμμιν	τὴν κώμην ἐπείγεσθαι καὶ ἄδηλον
[5, 19]	μὲν ἐπὶ Καρχηδονίους ὁρμῆς ἐκτραπεὶς	ὑμῖν	δὲ σύμπλους οἷ δὴ καὶ
[5, 1]	ἕω μαθήσεσθε, τὸ δὲ παρὸν	ὑμῖν	ὅτι βελτίονα Θίσβην ἐκτησάμην ἀπόχρη
[5, 20]	ἐμοί τε σιωπῆσαι ἀθέμιτον ἑστίας	ὑμῖν	τῆς αὐτῆς κεκοινωνηκότι σοί τε
[5, 20]	ἀποτυχεῖν κατὰ γῆν ἐγχειροῦντα τὴν	πρᾶξιν·	καὶ ἄλλως οὐδὲ ἀκίνδυνον εἴ
[5, 20]	ἔφην δεῖ σε συμπλέκεσθαι τοῖς	Φοίνιξιν	ἀλλὰ μὴ ἀναιμωτὶ καὶ πρὸ
[5, 12]	ἐνδεής ἐστιν ὁ σοφὸς ἀλλ´	ὕπαρξιν	ἔχει τὴν βούλησιν, τοσαῦτα λαμβάνων
[5, 27]	Ἐδόκει τε εἶναι πιθανὸς καὶ	δυοῖν	δι´ ἑνὸς τὸ παρὸν εὐδοκιμεῖν,
[5, 7]	ἄλλο μέρος ἀπέβη τῆς νήσου	κατόπιν	σαγηνευθέντες· καὶ οἱ μὲν ἐκπλαγέντες
[5, 22]	γεγενημένος, καὶ τήνδε δίδου τελευταίαν	χάριν·	θῦε διαπλεύσας εἰς Ἰθάκην ὑπὲρ
[5, 26]	ὁ πρεσβύτης, ἄχθος τηνάλλως, εἰς	χάριν	μόνην τὴν σὴν περιέστω. ~Τούτων
[5, 28]	χαίρειν ἐνεδεικνύμην τοῖς τε θεοῖς	χάριν	ὁμολογεῖν ἥτις μεγίστη, τοῖς ἄνδρα
[5, 7]	πικρότερον; ὀλέθροις βαρβάροις ἐκκεῖσθαι πρὸς	ὕβριν	ἐπίρρητον καὶ δυσώνυμον, ἣν πάντα
[5, 2]	τῆς νυκτός, ὥστε οὐδὲ τὸν	Καλάσιριν	ἐλάνθανε τελευτῶν, ὕπνῳ καὶ ταῦτα
[5, 11]	Ναυσικλῆς ἐνεὸς ἐγεγόνει τόν τε	Καλάσιριν	ἐφ´ ὅσον περιβαλὼν τὴν Χαρίκλειαν
[5, 11]	ἔφη χρήματα» λάθρα πρὸς τὸν	Καλάσιριν	ἡ Χαρίκλεια καὶ ἐπάγγειλαι πλῆθος
[5, 33]	ἕως ὁ Ναυσικλῆς ἐπιθαρσύνων τὸν	Καλάσιριν	Ὦ πάτερ» ἔφη, σὺ δὲ
[5, 21]	σπουδαστέον ἡμῖν τὸν ἐνθένδε ἀπόπλουν	πρίν	τι καὶ πρὸς τὸ ἀκούσιον
[5, 4]	καὶ καθαροῖς μόνον μιγνύμενοι τοῖς	φιλήμασιν·	ἡ γὰρ Χαρίκλεια τὸν Θεαγένην
[5, 11]	καὶ ἐπὶ πολλοῖς ἂν αἱρησομένου	χρήμασιν	ἀφεῖναι τὸν νεανίσκον. Ἔστιν ἡμῖν»
[5, 14]	τῇ φλογὶ τῆς ἀμεθύσου γανύμενοι	ἅλμασιν	ἀκρωνύχοις τὴν πέτραν ἐπέξεον. Ὅσοι
[5, 5]	ναοῖς ἐπιγράφειν, εἰ χωρισθεῖεν, ἢ	ἀγάλμασιν	ἐπισήμοις ἑρμαῖς τε καὶ λίθοις
[5, 28]	ἄνδρα τὸν δεσποτεύοντα τῆς θυγατρὸς	ἀποφήνασιν.	~Ἀποχωρήσας τε μικρὸν καί τινα
[5, 3]	οὐδὲ ὑπέμεινε τὴν τῶν ὑπολοίπων	ἀκρόασιν,	ἀλλ´ ἐκ τῶν πρώτων ἕτερα
[5, 7]	ἐκβιάσηται γενέσθαι. ~Τούτοις εἰρημένοις οὐ	πᾶσιν	ἡ Χαρίκλεια συνετίθετο, τὴν μὲν
[5, 11]	καὶ ὤφθη παρ´ ἐλπίδας, ὀδυρμὸς	ἅπασιν	ἀθρόον ἀνεκινήθη καὶ ὥσπερ ἐξ
[5, 32]	θατέρῳ τὰ πρῶτα μέρει συνεμάχει	παντάπασιν	ἐνθουσιῶντι προσεοικώς, ἡ δὲ ὡς
[5, 20]	τοῦτον ἐπ´ ὀλίγον ἀποσκευασαμένου κῦμα	φασὶν	ἐπὶ κύματι προσέβαλλεν ὁ δαίμων.
[5, 23]	ἔθος εἶναι φάσκοντες ἐν τοῖς	πελάγεσιν	ἕπεσθαι ταῖς ὑπερόγκοις ναυσὶ τὰς
[5, 33]	τε τοῦ παρόντος εἰς τὴν	ἀνεύρεσιν	τέως τῆς θυγατρὸς θεῶν μὲν
[5, 4]	πλάνης ἐφόδιον σύνθημα φιλικὸν εἰς	ἀνεύρεσιν	φυλαττόμενον. ~Ἐπῄνει ταῦτα ἡ Χαρίκλεια
[5, 3]	ἄρτι μὲν ὑπερθύροις ἄρτι δὲ	σκεύεσιν	εἴ πή τι τῆς ὀροφῆς
[5, 27]	τοῦ Τραχίνου πείθοντος ὡς μυρίοις	σκάφεσιν	εὐπορωτέροις ἐξέσται γενέσθαι τὴν ὁλκάδα
[5, 26]	ταῖς περιπλοκαῖς ἐντρυφῶντος καὶ τὴν	ὑπόσχεσιν	ἐπίτηδες παρέλκοντος. Ὡς δὲ ὑπό
[5, 16]	ἀνιάσεις ὑπερθέμενος καὶ πάλιν τὴν	διήγησιν.	Ἀλλά σοι πλεῖστα ἀγαθὰ γένοιτο
[5, 1]	πάτερ, οὐχ ὡς ἐμοῦ τὴν	διήγησιν	ἀποσκευαζομένου, δοκῶ γάρ μοι μηδ´
[5, 1]	μηκύνω; τί δὲ λανθάνω τὴν	διήγησιν	εἰς πέλαγος ὄντως ἀφεὶς τῶν
[5, 1]	ἴσως δὲ καὶ πρὸς τὴν	διήγησιν	ἠσχολημένος· ἔοικε δέ μοι Ναυσικλῆς
[5, 26]	καὶ μένειν, πρώτην δίδου ταύτην	αἴσθησιν	τῆς σῆς εὐνοίας· ἀδελφὸν τουτονὶ
[5, 6]	ὑποτέμνομεν αὐτοῦ τὴν τραγικὴν ταύτην	ποίησιν	καὶ τοῖς βουλομένοις ἀναιρεῖν ἐγχειρίζομεν;
[5, 31]	πάντων ἀγῶνα προκινδυνεύσαντι τοῦ κατὰ	βούλησιν	ἐκλογὴν ἀπένειμεν. Οὐ τοῦτον« εἶπεν
[5, 12]	σοφὸς ἀλλ´ ὕπαρξιν ἔχει τὴν	βούλησιν,	τοσαῦτα λαμβάνων παρὰ τῶν κρειττόνων
[5, 29]	πάλαι τὴν ἐπὶ σοὶ μανιώδη	κίνησιν	ἐξ ὧν ὁ Τυρρηνός μοι
[5, 11]	ὁ πρεσβύτης καὶ ὧν κατὰ	ζήτησιν	ἀλώμενον ἐν θρήνοις ἐγίνωσκε. Προσετίθει
[5, 8]	ὑπὸ Ναυσικλέους, ὡς δεδήλωται, κατὰ	ζήτησιν	τῆς Θίσβης ἀφιγμένος ἐπὶ τὴν
[5, 11]	ποῦ κατέλιπες; Ἀνωλόλυξε πρὸς τὴν	ἐρώτησιν	καὶ διαλιποῦσα μικρὸν Αἰχμάλωτον» εἶπεν
[5, 18]	ὑφηγούμενος. Καὶ ὃς Οὐκ αὐτὸς«	φησίν,	οὐ γὰρ συνέπλεον· μὴ γὰρ
[5, 20]	τε τοὺς σοὺς ἴσα καὶ	παισὶν	ὁρᾶν τοῖς ἐμοῖς· ἥκω δή
[5, 18]	ἡμᾶς εὑρήσετε· κἀμοὶ γὰρ παῖδές	εἰσιν	ἔτι δύο συσσιτούμενοι, οἱ προγενέστεροι
[5, 13]	πέταλα σχιζομένῳ καὶ πρῶτον ἡλιακαῖς	ἀκτῖσιν	ἐρευθομένῳ. Ἀμεθύσου δὲ Αἰθιοπίδος ἀκραιφνὴς
[5, 12]	τὰς ἡμετέρας παρακλήσεις καὶ τὴν	ἀπόδοσιν	τῆς θυγατρὸς αὐτεπάγγελτος ἐπινεύων; εὐχῆς
[5, 15]	εἰς κόρον ᾖσαν καὶ τοῖς	κρατῆρσιν	αἱ τράπεζαι παρεχώρουν, οἱ μὲν
[5, 1]	θάλαττά τε Ζακύνθιος ἄρτι πρὸς	δύσιν	ἡλίου νεύοντος ἀνεφαίνοντο. Ἀλλὰ τί
[5, 26]	ἡμῶν ἐπὶ νοῦν τὸν σὸν	ἄγουσιν.	Εἰ δὲ βούλει με τῷ
[5, 2]	παρὰ μόνοις Αἰγυπτίοις οἱ τεθνεῶτες	ἀναβιοῦσιν.	Ἐμειδίασε πρὸς ταῦτα μικρὸν ὁ
[5, 23]	συγκαταδυόμενος, ἢ ἀληθέστερον εἰπεῖν τοῖς	ἐπιδιώκουσιν	ὑπηρετούμενος. Οἱ γὰρ κατὰ τὴν
[5, 29]	πρὸς ὑμᾶς ὡς ἂν τοῖς	μέλλουσιν	ἀλγεινοῖς μὴ προκάμνοιτε τὰς γνώμας,
[5, 20]	Πότε ἄρα οἱ Φοίνικες ἐξορμήσειν	μέλλουσιν,	εἴ γε πέπυσαι; διηρώτα, κἀγὼ
[5, 1]	ὁδοιπορίας καὶ τῶν ἄλλων φροντίδων	κάκωσιν	ὕπνῳ βραχεῖ γοῦν ἐστι παραμυθητέον.
[5, 21]	κατεγγυῆσαι διά τε τὴν προϋπάρχουσαν	γνῶσιν	διά τε τὴν περιουσίαν, καὶ
[5, 34]	Καὶ ἡ μὲν εἰς τὴν	γυναικωνῖτιν	χωρισθεῖσα σὺν τῷ θυγατρίῳ τε
[5, 20]	τῆς κόρης, ὧν θατέρου πάντως	ἐστὶν	ἀποτυχεῖν κατὰ γῆν ἐγχειροῦντα τὴν
[5, 11]	εἶπεν ἄγει λαβὼν ὅστις ποτέ	ἐστιν	ὁ κἀμὲ τούτῳ παραδεδωκώς. Ἱκέτευεν
[5, 12]	καὶ φράζε μόνον ὅπου ποτέ	ἐστιν	ὁ κρατῶν Θεαγένους, ὡς τό
[5, 12]	ἔφη οὐκ ἔστιν ὅτε ἐνδεής	ἐστιν	ὁ σοφὸς ἀλλ´ ὕπαρξιν ἔχει
[5, 15]	θυγατέρα. Ἐπεὶ δὲ οὐκ ἀπόβλητά	ἐστιν,	ὡς φατέ, θεῶν ἐρικυδέα δῶρα,
[5, 21]	τὴν κόρην πρὸς ὃν οὐκ	ἔστιν	ἀξιόμαχος ἀντιτάξασθαι. Ἐγὼ δὲ σοὶ
[5, 22]	ἐπυνθάνετο. Κἀγὼ Τὸ μὲν γινόμενον	ἔστιν«	ἔλεγον ἡ σὴ συμβουλή· διαδρᾶναι
[5, 11]	αἱρησομένου χρήμασιν ἀφεῖναι τὸν νεανίσκον.	Ἔστιν	ἡμῖν» ἔφη χρήματα» λάθρα πρὸς
[5, 2]	ἔχε σαυτόν, ἐγὼ δὲ οὐκ	ἔστιν	ὅπως ἂν βιῴην εἰ μὴ
[5, 16]	σε τὰ συμβεβηκότα ἐβάπτιζεν, οὐκ	ἔστιν	ὅπως ἂν ἐς καιρὸν βελτίονα
[5, 26]	τὴν ναῦν ἀπολιπεῖν, ὡς οὐκ	ἔστιν	ὅπως βιώσομαι τούτων χωριζομένων. Καὶ
[5, 12]	Ὦ ´γαθὲ Ναυσίκλεις» ἔφη οὐκ	ἔστιν	ὅτε ἐνδεής ἐστιν ὁ σοφὸς
[5, 18]	ἁλιεύοντος τὰ δὲ καὶ ἡμῶν	ἔστιν	ὅτε τὴν σχολὴν διατιθεμένων καὶ
[5, 22]	συμπαραφερόμενον, ἐμοῦ τὴν ναῦν ἐξεπίτηδες	ἔστιν	ὅτε τοῦ εὐθέος παρατρέποντος. ~Τούτων
[5, 25]	θάνατος τῷ παραβαίνοντι διηπειλεῖτο. Ἀλλ´	ἔστιν	ὡς ἔοικεν ἀνθρώποις ψυχὴ πάντων
[5, 2]	αὐτὸν ὁ Κνήμων Θίσβην ὅτι	περίεστιν	ἀκηκοώς; Καὶ τίς ἡ Θίσβη»
[5, 29]	γαμετὴν ἐσομένην μηδὲ ἀφ´ ὧν	ἔξεστιν	ἁβρύνεσθαι, εἰ καὶ τὰ λαμπρότερα
[5, 31]	δὲ Οὐδαμῶς« εἰπόντος, Καὶ μὴν	ἔξεστιν«	εἶπον εἰ λάθρα παρέλθοις εἰς
[5, 9]	πρὸς Ὀροονδάτην ὄντα κατὰ τὴν	Μέμφιν	ἐξέπεμψεν. Εἶχε δὲ ὧδε τὰ
[5, 30]	ἥκων ἐθάρρυνον, ὁδῷ βαδίζειν τὴν	σκέψιν	εὐαγγελιζόμενος. ~Ἐδειπνοῦμεν ὀλίγον ὕστερον καὶ
[5, 13]	χρυσῆν οὐκ ἀμαυροῦσαν τραχύτητι τὴν	ὄψιν	ἀλλὰ φαιδρότητι περιλάμπουσαν· οὐ μὴν
[5, 4]	ἐπέπλεκε, τάχα μὲν οὕτως ἔθος	ὂν	αὐτῷ καὶ νῦν ἐπιδεικνύμενον, τάχα
[5, 11]	πλῆθος ὁπόσον βούλει· τὸν ὅρμον	ὃν	οἶσθα διασῴζω καὶ ἔχω φέρουσα.
[5, 21]	ἐγχωρίων διανοεῖται τὴν κόρην πρὸς	ὃν	οὐκ ἔστιν ἀξιόμαχος ἀντιτάξασθαι. Ἐγὼ
[5, 29]	τῶν ὤμων ἀκόσμως ἐξετίθεντο, πλοῦτον	ὃν	πολλοὶ πόνοι καὶ φειδωλοὶ συνήθροισαν
[5, 30]	ἔχειν τι φράζειν αὐτῷ κερδαλεώτατον	ἔλεγον·	ἐκείνου δὲ ἑτοίμως ὑπακούσαντος καὶ
[5, 21]	νῦν δὲ οὕτω πραχθῆναι συμφέρει«	ἔλεγον.	~Ἐπεὶ δὲ δείπνου πρὸς ὀλίγον
[5, 22]	Κἀγὼ Τὸ μὲν γινόμενον ἔστιν«	ἔλεγον	ἡ σὴ συμβουλή· διαδρᾶναι πειρώμεθα
[5, 8]	ἀπρόσφυλος ὀφθαλμὸς ἡμεροῦται. ~Συλλαβόντες οὖν	ἦγον	ἐπὶ τὸν ἄρχοντα λίαν ἐσπουδακότες
[5, 1]	ὑπέβαλεν, ἀναλαβών τε τοὺς νέους	ἦγον	ὡς ἐπὶ θάλατταν αὐτῆς ὡς
[5, 6]	χαλεπώτερα, πολέμους ἄρτι λῃσταῖς μετ´	ὀλίγον;	Αἰχμαλώτους μικρῷ πρόσθεν εἶχεν, ἐρήμους
[5, 20]	Οὔπω δέ μου τοῦτον ἐπ´	ὀλίγον	ἀποσκευασαμένου κῦμα φασὶν ἐπὶ κύματι
[5, 19]	πολυταλάντων καὶ σηρικῆς ἐσθῆτος· οὐκ	ὀλίγον	δὲ εἰς εὐδοξίας προσθήκην καὶ
[5, 1]	Ἐνταῦθά ποι τὸν λόγον ἐπίσχωμεν	ὀλίγον	δὲ καὶ ὕπνου σπάσωμεν· εἰ
[5, 23]	ἄγαν φορᾶς ὤκλαζε καὶ κατ´	ὀλίγον	ἐνδιδοὺς ἄπρακτός τε καὶ μαλακὸς
[5, 4]	μετέχειν ἐπέτρεπεν ἀλλ´ ὅτι μετ´	ὀλίγον	ἡσθήσεσθαι ἔμελλεν ἤδη τὸ ἀλγεινὸν
[5, 22]	ἔλεγον. ~Ἐπεὶ δὲ δείπνου πρὸς	ὀλίγον	μεταλαβόντες εἰς ὕπνον ἐτράπημεν, ὄναρ
[5, 18]	τὴν τῶν νέων φυγὴν παραιτούμενος.	Ὀλίγον	οὖν ὅσον προήκων ὁρῶ πρεσβύτην
[5, 31]	βαδίζειν τὴν σκέψιν εὐαγγελιζόμενος. ~Ἐδειπνοῦμεν	ὀλίγον	ὕστερον καὶ ὅτε διαβεβρεγμένους ἤδη
[5, 32]	τὴν ἐνέργειον συμμαχίαν ἡ Χαρίκλεια	λόγον	ἐπίκουρον τῷ Θεαγένει ἐτόξευσεν Ἀνδρίζου,
[5, 1]	τῶν ἑξῆς; Ἐνταῦθά ποι τὸν	λόγον	ἐπίσχωμεν ὀλίγον δὲ καὶ ὕπνου
[5, 20]	τῆς σῆς τὸ οὕτως ἀπηνὲς	ἔργον	ἐκείνοις δὲ σύνηθες διανοοῦνται. Κἀγὼ
[5, 14]	ἐκ τῆς ἀληθείας ὃ ἐβούλετο,	περίεργον	ἡγησάμενος λίθον ἐν λίθῳ σοφίζεσθαι·
[5, 18]	ἐφαίνοντο καὶ τὸ τῆς ὁλκάδος	εὐάγωγον	εἰς κάλλος τε ἅμα καὶ
[5, 20]	τῆς ἄκρας πλευρὰν ὑποκαθήμενον, σκοποῖς	ἀμοιβαδὸν	τὸν ἔκπλουν τῆς νεὼς ἐπιτηρούμενον.
[5, 27]	Οἷα γὰρ καὶ ἐπεχείρουν οὔπω	σχεδὸν	τῆς γῆς ἐπιβεβηκότες οἱ ἀλιτήριοι·
[5, 31]	ἐμμανές τι διανοούμενος. Οὔπω γὰρ	σχεδόν	τι κατακλινεὶς Ἐγὼ δὲ« ἔφη
[5, 18]	ἀνύσαντας. Οἱ μὲν οὖν ἄλλοι	σχεδόν	τι πάντες ἔτι τῶν πρυμνησίων
[5, 3]	ἐδέησε καὶ κατενεχθῆναι παρ´ αὐταῖς	σχεδόν	τι ταῖς θύραις· ἀντίσχων δὲ
[5, 2]	ἣν αἰτίαν οὕτως ἐκτόπως ἀλύοι	σχεδόν	τι τῶν μεμηνότων οὐκ ἀποδέων·
[5, 3]	καὶ ἀλεκτρυόνες ἤδη τὸ δεύτερον	ᾖδον)	ἀπέτρεχε σφαλλόμενος καὶ νῦν μὲν
[5, 15]	ἄνδρες ἐμβατήρια τῷ Διονύσῳ καὶ	ᾖδον	καὶ ἔσπενδον αἱ δὲ γυναῖκες
[5, 14]	ἁπαλὰ σκιρτήματα καὶ οἱ μὲν	ἀγεληδὸν	ἐπὶ τὴν πέτραν ἀνατρέχοντες οἱ
[5, 33]	τὴν Χαρίκλειαν δὲ οὐδαμῶς· ἀλλ´	εἶδον	ἡμέρας γενομένης τὸν μὲν ἴσα
[5, 33]	Ἄρτι γὰρ ἐμοῦ ὅτε ἡμέραν	εἶδον	τὸν λόφον κατιόντος, λῃστρικὸν Αἰγυπτίων
[5, 15]	τῷ Διονύσῳ καὶ ᾖδον καὶ	ἔσπενδον	αἱ δὲ γυναῖκες ὕμνον τῇ
[5, 22]	σεληναίας μετὰ τὴν πρὸς ἥλιον	σύνοδον	ἐπιλαμπούσης· καὶ ἀναχθέντες ἤδη ζεφύρων
[5, 34]	Χαρίκλειαν ἐσκοπεῖτο καὶ ὡς τὴν	πάροδον	τοῦ πλήθους παρατηρῶν οὐκ ἐφεύρισκεν,
[5, 22]	τοῦ ἐμπόρου πεισθέντων λῃστρικὴν προαγορευθεῖσαν	ἔφοδον	διαδιδράσκειν εἰπόντος· καὶ ὁ μὲν
[5, 34]	τὰ κατ´ αὐτὴν ἱκετεύσας τὸν	θεὸν	ἡσυχῆ τε ἀφυπνίσας ἦγεν εἰς
[5, 18]	Φοινίκιον τὸ φιλοτέχνημα γνωρίζειν λέγοντες,	πλέον	δὲ θαυμάζοντες ὡς παραλόγῳ τῇ
[5, 17]	καὶ περὶ τόνδε τὸν πορθμὸν	πλέον	ἢ κατὰ τὸν ἄλλον κόλπον
[5, 20]	γνωρίζομαι καὶ ὄψον αὐτοῖς προσκομίζων	πλέον	ἢ παρὰ τῶν ἄλλων τὸ
[5, 25]	ὀνόματι νόθῳ παραλυόμενος, συνθήκης βαρυτέρας	πλέον	ἢ τῆς μάχης ὁριζομένης. Σὺν
[5, 15]	ἅμα πρὸς τὸ παράδοξον καὶ	πλέον	ἡσθεὶς πρὸς τὸ πολύτιμον, οὐσίας
[5, 11]	Προσετίθει δὲ μηδὲν αὐτοῖς εἶναι	πλέον	τῆς γνώσεως ἀνθρώποις ἀπορουμένοις, τοῦ
[5, 23]	εἰκὸς ὑπελείποντο μείζοσι τοῖς ἱστίοις	πλέον	τὸ πνεῦμα δεχομένης· ἐπειδὴ δὲ
[5, 18]	Οὐκ αὐτὸς« φησίν, οὐ γὰρ	συνέπλεον·	μὴ γὰρ οὕτω ποτὲ σφαλείη
[5, 14]	γανύμενοι ἅλμασιν ἀκρωνύχοις τὴν πέτραν	ἐπέξεον.	Ὅσοι δὲ αὐτῶν πρωτόγονοί τε
[5, 18]	παράδοξον τὴν θέαν τὴν ἡμετέραν	συνέρρεον,	ἀγάμενοι μὲν ὡς ἐφαίνοντο καὶ
[5, 1]	κάκωσιν ὕπνῳ βραχεῖ γοῦν ἐστι	παραμυθητέον.	~Ὁ μὲν ταῦτα εἰπὼν ἀπέτρεχεν
[5, 30]	ἂν κελεύω καθυπέσχοντο, ὑποθέμενος τὸ	πρακτέον	ἐκείνους μὲν ἀπολείπω διασκευαζομένους ἐπὶ
[5, 21]	ὥστε εἴ σοι πάντως φίλον	σπουδαστέον	ἡμῖν τὸν ἐνθένδε ἀπόπλουν πρίν
[5, 1]	αὐτῆς ὡς εἶχον τῆς νυκτὸς	ἐνεβίβαζόν	τε εἰς τὴν ναῦν τὴν
[5, 32]	γάρ, ἐγχειριδίῳ φθάνει διελαύνων τὸν	μαζόν.	Καὶ ὁ μὲν ἔκειτο καιρίᾳ
[5, 5]	γὰρ ἀπὸ σύλων πλοῦτον βέβηλον	ἐδοκίμαζον,	ἃ δὲ αὐτοὶ μὲν ἐκ
[5, 21]	ἓν πρὸς δὲ τοὺς παῖδας	ἔφραζον	ὡς μεθ´ ἑσπέραν βαθεῖαν αὖθις
[5, 15]	λίθον ἰσοστάσιον κρίνων, Ἐγὼ μὲν	ἔπαιζον»	εἶπεν ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι καὶ
[5, 27]	καὶ ἄλλα ἄττα τῆς νεὼς	ἐξεκόμιζον	βοσκήματα δὲ ἐκ τῶν πέριξ
[5, 28]	ἐξῆπτον καὶ τὰ θύματα δείραντες	ηὐτρέπιζον	τὴν εὐωχίαν, ὁ Τραχῖνος ἰδίᾳ
[5, 11]	τὸ γὰρ ἄφραστον κάλλος Χαρικλείας	ἐγνώριζον.	Ὡς δὲ ἤχθη καὶ τὰ
[5, 4]	χωρισθῆναί ποτε συμβαίνοι μαστεύσομεν ἀλλήλους.	Ἀγαθὸν	γὰρ πλάνης ἐφόδιον σύνθημα φιλικὸν
[5, 4]	τὸ ὑπερβάλλον τῶν παρόντων δεινῶν	ἀγαθὸν	μέγιστον τιθέμενοι· τότε γὰρ πρῶτον
[5, 7]	τοὺς κατὰ πρόσωπον ἐπιόντας περιεσκόπουν	ἔλαθον	ὑπὸ μοίρας τῶν πολεμίων ἣ
[5, 14]	ἀληθείας ὃ ἐβούλετο, περίεργον ἡγησάμενος	λίθον	ἐν λίθῳ σοφίζεσθαι· τοιοῦτος μὲν
[5, 15]	τὸ πολύτιμον, οὐσίας ὅλης τὴν	λίθον	ἰσοστάσιον κρίνων, Ἐγὼ μὲν ἔπαιζον»
[5, 15]	δῶρα, δέχομαι τὴν θεόπεμπτον ταυτηνὶ	λίθον	πειθόμενος παρ´ Ἑρμοῦ τοῦ καλλίστου
[5, 18]	ναῦν ἐπὶ τὸ ἄστυ τὴν	Ζάκυνθον	ἀγοράσοντες ἀνέτρεχον, ἐγὼ δέ, τοῦ
[5, 27]	οὔπω πνεῦμα λάβρον τε καὶ	βίαιον	αὐτόθεν ἐμπεσὸν ἀπροσδοκήτου θορύβου τοὺς
[5, 20]	ὑπερθέσθαι χρησταῖς ἐπαγγελίαις μὴ καὶ	βίαιόν	τι κατὰ τὴν νῆσον ὑποσταίημεν,
[5, 27]	τῶν κινδύνων ἐνέβαλλεν οὐ τὸ	βίαιον	τοῦ κλύδωνος, οὔπω γὰρ ὁλοσχερῶς
[5, 20]	κεκοινωνηκότι σοί τε γνῶναι πάντως	ἀναγκαῖον.	Ναυλοχεῖ τὴν ὁλκάδα τὴν Φοίνισσαν
[5, 7]	μὴν ἔφθησάν γε πρὸς τὸ	σπήλαιον	διελθόντες ἀλλ´ ἕως τοὺς κατὰ
[5, 8]	κατηνάλωτο· μόνον δὲ λειπόμενον τὸ	σπήλαιον	ἠγνοεῖτο. Καὶ οἱ μὲν οὕτως
[5, 2]	καὶ δυναμένου παραμυθεῖσθαι ταῦτα κεχωρισμένου·	σπήλαιον	ἦν μοι λῃστρικὸν εἰς τὴν
[5, 4]	Θεαγένης καὶ Χαρίκλεια κατὰ τὸ	σπήλαιον	ὑπελείποντο τὸ ὑπερβάλλον τῶν παρόντων
[5, 5]	αὖθις περιέβαλλον ἀλλήλους καὶ αὖθις	ἔκλαιον	ὥσπερ οἶμαι σπονδῶν τῶν δακρύων
[5, 29]	τοῖς δεινοῖς ἐμβεβήκαμεν, φέρε τι	γενναῖον	καὶ ἀπότομον ἐγχειρήσαντες ὁμόσε τῇ
[5, 4]	γὰρ οὐ Θίσβη τὸ θρηνοῦν	γύναιον	ἀλλὰ Χαρίκλεια. Ἐγεγόνει δὲ τὰ
[5, 32]	λοιποῖς δὲ ἄσπονδος ἐτέτατο πόλεμος	ἔπαιόν	τε συμπεσόντες ἀλλήλους ἀφειδῶς, οἱ
[5, 2]	ἄλλον ἀνελίττων τόπους ᾔσθετο γυναικὸς	λαθραῖόν	τι καὶ γοερὸν οἷον ἠρινῆς
[5, 17]	διὰ στομίου τινὸς εἰς τὸν	Κρισαῖον	κόλπον εἰσχεόμενον ἐπιμίξαι τε πρὸς
[5, 2]	φιλτάτῳ, ξένον μὲν καὶ ἀλήτην	βίον	ἀλλὰ μετ´ ἐκείνου γινόμενον ἥδιστον,
[5, 6]	κερδήσωμεν ἄλην ἀνήνυτον καὶ πλάνητα	βίον	καὶ τὴν ἐπάλληλον τοῦ δαίμονος
[5, 20]	ἔφη τὸν Ποσειδῶ σοι τὸν	πελάγιον	ἐπόμνυμι καὶ τοὺς ἄλλους ἐναλίους
[5, 2]	λῃστρικὸν εἰς τὴν παρελθοῦσαν τὸ	καταγώγιον,	ἄδυτον καὶ βάραθρον καὶ τί
[5, 19]	καταριθμούμενος τήν τε ὁλκάδα ὡς	ἴδιον	αὐτοῦ κτῆμα τυγχάνοι καὶ ὡς
[5, 27]	σκιόφως ἀπετέλεσεν, ἡ θάλασσα δὲ	αἰφνίδιον	ἐτραχύνετο τάχα μὲν τροπὴν ἐκ
[5, 21]	τῆς ὁλκάδος· τῶν δὲ τὸ	αἰφνίδιον	θαυμαζόντων καὶ τὴν αἰτίαν πυνθανομένων
[5, 32]	Πελώρῳ καὶ τῇ κεφαλῇ τὸ	ἐγχειρίδιον	ἐπιβαλὼν τῆς μὲν ἀπέτυχεν, ἐκείνου
[5, 18]	τε καὶ πρὸς πᾶσαν ὥραν	ἁρμόδιον	ἐξήσκητο· καὶ ἦν εὔβολόν τι
[5, 4]	μαστεύσομεν ἀλλήλους. Ἀγαθὸν γὰρ πλάνης	ἐφόδιον	σύνθημα φιλικὸν εἰς ἀνεύρεσιν φυλαττόμενον.
[5, 18]	ὡς παραλόγῳ τῇ τύχῃ χρησαμένους	εὔδιόν	τε καὶ ἀπήμονα πλοῦν ἐν
[5, 27]	διασῴζουσι· καὶ τέλος καὶ τὸ	καλώδιον	ἐξ οὗ τῆς νεὼς ἐξήρτητο
[5, 32]	ὡς γὰρ ἀποροῦσα πρὸς τὴν	ἐνέργειον	συμμαχίαν ἡ Χαρίκλεια λόγον ἐπίκουρον
[5, 26]	καὶ βίῳ τῷ ἡμετέρῳ συντελεῖν	ἐπιτήδειον·	ὅδε δὲ ὁ πρεσβύτης, ἄχθος
[5, 14]	τῆς τέχνης τοῦτο χαριζομένης ἀλλ´	οἰκεῖον	ἐρύθημα τῆς ἀμεθύσου τοῖς νώτοις
[5, 1]	παθεῖν, οὕτως ἀκόρεστόν τι καὶ	σειρήνειον	τὸ κατ´ αὐτήν. Ἀλλά με
[5, 4]	Ἐπεὶ δὲ ἀστάθμητόν τι τὸ	ἀνθρώπειον	καὶ ἄλλοτε πρὸς ἄλλα φερόμενον
[5, 17]	δὲ πυνθανομένων διότι παραλύει τὸ	ῥόθιον	τῆς νεὼς οὐριοδραμούσης Ὅτι« ἔφη
[5, 18]	ἅμα καὶ μέγεθος αἰρόμενον ἐκπεπονημένης	Φοινίκιον	τὸ φιλοτέχνημα γνωρίζειν λέγοντες, πλέον
[5, 24]	φιλανθρωπευόμεθα, ἐπιτρέπομεν ὑμᾶς εἰς τὸ	ἐφόλκιον	εἰσβῆναι, καὶ σῴζεθ´ ἑαυτοὺς οἷ
[5, 13]	ἀληθῶς ἀμέθυσος τῷ φέροντι γίνεται,	νηφάλιον	ἐν τοῖς συμποσίοις διαφυλάττουσα. ~Τοιαύτη
[5, 22]	τῆς σεληναίας μετὰ τὴν πρὸς	ἥλιον	σύνοδον ἐπιλαμπούσης· καὶ ἀναχθέντες ἤδη
[5, 5]	τὸν συνεκκείμενον αὑτῇ πατρῷον ἐδείκνυ	δακτύλιον	οὐλὴν δὲ ἐπὶ τοῦ γόνατος
[5, 13]	ἡμῶν προσάγουσι. Καὶ ἅμα ἐνεχείριζε	δακτύλιόν	τινα τῶν βασιλικῶν ὑπερφυές τι
[5, 27]	δείλην ἀκτῇ τινι κατὰ τὸ	στόμιον	τοῦ Νείλου τὸ Ἡρακλεωτικὸν προσωκείλαμεν
[5, 7]	ἔοικε δυσωποῦνται καὶ πρὸς τὴν	ἐράσμιον	θέαν καὶ ἀπρόσφυλος ὀφθαλμὸς ἡμεροῦται.
[5, 27]	ἀκριβῶς εἰς δυσμὰς περιελθὼν τὸ	μεταίχμιον	ἡμέρας καὶ νυκτὸς σκιόφως ἀπετέλεσεν,
[5, 17]	αἰτίαν, Τὸ πέλαγος» ἔφη τὸ	Ἰόνιον	ἐκ πολλῆς εὐρυχωρίας ἐνταῦθα στενούμενον
[5, 4]	δὲ ἄρα τι τὸν Κνήμωνα	δαιμόνιον,	ὃ καὶ τὰ ἄλλα χλεύην
[5, 17]	ὑποφερομένους, ἐπεὶ δὲ κατὰ τὸν	Καλυδώνιον	πορθμὸν γενέσθαι διαταραχθῆναι σφᾶς οὐ
[5, 9]	μόνῳ καὶ φαίνεσθαι καὶ διακονεῖσθαι	ἄξιον,	αἰχμάλωτον εἰληφὼς πρός σε διεπεμψάμην,
[5, 1]	δὲ εἴ τί σοι κατώρθωται	δεξιὸν	ἀπάγγελλε θᾶττον, ὡς ἂν τοῦ
[5, 22]	τὴν σωφροσύνην καὶ τέλος αὐτῇ	δεξιὸν	εὐαγγελίζεται. Ἀνηλάμην ὑπὸ τῆς ὄψεως
[5, 6]	θέαν ἐπὶ πλεῖστον ἀχανεῖς εἱστήκεσαν	οἷον	ἀπαλγοῦντες πρὸς τὴν τύχην οὕτως
[5, 22]	ἅμα καὶ πολύτροπον περισκοπούμενος καὶ	οἷον	ἐκ πληγῆς τινος μηρὸν σκάζοντα
[5, 9]	δῶρον τῷ κοινῷ δεσπότῃ προσάγειν	οἷον	ἡ βασίλειος αὐλὴ κόσμον οὔτε
[5, 2]	γυναικὸς λαθραῖόν τι καὶ γοερὸν	οἷον	ἠρινῆς ἀηδόνος αἴλινον ᾠδὴν ἐν
[5, 8]	γὰρ καὶ ταῦτα τῆς ἐσθῆτος	οἷον	νέφους αὐγὴ σεληναίας διεξέλαμπεν· ὅμως
[5, 1]	κῦμα χθαμαλὸν ὑπέτρεχέ τε καὶ	οἷον	προσεγέλα τῇ πρύμνῃ, τότε δὴ
[5, 18]	καί πως οὐκ ἀηδῶς τὴν	χειμέριον	ὥραν τὰ πρῶτα διηνύομεν, τὰ
[5, 31]	δὲ« ἔφη τὸ γέρας τὸ	προεμβατήριον	τίνος ἕνεκεν οὐχὶ κομίζομαι; Ὅτι«
[5, 31]	ἱερὰν ἐσθῆτα ἠμφίεστο ὡς ἢ	νικητήριον	ἢ ἐντάφιον ἐσομένην) καὶ τἄλλα
[5, 18]	τὴν μὲν ναῦν ὡς ἀπρεπὲς	οἰκητήριον	διὰ τὴν ναυτικὴν τύρβην, τὴν
[5, 20]	τὴν ὁλκάδα τὴν Φοίνισσαν πειρατικὸν	ἐργαστήριον	κατὰ τὴν περιπτύσσουσαν τῆσδε τῆς
[5, 8]	ἐπιβοώμενοι πολλάκις, ἐμπορικόν τι καὶ	δραστήριον	ἐννοήσας ὁ Ναυσικλῆς ἐξήλατό τε
[5, 15]	δὲ γυναῖκες ὕμνον τῇ Δήμητρι	χαριστήριον	ἐχόρευον· ἡ Χαρίκλεια δὲ χωρισθεῖσα
[5, 2]	Δουλείαν ᾤμην ἐκπεφευγέναι, δουλεύω πάλιν·	δεσμωτήριον,	καὶ φρουροῦμαι· νῆσος εἶχέ με
[5, 19]	κεχώρισται τῆς Αἰγυπτίων ἐκδοῦναι τὸ	θυγάτριον	αἱρησομένου Πέπαυσο τούτων« ἔλεγεν ὦ
[5, 27]	πέριξ χωρίων τοὺς ὠνησομένους ἀπέστελλον,	ἀργύριόν	τε ὅσον πλεῖστον ἐγχειρίσαντες καὶ
[5, 27]	θύειν βούλεσθαι φήσαντες οἶνον μὲν	Τύριον	καὶ ἄλλα ἄττα τῆς νεὼς
[5, 15]	πολύτιμον, οὐσίας ὅλης τὴν λίθον	ἰσοστάσιον	κρίνων, Ἐγὼ μὲν ἔπαιζον» εἶπεν
[5, 13]	βασιλικῶν ὑπερφυές τι χρῆμα καὶ	θεσπέσιον,	τὸν μὲν κύκλον ἠλέκτρῳ διάδετον
[5, 18]	καταγωγῆς. Ὁ δὲ Περὶ τὴν	πλησίον	ἄκραν« ἔφη χοιράδι πέτρᾳ τῆς
[5, 31]	τὸν Πέλωρον (ἐκείμην δὲ αὐτοῦ	πλησίον	ἐπιτηδεύσας) Εἶδες« ἔφην ὅπως ἡ
[5, 8]	τὴν νῆσον. Ὡς οὖν ἀγόμενοι	πλησίον	οἱ περὶ τὸν Θεαγένην ὤφθησαν
[5, 20]	ἀκίνδυνον εἴ τι τούτων γίνοιτο	πλησίον	τῆς πόλεως, ἐκ τοῦ παραχρῆμα
[5, 28]	τὸ βούλημα τὴν ἐξουσίαν, ἀλλ´	αἴσιον	ἄλλως καὶ εὐπρεπὲς δοκιμάζων εὐπειθεστέραν
[5, 33]	ἡδονῇ τινι σύγκρατον μετεβέβλητο τὸ	συμπόσιον,	ἐπίφορον γάρ τι πρὸς δάκρυον
[5, 30]	ὡς εἰς γάμον παρασκευάζοντα τὸ	συμπόσιον,	καὶ γάρ τι καὶ τοιοῦτο
[5, 33]	δὲ ὥρα γε διαλύειν τὸ	συμπόσιον·	μνήμη τοῦ δαιμονίου γινέσθω καὶ
[5, 34]	αἱ σπονδαὶ διελύετο δὲ τὸ	συμπόσιον·	ὁ Καλάσιρις δὲ τὴν Χαρίκλειαν
[5, 16]	ἅπαν μουσικῆς ὄργανον εἰς τὸ	συμπόσιον	παρακεκληκὼς ἐκείνων μὲν τὸ παρὸν
[5, 21]	πρίν τι καὶ πρὸς τὸ	ἀκούσιον	προληφθῆναι παθόντας. Ὑπερήσθη τούτων ἀκούσας
[5, 12]	καὶ τὸ ἐμπορικὸν ἐν ἴσῳ	φιλοπλούσιον.	Οἶδα» εἶπεν ὁ Καλάσιρις καὶ
[5, 23]	πάντες οἱ ἐμπλέοντες καὶ κοῦφον	ἀκάτιον	καὶ πρὸς εἰρεσίαν εὐπειθέστερον ἐλαύνοντες.
[5, 22]	εἶναι τὸ ἐκ πρύμνης ἀναφαῖνον	ἀκάτιον	ὑφορώμενος. Ἐξ οὗ γὰρ« ἔφη
[5, 18]	τοῖς αὑτοῦ παισὶ καθ´ ἕτερον	δωμάτιον	ἀναπαυόμενος. Ἡ τράπεζα δὲ ἡμῖν
[5, 3]	τὴν κεφαλὴν προσαράσσων ἐπὶ τὸ	δωμάτιον	οὗ κατήγοντο μετὰ πολλὴν τὴν
[5, 2]	νυκτὶ μυρομένης, ἐπί τε τὸ	δωμάτιον	ὑπὸ τοῦ θρήνου χειραγωγούμενος ὥρμησε
[5, 10]	ὡς Θίσβην ἀπέλαβε, καὶ ὅτι	βέλτιον	εἴη διαπεπραγμένος ταύτης ἐπιτυχὼν ἢ
[5, 31]	ἠμφίεστο ὡς ἢ νικητήριον ἢ	ἐντάφιον	ἐσομένην) καὶ τἄλλα περὶ αὐτὴν
[5, 32]	κατοπτεύουσα, τῶν δὲ ἀγνοούντων τὸ	κακὸν	καὶ δαιμονίους εἶναι τὰς πληγὰς
[5, 6]	ἀναιρεῖν ἐγχειρίζομεν; μή πη καὶ	ὑπέρογκον	τὸ τέλος τοῦ δράματος φιλοτιμούμενος
[5, 4]	Ἀγαθὸν γὰρ πλάνης ἐφόδιον σύνθημα	φιλικὸν	εἰς ἀνεύρεσιν φυλαττόμενον. ~Ἐπῄνει ταῦτα
[5, 13]	φλεγόμενον, μέγεθος μὲν ὅσον ὄμμα	παρθενικὸν	περιγραφῇ κάλλος δὲ μακρῷ τῆς
[5, 14]	τὸν νομέα κύκλους ἀγερώχους ἐξελίττοντες	ποιμενικὸν	θέατρον ἐπεδείκνυσαν τὸν κρημνόν, ἄλλοι
[5, 22]	ὅσοι δὴ τὴν Κεφαλλήνων παρέπλευσαν	οἶκόν	τε τὸν ἡμέτερον ἐπισκεψαμένων καὶ
[5, 12]	ὡς τὸ Περσικὸν καὶ τὸ	ἐμπορικὸν	ἐν ἴσῳ φιλοπλούσιον. Οἶδα» εἶπεν
[5, 8]	ὤφθησαν θεοὺς σωτῆρας ἐπιβοώμενοι πολλάκις,	ἐμπορικόν	τι καὶ δραστήριον ἐννοήσας ὁ
[5, 33]	ἡμέραν εἶδον τὸν λόφον κατιόντος,	λῃστρικὸν	Αἰγυπτίων πλῆθος ἐκ τοῦ ὑπερτείνοντος
[5, 2]	ταῦτα κεχωρισμένου· σπήλαιον ἦν μοι	λῃστρικὸν	εἰς τὴν παρελθοῦσαν τὸ καταγώγιον,
[5, 31]	Πέλωρος ὑπολαβὼν Καταλύεις οὖν τὸν	λῃστρικὸν	νόμον ὃς τῷ πρώτῳ νηὸς
[5, 12]	πάντως δὲ ἐννοεῖς ὡς τὸ	Περσικὸν	καὶ τὸ ἐμπορικὸν ἐν ἴσῳ
[5, 12]	πρὸς ὅσον ἂν βουληθῶμεν τὸ	Περσικὸν	φυγαδεῦσαι φιλοχρήματον. Ἐμειδίασε πρὸς ταῦτα
[5, 22]	λαβέσθαι τινὸς ἠπείρου καὶ ὅρμου,	πειρατικὸν	εἶναι τὸ ἐκ πρύμνης ἀναφαῖνον
[5, 20]	Ναυλοχεῖ τὴν ὁλκάδα τὴν Φοίνισσαν	πειρατικὸν	ἐργαστήριον κατὰ τὴν περιπτύσσουσαν τῆσδε
[5, 24]	δὲ εἰς τὸ σκάφος τὸ	ὑπηρετικὸν	ἅλλεσθαι καὶ διαδρᾶναι βουλευομένων· ἕως
[5, 18]	οὖν ὅσον προήκων ὁρῶ πρεσβύτην	ἁλιευτικὸν	πρόσθεν τῶν θυρῶν αὐτοῦ καθήμενον
[5, 27]	τὸ στόμιον τοῦ Νείλου τὸ	Ἡρακλεωτικὸν	προσωκείλαμεν καὶ γῆς Αἰγυπτίας ἀβουλήτως
[5, 1]	ὑπερβαίνειν ᾤοντο τὸν πρός με	ὅρκον	οἱ Φοίνικες ἡμέραν καὶ νύκτα
[5, 26]	καὶ μάλα χαίρων, ὁρῶ γὰρ	νεανίσκον	ἀνδρείας ἀνάμεστον καὶ βίῳ τῷ
[5, 33]	τάχα ἂν καὶ περιγενέσθαι τὸν	νεανίσκον	ἐπεχομένην. Οὐδὲ ἔφθην ὁ δυσδαίμων
[5, 11]	ἂν αἱρησομένου χρήμασιν ἀφεῖναι τὸν	νεανίσκον.	Ἔστιν ἡμῖν» ἔφη χρήματα» λάθρα
[5, 9]	Ὀροονδάτῃ σατράπῃ Μιτράνης φρούραρχος· Ἕλληνα	νεανίσκον,	ὑπεραίροντα τὴν ἐμὴν δεσποτείαν καὶ
[5, 17]	ὑφάλοις τὰ πολλὰ καὶ κρημνώδεσι·	καλὸν	οὖν ἐννυκτερεῦσαι τῷ πελάγει καὶ
[5, 12]	κρειττόνων ὅσα καὶ αἰτεῖν οἶδε	καλόν·	ὥστε καὶ φράζε μόνον ὅπου
[5, 1]	πνεύματος ἐκ γῆς προσπνεομένου κῦμα	χθαμαλὸν	ὑπέτρεχέ τε καὶ οἷον προσεγέλα
[5, 5]	τὸν γὰρ ἀπὸ σύλων πλοῦτον	βέβηλον	ἐδοκίμαζον, ἃ δὲ αὐτοὶ μὲν
[5, 4]	Χέμμιν τὴν κώμην ἐπείγεσθαι καὶ	ἄδηλον	ἥτις ἡμᾶς διαδέξεται τύχη πολὺ
[5, 20]	ἡ παρὰ σοὶ καταγομένη συμπλεύσεται;	Ἄδηλον	μέν» εἶπον, ἀλλὰ τί πολυπραγμονεῖς;
[5, 7]	οὐκ ἐπαινοῦσα· μὴ γὰρ εἶναι	πρόδηλον	ὡς ἀναιρήσουσι λαβόντες (οὐ γὰρ
[5, 6]	καὶ πλάνητα βίον καὶ τὴν	ἐπάλληλον	τοῦ δαίμονος καθ´ ἡμῶν πομπείαν.
[5, 32]	ὅτι τῆς μάχης περίεστι τὸ	ἔπαθλον	μηνυούσης. Ἐγείρας γὰρ τὸ φρόνημα
[5, 16]	σοι τὰς νύμφας ὥς σοι	φίλον	καὶ ἀκοινωνήτους τοῦ Διονύσου καὶ
[5, 21]	ἐπαγγελλόμενος, ὥστε εἴ σοι πάντως	φίλον	σπουδαστέον ἡμῖν τὸν ἐνθένδε ἀπόπλουν
[5, 14]	θρασύτεροι, καὶ ὑπεράλλεσθαι βουλομένοις τὸν	κύκλον	ἐῴκεσαν εἰργομένοις δὲ ὑπὸ τῆς
[5, 13]	χρῆμα καὶ θεσπέσιον, τὸν μὲν	κύκλον	ἠλέκτρῳ διάδετον ἀμεθύσῳ δὲ Αἰθιοπικῇ
[5, 24]	μὲν οὐδέπω τοῖς δὲ εἰς	κύκλον	περίπλοις οὐδαμοῦ προβαίνειν ἐπέτρεπον ἐῴκεσάν
[5, 2]	πολλάκις τοὺς αὐτοὺς ὡς ἄλλοτε	ἄλλον	ἀνελίττων τόπους ᾔσθετο γυναικὸς λαθραῖόν
[5, 17]	πορθμὸν πλέον ἢ κατὰ τὸν	ἄλλον	κόλπον θλιβομένης, τοῦ ἐπιρρέοντος ἔτι
[5, 27]	οὗ τῆς νεὼς ἐξήρτητο διέκοψεν	ἄλλον	χειμῶνα τοῦτον ἐφέλκεσθαι σφᾶς διατεινόμενος,
[5, 24]	ἀναιμωτὶ γένοιντο ἐγκρατεῖς τῆς ὁλκάδος	ἔβαλλον	μὲν οὐδέπω τοῖς δὲ εἰς
[5, 5]	φοίνικα συνετίθεντο. Ἐπὶ τούτοις αὖθις	περιέβαλλον	ἀλλήλους καὶ αὖθις ἔκλαιον ὥσπερ
[5, 4]	κατὰ τὸ σπήλαιον ὑπελείποντο τὸ	ὑπερβάλλον	τῶν παρόντων δεινῶν ἀγαθὸν μέγιστον
[5, 4]	Κνήμων ἔφευγέ τε τὰ πάντων	μᾶλλον	αἱρετὰ καὶ φοβερὰ τὰ ἥδιστα
[5, 16]	θαυμάσας, οὐκ ἔστι δὲ ὅπως	μᾶλλον	ἄν τις τὸν Ἑρμῆν ἱλάσαιτο
[5, 21]	ἀξιόμαχος ἀντιτάξασθαι. Ἐγὼ δὲ σοὶ	μᾶλλον	ἂν« ἔφην ἑλοίμην αὐτὴν κατεγγυῆσαι
[5, 12]	Οὐδεὶς φθόνος» ἔφη ὁ Ναυσικλῆς	μᾶλλον	δὲ εἰ δοκεῖ, θύειν γὰρ
[5, 20]	ποιοίης, σοῦ γὰρ δὴ ἕνεκεν	μᾶλλον	δὲ θυγατρὸς τῆς σῆς τὸ
[5, 23]	τοῖς ἱστίοις ἐνέπιπτε καὶ σοβῶν	μᾶλλον	ἢ προωθῶν τὴν ὀθόνην τέλος
[5, 30]	ἂν τοῦτο διακρούσαιο καὶ σαυτῷ	μᾶλλον	τὴν παῖδα περιποιήσειας, φησὶ γὰρ
[5, 8]	λαφύρων τὸ κάλλιστον πρῶτοι προσαγαγεῖν·	ἔμελλον	δὲ ἄρα καὶ μόνον προσφέρειν,
[5, 27]	τῶν πέριξ χωρίων τοὺς ὠνησομένους	ἀπέστελλον,	ἀργύριόν τε ὅσον πλεῖστον ἐγχειρίσαντες
[5, 24]	ἡ Χαρίκλεια τῷ Θεαγένει περιφύντες	ὅλον	ἐνθουσιῶντα πρὸς τὴν μάχην καὶ
[5, 19]	ἡγήσομαι πολλὰ τάλαντα καὶ πλοῦτον	ὅλον	τὴν κόρην, ἔθνος δὲ καὶ
[5, 18]	ὥραν ἁρμόδιον ἐξήσκητο· καὶ ἦν	εὔβολόν	τι χρῆμα καὶ πολύθηρον ὥστε
[5, 5]	ἐκείνῳ καὶ θεοῦ τοῦ κρατοῦντος	ὅπλον	οἰκειότατον. Ἄρτι δὲ τῇ λίμνῃ
[5, 5]	πλησιάσαντες καὶ σκάφους ἐπιβήσεσθαι μέλλοντες	ἔνοπλον	ὁρῶσι πλῆθος ἐπὶ τὴν νῆσον
[5, 28]	διὰ τοῦ φύντος προμαθοῦσαν τὸν	γάμον.	Ἐπῄνουν τὰ εἰρημένα καὶ χαίρειν
[5, 30]	δὲ τὸν λῄσταρχον ὡς εἰς	γάμον	παρασκευάζοντα τὸ συμπόσιον, καὶ γάρ
[5, 20]	πλοῦτον τῆς νεὼς καὶ τὸν	γάμον	τῆς κόρης, ὧν θατέρου πάντως
[5, 29]	εἰκάζεις· ὁ γὰρ Τραχῖνος εἰς	γάμον	τὸν αὐτοῦ τε καὶ σὸν
[5, 19]	καὶ ἀπέκναιε λιπαρῶν καὶ εἰς	γάμον	ὡς ἂν παρὰ πατρὸς αἰτῶν
[5, 29]	σεμνότερον τελεσθῆναι τὰ δρώμενα καὶ	θάλαμον	ἀποφῆναι τῇ κόρῃ τὴν ὁλκάδα,
[5, 21]	ἔφην εἰ δὴ μέλλει τὸ	ἐμὸν	ἰσχύειν πρόσταγμα, τῆς ἐρχομένης ἂν
[5, 26]	σῆς εὐνοίας· ἀδελφὸν τουτονὶ τὸν	ἐμὸν	καὶ πατέρα περίσῳζε μηδὲ ἐπίτρεπε
[5, 24]	ἕως μὲν ἀκίνδυνον μάχην καὶ	πόλεμον	ἀναίμακτον ἠγωνίζοντο θρασεῖς τε ἦσαν
[5, 25]	φόνῳ καὶ θανάτῳ κρίνεσθαι τὸν	πόλεμον	ἐδίδαξεν ἐφήλαντο δὲ καὶ οἱ
[5, 32]	ἡ δὲ ὡς συνερρωγότα τὸν	πόλεμον	εἶδεν ἀπὸ τῆς νεὼς ἐτόξευεν
[5, 6]	ἐπέστησε, τοιοῦτον παίζει καθ´ ἡμῶν	πόλεμον	ὥσπερ σκηνὴν τὰ ἡμέτερα καὶ
[5, 32]	τινος λόφου θέαν ἀκίνδυνον ἐμαυτῷ	κατένεμον.	Οὐ μὴν οὐδὲ Θεαγένης ἀπόλεμος
[5, 10]	ἐπὶ τὴν νῆσον, ὡς κατέλαβεν	ἔρημον,	ὡς οὐδενὶ τὰ πρῶτα συνέτυχεν,
[5, 17]	ἐπεὶ δὲ κατὰ τὸν Καλυδώνιον	πορθμὸν	γενέσθαι διαταραχθῆναι σφᾶς οὐ μικρῶς,
[5, 17]	ἑξῆς Ὑπερβαλόντες δὴ» λέγων τὸν	πορθμὸν	καὶ νήσους Ὀξείας ἀποκρύψαντες τὴν
[5, 17]	γινομένης καὶ περὶ τόνδε τὸν	πορθμὸν	πλέον ἢ κατὰ τὸν ἄλλον
[5, 21]	τῶν αὐτῶν διαλεγόμενος σκέμματός τινος	ἐνδόσιμον	παρεῖχεν· ἀποκρύπτων γὰρ τῶν παρὰ
[5, 15]	καὶ πλέον ἡσθεὶς πρὸς τὸ	πολύτιμον,	οὐσίας ὅλης τὴν λίθον ἰσοστάσιον
[5, 32]	οἱ δὲ μὴ καταλύεσθαι τὸν	νόμον	ἐθορύβουν. Καὶ τέλος ὁ μὲν
[5, 31]	ὑπολαβὼν Καταλύεις οὖν τὸν λῃστρικὸν	νόμον	ὃς τῷ πρώτῳ νηὸς ἐπιβάντι
[5, 29]	ἐμβεβήκαμεν, φέρε τι γενναῖον καὶ	ἀπότομον	ἐγχειρήσαντες ὁμόσε τῇ ἀκμῇ τοῦ
[5, 21]	ἀλλ´ ὑπάρχειν μεταστησαμένους εἰς ἕτερον	ὅρμον	ἐπιβουλῆς τε ἐκτὸς γενέσθαι τῆς
[5, 18]	δὲ τῆς νήσου περὶ τὸν	ὅρμον	οἰκοῦντες ἀπέχοντα οὐ πολὺ τῆς
[5, 11]	ἐπάγγειλαι πλῆθος ὁπόσον βούλει· τὸν	ὅρμον	ὃν οἶσθα διασῴζω καὶ ἔχω
[5, 17]	ἔτι τῷ ἀνατρέχοντι πολλάκις ἐμπίπτοντος,	βρασμόν	τε ἴσχει τὸ ὕδωρ καὶ
[5, 9]	προσάγειν οἷον ἡ βασίλειος αὐλὴ	κόσμον	οὔτε πρότερον εἶδεν οὔτε αὖθις
[5, 7]	ἐκκεῖσθαι πρὸς ὕβριν ἐπίρρητον καὶ	δυσώνυμον,	ἣν πάντα τρόπον καὶ ὡς
[5, 32]	μικρὸν ἀποκλίναντος, ἄκρον δὲ τὸν	ὦμον	παραξέσας τὴν χεῖρα κατὰ τὴν
[5, 11]	ἤκουσαν ὑπόνοιαν εὐθὺς τῶν ἀληθῶν	ἐλάμβανον	ἱκέτευόν τε προστάττειν ὡς ὅτι
[5, 16]	ὁ Κνήμων ὡς ἅπαν μουσικῆς	ὄργανον	εἰς τὸ συμπόσιον παρακεκληκὼς ἐκείνων
[5, 31]	τε φέρουσαν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς	στέφανον	καὶ χρυσοϋφεῖ στολῇ καταυγάζουσαν (τὴν
[5, 18]	δέ, τοῦ κυβερνήτου γὰρ ἀκηκοὼς	ἐτύγχανον	ὡς χειμαδίῳ χρήσονται τῇ νήσῳ,
[5, 22]	μὲν ἄλλα κατεσκληκὼς ἐπιγουνίδα δέ,	λείψανον	τῆς ἐφ´ ἡλικίας ἰσχύος, ἀνεσταλμένου
[5, 18]	ἁλιευτικὸν πρόσθεν τῶν θυρῶν αὐτοῦ	καθήμενον	καὶ δικτύου διερρωγότος βροχίδας ἀκεζόμενον.
[5, 20]	περιπτύσσουσαν τῆσδε τῆς ἄκρας πλευρὰν	ὑποκαθήμενον,	σκοποῖς ἀμοιβαδὸν τὸν ἔκπλουν τῆς
[5, 8]	καὶ τὴν παροῦσαν στρατείαν εὐδαιμόνως	πεποιημένον.	Ὁ δὲ χαυνωθεὶς τοῖς ἐπαίνοις
[5, 22]	πλοῦν ὥσπερ τῆς αὐτῆς ὁρμῆς	ἐξηρτημένον,	ἐφώρασά τε πολλάκις συμπαραφερόμενον, ἐμοῦ
[5, 2]	τελευτῶν, ὕπνῳ καὶ ταῦτα βαθεῖ	κατεσχημένον.	Ἀλλὰ ἀνασχὼν ἑαυτὸν ὁ πρεσβύτης
[5, 5]	οὖν ἡ μὲν Χαρίκλεια τὸν	συνεκκείμενον	αὑτῇ πατρῷον ἐδείκνυ δακτύλιον οὐλὴν
[5, 33]	τὸν μὲν ἴσα καὶ νεκρῷ	προκείμενον	τὴν δὲ προσκαθημένην καὶ θρηνοῦσαν
[5, 1]	καὶ οἷς ἐνταῦθα εἰσιὼν κατείληφα	διαλεγόμενον·	ἀλλὰ τίς ὅδε ὁ ξένος;
[5, 13]	ἀμεθύσῳ δὲ Αἰθιοπικῇ τὴν σφενδόνην	φλεγόμενον,	μέγεθος μὲν ὅσον ὄμμα παρθενικὸν
[5, 17]	τε πρὸς τὴν Αἰγαίαν θάλασσαν	ἐπειγόμενον	ὑπὸ τοῦ Πελοποννησίων ἰσθμοῦ τῆς
[5, 17]	τινὸς εἰς τὸν Κρισαῖον κόλπον	εἰσχεόμενον	ἐπιμίξαι τε πρὸς τὴν Αἰγαίαν
[5, 18]	καθήμενον καὶ δικτύου διερρωγότος βροχίδας	ἀκεζόμενον.	Πλησιάσας δὴ Χαῖρε« εἶπον ὦ
[5, 33]	ὅσα φέρειν ἐδύνατο τῆς νεὼς	ἐπικομιζόμενον.	Ἐγὼ δὲ τηνάλλως πόρρωθεν εἱπόμην
[5, 4]	εἴ τι παρακινοῦντα αἴσθοιτο καὶ	ἀνδριζόμενον	ὑπομνήσει τῶν ὅρκων ἀνέστελλεν, ὁ
[5, 17]	τὴν ἀντίθετον προβολῇ τοῦ αὐχένος	ἀποτειχιζόμενον.	Κἀκ τοῦδε παλιρροίας ὡς τὸ
[5, 20]	ὑπερβολήν τε πρὸς τὸ βούλημα	θερμαινόμενον	καὶ ἡμέραν οὐδεμίαν τοῦ διοχλεῖν
[5, 22]	Τυρρηνὸς αἰσθόμενος διανέστη καὶ τὸ	γινόμενον	ἐπυνθάνετο. Κἀγὼ Τὸ μὲν γινόμενον
[5, 22]	γινόμενον ἐπυνθάνετο. Κἀγὼ Τὸ μὲν	γινόμενον	ἔστιν« ἔλεγον ἡ σὴ συμβουλή·
[5, 2]	ἀλήτην βίον ἀλλὰ μετ´ ἐκείνου	γινόμενον	ἥδιστον, οὐδὲν γὰρ οὕτως ἐμοὶ
[5, 2]	ἐλπισθέντα διαδεδρακέναι βιώσεσθαί τε τὸ	λειπόμενον	ἅμα τῷ φιλτάτῳ, ξένον μὲν
[5, 2]	τε καὶ συνεχὲς ἐπιστένων τὸ	λειπόμενον	ἐταλαιπώρει τῆς νυκτός, ὥστε οὐδὲ
[5, 8]	προτέρου πολέμου κατηνάλωτο· μόνον δὲ	λειπόμενον	τὸ σπήλαιον ἠγνοεῖτο. Καὶ οἱ
[5, 20]	διοχλεῖν μοι περὶ τῶν αὐτῶν	ἀπολειπόμενον,	ἔγνων τὸ παρὸν ὑπερθέσθαι χρησταῖς
[5, 15]	ὁρᾶν γοῦν πάρεστι τῇ φλογὶ	περιλαμπόμενον.	Καὶ ἄλλως κέρδος κρίνω κάλλιστον
[5, 4]	ἀνθρώπειον καὶ ἄλλοτε πρὸς ἄλλα	φερόμενον	καὶ πολλὰ μὲν πεπόνθαμεν πολλὰ
[5, 22]	ὁρμῆς ἐξηρτημένον, ἐφώρασά τε πολλάκις	συμπαραφερόμενον,	ἐμοῦ τὴν ναῦν ἐξεπίτηδες ἔστιν
[5, 18]	κάλλος τε ἅμα καὶ μέγεθος	αἰρόμενον	ἐκπεπονημένης Φοινίκιον τὸ φιλοτέχνημα γνωρίζειν
[5, 20]	ἐμοῖς· ἥκω δή σοι φράσων	ἐγειρόμενόν	τι πρᾶγμα ἀνιαρὸν μὲν ἀλλ´
[5, 28]	σοῦ μαθοῦσα δέξηται χαίρουσα τὸ	ἐσόμενον,	ἐδικαίωσα προειπεῖν σοι τὴν ἐμαυτοῦ
[5, 4]	ἐφόδιον σύνθημα φιλικὸν εἰς ἀνεύρεσιν	φυλαττόμενον.	~Ἐπῄνει ταῦτα ἡ Χαρίκλεια καὶ
[5, 31]	σὺ δὲ εἰ μὴ τὸ	κελευόμενον	πράττοις οὐκ εἰς μακρὰν οἰμώξῃ
[5, 7]	τῶν συμφορῶν ἀπαλλαγὴν συγχωρῆσαι) ἀλλ´,	ἐνδεχόμενον	βουληθῆναι καὶ περισῴζειν ἑαυτοῖς εἰς
[5, 29]	ἀλγεινοῖς μὴ προκάμνοιτε τὰς γνώμας,	ἐνδεχόμενον	καὶ διαδρᾶναι τὴν ἐπιβουλήν. Ἐπεὶ
[5, 4]	ἔθος ὂν αὐτῷ καὶ νῦν	ἐπιδεικνύμενον,	τάχα δέ που καὶ τῆς
[5, 5]	ὁρῶσι πλῆθος ἐπὶ τὴν νῆσον	περαιούμενον.	~Ἰλιγγιάσαντες οὖν πρὸς τὴν θέαν
[5, 17]	Ἰόνιον ἐκ πολλῆς εὐρυχωρίας ἐνταῦθα	στενούμενον	καὶ καθάπερ διὰ στομίου τινὸς
[5, 20]	ἀμοιβαδὸν τὸν ἔκπλουν τῆς νεὼς	ἐπιτηρούμενον.	Ὅρα δὴ οὖν, φυλάττου καὶ
[5, 27]	ἐγχειρίσαντες καὶ τίμημα τὸ πρῶτον	αἰτούμενον	διδόναι κελεύσαντες. ~Ὡς δὲ ἐκεῖνοί
[5, 17]	πρὸς τῆς ἀντιτυπίας εἰς κλύδωνα	κορυφούμενον.	Ἐπὶ τούτοις κρότου γενομένου καὶ
[5, 11]	πρεσβύτης καὶ ὧν κατὰ ζήτησιν	ἀλώμενον	ἐν θρήνοις ἐγίνωσκε. Προσετίθει δὲ
[5, 2]	τὸ λειπόμενον ἅμα τῷ φιλτάτῳ,	ξένον	μὲν καὶ ἀλήτην βίον ἀλλὰ
[5, 30]	ὦ τέκνον, ἐπιτετμημένως· τὸ γὰρ	στενὸν	τοῦ καιροῦ πολυλογίαν οὐκ ἐπιδέχεται.
[5, 33]	δὲ οἱ παρόντες καὶ εἰς	θρῆνον	ἡδονῇ τινι σύγκρατον μετεβέβλητο τὸ
[5, 21]	οἴκαδε ἐλθὼν πρὸς μὲν τὸν	Τυρρηνὸν	οὐδὲ ἓν πρὸς δὲ τοὺς
[5, 17]	ἴσχει τὸ ὕδωρ καὶ κῦμα	φλεγμαῖνον	ἐγείρει πρὸς τῆς ἀντιτυπίας εἰς
[5, 22]	πειρατικὸν εἶναι τὸ ἐκ πρύμνης	ἀναφαῖνον	ἀκάτιον ὑφορώμενος. Ἐξ οὗ γὰρ«
[5, 21]	ἐβουλόμην, ἐκεῖνο μόνον τὸ μέρος	ἐξέφαινον	ὡς ἁρπάσαι τις τῶν ἐγχωρίων
[5, 4]	ὀλίγον ἡσθήσεσθαι ἔμελλεν ἤδη τὸ	ἀλγεινὸν	ἐπέπλεκε, τάχα μὲν οὕτως ἔθος
[5, 15]	ἑαυτῆς ἔπραττεν, ηὔχετο Θεαγένει σῴζεσθαι	κἀκεῖνον	ἑαυτῇ φυλάττεσθαι. ~Τοῦ πότου δὲ
[5, 32]	ὡς τοῦτον οἱ δὲ ὡς	ἐκεῖνον	ἀποκλίναντες οἱ μὲν αἰδεῖσθαι τὸν
[5, 24]	οἷ βούλεσθε. Οἱ μὲν ταῦτα	προὔτεινον·	οἱ δὲ ἐπὶ τῆς ὁλκάδος
[5, 2]	καὶ γοερὸν οἷον ἠρινῆς ἀηδόνος	αἴλινον	ᾠδὴν ἐν νυκτὶ μυρομένης, ἐπί
[5, 27]	δῆθεν Ποσειδῶνι θύειν βούλεσθαι φήσαντες	οἶνον	μὲν Τύριον καὶ ἄλλα ἄττα
[5, 22]	ὡς μηδὲ τοῦτο δὴ τὸ	κοινὸν	προσειπεῖν, ἐν γειτόνων καὶ ταῦτα
[5, 24]	ὁμοίου κοινωνήσειεν, ἐγὼ δὲ ὡς	Τραχῖνον	εἶναι τὸν ἐπιόντα ἔγνων συνοῖσον
[5, 1]	ἀποτείναντος· κἀμὲ δὲ λοιπόν, ὦ	τέκνον,	γῆράς τε βαρύνει καὶ ἡ
[5, 30]	παραγαγόντος Ἀκούοις ἂν« ἔφην, ὦ	τέκνον,	ἐπιτετμημένως· τὸ γὰρ στενὸν τοῦ
[5, 14]	ἐξελίττοντες ποιμενικὸν θέατρον ἐπεδείκνυσαν τὸν	κρημνόν,	ἄλλοι δὲ ὥσπερ ἡλίῳ τῇ
[5, 15]	καὶ ἔσπενδον αἱ δὲ γυναῖκες	ὕμνον	τῇ Δήμητρι χαριστήριον ἐχόρευον· ἡ
[5, 18]	παρεχόντων τοῦ Τυρρηνοῦ δὲ ὄψον	ἄφθονον	ἐκ θαλάττης τοὺς νέους ἑστιῶντος,
[5, 8]	πρὸς τοῦ προτέρου πολέμου κατηνάλωτο·	μόνον	δὲ λειπόμενον τὸ σπήλαιον ἠγνοεῖτο.
[5, 2]	καὶ αὐτός, οἴμοι, δουλεύεις τὸ	μόνον	ἐλεύθερον καὶ ἀδούλωτον πλὴν ἔρωτος
[5, 2]	ἔρωτος φρόνημα; ἀλλὰ σῴζοιό γε	μόνον	καὶ θεάσαιό ποτε Θίσβην τὴν
[5, 4]	εἰς ἀλλήλους κεραννύμενοι καὶ καθαροῖς	μόνον	μιγνύμενοι τοῖς φιλήμασιν· ἡ γὰρ
[5, 12]	οἶδε καλόν· ὥστε καὶ φράζε	μόνον	ὅπου ποτέ ἐστιν ὁ κρατῶν
[5, 1]	Αἰτωλοί τε καὶ Καλυδώνιοι σκόπελοι	μόνον	οὐ διιπταμένην τὴν ὁλκάδα παρημείβοντο,
[5, 6]	ὀψὲ δ´ οὖν ποτε καὶ	μόνον	οὐ προσορμιζομένων ἤδη τῶν ἐπιόντων
[5, 5]	μὲν ἑτέρῳ τὸν ἕτερον καὶ	μόνον	ὀφθῆναι, οὐδένα γὰρ χρόνον εἶναι
[5, 8]	προσαγαγεῖν· ἔμελλον δὲ ἄρα καὶ	μόνον	προσφέρειν, ἄλλῳ γὰρ οὐδενὶ τῶν
[5, 21]	Τυρρηνοῦ μηνυθέντων ἅπερ ἐβουλόμην, ἐκεῖνο	μόνον	τὸ μέρος ἐξέφαινον ὡς ἁρπάσαι
[5, 5]	καὶ μόνον ὀφθῆναι, οὐδένα γὰρ	χρόνον	εἶναι ὅσος ἀμαυρῶσαι αὐτοῖς τῶν
[5, 2]	παναθλία χεῖρα λῃστρικὴν ἐκπεφευγέναι καὶ	μιαιφόνον	ᾤμην θάνατον ἐλπισθέντα διαδεδρακέναι βιώσεσθαί
[5, 29]	χειρῶν καὶ Τυρίων, τἄλλα οἷς	δεῖπνον	ὑπηρετεῖται πάντα ἀφειδῶς, καὶ ἐπὶ
[5, 34]	παρολκῇ καὶ λύπης προσβολῇ πρὸς	ὕπνον	βαθὺν ὀλισθήσασαν. Ἐπιδακρύσας οὖν ὀλίγα
[5, 22]	δείπνου πρὸς ὀλίγον μεταλαβόντες εἰς	ὕπνον	ἐτράπημεν, ὄναρ μοί τις πρεσβύτης
[5, 1]	ὑπόμνησις παραλύουσα τὴν διάνοιαν εἰς	ὕπνον	καταφέρει. Ἐπίσχες» εἶπεν ὁ Κνήμων
[5, 1]	καὶ ἐρρωμένως ἀπομάχῃ πρὸς τὸν	ὕπνον,	ὦ Κνήμων, ἀλλ´ ἡγοῦμαί σε
[5, 26]	ἕνεκα σοῦ καὶ πέλαγος καὶ	κίνδυνον	ἀναδεξάμενος· ὥστε θάρσει καὶ ἴσθι
[5, 20]	τὴν πρᾶξιν· καὶ ἄλλως οὐδὲ	ἀκίνδυνον	εἴ τι τούτων γίνοιτο πλησίον
[5, 32]	ἐμαυτὸν ἐπί τινος λόφου θέαν	ἀκίνδυνον	ἐμαυτῷ κατένεμον. Οὐ μὴν οὐδὲ
[5, 24]	ἐπὶ τῆς ὁλκάδος ἕως μὲν	ἀκίνδυνον	μάχην καὶ πόλεμον ἀναίμακτον ἠγωνίζοντο
[5, 30]	ὑπόνοιαν, καὶ τοὺς παῖδας ἥκων	ἐθάρρυνον,	ὁδῷ βαδίζειν τὴν σκέψιν εὐαγγελιζόμενος.
[5, 27]	γὰρ ὁλοσχερῶς ἐκτετάρακτο, ἀλλὰ τὸ	ἄτεχνον	τοῦ κυβερνῶντος ἀντισχόντος μὲν ἐφ´
[5, 10]	τῷ λόγῳ φράζειν, καὶ ταῦτα	ἐξὸν	παροῦσαν ἐπιδεικνύναι. ~Ταῦτα ὡς ἤκουσαν
[5, 15]	ἐκπλαγείς τε ἅμα πρὸς τὸ	παράδοξον	καὶ πλέον ἡσθεὶς πρὸς τὸ
[5, 18]	τῆς πόλεως καθάπερ ἐπί τι	παράδοξον	τὴν θέαν τὴν ἡμετέραν συνέρρεον,
[5, 19]	ἑαυτὸν καὶ τοῦτο μὲν γένος	ἔνδοξον	καταλέγων τοῦτο δὲ τὸν παρόντα
[5, 5]	τῶν εὐτελῶν ἐπιβαλοῦσα, τὸ δὲ	τόξον	καὶ τὴν φαρέτραν Θεαγένει φέρειν
[5, 28]	με καὶ τῶν ἄλλων εἰς	ἀνήκοον	παραλαβὼν Ὦ πάτερ« ἔφη, θυγατέρα
[5, 26]	ὑπὸ τῶν βλεμμάτων πρὸς τὸ	ὑπήκοον	ἐδουλοῦτο, τὴν κόρην ἀναστήσας Τὸν
[5, 11]	ὤφθη παρ´ ἐλπίδας, ὀδυρμὸς ἅπασιν	ἀθρόον	ἀνεκινήθη καὶ ὥσπερ ἐξ ἑνὸς
[5, 1]	ὡς ἐβουλόμην» ἔφη ὁ Ναυσικλῆς	ἀθρόον	αὐτοῖς ἐπιφανείς· οὐ γάρ με
[5, 3]	προσπταίων νῦν δὲ τοῖς τοίχοις	ἀθρόον	ἐμπίπτων, καὶ ἄρτι μὲν ὑπερθύροις
[5, 3]	μετὰ πολλὴν τὴν πλάνην ἀφικόμενος	ἀθρόον	ἐπὶ τὴν εὐνὴν καταφέρεται· καὶ
[5, 12]	δύνασθαί σε καθάπερ ἐκ μηχανῆς	ἀθρόον	πλουτεῖν εἴπερ ἐμοὶ προτέρῳ τὰ
[5, 2]	ἥδιστον, οὐδὲν γὰρ οὕτως ἐμοὶ	χαλεπὸν	ὃ μὴ μετ´ ἐκείνου φορητόν·
[5, 24]	εἰς κύκλον περίπλοις οὐδαμοῦ προβαίνειν	ἐπέτρεπον	ἐῴκεσάν τε πολιορκοῦσι καὶ τὴν
[5, 1]	τὴν ναῦν τοῖς ἱστίοις ὑποφέρειν	ἐπέτρεπον.	Κιρραῖοι μὲν δὴ κόλποι καὶ
[5, 20]	σοὶ καταγομένη συμπλεύσεται; Ἄδηλον μέν»	εἶπον,	ἀλλὰ τί πολυπραγμονεῖς; Ὅτι αὐτῆς»
[5, 31]	Οὐδαμῶς« εἰπόντος, Καὶ μὴν ἔξεστιν«	εἶπον	εἰ λάθρα παρέλθοις εἰς τὴν
[5, 18]	βροχίδας ἀκεζόμενον. Πλησιάσας δὴ Χαῖρε«	εἶπον	ὦ βέλτιστε καὶ φράζε ὅποι
[5, 1]	λύειν μέλλουσαν· καὶ γάρ πως	λοιπὸν	καὶ ὄρθρου ὑποφαίνοντος οὐδὲ ὑπερβαίνειν
[5, 1]	ὦ Κνήμων, ἀλλ´ ἡγοῦμαί σε	λοιπὸν	ὀκλάζειν ἐμοῦ τἀμαυτοῦ πάθη μέχρι
[5, 1]	τῶν νυκτῶν ἀποτείναντος· κἀμὲ δὲ	λοιπόν,	ὦ τέκνον, γῆράς τε βαρύνει
[5, 17]	στομίου τινὸς εἰς τὸν Κρισαῖον	κόλπον	εἰσχεόμενον ἐπιμίξαι τε πρὸς τὴν
[5, 17]	πλέον ἢ κατὰ τὸν ἄλλον	κόλπον	θλιβομένης, τοῦ ἐπιρρέοντος ἔτι τῷ
[5, 8]	τοῦ ἀνδρὸς στοχαζομένη συνύφαινε τὸν	σκοπὸν	καὶ τῷ Μιτράνῃ πυνθανομένῳ τίς
[5, 7]	ἐπίρρητον καὶ δυσώνυμον, ἣν πάντα	τρόπον	καὶ ὡς δυνατὸν ἐκκλίνωμεν, ἐπιτυχίας
[5, 33]	πρὸς τὸν Μιτράνην καὶ πάντα	τρόπον	λύσασθαί σοι τὸν ἄριστον Θεαγένην
[5, 2]	βιῴην εἰ μὴ θᾶττον ὑπεξελθὼν	τρόπον	ὅντινα δὴ πολυπραγμονήσαιμι τίς ποτε
[5, 22]	ἐπικείμενος ἀγχίνουν δὲ ἅμα καὶ	πολύτροπον	περισκοπούμενος καὶ οἷον ἐκ πληγῆς
[5, 10]	ἄν τι γένοιτο θεοῦ πρὸς	ἄνθρωπον,	οὕτως οὐκ εἶναι τοῦ κάλλους
[5, 20]	συνειδὸς καὶ πρὸς τοὺς γνωρίμους	φιλάνθρωπον.	Σοῦ τε οὖν φείδομαι μὴ
[5, 11]	πρῶτα κάτω νεύουσα καὶ τὸ	πρόσωπον	εἰς ὀφρὺν σκέπουσα τοῦ Ναυσικλέους
[5, 7]	διελθόντες ἀλλ´ ἕως τοὺς κατὰ	πρόσωπον	ἐπιόντας περιεσκόπουν ἔλαθον ὑπὸ μοίρας
[5, 8]	τῆς τύχης ὑπερθαυμάζων ἐφύσα τὸν	βάρβαρον	ὡς ἄλλα τε πλεῖστα κατωρθωκότα
[5, 4]	τῆς ἀνθρώπων φύσεως ἀμιγὲς καὶ	καθαρὸν	τὸ χαῖρον οὐκ ἐπιδεχομένης. Ὡς
[5, 20]	σοι φράσων ἐγειρόμενόν τι πρᾶγμα	ἀνιαρὸν	μὲν ἀλλ´ ἐμοί τε σιωπῆσαι
[5, 27]	καὶ δυοῖν δι´ ἑνὸς τὸ	παρὸν	εὐδοκιμεῖν, βραχείας ῥᾳστώνης αἰσθομένων ἐξ
[5, 31]	ὄψει προκαθημένην. Ἀλλ´ ὅπως τὸ	παρὸν	θεάσῃ σωφρόνως, μὴ σαυτῷ τε
[5, 1]	εἰς ἕω μαθήσεσθε, τὸ δὲ	παρὸν	ὑμῖν ὅτι βελτίονα Θίσβην ἐκτησάμην
[5, 20]	τῶν αὐτῶν ἀπολειπόμενον, ἔγνων τὸ	παρὸν	ὑπερθέσθαι χρησταῖς ἐπαγγελίαις μὴ καὶ
[5, 16]	συμπόσιον παρακεκληκὼς ἐκείνων μὲν τὸ	παρὸν	ὑπερορᾷς καὶ τοῖς δημωδεστέροις ἐκχωρεῖς,
[5, 27]	ἠκούετο καὶ ὅσον οὔπω πνεῦμα	λάβρον	τε καὶ βίαιον αὐτόθεν ἐμπεσὸν
[5, 17]	Ζακυνθίων ἄκραν προσκοπεῖν ἀμφεβάλλομεν ὥσπερ	ἀμυδρόν	τι νέφος τὰς ὄψεις ἡμῖν
[5, 2]	αὐτός, οἴμοι, δουλεύεις τὸ μόνον	ἐλεύθερον	καὶ ἀδούλωτον πλὴν ἔρωτος φρόνημα;
[5, 28]	γάμους ὡς ὁρᾷς ἑστιᾶν μέλλω	τήμερον,	ἑορτῶν τὴν ἡδίστην θυσίᾳ τῇ
[5, 2]	ᾔσθετο γυναικὸς λαθραῖόν τι καὶ	γοερὸν	οἷον ἠρινῆς ἀηδόνος αἴλινον ᾠδὴν
[5, 22]	Κρητικὴν προσωκείλαμεν, τῶν τε πηδαλίων	θάτερον	ἀποβαλόντες καὶ τῆς κεραίας τὸ
[5, 18]	σὺν τοῖς αὑτοῦ παισὶ καθ´	ἕτερον	δωμάτιον ἀναπαυόμενος. Ἡ τράπεζα δὲ
[5, 5]	γίνοιντο, ἀρκεῖν μὲν ἑτέρῳ τὸν	ἕτερον	καὶ μόνον ὀφθῆναι, οὐδένα γὰρ
[5, 21]	πλώιμα ἀλλ´ ὑπάρχειν μεταστησαμένους εἰς	ἕτερον	ὅρμον ἐπιβουλῆς τε ἐκτὸς γενέσθαι
[5, 18]	φιλανθρώπως ἢ αὐτὸς ὑποδεχόμενος ἢ	ἕτερον	ὑφηγούμενος. Καὶ ὃς Οὐκ αὐτὸς«
[5, 25]	δὲ μέλλοντες ὅστις πρότερος τὸν	ἕτερον	φθάσας ἐπιβαίη τοῦ σκάφους ἠπείγοντο,
[5, 22]	Κεφαλλήνων παρέπλευσαν οἶκόν τε τὸν	ἡμέτερον	ἐπισκεψαμένων καὶ δόξαν γνῶναι τὴν
[5, 8]	ἐστι» λέγων τὸν Θεαγένην λάφυρον	ἡμέτερον	ἔστω καὶ ἑπέσθω φρουρούμενος, ἀναπεμφθησόμενος
[5, 22]	ἴχνος καὶ ἀπαράλλακτον μεταθέει τὸν	ἡμέτερον	πλοῦν ὥσπερ τῆς αὐτῆς ὁρμῆς
[5, 26]	βλέμματος ἀπεσκευασμένη καὶ πρὸς τὸ	ἐπαγωγότερον	ἐκβιασαμένη Ἀλλὰ θεοῖς μὲν« ἔφη
[5, 25]	ὡς ἔοικεν ἀνθρώποις ψυχὴ πάντων	προτιμότερον·	δι´ ἣν καὶ τότε οἱ
[5, 4]	τοῦτο ἔχειν ὃ πάντων τε	προτιμότερον	ἐποιησάμεθα καὶ δι´ ὃ πάντα
[5, 28]	οὖν μὴ αὐτός τε ἀνήκοος	στυγνότερον	συμποσιάζῃς ἥ τε παῖς διὰ
[5, 29]	ἃ καὶ πρότερον ἤ τι	καινότερον;	Ἡ δὲ Πάντα μὲν« ἔφη,
[5, 18]	πρεσβύτης ὑποδέχεται καὶ μέρος τὸ	ἀλεεινότερον	ἀπεκλήρου τῆς οἰκήσεως· καί πως
[5, 29]	ἐπ´ ἐμαυτοῦ φροντίσας, ἐπανελθὼν ἱκέτευον	σεμνότερον	τελεσθῆναι τὰ δρώμενα καὶ θάλαμον
[5, 18]	ὡς παχύτερον ἔχει τῆς ἀκοῆς	γεγωνότερον	ἐμβοήσας Χαίρειν κελεύω σοι« ἔφην
[5, 7]	τίνος οὐκ ἂν γένοιτο θανάτου	πικρότερον;	ὀλέθροις βαρβάροις ἐκκεῖσθαι πρὸς ὕβριν
[5, 9]	ἡ βασίλειος αὐλὴ κόσμον οὔτε	πρότερον	εἶδεν οὔτε αὖθις ὄψεται. ~Ταῦτα
[5, 29]	δ´ οὖν ὅμως ἃ καὶ	πρότερον	ἤ τι καινότερον; Ἡ δὲ
[5, 30]	παῖδα περιποιήσειας, φησὶ γὰρ ἀποθανεῖσθαι	πρότερον	ἢ Τραχίνῳ γαμηθήσεσθαι. Καὶ ὃς
[5, 12]	ἐπινεύων; εὐχῆς δὲ δεῖ μοι	πρότερον.	Οὐδεὶς φθόνος» ἔφη ὁ Ναυσικλῆς
[5, 2]	σκότος· ὅμοια τὰ νῦν ἐκείνοις,	ἀληθέστερον	δὲ εἰπεῖν καὶ πικρότερα, τοῦ
[5, 23]	καθάπερ τῷ ἡλίῳ συγκαταδυόμενος, ἢ	ἀληθέστερον	εἰπεῖν τοῖς ἐπιδιώκουσιν ὑπηρετούμενος. Οἱ
[5, 23]	κοῦφον ἀκάτιον καὶ πρὸς εἰρεσίαν	εὐπειθέστερον	ἐλαύνοντες. ~Ἤδη δὲ πλησιαζόντων ἀνέκραγέ
[5, 30]	γάρ τι καὶ τοιοῦτο ἐνέφηνεν,	εὐπρεπέστερον	αὐτὴν κοσμηθῆναι προστάξας. Ὅρα δὴ
[5, 20]	Ὁ γὰρ Τυρρηνὸς οὐ πολλαῖς	ὕστερον	ἡμέραις εἴς τινά με παρηγκωνισμένην
[5, 31]	τὴν σκέψιν εὐαγγελιζόμενος. ~Ἐδειπνοῦμεν ὀλίγον	ὕστερον	καὶ ὅτε διαβεβρεγμένους ἤδη καὶ
[5, 33]	τοὺς νέους καὶ ἀπῆγε μικρὸν	ὕστερον,	ὅσα φέρειν ἐδύνατο τῆς νεὼς
[5, 3]	γὰρ καὶ ἀλεκτρυόνες ἤδη τὸ	δεύτερον	ᾖδον) ἀπέτρεχε σφαλλόμενος καὶ νῦν
[5, 18]	Ὀψὲ δὴ οὖν συνεὶς ὡς	παχύτερον	ἔχει τῆς ἀκοῆς γεγωνότερον ἐμβοήσας
[5, 31]	διαβεβρεγμένους ἤδη καὶ πρὸς τὸ	ὑβριστικώτερον	παραφερομένους ᾐσθόμην, ἠρέμα πρὸς τὸν
[5, 15]	ὃ μὴ ζημιοῦν τὸν παρέχοντα	εὐπορώτερον	ἀποφαίνει τὸν λαμβάνοντα. Ταῦτα ὡς
[5, 18]	ἦν εὔβολόν τι χρῆμα καὶ	πολύθηρον	ὥστε καὶ οἱ πολλοὶ τὴν
[5, 22]	καὶ οἷον ἐκ πληγῆς τινος	μηρὸν	σκάζοντα παρέλκων. Πλησιάσας δή μοι
[5, 2]	παρελθοῦσαν τὸ καταγώγιον, ἄδυτον καὶ	βάραθρον	καὶ τί γὰρ ἄλλ´ ἢ
[5, 16]	οὐκ ἔστιν ὅπως ἂν ἐς	καιρὸν	βελτίονα τοῦ παρόντος φυλάξειας, ὅτε
[5, 26]	δέ (ἔστι γὰρ χρῆμα σοφώτατον)	καιρὸν	διαθέσθαι δραστήριος ἅμα δέ τι
[5, 29]	τῆς ἄλλης εὐπρεπείας ἐπιμεληθῆναι κατὰ	καιρὸν	ἐγγένοιτο καὶ γὰρ ἂν εἴη
[5, 29]	εὔνοιαν ἣν εἰκὸς ἐκείνῳ τὸν	καιρὸν	ἐπιτεῖναι, φιλεῖ γὰρ εὐημερία παράλογος
[5, 8]	ἀπάτης ὀξύτητι συσχεθεὶς καὶ τὸν	καιρὸν	τῆς μεταμελείας προληφθεὶς Ταύτην μὲν»
[5, 1]	ἔχω γινώσκειν· ἐμοὶ δὲ τὸν	καιρὸν	τῆς φυγῆς ἡ ἐκείνων ἐπιδίωξις
[5, 4]	φύσεως ἀμιγὲς καὶ καθαρὸν τὸ	χαῖρον	οὐκ ἐπιδεχομένης. Ὡς δὴ καὶ
[5, 4]	διαδέξεται τύχη πολὺ δὲ καὶ	ἄπειρον	ὡς ἔοικε διάστημα τῆς ἐλπιζομένης
[5, 32]	μὲν ἀπέτυχεν, ἐκείνου μικρὸν ἀποκλίναντος,	ἄκρον	δὲ τὸν ὦμον παραξέσας τὴν
[5, 11]	πρὸς τὴν ἐρώτησιν καὶ διαλιποῦσα	μικρὸν	Αἰχμάλωτον» εἶπεν ἄγει λαβὼν ὅστις
[5, 11]	σκέπουσα τοῦ Ναυσικλέους θαρρεῖν παρακελευομένου	μικρὸν	ἀνένευσεν εἶδέ τε καὶ ὤφθη
[5, 3]	λόγῳ παντοίως ἀνελάμβανεν. Ἐπεὶ δὲ	μικρὸν	ἀνέπνευσε τὴν αἰτίαν ἐξεμάνθανεν· ὁ
[5, 32]	ἐπιβαλὼν τῆς μὲν ἀπέτυχεν, ἐκείνου	μικρὸν	ἀποκλίναντος, ἄκρον δὲ τὸν ὦμον
[5, 27]	Ἤδη δὲ βαπτιζομένων καὶ καταδῦναι	μικρὸν	ἀπολειπόντων ἐπεχείρουν μὲν τὴν πρώτην
[5, 10]	ἐκείνην ἂν εὑρών· οὐ γὰρ	μικρὸν	εἶναι τὸ διάφορον ἀλλ´ ὅσον
[5, 22]	ἀφράστου πειραθέντες ἀπολέσθαι τε παρὰ	μικρὸν	ἐλθόντες εἰς ἄκραν τινὰ Κρητικὴν
[5, 29]	τῆς θυγατρὸς ἀποφήνασιν. ~Ἀποχωρήσας τε	μικρὸν	καί τινα τῶν πρακτέων ἔννοιαν
[5, 2]	τεθνεῶτες ἀναβιοῦσιν. Ἐμειδίασε πρὸς ταῦτα	μικρὸν	ὁ Καλάσιρις καὶ αὖθις ὑπηνέχθη
[5, 2]	δὲ ἐξ ἀρχῆς εἰληχὼς δαίμων	μικρὸν	τῶν ἡδονῶν ὑποθέμενος εἶτα ἠπάτησε.
[5, 33]	ἤδη τοὺς νέους καὶ ἀπῆγε	μικρὸν	ὕστερον, ὅσα φέρειν ἐδύνατο τῆς
[5, 4]	πρακτέων εἰς ἔννοιαν ἐλθόντες δόξαι	κόρον	ἔχειν ἐβιάσθησαν, ἄρχεται ὁ Θεαγένης
[5, 15]	τῆς ἐκ τῶν ἐδεσμάτων εἰς	κόρον	ᾖσαν καὶ τοῖς κρατῆρσιν αἱ
[5, 11]	γνώμην ὄντα τὴν σὴν εἰς	κόρον	τελεσθῆναι. Σωτήρ μοι τῆς οὐδαμόθεν
[5, 10]	οὐ γὰρ μικρὸν εἶναι τὸ	διάφορον	ἀλλ´ ὅσον ἄν τι γένοιτο
[5, 33]	τινι σύγκρατον μετεβέβλητο τὸ συμπόσιον,	ἐπίφορον	γάρ τι πρὸς δάκρυον οἶνος·
[5, 14]	νομέα κύκλους ἀγερώχους ἐξελίττοντες ποιμενικὸν	θέατρον	ἐπεδείκνυσαν τὸν κρημνόν, ἄλλοι δὲ
[5, 18]	τρίτος ἐγώ, Χαρίεν« ἔφη τὸ	σύμμετρον,	ἑνὶ γὰρ πλείους ἡμᾶς εὑρήσετε·
[5, 32]	ἐνέργειον συμμαχίαν ἡ Χαρίκλεια λόγον	ἐπίκουρον	τῷ Θεαγένει ἐτόξευσεν Ἀνδρίζου, φίλτατε«
[5, 8]	ποτέ ἐστι» λέγων τὸν Θεαγένην	λάφυρον	ἡμέτερον ἔστω καὶ ἑπέσθω φρουρούμενος,
[5, 15]	πυρός σοι τῷ ὄντι τὸ	δῶρον	διακονήσαντος· ὁρᾶν γοῦν πάρεστι τῇ
[5, 9]	ἐκχωρῶν σοι τηλικοῦτο καὶ τοιοῦτο	δῶρον	τῷ κοινῷ δεσπότῃ προσάγειν οἷον
[5, 31]	παραφερομένους ᾐσθόμην, ἠρέμα πρὸς τὸν	Πέλωρον	(ἐκείμην δὲ αὐτοῦ πλησίον ἐπιτηδεύσας)
[5, 32]	ὡς τῷ κρατῆρι πατάξων τὸν	Πέλωρον,	ὁ δέ, προπαρεσκεύαστο γάρ, ἐγχειριδίῳ
[5, 32]	βοήσασα, ἐνταῦθα ἤδη μακρῷ τὸν	Πέλωρον	ὑπερεῖχεν ὁ Θεαγένης ὥσπερ ἰσχὺν
[5, 26]	περὶ ἡμῶν ἐπὶ νοῦν τὸν	σὸν	ἄγουσιν. Εἰ δὲ βούλει με
[5, 29]	γάμον τὸν αὐτοῦ τε καὶ	σὸν	ἀπὸ τῆς θυσίας μεταποιεῖ τὴν
[5, 27]	λάβρον τε καὶ βίαιον αὐτόθεν	ἐμπεσὸν	ἀπροσδοκήτου θορύβου τοὺς λῃστὰς ἐνεπεπλήκει,
[5, 8]	καὶ ταῦτα εἰς πέρατα τὴν	νῆσον	ἐπιδραμόντες καὶ ὡς ἄρκυσι τοῖς
[5, 5]	ἔνοπλον ὁρῶσι πλῆθος ἐπὶ τὴν	νῆσον	περαιούμενον. ~Ἰλιγγιάσαντες οὖν πρὸς τὴν
[5, 20]	καὶ βίαιόν τι κατὰ τὴν	νῆσον	ὑποσταίημεν, καὶ ἅπαντα ποιήσειν ἐλθὼν
[5, 10]	ἔλεγεν, ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὴν	νῆσον,	ὡς κατέλαβεν ἔρημον, ὡς οὐδενὶ
[5, 8]	τῆς Θίσβης ἀφιγμένος ἐπὶ τὴν	νῆσον.	Ὡς οὖν ἀγόμενοι πλησίον οἱ
[5, 8]	ἑλληνίδος αἰσθομένη καί τι καὶ	συνοῖσον	ἀνύεσθαι πρὸς τοῦ ἀνδρὸς στοχαζομένη
[5, 24]	Τραχῖνον εἶναι τὸν ἐπιόντα ἔγνων	συνοῖσον	πρὸς τὰ μέλλοντά τι προμηθούμενος.
[5, 10]	μικρὸν εἶναι τὸ διάφορον ἀλλ´	ὅσον	ἄν τι γένοιτο θεοῦ πρὸς
[5, 12]	οὐ περιόψεται ἀλλ´ ἐπαρκέσει πρὸς	ὅσον	ἂν βουληθῶμεν τὸ Περσικὸν φυγαδεῦσαι
[5, 17]	τὸ πνεῦμα ὑφειμένως δέχεσθαι, συμμετρουμένους	ὅσον	ἂν γένοιτο αὔταρκες ἑῴους ἡμᾶς
[5, 27]	τοῦ κυβερνῶντος ἀντισχόντος μὲν ἐφ´	ὅσον	ἡμερινοῦ φωτὸς ἀπαύγασμα περιέλαμπεν ἀπειπόντος
[5, 13]	τὴν σφενδόνην φλεγόμενον, μέγεθος μὲν	ὅσον	ὄμμα παρθενικὸν περιγραφῇ κάλλος δὲ
[5, 16]	καὶ ὁρᾶται ὁ παῖς δὲ	ὅσον	οὐδέπω σὺν θεοῖς ὀφθήσεται, καὶ
[5, 27]	βόμβος ἀνέμου κατιόντος ἠκούετο καὶ	ὅσον	οὔπω πνεῦμα λάβρον τε καὶ
[5, 11]	ἐγεγόνει τόν τε Καλάσιριν ἐφ´	ὅσον	περιβαλὼν τὴν Χαρίκλειαν ἐδάκρυεν ἀφορῶν
[5, 11]	ἕως αὐτὸν ὁ Καλάσιρις ἐφ´	ὅσον	πλεῖστον ἅμα φιλήμασι κατασπασάμενος Ὦ
[5, 27]	τοὺς ὠνησομένους ἀπέστελλον, ἀργύριόν τε	ὅσον	πλεῖστον ἐγχειρίσαντες καὶ τίμημα τὸ
[5, 18]	νέων φυγὴν παραιτούμενος. Ὀλίγον οὖν	ὅσον	προήκων ὁρῶ πρεσβύτην ἁλιευτικὸν πρόσθεν
[5, 11]	ἡ Χαρίκλεια καὶ ἐπάγγειλαι πλῆθος	ὁπόσον	βούλει· τὸν ὅρμον ὃν οἶσθα
[5, 17]	τὸν πορθμὸν πλέον ἢ κατὰ	τὸν	ἄλλον κόλπον θλιβομένης, τοῦ ἐπιρρέοντος
[5, 33]	καὶ πάντα τρόπον λύσασθαί σοι	τὸν	ἄριστον Θεαγένην πειρασόμεθα. Βουλοίμην ἂν»
[5, 8]	ἡμεροῦται. ~Συλλαβόντες οὖν ἦγον ἐπὶ	τὸν	ἄρχοντα λίαν ἐσπουδακότες λαφύρων τὸ
[5, 32]	ἐκεῖνον ἀποκλίναντες οἱ μὲν αἰδεῖσθαι	τὸν	ἄρχοντα οἱ δὲ μὴ καταλύεσθαι
[5, 29]	ὁ γὰρ Τραχῖνος εἰς γάμον	τὸν	αὐτοῦ τε καὶ σὸν ἀπὸ
[5, 8]	καὶ τῆς τύχης ὑπερθαυμάζων ἐφύσα	τὸν	βάρβαρον ὡς ἄλλα τε πλεῖστα
[5, 28]	νύμφην, διὰ τοῦ φύντος προμαθοῦσαν	τὸν	γάμον. Ἐπῄνουν τὰ εἰρημένα καὶ
[5, 20]	τε πλοῦτον τῆς νεὼς καὶ	τὸν	γάμον τῆς κόρης, ὧν θατέρου
[5, 5]	ἄλλων τῶν ἐναποκειμένων οὐδενὸς θιγόντες,	τὸν	γὰρ ἀπὸ σύλων πλοῦτον βέβηλον
[5, 2]	τέως ἀνεχομένη διότι μοι περιεῖναι	τὸν	γλυκύτατον ἐλπίζω. Ἀλλ´ ὦ ψυχὴ
[5, 28]	ὁμολογεῖν ἥτις μεγίστη, τοῖς ἄνδρα	τὸν	δεσποτεύοντα τῆς θυγατρὸς ἀποφήνασιν. ~Ἀποχωρήσας
[5, 30]	μὲν ἀπολείπω διασκευαζομένους ἐπὶ δὲ	τὸν	δευτερεύοντα Τραχίνου λῃστήν, ἐκαλεῖτο δὲ
[5, 20]	ἄκρας πλευρὰν ὑποκαθήμενον, σκοποῖς ἀμοιβαδὸν	τὸν	ἔκπλουν τῆς νεὼς ἐπιτηρούμενον. Ὅρα
[5, 26]	τῆς σῆς εὐνοίας· ἀδελφὸν τουτονὶ	τὸν	ἐμὸν καὶ πατέρα περίσῳζε μηδὲ
[5, 21]	σοι πάντως φίλον σπουδαστέον ἡμῖν	τὸν	ἐνθένδε ἀπόπλουν πρίν τι καὶ
[5, 27]	ἐξέσται γενέσθαι τὴν ὁλκάδα καὶ	τὸν	ἐνόντα πλοῦτον διασῴζουσι· καὶ τέλος
[5, 24]	ἐγὼ δὲ ὡς Τραχῖνον εἶναι	τὸν	ἐπιόντα ἔγνων συνοῖσον πρὸς τὰ
[5, 16]	δὲ ὅπως μᾶλλον ἄν τις	τὸν	Ἑρμῆν ἱλάσαιτο ἢ τὸ οἰκειότατον
[5, 16]	καὶ τοῦ δαιμονίου κάλλιστα συνιέναι	τὸν	Ἑρμῆν τῷ Διονύσῳ συγκαθιδρύων καὶ
[5, 27]	Οὐχ ἥκιστα γοῦν· ἡμᾶς εἰς	τὸν	ἔσχατον τῶν κινδύνων ἐνέβαλλεν οὐ
[5, 5]	ταὐτὸν γίνοιντο, ἀρκεῖν μὲν ἑτέρῳ	τὸν	ἕτερον καὶ μόνον ὀφθῆναι, οὐδένα
[5, 25]	κερδαίνειν δὲ μέλλοντες ὅστις πρότερος	τὸν	ἕτερον φθάσας ἐπιβαίη τοῦ σκάφους
[5, 22]	τὴν Κεφαλλήνων παρέπλευσαν οἶκόν τε	τὸν	ἡμέτερον ἐπισκεψαμένων καὶ δόξαν γνῶναι
[5, 22]	κατ´ ἴχνος καὶ ἀπαράλλακτον μεταθέει	τὸν	ἡμέτερον πλοῦν ὥσπερ τῆς αὐτῆς
[5, 24]	ἡ μὲν ἵνα μηδὲ παρὰ	τὸν	θάνατον ὡς ἔφασκε χωρίζοιτο ξίφει
[5, 4]	τοῖς φιλήμασιν· ἡ γὰρ Χαρίκλεια	τὸν	Θεαγένην εἴ τι παρακινοῦντα αἴσθοιτο
[5, 8]	δέ, ὅστις ποτέ ἐστι» λέγων	τὸν	Θεαγένην λάφυρον ἡμέτερον ἔστω καὶ
[5, 29]	τύχης ἐνυβρίσαι παραδούσης. Ἐγὼ δὲ	τὸν	Θεαγένην παραλαβὼν καὶ παρὰ τὴν
[5, 9]	ἐκτραπεὶς οὐδὲν ὑπερθέμενος ἅμα γράμμασι	τὸν	Θεαγένην πρὸς Ὀροονδάτην ὄντα κατὰ
[5, 7]	οἱ μὲν ἐκπλαγέντες ἔστησαν ὑποδραμούσης	τὸν	Θεαγένην τῆς Χαρικλείας ὡς εἰ
[5, 8]	οὖν ἀγόμενοι πλησίον οἱ περὶ	τὸν	Θεαγένην ὤφθησαν θεοὺς σωτῆρας ἐπιβοώμενοι
[5, 34]	τρέψαι τὰ κατ´ αὐτὴν ἱκετεύσας	τὸν	θεὸν ἡσυχῆ τε ἀφυπνίσας ἦγεν
[5, 29]	πολεμίαν εὔνοιαν ἣν εἰκὸς ἐκείνῳ	τὸν	καιρὸν ἐπιτεῖναι, φιλεῖ γὰρ εὐημερία
[5, 8]	φρονήματος ἀπάτης ὀξύτητι συσχεθεὶς καὶ	τὸν	καιρὸν τῆς μεταμελείας προληφθεὶς Ταύτην
[5, 1]	γὰρ ἔχω γινώσκειν· ἐμοὶ δὲ	τὸν	καιρὸν τῆς φυγῆς ἡ ἐκείνων
[5, 2]	ἐταλαιπώρει τῆς νυκτός, ὥστε οὐδὲ	τὸν	Καλάσιριν ἐλάνθανε τελευτῶν, ὕπνῳ καὶ
[5, 11]	ἡμῖν» ἔφη χρήματα» λάθρα πρὸς	τὸν	Καλάσιριν ἡ Χαρίκλεια καὶ ἐπάγγειλαι
[5, 33]	οἶνος· ἕως ὁ Ναυσικλῆς ἐπιθαρσύνων	τὸν	Καλάσιριν Ὦ πάτερ» ἔφη, σὺ
[5, 17]	νώτων ὑποφερομένους, ἐπεὶ δὲ κατὰ	τὸν	Καλυδώνιον πορθμὸν γενέσθαι διαταραχθῆναι σφᾶς
[5, 4]	πειρώμενος. Ἔπαιζε δὲ ἄρα τι	τὸν	Κνήμωνα δαιμόνιον, ὃ καὶ τὰ
[5, 14]	ἀγερώχους ἐξελίττοντες ποιμενικὸν θέατρον ἐπεδείκνυσαν	τὸν	κρημνόν, ἄλλοι δὲ ὥσπερ ἡλίῳ
[5, 17]	καθάπερ διὰ στομίου τινὸς εἰς	τὸν	Κρισαῖον κόλπον εἰσχεόμενον ἐπιμίξαι τε
[5, 14]	καὶ θρασύτεροι, καὶ ὑπεράλλεσθαι βουλομένοις	τὸν	κύκλον ἐῴκεσαν εἰργομένοις δὲ ὑπὸ
[5, 15]	ζημιοῦν τὸν παρέχοντα εὐπορώτερον ἀποφαίνει	τὸν	λαμβάνοντα. Ταῦτα ὡς εἰπὼν ἐποίησεν,
[5, 4]	λίμνην διέπλευσαν ὅ τί ποτε	τὸν	λῄσταρχον ἔδρασαν οἱ πολέμιοι κατασκοπήσοντες·
[5, 30]	ἡττήθη τοῦ βελτίονος· ὑφορᾶται δὲ	τὸν	λῄσταρχον ὡς εἰς γάμον παρασκευάζοντα
[5, 31]	ὁ Πέλωρος ὑπολαβὼν Καταλύεις οὖν	τὸν	λῃστρικὸν νόμον ὃς τῷ πρώτῳ
[5, 1]	ἀφεὶς τῶν ἑξῆς; Ἐνταῦθά ποι	τὸν	λόγον ἐπίσχωμεν ὀλίγον δὲ καὶ
[5, 33]	γὰρ ἐμοῦ ὅτε ἡμέραν εἶδον	τὸν	λόφον κατιόντος, λῃστρικὸν Αἰγυπτίων πλῆθος
[5, 32]	προπαρεσκεύαστο γάρ, ἐγχειριδίῳ φθάνει διελαύνων	τὸν	μαζόν. Καὶ ὁ μὲν ἔκειτο
[5, 26]	ὑπήκοον ἐδουλοῦτο, τὴν κόρην ἀναστήσας	Τὸν	μὲν ἀδελφὸν« ἔφη δωροῦμαί σοι
[5, 5]	τε καὶ λίθοις ἐπὶ τριόδων	τὸν	μὲν Θεαγένην ὁ Πυθικός» τὴν
[5, 33]	οὐδαμῶς· ἀλλ´ εἶδον ἡμέρας γενομένης	τὸν	μὲν ἴσα καὶ νεκρῷ προκείμενον
[5, 13]	ὑπερφυές τι χρῆμα καὶ θεσπέσιον,	τὸν	μὲν κύκλον ἠλέκτρῳ διάδετον ἀμεθύσῳ
[5, 33]	εἰς ἕω γὰρ ἀφιξόμεθα πρὸς	τὸν	Μιτράνην καὶ πάντα τρόπον λύσασθαί
[5, 10]	τὰ πρῶτα συνέτυχεν, ὡς ἀπάτῃ	τὸν	Μιτράνην περιῆλθε καί τινα φανεῖσαν
[5, 16]	τινα καὶ ἑκὼν ὑπερβαίνων ὅσα	τὸν	Ναυσικλέα γινώσκειν οὐ συμφέρειν ἐδοκίμαζε,
[5, 2]	δὴ πολυπραγμονήσαιμι τίς ποτε πλάνη	τὸν	Ναυσικλέα κατείληφεν ἢ ὅπως παρὰ
[5, 11]	παραδεδωκώς. Ἱκέτευεν οὖν ὁ Καλάσιρις	τὸν	Ναυσικλέα μηνύειν ἃ γινώσκει περὶ
[5, 10]	Καλάσιρις ἅμα τῷ Κνήμωνι παρὰ	τὸν	Ναυσικλέα σπεύδων μαθεῖν τι τῶν
[5, 16]	τῷ Κνήμωνι χαριζόμενος ἅμα δὲ	τὸν	Ναυσικλέα τῶν μετὰ ταῦτα ἕνεκεν
[5, 33]	τοῦ τάχα ἂν καὶ περιγενέσθαι	τὸν	νεανίσκον ἐπεχομένην. Οὐδὲ ἔφθην ὁ
[5, 11]	πολλοῖς ἂν αἱρησομένου χρήμασιν ἀφεῖναι	τὸν	νεανίσκον. Ἔστιν ἡμῖν» ἔφη χρήματα»
[5, 13]	ἀποχρήσασθαι διενοήθη. Ὡς δὲ ἐπὶ	τὸν	νεὼν τοῦ Ἑρμοῦ παρεγένοντο, τούτῳ
[5, 14]	πέτραν ἀνατρέχοντες οἱ δὲ περὶ	τὸν	νομέα κύκλους ἀγερώχους ἐξελίττοντες ποιμενικὸν
[5, 32]	ἄρχοντα οἱ δὲ μὴ καταλύεσθαι	τὸν	νόμον ἐθορύβουν. Καὶ τέλος ὁ
[5, 2]	ἔπασχε μὲν οἷα εἰκὸς ἦν	τὸν	νύκτωρ καὶ σκότους καὶ κατ´
[5, 18]	Οἱ δὲ τῆς νήσου περὶ	τὸν	ὅρμον οἰκοῦντες ἀπέχοντα οὐ πολὺ
[5, 11]	καὶ ἐπάγγειλαι πλῆθος ὁπόσον βούλει·	τὸν	ὅρμον ὃν οἶσθα διασῴζω καὶ
[5, 33]	μὲν θυγατέρα ἤδη τήνδε κεκομισμένος	τὸν	παῖδα δὲ ἰδεῖν ὑπὸ τῆς
[5, 15]	κρίνω κάλλιστον ὃ μὴ ζημιοῦν	τὸν	παρέχοντα εὐπορώτερον ἀποφαίνει τὸν λαμβάνοντα.
[5, 19]	γένος ἔνδοξον καταλέγων τοῦτο δὲ	τὸν	παρόντα πλοῦτον καταριθμούμενος τήν τε
[5, 20]	Καλάσιρι« ἔφη τὸν Ποσειδῶ σοι	τὸν	πελάγιον ἐπόμνυμι καὶ τοὺς ἄλλους
[5, 31]	ὑβριστικώτερον παραφερομένους ᾐσθόμην, ἠρέμα πρὸς	τὸν	Πέλωρον (ἐκείμην δὲ αὐτοῦ πλησίον
[5, 32]	ἐπανατείνεται ὡς τῷ κρατῆρι πατάξων	τὸν	Πέλωρον, ὁ δέ, προπαρεσκεύαστο γάρ,
[5, 32]	φίλτατε« βοήσασα, ἐνταῦθα ἤδη μακρῷ	τὸν	Πέλωρον ὑπερεῖχεν ὁ Θεαγένης ὥσπερ
[5, 22]	παρέπεμπεν ἐπιδακρύων τε πλεῖστα καὶ	τὸν	πλοῦν ἡμῖν ἀπήμονά τε γενέσθαι
[5, 12]	παρὼν τοῖς ἱεροῖς θεῖος καὶ	τὸν	πλοῦτον ἡμῖν μὲν αἴτει σαυτῷ
[5, 8]	οἱ μὲν οὕτως ἤγοντο ἐπὶ	τὸν	πολέμαρχον, ἦν δ´ ἄρα Μιτράνης
[5, 25]	προστυχόντας φόνῳ καὶ θανάτῳ κρίνεσθαι	τὸν	πόλεμον ἐδίδαξεν ἐφήλαντο δὲ καὶ
[5, 32]	προσεοικώς, ἡ δὲ ὡς συνερρωγότα	τὸν	πόλεμον εἶδεν ἀπὸ τῆς νεὼς
[5, 17]	τῶν ἑξῆς Ὑπερβαλόντες δὴ» λέγων	τὸν	πορθμὸν καὶ νήσους Ὀξείας ἀποκρύψαντες
[5, 17]	εἰκὸς γινομένης καὶ περὶ τόνδε	τὸν	πορθμὸν πλέον ἢ κατὰ τὸν
[5, 20]	ἀκτὴν παραλαβὼν Ὦ Καλάσιρι« ἔφη	τὸν	Ποσειδῶ σοι τὸν πελάγιον ἐπόμνυμι
[5, 1]	ὄρθρου ὑποφαίνοντος οὐδὲ ὑπερβαίνειν ᾤοντο	τὸν	πρός με ὅρκον οἱ Φοίνικες
[5, 8]	πρὸς τοῦ ἀνδρὸς στοχαζομένη συνύφαινε	τὸν	σκοπὸν καὶ τῷ Μιτράνῃ πυνθανομένῳ
[5, 26]	φιλανθρωπότερα περὶ ἡμῶν ἐπὶ νοῦν	τὸν	σὸν ἄγουσιν. Εἰ δὲ βούλει
[5, 5]	δ´ οὖν ἡ μὲν Χαρίκλεια	τὸν	συνεκκείμενον αὑτῇ πατρῷον ἐδείκνυ δακτύλιον
[5, 11]	Ὁ δὲ Ναυσικλῆς ἐνεὸς ἐγεγόνει	τόν	τε Καλάσιριν ἐφ´ ὅσον περιβαλὼν
[5, 20]	δύο τὰ μέγιστα κτήσασθαι βούλομαι,	τόν	τε πλοῦτον τῆς νεὼς καὶ
[5, 21]	δὲ οἴκαδε ἐλθὼν πρὸς μὲν	τὸν	Τυρρηνὸν οὐδὲ ἓν πρὸς δὲ
[5, 31]	πρώτῳ νηὸς ἐπιβάντι πολεμίας καὶ	τὸν	ὑπὲρ πάντων ἀγῶνα προκινδυνεύσαντι τοῦ
[5, 1]	ἀκοὴν καὶ ἐρρωμένως ἀπομάχῃ πρὸς	τὸν	ὕπνον, ὦ Κνήμων, ἀλλ´ ἡγοῦμαί
[5, 20]	καὶ βούλεσθε γενόμενος. ~Ὁρῶν δὴ	τὸν	Φοίνικα μὴ ἀνιέντα ἀλλ´ εἰς
[5, 32]	ἐκείνου μικρὸν ἀποκλίναντος, ἄκρον δὲ	τὸν	ὦμον παραξέσας τὴν χεῖρα κατὰ
[5, 27]	λῃστὰς ἐνεπεπλήκει, τὴν μὲν ἰδίαν	ἄκατον	ἀπολιπόντας κατὰ δὲ τὴν ὁλκάδα
[5, 27]	εἰς τὴν ἰδίαν αὐτῶν μετεισβαίνειν	ἄκατον,	ἔπειτα ἐπεῖχον ὑπό τε τοῦ
[5, 24]	ὁ στόλος, Τραχίνου γνωρίζω τὴν	ἄκατον.	Ἐσείσθη πρὸς τὴν ἀγγελίαν ἡ
[5, 27]	ῥᾳστώνης αἰσθομένων ἐξ οὗ τὴν	ἄκατον	ἐχώρισεν, οὐ μὴν παντάπασι τῶν
[5, 23]	ὑπηρετούμενος. Οἱ γὰρ κατὰ τὴν	ἄκατον	ἕως μὲν ἡμῖν ὁ πλοῦς
[5, 12]	ἂν βουληθῶμεν τὸ Περσικὸν φυγαδεῦσαι	φιλοχρήματον.	Ἐμειδίασε πρὸς ταῦτα ὁ Ναυσικλῆς
[5, 2]	λῃστρικὴν ἐκπεφευγέναι καὶ μιαιφόνον ᾤμην	θάνατον	ἐλπισθέντα διαδεδρακέναι βιώσεσθαί τε τὸ
[5, 24]	ἐπαίρετε χεῖρας καὶ προῦπτον ἀναρριπτεῖτε	θάνατον;	ἔτι φιλανθρωπευόμεθα, ἐπιτρέπομεν ὑμᾶς εἰς
[5, 31]	σωφρόνως, μὴ σαυτῷ τε κἀκείνῃ	θάνατον	προξενήσῃς. Ὁ δὲ μηδὲν μελλήσας
[5, 24]	μὲν ἵνα μηδὲ παρὰ τὸν	θάνατον	ὡς ἔφασκε χωρίζοιτο ξίφει δὲ
[5, 10]	τοῦ κάλλους ὑπερβολὴν οὐδὲ αὐτῷ	δυνατὸν	εἶναι τῷ λόγῳ φράζειν, καὶ
[5, 7]	ἣν πάντα τρόπον καὶ ὡς	δυνατὸν	ἐκκλίνωμεν, ἐπιτυχίας ἐλπίδα τὴν πεῖραν
[5, 33]	καὶ εἰς θρῆνον ἡδονῇ τινι	σύγκρατον	μετεβέβλητο τὸ συμπόσιον, ἐπίφορον γάρ
[5, 5]	καὶ θεοῦ τοῦ κρατοῦντος ὅπλον	οἰκειότατον.	Ἄρτι δὲ τῇ λίμνῃ πλησιάσαντες
[5, 16]	τὸν Ἑρμῆν ἱλάσαιτο ἢ τὸ	οἰκειότατον	ἐκείνῳ λόγους εἰς εὐωχίαν ἐρανιζόμενος.
[5, 2]	ἀνεχομένη διότι μοι περιεῖναι τὸν	γλυκύτατον	ἐλπίζω. Ἀλλ´ ὦ ψυχὴ ἐμή,
[5, 30]	ἀφικόμενος ἔχειν τι φράζειν αὐτῷ	κερδαλεώτατον	ἔλεγον· ἐκείνου δὲ ἑτοίμως ὑπακούσαντος
[5, 29]	καὶ γὰρ ἂν εἴη πάντων	ἀτοπώτατον	τὴν εὐγενείᾳ καὶ πλούτῳ κομῶσαν
[5, 26]	ἡ δέ (ἔστι γὰρ χρῆμα	σοφώτατον)	καιρὸν διαθέσθαι δραστήριος ἅμα δέ
[5, 3]	καὶ τάχα ἂν καὶ εἰς	ἔσχατον	ἦλθε κινδύνου εἰ μὴ θᾶττον
[5, 27]	ἥκιστα γοῦν· ἡμᾶς εἰς τὸν	ἔσχατον	τῶν κινδύνων ἐνέβαλλεν οὐ τὸ
[5, 13]	θεσπέσιον, τὸν μὲν κύκλον ἠλέκτρῳ	διάδετον	ἀμεθύσῳ δὲ Αἰθιοπικῇ τὴν σφενδόνην
[5, 17]	κρειττόνων, ὡς ἔοικεν, ἐπικλύσαι τὴν	ἀντίθετον	προβολῇ τοῦ αὐχένος ἀποτειχιζόμενον. Κἀκ
[5, 19]	δυστυχεῖν οὐδὲ ἐπὶ τῆς ἐρημίας	ἀνενόχλητον	εἶχεν ἡ Χαρίκλεια τὸ κάλλος,
[5, 4]	τε Ἑλλήνιοι παρέχοιεν. Ἐπεὶ δὲ	ἀστάθμητόν	τι τὸ ἀνθρώπειον καὶ ἄλλοτε
[5, 2]	χαλεπὸν ὃ μὴ μετ´ ἐκείνου	φορητόν·	νυνὶ δὲ ὁ μηδεπώποτε κεκορεσμένος
[5, 7]	ὀλέθροις βαρβάροις ἐκκεῖσθαι πρὸς ὕβριν	ἐπίρρητον	καὶ δυσώνυμον, ἣν πάντα τρόπον
[5, 20]	μὲν ἀλλ´ ἐμοί τε σιωπῆσαι	ἀθέμιτον	ἑστίας ὑμῖν τῆς αὐτῆς κεκοινωνηκότι
[5, 22]	ἄκρας ἕπεται κατ´ ἴχνος καὶ	ἀπαράλλακτον	μεταθέει τὸν ἡμέτερον πλοῦν ὥσπερ
[5, 24]	μὲν ἀκίνδυνον μάχην καὶ πόλεμον	ἀναίμακτον	ἠγωνίζοντο θρασεῖς τε ἦσαν καὶ
[5, 26]	ὑπό τε τῶν δακρύων πρὸς	οἶκτον	ἤγετο καὶ ὑπὸ τῶν βλεμμάτων
[5, 28]	χώραν μείναντες ὑποδεξάμενοι πυράν τε	ἐξῆπτον	καὶ τὰ θύματα δείραντες ηὐτρέπιζον
[5, 18]	τῆς τέχνης εἰς εὐμένειαν τύχης	προσῆπτον.	~Ἀλλ´ οὐ γὰρ ἦν, φασί,
[5, 2]	καὶ ταῖς θύραις καθ´ ὃ	συνέπιπτον	ἀλλήλαις τὸ οὖς παραθέμενος ἐπηκροᾶτο
[5, 15]	θεῶν ἐρικυδέα δῶρα, δέχομαι τὴν	θεόπεμπτον	ταυτηνὶ λίθον πειθόμενος παρ´ Ἑρμοῦ
[5, 27]	ἀσφαλοῦς προνοεῖν ὑφηγούμενος, εἶναι γὰρ	ὕποπτον	ἀμφοτέραις προσπλεῦσαί ποι ταῖς ναυσί,
[5, 20]	ἅπαντα ποιήσειν ἐλθὼν εἰς τὴν	Αἴγυπτον	ἐπηγγελλόμην. Οὔπω δέ μου τοῦτον
[5, 8]	τῷ βασιλεῖ τῷ μεγάλῳ τὴν	Αἴγυπτον	σατραπεύοντος, ἐπὶ χρήμασι πολλοῖς ὑπὸ
[5, 24]	ἰσχὺν ἐναντίας ἐπαίρετε χεῖρας καὶ	προῦπτον	ἀναρριπτεῖτε θάνατον; ἔτι φιλανθρωπευόμεθα, ἐπιτρέπομεν
[5, 5]	τὴν φαρέτραν Θεαγένει φέρειν ἐγχειρίσασα,	φόρτον	ἥδιστον ἐκείνῳ καὶ θεοῦ τοῦ
[5, 11]	γνώσεως ἀνθρώποις ἀπορουμένοις, τοῦ Μιτράνου	θαυμαστὸν	εἰ καὶ ἐπὶ πολλοῖς ἂν
[5, 30]	σου θυγάτηρ ἡ ἐμή, καὶ	θαυμαστὸν	οὐδέν· ἡττήθη τοῦ βελτίονος· ὑφορᾶται
[5, 32]	κατασεισθέντας, οὕτως ἀλόγιστος ὁρμὴ πρὸς	ἄφραστον	αὐτοὺς ἤγειρε τάραχον, ἅτε οἴνῳ
[5, 11]	παρεῖναι τὴν κόρην, τὸ γὰρ	ἄφραστον	κάλλος Χαρικλείας ἐγνώριζον. Ὡς δὲ
[5, 26]	χαίρων, ὁρῶ γὰρ νεανίσκον ἀνδρείας	ἀνάμεστον	καὶ βίῳ τῷ ἡμετέρῳ συντελεῖν
[5, 1]	τοῦτο ἄν ποτε παθεῖν, οὕτως	ἀκόρεστόν	τι καὶ σειρήνειον τὸ κατ´
[5, 4]	ὑπερβάλλον τῶν παρόντων δεινῶν ἀγαθὸν	μέγιστον	τιθέμενοι· τότε γὰρ πρῶτον ἰδίᾳ
[5, 29]	καὶ πλούτῳ κομῶσαν καὶ τὸ	μέγιστον	Τραχίνου γαμετὴν ἐσομένην μηδὲ ἀφ´
[5, 5]	φαρέτραν Θεαγένει φέρειν ἐγχειρίσασα, φόρτον	ἥδιστον	ἐκείνῳ καὶ θεοῦ τοῦ κρατοῦντος
[5, 2]	βίον ἀλλὰ μετ´ ἐκείνου γινόμενον	ἥδιστον,	οὐδὲν γὰρ οὕτως ἐμοὶ χαλεπὸν
[5, 4]	εἰς λήθην ἐμπεσόντες εἴχοντο ἐπὶ	πλεῖστον	ἀλλήλων οἱονεὶ συμπεφυκότες, ἁγνεύοντος μὲν
[5, 11]	αὐτὸν ὁ Καλάσιρις ἐφ´ ὅσον	πλεῖστον	ἅμα φιλήμασι κατασπασάμενος Ὦ βέλτιστε
[5, 6]	οὖν πρὸς τὴν θέαν ἐπὶ	πλεῖστον	ἀχανεῖς εἱστήκεσαν οἷον ἀπαλγοῦντες πρὸς
[5, 27]	ὠνησομένους ἀπέστελλον, ἀργύριόν τε ὅσον	πλεῖστον	ἐγχειρίσαντες καὶ τίμημα τὸ πρῶτον
[5, 26]	γόνασι προσέπιπτεν καὶ εἴχετο ἐπὶ	πλεῖστον	ἱκετεύουσα, τοῦ Τραχίνου ταῖς περιπλοκαῖς
[5, 22]	ἀποβαλόντες καὶ τῆς κεραίας τὸ	πλεῖστον	συντρίψαντες· ἐδόκει οὖν ἐπισκευῆς τε
[5, 11]	ἀνωλόλυξαν. Ἦν τε ἀκούειν ἐπὶ	πλεῖστον	ὦ πάτερ» καὶ ὦ θύγατερ»
[5, 15]	περιλαμπόμενον. Καὶ ἄλλως κέρδος κρίνω	κάλλιστον	ὃ μὴ ζημιοῦν τὸν παρέχοντα
[5, 8]	ἄρχοντα λίαν ἐσπουδακότες λαφύρων τὸ	κάλλιστον	πρῶτοι προσαγαγεῖν· ἔμελλον δὲ ἄρα
[5, 33]	πάντα τρόπον λύσασθαί σοι τὸν	ἄριστον	Θεαγένην πειρασόμεθα. Βουλοίμην ἂν» εἶπεν
[5, 2]	καὶ σκότους καὶ κατ´ οἰκίαν	ἄγνωστον	ἀλύοντα, πλὴν ἀλλὰ πάντα γε
[5, 25]	φθάσας ἐπιβαίη τοῦ σκάφους ἠπείγοντο,	θᾶττον	ἐν τῷ βεβαίῳ τοῦ περιεῖναι
[5, 23]	τὰς κώπας ἡ χρεία παρεκάλει,	θᾶττον	ἡμῖν ἢ ὥστε εἰπεῖν ἐπέστησαν
[5, 3]	ἔσχατον ἦλθε κινδύνου εἰ μὴ	θᾶττον	ὁ Καλάσιρις αἰσθόμενος ἔθαλπέ τε
[5, 2]	ὅπως ἂν βιῴην εἰ μὴ	θᾶττον	ὑπεξελθὼν τρόπον ὅντινα δὴ πολυπραγμονήσαιμι
[5, 1]	τί σοι κατώρθωται δεξιὸν ἀπάγγελλε	θᾶττον,	ὡς ἂν τοῦ χαίρειν γ´
[5, 29]	Καὶ οἱ μὲν τὰ ἐντεταλμένα	ἔπραττον,	ἐξεφόρουν τραπέζας κρατῆρας τάπητας παραπετάσματα,
[5, 18]	ἐκ πρώτης ἐντεύξεως εὐγένειαν ἐμφαίνοντα.	Ἔπραττον	οὕτω καὶ μετ´ οὐ πολὺ
[5, 20]	ἐσομένης. Πολλὰ δὴ τῆς συνέσεως	αὐτὸν	ἐπαινέσας ἐκείνου μὲν ἀπηλλαττόμην, σοὶ
[5, 12]	μηδ´ ἄπιστος ἔσο» {ἔφη} πρὸς	αὐτὸν	ὁ Καλάσιρις ἀλλ´ ἡγοῦ καὶ
[5, 11]	ἐπὶ σκηνῆς ἀναγνωρισμὸς διαπορῶν, ἕως	αὐτὸν	ὁ Καλάσιρις ἐφ´ ὅσον πλεῖστον
[5, 2]	εἶτα Οὐ μὴ μανῶ» πρὸς	αὐτὸν	ὁ Κνήμων Θίσβην ὅτι περίεστιν
[5, 11]	περὶ ὧν διείλεκτο πολλάκις πρὸς	αὐτὸν	ὁ πρεσβύτης καὶ ὧν κατὰ
[5, 20]	δὲ σύνηθες διανοοῦνται. Κἀγὼ πρὸς	αὐτὸν	Σὲ μὲν« ἔφην ἀντὶ τούτων
[5, 15]	εἰπὼν ἐποίησεν, ἐπὶ τὴν εὐωχίαν	αὐτόν	τε καὶ τοὺς ἄλλους ἔτρεπεν,
[5, 20]	ἄλλους ἐναλίους θεοὺς ἦ μὴν	αὐτόν	τε σὲ ὡς ἀδελφὸν παῖδάς
[5, 20]	ἐξώρους αἰχμαλώτους ᾑρηκώς. Ὑπαγόμενος οὖν	αὐτὸν	ὥστε πᾶν ἀναπτύξαι τὸ βούλευμα
[5, 13]	ἐμπορικῷ διαφερόντως τῶν ἄλλων θεῶν	αὑτὸν	καθοσιούμενος, καὶ τὰ ἱερὰ τάχιστα
[5, 18]	νέους ἑστιῶντος, τὰ μὲν καθ´	ἑαυτὸν	ἁλιεύοντος τὰ δὲ καὶ ἡμῶν
[5, 3]	καὶ μὴ βουλόμενος. ~Οὐκέτι κατέχειν	ἑαυτὸν	ἐκαρτέρησεν ὁ Κνήμων ὡς τούτων
[5, 19]	αἰτῶν τὴν Χαρίκλειαν, πολλὰ σεμνύνων	ἑαυτὸν	καὶ τοῦτο μὲν γένος ἔνδοξον
[5, 2]	ταῦτα βαθεῖ κατεσχημένον. Ἀλλὰ ἀνασχὼν	ἑαυτὸν	ὁ πρεσβύτης κἀπὶ τοῦ ἀγκῶνος
[5, 32]	Ἐγὼ δὲ ὡς πορρωτάτω χωρίσας	ἐμαυτὸν	ἐπί τινος λόφου θέαν ἀκίνδυνον
[5, 33]	ἐπιμίγνυσθαι δοκιμάζων, εἰς ἐπικουρίας ἐλπίδα	ἐμαυτὸν	ταμιευόμενος. Οὐ μὴν ἐπήρκεσά γε,
[5, 2]	ἀλλὰ σὺ μὲν ἀτρέμας ἔχε	σαυτόν,	ἐγὼ δὲ οὐκ ἔστιν ὅπως
[5, 20]	ἐπιβουλὴν ἱκετεύω φροντίδα ποιεῖσθαι τοῦ	σαυτόν	τε καὶ τοὺς σαυτοῦ διασῴζειν.
[5, 5]	ὥραν προσδιορίζοντας. Εἰ δὲ εἰς	ταὐτὸν	γίνοιντο, ἀρκεῖν μὲν ἑτέρῳ τὸν
[5, 2]	εἰς τὴν παρελθοῦσαν τὸ καταγώγιον,	ἄδυτον	καὶ βάραθρον καὶ τί γὰρ
[5, 34]	τινος γυναίου φράσαντος εἰς τὸ	ἄδυτον	παρελθὼν καταλαμβάνει τοῖς ἴχνεσι τοῦ
[5, 6]	ὁμόσε τῷ φέροντι· κερδήσωμεν ἄλην	ἀνήνυτον	καὶ πλάνητα βίον καὶ τὴν
[5, 6]	ὑπέθετο καὶ τοὺς ἀναιρήσοντας ἐπέστησε,	τοιοῦτον	παίζει καθ´ ἡμῶν πόλεμον ὥσπερ
[5, 5]	θιγόντες, τὸν γὰρ ἀπὸ σύλων	πλοῦτον	βέβηλον ἐδοκίμαζον, ἃ δὲ αὐτοὶ
[5, 27]	τὴν ὁλκάδα καὶ τὸν ἐνόντα	πλοῦτον	διασῴζουσι· καὶ τέλος καὶ τὸ
[5, 12]	τοῖς ἱεροῖς θεῖος καὶ τὸν	πλοῦτον	ἡμῖν μὲν αἴτει σαυτῷ δὲ
[5, 19]	καταλέγων τοῦτο δὲ τὸν παρόντα	πλοῦτον	καταριθμούμενος τήν τε ὁλκάδα ὡς
[5, 19]	ἀπέχειν ἡγήσομαι πολλὰ τάλαντα καὶ	πλοῦτον	ὅλον τὴν κόρην, ἔθνος δὲ
[5, 29]	ἐπὶ τῶν ὤμων ἀκόσμως ἐξετίθεντο,	πλοῦτον	ὃν πολλοὶ πόνοι καὶ φειδωλοὶ
[5, 20]	μέγιστα κτήσασθαι βούλομαι, τόν τε	πλοῦτον	τῆς νεὼς καὶ τὸν γάμον
[5, 26]	γε ἀπολελοίπατε τὴν Ζακυνθίων ἕπομαι,	τοσοῦτον	ἕνεκα σοῦ καὶ πέλαγος καὶ
[5, 19]	ἄλλην οἰκοῦντι καὶ ἔθνος ὃ	τοσοῦτον	κεχώρισται τῆς Αἰγυπτίων ἐκδοῦναι τὸ
[5, 32]	μέρος, ἀλλ´ ὅντινα πρῶτον ἴδοι	τοῦτον	ἀνήλισκεν, αὐτὴ μὲν οὐχ ὁρωμένη
[5, 31]	κατὰ βούλησιν ἐκλογὴν ἀπένειμεν. Οὐ	τοῦτον«	εἶπεν ὁ Τραχῖνος, ὦ βέλτιστε,
[5, 20]	Αἴγυπτον ἐπηγγελλόμην. Οὔπω δέ μου	τοῦτον	ἐπ´ ὀλίγον ἀποσκευασαμένου κῦμα φασὶν
[5, 27]	νεὼς ἐξήρτητο διέκοψεν ἄλλον χειμῶνα	τοῦτον	ἐφέλκεσθαι σφᾶς διατεινόμενος, καὶ ἅμα
[5, 32]	γεγενημένους. Οἱ μὲν γὰρ ὡς	τοῦτον	οἱ δὲ ὡς ἐκεῖνον ἀποκλίναντες
[5, 9]	καὶ φαίνεσθαι καὶ διακονεῖσθαι ἄξιον,	αἰχμάλωτον	εἰληφὼς πρός σε διεπεμψάμην, ἐκχωρῶν
[5, 11]	τὴν ἐρώτησιν καὶ διαλιποῦσα μικρὸν	Αἰχμάλωτον»	εἶπεν ἄγει λαβὼν ὅστις ποτέ
[5, 31]	Οὐκοῦν αἰτῶ τὴν κόρην τὴν	αἰχμάλωτον.	Τοῦ Τραχίνου δὲ Παρ´ αὐτὴν
[5, 2]	δουλεύεις τὸ μόνον ἐλεύθερον καὶ	ἀδούλωτον	πλὴν ἔρωτος φρόνημα; ἀλλὰ σῴζοιό
[5, 27]	πλεῖστον ἐγχειρίσαντες καὶ τίμημα τὸ	πρῶτον	αἰτούμενον διδόναι κελεύσαντες. ~Ὡς δὲ
[5, 1]	λιμένων ἐκτὸς ὑπ´ εἰρεσίᾳ τὸ	πρῶτον	ἀνήγοντο· ὡς δὲ λείου πνεύματος
[5, 20]	ἔχω λέγειν, εἰς ἔαρ δὲ	πρῶτον	ἡγοῦμαι αὐτοὺς ἀφορμήσειν. Ἆρ´ οὖν»
[5, 13]	ἄρτι πρὸς πέταλα σχιζομένῳ καὶ	πρῶτον	ἡλιακαῖς ἀκτῖσιν ἐρευθομένῳ. Ἀμεθύσου δὲ
[5, 4]	ἀγαθὸν μέγιστον τιθέμενοι· τότε γὰρ	πρῶτον	ἰδίᾳ καὶ παντὸς ἀπηλλαγμένοι τοῦ
[5, 32]	τῆς μάχης μέρος, ἀλλ´ ὅντινα	πρῶτον	ἴδοι τοῦτον ἀνήλισκεν, αὐτὴ μὲν
[5, 15]	γυναῖκες ὕμνον τῇ Δήμητρι χαριστήριον	ἐχόρευον·	ἡ Χαρίκλεια δὲ χωρισθεῖσα τὸ
[5, 25]	Φοίνικες καὶ προσπεσόντες ἀπέχεσθαι σφῶν	ἱκέτευον	ἐφ´ ᾧ τε τὰ προσταχθησόμενα
[5, 29]	ἔννοιαν ἐπ´ ἐμαυτοῦ φροντίσας, ἐπανελθὼν	ἱκέτευον	σεμνότερον τελεσθῆναι τὰ δρώμενα καὶ
[5, 11]	ὑπόνοιαν εὐθὺς τῶν ἀληθῶν ἐλάμβανον	ἱκέτευόν	τε προστάττειν ὡς ὅτι τάχιστα
[5, 33]	συμπόσιον, ἐπίφορον γάρ τι πρὸς	δάκρυον	οἶνος· ἕως ὁ Ναυσικλῆς ἐπιθαρσύνων
[5, 33]	Ἐπὶ τούτοις ἐδάκρυε μὲν αὐτὸς	ἐδάκρυον	δὲ οἱ παρόντες καὶ εἰς
[5, 21]	κατηφὴς τούτων ἀκούσας καὶ παντοίας	ἔστρεφον	παρ´ ἐμαυτῷ βουλὰς ἕως ἐκ
[5, 26]	τὴν κόρην ἀναστήσας Τὸν μὲν	ἀδελφὸν«	ἔφη δωροῦμαί σοι καὶ μάλα
[5, 20]	μὴν αὐτόν τε σὲ ὡς	ἀδελφὸν	παῖδάς τε τοὺς σοὺς ἴσα
[5, 26]	ταύτην αἴσθησιν τῆς σῆς εὐνοίας·	ἀδελφὸν	τουτονὶ τὸν ἐμὸν καὶ πατέρα
[5, 33]	ἐμοῦ ὅτε ἡμέραν εἶδον τὸν	λόφον	κατιόντος, λῃστρικὸν Αἰγυπτίων πλῆθος ἐκ
[5, 23]	τε πάντες οἱ ἐμπλέοντες καὶ	κοῦφον	ἀκάτιον καὶ πρὸς εἰρεσίαν εὐπειθέστερον
[5, 8]	διεξέλαμπεν· ὅμως δ´ οὖν τὸ	κοῦφον	τοῦ φρονήματος ἀπάτης ὀξύτητι συσχεθεὶς
[5, 24]	ποτε μαίνεσθε καὶ πρὸς οὕτως	ἄμαχον	καὶ ὑπερφέρουσαν ἰσχὺν ἐναντίας ἐπαίρετε
[5, 32]	ὁρμὴ πρὸς ἄφραστον αὐτοὺς ἤγειρε	τάραχον,	ἅτε οἴνῳ καὶ θυμῷ κατόχους
[5, 18]	τὸ ἄστυ τὴν Ζάκυνθον ἀγοράσοντες	ἀνέτρεχον,	ἐγὼ δέ, τοῦ κυβερνήτου γὰρ
[5, 30]	τῆς δεξιᾶς ἃ προσήκει παθών.	Ἀπέτρεχον	τούτων ἀκούσας ὡς μή τινα
[5, 23]	εὐτρεπίζεσθαι παρῄνουν, οἱ δὲ ὀλιγώρως	εἶχον,	ἔθος εἶναι φάσκοντες ἐν τοῖς
[5, 1]	ὡς ἐπὶ θάλατταν αὐτῆς ὡς	εἶχον	τῆς νυκτὸς ἐνεβίβαζόν τε εἰς
[5, 27]	ἰδίαν αὐτῶν μετεισβαίνειν ἄκατον, ἔπειτα	ἐπεῖχον	ὑπό τε τοῦ κλύδωνος ἐκκρουόμενοι
[5, 8]	μὲν οὕτως ἤγοντο ἐπὶ τὸν	πολέμαρχον,	ἦν δ´ ἄρα Μιτράνης ὁ
[5, 4]	διέπλευσαν ὅ τί ποτε τὸν	λῄσταρχον	ἔδρασαν οἱ πολέμιοι κατασκοπήσοντες· ἔσχε
[5, 30]	τοῦ βελτίονος· ὑφορᾶται δὲ τὸν	λῄσταρχον	ὡς εἰς γάμον παρασκευάζοντα τὸ
[5, 20]	ἔφη τοῖς ἀνδράσι γνωρίζομαι καὶ	ὄψον	αὐτοῖς προσκομίζων πλέον ἢ παρὰ
[5, 18]	ἡμῶν παρεχόντων τοῦ Τυρρηνοῦ δὲ	ὄψον	ἄφθονον ἐκ θαλάττης τοὺς νέους
[5, 5]	μὲν Χαρίκλεια τὸν συνεκκείμενον αὑτῇ	πατρῷον	ἐδείκνυ δακτύλιον οὐλὴν δὲ ἐπὶ
[5, 26]	πατέρα περίσῳζε μηδὲ ἐπίτρεπε τὴν	ναῦν	ἀπολιπεῖν, ὡς οὐκ ἔστιν ὅπως
[5, 24]	ἐῴκεσάν τε πολιορκοῦσι καὶ τὴν	ναῦν	ἐξ ὁμολογίας ἑλεῖν ἐσπουδακόσι. Καὶ
[5, 22]	τε πολλάκις συμπαραφερόμενον, ἐμοῦ τὴν	ναῦν	ἐξεπίτηδες ἔστιν ὅτε τοῦ εὐθέος
[5, 18]	τῶν πρυμνησίων ἀναπτομένων ἀπολιπόντες τὴν	ναῦν	ἐπὶ τὸ ἄστυ τὴν Ζάκυνθον
[5, 25]	ὁ τολμηρότατος, ἐναλάμενος εἰς τὴν	ναῦν	καὶ παίων τῷ ξίφει τοὺς
[5, 31]	εἰ λάθρα παρέλθοις εἰς τὴν	ναῦν·	οἶσθα γὰρ ὡς καὶ τοῦτο
[5, 1]	νυκτὸς ἐνεβίβαζόν τε εἰς τὴν	ναῦν	τὴν Φοίνισσαν ἄρτι τὰ πρυμνήσια
[5, 1]	τῇ πρύμνῃ, τότε δὴ τὴν	ναῦν	τοῖς ἱστίοις ὑποφέρειν ἐπέτρεπον. Κιρραῖοι
[5, 18]	τὴν ἀκτὴν ἠρχόμην, τὴν μὲν	ναῦν	ὡς ἀπρεπὲς οἰκητήριον διὰ τὴν
[5, 34]	καὶ λύπης προσβολῇ πρὸς ὕπνον	βαθὺν	ὀλισθήσασαν. Ἐπιδακρύσας οὖν ὀλίγα καὶ
[5, 21]	αἰτίαν πυνθανομένων ὑπερεθέμην εἰσαῦθις ἐρεῖν,	νῦν	δὲ οὕτω πραχθῆναι συμφέρει« ἔλεγον.
[5, 3]	νῦν μὲν τὼ πόδε προσπταίων	νῦν	δὲ τοῖς τοίχοις ἀθρόον ἐμπίπτων,
[5, 33]	Βουλοίμην ἂν» εἶπεν ὁ Καλάσιρις·	νῦν	δὲ ὥρα γε διαλύειν τὸ
[5, 11]	Θεαγένους καὶ τίς μὲν ὁ	νῦν	δεσπόζων ὅποι δ´ ἄγει λαβών.
[5, 2]	με καὶ σκότος· ὅμοια τὰ	νῦν	ἐκείνοις, ἀληθέστερον δὲ εἰπεῖν καὶ
[5, 4]	οὕτως ἔθος ὂν αὐτῷ καὶ	νῦν	ἐπιδεικνύμενον, τάχα δέ που καὶ
[5, 3]	δεύτερον ᾖδον) ἀπέτρεχε σφαλλόμενος καὶ	νῦν	μὲν τὼ πόδε προσπταίων νῦν
[5, 8]	ἀφιγμένος ἐπὶ τὴν νῆσον. Ὡς	οὖν	ἀγόμενοι πλησίον οἱ περὶ τὸν
[5, 18]	ἤδη δυομένων ἀνύσαντας. Οἱ μὲν	οὖν	ἄλλοι σχεδόν τι πάντες ἔτι
[5, 20]	οὐκ ἐξώρους αἰχμαλώτους ᾑρηκώς. Ὑπαγόμενος	οὖν	αὐτὸν ὥστε πᾶν ἀναπτύξαι τὸ
[5, 17]	τὰ πολλὰ καὶ κρημνώδεσι· καλὸν	οὖν	ἐννυκτερεῦσαι τῷ πελάγει καὶ τὸ
[5, 22]	κεραίας τὸ πλεῖστον συντρίψαντες· ἐδόκει	οὖν	ἐπισκευῆς τε ἕνεκεν τῆς ὁλκάδος
[5, 20]	πρῶτον ἡγοῦμαι αὐτοὺς ἀφορμήσειν. Ἆρ´	οὖν»	ἔφη καὶ ἡ κόρη αὐτοῖς
[5, 20]	πᾶν ἀναπτύξαι τὸ βούλευμα Τί	οὖν»	ἔφην δεῖ σε συμπλέκεσθαι τοῖς
[5, 5]	τὰ ἐρωτικὰ γνωρίσματα. Ὅμως δ´	οὖν	ἡ μὲν Χαρίκλεια τὸν συνεκκείμενον
[5, 8]	καὶ ἀπρόσφυλος ὀφθαλμὸς ἡμεροῦται. ~Συλλαβόντες	οὖν	ἦγον ἐπὶ τὸν ἄρχοντα λίαν
[5, 29]	ὕβρεως ἔργα προκαλεῖσθαι. Τραχῖνος μὲν	οὖν	καὶ ὁ Τραχίνου στυγητὸς ἔρως
[5, 28]	τῇ τῶν θεῶν ἐπισυνάπτων. Ὅπως	οὖν	μὴ αὐτός τε ἀνήκοος στυγνότερον
[5, 11]	ὁ κἀμὲ τούτῳ παραδεδωκώς. Ἱκέτευεν	οὖν	ὁ Καλάσιρις τὸν Ναυσικλέα μηνύειν
[5, 34]	πρὸς ὕπνον βαθὺν ὀλισθήσασαν. Ἐπιδακρύσας	οὖν	ὀλίγα καὶ πρὸς τὰ βελτίονα
[5, 29]	καὶ οὐ ξένα· θρηνεῖς δ´	οὖν	ὅμως ἃ καὶ πρότερον ἤ
[5, 18]	τῶν νέων φυγὴν παραιτούμενος. Ὀλίγον	οὖν	ὅσον προήκων ὁρῶ πρεσβύτην ἁλιευτικὸν
[5, 6]	ἡμέτερα καὶ δρᾶμα πεποιημένος. Τί	οὖν	οὐχ ὑποτέμνομεν αὐτοῦ τὴν τραγικὴν
[5, 6]	οὕτως ἐπαλλήλως ἐπηρεάζουσαν· ὀψὲ δ´	οὖν	ποτε καὶ μόνον οὐ προσορμιζομένων
[5, 12]	διασῴζω καὶ ἔχω φέρουσα. ~Θαρσήσας	οὖν	πρὸς ταῦτα ὁ Καλάσιρις δεδιὼς
[5, 6]	ἐπὶ τὴν νῆσον περαιούμενον. ~Ἰλιγγιάσαντες	οὖν	πρὸς τὴν θέαν ἐπὶ πλεῖστον
[5, 18]	τὰ δίκτυα καθορμισάντων. Ὀψὲ δὴ	οὖν	συνεὶς ὡς παχύτερον ἔχει τῆς
[5, 8]	αὐγὴ σεληναίας διεξέλαμπεν· ὅμως δ´	οὖν	τὸ κοῦφον τοῦ φρονήματος ἀπάτης
[5, 31]	εἰπόντος ὁ Πέλωρος ὑπολαβὼν Καταλύεις	οὖν	τὸν λῃστρικὸν νόμον ὃς τῷ
[5, 20]	τοὺς γνωρίμους φιλάνθρωπον. Σοῦ τε	οὖν	φείδομαι μὴ πραγμάτων πειραθείης τοὺς
[5, 20]	τῆς νεὼς ἐπιτηρούμενον. Ὅρα δὴ	οὖν,	φυλάττου καὶ λογίζου τί ἂν
[5, 1]	νύκτα μόνην ἀναμεῖναι συνθέμενοι. Λίαν	οὖν	χαίροντες ἥκοντας ἡμᾶς ὑποδέχονται καὶ
[5, 18]	οὐδὲν ἐδεόμην μαθεῖν, ὅμως δ´	οὖν	χρηστῶς ἂν ποιοίης καὶ φιλανθρώπως
[5, 23]	ἤδη τῆς ἡμέρας ὅτε ἀρότρου	βοῦν	ἐλευθεροῖ γηπόνος, ὁ δὲ ἄνεμος
[5, 32]	δὲ μὴ καταλύεσθαι τὸν νόμον	ἐθορύβουν.	Καὶ τέλος ὁ μὲν Τραχῖνος
[5, 1]	ἄλλων φροντίδων κάκωσιν ὕπνῳ βραχεῖ	γοῦν	ἐστι παραμυθητέον. ~Ὁ μὲν ταῦτα
[5, 33]	σὺ δὲ εἰς τὸ ἑξῆς	γοῦν	εὔθυμος εἶναι τὴν μὲν θυγατέρα
[5, 27]	καὶ τοὺς αὐχένας. Οὐχ ἥκιστα	γοῦν·	ἡμᾶς εἰς τὸν ἔσχατον τῶν
[5, 15]	ὄντι τὸ δῶρον διακονήσαντος· ὁρᾶν	γοῦν	πάρεστι τῇ φλογὶ περιλαμπόμενον. Καὶ
[5, 15]	κέρδος κρίνω κάλλιστον ὃ μὴ	ζημιοῦν	τὸν παρέχοντα εὐπορώτερον ἀποφαίνει τὸν
[5, 13]	ἡμεῖς δὲ παρεσόμεθα πάντων ἡτοιμασμένων.	~Ἐποίουν	οὕτως καὶ μετ´ οὐ πολὺ
[5, 31]	προὐτέθη τῶν εἰλημμένων. Καὶ ὃς	Οὐκοῦν	αἰτῶ τὴν κόρην τὴν αἰχμάλωτον.
[5, 21]	τὸ ἀκριβὲς τοῦ ἔαρος περιμεῖναι.	Οὐκοῦν«	ἔφην εἰ δὴ μέλλει τὸ
[5, 18]	χρησαμένους εὔδιόν τε καὶ ἀπήμονα	πλοῦν	ἐν χειμερίῳ τῇ ὥρᾳ καὶ
[5, 22]	ἐπιδακρύων τε πλεῖστα καὶ τὸν	πλοῦν	ἡμῖν ἀπήμονά τε γενέσθαι καὶ
[5, 22]	καὶ ἀπαράλλακτον μεταθέει τὸν ἡμέτερον	πλοῦν	ὥσπερ τῆς αὐτῆς ὁρμῆς ἐξηρτημένον,
[5, 20]	πλευρὰν ὑποκαθήμενον, σκοποῖς ἀμοιβαδὸν τὸν	ἔκπλουν	τῆς νεὼς ἐπιτηρούμενον. Ὅρα δὴ
[5, 21]	φίλον σπουδαστέον ἡμῖν τὸν ἐνθένδε	ἀπόπλουν	πρίν τι καὶ πρὸς τὸ
[5, 22]	ἀπήμονά τε γενέσθαι καὶ κατὰ	νοῦν	ἐπευχόμενος. Τί δεῖ μηκύνοντα ἐνοχλεῖν;
[5, 26]	τὰ φιλανθρωπότερα περὶ ἡμῶν ἐπὶ	νοῦν	τὸν σὸν ἄγουσιν. Εἰ δὲ
[5, 28]	τοῦ φύντος προμαθοῦσαν τὸν γάμον.	Ἐπῄνουν	τὰ εἰρημένα καὶ χαίρειν ἐνεδεικνύμην
[5, 23]	ἐδήχθησαν καὶ πρὸς ἄμυναν εὐτρεπίζεσθαι	παρῄνουν,	οἱ δὲ ὀλιγώρως εἶχον, ἔθος
[5, 4]	ἦν γὰρ οὐ Θίσβη τὸ	θρηνοῦν	γύναιον ἀλλὰ Χαρίκλεια. Ἐγεγόνει δὲ
[5, 22]	κυνῆν μὲν τῆς κεφαλῆς ἐπικείμενος	ἀγχίνουν	δὲ ἅμα καὶ πολύτροπον περισκοπούμενος
[5, 7]	ἕως τοὺς κατὰ πρόσωπον ἐπιόντας	περιεσκόπουν	ἔλαθον ὑπὸ μοίρας τῶν πολεμίων
[5, 27]	βαπτιζομένων καὶ καταδῦναι μικρὸν ἀπολειπόντων	ἐπεχείρουν	μὲν τὴν πρώτην ἔνιοι τῶν
[5, 27]	λῃστῶν ἐκκειμένους. Οἷα γὰρ καὶ	ἐπεχείρουν	οὔπω σχεδὸν τῆς γῆς ἐπιβεβηκότες
[5, 29]	οἱ μὲν τὰ ἐντεταλμένα ἔπραττον,	ἐξεφόρουν	τραπέζας κρατῆρας τάπητας παραπετάσματα, Σιδωνίων
[5, 15]	καὶ τοῖς κρατῆρσιν αἱ τράπεζαι	παρεχώρουν,	οἱ μὲν ἄνδρες ἐμβατήρια τῷ
[5, 11]	νεύουσα καὶ τὸ πρόσωπον εἰς	ὀφρὺν	σκέπουσα τοῦ Ναυσικλέους θαρρεῖν παρακελευομένου
[5, 25]	πλέον ἢ τῆς μάχης ὁριζομένης.	Σὺν	ἑνὶ γὰρ χιτωνίσκῳ τῆς ὁλκάδος
[5, 26]	ὥστε θάρσει καὶ ἴσθι δέσποινα	σὺν	ἡμῖν τῶνδε ἁπάντων ἐσομένη. Ταῦτα
[5, 16]	ὁ παῖς δὲ ὅσον οὐδέπω	σὺν	θεοῖς ὀφθήσεται, καὶ μάλιστα εἴ
[5, 13]	τὴν θυσίαν) ἡ Χαρίκλεια δὲ	σὺν	τῇ θυγατρὶ τοῦ Ναυσικλέους καὶ
[5, 18]	χωριζόμενοι δὲ ὅτε καθεύδειν ἔδει,	σὺν	τῇ τροφῷ μὲν ἡ Χαρίκλεια
[5, 18]	καὶ Θεαγένης, ὁ Τυρρηνὸς δὲ	σὺν	τοῖς αὑτοῦ παισὶ καθ´ ἕτερον
[5, 32]	οἱ δὲ ὡς τοῦ Πελώρου	σὺν	τῷ δικαίῳ προασπίζοντες. Καὶ ἦν
[5, 18]	οὕτω καὶ μετ´ οὐ πολὺ	σὺν	τῷ Θεαγένει καὶ τῇ Χαρικλείᾳ
[5, 34]	μὲν εἰς τὴν γυναικωνῖτιν χωρισθεῖσα	σὺν	τῷ θυγατρίῳ τε τοῦ Ναυσικλέους
[5, 32]	Πέλωρον ὑπερεῖχεν ὁ Θεαγένης ὥσπερ	ἰσχὺν	αὐτῷ καὶ θάρσος τῆς φωνῆς
[5, 24]	πρὸς οὕτως ἄμαχον καὶ ὑπερφέρουσαν	ἰσχὺν	ἐναντίας ἐπαίρετε χεῖρας καὶ προῦπτον
[5, 1]	που καὶ δι´ ἡλικίαν νωθρότερος	ὢν	τὴν ἀκοήν, νόσος γὰρ ἄλλων
[5, 4]	φέρε σύμβολά τινα ποιησώμεθα δι´	ὧν	ἀπόρρητά τε γνωριοῦμεν παρόντες καὶ
[5, 11]	συνεὶς ἐκείνους εἶναι τούτους περὶ	ὧν	διείλεκτο πολλάκις πρὸς αὐτὸν ὁ
[5, 29]	Τραχίνου γαμετὴν ἐσομένην μηδὲ ἀφ´	ὧν	ἔξεστιν ἁβρύνεσθαι, εἰ καὶ τὰ
[5, 12]	ὄντων ὁ Ναυσικλῆς ὑπόνοιαν καὶ	ὧν	ἐπεφέρετο ἡ Χαρίκλεια Ὦ ´γαθὲ
[5, 20]	καὶ τὸν γάμον τῆς κόρης,	ὧν	θατέρου πάντως ἐστὶν ἀποτυχεῖν κατὰ
[5, 11]	πρὸς αὐτὸν ὁ πρεσβύτης καὶ	ὧν	κατὰ ζήτησιν ἀλώμενον ἐν θρήνοις
[5, 29]	ἐπὶ σοὶ μανιώδη κίνησιν ἐξ	ὧν	ὁ Τυρρηνός μοι κατὰ τὴν
[5, 29]	καὶ προσέταξεν αὐτίκα πάντα κομισαμένους	ὧν	χρήζοιεν τοῦ λοιποῦ τῇ νηὶ
[5, 11]	νῦν δεσπόζων ὅποι δ´ ἄγει	λαβών.	Ἔλεγε πάντα ὁ Ναυσικλῆς συνεὶς
[5, 11]	διαλιποῦσα μικρὸν Αἰχμάλωτον» εἶπεν ἄγει	λαβὼν	ὅστις ποτέ ἐστιν ὁ κἀμὲ
[5, 1]	φυγῆς ἡ ἐκείνων ἐπιδίωξις ὑπέβαλεν,	ἀναλαβών	τε τοὺς νέους ἦγον ὡς
[5, 29]	παραδούσης. Ἐγὼ δὲ τὸν Θεαγένην	παραλαβὼν	καὶ παρὰ τὴν Χαρίκλειαν ἐλθὼν
[5, 20]	εἴς τινά με παρηγκωνισμένην ἀκτὴν	παραλαβὼν	Ὦ Καλάσιρι« ἔφη τὸν Ποσειδῶ
[5, 28]	καὶ τῶν ἄλλων εἰς ἀνήκοον	παραλαβὼν	Ὦ πάτερ« ἔφη, θυγατέρα τὴν
[5, 8]	Ταύτην μὲν» ἔφη σὴν οὖσαν	ἀπολαβὼν	ἄγε» (καὶ εἰπὼν ἐνεχείριζεν, ἀφορῶν
[5, 31]	βούλει λάμβανε« εἰπόντος ὁ Πέλωρος	ὑπολαβὼν	Καταλύεις οὖν τὸν λῃστρικὸν νόμον
[5, 16]	πλεῖστα ἀγαθὰ γένοιτο ὦ Ναυσίκλεις»	ὑπολαβὼν	ὁ Κνήμων ὡς ἅπαν μουσικῆς
[5, 24]	τῷ μέλλειν καὶ ἄκοντας αὐτοὺς	προλαβὼν	ἔστησεν ὁ πόλεμος, τῷ προστυχόντι
[5, 23]	μαλακὸς τοῖς ἱστίοις ἐνέπιπτε καὶ	σοβῶν	μᾶλλον ἢ προωθῶν τὴν ὀθόνην
[5, 22]	ἐλάνθανεν τὰ ὄντα ὡς πλάσμα	λέγων.	Ἡμεῖς δὲ πνεύμασι βιαίοις χρησάμενοι
[5, 8]	οὑτοσὶ δέ, ὅστις ποτέ ἐστι»	λέγων	τὸν Θεαγένην λάφυρον ἡμέτερον ἔστω
[5, 17]	εἴχετο τῶν ἑξῆς Ὑπερβαλόντες δὴ»	λέγων	τὸν πορθμὸν καὶ νήσους Ὀξείας
[5, 19]	καὶ τοῦτο μὲν γένος ἔνδοξον	καταλέγων	τοῦτο δὲ τὸν παρόντα πλοῦτον
[5, 16]	Ἑρμῆν τῷ Διονύσῳ συγκαθιδρύων καὶ	λόγων	ἥδυσμα τῷ πότῳ συναναχέων· ὡς
[5, 5]	συὸς ὁ Θεαγένης, ἐκ δὲ	λόγων	σύμβολα ἡ μὲν λαμπάδα ὁ
[5, 4]	ἔχειν ἐβιάσθησαν, ἄρχεται ὁ Θεαγένης	λόγων	τοιῶνδε Τὸ μὲν συνεῖναι ἡμᾶς
[5, 18]	ἐν χειμερίῳ τῇ ὥρᾳ καὶ	Πλειάδων	ἤδη δυομένων ἀνύσαντας. Οἱ μὲν
[5, 31]	τε εἰς τὴν ὁλκάδα καὶ	ἰδὼν	τὴν Χαρίκλειαν δάφνης τε φέρουσαν
[5, 16]	παρόντος φυλάξειας, ὅτε σου τῶν	παίδων	ἡ μὲν θυγατὴρ ἥδε σῴζεται
[5, 31]	κρατῆρι βαλλόμενος. Ὁ δὲ Πέλωρος	ἀπιδὼν	εἰς τοὺς παρόντας Ὁρᾶτε« ἔφη
[5, 1]	τῆς ὁδοιπορίας καὶ τῶν ἄλλων	φροντίδων	κάκωσιν ὕπνῳ βραχεῖ γοῦν ἐστι
[5, 14]	~Τοιαύτη μὲν καὶ πᾶσα ἐξ	Ἰνδῶν	τε καὶ Αἰθιόπων ἀμέθυσος· ἣν
[5, 5]	καὶ αὖθις ἔκλαιον ὥσπερ οἶμαι	σπονδῶν	τῶν δακρύων ἀπάρχοντες καὶ ὅρκια
[5, 5]	ἑρμαῖς τε καὶ λίθοις ἐπὶ	τριόδων	τὸν μὲν Θεαγένην ὁ Πυθικός»
[5, 2]	Θίσβης καὶ τὴν ὑπόνοιαν ἀποδύσασθαι	σπεύδων·	ἕως ὀψέ ποτε καὶ πολλάκις
[5, 10]	τῷ Κνήμωνι παρὰ τὸν Ναυσικλέα	σπεύδων	μαθεῖν τι τῶν ἀγνοουμένων ἔρχεται
[5, 13]	ποικίλην δηλοῦσθαι τῶν μελλόντων συντυχίαν	ἡδέων	τε καὶ λυπηρῶν ταῖς τοῦ
[5, 2]	σχεδόν τι τῶν μεμηνότων οὐκ	ἀποδέων·	εἶτα Οὐ μὴ μανῶ» πρὸς
[5, 22]	αὐτός τε σῴζοιο πρὸς τῶν	θεῶν,	ἀνδρῶν βέλτιστος περὶ ἡμᾶς γεγενημένος,
[5, 13]	καὶ ἐμπορικῷ διαφερόντως τῶν ἄλλων	θεῶν	αὑτὸν καθοσιούμενος, καὶ τὰ ἱερὰ
[5, 28]	τὴν ἡδίστην θυσίᾳ τῇ τῶν	θεῶν	ἐπισυνάπτων. Ὅπως οὖν μὴ αὐτός
[5, 15]	οὐκ ἀπόβλητά ἐστιν, ὡς φατέ,	θεῶν	ἐρικυδέα δῶρα, δέχομαι τὴν θεόπεμπτον
[5, 15]	τοῦ καλλίστου καὶ ἀγαθωτάτου τῶν	θεῶν	ἥκειν μοι συνήθως καὶ τόδε
[5, 12]	ὡς τό γε ἐκ τῶν	θεῶν	ἡμᾶς οὐ περιόψεται ἀλλ´ ἐπαρκέσει
[5, 33]	τὴν ἀνεύρεσιν τέως τῆς θυγατρὸς	θεῶν	μὲν εὐμενείᾳ σῇ δέ, ὦ
[5, 13]	διενοήθη. Ὡς δὲ ἐπὶ τὸν	νεὼν	τοῦ Ἑρμοῦ παρεγένοντο, τούτῳ γὰρ
[5, 18]	οὐκ ἀσφαλὲς διὰ τὴν τῶν	νέων	φυγὴν παραιτούμενος. Ὀλίγον οὖν ὅσον
[5, 13]	δύναμις αὐτῇ γνησιωτέρα τῶν ἐκ	δύσεων	ἐγκαθίδρυται, οὐ γὰρ ἐπιψεύδεται τὴν
[5, 4]	Ἐπεὶ δὲ ὀψέ ποτε τῶν	πρακτέων	εἰς ἔννοιαν ἐλθόντες δόξαι κόρον
[5, 29]	τε μικρὸν καί τινα τῶν	πρακτέων	ἔννοιαν ἐπ´ ἐμαυτοῦ φροντίσας, ἐπανελθὼν
[5, 16]	καὶ λόγων ἥδυσμα τῷ πότῳ	συναναχέων·	ὡς ἐγώ σου καὶ τὴν
[5, 33]	δὲ ἐπαμύνειν ἔχων οὔτε ἐπιμίγνυσθαι	δοκιμάζων,	εἰς ἐπικουρίας ἐλπίδα ἐμαυτὸν ταμιευόμενος.
[5, 28]	ἀλλ´ αἴσιον ἄλλως καὶ εὐπρεπὲς	δοκιμάζων	εὐπειθεστέραν εὐτρεπίσαι τὴν νύμφην, διὰ
[5, 8]	τοῦ Μιτράνου καὶ τῆς τύχης	ὑπερθαυμάζων	ἐφύσα τὸν βάρβαρον ὡς ἄλλα
[5, 20]	ἀνδράσι γνωρίζομαι καὶ ὄψον αὐτοῖς	προσκομίζων	πλέον ἢ παρὰ τῶν ἄλλων
[5, 1]	με ἔλαθες, ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι,	φροντίζων	τὰς ἐμὰς πράξεις καὶ ὥσπερ
[5, 11]	καὶ τίς μὲν ὁ νῦν	δεσπόζων	ὅποι δ´ ἄγει λαβών. Ἔλεγε
[5, 31]	τῶν ἀναγκαίων ἐπείγοντος ἀνίσταται καὶ	λαθὼν	εἰστρέχει τε εἰς τὴν ὁλκάδα
[5, 22]	δίκην καὶ τῶν ὁμοίων ἐμοὶ	παθῶν	αἰσθήσῃ, θαλάττῃ τε ἅμα καὶ
[5, 30]	τῆσδε τῆς δεξιᾶς ἃ προσήκει	παθών.	Ἀπέτρεχον τούτων ἀκούσας ὡς μή
[5, 11]	ὡς ἤκουσαν ὑπόνοιαν εὐθὺς τῶν	ἀληθῶν	ἐλάμβανον ἱκέτευόν τε προστάττειν ὡς
[5, 19]	δεσπόζοι, χρυσοῦ τε ὄντων καὶ	λίθων	πολυταλάντων καὶ σηρικῆς ἐσθῆτος· οὐκ
[5, 20]	νῆσον ὑποσταίημεν, καὶ ἅπαντα ποιήσειν	ἐλθὼν	εἰς τὴν Αἴγυπτον ἐπηγγελλόμην. Οὔπω
[5, 29]	παραλαβὼν καὶ παρὰ τὴν Χαρίκλειαν	ἐλθὼν	εὑρών τε δεδακρυμένην Ὦ θύγατερ«
[5, 21]	εἰπὼν ἀπεχώρει· ἐγὼ δὲ οἴκαδε	ἐλθὼν	πρὸς μὲν τὸν Τυρρηνὸν οὐδὲ
[5, 27]	μὲν ἥλιος ἀκριβῶς εἰς δυσμὰς	περιελθὼν	τὸ μεταίχμιον ἡμέρας καὶ νυκτὸς
[5, 33]	ὅτι γε ἐμὲ μὲν ἔλαθεν	ἐπανελθὼν	ἐγκαταμείναντα τῷ λόφῳ καὶ οὐ
[5, 29]	πρακτέων ἔννοιαν ἐπ´ ἐμαυτοῦ φροντίσας,	ἐπανελθὼν	ἱκέτευον σεμνότερον τελεσθῆναι τὰ δρώμενα
[5, 2]	ἂν βιῴην εἰ μὴ θᾶττον	ὑπεξελθὼν	τρόπον ὅντινα δὴ πολυπραγμονήσαιμι τίς
[5, 34]	γυναίου φράσαντος εἰς τὸ ἄδυτον	παρελθὼν	καταλαμβάνει τοῖς ἴχνεσι τοῦ ἀγάλματος
[5, 23]	ἐνέπιπτε καὶ σοβῶν μᾶλλον ἢ	προωθῶν	τὴν ὀθόνην τέλος καὶ εἰς
[5, 31]	μηδὲν μελλήσας ὥς τινος τῶν	ἀναγκαίων	ἐπείγοντος ἀνίσταται καὶ λαθὼν εἰστρέχει
[5, 25]	ἐναλάμενος εἰς τὴν ναῦν καὶ	παίων	τῷ ξίφει τοὺς προστυχόντας φόνῳ
[5, 3]	καὶ νῦν μὲν τὼ πόδε	προσπταίων	νῦν δὲ τοῖς τοίχοις ἀθρόον
[5, 16]	τε γινομένη καὶ αὐλοῦ παντὸς	ἡδίων,	ἣν πολλάκις μοι διελθεῖν ὡς
[5, 18]	καὶ τετάρτη τροφὸς ἡ τῶν	παιδίων·	ἡ γὰρ μήτηρ αὐτοῖς οὐ
[5, 17]	καὶ νήσους Ὀξείας ἀποκρύψαντες τὴν	Ζακυνθίων	ἄκραν προσκοπεῖν ἀμφεβάλλομεν ὥσπερ ἀμυδρόν
[5, 29]	ὁ Τυρρηνός μοι κατὰ τὴν	Ζακυνθίων	διείλεκτο, σιωπῶντι δὲ πρὸς ὑμᾶς
[5, 26]	ἐξ οὗ γε ἀπολελοίπατε τὴν	Ζακυνθίων	ἕπομαι, τοσοῦτον ἕνεκα σοῦ καὶ
[5, 24]	τις τῶν συνεμβεβηκότων ἀπὸ τῆς	Ζακυνθίων	Τοῦτο ἐκεῖνο, ἄνδρες, ἀπολώλαμεν· πειρατικὸς
[5, 22]	τινὰ Κρητικὴν προσωκείλαμεν, τῶν τε	πηδαλίων	θάτερον ἀποβαλόντες καὶ τῆς κεραίας
[5, 5]	Τούτων συγκειμένων ἀνεδύοντο τοῦ σπηλαίου	κειμηλίων	μὲν ἄλλων τῶν ἐναποκειμένων οὐδενὸς
[5, 7]	περιεσκόπουν ἔλαθον ὑπὸ μοίρας τῶν	πολεμίων	ἣ κατ´ ἄλλο μέρος ἀπέβη
[5, 32]	καὶ δαιμονίους εἶναι τὰς πληγὰς	ἐνίων	ὑπονοούντων, ἕως τῶν ἄλλων πεσόντων
[5, 14]	τοῖς νώτοις ἐπανθούσης. Γέγραπτο καὶ	ἀρνίων	ἁπαλὰ σκιρτήματα καὶ οἱ μὲν
[5, 29]	ἐξεφόρουν τραπέζας κρατῆρας τάπητας παραπετάσματα,	Σιδωνίων	ἔργα χειρῶν καὶ Τυρίων, τἄλλα
[5, 22]	μακρὰν τὴν δίκην καὶ τῶν	ὁμοίων	ἐμοὶ παθῶν αἰσθήσῃ, θαλάττῃ τε
[5, 18]	Τυρρηνός, ἀλλ´ ἐστὶ πταῖσμα τῶν	παιδαρίων	ἀπειρίᾳ τῶν ὑφάλων οὗ μὴ
[5, 24]	τῶν δὲ προμαχεῖν ἐπὶ τῶν	ἰκρίων	ἀλλήλοις παρακελευομένων τῶν δὲ εἰς
[5, 29]	παραπετάσματα, Σιδωνίων ἔργα χειρῶν καὶ	Τυρίων,	τἄλλα οἷς δεῖπνον ὑπηρετεῖται πάντα
[5, 27]	βοσκήματα δὲ ἐκ τῶν πέριξ	χωρίων	τοὺς ὠνησομένους ἀπέστελλον, ἀργύριόν τε
[5, 21]	ἐξέφαινον ὡς ἁρπάσαι τις τῶν	ἐγχωρίων	διανοεῖται τὴν κόρην πρὸς ὃν
[5, 18]	σχεδόν τι πάντες ἔτι τῶν	πρυμνησίων	ἀναπτομένων ἀπολιπόντες τὴν ναῦν ἐπὶ
[5, 17]	Αἰγαίαν θάλασσαν ἐπειγόμενον ὑπὸ τοῦ	Πελοποννησίων	ἰσθμοῦ τῆς πρόσω φορᾶς ἀνακόπτεται
[5, 1]	ἐμὲ τρόπῳ καὶ οἷς ἐνταῦθα	εἰσιὼν	κατείληφα διαλεγόμενον· ἀλλὰ τίς ὅδε
[5, 19]	Πυθιονίκης ᾧ συνεπλεύσαμεν ἰδίᾳ μοι	προσιὼν	ἠνώχλει πολλάκις καὶ ἀπέκναιε λιπαρῶν
[5, 21]	πάτερ« ἔφη, καὶ ἅμα ἐφίλει	προσιὼν	τὴν κεφαλὴν ἐπυνθάνετό τε πότε
[5, 19]	ἔθνος ὃ τοσοῦτον κεχώρισται τῆς	Αἰγυπτίων	ἐκδοῦναι τὸ θυγάτριον αἱρησομένου Πέπαυσο
[5, 33]	εἶδον τὸν λόφον κατιόντος, λῃστρικὸν	Αἰγυπτίων	πλῆθος ἐκ τοῦ ὑπερτείνοντος ὄρους,
[5, 17]	ὑποδραμοῦσαν, καὶ ὁ κυβερνήτης τῶν	ἱστίων	παραστέλλειν ἐπέταττεν. Ἡμῶν δὲ πυνθανομένων
[5, 8]	εἰς αὐτὴν συνεχῶς καὶ ὅτι	ἄκων	καὶ προλήψει τοῦ μισθοῦ παραχωροίη
[5, 30]	ὥστε ἢ παραχωρήσει μοι Τραχῖνος	ἑκὼν	εἰς τὰ πρωτεῖα τῆς νύμφης
[5, 16]	ὡσπερεὶ κεφαλαιούμενος, καί τινα καὶ	ἑκὼν	ὑπερβαίνων ὅσα τὸν Ναυσικλέα γινώσκειν
[5, 30]	ἐγγενέσθαι ὑπόνοιαν, καὶ τοὺς παῖδας	ἥκων	ἐθάρρυνον, ὁδῷ βαδίζειν τὴν σκέψιν
[5, 13]	οὐ πολὺ παρὰ τοῦ Ναυσικλέους	ἥκων	τις ἐκάλει σπεύδειν ἐπὶ τὴν
[5, 31]	προσπεσόντων, καὶ δῆλος ἦν αὐτόθεν	ἐπανήκων	ἀπὸ τοῦ βλέμματος ἐμμανές τι
[5, 2]	ὁ δὲ Κνήμων τοῦ δωματίου	προήκων	ἔπασχε μὲν οἷα εἰκὸς ἦν
[5, 18]	φυγὴν παραιτούμενος. Ὀλίγον οὖν ὅσον	προήκων	ὁρῶ πρεσβύτην ἁλιευτικὸν πρόσθεν τῶν
[5, 13]	ἅμα ἐνεχείριζε δακτύλιόν τινα τῶν	βασιλικῶν	ὑπερφυές τι χρῆμα καὶ θεσπέσιον,
[5, 4]	δὲ νῆσος ἐνεπέπρηστο καὶ τῶν	ἐνοίκων	ἐκεκένωτο βουκόλων, ὁ μὲν Κνήμων
[5, 16]	τοῖς δημωδεστέροις ἐκχωρεῖς, πραγμάτων δὲ	μυστικῶν	ὡς ἀληθῶς καὶ ἡδονῇ θείᾳ
[5, 22]	ἐκ πληγῆς τινος μηρὸν σκάζοντα	παρέλκων.	Πλησιάσας δή μοι καὶ σεσηρός
[5, 4]	ἀλλήλοις ἐντυχόντες ἀπαραποδίστων καὶ ὁλοσχερῶν	περιπλοκῶν	τε καὶ φιλημάτων ἐνεπίμπλαντο. Καὶ
[5, 4]	αἴσθοιτο καὶ ἀνδριζόμενον ὑπομνήσει τῶν	ὅρκων	ἀνέστελλεν, ὁ δὲ οὐ χαλεπῶς
[5, 13]	φοινίσσεται καὶ ῥόδῳ προσέοικεν ἐκ	καλύκων	ἄρτι πρὸς πέταλα σχιζομένῳ καὶ
[5, 32]	καὶ τῇ κεφαλῇ τὸ ἐγχειρίδιον	ἐπιβαλὼν	τῆς μὲν ἀπέτυχεν, ἐκείνου μικρὸν
[5, 11]	τόν τε Καλάσιριν ἐφ´ ὅσον	περιβαλὼν	τὴν Χαρίκλειαν ἐδάκρυεν ἀφορῶν καὶ
[5, 18]	πταῖσμα τῶν παιδαρίων ἀπειρίᾳ τῶν	ὑφάλων	οὗ μὴ ἐχρῆν τὰ δίκτυα
[5, 16]	καὶ ἐχόμενα τῶν εἰρημένων ἔνθεν	ἑλών,	~Ὡς ἐπειδὴ τῆς Φοινίσσης ὁλκάδος
[5, 5]	αὐτοὺς καὶ ἄλλα σκεύη τῶν	εὐτελῶν	ἐπιβαλοῦσα, τὸ δὲ τόξον καὶ
[5, 9]	ἐπεραιοῦντο τὴν λίμνην καὶ χωρισθέντες	ἀλλήλων	ὁ μὲν εἰς τὴν Χέμμιν
[5, 4]	λήθην ἐμπεσόντες εἴχοντο ἐπὶ πλεῖστον	ἀλλήλων	οἱονεὶ συμπεφυκότες, ἁγνεύοντος μὲν ἔτι
[5, 2]	φροντίζεις; Καὶ ὃς Τῶν μὲν	ἄλλων	ἀκούσῃ μετὰ ταῦτα ὅταν ποτὲ
[5, 28]	Τραχῖνος ἰδίᾳ με καὶ τῶν	ἄλλων	εἰς ἀνήκοον παραλαβὼν Ὦ πάτερ«
[5, 13]	τε καὶ ἐμπορικῷ διαφερόντως τῶν	ἄλλων	θεῶν αὑτὸν καθοσιούμενος, καὶ τὰ
[5, 8]	προσφέρειν, ἄλλῳ γὰρ οὐδενὶ τῶν	ἄλλων	οὐδεὶς ἐπετύγχανεν ἐκ περάτων καὶ
[5, 32]	πληγὰς ἐνίων ὑπονοούντων, ἕως τῶν	ἄλλων	πεσόντων μόνος ὁ Θεαγένης ὑπελείφθη
[5, 1]	ὢν τὴν ἀκοήν, νόσος γὰρ	ἄλλων	τε καὶ ὤτων τὸ γῆρας,
[5, 20]	προσκομίζων πλέον ἢ παρὰ τῶν	ἄλλων	τὸ τίμημα κομίζομαι. Τῇ προτεραίᾳ
[5, 5]	ἀνεδύοντο τοῦ σπηλαίου κειμηλίων μὲν	ἄλλων	τῶν ἐναποκειμένων οὐδενὸς θιγόντες, τὸν
[5, 1]	ἐκ τῆς ὁδοιπορίας καὶ τῶν	ἄλλων	φροντίδων κάκωσιν ὕπνῳ βραχεῖ γοῦν
[5, 8]	ἀφῃρέθην μὲν πρὸς τῶν ὀλέθρων	βουκόλων	ἔχω δὲ διὰ σέ, Μιτράνη,
[5, 4]	ἐνεπέπρηστο καὶ τῶν ἐνοίκων ἐκεκένωτο	βουκόλων,	ὁ μὲν Κνήμων καὶ Θέρμουθις
[5, 5]	οὐδενὸς θιγόντες, τὸν γὰρ ἀπὸ	σύλων	πλοῦτον βέβηλον ἐδοκίμαζον, ἃ δὲ
[5, 8]	ὁ Ναυσικλῆς ἐξήλατό τε καὶ	προσδραμὼν	Αὕτη ἐκείνη Θίσβη» κεκραγὼς ἔλεγεν
[5, 8]	Θίσβην ἑαυτὴν ὡμολόγει. Τότε δὴ	προσδραμὼν	ἐφίλει τε πολλὰ τὴν κεφαλὴν
[5, 22]	τε ἕνεκεν τῆς ὁλκάδος καὶ	ἡμῶν	αὐτῶν ἀναλήψεως ἡμέρας τινὰς ἐπιμεῖναι
[5, 17]	κυβερνήτης τῶν ἱστίων παραστέλλειν ἐπέταττεν.	Ἡμῶν	δὲ πυνθανομένων διότι παραλύει τὸ
[5, 26]	χάρις τοῖς τὰ φιλανθρωπότερα περὶ	ἡμῶν	ἐπὶ νοῦν τὸν σὸν ἄγουσιν.
[5, 18]	ἑαυτὸν ἁλιεύοντος τὰ δὲ καὶ	ἡμῶν	ἔστιν ὅτε τὴν σχολὴν διατιθεμένων
[5, 22]	τῆς μήνιδος ἀνεῖναι τῆς καθ´	ἡμῶν	ἣν ἀγανακτεῖν ὡς παρεωραμένος τῆσδέ
[5, 22]	θῦε διαπλεύσας εἰς Ἰθάκην ὑπὲρ	ἡμῶν	Ὀδυσσεῖ καὶ αἴτει τῆς μήνιδος
[5, 18]	κοινὴ προὐτίθετο τὰ μὲν ἄλλα	ἡμῶν	παρεχόντων τοῦ Τυρρηνοῦ δὲ ὄψον
[5, 6]	ἀναιρήσοντας ἐπέστησε, τοιοῦτον παίζει καθ´	ἡμῶν	πόλεμον ὥσπερ σκηνὴν τὰ ἡμέτερα
[5, 6]	τὴν ἐπάλληλον τοῦ δαίμονος καθ´	ἡμῶν	πομπείαν. Οὐχ ὁρᾷς ὡς φυγαῖς
[5, 13]	ὦ Ναυσίκλεις, οἱ θεοὶ δι´	ἡμῶν	προσάγουσι. Καὶ ἅμα ἐνεχείριζε δακτύλιόν
[5, 1]	πράξεις καὶ ὥσπερ τῇ διανοίᾳ	συνεκδημῶν,	ἀλλά σε ἐφώρασα τῷ τε
[5, 1]	ἀπομάχῃ πρὸς τὸν ὕπνον, ὦ	Κνήμων,	ἀλλ´ ἡγοῦμαί σε λοιπὸν ὀκλάζειν
[5, 2]	ὡς εἰρήκει ποιήσων, ὁ δὲ	Κνήμων	αὖος ἐγεγόνει πρὸς τὴν ἀκοὴν
[5, 4]	Ὡς δὴ καὶ τότε ὁ	Κνήμων	ἔφευγέ τε τὰ πάντων μᾶλλον
[5, 2]	μὴ μανῶ» πρὸς αὐτὸν ὁ	Κνήμων	Θίσβην ὅτι περίεστιν ἀκηκοώς; Καὶ
[5, 4]	ἐνοίκων ἐκεκένωτο βουκόλων, ὁ μὲν	Κνήμων	καὶ Θέρμουθις ὁ τοῦ Θυάμιδος
[5, 2]	ὑπηνέχθη τῷ ὕπνῳ, ὁ δὲ	Κνήμων	τοῦ δωματίου προήκων ἔπασχε μὲν
[5, 1]	ὕπνον καταφέρει. Ἐπίσχες» εἶπεν ὁ	Κνήμων	ὦ πάτερ, οὐχ ὡς ἐμοῦ
[5, 16]	γένοιτο ὦ Ναυσίκλεις» ὑπολαβὼν ὁ	Κνήμων	ὡς ἅπαν μουσικῆς ὄργανον εἰς
[5, 3]	~Οὐκέτι κατέχειν ἑαυτὸν ἐκαρτέρησεν ὁ	Κνήμων	ὡς τούτων ἤκουσεν οὐδὲ ὑπέμεινε
[5, 29]	παῖδες, πρὸς τοῦτο μὲν ὁ	δαίμων	ἀντέπραξεν ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς
[5, 2]	ἐμὲ δὲ ἐξ ἀρχῆς εἰληχὼς	δαίμων	μικρὸν τῶν ἡδονῶν ὑποθέμενος εἶτα
[5, 20]	φασὶν ἐπὶ κύματι προσέβαλλεν ὁ	δαίμων.	Ὁ γὰρ Τυρρηνὸς οὐ πολλαῖς
[5, 33]	νεανίσκον ἐπεχομένην. Οὐδὲ ἔφθην ὁ	δυσδαίμων	εἰπεῖν τε καὶ μαθεῖν οὐδὲ
[5, 19]	ὡς τοῦ πλείονος φόρτου τῶν	ἀγωγίμων	δεσπόζοι, χρυσοῦ τε ὄντων καὶ
[5, 33]	μόνων τῶν ἐπ´ αὐτῆς καὶ	ὀδυρμῶν	ἀφθόνων χαριζόμενος. Ἐπὶ τούτοις ἐδάκρυε
[5, 31]	τἀπίχειρα τῶν πόνων; οὕτω καὶ	ὑμῶν	ἕκαστος τοῦ γέρως ποτὲ στερηθήσεται
[5, 29]	πάντα ἀφειδῶς, καὶ ἐπὶ τῶν	ὤμων	ἀκόσμως ἐξετίθεντο, πλοῦτον ὃν πολλοὶ
[5, 12]	ὕπαρξιν ἔχει τὴν βούλησιν, τοσαῦτα	λαμβάνων	παρὰ τῶν κρειττόνων ὅσα καὶ
[5, 31]	τὴν κόρην καὶ γαμετὴν ἐμαυτῷ	λαμβάνων	προτιμηθῆναι δικαιῶ, σὺ δὲ εἰ
[5, 12]	μέλλεις, φιλανθρωπίας οὐδὲν ἀπολιπὼν ἀλλὰ	φθάνων	τε τὰς ἡμετέρας παρακλήσεις καὶ
[5, 22]	τε ἅμα καὶ γῇ πολεμίοις	ἐντυγχάνων·	τὴν κόρην δὲ ἣν ἄγεις
[5, 24]	ὡς Τραχῖνον εἶναι τὸν ἐπιόντα	ἔγνων	συνοῖσον πρὸς τὰ μέλλοντά τι
[5, 20]	μοι περὶ τῶν αὐτῶν ἀπολειπόμενον,	ἔγνων	τὸ παρὸν ὑπερθέσθαι χρησταῖς ἐπαγγελίαις
[5, 33]	κακὰ τῶν ἐκ γῆς ἀδιαστάτως	διαδεξαμένων.	Ἄρτι γὰρ ἐμοῦ ὅτε ἡμέραν
[5, 27]	ἀποβαλλόντων καὶ κινδύνου πᾶν εἶδος	ὑφισταμένων,	ἕως, ἐκείνης τε τῆς νυκτὸς
[5, 22]	παρέπλευσαν οἶκόν τε τὸν ἡμέτερον	ἐπισκεψαμένων	καὶ δόξαν γνῶναι τὴν ἡμετέραν
[5, 22]	γνῶναι τὴν ἡμετέραν ἐν σπουδῇ	θεμένων	αὐτὸς οὕτως ὀλιγώρως ἔσχηκας ὡς
[5, 18]	ἡμῶν ἔστιν ὅτε τὴν σχολὴν	διατιθεμένων	καὶ συνεφαπτομένων τῆς ἄγρας, ἣν
[5, 13]	Ναυσικλεῖ καὶ ἄλλῳ πλήθει τῶν	κεκλημένων	(δημοτελῆ γὰρ ηὐτρέπιστο τὴν θυσίαν)
[5, 16]	ἔτι ἀδιήγητα καὶ ἐχόμενα τῶν	εἰρημένων	ἔνθεν ἑλών, ~Ὡς ἐπειδὴ τῆς
[5, 9]	τῇ βασιλέως διακονεῖν ἐμπρέπει. ~Τούτων	εἰρημένων	ἐπεραιοῦντο τὴν λίμνην καὶ χωρισθέντες
[5, 23]	ὅτε τοῦ εὐθέος παρατρέποντος. ~Τούτων	εἰρημένων	οἱ μὲν ἐδήχθησαν καὶ πρὸς
[5, 5]	ὅρκια τὰ φιλήματα ποιούμενοι. Τούτων	συγκειμένων	ἀνεδύοντο τοῦ σπηλαίου κειμηλίων μὲν
[5, 5]	σπηλαίου κειμηλίων μὲν ἄλλων τῶν	ἐναποκειμένων	οὐδενὸς θιγόντες, τὸν γὰρ ἀπὸ
[5, 1]	ἥκοντας ἡμᾶς ὑποδέχονται καὶ παραχρῆμα	λιμένων	ἐκτὸς ὑπ´ εἰρεσίᾳ τὸ πρῶτον
[5, 31]	οὐδὲ νέμησις οὐδέπω προὐτέθη τῶν	εἰλημμένων.	Καὶ ὃς Οὐκοῦν αἰτῶ τὴν
[5, 18]	ἐπιζητούντων ἢ θεραπείαν εἰς πλῆθος	ἐπαγομένων.	Ἐμοῦ δὲ εἰπόντος ὡς παῖδές
[5, 27]	τὴν σὴν περιέστω. ~Τούτων καὶ	λεγομένων	καὶ γινομένων ὁ μὲν ἥλιος
[5, 23]	ὁδηγουμένας. Ἔτι τούτων ἐπὶ θάτερα	γυμναζομένων	ἦν μὲν ἤδη τῆς ἡμέρας
[5, 6]	οὖν ποτε καὶ μόνον οὐ	προσορμιζομένων	ἤδη τῶν ἐπιόντων ἀποδιδράσκειν ἡ
[5, 26]	οὐκ ἔστιν ὅπως βιώσομαι τούτων	χωριζομένων.	Καὶ ἅμα λέγουσα τοῖς γόνασι
[5, 27]	τοῦ σκότους ἐκνικήσαντος. Ἤδη δὲ	βαπτιζομένων	καὶ καταδῦναι μικρὸν ἀπολειπόντων ἐπεχείρουν
[5, 27]	τὸ παρὸν εὐδοκιμεῖν, βραχείας ῥᾳστώνης	αἰσθομένων	ἐξ οὗ τὴν ἄκατον ἐχώρισεν,
[5, 32]	κρατῆρσι δαλοῖς τραπέζαις βαλλόντων καὶ	βαλλομένων.	Ἐγὼ δὲ ὡς πορρωτάτω χωρίσας
[5, 17]	ἱστίων παραστέλλειν ἐπέταττεν. Ἡμῶν δὲ	πυνθανομένων	διότι παραλύει τὸ ῥόθιον τῆς
[5, 21]	αἰφνίδιον θαυμαζόντων καὶ τὴν αἰτίαν	πυνθανομένων	ὑπερεθέμην εἰσαῦθις ἐρεῖν, νῦν δὲ
[5, 22]	τῇ νήσῳ. Καὶ τούτων οὕτω	γενομένων	ὁ πλοῦς ἡμῖν αὖθις παρηγγέλλετο
[5, 27]	περιέστω. ~Τούτων καὶ λεγομένων καὶ	γινομένων	ὁ μὲν ἥλιος ἀκριβῶς εἰς
[5, 27]	ἀπαλλαγέντων ἀλλὰ τρικυμίαις τε ἐπαλλήλοις	ἐλαυνομένων	καὶ πολλὰ τῆς νεὼς ἀποβαλλόντων
[5, 27]	ναυσί, τῶν ἐμπλευσάντων θατέρᾳ πάντως	ἐπιζητηθησομένων.	Ἐδόκει τε εἶναι πιθανὸς καὶ
[5, 1]	ἐπιθυμίᾳ τῶν ἀεὶ πρὸς σοῦ	λεχθησομένων	ἑλκόμενος. Ἐγὼ μὲν οὐκ ᾐσθόμην»
[5, 18]	τι πάντες ἔτι τῶν πρυμνησίων	ἀναπτομένων	ἀπολιπόντες τὴν ναῦν ἐπὶ τὸ
[5, 18]	ὅτε τὴν σχολὴν διατιθεμένων καὶ	συνεφαπτομένων	τῆς ἄγρας, ἣν ποικίλην τε
[5, 18]	τῇ ὥρᾳ καὶ Πλειάδων ἤδη	δυομένων	ἀνύσαντας. Οἱ μὲν οὖν ἄλλοι
[5, 24]	εἰς τὰ κοῖλα τῆς νεὼς	καταδυομένων	τῶν δὲ προμαχεῖν ἐπὶ τῶν
[5, 24]	προμαχεῖν ἐπὶ τῶν ἰκρίων ἀλλήλοις	παρακελευομένων	τῶν δὲ εἰς τὸ σκάφος
[5, 24]	τὸ ὑπηρετικὸν ἅλλεσθαι καὶ διαδρᾶναι	βουλευομένων·	ἕως ἐν τῷ μέλλειν καὶ
[5, 12]	θυσίαν, ἡμεῖς δὲ παρεσόμεθα πάντων	ἡτοιμασμένων.	~Ἐποίουν οὕτως καὶ μετ´ οὐ
[5, 22]	μὲν τῶν ναυτῶν τὴν πρώτην	ἐναντιουμένων	τέλος δὲ πρὸς τοῦ Τυρίου
[5, 10]	Ναυσικλέα σπεύδων μαθεῖν τι τῶν	ἀγνοουμένων	ἔρχεται καὶ πυνθανομένω τίνα εἴη
[5, 2]	ἀνέστρεφε βαρύ τε καὶ συνεχὲς	ἐπιστένων	τὸ λειπόμενον ἐταλαιπώρει τῆς νυκτός,
[5, 22]	ἀλλὰ πάντων ὅσοι δὴ τὴν	Κεφαλλήνων	παρέπλευσαν οἶκόν τε τὸν ἡμέτερον
[5, 33]	χρησάμενος, αὐτὸς δὲ οὐδὲν ἐρανισάμενος	θρήνων	δὲ μόνων τῶν ἐπ´ αὐτῆς
[5, 16]	κεφαλαιούμενος, καί τινα καὶ ἑκὼν	ὑπερβαίνων	ὅσα τὸν Ναυσικλέα γινώσκειν οὐ
[5, 8]	τοῦ μισθοῦ παραχωροίη τῆς κόρης	ἐπισημαίνων)	οὑτοσὶ δέ, ὅστις ποτέ ἐστι»
[5, 22]	ἐφ´ ἡλικίας ἰσχύος, ἀνεσταλμένου ζώματος	ὑποφαίνων,	κυνῆν μὲν τῆς κεφαλῆς ἐπικείμενος
[5, 4]	ὑπελείποντο τὸ ὑπερβάλλον τῶν παρόντων	δεινῶν	ἀγαθὸν μέγιστον τιθέμενοι· τότε γὰρ
[5, 27]	ἐχώρισεν, οὐ μὴν παντάπασι τῶν	δεινῶν	ἀπαλλαγέντων ἀλλὰ τρικυμίαις τε ἐπαλλήλοις
[5, 33]	εἱπόμην ὀδυρόμενος τὰς ἐμαυτοῦ τε	κἀκείνων	τύχας οὔτε δὲ ἐπαμύνειν ἔχων
[5, 1]	τὸν καιρὸν τῆς φυγῆς ἡ	ἐκείνων	ἐπιδίωξις ὑπέβαλεν, ἀναλαβών τε τοὺς
[5, 16]	ὄργανον εἰς τὸ συμπόσιον παρακεκληκὼς	ἐκείνων	μὲν τὸ παρὸν ὑπερορᾷς καὶ
[5, 22]	ἐπιλαμπούσης· καὶ ἀναχθέντες ἤδη ζεφύρων	ἐαρινῶν	ὑπηχούντων ἐφερόμεθα νύκτα τε καὶ
[5, 15]	οὐσίας ὅλης τὴν λίθον ἰσοστάσιον	κρίνων,	Ἐγὼ μὲν ἔπαιζον» εἶπεν ὦ
[5, 2]	ἀρχῆς εἰληχὼς δαίμων μικρὸν τῶν	ἡδονῶν	ὑποθέμενος εἶτα ἠπάτησε. Δουλείαν ᾤμην
[5, 33]	τῶν ἐπ´ αὐτῆς καὶ ὀδυρμῶν	ἀφθόνων	χαριζόμενος. Ἐπὶ τούτοις ἐδάκρυε μὲν
[5, 33]	δὲ οὐδὲν ἐρανισάμενος θρήνων δὲ	μόνων	τῶν ἐπ´ αὐτῆς καὶ ὀδυρμῶν
[5, 31]	παρόντας Ὁρᾶτε« ἔφη τἀπίχειρα τῶν	πόνων;	οὕτω καὶ ὑμῶν ἕκαστος τοῦ
[5, 22]	δὴ τὸ κοινὸν προσειπεῖν, ἐν	γειτόνων	καὶ ταῦτα οἰκοῦντα. Τοιγάρτοι τούτων
[5, 12]	βούλησιν, τοσαῦτα λαμβάνων παρὰ τῶν	κρειττόνων	ὅσα καὶ αἰτεῖν οἶδε καλόν·
[5, 17]	τῆς πρόσω φορᾶς ἀνακόπτεται προμηθείᾳ	κρειττόνων,	ὡς ἔοικεν, ἐπικλύσαι τὴν ἀντίθετον
[5, 32]	δέ, προπαρεσκεύαστο γάρ, ἐγχειριδίῳ φθάνει	διελαύνων	τὸν μαζόν. Καὶ ὁ μὲν
[5, 27]	ἡμᾶς εἰς τὸν ἔσχατον τῶν	κινδύνων	ἐνέβαλλεν οὐ τὸ βίαιον τοῦ
[5, 19]	πατρὸς αἰτῶν τὴν Χαρίκλειαν, πολλὰ	σεμνύνων	ἑαυτὸν καὶ τοῦτο μὲν γένος
[5, 33]	δάκρυον οἶνος· ἕως ὁ Ναυσικλῆς	ἐπιθαρσύνων	τὸν Καλάσιριν Ὦ πάτερ» ἔφη,
[5, 32]	Τραχῖνος ἐπανατείνεται ὡς τῷ κρατῆρι	πατάξων	τὸν Πέλωρον, ὁ δέ, προπαρεσκεύαστο
[5, 9]	δὲ ἐπὶ ἑτέρας κώμας τῶν	ὑπηκόων	ἐκτραπεὶς οὐδὲν ὑπερθέμενος ἅμα γράμμασι
[5, 2]	ἐστι παραμυθητέον. ~Ὁ μὲν ταῦτα	εἰπὼν	ἀπέτρεχεν ὡς εἰρήκει ποιήσων, ὁ
[5, 21]	Καὶ ὁ μὲν Οὕτω γενήσεται«	εἰπὼν	ἀπεχώρει· ἐγὼ δὲ οἴκαδε ἐλθὼν
[5, 3]	ἀληθῶς ἡ κακίστη Θίσβη» καὶ	εἰπὼν	αὖθις ἐξέθανε. ~Καὶ ὁ Καλάσιρις
[5, 8]	σὴν οὖσαν ἀπολαβὼν ἄγε» (καὶ	εἰπὼν	ἐνεχείριζεν, ἀφορῶν τε εἰς αὐτὴν
[5, 15]	ἀποφαίνει τὸν λαμβάνοντα. Ταῦτα ὡς	εἰπὼν	ἐποίησεν, ἐπὶ τὴν εὐωχίαν αὐτόν
[5, 12]	δὲ οὐ μέλλεις, φιλανθρωπίας οὐδὲν	ἀπολιπὼν	ἀλλὰ φθάνων τε τὰς ἡμετέρας
[5, 3]	ἤκουσεν οὐδὲ ὑπέμεινε τὴν τῶν	ὑπολοίπων	ἀκρόασιν, ἀλλ´ ἐκ τῶν πρώτων
[5, 14]	πᾶσα ἐξ Ἰνδῶν τε καὶ	Αἰθιόπων	ἀμέθυσος· ἣν δὲ τότε τῷ
[5, 4]	τάχα δέ που καὶ τῆς	ἀνθρώπων	φύσεως ἀμιγὲς καὶ καθαρὸν τὸ
[5, 2]	ἡ οἴκησις; Ἐπεκούφιζε καὶ ταῦτα	παρὼν	ὁ πάντων ἐμοὶ φίλτατος· ἐκεῖ
[5, 12]	μέλλω χαριστήρια τοῖς θεοῖς, ἐπεύχου	παρὼν	τοῖς ἱεροῖς θεῖος καὶ τὸν
[5, 19]	προσιὼν ἠνώχλει πολλάκις καὶ ἀπέκναιε	λιπαρῶν	καὶ εἰς γάμον ὡς ἂν
[5, 22]	τε σῴζοιο πρὸς τῶν θεῶν,	ἀνδρῶν	βέλτιστος περὶ ἡμᾶς γεγενημένος, καὶ
[5, 11]	ἅμα φιλήμασι κατασπασάμενος Ὦ βέλτιστε	ἀνδρῶν»	ἔλεγε σοὶ δὲ ἀντὶ τούτων
[5, 7]	ὑποθέμενοι, πολλάκις ἤδη καὶ ἐξ	ἀπιστοτέρων	περιγενόμενοι. Ποιῶμεν ὡς βούλει» φήσας
[5, 4]	ὀχλήσοντος ἀλλήλοις ἐντυχόντες ἀπαραποδίστων καὶ	ὁλοσχερῶν	περιπλοκῶν τε καὶ φιλημάτων ἐνεπίμπλαντο.
[5, 13]	μελλόντων συντυχίαν ἡδέων τε καὶ	λυπηρῶν	ταῖς τοῦ προσώπου τροπαῖς ἐμφήνας,
[5, 34]	ὡς τὴν πάροδον τοῦ πλήθους	παρατηρῶν	οὐκ ἐφεύρισκεν, ὀψέ τινος γυναίου
[5, 16]	ποθοῦμεν ἀντιπροπίνοις, ἀπὸ καλλίστων ἂν	κρατήρων	εὐωχοίης. Τὰς μὲν γὰρ γυναῖκας
[5, 8]	ἣν ἀφῃρέθην μὲν πρὸς τῶν	ὀλέθρων	βουκόλων ἔχω δὲ διὰ σέ,
[5, 26]	ἔφη δωροῦμαί σοι καὶ μάλα	χαίρων,	ὁρῶ γὰρ νεανίσκον ἀνδρείας ἀνάμεστον
[5, 29]	πρὸς ταῦτα ὁ Τραχῖνος καὶ	χαίρων	οὕτω προστάξειν ἐπηγγέλλετο, καὶ προσέταξεν
[5, 29]	κρατῆρας τάπητας παραπετάσματα, Σιδωνίων ἔργα	χειρῶν	καὶ Τυρίων, τἄλλα οἷς δεῖπνον
[5, 14]	καὶ οὐχὶ μίμημα, τῶν γὰρ	ἄκρων	τῆς λίθου μέρος εἰς τοῦτο
[5, 20]	οἷ δὴ καὶ βούλεσθε γενόμενος.	~Ὁρῶν	δὴ τὸν Φοίνικα μὴ ἀνιέντα
[5, 2]	ὑπό τε ἀμηχανίας πᾶσαν ἔννοιαν	διαπορῶν	ἀνέστρεφε βαρύ τε καὶ συνεχὲς
[5, 11]	ὁ καθάπερ ἐπὶ σκηνῆς ἀναγνωρισμὸς	διαπορῶν,	ἕως αὐτὸν ὁ Καλάσιρις ἐφ´
[5, 20]	καταμηνύων τὴν σκευωρουμένην πρὸς τῶν	ἀλαστόρων	ἐπιβουλὴν ἱκετεύω φροντίδα ποιεῖσθαι τοῦ
[5, 11]	ὅσον περιβαλὼν τὴν Χαρίκλειαν ἐδάκρυεν	ἀφορῶν	καὶ τίς ὁ καθάπερ ἐπὶ
[5, 8]	ἀπολαβὼν ἄγε» (καὶ εἰπὼν ἐνεχείριζεν,	ἀφορῶν	τε εἰς αὐτὴν συνεχῶς καὶ
[5, 7]	δαίμονι προσπαλαίειν ὡς ταχεῖαν τῶν	συμφορῶν	ἀπαλλαγὴν συγχωρῆσαι) ἀλλ´, ἐνδεχόμενον βουληθῆναι
[5, 1]	τε βαρύνει καὶ ἡ τῶν	συμφορῶν	ὑπόμνησις παραλύουσα τὴν διάνοιαν εἰς
[5, 15]	λόγος ἄλλως ἦν ἡ τῶν	λύτρων	αἴτησις, σκοπὸς δὲ ἀπριάτην σοι
[5, 10]	ταύτης ἐπιτυχὼν ἢ ἐκείνην ἂν	εὑρών·	οὐ γὰρ μικρὸν εἶναι τὸ
[5, 29]	καὶ παρὰ τὴν Χαρίκλειαν ἐλθὼν	εὑρών	τε δεδακρυμένην Ὦ θύγατερ« ἔφην,
[5, 18]	ὁρῶ πρεσβύτην ἁλιευτικὸν πρόσθεν τῶν	θυρῶν	αὐτοῦ καθήμενον καὶ δικτύου διερρωγότος
[5, 8]	ἐπὶ τὸν ἄρχοντα λίαν ἐσπουδακότες	λαφύρων	τὸ κάλλιστον πρῶτοι προσαγαγεῖν· ἔμελλον
[5, 22]	σύνοδον ἐπιλαμπούσης· καὶ ἀναχθέντες ἤδη	ζεφύρων	ἐαρινῶν ὑπηχούντων ἐφερόμεθα νύκτα τε
[5, 9]	αἰχμάλωτον εἰληφὼς πρός σε διεπεμψάμην,	ἐκχωρῶν	σοι τηλικοῦτο καὶ τοιοῦτο δῶρον
[5, 20]	τοῖς ἐμοῖς· ἥκω δή σοι	φράσων	ἐγειρόμενόν τι πρᾶγμα ἀνιαρὸν μὲν
[5, 2]	ταῦτα εἰπὼν ἀπέτρεχεν ὡς εἰρήκει	ποιήσων,	ὁ δὲ Κνήμων αὖος ἐγεγόνει
[5, 3]	τῆς ὀροφῆς ἤρτητο τὴν κεφαλὴν	προσαράσσων	ἐπὶ τὸ δωμάτιον οὗ κατήγοντο
[5, 10]	τὸν Ναυσικλέα σπεύδων μαθεῖν τι	τῶν	ἀγνοουμένων ἔρχεται καὶ πυνθανομένω τίνα
[5, 19]	καὶ ὡς τοῦ πλείονος φόρτου	τῶν	ἀγωγίμων δεσπόζοι, χρυσοῦ τε ὄντων
[5, 1]	θορυβεῖσθαι σιωπᾶν δὲ ἐβιαζόμην ἐπιθυμίᾳ	τῶν	ἀεὶ πρὸς σοῦ λεχθησομένων ἑλκόμενος.
[5, 20]	δὲ καταμηνύων τὴν σκευωρουμένην πρὸς	τῶν	ἀλαστόρων ἐπιβουλὴν ἱκετεύω φροντίδα ποιεῖσθαι
[5, 11]	~Ταῦτα ὡς ἤκουσαν ὑπόνοιαν εὐθὺς	τῶν	ἀληθῶν ἐλάμβανον ἱκέτευόν τε προστάττειν
[5, 28]	ὁ Τραχῖνος ἰδίᾳ με καὶ	τῶν	ἄλλων εἰς ἀνήκοον παραλαβὼν Ὦ
[5, 13]	ἀγοραίῳ τε καὶ ἐμπορικῷ διαφερόντως	τῶν	ἄλλων θεῶν αὑτὸν καθοσιούμενος, καὶ
[5, 8]	μόνον προσφέρειν, ἄλλῳ γὰρ οὐδενὶ	τῶν	ἄλλων οὐδεὶς ἐπετύγχανεν ἐκ περάτων
[5, 32]	τὰς πληγὰς ἐνίων ὑπονοούντων, ἕως	τῶν	ἄλλων πεσόντων μόνος ὁ Θεαγένης
[5, 20]	αὐτοῖς προσκομίζων πλέον ἢ παρὰ	τῶν	ἄλλων τὸ τίμημα κομίζομαι. Τῇ
[5, 1]	τε ἐκ τῆς ὁδοιπορίας καὶ	τῶν	ἄλλων φροντίδων κάκωσιν ὕπνῳ βραχεῖ
[5, 31]	δὲ μηδὲν μελλήσας ὥς τινος	τῶν	ἀναγκαίων ἐπείγοντος ἀνίσταται καὶ λαθὼν
[5, 20]	οὐδεμίαν τοῦ διοχλεῖν μοι περὶ	τῶν	αὐτῶν ἀπολειπόμενον, ἔγνων τὸ παρὸν
[5, 21]	ἐντυχὼν ὁ ἔμπορος καὶ περὶ	τῶν	αὐτῶν διαλεγόμενος σκέμματός τινος ἐνδόσιμον
[5, 13]	Καὶ ἅμα ἐνεχείριζε δακτύλιόν τινα	τῶν	βασιλικῶν ὑπερφυές τι χρῆμα καὶ
[5, 26]	πρὸς οἶκτον ἤγετο καὶ ὑπὸ	τῶν	βλεμμάτων πρὸς τὸ ὑπήκοον ἐδουλοῦτο,
[5, 14]	τῷ ὄντι καὶ οὐχὶ μίμημα,	τῶν	γὰρ ἄκρων τῆς λίθου μέρος
[5, 5]	αὖθις ἔκλαιον ὥσπερ οἶμαι σπονδῶν	τῶν	δακρύων ἀπάρχοντες καὶ ὅρκια τὰ
[5, 26]	παρέλκοντος. Ὡς δὲ ὑπό τε	τῶν	δακρύων πρὸς οἶκτον ἤγετο καὶ
[5, 32]	τὴν πυρκαϊὰν τοὺς ἐναντίους κατοπτεύουσα,	τῶν	δὲ ἀγνοούντων τὸ κακὸν καὶ
[5, 24]	ἐπὶ τῶν ἰκρίων ἀλλήλοις παρακελευομένων	τῶν	δὲ εἰς τὸ σκάφος τὸ
[5, 7]	ἐν χερσὶ ταῖς ἐκείνου γίνοιτο.	Τῶν	δὲ ἐπελθόντων ἐπανετείναντο μέν τινες
[5, 3]	τὸ μὲν σῶμα παλμὸς εἶχε	τῶν	δὲ ὀδόντων ἄραβος πολὺς ἐγίνετο,
[5, 24]	τὰ κοῖλα τῆς νεὼς καταδυομένων	τῶν	δὲ προμαχεῖν ἐπὶ τῶν ἰκρίων
[5, 21]	αὖθις ἐπιβαίνειν δεήσει τῆς ὁλκάδος·	τῶν	δὲ τὸ αἰφνίδιον θαυμαζόντων καὶ
[5, 27]	μὲν τὰ ἱστία τεταραγμένως ἀνιμώντων	τῶν	δὲ τοὺς κάλως ἀπείρως κατανεμόντων,
[5, 27]	ἄκατον ἐχώρισεν, οὐ μὴν παντάπασι	τῶν	δεινῶν ἀπαλλαγέντων ἀλλὰ τρικυμίαις τε
[5, 2]	καὶ τούτων, οἴχεται ὁ κοινωνὸς	τῶν	δυστυχημάτων καὶ ὡς ἄχθη τὰ
[5, 21]	μέρος ἐξέφαινον ὡς ἁρπάσαι τις	τῶν	ἐγχωρίων διανοεῖται τὴν κόρην πρὸς
[5, 15]	ἐπεὶ δὲ εὐφροσύνης τῆς ἐκ	τῶν	ἐδεσμάτων εἰς κόρον ᾖσαν καὶ
[5, 31]	ἀλλ´ οὐδὲ νέμησις οὐδέπω προὐτέθη	τῶν	εἰλημμένων. Καὶ ὃς Οὐκοῦν αἰτῶ
[5, 16]	δὲ ἔτι ἀδιήγητα καὶ ἐχόμενα	τῶν	εἰρημένων ἔνθεν ἑλών, ~Ὡς ἐπειδὴ
[5, 33]	ἐπιμεληθῆναι, τὰ ἐκ θαλάττης κακὰ	τῶν	ἐκ γῆς ἀδιαστάτως διαδεξαμένων. Ἄρτι
[5, 13]	ἀλλὰ καὶ δύναμις αὐτῇ γνησιωτέρα	τῶν	ἐκ δύσεων ἐγκαθίδρυται, οὐ γὰρ
[5, 27]	ἀμφοτέραις προσπλεῦσαί ποι ταῖς ναυσί,	τῶν	ἐμπλευσάντων θατέρᾳ πάντως ἐπιζητηθησομένων. Ἐδόκει
[5, 5]	τοῦ σπηλαίου κειμηλίων μὲν ἄλλων	τῶν	ἐναποκειμένων οὐδενὸς θιγόντες, τὸν γὰρ
[5, 4]	ἡ δὲ νῆσος ἐνεπέπρηστο καὶ	τῶν	ἐνοίκων ἐκεκένωτο βουκόλων, ὁ μὲν
[5, 1]	διήγησιν εἰς πέλαγος ὄντως ἀφεὶς	τῶν	ἑξῆς; Ἐνταῦθά ποι τὸν λόγον
[5, 17]	τὴν αἰτίαν, ὁ Καλάσιρις εἴχετο	τῶν	ἑξῆς Ὑπερβαλόντες δὴ» λέγων τὸν
[5, 33]	οὐδὲν ἐρανισάμενος θρήνων δὲ μόνων	τῶν	ἐπ´ αὐτῆς καὶ ὀδυρμῶν ἀφθόνων
[5, 3]	τῶν πρώτων ἕτερα ὑπονοήσας, ἐκ	τῶν	ἐπὶ τέλους τὴν Θίσβην εἶναι
[5, 6]	καὶ μόνον οὐ προσορμιζομένων ἤδη	τῶν	ἐπιόντων ἀποδιδράσκειν ἡ Χαρίκλεια καὶ
[5, 5]	λανθάνειν αὐτοὺς καὶ ἄλλα σκεύη	τῶν	εὐτελῶν ἐπιβαλοῦσα, τὸ δὲ τόξον
[5, 4]	καὶ παιδιὰν πεποίηται, καὶ οὐδὲ	τῶν	ἡδίστων ἀλύπως μετέχειν ἐπέτρεπεν ἀλλ´
[5, 2]	ἐξ ἀρχῆς εἰληχὼς δαίμων μικρὸν	τῶν	ἡδονῶν ὑποθέμενος εἶτα ἠπάτησε. Δουλείαν
[5, 22]	δὲ αὐτός τε σῴζοιο πρὸς	τῶν	θεῶν, ἀνδρῶν βέλτιστος περὶ ἡμᾶς
[5, 28]	ἑορτῶν τὴν ἡδίστην θυσίᾳ τῇ	τῶν	θεῶν ἐπισυνάπτων. Ὅπως οὖν μὴ
[5, 15]	Ἑρμοῦ τοῦ καλλίστου καὶ ἀγαθωτάτου	τῶν	θεῶν ἥκειν μοι συνήθως καὶ
[5, 12]	Θεαγένους, ὡς τό γε ἐκ	τῶν	θεῶν ἡμᾶς οὐ περιόψεται ἀλλ´
[5, 18]	προήκων ὁρῶ πρεσβύτην ἁλιευτικὸν πρόσθεν	τῶν	θυρῶν αὐτοῦ καθήμενον καὶ δικτύου
[5, 24]	καταδυομένων τῶν δὲ προμαχεῖν ἐπὶ	τῶν	ἰκρίων ἀλλήλοις παρακελευομένων τῶν δὲ
[5, 17]	ἡμῖν ὑποδραμοῦσαν, καὶ ὁ κυβερνήτης	τῶν	ἱστίων παραστέλλειν ἐπέταττεν. Ἡμῶν δὲ
[5, 13]	τῷ Ναυσικλεῖ καὶ ἄλλῳ πλήθει	τῶν	κεκλημένων (δημοτελῆ γὰρ ηὐτρέπιστο τὴν
[5, 27]	γοῦν· ἡμᾶς εἰς τὸν ἔσχατον	τῶν	κινδύνων ἐνέβαλλεν οὐ τὸ βίαιον
[5, 12]	τὴν βούλησιν, τοσαῦτα λαμβάνων παρὰ	τῶν	κρειττόνων ὅσα καὶ αἰτεῖν οἶδε
[5, 27]	ἐπεχείρουν μὲν τὴν πρώτην ἔνιοι	τῶν	λῃστῶν εἰς τὴν ἰδίαν αὐτῶν
[5, 25]	ἔφασαν ἐκστῆναι. ~Ἐπεὶ δέ τις	τῶν	λῃστῶν, ὁ τολμηρότατος, ἐναλάμενος εἰς
[5, 15]	καὶ λόγος ἄλλως ἦν ἡ	τῶν	λύτρων αἴτησις, σκοπὸς δὲ ἀπριάτην
[5, 13]	Καλάσιρις ἐπιθεωρήσας καὶ ποικίλην δηλοῦσθαι	τῶν	μελλόντων συντυχίαν ἡδέων τε καὶ
[5, 2]	οὕτως ἐκτόπως ἀλύοι σχεδόν τι	τῶν	μεμηνότων οὐκ ἀποδέων· εἶτα Οὐ
[5, 2]	ζῶσαν ἀγγελλομένην φροντίζεις; Καὶ ὃς	Τῶν	μὲν ἄλλων ἀκούσῃ μετὰ ταῦτα
[5, 24]	ἐμπέπληστο θορύβοις ὀλολυγμοῖς διαδρομαῖς καταιγιζομένη,	τῶν	μὲν εἰς τὰ κοῖλα τῆς
[5, 27]	δὲ ἄλλος ἄλλην αὐτοδίδακτος ἐθρασύνετο,	τῶν	μὲν τὰ ἱστία τεταραγμένως ἀνιμώντων
[5, 16]	χαριζόμενος ἅμα δὲ τὸν Ναυσικλέα	τῶν	μετὰ ταῦτα ἕνεκεν ὑποποιούμενος καὶ
[5, 33]	ἐδίωκε. ~Καὶ τὰ μὲν ἄλλα	τῶν	μετὰ ταῦτα οὐκ ἔχω λέγειν
[5, 22]	φωσφόρου διαλάμψαντος ἀνηγόμεθα, πολλὰ μὲν	τῶν	ναυτῶν τὴν πρώτην ἐναντιουμένων τέλος
[5, 1]	ἐμοῦ τἀμαυτοῦ πάθη μέχρι πόρρω	τῶν	νυκτῶν ἀποτείναντος· κἀμὲ δὲ λοιπόν,
[5, 8]	ἔλεγεν ἣν ἀφῃρέθην μὲν πρὸς	τῶν	ὀλέθρων βουκόλων ἔχω δὲ διὰ
[5, 22]	εἰς μακρὰν τὴν δίκην καὶ	τῶν	ὁμοίων ἐμοὶ παθῶν αἰσθήσῃ, θαλάττῃ
[5, 12]	δεδιὼς δὲ μή τινα λάβοι	τῶν	ὄντων ὁ Ναυσικλῆς ὑπόνοιαν καὶ
[5, 4]	παρακινοῦντα αἴσθοιτο καὶ ἀνδριζόμενον ὑπομνήσει	τῶν	ὅρκων ἀνέστελλεν, ὁ δὲ οὐ
[5, 18]	πιεσθείη Τυρρηνός, ἀλλ´ ἐστὶ πταῖσμα	τῶν	παιδαρίων ἀπειρίᾳ τῶν ὑφάλων οὗ
[5, 18]	ἄρχουσι, καὶ τετάρτη τροφὸς ἡ	τῶν	παιδίων· ἡ γὰρ μήτηρ αὐτοῖς
[5, 16]	τοῦ παρόντος φυλάξειας, ὅτε σου	τῶν	παίδων ἡ μὲν θυγατὴρ ἥδε
[5, 21]	τινος ἐνδόσιμον παρεῖχεν· ἀποκρύπτων γὰρ	τῶν	παρὰ τοῦ Τυρρηνοῦ μηνυθέντων ἅπερ
[5, 7]	ἐκκλίνωμεν, ἐπιτυχίας ἐλπίδα τὴν πεῖραν	τῶν	παρελθόντων ὑποθέμενοι, πολλάκις ἤδη καὶ
[5, 17]	τούτοις κρότου γενομένου καὶ ἐπαίνου	τῶν	παρόντων ἀληθῆ εἶναι μαρτυρούντων τὴν
[5, 4]	τὸ σπήλαιον ὑπελείποντο τὸ ὑπερβάλλον	τῶν	παρόντων δεινῶν ἀγαθὸν μέγιστον τιθέμενοι·
[5, 26]	ὑποθήκης ἀνύουσα, τὸ κατηφὲς ἐκ	τῶν	περιεστηκότων τοῦ βλέμματος ἀπεσκευασμένη καὶ
[5, 27]	νεὼς ἐξεκόμιζον βοσκήματα δὲ ἐκ	τῶν	πέριξ χωρίων τοὺς ὠνησομένους ἀπέστελλον,
[5, 7]	ἐπιόντας περιεσκόπουν ἔλαθον ὑπὸ μοίρας	τῶν	πολεμίων ἣ κατ´ ἄλλο μέρος
[5, 18]	ἡμῖν, εἰ μή τις τυγχάνοις	τῶν	πολυκλίνους οἴκους ἐπιζητούντων ἢ θεραπείαν
[5, 31]	τοὺς παρόντας Ὁρᾶτε« ἔφη τἀπίχειρα	τῶν	πόνων; οὕτω καὶ ὑμῶν ἕκαστος
[5, 4]	γινόμενος. Ἐπεὶ δὲ ὀψέ ποτε	τῶν	πρακτέων εἰς ἔννοιαν ἐλθόντες δόξαι
[5, 29]	~Ἀποχωρήσας τε μικρὸν καί τινα	τῶν	πρακτέων ἔννοιαν ἐπ´ ἐμαυτοῦ φροντίσας,
[5, 18]	ἄλλοι σχεδόν τι πάντες ἔτι	τῶν	πρυμνησίων ἀναπτομένων ἀπολιπόντες τὴν ναῦν
[5, 3]	τῶν ὑπολοίπων ἀκρόασιν, ἀλλ´ ἐκ	τῶν	πρώτων ἕτερα ὑπονοήσας, ἐκ τῶν
[5, 7]	τῷ δαίμονι προσπαλαίειν ὡς ταχεῖαν	τῶν	συμφορῶν ἀπαλλαγὴν συγχωρῆσαι) ἀλλ´, ἐνδεχόμενον
[5, 1]	γῆράς τε βαρύνει καὶ ἡ	τῶν	συμφορῶν ὑπόμνησις παραλύουσα τὴν διάνοιαν
[5, 24]	~Ἤδη δὲ πλησιαζόντων ἀνέκραγέ τις	τῶν	συνεμβεβηκότων ἀπὸ τῆς Ζακυνθίων Τοῦτο
[5, 22]	εἰς ἄκραν τινὰ Κρητικὴν προσωκείλαμεν,	τῶν	τε πηδαλίων θάτερον ἀποβαλόντες καὶ
[5, 16]	καὶ ἄλλου πρὸς ἄλλο τι	τῶν	τερπόντων ἀποκλίναντος, ὕδατος ἀπαραχύτου φιάλην
[5, 9]	Μιτράνης δὲ ἐπὶ ἑτέρας κώμας	τῶν	ὑπηκόων ἐκτραπεὶς οὐδὲν ὑπερθέμενος ἅμα
[5, 25]	Τραχίνου παρ´ ἐλπίδα πᾶσαν ἐφείδοντο	τῶν	ὑποπεσόντων, ἐγίνετο δὲ ἄσπονδος ἐκεχειρία
[5, 18]	ἐστὶ πταῖσμα τῶν παιδαρίων ἀπειρίᾳ	τῶν	ὑφάλων οὗ μὴ ἐχρῆν τὰ
[5, 5]	χρόνον εἶναι ὅσος ἀμαυρῶσαι αὐτοῖς	τῶν	ψυχῶν τὰ ἐρωτικὰ γνωρίσματα. Ὅμως
[5, 29]	ὑπηρετεῖται πάντα ἀφειδῶς, καὶ ἐπὶ	τῶν	ὤμων ἀκόσμως ἐξετίθεντο, πλοῦτον ὃν
[5, 28]	ἐκεῖνοί τε τάχιστα παρῆσαν ὅλην	προβάτων	ἀγέλην καὶ συῶν ἐλαύνοντες· οἵ
[5, 16]	ὑπερορᾷς καὶ τοῖς δημωδεστέροις ἐκχωρεῖς,	πραγμάτων	δὲ μυστικῶν ὡς ἀληθῶς καὶ
[5, 20]	Σοῦ τε οὖν φείδομαι μὴ	πραγμάτων	πειραθείης τοὺς ξένους ἐπιζητούμενος, ἐγώ
[5, 4]	καὶ ὁλοσχερῶν περιπλοκῶν τε καὶ	φιλημάτων	ἐνεπίμπλαντο. Καὶ πάντων ἅμα εἰς
[5, 2]	τούτων, οἴχεται ὁ κοινωνὸς τῶν	δυστυχημάτων	καὶ ὡς ἄχθη τὰ πάθη
[5, 26]	οἶκτον ἤγετο καὶ ὑπὸ τῶν	βλεμμάτων	πρὸς τὸ ὑπήκοον ἐδουλοῦτο, τὴν
[5, 15]	δὲ εὐφροσύνης τῆς ἐκ τῶν	ἐδεσμάτων	εἰς κόρον ᾖσαν καὶ τοῖς
[5, 8]	τῶν ἄλλων οὐδεὶς ἐπετύγχανεν ἐκ	περάτων	καὶ ταῦτα εἰς πέρατα τὴν
[5, 12]	μόνον ὅπου ποτέ ἐστιν ὁ	κρατῶν	Θεαγένους, ὡς τό γε ἐκ
[5, 16]	καὶ ἡδονῇ θείᾳ τῷ ὄντι	συγκράτων	φιληκόως ἔχεις. Καί μοι δοκεῖς
[5, 19]	γάμον ὡς ἂν παρὰ πατρὸς	αἰτῶν	τὴν Χαρίκλειαν, πολλὰ σεμνύνων ἑαυτὸν
[5, 1]	τἀμαυτοῦ πάθη μέχρι πόρρω τῶν	νυκτῶν	ἀποτείναντος· κἀμὲ δὲ λοιπόν, ὦ
[5, 19]	χρυσοῦ τε ὄντων καὶ λίθων	πολυταλάντων	καὶ σηρικῆς ἐσθῆτος· οὐκ ὀλίγον
[5, 31]	ἐπιβάντι πολεμίας καὶ τὸν ὑπὲρ	πάντων	ἀγῶνα προκινδυνεύσαντι τοῦ κατὰ βούλησιν
[5, 4]	τε καὶ φιλημάτων ἐνεπίμπλαντο. Καὶ	πάντων	ἅμα εἰς λήθην ἐμπεσόντες εἴχοντο
[5, 29]	ἐγγένοιτο καὶ γὰρ ἂν εἴη	πάντων	ἀτοπώτατον τὴν εὐγενείᾳ καὶ πλούτῳ
[5, 29]	δὲ Πάντα μὲν« ἔφη, πρὸ	πάντων	δὲ τὰ προσδοκώμενα κατὰ τὴν
[5, 2]	Ἐπεκούφιζε καὶ ταῦτα παρὼν ὁ	πάντων	ἐμοὶ φίλτατος· ἐκεῖ με καὶ
[5, 22]	χαίρειν γὰρ αὐτῇ φησι διότι	πάντων	ἐπίπροσθεν ἄγει τὴν σωφροσύνην καὶ
[5, 11]	καὶ δέδωκας ἰδεῖν τὴν ἐμοὶ	πάντων	ἡδίστην θέαν. Ἀλλ´ ὦ θύγατερ,
[5, 12]	τὴν θυσίαν, ἡμεῖς δὲ παρεσόμεθα	πάντων	ἡτοιμασμένων. ~Ἐποίουν οὕτως καὶ μετ´
[5, 4]	ὁ Κνήμων ἔφευγέ τε τὰ	πάντων	μᾶλλον αἱρετὰ καὶ φοβερὰ τὰ
[5, 22]	τέθεισαι τὰ καθ´ ἡμᾶς, ἀλλὰ	πάντων	ὅσοι δὴ τὴν Κεφαλλήνων παρέπλευσαν
[5, 21]	τε τὴν περιουσίαν, καὶ πρὸ	πάντων	ὅτι τὴν ἡμετέραν οἰκεῖν, εἰ
[5, 25]	ἔστιν ὡς ἔοικεν ἀνθρώποις ψυχὴ	πάντων	προτιμότερον· δι´ ἣν καὶ τότε
[5, 4]	Χαρίκλεια, καὶ τοῦτο ἔχειν ὃ	πάντων	τε προτιμότερον ἐποιησάμεθα καὶ δι´
[5, 26]	ἴσθι δέσποινα σὺν ἡμῖν τῶνδε	ἁπάντων	ἐσομένη. Ταῦτα ἐκεῖνος μὲν ἔλεγεν,
[5, 18]	οὗ μὴ ἐχρῆν τὰ δίκτυα	καθορμισάντων.	Ὀψὲ δὴ οὖν συνεὶς ὡς
[5, 27]	προσπλεῦσαί ποι ταῖς ναυσί, τῶν	ἐμπλευσάντων	θατέρᾳ πάντως ἐπιζητηθησομένων. Ἐδόκει τε
[5, 27]	οὐ μὴν παντάπασι τῶν δεινῶν	ἀπαλλαγέντων	ἀλλὰ τρικυμίαις τε ἐπαλλήλοις ἐλαυνομένων
[5, 22]	πρὸς τοῦ Τυρίου τοῦ ἐμπόρου	πεισθέντων	λῃστρικὴν προαγορευθεῖσαν ἔφοδον διαδιδράσκειν εἰπόντος·
[5, 21]	γὰρ τῶν παρὰ τοῦ Τυρρηνοῦ	μηνυθέντων	ἅπερ ἐβουλόμην, ἐκεῖνο μόνον τὸ
[5, 19]	τῶν ἀγωγίμων δεσπόζοι, χρυσοῦ τε	ὄντων	καὶ λίθων πολυταλάντων καὶ σηρικῆς
[5, 12]	δὲ μή τινα λάβοι τῶν	ὄντων	ὁ Ναυσικλῆς ὑπόνοιαν καὶ ὧν
[5, 3]	σῶμα παλμὸς εἶχε τῶν δὲ	ὀδόντων	ἄραβος πολὺς ἐγίνετο, καὶ τάχα
[5, 24]	εἰρεσίαν εὐπειθέστερον ἐλαύνοντες. ~Ἤδη δὲ	πλησιαζόντων	ἀνέκραγέ τις τῶν συνεμβεβηκότων ἀπὸ
[5, 21]	ὁλκάδος· τῶν δὲ τὸ αἰφνίδιον	θαυμαζόντων	καὶ τὴν αἰτίαν πυνθανομένων ὑπερεθέμην
[5, 7]	ταῖς ἐκείνου γίνοιτο. Τῶν δὲ	ἐπελθόντων	ἐπανετείναντο μέν τινες ὡς πατάξοντες·
[5, 7]	ἐπιτυχίας ἐλπίδα τὴν πεῖραν τῶν	παρελθόντων	ὑποθέμενοι, πολλάκις ἤδη καὶ ἐξ
[5, 6]	μόνον οὐ προσορμιζομένων ἤδη τῶν	ἐπιόντων	ἀποδιδράσκειν ἡ Χαρίκλεια καὶ τῷ
[5, 32]	ξύλοις λίθοις κρατῆρσι δαλοῖς τραπέζαις	βαλλόντων	καὶ βαλλομένων. Ἐγὼ δὲ ὡς
[5, 27]	ἐλαυνομένων καὶ πολλὰ τῆς νεὼς	ἀποβαλλόντων	καὶ κινδύνου πᾶν εἶδος ὑφισταμένων,
[5, 13]	ἐπιθεωρήσας καὶ ποικίλην δηλοῦσθαι τῶν	μελλόντων	συντυχίαν ἡδέων τε καὶ λυπηρῶν
[5, 27]	τῶν δὲ τοὺς κάλως ἀπείρως	κατανεμόντων,	καὶ ὁ μέν τις τὴν
[5, 27]	δὲ βαπτιζομένων καὶ καταδῦναι μικρὸν	ἀπολειπόντων	ἐπεχείρουν μὲν τὴν πρώτην ἔνιοι
[5, 16]	ἄλλου πρὸς ἄλλο τι τῶν	τερπόντων	ἀποκλίναντος, ὕδατος ἀπαραχύτου φιάλην προτείνας
[5, 17]	κρότου γενομένου καὶ ἐπαίνου τῶν	παρόντων	ἀληθῆ εἶναι μαρτυρούντων τὴν αἰτίαν,
[5, 4]	σπήλαιον ὑπελείποντο τὸ ὑπερβάλλον τῶν	παρόντων	δεινῶν ἀγαθὸν μέγιστον τιθέμενοι· τότε
[5, 32]	ἐνίων ὑπονοούντων, ἕως τῶν ἄλλων	πεσόντων	μόνος ὁ Θεαγένης ὑπελείφθη τῷ
[5, 25]	παρ´ ἐλπίδα πᾶσαν ἐφείδοντο τῶν	ὑποπεσόντων,	ἐγίνετο δὲ ἄσπονδος ἐκεχειρία καὶ
[5, 31]	πόθου τε ὁμοῦ καὶ ζήλου	προσπεσόντων,	καὶ δῆλος ἦν αὐτόθεν ἐπανήκων
[5, 18]	προὐτίθετο τὰ μὲν ἄλλα ἡμῶν	παρεχόντων	τοῦ Τυρρηνοῦ δὲ ὄψον ἄφθονον
[5, 32]	τοὺς ἐναντίους κατοπτεύουσα, τῶν δὲ	ἀγνοούντων	τὸ κακὸν καὶ δαιμονίους εἶναι
[5, 32]	δαιμονίους εἶναι τὰς πληγὰς ἐνίων	ὑπονοούντων,	ἕως τῶν ἄλλων πεσόντων μόνος
[5, 17]	ἐπαίνου τῶν παρόντων ἀληθῆ εἶναι	μαρτυρούντων	τὴν αἰτίαν, ὁ Καλάσιρις εἴχετο
[5, 18]	τις τυγχάνοις τῶν πολυκλίνους οἴκους	ἐπιζητούντων	ἢ θεραπείαν εἰς πλῆθος ἐπαγομένων.
[5, 22]	καὶ ἀναχθέντες ἤδη ζεφύρων ἐαρινῶν	ὑπηχούντων	ἐφερόμεθα νύκτα τε καὶ ἡμέραν
[5, 27]	τῶν μὲν τὰ ἱστία τεταραγμένως	ἀνιμώντων	τῶν δὲ τοὺς κάλως ἀπείρως
[5, 24]	δὲ πλησιαζόντων ἀνέκραγέ τις τῶν	συνεμβεβηκότων	ἀπὸ τῆς Ζακυνθίων Τοῦτο ἐκεῖνο,
[5, 26]	ἀνύουσα, τὸ κατηφὲς ἐκ τῶν	περιεστηκότων	τοῦ βλέμματος ἀπεσκευασμένη καὶ πρὸς
[5, 2]	ἐκτόπως ἀλύοι σχεδόν τι τῶν	μεμηνότων	οὐκ ἀποδέων· εἶτα Οὐ μὴ
[5, 28]	ἡδίστην θυσίᾳ τῇ τῶν θεῶν	ἐπισυνάπτων.	Ὅπως οὖν μὴ αὐτός τε
[5, 3]	νῦν δὲ τοῖς τοίχοις ἀθρόον	ἐμπίπτων,	καὶ ἄρτι μὲν ὑπερθύροις ἄρτι
[5, 21]	διαλεγόμενος σκέμματός τινος ἐνδόσιμον παρεῖχεν·	ἀποκρύπτων	γὰρ τῶν παρὰ τοῦ Τυρρηνοῦ
[5, 28]	ὡς ὁρᾷς ἑστιᾶν μέλλω τήμερον,	ἑορτῶν	τὴν ἡδίστην θυσίᾳ τῇ τῶν
[5, 27]	μὲν τὴν πρώτην ἔνιοι τῶν	λῃστῶν	εἰς τὴν ἰδίαν αὐτῶν μετεισβαίνειν
[5, 27]	καὶ προσδοκίᾳ παραδοῦσαν ἀθέσμοις βουλήμασι	λῃστῶν	ἐκκειμένους. Οἷα γὰρ καὶ ἐπεχείρουν
[5, 25]	ἐκστῆναι. ~Ἐπεὶ δέ τις τῶν	λῃστῶν,	ὁ τολμηρότατος, ἐναλάμενος εἰς τὴν
[5, 4]	παιδιὰν πεποίηται, καὶ οὐδὲ τῶν	ἡδίστων	ἀλύπως μετέχειν ἐπέτρεπεν ἀλλ´ ὅτι
[5, 4]	ἀπηλλαγμένοι τοῦ ὀχλήσοντος ἀλλήλοις ἐντυχόντες	ἀπαραποδίστων	καὶ ὁλοσχερῶν περιπλοκῶν τε καὶ
[5, 16]	ἡμῖν οὓς ποθοῦμεν ἀντιπροπίνοις, ἀπὸ	καλλίστων	ἂν κρατήρων εὐωχοίης. Τὰς μὲν
[5, 4]	σωφρονεῖν ῥᾳδίως ἠνείχετο ἔρωτος μὲν	ἐλάττων	ἡδονῆς δὲ κρείττων γινόμενος. Ἐπεὶ
[5, 14]	νομὴν τῇ ἀγέλῃ πλαγίοις αὐλήμασι	διατάττων,	τὰ δὲ ἐπείθετο ὡς ἐδόκει
[5, 4]	ἔρωτος μὲν ἐλάττων ἡδονῆς δὲ	κρείττων	γινόμενος. Ἐπεὶ δὲ ὀψέ ποτε
[5, 2]	τοὺς αὐτοὺς ὡς ἄλλοτε ἄλλον	ἀνελίττων	τόπους ᾔσθετο γυναικὸς λαθραῖόν τι
[5, 22]	ἕνεκεν τῆς ὁλκάδος καὶ ἡμῶν	αὐτῶν	ἀναλήψεως ἡμέρας τινὰς ἐπιμεῖναι ἐν
[5, 20]	τοῦ διοχλεῖν μοι περὶ τῶν	αὐτῶν	ἀπολειπόμενον, ἔγνων τὸ παρὸν ὑπερθέσθαι
[5, 5]	Δελφῶν ἐπήγοντο οἱ λῃσταὶ δὲ	αὐτῶν	ἀφείλοντο ταῦτα συνεσκευάζοντο. Ἡ Χαρίκλεια
[5, 21]	ὁ ἔμπορος καὶ περὶ τῶν	αὐτῶν	διαλεγόμενος σκέμματός τινος ἐνδόσιμον παρεῖχεν·
[5, 27]	τῶν λῃστῶν εἰς τὴν ἰδίαν	αὐτῶν	μετεισβαίνειν ἄκατον, ἔπειτα ἐπεῖχον ὑπό
[5, 14]	τὴν πέτραν ἐπέξεον. Ὅσοι δὲ	αὐτῶν	πρωτόγονοί τε καὶ θρασύτεροι, καὶ
[5, 6]	δράματος φιλοτιμούμενος καὶ αὐτόχειρας ἡμᾶς	ἑαυτῶν	ἐκβιάσηται γενέσθαι. ~Τούτοις εἰρημένοις οὐ
[5, 22]	διαλάμψαντος ἀνηγόμεθα, πολλὰ μὲν τῶν	ναυτῶν	τὴν πρώτην ἐναντιουμένων τέλος δὲ
[5, 2]	ὥστε οὐδὲ τὸν Καλάσιριν ἐλάνθανε	τελευτῶν,	ὕπνῳ καὶ ταῦτα βαθεῖ κατεσχημένον.
[5, 21]	τὸ ἀκούσιον προληφθῆναι παθόντας. Ὑπερήσθη	τούτων	ἀκούσας καὶ Εὔγε, ὦ πάτερ«
[5, 21]	τοὺς σαυτοῦ διασῴζειν. ~Ἀπῄειν κατηφὴς	τούτων	ἀκούσας καὶ παντοίας ἔστρεφον παρ´
[5, 30]	δεξιᾶς ἃ προσήκει παθών. Ἀπέτρεχον	τούτων	ἀκούσας ὡς μή τινα ἐγγενέσθαι
[5, 20]	ἄλλως οὐδὲ ἀκίνδυνον εἴ τι	τούτων	γίνοιτο πλησίον τῆς πόλεως, ἐκ
[5, 9]	γὰρ τῇ βασιλέως διακονεῖν ἐμπρέπει.	~Τούτων	εἰρημένων ἐπεραιοῦντο τὴν λίμνην καὶ
[5, 23]	ἔστιν ὅτε τοῦ εὐθέος παρατρέποντος.	~Τούτων	εἰρημένων οἱ μὲν ἐδήχθησαν καὶ
[5, 19]	ἐκδοῦναι τὸ θυγάτριον αἱρησομένου Πέπαυσο	τούτων«	ἔλεγεν ὦ πάτερ, τὴν μὲν
[5, 23]	ὑπὸ πλείονος ἐμπειρίας ὁδηγουμένας. Ἔτι	τούτων	ἐπὶ θάτερα γυμναζομένων ἦν μὲν
[5, 3]	ἑαυτὸν ἐκαρτέρησεν ὁ Κνήμων ὡς	τούτων	ἤκουσεν οὐδὲ ὑπέμεινε τὴν τῶν
[5, 27]	χάριν μόνην τὴν σὴν περιέστω.	~Τούτων	καὶ λεγομένων καὶ γινομένων ὁ
[5, 20]	αὐτὸν Σὲ μὲν« ἔφην ἀντὶ	τούτων	οἱ θεοὶ κατ´ ἀξίαν ἀμείψαιντο·
[5, 11]	ἀνδρῶν» ἔλεγε σοὶ δὲ ἀντὶ	τούτων	οἱ θεοὶ τοσαῦτα δοῖεν ὅσα
[5, 2]	ἀνῃρημένην ἐπένθησεν· ἀπεστέρημαι νυνὶ καὶ	τούτων,	οἴχεται ὁ κοινωνὸς τῶν δυστυχημάτων
[5, 22]	ἐπιμεῖναι ἐν τῇ νήσῳ. Καὶ	τούτων	οὕτω γενομένων ὁ πλοῦς ἡμῖν
[5, 5]	καὶ ὅρκια τὰ φιλήματα ποιούμενοι.	Τούτων	συγκειμένων ἀνεδύοντο τοῦ σπηλαίου κειμηλίων
[5, 22]	γειτόνων καὶ ταῦτα οἰκοῦντα. Τοιγάρτοι	τούτων	ὑφέξεις οὐκ εἰς μακρὰν τὴν
[5, 26]	ὡς οὐκ ἔστιν ὅπως βιώσομαι	τούτων	χωριζομένων. Καὶ ἅμα λέγουσα τοῖς
[5, 1]	νόσος γὰρ ἄλλων τε καὶ	ὤτων	τὸ γῆρας, ἴσως δὲ καὶ
[5, 17]	εὐκραεῖ τῷ πνεύματι καὶ ἐκ	νώτων	ὑποφερομένους, ἐπεὶ δὲ κατὰ τὸν
[5, 3]	ὑπολοίπων ἀκρόασιν, ἀλλ´ ἐκ τῶν	πρώτων	ἕτερα ὑπονοήσας, ἐκ τῶν ἐπὶ
[5, 22]	τε καὶ ἡμέραν ἐπὶ τὴν	Λιβύων	γῆν τοῦ κυβερνήτου τὴν ὁλκάδα
[5, 12]	τὴν ἀπόδοσιν τῆς θυγατρὸς αὐτεπάγγελτος	ἐπινεύων;	εὐχῆς δὲ δεῖ μοι πρότερον.
[5, 20]	ἐκείνου μὲν ἀπηλλαττόμην, σοὶ δὲ	καταμηνύων	τὴν σκευωρουμένην πρὸς τῶν ἀλαστόρων
[5, 16]	συνιέναι τὸν Ἑρμῆν τῷ Διονύσῳ	συγκαθιδρύων	καὶ λόγων ἥδυσμα τῷ πότῳ
[5, 5]	ἔκλαιον ὥσπερ οἶμαι σπονδῶν τῶν	δακρύων	ἀπάρχοντες καὶ ὅρκια τὰ φιλήματα
[5, 26]	Ὡς δὲ ὑπό τε τῶν	δακρύων	πρὸς οἶκτον ἤγετο καὶ ὑπὸ
[5, 22]	καὶ ἄχρι τῆς νεὼς παρέπεμπεν	ἐπιδακρύων	τε πλεῖστα καὶ τὸν πλοῦν
[5, 28]	παρῆσαν ὅλην προβάτων ἀγέλην καὶ	συῶν	ἐλαύνοντες· οἵ τε κατὰ χώραν
[5, 1]	~Ἡ μὲν δὴ πόλις ἡ	Δελφῶν	ἐν τούτοις ἦν καὶ ἔδρασεν
[5, 5]	ἃ δὲ αὐτοὶ μὲν ἐκ	Δελφῶν	ἐπήγοντο οἱ λῃσταὶ δὲ αὐτῶν
[5, 31]	στολῇ καταυγάζουσαν (τὴν γὰρ ἐκ	Δελφῶν	ἱερὰν ἐσθῆτα ἠμφίεστο ὡς ἢ
[5, 25]	οἱ Φοίνικες καὶ προσπεσόντες ἀπέχεσθαι	σφῶν	ἱκέτευον ἐφ´ ᾧ τε τὰ
[5, 32]	ὁ Θεαγένης ὑπελείφθη τῷ Πελώρῳ	μονομαχῶν,	ἀνδρὶ τὰ πάντα γενναίῳ καὶ
[5, 33]	κἀκείνων τύχας οὔτε δὲ ἐπαμύνειν	ἔχων	οὔτε ἐπιμίγνυσθαι δοκιμάζων, εἰς ἐπικουρίας
[5, 9]	εἰς τὴν Χέμμιν ὁ Ναυσικλῆς	ἔχων	τὴν Χαρίκλειαν ἔρχεται, Μιτράνης δὲ
[5, 13]	τις ὥρα πυρσεύεται· εἰ δὲ	κατέχων	περιτρέποις ἀκτῖνα προσβάλλει χρυσῆν οὐκ
[5, 2]	καὶ ταῦτα βαθεῖ κατεσχημένον. Ἀλλὰ	ἀνασχὼν	ἑαυτὸν ὁ πρεσβύτης κἀπὶ τοῦ
[5, 3]	αὐταῖς σχεδόν τι ταῖς θύραις·	ἀντίσχων	δὲ χαλεπῶς καὶ δέει τοῦ
[5, 10]	ὅτι βέλτιον εἴη διαπεπραγμένος ταύτης	ἐπιτυχὼν	ἢ ἐκείνην ἂν εὑρών· οὐ
[5, 21]	ἕως ἐκ ταὐτομάτου μοι πάλιν	ἐντυχὼν	ὁ ἔμπορος καὶ περὶ τῶν
[5, 20]	ἀναλεγομένῳ μοι περὶ τοὺς κρημνοὺς	ἐντυχὼν	ὁ λῄσταρχος Πότε ἄρα οἱ
[5, 20]	ἅπαξ θεασάμενος· οὐ γὰρ οἶδα	προστυχὼν	τοιούτῳ κάλλει, πολλὰς καὶ ταῦτα
[5, 5]	εἶναι ὅσος ἀμαυρῶσαι αὐτοῖς τῶν	ψυχῶν	τὰ ἐρωτικὰ γνωρίσματα. Ὅμως δ´
[5, 14]	γὰρ ἔξεστο καὶ εἰς μίμημα	ζῴων	ἐκεκοίλαντο. Καὶ ἦν ἡ γραφή,