Livre, Chap.
[5, 29]	κατήγαγε. Τὰ ὄντα« ἔφην εἰκάζεις·	ὁ	γὰρ Τραχῖνος εἰς γάμον τὸν
[5, 20]	ἐπὶ κύματι προσέβαλλεν ὁ δαίμων.	Ὁ	γὰρ Τυρρηνὸς οὐ πολλαῖς ὕστερον
[5, 29]	ὦ παῖδες, πρὸς τοῦτο μὲν	ὁ	δαίμων ἀντέπραξεν ἐν αὐτοῖς δὲ
[5, 20]	κῦμα φασὶν ἐπὶ κύματι προσέβαλλεν	ὁ	δαίμων. Ὁ γὰρ Τυρρηνὸς οὐ
[5, 14]	ἐν λίθῳ σοφίζεσθαι· τοιοῦτος μὲν	ὁ	δακτύλιος. ~Ὁ δὲ Ναυσικλῆς ἐκπλαγείς
[5, 23]	ὅτε ἀρότρου βοῦν ἐλευθεροῖ γηπόνος,	ὁ	δὲ ἄνεμος τῆς ἄγαν φορᾶς
[5, 3]	μικρὸν ἀνέπνευσε τὴν αἰτίαν ἐξεμάνθανεν·	ὁ	δὲ Ἀπόλωλά σοι» ἔφη· ζῇ
[5, 32]	ὁ μὲν ἐτράπη πρὸς φυγήν,	ὁ	δὲ ἐδίωκε. ~Καὶ τὰ μὲν
[5, 2]	εἰπὼν ἀπέτρεχεν ὡς εἰρήκει ποιήσων,	ὁ	δὲ Κνήμων αὖος ἐγεγόνει πρὸς
[5, 2]	καὶ αὖθις ὑπηνέχθη τῷ ὕπνῳ,	ὁ	δὲ Κνήμων τοῦ δωματίου προήκων
[5, 31]	σαυτῷ τε κἀκείνῃ θάνατον προξενήσῃς.	Ὁ	δὲ μηδὲν μελλήσας ὥς τινος
[5, 15]	σοφίζεσθαι· τοιοῦτος μὲν ὁ δακτύλιος.	~Ὁ	δὲ Ναυσικλῆς ἐκπλαγείς τε ἅμα
[5, 11]	καὶ οὐχὶ Θίσβη» {τοῦ Κνήμωνος}	Ὁ	δὲ Ναυσικλῆς ἐνεὸς ἐγεγόνει τόν
[5, 4]	ἀνδριζόμενον ὑπομνήσει τῶν ὅρκων ἀνέστελλεν,	ὁ	δὲ οὐ χαλεπῶς ἐπανήγετο καὶ
[5, 31]	οἰμώξῃ τῷδε τῷ κρατῆρι βαλλόμενος.	Ὁ	δὲ Πέλωρος ἀπιδὼν εἰς τοὺς
[5, 18]	ὅποι τις ἂν τύχοι καταγωγῆς.	Ὁ	δὲ Περὶ τὴν πλησίον ἄκραν«
[5, 32]	τῷ κρατῆρι πατάξων τὸν Πέλωρον,	ὁ	δέ, προπαρεσκεύαστο γάρ, ἐγχειριδίῳ φθάνει
[5, 27]	τις τὴν πρώραν ἀδοκίμαστος ἐκληροῦτο	ὁ	δὲ τὴν πρύμναν εἶχε καὶ
[5, 5]	λόγων σύμβολα ἡ μὲν λαμπάδα	ὁ	δὲ φοίνικα συνετίθεντο. Ἐπὶ τούτοις
[5, 8]	τὴν παροῦσαν στρατείαν εὐδαιμόνως πεποιημένον.	Ὁ	δὲ χαυνωθεὶς τοῖς ἐπαίνοις καὶ
[5, 33]	τὸν νεανίσκον ἐπεχομένην. Οὐδὲ ἔφθην	ὁ	δυσδαίμων εἰπεῖν τε καὶ μαθεῖν
[5, 21]	ἐκ ταὐτομάτου μοι πάλιν ἐντυχὼν	ὁ	ἔμπορος καὶ περὶ τῶν αὐτῶν
[5, 7]	περιγενόμενοι. Ποιῶμεν ὡς βούλει» φήσας	ὁ	Θεαγένης εἵπετο ἡγουμένῃ καθάπερ ἑλκόμενος.
[5, 5]	τοῦ γόνατος ἐκ θήρας συὸς	ὁ	Θεαγένης, ἐκ δὲ λόγων σύμβολα
[5, 6]	ἠξίου καὶ ἅμα ἀπέτρεχεν. Ἀλλ´	ὁ	Θεαγένης ἐπεῖχέ τε καὶ Ἄχρι
[5, 4]	δόξαι κόρον ἔχειν ἐβιάσθησαν, ἄρχεται	ὁ	Θεαγένης λόγων τοιῶνδε Τὸ μὲν
[5, 32]	ἕως τῶν ἄλλων πεσόντων μόνος	ὁ	Θεαγένης ὑπελείφθη τῷ Πελώρῳ μονομαχῶν,
[5, 32]	ἤδη μακρῷ τὸν Πέλωρον ὑπερεῖχεν	ὁ	Θεαγένης ὥσπερ ἰσχὺν αὐτῷ καὶ
[5, 7]	κατηύγασαν τοὺς ἐπιφερομένους ὤκλαζεν αὐτοῖς	ὁ	θυμὸς καὶ παρεῖντο αἱ δεξιαί,
[5, 11]	Χαρίκλειαν ἐδάκρυεν ἀφορῶν καὶ τίς	ὁ	καθάπερ ἐπὶ σκηνῆς ἀναγνωρισμὸς διαπορῶν,
[5, 29]	τὰ λαμπρότερα τῆς γαμηλίου πομπῆς	ὁ	καιρὸς ἡμᾶς καὶ ὁ τόπος
[5, 3]	ἦλθε κινδύνου εἰ μὴ θᾶττον	ὁ	Καλάσιρις αἰσθόμενος ἔθαλπέ τε συνεχῶς
[5, 12]	ἄπιστος ἔσο» {ἔφη} πρὸς αὐτὸν	ὁ	Καλάσιρις ἀλλ´ ἡγοῦ καὶ εὐτρέπιζε
[5, 16]	λόγους εἰς εὐωχίαν ἐρανιζόμενος. Ἐπείθετο	ὁ	Καλάσιρις ἅμα μὲν τῷ Κνήμωνι
[5, 10]	οὔπω δὲ ἡμέρας ἀκριβῶς ὑποφαινούσης	ὁ	Καλάσιρις ἅμα τῷ Κνήμωνι παρὰ
[5, 4]	καὶ εἰπὼν αὖθις ἐξέθανε. ~Καὶ	ὁ	Καλάσιρις αὖθις πράγματα εἶχεν ἐπιρρωννύναι
[5, 34]	σπονδαὶ διελύετο δὲ τὸ συμπόσιον·	ὁ	Καλάσιρις δὲ τὴν Χαρίκλειαν ἐσκοπεῖτο
[5, 12]	φέρουσα. ~Θαρσήσας οὖν πρὸς ταῦτα	ὁ	Καλάσιρις δεδιὼς δὲ μή τινα
[5, 17]	ἀληθῆ εἶναι μαρτυρούντων τὴν αἰτίαν,	ὁ	Καλάσιρις εἴχετο τῶν ἑξῆς Ὑπερβαλόντες
[5, 13]	τέθυτο, πρὸς βραχὺ τὰ σπλάγχνα	ὁ	Καλάσιρις ἐπιθεωρήσας καὶ ποικίλην δηλοῦσθαι
[5, 11]	σκηνῆς ἀναγνωρισμὸς διαπορῶν, ἕως αὐτὸν	ὁ	Καλάσιρις ἐφ´ ὅσον πλεῖστον ἅμα
[5, 2]	Καὶ τίς ἡ Θίσβη» ἔφη	ὁ	Καλάσιρις ἢ πόθεν γνωρίζεις τε
[5, 2]	ἀναβιοῦσιν. Ἐμειδίασε πρὸς ταῦτα μικρὸν	ὁ	Καλάσιρις καὶ αὖθις ὑπηνέχθη τῷ
[5, 12]	ἐν ἴσῳ φιλοπλούσιον. Οἶδα» εἶπεν	ὁ	Καλάσιρις καὶ ἕξεις. Τί δὲ
[5, 14]	δὲ τότε τῷ Ναυσικλεῖ προσεκόμιζεν	ὁ	Καλάσιρις μακρῷ καὶ ταύτας ἐπλεονέκτει,
[5, 33]	Θεαγένην πειρασόμεθα. Βουλοίμην ἂν» εἶπεν	ὁ	Καλάσιρις· νῦν δὲ ὥρα γε
[5, 1]	ὅδε ὁ ξένος; Ἕλλην» ἔφη	ὁ	Καλάσιρις· τὰ δ´ ἄλλα εἰσαῦθις
[5, 2]	ταῖς ἐμαῖς κατέθαψα. Κάθευδε» εἶπεν	ὁ	Καλάσιρις· ταῦτα δὲ ὅπη ποτὲ
[5, 1]	Ἐγὼ μὲν οὐκ ᾐσθόμην» ἔφη	ὁ	Καλάσιρις τάχα μέν που καὶ
[5, 11]	κἀμὲ τούτῳ παραδεδωκώς. Ἱκέτευεν οὖν	ὁ	Καλάσιρις τὸν Ναυσικλέα μηνύειν ἃ
[5, 11]	ἄγει λαβὼν ὅστις ποτέ ἐστιν	ὁ	κἀμὲ τούτῳ παραδεδωκώς. Ἱκέτευεν οὖν
[5, 4]	ἐπιδεχομένης. Ὡς δὴ καὶ τότε	ὁ	Κνήμων ἔφευγέ τε τὰ πάντων
[5, 2]	Οὐ μὴ μανῶ» πρὸς αὐτὸν	ὁ	Κνήμων Θίσβην ὅτι περίεστιν ἀκηκοώς;
[5, 1]	εἰς ὕπνον καταφέρει. Ἐπίσχες» εἶπεν	ὁ	Κνήμων ὦ πάτερ, οὐχ ὡς
[5, 16]	ἀγαθὰ γένοιτο ὦ Ναυσίκλεις» ὑπολαβὼν	ὁ	Κνήμων ὡς ἅπαν μουσικῆς ὄργανον
[5, 3]	βουλόμενος. ~Οὐκέτι κατέχειν ἑαυτὸν ἐκαρτέρησεν	ὁ	Κνήμων ὡς τούτων ἤκουσεν οὐδὲ
[5, 2]	ἀπεστέρημαι νυνὶ καὶ τούτων, οἴχεται	ὁ	κοινωνὸς τῶν δυστυχημάτων καὶ ὡς
[5, 12]	φράζε μόνον ὅπου ποτέ ἐστιν	ὁ	κρατῶν Θεαγένους, ὡς τό γε
[5, 18]	προσπελάσαι. ~Ταῦτα οὐκ εἶπε μὲν	ὁ	κυβερνήτης οὐκ ἐγένετο δέ, ὦ
[5, 17]	τὰς ὄψεις ἡμῖν ὑποδραμοῦσαν, καὶ	ὁ	κυβερνήτης τῶν ἱστίων παραστέλλειν ἐπέταττεν.
[5, 20]	μοι περὶ τοὺς κρημνοὺς ἐντυχὼν	ὁ	λῄσταρχος Πότε ἄρα οἱ Φοίνικες
[5, 9]	τὴν λίμνην καὶ χωρισθέντες ἀλλήλων	ὁ	μὲν εἰς τὴν Χέμμιν ὁ
[5, 32]	φθάνει διελαύνων τὸν μαζόν. Καὶ	ὁ	μὲν ἔκειτο καιρίᾳ βεβλημένος, τοῖς
[5, 22]	προαγορευθεῖσαν ἔφοδον διαδιδράσκειν εἰπόντος· καὶ	ὁ	μὲν ἐλάνθανεν τὰ ὄντα ὡς
[5, 32]	τοῦ ἀγκῶνος ἀπέκοπτε· κἀκ τοῦδε	ὁ	μὲν ἐτράπη πρὸς φυγήν, ὁ
[5, 27]	~Τούτων καὶ λεγομένων καὶ γινομένων	ὁ	μὲν ἥλιος ἀκριβῶς εἰς δυσμὰς
[5, 4]	περὶ αὐτὴν ὧδε· ἐπειδὴ γὰρ	ὁ	μὲν Θύαμις ἁλοὺς ἐζώγρητο καὶ
[5, 4]	καὶ τῶν ἐνοίκων ἐκεκένωτο βουκόλων,	ὁ	μὲν Κνήμων καὶ Θέρμουθις ὁ
[5, 32]	Χαρίκλεια, τὰ γὰρ συγκείμενα πράττοντες	ὁ	μὲν ξιφήρης θατέρῳ τὰ πρῶτα
[5, 21]	ἂν βουλοίμην ἀποπλεῦσαι νυκτός« Καὶ	ὁ	μὲν Οὕτω γενήσεται« εἰπὼν ἀπεχώρει·
[5, 2]	ὕπνῳ βραχεῖ γοῦν ἐστι παραμυθητέον.	~Ὁ	μὲν ταῦτα εἰπὼν ἀπέτρεχεν ὡς
[5, 27]	τοὺς κάλως ἀπείρως κατανεμόντων, καὶ	ὁ	μέν τις τὴν πρώραν ἀδοκίμαστος
[5, 32]	τὸν νόμον ἐθορύβουν. Καὶ τέλος	ὁ	μὲν Τραχῖνος ἐπανατείνεται ὡς τῷ
[5, 2]	μετ´ ἐκείνου φορητόν· νυνὶ δὲ	ὁ	μηδεπώποτε κεκορεσμένος ἐμὲ δὲ ἐξ
[5, 1]	διαπεπραγμένος; Ἅπαντα ὡς ἐβουλόμην» ἔφη	ὁ	Ναυσικλῆς ἀθρόον αὐτοῖς ἐπιφανείς· οὐ
[5, 1]	κοινωνοῦντας. Ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς» εἶπεν	ὁ	Ναυσικλῆς εἰς ἕω μαθήσεσθε, τὸ
[5, 10]	πυνθανομένω τίνα εἴη διαπεπραγμένος ἅπαντα	ὁ	Ναυσικλῆς ἔλεγεν, ὡς ἦλθεν ἐπὶ
[5, 8]	ἐμπορικόν τι καὶ δραστήριον ἐννοήσας	ὁ	Ναυσικλῆς ἐξήλατό τε καὶ προσδραμὼν
[5, 33]	τι πρὸς δάκρυον οἶνος· ἕως	ὁ	Ναυσικλῆς ἐπιθαρσύνων τὸν Καλάσιριν Ὦ
[5, 9]	ὁ μὲν εἰς τὴν Χέμμιν	ὁ	Ναυσικλῆς ἔχων τὴν Χαρίκλειαν ἔρχεται,
[5, 12]	φυγαδεῦσαι φιλοχρήματον. Ἐμειδίασε πρὸς ταῦτα	ὁ	Ναυσικλῆς καὶ Τότε» ἔφη δώσεις
[5, 12]	μοι πρότερον. Οὐδεὶς φθόνος» ἔφη	ὁ	Ναυσικλῆς μᾶλλον δὲ εἰ δοκεῖ,
[5, 11]	δ´ ἄγει λαβών. Ἔλεγε πάντα	ὁ	Ναυσικλῆς συνεὶς ἐκείνους εἶναι τούτους
[5, 12]	μή τινα λάβοι τῶν ὄντων	ὁ	Ναυσικλῆς ὑπόνοιαν καὶ ὧν ἐπεφέρετο
[5, 16]	ἀποκλίναντος, ὕδατος ἀπαραχύτου φιάλην προτείνας	ὁ	Ναυσικλῆς Ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι» ἔφη
[5, 11]	τοῦ Θεαγένους καὶ τίς μὲν	ὁ	νῦν δεσπόζων ὅποι δ´ ἄγει
[5, 1]	κατείληφα διαλεγόμενον· ἀλλὰ τίς ὅδε	ὁ	ξένος; Ἕλλην» ἔφη ὁ Καλάσιρις·
[5, 16]	θυγατὴρ ἥδε σῴζεται καὶ ὁρᾶται	ὁ	παῖς δὲ ὅσον οὐδέπω σὺν
[5, 2]	οἴκησις; Ἐπεκούφιζε καὶ ταῦτα παρὼν	ὁ	πάντων ἐμοὶ φίλτατος· ἐκεῖ με
[5, 31]	αὐτὴν ὃ βούλει λάμβανε« εἰπόντος	ὁ	Πέλωρος ὑπολαβὼν Καταλύεις οὖν τὸν
[5, 32]	μὴν εἰς τέλος γε ἀντέσχεν	ὁ	Πέλωρος· ὡς γὰρ ἀποροῦσα πρὸς
[5, 22]	νήσῳ. Καὶ τούτων οὕτω γενομένων	ὁ	πλοῦς ἡμῖν αὖθις παρηγγέλλετο πρώτην
[5, 23]	τὴν ἄκατον ἕως μὲν ἡμῖν	ὁ	πλοῦς ὑπήνεμος ἠνύετο μακρῷ τῆς
[5, 24]	καὶ ἄκοντας αὐτοὺς προλαβὼν ἔστησεν	ὁ	πόλεμος, τῷ προστυχόντι πρὸς ἄμυναν
[5, 26]	Οὐδὲν« ἔφη πρὸς σὲ ὅδε	ὁ	πόλεμος, ὦ φιλτάτη, ἀλλὰ διὰ
[5, 26]	ἡμετέρῳ συντελεῖν ἐπιτήδειον· ὅδε δὲ	ὁ	πρεσβύτης, ἄχθος τηνάλλως, εἰς χάριν
[5, 11]	ὧν διείλεκτο πολλάκις πρὸς αὐτὸν	ὁ	πρεσβύτης καὶ ὧν κατὰ ζήτησιν
[5, 2]	βαθεῖ κατεσχημένον. Ἀλλὰ ἀνασχὼν ἑαυτὸν	ὁ	πρεσβύτης κἀπὶ τοῦ ἀγκῶνος ἐρείσας
[5, 18]	τῇ Χαρικλείᾳ παρόντα με ἄσμενος	ὁ	πρεσβύτης ὑποδέχεται καὶ μέρος τὸ
[5, 5]	ἐπὶ τριόδων τὸν μὲν Θεαγένην	ὁ	Πυθικός» τὴν δὲ Χαρίκλειαν ἡ
[5, 19]	ἀλλ´ ὁ Τύριος ἐκεῖνος ἔμπορος	ὁ	Πυθιονίκης ᾧ συνεπλεύσαμεν ἰδίᾳ μοι
[5, 12]	οὐκ ἔστιν ὅτε ἐνδεής ἐστιν	ὁ	σοφὸς ἀλλ´ ὕπαρξιν ἔχει τὴν
[5, 24]	Τοῦτο ἐκεῖνο, ἄνδρες, ἀπολώλαμεν· πειρατικὸς	ὁ	στόλος, Τραχίνου γνωρίζω τὴν ἄκατον.
[5, 14]	λίθου μέρος εἰς τοῦτο περιγράψας	ὁ	τεχνίτης ἔδειξεν ἐκ τῆς ἀληθείας
[5, 1]	ἔοικε δέ μοι Ναυσικλῆς ἥκειν	ὁ	τῆς οἰκίας δεσπότης, ἀλλὰ τί
[5, 25]	~Ἐπεὶ δέ τις τῶν λῃστῶν,	ὁ	τολμηρότατος, ἐναλάμενος εἰς τὴν ναῦν
[5, 29]	πομπῆς ὁ καιρὸς ἡμᾶς καὶ	ὁ	τόπος ἀφῄρηται. Διεχεῖτο πρὸς ταῦτα
[5, 4]	ὁ μὲν Κνήμων καὶ Θέρμουθις	ὁ	τοῦ Θυάμιδος ὑπασπιστὴς ἑῷοι τὴν
[5, 31]	γὰρ ὡς καὶ τοῦτο διεκώλυσεν	ὁ	Τραχῖνος· αὐτὴν τὴν Ἄρτεμιν ὄψει
[5, 28]	θύματα δείραντες ηὐτρέπιζον τὴν εὐωχίαν,	ὁ	Τραχῖνος ἰδίᾳ με καὶ τῶν
[5, 29]	τόπος ἀφῄρηται. Διεχεῖτο πρὸς ταῦτα	ὁ	Τραχῖνος καὶ χαίρων οὕτω προστάξειν
[5, 31]	ἕνεκεν οὐχὶ κομίζομαι; Ὅτι« ἔφη	ὁ	Τραχῖνος οὐκ ᾔτησας· ἀλλ´ οὐδὲ
[5, 26]	ἡμεῖς τῷ δόγματι πειθόμενοι παρῄειμεν	ὁ	Τραχῖνος τῆς Χαρικλείας ἐπιλαβόμενος Οὐδὲν«
[5, 31]	ἐκλογὴν ἀπένειμεν. Οὐ τοῦτον« εἶπεν	ὁ	Τραχῖνος, ὦ βέλτιστε, καταλύω ἀλλ´
[5, 29]	προκαλεῖσθαι. Τραχῖνος μὲν οὖν καὶ	ὁ	Τραχίνου στυγητὸς ἔρως οἰμώξεται, θανάτου
[5, 19]	ἡ Χαρίκλεια τὸ κάλλος, ἀλλ´	ὁ	Τύριος ἐκεῖνος ἔμπορος ὁ Πυθιονίκης
[5, 22]	παῖς ἐμοῦ τοῦτο σημήναντος καὶ	ὁ	Τυρρηνὸς αἰσθόμενος διανέστη καὶ τὸ
[5, 18]	ἐγὼ δὲ ἰδίᾳ καὶ Θεαγένης,	ὁ	Τυρρηνὸς δὲ σὺν τοῖς αὑτοῦ
[5, 29]	σοὶ μανιώδη κίνησιν ἐξ ὧν	ὁ	Τυρρηνός μοι κατὰ τὴν Ζακυνθίων
[5, 8]	πολέμαρχον, ἦν δ´ ἄρα Μιτράνης	ὁ	φρούραρχος Ὀροονδάτου τοῦ τῷ βασιλεῖ
[5, 25]	ἄσπονδος ἐκεχειρία καὶ πόλεμος ἔργοις	ὁ	χαλεπώτατος εἰρήνης ὀνόματι νόθῳ παραλυόμενος,
[5, 1]	ἐν τούτοις ἦν καὶ ἔδρασεν	ὅ	τι δὴ καὶ ἔδρασεν, οὐ
[5, 22]	ὄψεως παλλόμενος καὶ τοῦ Θεαγένους	ὅ	τι πέπονθα ἐρομένου Τάχα« ἔφην
[5, 2]	πρεσβύτης κἀπὶ τοῦ ἀγκῶνος ἐρείσας	ὅ	τι πεπόνθοι διηρώτα καὶ δι´
[5, 4]	ὑπασπιστὴς ἑῷοι τὴν λίμνην διέπλευσαν	ὅ	τί ποτε τὸν λῄσταρχον ἔδρασαν
[5, 31]	Τοῦ Τραχίνου δὲ Παρ´ αὐτὴν	ὃ	βούλει λάμβανε« εἰπόντος ὁ Πέλωρος
[5, 14]	τεχνίτης ἔδειξεν ἐκ τῆς ἀληθείας	ὃ	ἐβούλετο, περίεργον ἡγησάμενος λίθον ἐν
[5, 4]	ἄρα τι τὸν Κνήμωνα δαιμόνιον,	ὃ	καὶ τὰ ἄλλα χλεύην ὡς
[5, 15]	Καὶ ἄλλως κέρδος κρίνω κάλλιστον	ὃ	μὴ ζημιοῦν τὸν παρέχοντα εὐπορώτερον
[5, 2]	οὐδὲν γὰρ οὕτως ἐμοὶ χαλεπὸν	ὃ	μὴ μετ´ ἐκείνου φορητόν· νυνὶ
[5, 4]	τε προτιμότερον ἐποιησάμεθα καὶ δι´	ὃ	πάντα ὑπέστημεν, ἡμεῖς τε εὐχόμεθα
[5, 4]	ὦ Χαρίκλεια, καὶ τοῦτο ἔχειν	ὃ	πάντων τε προτιμότερον ἐποιησάμεθα καὶ
[5, 2]	ὥρμησε καὶ ταῖς θύραις καθ´	ὃ	συνέπιπτον ἀλλήλαις τὸ οὖς παραθέμενος
[5, 7]	καὶ περισῴζειν ἑαυτοῖς εἰς δουλείαν	(ὃ	τίνος οὐκ ἂν γένοιτο θανάτου
[5, 19]	χώραν ἄλλην οἰκοῦντι καὶ ἔθνος	ὃ	τοσοῦτον κεχώρισται τῆς Αἰγυπτίων ἐκδοῦναι
[5, 2]	ἀλλὰ σῴζοιό γε μόνον καὶ	θεάσαιό	ποτε Θίσβην τὴν σήν· τοῦτο
[5, 30]	Ὅρα δὴ πῶς ἂν τοῦτο	διακρούσαιο	καὶ σαυτῷ μᾶλλον τὴν παῖδα
[5, 12]	προτέρῳ τὰ ὑπὲρ τῆσδε λύτρα	καταθεῖο·	πάντως δὲ ἐννοεῖς ὡς τὸ
[5, 2]	ἀδούλωτον πλὴν ἔρωτος φρόνημα; ἀλλὰ	σῴζοιό	γε μόνον καὶ θεάσαιό ποτε
[5, 22]	ἐπιβουλεύοντας· σὺ δὲ αὐτός τε	σῴζοιο	πρὸς τῶν θεῶν, ἀνδρῶν βέλτιστος
[5, 18]	χαίροις« ἀπεκρίνατο καὶ μένοις εἰ	βούλοιο	παρ´ ἡμῖν, εἰ μή τις
[5, 7]	μοίρας τῶν πολεμίων ἣ κατ´	ἄλλο	μέρος ἀπέβη τῆς νήσου κατόπιν
[5, 16]	ἤδη βρυάζοντος καὶ ἄλλου πρὸς	ἄλλο	τι τῶν τερπόντων ἀποκλίναντος, ὕδατος
[5, 24]	συνεμβεβηκότων ἀπὸ τῆς Ζακυνθίων Τοῦτο	ἐκεῖνο,	ἄνδρες, ἀπολώλαμεν· πειρατικὸς ὁ στόλος,
[5, 21]	τοῦ Τυρρηνοῦ μηνυθέντων ἅπερ ἐβουλόμην,	ἐκεῖνο	μόνον τὸ μέρος ἐξέφαινον ὡς
[5, 16]	λόγους ἡμῖν οὓς ποθοῦμεν ἀντιπροπίνοις,	ἀπὸ	καλλίστων ἂν κρατήρων εὐωχοίης. Τὰς
[5, 5]	ἐναποκειμένων οὐδενὸς θιγόντες, τὸν γὰρ	ἀπὸ	σύλων πλοῦτον βέβηλον ἐδοκίμαζον, ἃ
[5, 24]	πλησιαζόντων ἀνέκραγέ τις τῶν συνεμβεβηκότων	ἀπὸ	τῆς Ζακυνθίων Τοῦτο ἐκεῖνο, ἄνδρες,
[5, 29]	τὸν αὐτοῦ τε καὶ σὸν	ἀπὸ	τῆς θυσίας μεταποιεῖ τὴν εὐωχίαν,
[5, 32]	ὡς συνερρωγότα τὸν πόλεμον εἶδεν	ἀπὸ	τῆς νεὼς ἐτόξευεν εὔσκοπά τε
[5, 20]	συνείληφας τὴν ἐπιβουλήν; Καὶ ὃς	Ἀπὸ	τῆς τέχνης« ἔφη τοῖς ἀνδράσι
[5, 31]	καὶ δῆλος ἦν αὐτόθεν ἐπανήκων	ἀπὸ	τοῦ βλέμματος ἐμμανές τι διανοούμενος.
[5, 18]	γὰρ οὕτω ποτὲ σφαλείη μηδὲ	ὑπὸ	γήρως πιεσθείη Τυρρηνός, ἀλλ´ ἐστὶ
[5, 33]	βούλεσθαι μὲν ἐπισφάττειν ἑαυτὴν ἐνδεικνυμένην	ὑπὸ	δὲ ὀλίγης ἐλπίδος τοῦ τάχα
[5, 7]	κατὰ πρόσωπον ἐπιόντας περιεσκόπουν ἔλαθον	ὑπὸ	μοίρας τῶν πολεμίων ἣ κατ´
[5, 8]	Αἴγυπτον σατραπεύοντος, ἐπὶ χρήμασι πολλοῖς	ὑπὸ	Ναυσικλέους, ὡς δεδήλωται, κατὰ ζήτησιν
[5, 23]	ὑπερόγκοις ναυσὶ τὰς βραχυτέρας, ὥσπερ	ὑπὸ	πλείονος ἐμπειρίας ὁδηγουμένας. Ἔτι τούτων
[5, 2]	πρὸς τὴν ἀκοὴν τῆς Θίσβης	ὑπό	τε ἀμηχανίας πᾶσαν ἔννοιαν διαπορῶν
[5, 27]	αὐτῶν μετεισβαίνειν ἄκατον, ἔπειτα ἐπεῖχον	ὑπό	τε τοῦ κλύδωνος ἐκκρουόμενοι καὶ
[5, 26]	ὑπόσχεσιν ἐπίτηδες παρέλκοντος. Ὡς δὲ	ὑπό	τε τῶν δακρύων πρὸς οἶκτον
[5, 33]	κεκομισμένος τὸν παῖδα δὲ ἰδεῖν	ὑπὸ	τῆς νυκτὸς μόνης εἰργόμενος· εἰς
[5, 22]	τέλος αὐτῇ δεξιὸν εὐαγγελίζεται. Ἀνηλάμην	ὑπὸ	τῆς ὄψεως παλλόμενος καὶ τοῦ
[5, 14]	τὸν κύκλον ἐῴκεσαν εἰργομένοις δὲ	ὑπὸ	τῆς τέχνης ὥσπερ εἰ μάνδραν
[5, 2]	μυρομένης, ἐπί τε τὸ δωμάτιον	ὑπὸ	τοῦ θρήνου χειραγωγούμενος ὥρμησε καὶ
[5, 8]	ἅμα τὸ πρᾶγμα οὕτως ἔχειν	ὑπὸ	τοῦ ὀνόματος ἀπατηθεὶς ἐξεπέπληκτο μὲν
[5, 17]	πρὸς τὴν Αἰγαίαν θάλασσαν ἐπειγόμενον	ὑπὸ	τοῦ Πελοποννησίων ἰσθμοῦ τῆς πρόσω
[5, 27]	Τοιγάρτοι πᾶν μὲν ναυτιλίας μέρος	ὑπὸ	τοῦ προστυχόντος ἐσχεδιάζετο τέχνην δὲ
[5, 26]	δακρύων πρὸς οἶκτον ἤγετο καὶ	ὑπὸ	τῶν βλεμμάτων πρὸς τὸ ὑπήκοον
[5, 29]	Ἡ δὲ Πάντα μὲν« ἔφη,	πρὸ	πάντων δὲ τὰ προσδοκώμενα κατὰ
[5, 21]	διά τε τὴν περιουσίαν, καὶ	πρὸ	πάντων ὅτι τὴν ἡμετέραν οἰκεῖν,
[5, 18]	ἡ γὰρ μήτηρ αὐτοῖς οὐ	πρὸ	πολλοῦ τέθνηκεν· ὥστε, ὦ λῷστε,
[5, 20]	Φοίνιξιν ἀλλὰ μὴ ἀναιμωτὶ καὶ	πρὸ	τῆς θαλάττης ἔχειν, ἐκ τῆς
[5, 29]	ἔννοια καὶ ἡ Θεαγένους, εἰ	πρὸ	τοῦ τέλους χωρισθήσομαι, πρὸς θρήνους
[5, 12]	λάμβανε. Μὴ παῖζε μηδ´ ἄπιστος	ἔσο»	{ἔφη} πρὸς αὐτὸν ὁ Καλάσιρις
[5, 19]	Αἰγυπτίων ἐκδοῦναι τὸ θυγάτριον αἱρησομένου	Πέπαυσο	τούτων« ἔλεγεν ὦ πάτερ, τὴν
[5, 34]	ὀψέ τινος γυναίου φράσαντος εἰς	τὸ	ἄδυτον παρελθὼν καταλαμβάνει τοῖς ἴχνεσι
[5, 21]	δεήσει τῆς ὁλκάδος· τῶν δὲ	τὸ	αἰφνίδιον θαυμαζόντων καὶ τὴν αἰτίαν
[5, 21]	ἀπόπλουν πρίν τι καὶ πρὸς	τὸ	ἀκούσιον προληφθῆναι παθόντας. Ὑπερήσθη τούτων
[5, 21]	ἐκτὸς γενέσθαι τῆς ὑπονοουμένης καὶ	τὸ	ἀκριβὲς τοῦ ἔαρος περιμεῖναι. Οὐκοῦν«
[5, 4]	μετ´ ὀλίγον ἡσθήσεσθαι ἔμελλεν ἤδη	τὸ	ἀλγεινὸν ἐπέπλεκε, τάχα μὲν οὕτως
[5, 18]	ὁ πρεσβύτης ὑποδέχεται καὶ μέρος	τὸ	ἀλεεινότερον ἀπεκλήρου τῆς οἰκήσεως· καί
[5, 4]	παρέχοιεν. Ἐπεὶ δὲ ἀστάθμητόν τι	τὸ	ἀνθρώπειον καὶ ἄλλοτε πρὸς ἄλλα
[5, 18]	ἀναπτομένων ἀπολιπόντες τὴν ναῦν ἐπὶ	τὸ	ἄστυ τὴν Ζάκυνθον ἀγοράσοντες ἀνέτρεχον,
[5, 27]	οὔπω γὰρ ὁλοσχερῶς ἐκτετάρακτο, ἀλλὰ	τὸ	ἄτεχνον τοῦ κυβερνῶντος ἀντισχόντος μὲν
[5, 27]	ἔσχατον τῶν κινδύνων ἐνέβαλλεν οὐ	τὸ	βίαιον τοῦ κλύδωνος, οὔπω γὰρ
[5, 20]	οὖν αὐτὸν ὥστε πᾶν ἀναπτύξαι	τὸ	βούλευμα Τί οὖν» ἔφην δεῖ
[5, 20]	ἀλλ´ εἰς ὑπερβολήν τε πρὸς	τὸ	βούλημα θερμαινόμενον καὶ ἡμέραν οὐδεμίαν
[5, 28]	βουλόμενος, ἔχω γάρ μοι κατεγγυῶσαν	τὸ	βούλημα τὴν ἐξουσίαν, ἀλλ´ αἴσιον
[5, 11]	ὅτι τάχιστα παρεῖναι τὴν κόρην,	τὸ	γὰρ ἄφραστον κάλλος Χαρικλείας ἐγνώριζον.
[5, 30]	ἂν« ἔφην, ὦ τέκνον, ἐπιτετμημένως·	τὸ	γὰρ στενὸν τοῦ καιροῦ πολυλογίαν
[5, 12]	ἐστιν ὁ κρατῶν Θεαγένους, ὡς	τό	γε ἐκ τῶν θεῶν ἡμᾶς
[5, 31]	τι κατακλινεὶς Ἐγὼ δὲ« ἔφη	τὸ	γέρας τὸ προεμβατήριον τίνος ἕνεκεν
[5, 1]	γὰρ ἄλλων τε καὶ ὤτων	τὸ	γῆρας, ἴσως δὲ καὶ πρὸς
[5, 22]	ὁ Τυρρηνὸς αἰσθόμενος διανέστη καὶ	τὸ	γινόμενον ἐπυνθάνετο. Κἀγὼ Τὸ μὲν
[5, 1]	ὁ Ναυσικλῆς εἰς ἕω μαθήσεσθε,	τὸ	δὲ παρὸν ὑμῖν ὅτι βελτίονα
[5, 7]	δίκῃ κακηγορεῖσθαι πρὸς αὐτοῦ φάσκουσα	τὸ	δὲ τοῖς πολεμίοις ἑκόντας ἑαυτοὺς
[5, 5]	ἄλλα σκεύη τῶν εὐτελῶν ἐπιβαλοῦσα,	τὸ	δὲ τόξον καὶ τὴν φαρέτραν
[5, 2]	πλὴν ἀλλὰ πάντα γε ὑπέμενε	τὸ	δεῖμα τὸ ἐκ τῆς Θίσβης
[5, 3]	(καὶ γὰρ καὶ ἀλεκτρυόνες ἤδη	τὸ	δεύτερον ᾖδον) ἀπέτρεχε σφαλλόμενος καὶ
[5, 10]	εὑρών· οὐ γὰρ μικρὸν εἶναι	τὸ	διάφορον ἀλλ´ ὅσον ἄν τι
[5, 3]	ἤρτητο τὴν κεφαλὴν προσαράσσων ἐπὶ	τὸ	δωμάτιον οὗ κατήγοντο μετὰ πολλὴν
[5, 2]	ἐν νυκτὶ μυρομένης, ἐπί τε	τὸ	δωμάτιον ὑπὸ τοῦ θρήνου χειραγωγούμενος
[5, 15]	τοῦ πυρός σοι τῷ ὄντι	τὸ	δῶρον διακονήσαντος· ὁρᾶν γοῦν πάρεστι
[5, 15]	ἐχόρευον· ἡ Χαρίκλεια δὲ χωρισθεῖσα	τὸ	ἑαυτῆς ἔπραττεν, ηὔχετο Θεαγένει σῴζεσθαι
[5, 32]	τῷ Πελώρῳ καὶ τῇ κεφαλῇ	τὸ	ἐγχειρίδιον ἐπιβαλὼν τῆς μὲν ἀπέτυχεν,
[5, 17]	ἀποτειχιζόμενον. Κἀκ τοῦδε παλιρροίας ὡς	τὸ	εἰκὸς γινομένης καὶ περὶ τόνδε
[5, 23]	ἠνύετο μακρῷ τῆς ὁλκάδος ὡς	τὸ	εἰκὸς ὑπελείποντο μείζοσι τοῖς ἱστίοις
[5, 29]	ἀκμῇ τοῦ κινδύνου χωρήσωμεν, ἢ	τὸ	εἶναι γενναίως καὶ ἐλευθέρως κατορθώσοντες
[5, 22]	ἠπείρου καὶ ὅρμου, πειρατικὸν εἶναι	τὸ	ἐκ πρύμνης ἀναφαῖνον ἀκάτιον ὑφορώμενος.
[5, 2]	πάντα γε ὑπέμενε τὸ δεῖμα	τὸ	ἐκ τῆς Θίσβης καὶ τὴν
[5, 21]	Οὐκοῦν« ἔφην εἰ δὴ μέλλει	τὸ	ἐμὸν ἰσχύειν πρόσταγμα, τῆς ἐρχομένης
[5, 12]	ἐννοεῖς ὡς τὸ Περσικὸν καὶ	τὸ	ἐμπορικὸν ἐν ἴσῳ φιλοπλούσιον. Οἶδα»
[5, 32]	νόμου πειραθήσεται. ~Τί ἦν ἰδεῖν	τὸ	ἐντεῦθεν, ὦ Ναυσίκλεις; θαλάττῃ προσείκασας
[5, 33]	πάτερ» ἔφη, σὺ δὲ εἰς	τὸ	ἑξῆς γοῦν εὔθυμος εἶναι τὴν
[5, 26]	τοῦ βλέμματος ἀπεσκευασμένη καὶ πρὸς	τὸ	ἐπαγωγότερον ἐκβιασαμένη Ἀλλὰ θεοῖς μὲν«
[5, 32]	καὶ ὅτι τῆς μάχης περίεστι	τὸ	ἔπαθλον μηνυούσης. Ἐγείρας γὰρ τὸ
[5, 28]	διὰ σοῦ μαθοῦσα δέξηται χαίρουσα	τὸ	ἐσόμενον, ἐδικαίωσα προειπεῖν σοι τὴν
[5, 15]	ἥκειν μοι συνήθως καὶ τόδε	τὸ	εὕρημα διὰ τοῦ πυρός σοι
[5, 24]	ἔτι φιλανθρωπευόμεθα, ἐπιτρέπομεν ὑμᾶς εἰς	τὸ	ἐφόλκιον εἰσβῆναι, καὶ σῴζεθ´ ἑαυτοὺς
[5, 27]	κατὰ τὸ στόμιον τοῦ Νείλου	τὸ	Ἡρακλεωτικὸν προσωκείλαμεν καὶ γῆς Αἰγυπτίας
[5, 4]	ὑπελάμβανεν, ἦν γὰρ οὐ Θίσβη	τὸ	θρηνοῦν γύναιον ἀλλὰ Χαρίκλεια. Ἐγεγόνει
[5, 19]	τοσοῦτον κεχώρισται τῆς Αἰγυπτίων ἐκδοῦναι	τὸ	θυγάτριον αἱρησομένου Πέπαυσο τούτων« ἔλεγεν
[5, 17]	τραχύτητος αἰτίαν, Τὸ πέλαγος» ἔφη	τὸ	Ἰόνιον ἐκ πολλῆς εὐρυχωρίας ἐνταῦθα
[5, 32]	ἐναντίους κατοπτεύουσα, τῶν δὲ ἀγνοούντων	τὸ	κακὸν καὶ δαιμονίους εἶναι τὰς
[5, 8]	τὸν ἄρχοντα λίαν ἐσπουδακότες λαφύρων	τὸ	κάλλιστον πρῶτοι προσαγαγεῖν· ἔμελλον δὲ
[5, 19]	ἐρημίας ἀνενόχλητον εἶχεν ἡ Χαρίκλεια	τὸ	κάλλος, ἀλλ´ ὁ Τύριος ἐκεῖνος
[5, 27]	πλοῦτον διασῴζουσι· καὶ τέλος καὶ	τὸ	καλώδιον ἐξ οὗ τῆς νεὼς
[5, 1]	οὕτως ἀκόρεστόν τι καὶ σειρήνειον	τὸ	κατ´ αὐτήν. Ἀλλά με πάλαι
[5, 2]	μοι λῃστρικὸν εἰς τὴν παρελθοῦσαν	τὸ	καταγώγιον, ἄδυτον καὶ βάραθρον καὶ
[5, 26]	καὶ τῆς ἐμῆς ὑποθήκης ἀνύουσα,	τὸ	κατηφὲς ἐκ τῶν περιεστηκότων τοῦ
[5, 31]	δικαιῶ, σὺ δὲ εἰ μὴ	τὸ	κελευόμενον πράττοις οὐκ εἰς μακρὰν
[5, 22]	ἔσχηκας ὡς μηδὲ τοῦτο δὴ	τὸ	κοινὸν προσειπεῖν, ἐν γειτόνων καὶ
[5, 8]	σεληναίας διεξέλαμπεν· ὅμως δ´ οὖν	τὸ	κοῦφον τοῦ φρονήματος ἀπάτης ὀξύτητι
[5, 2]	θάνατον ἐλπισθέντα διαδεδρακέναι βιώσεσθαί τε	τὸ	λειπόμενον ἅμα τῷ φιλτάτῳ, ξένον
[5, 2]	βαρύ τε καὶ συνεχὲς ἐπιστένων	τὸ	λειπόμενον ἐταλαιπώρει τῆς νυκτός, ὥστε
[5, 29]	εὐγενείᾳ καὶ πλούτῳ κομῶσαν καὶ	τὸ	μέγιστον Τραχίνου γαμετὴν ἐσομένην μηδὲ
[5, 20]	συνιεὶς τὴν ἐνέδραν τοῦ ἐρωτήματος	Τὸ	μὲν ἀκριβὲς» ἔφην, ὦ Τραχῖνε,
[5, 22]	καὶ τὸ γινόμενον ἐπυνθάνετο. Κἀγὼ	Τὸ	μὲν γινόμενον ἔστιν« ἔλεγον ἡ
[5, 4]	ἄρχεται ὁ Θεαγένης λόγων τοιῶνδε	Τὸ	μὲν συνεῖναι ἡμᾶς ἀλλήλοις, ὦ
[5, 3]	τὴν εὐνὴν καταφέρεται· καὶ αὐτῷ	τὸ	μὲν σῶμα παλμὸς εἶχε τῶν
[5, 21]	μηνυθέντων ἅπερ ἐβουλόμην, ἐκεῖνο μόνον	τὸ	μέρος ἐξέφαινον ὡς ἁρπάσαι τις
[5, 27]	ἥλιος ἀκριβῶς εἰς δυσμὰς περιελθὼν	τὸ	μεταίχμιον ἡμέρας καὶ νυκτὸς σκιόφως
[5, 2]	μὴ καὶ αὐτός, οἴμοι, δουλεύεις	τὸ	μόνον ἐλεύθερον καὶ ἀδούλωτον πλὴν
[5, 16]	τις τὸν Ἑρμῆν ἱλάσαιτο ἢ	τὸ	οἰκειότατον ἐκείνῳ λόγους εἰς εὐωχίαν
[5, 2]	θύραις καθ´ ὃ συνέπιπτον ἀλλήλαις	τὸ	οὖς παραθέμενος ἐπηκροᾶτο καὶ τοιάδε
[5, 20]	μᾶλλον δὲ θυγατρὸς τῆς σῆς	τὸ	οὕτως ἀπηνὲς ἔργον ἐκείνοις δὲ
[5, 15]	Ναυσικλῆς ἐκπλαγείς τε ἅμα πρὸς	τὸ	παράδοξον καὶ πλέον ἡσθεὶς πρὸς
[5, 27]	πιθανὸς καὶ δυοῖν δι´ ἑνὸς	τὸ	παρὸν εὐδοκιμεῖν, βραχείας ῥᾳστώνης αἰσθομένων
[5, 31]	Ἄρτεμιν ὄψει προκαθημένην. Ἀλλ´ ὅπως	τὸ	παρὸν θεάσῃ σωφρόνως, μὴ σαυτῷ
[5, 20]	περὶ τῶν αὐτῶν ἀπολειπόμενον, ἔγνων	τὸ	παρὸν ὑπερθέσθαι χρησταῖς ἐπαγγελίαις μὴ
[5, 16]	τὸ συμπόσιον παρακεκληκὼς ἐκείνων μὲν	τὸ	παρὸν ὑπερορᾷς καὶ τοῖς δημωδεστέροις
[5, 17]	ἐπιπολαζούσης τῷ τόπῳ τραχύτητος αἰτίαν,	Τὸ	πέλαγος» ἔφη τὸ Ἰόνιον ἐκ
[5, 22]	μὲν εὐθυβόλως καὶ διαμπὰξ περαιωθῆναι	τὸ	πέλαγος τοῦ πνεύματος ἐπιτρέποντος ἐπείγεσθαι
[5, 12]	καταθεῖο· πάντως δὲ ἐννοεῖς ὡς	τὸ	Περσικὸν καὶ τὸ ἐμπορικὸν ἐν
[5, 12]	ἐπαρκέσει πρὸς ὅσον ἂν βουληθῶμεν	τὸ	Περσικὸν φυγαδεῦσαι φιλοχρήματον. Ἐμειδίασε πρὸς
[5, 22]	θάτερον ἀποβαλόντες καὶ τῆς κεραίας	τὸ	πλεῖστον συντρίψαντες· ἐδόκει οὖν ἐπισκευῆς
[5, 23]	ὑπελείποντο μείζοσι τοῖς ἱστίοις πλέον	τὸ	πνεῦμα δεχομένης· ἐπειδὴ δὲ τὴν
[5, 17]	οὖν ἐννυκτερεῦσαι τῷ πελάγει καὶ	τὸ	πνεῦμα ὑφειμένως δέχεσθαι, συμμετρουμένους ὅσον
[5, 15]	παράδοξον καὶ πλέον ἡσθεὶς πρὸς	τὸ	πολύτιμον, οὐσίας ὅλης τὴν λίθον
[5, 8]	χαυνωθεὶς τοῖς ἐπαίνοις καὶ ἅμα	τὸ	πρᾶγμα οὕτως ἔχειν ὑπὸ τοῦ
[5, 30]	ὅτι ἂν κελεύω καθυπέσχοντο, ὑποθέμενος	τὸ	πρακτέον ἐκείνους μὲν ἀπολείπω διασκευαζομένους
[5, 31]	Ἐγὼ δὲ« ἔφη τὸ γέρας	τὸ	προεμβατήριον τίνος ἕνεκεν οὐχὶ κομίζομαι;
[5, 11]	τὰ πρῶτα κάτω νεύουσα καὶ	τὸ	πρόσωπον εἰς ὀφρὺν σκέπουσα τοῦ
[5, 27]	ὅσον πλεῖστον ἐγχειρίσαντες καὶ τίμημα	τὸ	πρῶτον αἰτούμενον διδόναι κελεύσαντες. ~Ὡς
[5, 1]	παραχρῆμα λιμένων ἐκτὸς ὑπ´ εἰρεσίᾳ	τὸ	πρῶτον ἀνήγοντο· ὡς δὲ λείου
[5, 17]	Ἡμῶν δὲ πυνθανομένων διότι παραλύει	τὸ	ῥόθιον τῆς νεὼς οὐριοδραμούσης Ὅτι«
[5, 24]	ἀλλήλοις παρακελευομένων τῶν δὲ εἰς	τὸ	σκάφος τὸ ὑπηρετικὸν ἅλλεσθαι καὶ
[5, 7]	Οὐ μὴν ἔφθησάν γε πρὸς	τὸ	σπήλαιον διελθόντες ἀλλ´ ἕως τοὺς
[5, 8]	πολέμου κατηνάλωτο· μόνον δὲ λειπόμενον	τὸ	σπήλαιον ἠγνοεῖτο. Καὶ οἱ μὲν
[5, 4]	δὲ Θεαγένης καὶ Χαρίκλεια κατὰ	τὸ	σπήλαιον ὑπελείποντο τὸ ὑπερβάλλον τῶν
[5, 27]	περὶ δείλην ἀκτῇ τινι κατὰ	τὸ	στόμιον τοῦ Νείλου τὸ Ἡρακλεωτικὸν
[5, 18]	καὶ τρίτος ἐγώ, Χαρίεν« ἔφη	τὸ	σύμμετρον, ἑνὶ γὰρ πλείους ἡμᾶς
[5, 33]	θρῆνον ἡδονῇ τινι σύγκρατον μετεβέβλητο	τὸ	συμπόσιον, ἐπίφορον γάρ τι πρὸς
[5, 30]	λῄσταρχον ὡς εἰς γάμον παρασκευάζοντα	τὸ	συμπόσιον, καὶ γάρ τι καὶ
[5, 33]	νῦν δὲ ὥρα γε διαλύειν	τὸ	συμπόσιον· μνήμη τοῦ δαιμονίου γινέσθω
[5, 34]	μὲν αἱ σπονδαὶ διελύετο δὲ	τὸ	συμπόσιον· ὁ Καλάσιρις δὲ τὴν
[5, 16]	ὡς ἅπαν μουσικῆς ὄργανον εἰς	τὸ	συμπόσιον παρακεκληκὼς ἐκείνων μὲν τὸ
[5, 29]	γενναίως καὶ ἐλευθέρως κατορθώσοντες ἢ	τὸ	τεθνάναι σωφρόνως καὶ ἀνδρείως κερδήσοντες.
[5, 6]	ἐγχειρίζομεν; μή πη καὶ ὑπέρογκον	τὸ	τέλος τοῦ δράματος φιλοτιμούμενος καὶ
[5, 18]	ἀγάμενοι μὲν ὡς ἐφαίνοντο καὶ	τὸ	τῆς ὁλκάδος εὐάγωγον εἰς κάλλος
[5, 20]	πλέον ἢ παρὰ τῶν ἄλλων	τὸ	τίμημα κομίζομαι. Τῇ προτεραίᾳ δὴ
[5, 31]	ὅτε διαβεβρεγμένους ἤδη καὶ πρὸς	τὸ	ὑβριστικώτερον παραφερομένους ᾐσθόμην, ἠρέμα πρὸς
[5, 17]	πολλάκις ἐμπίπτοντος, βρασμόν τε ἴσχει	τὸ	ὕδωρ καὶ κῦμα φλεγμαῖνον ἐγείρει
[5, 4]	Χαρίκλεια κατὰ τὸ σπήλαιον ὑπελείποντο	τὸ	ὑπερβάλλον τῶν παρόντων δεινῶν ἀγαθὸν
[5, 26]	καὶ ὑπὸ τῶν βλεμμάτων πρὸς	τὸ	ὑπήκοον ἐδουλοῦτο, τὴν κόρην ἀναστήσας
[5, 24]	τῶν δὲ εἰς τὸ σκάφος	τὸ	ὑπηρετικὸν ἅλλεσθαι καὶ διαδρᾶναι βουλευομένων·
[5, 18]	καὶ μέγεθος αἰρόμενον ἐκπεπονημένης Φοινίκιον	τὸ	φιλοτέχνημα γνωρίζειν λέγοντες, πλέον δὲ
[5, 32]	τὸ ἔπαθλον μηνυούσης. Ἐγείρας γὰρ	τὸ	φρόνημα πολλοῖς ἤδη τοῖς τραύμασι
[5, 4]	ἀνθρώπων φύσεως ἀμιγὲς καὶ καθαρὸν	τὸ	χαῖρον οὐκ ἐπιδεχομένης. Ὡς δὴ
[5, 8]	καὶ δραστήριον ἐννοήσας ὁ Ναυσικλῆς	ἐξήλατό	τε καὶ προσδραμὼν Αὕτη ἐκείνη
[5, 32]	πολλοῖς ἤδη τοῖς τραύμασι πεπιεσμένος	ἐφήλατό	τε τῷ Πελώρῳ καὶ τῇ
[5, 18]	καταγωγήν. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς χαίροις«	ἀπεκρίνατο	καὶ μένοις εἰ βούλοιο παρ´
[5, 33]	ἀπῆγε μικρὸν ὕστερον, ὅσα φέρειν	ἐδύνατο	τῆς νεὼς ἐπικομιζόμενον. Ἐγὼ δὲ
[5, 2]	ἄρα τυγχάνεις; τίς δέ σε	διεδέξατο	τύχη; ἆρα μὴ καὶ αὐτός,
[5, 2]	συνέπιπτον ἀλλήλαις τὸ οὖς παραθέμενος	ἐπηκροᾶτο	καὶ τοιάδε κατελάμβανεν ἔτι θρηνοῦσαν.
[5, 32]	βεβλημένος, τοῖς λοιποῖς δὲ ἄσπονδος	ἐτέτατο	πόλεμος ἔπαιόν τε συμπεσόντες ἀλλήλους
[5, 26]	τε τῶν δακρύων πρὸς οἶκτον	ἤγετο	καὶ ὑπὸ τῶν βλεμμάτων πρὸς
[5, 4]	ἀνέστελλεν, ὁ δὲ οὐ χαλεπῶς	ἐπανήγετο	καὶ σωφρονεῖν ῥᾳδίως ἠνείχετο ἔρωτος
[5, 27]	ναυτιλίας μέρος ὑπὸ τοῦ προστυχόντος	ἐσχεδιάζετο	τέχνην δὲ ἄλλος ἄλλην αὐτοδίδακτος
[5, 13]	πυρᾶς δῆθεν σπασάμενος ἃ πάλαι	ἐπεκομίζετο	Ταῦτά σοι» ἔφη λύτρα Χαρικλείας,
[5, 6]	ἀπέδειξεν· ἀπαλλαγὴν καὶ φυγὴν ἐλευθέραν	ὑπέθετο	καὶ τοὺς ἀναιρήσοντας ἐπέστησε, τοιοῦτον
[5, 16]	ἐκείνῳ λόγους εἰς εὐωχίαν ἐρανιζόμενος.	Ἐπείθετο	ὁ Καλάσιρις ἅμα μὲν τῷ
[5, 14]	πλαγίοις αὐλήμασι διατάττων, τὰ δὲ	ἐπείθετο	ὡς ἐδόκει καὶ ἠνείχετο πρὸς
[5, 34]	Ναυσικλέους κατακλινεῖσα τὰς παρούσας ἀγρυπνίᾳ	διετίθετο	φροντίδας.
[5, 7]	εἰρημένοις οὐ πᾶσιν ἡ Χαρίκλεια	συνετίθετο,	τὴν μὲν τύχην ἐν δίκῃ
[5, 18]	Ἡ τράπεζα δὲ ἡμῖν κοινὴ	προὐτίθετο	τὰ μὲν ἄλλα ἡμῶν παρεχόντων
[5, 2]	ὡς ἄλλοτε ἄλλον ἀνελίττων τόπους	ᾔσθετο	γυναικὸς λαθραῖόν τι καὶ γοερὸν
[5, 29]	Τραχῖνος καὶ χαίρων οὕτω προστάξειν	ἐπηγγέλλετο,	καὶ προσέταξεν αὐτίκα πάντα κομισαμένους
[5, 22]	μοι τῆς νυκτὸς ἐπιφανεὶς ἐξηγόρευσεν.	Ἐπηγγέλλετο	ποιήσειν οὕτω καὶ ἄχρι τῆς
[5, 22]	γενομένων ὁ πλοῦς ἡμῖν αὖθις	παρηγγέλλετο	πρώτην ἡμέραν τῆς σεληναίας μετὰ
[5, 14]	ἔδειξεν ἐκ τῆς ἀληθείας ὃ	ἐβούλετο,	περίεργον ἡγησάμενος λίθον ἐν λίθῳ
[5, 22]	αἰσθόμενος διανέστη καὶ τὸ γινόμενον	ἐπυνθάνετο.	Κἀγὼ Τὸ μὲν γινόμενον ἔστιν«
[5, 21]	ἅμα ἐφίλει προσιὼν τὴν κεφαλὴν	ἐπυνθάνετό	τε πότε ἀνάγεσθαι κελεύοιμι, καὶ
[5, 18]	εἶπε μὲν ὁ κυβερνήτης οὐκ	ἐγένετο	δέ, ὦ Ναυσίκλεις, ἀλλ´ ἅμα
[5, 34]	εἰς τὴν καταγωγὴν ἐρυθριῶσαν ὡς	ἐφαίνετο	διότι λάθοι πρὸς τοῦ ὕπνου
[5, 22]	ἐτράπημεν, ὄναρ μοί τις πρεσβύτης	ἐφαίνετο	τὰ μὲν ἄλλα κατεσκληκὼς ἐπιγουνίδα
[5, 25]	ἐλπίδα πᾶσαν ἐφείδοντο τῶν ὑποπεσόντων,	ἐγίνετο	δὲ ἄσπονδος ἐκεχειρία καὶ πόλεμος
[5, 3]	τῶν δὲ ὀδόντων ἄραβος πολὺς	ἐγίνετο,	καὶ τάχα ἂν καὶ εἰς
[5, 27]	τέχνην δὲ ἄλλος ἄλλην αὐτοδίδακτος	ἐθρασύνετο,	τῶν μὲν τὰ ἱστία τεταραγμένως
[5, 27]	ἀπετέλεσεν, ἡ θάλασσα δὲ αἰφνίδιον	ἐτραχύνετο	τάχα μὲν τροπὴν ἐκ τοῦ
[5, 7]	ὡς βούλει» φήσας ὁ Θεαγένης	εἵπετο	ἡγουμένῃ καθάπερ ἑλκόμενος. Οὐ μὴν
[5, 12]	ὁ Ναυσικλῆς ὑπόνοιαν καὶ ὧν	ἐπεφέρετο	ἡ Χαρίκλεια Ὦ ´γαθὲ Ναυσίκλεις»
[5, 8]	σέ, Μιτράνη, καὶ τοὺς θεούς.	Ἐδράττετό	τε τῆς Χαρικλείας καὶ χαίρειν
[5, 8]	ὁμολογεῖν ἑαυτὴν εἰ βούλοιτο σῴζεσθαι	παρεκελεύετο,	ἠρέμα καὶ ἑλληνιστὶ παραφθεγγόμενος ὡς
[5, 25]	γὰρ χιτωνίσκῳ τῆς ὁλκάδος ἐξίστασθαι	προηγορεύετο	καὶ θάνατος τῷ παραβαίνοντι διηπειλεῖτο.
[5, 34]	τούτου περιήγοντο μὲν αἱ σπονδαὶ	διελύετο	δὲ τὸ συμπόσιον· ὁ Καλάσιρις
[5, 23]	μὲν ἡμῖν ὁ πλοῦς ὑπήνεμος	ἠνύετο	μακρῷ τῆς ὁλκάδος ὡς τὸ
[5, 27]	μεταβληθεῖσα· καὶ βόμβος ἀνέμου κατιόντος	ἠκούετο	καὶ ὅσον οὔπω πνεῦμα λάβρον
[5, 4]	μὲν Θύαμις ἁλοὺς ἐζώγρητο καὶ	εἴχετο	αἰχμάλωτος ἡ δὲ νῆσος ἐνεπέπρηστο
[5, 26]	λέγουσα τοῖς γόνασι προσέπιπτεν καὶ	εἴχετο	ἐπὶ πλεῖστον ἱκετεύουσα, τοῦ Τραχίνου
[5, 17]	μαρτυρούντων τὴν αἰτίαν, ὁ Καλάσιρις	εἴχετο	τῶν ἑξῆς Ὑπερβαλόντες δὴ» λέγων
[5, 4]	χαλεπῶς ἐπανήγετο καὶ σωφρονεῖν ῥᾳδίως	ἠνείχετο	ἔρωτος μὲν ἐλάττων ἡδονῆς δὲ
[5, 14]	δὲ ἐπείθετο ὡς ἐδόκει καὶ	ἠνείχετο	πρὸς τὰ ἐνδόσιμα τῆς σύριγγος
[5, 15]	δὲ χωρισθεῖσα τὸ ἑαυτῆς ἔπραττεν,	ηὔχετο	Θεαγένει σῴζεσθαι κἀκεῖνον ἑαυτῇ φυλάττεσθαι.
[5, 2]	ζῶσαν ἐθρήνησε καὶ τεθνεῶσαν, ὡς	ᾤετο,	ἐδάκρυσεν, ὡς ἀνῃρημένην ἐπένθησεν· ἀπεστέρημαι
[5, 18]	καὶ πρὸς πᾶσαν ὥραν ἁρμόδιον	ἐξήσκητο·	καὶ ἦν εὔβολόν τι χρῆμα
[5, 33]	εἰς θρῆνον ἡδονῇ τινι σύγκρατον	μετεβέβλητο	τὸ συμπόσιον, ἐπίφορον γάρ τι
[5, 4]	γὰρ ὁ μὲν Θύαμις ἁλοὺς	ἐζώγρητο	καὶ εἴχετο αἰχμάλωτος ἡ δὲ
[5, 3]	εἴ πή τι τῆς ὀροφῆς	ἤρτητο	τὴν κεφαλὴν προσαράσσων ἐπὶ τὸ
[5, 27]	καλώδιον ἐξ οὗ τῆς νεὼς	ἐξήρτητο	διέκοψεν ἄλλον χειμῶνα τοῦτον ἐφέλκεσθαι
[5, 16]	μᾶλλον ἄν τις τὸν Ἑρμῆν	ἱλάσαιτο	ἢ τὸ οἰκειότατον ἐκείνῳ λόγους
[5, 32]	τὸν μαζόν. Καὶ ὁ μὲν	ἔκειτο	καιρίᾳ βεβλημένος, τοῖς λοιποῖς δὲ
[5, 13]	τὰ πρακτέα γὰρ αὐτοῖς ἤδη	συνέκειτο—	χαίροντες ἐπορεύοντο, αὐτοὶ μὲν ἅμα
[5, 30]	δὲ τὸν δευτερεύοντα Τραχίνου λῃστήν,	ἐκαλεῖτο	δὲ οἶμαι Πέλωρος, ἀφικόμενος ἔχειν
[5, 25]	προηγορεύετο καὶ θάνατος τῷ παραβαίνοντι	διηπειλεῖτο.	Ἀλλ´ ἔστιν ὡς ἔοικεν ἀνθρώποις
[5, 8]	μόνον δὲ λειπόμενον τὸ σπήλαιον	ἠγνοεῖτο.	Καὶ οἱ μὲν οὕτως ἤγοντο
[5, 34]	ὁ Καλάσιρις δὲ τὴν Χαρίκλειαν	ἐσκοπεῖτο	καὶ ὡς τὴν πάροδον τοῦ
[5, 29]	ἡμᾶς καὶ ὁ τόπος ἀφῄρηται.	Διεχεῖτο	πρὸς ταῦτα ὁ Τραχῖνος καὶ
[5, 24]	παρὰ τὸν θάνατον ὡς ἔφασκε	χωρίζοιτο	ξίφει δὲ ἑνὶ καὶ πληγῇ
[5, 4]	τὸν Θεαγένην εἴ τι παρακινοῦντα	αἴσθοιτο	καὶ ἀνδριζόμενον ὑπομνήσει τῶν ὅρκων
[5, 8]	τῷ Μιτράνῃ πυνθανομένῳ τίς ποτε	καλοῖτο	Θίσβην ἑαυτὴν ὡμολόγει. Τότε δὴ
[5, 8]	Χαρικλείᾳ Θίσβην ὁμολογεῖν ἑαυτὴν εἰ	βούλοιτο	σῴζεσθαι παρεκελεύετο, ἠρέμα καὶ ἑλληνιστὶ
[5, 17]	ὑφειμένως δέχεσθαι, συμμετρουμένους ὅσον ἂν	γένοιτο	αὔταρκες ἑῴους ἡμᾶς τῇ γῇ
[5, 7]	δουλείαν (ὃ τίνος οὐκ ἂν	γένοιτο	θανάτου πικρότερον; ὀλέθροις βαρβάροις ἐκκεῖσθαι
[5, 10]	διάφορον ἀλλ´ ὅσον ἄν τι	γένοιτο	θεοῦ πρὸς ἄνθρωπον, οὕτως οὐκ
[5, 16]	διήγησιν. Ἀλλά σοι πλεῖστα ἀγαθὰ	γένοιτο	ὦ Ναυσίκλεις» ὑπολαβὼν ὁ Κνήμων
[5, 29]	ἄλλης εὐπρεπείας ἐπιμεληθῆναι κατὰ καιρὸν	ἐγγένοιτο	καὶ γὰρ ἂν εἴη πάντων
[5, 20]	οὐδὲ ἀκίνδυνον εἴ τι τούτων	γίνοιτο	πλησίον τῆς πόλεως, ἐκ τοῦ
[5, 7]	δεήσειεν ἐν χερσὶ ταῖς ἐκείνου	γίνοιτο.	Τῶν δὲ ἐπελθόντων ἐπανετείναντο μέν
[5, 27]	τοῦ κλύδωνος, οὔπω γὰρ ὁλοσχερῶς	ἐκτετάρακτο,	ἀλλὰ τὸ ἄτεχνον τοῦ κυβερνῶντος
[5, 11]	ἐκείνους εἶναι τούτους περὶ ὧν	διείλεκτο	πολλάκις πρὸς αὐτὸν ὁ πρεσβύτης
[5, 29]	Τυρρηνός μοι κατὰ τὴν Ζακυνθίων	διείλεκτο,	σιωπῶντι δὲ πρὸς ὑμᾶς ὡς
[5, 8]	ἔχειν ὑπὸ τοῦ ὀνόματος ἀπατηθεὶς	ἐξεπέπληκτο	μὲν τῆς ὥρας, ἀπ´ εὐτελοῦς
[5, 25]	θανάτῳ κρίνεσθαι τὸν πόλεμον ἐδίδαξεν	ἐφήλαντο	δὲ καὶ οἱ λοιποὶ πάντες,
[5, 14]	ἔξεστο καὶ εἰς μίμημα ζῴων	ἐκεκοίλαντο.	Καὶ ἦν ἡ γραφή, παιδαρίσκος
[5, 4]	ὁλοσχερῶν περιπλοκῶν τε καὶ φιλημάτων	ἐνεπίμπλαντο.	Καὶ πάντων ἅμα εἰς λήθην
[5, 7]	ἐκείνου γίνοιτο. Τῶν δὲ ἐπελθόντων	ἐπανετείναντο	μέν τινες ὡς πατάξοντες· ὡς
[5, 16]	ὡς διατριβὴν τῷ πότῳ χορείαν	ἐστήσαντο·	ἡμῖν δὲ ἡ σὴ πλάνη
[5, 5]	μὲν λαμπάδα ὁ δὲ φοίνικα	συνετίθεντο.	Ἐπὶ τούτοις αὖθις περιέβαλλον ἀλλήλους
[5, 29]	καὶ ἐπὶ τῶν ὤμων ἀκόσμως	ἐξετίθεντο,	πλοῦτον ὃν πολλοὶ πόνοι καὶ
[5, 20]	τούτων οἱ θεοὶ κατ´ ἀξίαν	ἀμείψαιντο·	πόθεν δέ, ὦ Τυρρηνέ, συνείληφας
[5, 7]	ὤκλαζεν αὐτοῖς ὁ θυμὸς καὶ	παρεῖντο	αἱ δεξιαί, τοὺς γὰρ καλοὺς
[5, 24]	ἀποπειρώμενοί τε εἴ πως ἀναιμωτὶ	γένοιντο	ἐγκρατεῖς τῆς ὁλκάδος ἔβαλλον μὲν
[5, 5]	προσδιορίζοντας. Εἰ δὲ εἰς ταὐτὸν	γίνοιντο,	ἀρκεῖν μὲν ἑτέρῳ τὸν ἕτερον
[5, 1]	μόνον οὐ διιπταμένην τὴν ὁλκάδα	παρημείβοντο,	νῆσοι δὲ Ὀξεῖαι καὶ σχῆμα
[5, 8]	ἠγνοεῖτο. Καὶ οἱ μὲν οὕτως	ἤγοντο	ἐπὶ τὸν πολέμαρχον, ἦν δ´
[5, 34]	τις σπονδὰς περιαγέσθω. ~Ἐκ τούτου	περιήγοντο	μὲν αἱ σπονδαὶ διελύετο δὲ
[5, 1]	ἐκτὸς ὑπ´ εἰρεσίᾳ τὸ πρῶτον	ἀνήγοντο·	ὡς δὲ λείου πνεύματος ἐκ
[5, 5]	δὲ αὐτοὶ μὲν ἐκ Δελφῶν	ἐπήγοντο	οἱ λῃσταὶ δὲ αὐτῶν ἀφείλοντο
[5, 3]	προσαράσσων ἐπὶ τὸ δωμάτιον οὗ	κατήγοντο	μετὰ πολλὴν τὴν πλάνην ἀφικόμενος
[5, 25]	ἕτερον φθάσας ἐπιβαίη τοῦ σκάφους	ἠπείγοντο,	θᾶττον ἐν τῷ βεβαίῳ τοῦ
[5, 25]	τοῦ Τραχίνου παρ´ ἐλπίδα πᾶσαν	ἐφείδοντο	τῶν ὑποπεσόντων, ἐγίνετο δὲ ἄσπονδος
[5, 5]	λῃσταὶ δὲ αὐτῶν ἀφείλοντο ταῦτα	συνεσκευάζοντο.	Ἡ Χαρίκλεια δὲ καὶ μετημφίασεν
[5, 24]	ἀκίνδυνον μάχην καὶ πόλεμον ἀναίμακτον	ἠγωνίζοντο	θρασεῖς τε ἦσαν καὶ οὐκ
[5, 25]	οἱ λοιποὶ πάντες, τότε δὴ	μετεμέλοντο	οἱ Φοίνικες καὶ προσπεσόντες ἀπέχεσθαι
[5, 5]	ἐπήγοντο οἱ λῃσταὶ δὲ αὐτῶν	ἀφείλοντο	ταῦτα συνεσκευάζοντο. Ἡ Χαρίκλεια δὲ
[5, 13]	ἐπὶ τὸν νεὼν τοῦ Ἑρμοῦ	παρεγένοντο,	τούτῳ γὰρ ἦγε τὴν θυσίαν
[5, 18]	ἡμετέραν συνέρρεον, ἀγάμενοι μὲν ὡς	ἐφαίνοντο	καὶ τὸ τῆς ὁλκάδος εὐάγωγον
[5, 1]	ἄρτι πρὸς δύσιν ἡλίου νεύοντος	ἀνεφαίνοντο.	Ἀλλὰ τί ταῦτα ἀωρὶ μηκύνω;
[5, 23]	τῆς ὁλκάδος ὡς τὸ εἰκὸς	ὑπελείποντο	μείζοσι τοῖς ἱστίοις πλέον τὸ
[5, 4]	καὶ Χαρίκλεια κατὰ τὸ σπήλαιον	ὑπελείποντο	τὸ ὑπερβάλλον τῶν παρόντων δεινῶν
[5, 5]	τὰ φιλήματα ποιούμενοι. Τούτων συγκειμένων	ἀνεδύοντο	τοῦ σπηλαίου κειμηλίων μὲν ἄλλων
[5, 13]	γὰρ αὐτοῖς ἤδη συνέκειτο— χαίροντες	ἐπορεύοντο,	αὐτοὶ μὲν ἅμα τῷ Ναυσικλεῖ
[5, 4]	πάντων ἅμα εἰς λήθην ἐμπεσόντες	εἴχοντο	ἐπὶ πλεῖστον ἀλλήλων οἱονεὶ συμπεφυκότες,
[5, 30]	δὲ ποιήσειν ὅτι ἂν κελεύω	καθυπέσχοντο,	ὑποθέμενος τὸ πρακτέον ἐκείνους μὲν
[5, 1]	καὶ ὄρθρου ὑποφαίνοντος οὐδὲ ὑπερβαίνειν	ᾤοντο	τὸν πρός με ὅρκον οἱ
[5, 9]	βασιλέως διακονεῖν ἐμπρέπει. ~Τούτων εἰρημένων	ἐπεραιοῦντο	τὴν λίμνην καὶ χωρισθέντες ἀλλήλων
[5, 14]	τῆς ἀμεθύσου τοῖς νώτοις ἐπανθούσης.	Γέγραπτο	καὶ ἀρνίων ἁπαλὰ σκιρτήματα καὶ
[5, 32]	πατάξων τὸν Πέλωρον, ὁ δέ,	προπαρεσκεύαστο	γάρ, ἐγχειριδίῳ φθάνει διελαύνων τὸν
[5, 31]	γὰρ ἐκ Δελφῶν ἱερὰν ἐσθῆτα	ἠμφίεστο	ὡς ἢ νικητήριον ἢ ἐντάφιον
[5, 14]	καὶ ταύτας ἐπλεονέκτει, γραφῇ γὰρ	ἔξεστο	καὶ εἰς μίμημα ζῴων ἐκεκοίλαντο.
[5, 24]	ὁλκὰς ἔν τε γαλήνῃ κλύδωνος	ἐμπέπληστο	θορύβοις ὀλολυγμοῖς διαδρομαῖς καταιγιζομένη, τῶν
[5, 4]	εἴχετο αἰχμάλωτος ἡ δὲ νῆσος	ἐνεπέπρηστο	καὶ τῶν ἐνοίκων ἐκεκένωτο βουκόλων,
[5, 13]	πλήθει τῶν κεκλημένων (δημοτελῆ γὰρ	ηὐτρέπιστο	τὴν θυσίαν) ἡ Χαρίκλεια δὲ
[5, 13]	καθοσιούμενος, καὶ τὰ ἱερὰ τάχιστα	τέθυτο,	πρὸς βραχὺ τὰ σπλάγχνα ὁ
[5, 8]	Χαρικλείας καὶ χαίρειν εἰς ὑπερβολὴν	ἐνεδείκνυτο	καὶ τῇ Χαρικλείᾳ Θίσβην ὁμολογεῖν
[5, 9]	διεπεμψάμην, ἐκχωρῶν σοι τηλικοῦτο καὶ	τοιοῦτο	δῶρον τῷ κοινῷ δεσπότῃ προσάγειν
[5, 30]	συμπόσιον, καὶ γάρ τι καὶ	τοιοῦτο	ἐνέφηνεν, εὐπρεπέστερον αὐτὴν κοσμηθῆναι προστάξας.
[5, 9]	πρός σε διεπεμψάμην, ἐκχωρῶν σοι	τηλικοῦτο	καὶ τοιοῦτο δῶρον τῷ κοινῷ
[5, 26]	τῶν βλεμμάτων πρὸς τὸ ὑπήκοον	ἐδουλοῦτο,	τὴν κόρην ἀναστήσας Τὸν μὲν
[5, 27]	μέν τις τὴν πρώραν ἀδοκίμαστος	ἐκληροῦτο	ὁ δὲ τὴν πρύμναν εἶχε
[5, 1]	νύκτας πλείους δὲ ἡμέρας ἐπισυνάπτοις	τοῦτο	ἄν ποτε παθεῖν, οὕτως ἀκόρεστόν
[5, 2]	θεάσαιό ποτε Θίσβην τὴν σήν·	τοῦτο	γάρ με καλέσεις καὶ μὴ
[5, 19]	τοῦτο μὲν γένος ἔνδοξον καταλέγων	τοῦτο	δὲ τὸν παρόντα πλοῦτον καταριθμούμενος
[5, 22]	οὕτως ὀλιγώρως ἔσχηκας ὡς μηδὲ	τοῦτο	δὴ τὸ κοινὸν προσειπεῖν, ἐν
[5, 30]	προστάξας. Ὅρα δὴ πῶς ἂν	τοῦτο	διακρούσαιο καὶ σαυτῷ μᾶλλον τὴν
[5, 31]	ναῦν· οἶσθα γὰρ ὡς καὶ	τοῦτο	διεκώλυσεν ὁ Τραχῖνος· αὐτὴν τὴν
[5, 24]	τῶν συνεμβεβηκότων ἀπὸ τῆς Ζακυνθίων	Τοῦτο	ἐκεῖνο, ἄνδρες, ἀπολώλαμεν· πειρατικὸς ὁ
[5, 4]	ἡμᾶς ἀλλήλοις, ὦ Χαρίκλεια, καὶ	τοῦτο	ἔχειν ὃ πάντων τε προτιμότερον
[5, 19]	Χαρίκλειαν, πολλὰ σεμνύνων ἑαυτὸν καὶ	τοῦτο	μὲν γένος ἔνδοξον καταλέγων τοῦτο
[5, 18]	τῆς προτεραίας ἐνσχεθὲν διεσπάρακται. Κἀγὼ	Τοῦτο	μὲν« ἔφην οὐδὲν ἐδεόμην μαθεῖν,
[5, 29]	Ἐπεὶ δέ, ὦ παῖδες, πρὸς	τοῦτο	μὲν ὁ δαίμων ἀντέπραξεν ἐν
[5, 17]	προστυχόντας. Τοῦ δὲ Κνήμωνος μηδὲ	τοῦτο	παραλιπεῖν ἀξιοῦντος ἀλλὰ φράζειν εἴ
[5, 14]	ἄκρων τῆς λίθου μέρος εἰς	τοῦτο	περιγράψας ὁ τεχνίτης ἔδειξεν ἐκ
[5, 22]	μετελεύσομαι. Παρῆν ἡ παῖς ἐμοῦ	τοῦτο	σημήναντος καὶ ὁ Τυρρηνὸς αἰσθόμενος
[5, 14]	τοῖς μαλλοῖς, οὐ τῆς τέχνης	τοῦτο	χαριζομένης ἀλλ´ οἰκεῖον ἐρύθημα τῆς
[5, 8]	πυρὶ πρὸς τοῦ προτέρου πολέμου	κατηνάλωτο·	μόνον δὲ λειπόμενον τὸ σπήλαιον
[5, 4]	νῆσος ἐνεπέπρηστο καὶ τῶν ἐνοίκων	ἐκεκένωτο	βουκόλων, ὁ μὲν Κνήμων καὶ
[5, 18]	εἰπόντος ὡς παῖδές εἰσί μοι	δύο	καὶ τρίτος ἐγώ, Χαρίεν« ἔφη
[5, 18]	κἀμοὶ γὰρ παῖδές εἰσιν ἔτι	δύο	συσσιτούμενοι, οἱ προγενέστεροι δὲ γήμαντες
[5, 20]	ἐγώ τε δι´ ἑνὸς ἔργου	δύο	τὰ μέγιστα κτήσασθαι βούλομαι, τόν