Livre, Chap.
[5, 29]	οὖν ὅμως ἃ καὶ πρότερον	ἤ	τι καινότερον; Ἡ δὲ Πάντα
[5, 5]	ἐδόκει ναοῖς ἐπιγράφειν, εἰ χωρισθεῖεν,	ἢ	ἀγάλμασιν ἐπισήμοις ἑρμαῖς τε καὶ
[5, 23]	ἐξενικήθη καθάπερ τῷ ἡλίῳ συγκαταδυόμενος,	ἢ	ἀληθέστερον εἰπεῖν τοῖς ἐπιδιώκουσιν ὑπηρετούμενος.
[5, 5]	Χαρίκλειαν ἡ Πυθιὰς ἐπὶ δεξιὰ	ἢ	ἀριστερὰ πεπόρευται πόλιν ἐπὶ τήνδε
[5, 18]	χρηστῶς ἂν ποιοίης καὶ φιλανθρώπως	ἢ	αὐτὸς ὑποδεχόμενος ἢ ἕτερον ὑφηγούμενος.
[5, 5]	πόλιν ἐπὶ τήνδε ἢ κώμην	ἢ	ἔθνος» ἡμέραν καὶ ὥραν προσδιορίζοντας.
[5, 10]	βέλτιον εἴη διαπεπραγμένος ταύτης ἐπιτυχὼν	ἢ	ἐκείνην ἂν εὑρών· οὐ γὰρ
[5, 31]	ἐσθῆτα ἠμφίεστο ὡς ἢ νικητήριον	ἢ	ἐντάφιον ἐσομένην) καὶ τἄλλα περὶ
[5, 18]	καὶ φιλανθρώπως ἢ αὐτὸς ὑποδεχόμενος	ἢ	ἕτερον ὑφηγούμενος. Καὶ ὃς Οὐκ
[5, 18]	τυγχάνοις τῶν πολυκλίνους οἴκους ἐπιζητούντων	ἢ	θεραπείαν εἰς πλῆθος ἐπαγομένων. Ἐμοῦ
[5, 17]	περὶ τόνδε τὸν πορθμὸν πλέον	ἢ	κατὰ τὸν ἄλλον κόλπον θλιβομένης,
[5, 5]	ἀριστερὰ πεπόρευται πόλιν ἐπὶ τήνδε	ἢ	κώμην ἢ ἔθνος» ἡμέραν καὶ
[5, 31]	Δελφῶν ἱερὰν ἐσθῆτα ἠμφίεστο ὡς	ἢ	νικητήριον ἢ ἐντάφιον ἐσομένην) καὶ
[5, 2]	ποτε πλάνη τὸν Ναυσικλέα κατείληφεν	ἢ	ὅπως παρὰ μόνοις Αἰγυπτίοις οἱ
[5, 20]	καὶ ὄψον αὐτοῖς προσκομίζων πλέον	ἢ	παρὰ τῶν ἄλλων τὸ τίμημα
[5, 30]	ἐφοδίου λαβέσθαι τινὸς ηὐχόμην, ὥστε	ἢ	παραχωρήσει μοι Τραχῖνος ἑκὼν εἰς
[5, 30]	χρεωστοῦμαι προεμβάτης τῆς ὁλκάδος γεγονώς,	ἢ	πικρόγαμος ἔσται πρὸς τῆσδε τῆς
[5, 11]	καὶ ὥσπερ ἐξ ἑνὸς συνθήματος	ἢ	πληγῆς τῆς αὐτῆς ἀνωλόλυξαν. Ἦν
[5, 2]	ἡ Θίσβη» ἔφη ὁ Καλάσιρις	ἢ	πόθεν γνωρίζεις τε ἀκούσας καὶ
[5, 23]	ἱστίοις ἐνέπιπτε καὶ σοβῶν μᾶλλον	ἢ	προωθῶν τὴν ὀθόνην τέλος καὶ
[5, 2]	βάραθρον καὶ τί γὰρ ἄλλ´	ἢ	τάφος ἡ οἴκησις; Ἐπεκούφιζε καὶ
[5, 25]	νόθῳ παραλυόμενος, συνθήκης βαρυτέρας πλέον	ἢ	τῆς μάχης ὁριζομένης. Σὺν ἑνὶ
[5, 29]	τῇ ἀκμῇ τοῦ κινδύνου χωρήσωμεν,	ἢ	τὸ εἶναι γενναίως καὶ ἐλευθέρως
[5, 16]	ἄν τις τὸν Ἑρμῆν ἱλάσαιτο	ἢ	τὸ οἰκειότατον ἐκείνῳ λόγους εἰς
[5, 29]	εἶναι γενναίως καὶ ἐλευθέρως κατορθώσοντες	ἢ	τὸ τεθνάναι σωφρόνως καὶ ἀνδρείως
[5, 30]	περιποιήσειας, φησὶ γὰρ ἀποθανεῖσθαι πρότερον	ἢ	Τραχίνῳ γαμηθήσεσθαι. Καὶ ὃς Θάρσει«
[5, 23]	ἡ χρεία παρεκάλει, θᾶττον ἡμῖν	ἢ	ὥστε εἰπεῖν ἐπέστησαν ἅτε οἶμαι
[5, 20]	καὶ τοὺς ἄλλους ἐναλίους θεοὺς	ἦ	μὴν αὐτόν τε σὲ ὡς
[5, 9]	τῷ κοινῷ δεσπότῃ προσάγειν οἷον	ἡ	βασίλειος αὐλὴ κόσμον οὔτε πρότερον
[5, 23]	ἐπειδὴ δὲ τὴν θάλασσαν ἐστόρεσεν	ἡ	γαλήνη καὶ τὰς κώπας ἡ
[5, 8]	παρόντας· καὶ τοῦ σοφίσματος ἔτυχεν·	ἡ	γὰρ δὴ Χαρίκλεια γλώσσης τε
[5, 18]	τετάρτη τροφὸς ἡ τῶν παιδίων·	ἡ	γὰρ μήτηρ αὐτοῖς οὐ πρὸ
[5, 4]	καθαροῖς μόνον μιγνύμενοι τοῖς φιλήμασιν·	ἡ	γὰρ Χαρίκλεια τὸν Θεαγένην εἴ
[5, 14]	μίμημα ζῴων ἐκεκοίλαντο. Καὶ ἦν	ἡ	γραφή, παιδαρίσκος ἐποίμαινε πρόβατα χαμαιζήλῳ
[5, 26]	ἐσομένη. Ταῦτα ἐκεῖνος μὲν ἔλεγεν,	ἡ	δέ (ἔστι γὰρ χρῆμα σοφώτατον)
[5, 14]	τε καὶ τῇ πέτρᾳ περιβαλλούσης·	ἡ	δὲ ἦν πέτρα τῷ ὄντι
[5, 4]	ἁλοὺς ἐζώγρητο καὶ εἴχετο αἰχμάλωτος	ἡ	δὲ νῆσος ἐνεπέπρηστο καὶ τῶν
[5, 29]	καὶ πρότερον ἤ τι καινότερον;	Ἡ	δὲ Πάντα μὲν« ἔφη, πρὸ
[5, 32]	μέρει συνεμάχει παντάπασιν ἐνθουσιῶντι προσεοικώς,	ἡ	δὲ ὡς συνερρωγότα τὸν πόλεμον
[5, 1]	~Ἡ μὲν δὴ πόλις	ἡ	Δελφῶν ἐν τούτοις ἦν καὶ
[5, 1]	δὲ τὸν καιρὸν τῆς φυγῆς	ἡ	ἐκείνων ἐπιδίωξις ὑπέβαλεν, ἀναλαβών τε
[5, 30]	οὐκ ἐπιδέχεται. Ἐρᾷ σου θυγάτηρ	ἡ	ἐμή, καὶ θαυμαστὸν οὐδέν· ἡττήθη
[5, 27]	ἡμέρας καὶ νυκτὸς σκιόφως ἀπετέλεσεν,	ἡ	θάλασσα δὲ αἰφνίδιον ἐτραχύνετο τάχα
[5, 29]	ἥ τε σὴ ἔννοια καὶ	ἡ	Θεαγένους, εἰ πρὸ τοῦ τέλους
[5, 2]	ὅτι περίεστιν ἀκηκοώς; Καὶ τίς	ἡ	Θίσβη» ἔφη ὁ Καλάσιρις ἢ
[5, 3]	ἔφη· ζῇ γὰρ ὡς ἀληθῶς	ἡ	κακίστη Θίσβη» καὶ εἰπὼν αὖθις
[5, 20]	ἀφορμήσειν. Ἆρ´ οὖν» ἔφη καὶ	ἡ	κόρη αὐτοῖς ἡ παρὰ σοὶ
[5, 31]	πλησίον ἐπιτηδεύσας) Εἶδες« ἔφην ὅπως	ἡ	κόρη κεκόσμηται; Τοῦ δὲ Οὐδαμῶς«
[5, 13]	Ἰβηρίδος τε καὶ Βρεττανίδος ὑπερφερούσῃ·	ἡ	μὲν γὰρ ἀδρανεῖ τῷ ἄνθει
[5, 8]	τοῖς ὅπλοις πανταχόθεν πᾶσαν περιβαλόντες.	Ἡ	μὲν γὰρ ἄλλη πυρὶ πρὸς
[5, 1]		~Ἡ	μὲν δὴ πόλις ἡ Δελφῶν
[5, 34]	πρὸς τοῦ ὕπνου κεκρατημένη. Καὶ	ἡ	μὲν εἰς τὴν γυναικωνῖτιν χωρισθεῖσα
[5, 16]	φυλάξειας, ὅτε σου τῶν παίδων	ἡ	μὲν θυγατὴρ ἥδε σῴζεται καὶ
[5, 24]	μάχην καὶ ζέοντα μόλις ἐπείχομεν,	ἡ	μὲν ἵνα μηδὲ παρὰ τὸν
[5, 5]	Θεαγένης, ἐκ δὲ λόγων σύμβολα	ἡ	μὲν λαμπάδα ὁ δὲ φοίνικα
[5, 5]	ἐρωτικὰ γνωρίσματα. Ὅμως δ´ οὖν	ἡ	μὲν Χαρίκλεια τὸν συνεκκείμενον αὑτῇ
[5, 2]	τί γὰρ ἄλλ´ ἢ τάφος	ἡ	οἴκησις; Ἐπεκούφιζε καὶ ταῦτα παρὼν
[5, 24]	ἄκατον. Ἐσείσθη πρὸς τὴν ἀγγελίαν	ἡ	ὁλκὰς ἔν τε γαλήνῃ κλύδωνος
[5, 22]	Χαρίκλειάν τε ἐγὼ μετελεύσομαι. Παρῆν	ἡ	παῖς ἐμοῦ τοῦτο σημήναντος καὶ
[5, 2]	κατελάμβανεν ἔτι θρηνοῦσαν. Ἐγὼ δὲ	ἡ	παναθλία χεῖρα λῃστρικὴν ἐκπεφευγέναι καὶ
[5, 20]	ἔφη καὶ ἡ κόρη αὐτοῖς	ἡ	παρὰ σοὶ καταγομένη συμπλεύσεται; Ἄδηλον
[5, 5]	ὁ Πυθικός» τὴν δὲ Χαρίκλειαν	ἡ	Πυθιὰς ἐπὶ δεξιὰ ἢ ἀριστερὰ
[5, 16]	πότῳ χορείαν ἐστήσαντο· ἡμῖν δὲ	ἡ	σὴ πλάνη κάλλιστα ἄν, εἰ
[5, 22]	Τὸ μὲν γινόμενον ἔστιν« ἔλεγον	ἡ	σὴ συμβουλή· διαδρᾶναι πειρώμεθα τοὺς
[5, 18]	παισὶ καθ´ ἕτερον δωμάτιον ἀναπαυόμενος.	Ἡ	τράπεζα δὲ ἡμῖν κοινὴ προὐτίθετο
[5, 15]	Καλάσιρι καὶ λόγος ἄλλως ἦν	ἡ	τῶν λύτρων αἴτησις, σκοπὸς δὲ
[5, 18]	οἴκου ἄρχουσι, καὶ τετάρτη τροφὸς	ἡ	τῶν παιδίων· ἡ γὰρ μήτηρ
[5, 1]	τέκνον, γῆράς τε βαρύνει καὶ	ἡ	τῶν συμφορῶν ὑπόμνησις παραλύουσα τὴν
[5, 5]	δὲ αὐτῶν ἀφείλοντο ταῦτα συνεσκευάζοντο.	Ἡ	Χαρίκλεια δὲ καὶ μετημφίασεν ἑαυτὴν
[5, 13]	(δημοτελῆ γὰρ ηὐτρέπιστο τὴν θυσίαν)	ἡ	Χαρίκλεια δὲ σὺν τῇ θυγατρὶ
[5, 15]	ὕμνον τῇ Δήμητρι χαριστήριον ἐχόρευον·	ἡ	Χαρίκλεια δὲ χωρισθεῖσα τὸ ἑαυτῆς
[5, 18]	ἔδει, σὺν τῇ τροφῷ μὲν	ἡ	Χαρίκλεια ἐγὼ δὲ ἰδίᾳ καὶ
[5, 5]	εἰς ἀνεύρεσιν φυλαττόμενον. ~Ἐπῄνει ταῦτα	ἡ	Χαρίκλεια καὶ ἐδόκει ναοῖς ἐπιγράφειν,
[5, 11]	χρήματα» λάθρα πρὸς τὸν Καλάσιριν	ἡ	Χαρίκλεια καὶ ἐπάγγειλαι πλῆθος ὁπόσον
[5, 6]	προσορμιζομένων ἤδη τῶν ἐπιόντων ἀποδιδράσκειν	ἡ	Χαρίκλεια καὶ τῷ σπηλαίῳ κρύπτειν
[5, 32]	ἀποροῦσα πρὸς τὴν ἐνέργειον συμμαχίαν	ἡ	Χαρίκλεια λόγον ἐπίκουρον τῷ Θεαγένει
[5, 7]	γενέσθαι. ~Τούτοις εἰρημένοις οὐ πᾶσιν	ἡ	Χαρίκλεια συνετίθετο, τὴν μὲν τύχην
[5, 32]	οὐδὲ Θεαγένης ἀπόλεμος ἦν οὐδὲ	ἡ	Χαρίκλεια, τὰ γὰρ συγκείμενα πράττοντες
[5, 19]	ἐπὶ τῆς ἐρημίας ἀνενόχλητον εἶχεν	ἡ	Χαρίκλεια τὸ κάλλος, ἀλλ´ ὁ
[5, 24]	ἄμυναν ὁπλίσας. Ἐγὼ δὲ καὶ	ἡ	Χαρίκλεια τῷ Θεαγένει περιφύντες ὅλον
[5, 12]	Ναυσικλῆς ὑπόνοιαν καὶ ὧν ἐπεφέρετο	ἡ	Χαρίκλεια Ὦ ´γαθὲ Ναυσίκλεις» ἔφη
[5, 23]	ἡ γαλήνη καὶ τὰς κώπας	ἡ	χρεία παρεκάλει, θᾶττον ἡμῖν ἢ
[5, 28]	αὐτός τε ἀνήκοος στυγνότερον συμποσιάζῃς	ἥ	τε παῖς διὰ σοῦ μαθοῦσα
[5, 29]	μοι προλήψει περιγραφησόμενος, ἐμὲ δὲ	ἥ	τε σὴ ἔννοια καὶ ἡ
[5, 7]	ἔλαθον ὑπὸ μοίρας τῶν πολεμίων	ἣ	κατ´ ἄλλο μέρος ἀπέβη τῆς
[5, 24]	προμηθούμενος. Ὅπερ δὴ καὶ γενέσθαι	συνέβη·	πλησιάσαντες γὰρ οἱ λῃσταὶ καὶ
[5, 7]	πολεμίων ἣ κατ´ ἄλλο μέρος	ἀπέβη	τῆς νήσου κατόπιν σαγηνευθέντες· καὶ
[5, 2]	περίεστιν ἀκηκοώς; Καὶ τίς ἡ	Θίσβη»	ἔφη ὁ Καλάσιρις ἢ πόθεν
[5, 3]	γὰρ ὡς ἀληθῶς ἡ κακίστη	Θίσβη»	καὶ εἰπὼν αὖθις ἐξέθανε. ~Καὶ
[5, 8]	τε καὶ προσδραμὼν Αὕτη ἐκείνη	Θίσβη»	κεκραγὼς ἔλεγεν ἣν ἀφῃρέθην μὲν
[5, 4]	ἥδιστα ὑπελάμβανεν, ἦν γὰρ οὐ	Θίσβη	τὸ θρηνοῦν γύναιον ἀλλὰ Χαρίκλεια.
[5, 11]	καὶ ἀληθῶς Χαρίκλεια καὶ οὐχὶ	Θίσβη»	{τοῦ Κνήμωνος} Ὁ δὲ Ναυσικλῆς
[5, 27]	ἀνυβρίστου θανάτου φθονήσασαν καὶ φοβερωτέρᾳ	γῇ	καὶ προσδοκίᾳ παραδοῦσαν ἀθέσμοις βουλήμασι
[5, 22]	αἰσθήσῃ, θαλάττῃ τε ἅμα καὶ	γῇ	πολεμίοις ἐντυγχάνων· τὴν κόρην δὲ
[5, 17]	γένοιτο αὔταρκες ἑῴους ἡμᾶς τῇ	γῇ	προσπελάσαι. ~Ταῦτα οὐκ εἶπε μὲν
[5, 27]	δὲ τὴν ὁλκάδα πρὸς τῇ	διαρπαγῇ	τοῦ φόρτου καταληφθέντας ὅπη τε
[5, 24]	χωρίζοιτο ξίφει δὲ ἑνὶ καὶ	πληγῇ	μιᾷ τοῦ πάθους ὁμοίου κοινωνήσειεν,
[5, 8]	ταῦτα τῆς ἐσθῆτος οἷον νέφους	αὐγὴ	σεληναίας διεξέλαμπεν· ὅμως δ´ οὖν
[5, 32]	τῷ δικαίῳ προασπίζοντες. Καὶ ἦν	οἰμωγὴ	μία ξύλοις λίθοις κρατῆρσι δαλοῖς
[5, 20]	τί ἂν ποιοίης, σοῦ γὰρ	δὴ	ἕνεκεν μᾶλλον δὲ θυγατρὸς τῆς
[5, 19]	ἐκτραπεὶς ὑμῖν δὲ σύμπλους οἷ	δὴ	καὶ βούλεσθε γενόμενος. ~Ὁρῶν δὴ
[5, 24]	τὰ μέλλοντά τι προμηθούμενος. Ὅπερ	δὴ	καὶ γενέσθαι συνέβη· πλησιάσαντες γὰρ
[5, 1]	ἦν καὶ ἔδρασεν ὅ τι	δὴ	καὶ ἔδρασεν, οὐ γὰρ ἔχω
[5, 4]	τε τὰ κατ´ αὐτοὺς ὡς	δὴ	καὶ εἴρηται. Μόνοι δὲ Θεαγένης
[5, 8]	πλεῖστα κατωρθωκότα ἐν πολέμοις καὶ	δὴ	καὶ τὴν παροῦσαν στρατείαν εὐδαιμόνως
[5, 4]	τὸ χαῖρον οὐκ ἐπιδεχομένης. Ὡς	δὴ	καὶ τότε ὁ Κνήμων ἔφευγέ
[5, 1]	ἱστίοις ὑποφέρειν ἐπέτρεπον. Κιρραῖοι μὲν	δὴ	κόλποι καὶ Παρνασοῦ πρόποδες Αἰτωλοί
[5, 20]	τὸ τίμημα κομίζομαι. Τῇ προτεραίᾳ	δὴ	κύρτους ἀναλεγομένῳ μοι περὶ τοὺς
[5, 17]	Καλάσιρις εἴχετο τῶν ἑξῆς Ὑπερβαλόντες	δὴ»	λέγων τὸν πορθμὸν καὶ νήσους
[5, 21]	ἔαρος περιμεῖναι. Οὐκοῦν« ἔφην εἰ	δὴ	μέλλει τὸ ἐμὸν ἰσχύειν πρόσταγμα,
[5, 25]	καὶ οἱ λοιποὶ πάντες, τότε	δὴ	μετεμέλοντο οἱ Φοίνικες καὶ προσπεσόντες
[5, 22]	τινος μηρὸν σκάζοντα παρέλκων. Πλησιάσας	δή	μοι καὶ σεσηρός τι μειδιάσας
[5, 18]	ἐχρῆν τὰ δίκτυα καθορμισάντων. Ὀψὲ	δὴ	οὖν συνεὶς ὡς παχύτερον ἔχει
[5, 20]	ἔκπλουν τῆς νεὼς ἐπιτηρούμενον. Ὅρα	δὴ	οὖν, φυλάττου καὶ λογίζου τί
[5, 1]	~Ἡ μὲν	δὴ	πόλις ἡ Δελφῶν ἐν τούτοις
[5, 2]	μὴ θᾶττον ὑπεξελθὼν τρόπον ὅντινα	δὴ	πολυπραγμονήσαιμι τίς ποτε πλάνη τὸν
[5, 24]	Καὶ Ὦ δυσδαίμονες« ἔφασαν τί	δή	ποτε μαίνεσθε καὶ πρὸς οὕτως
[5, 8]	καλοῖτο Θίσβην ἑαυτὴν ὡμολόγει. Τότε	δὴ	προσδραμὼν ἐφίλει τε πολλὰ τὴν
[5, 30]	εὐπρεπέστερον αὐτὴν κοσμηθῆναι προστάξας. Ὅρα	δὴ	πῶς ἂν τοῦτο διακρούσαιο καὶ
[5, 20]	παισὶν ὁρᾶν τοῖς ἐμοῖς· ἥκω	δή	σοι φράσων ἐγειρόμενόν τι πρᾶγμα
[5, 22]	καθ´ ἡμᾶς, ἀλλὰ πάντων ὅσοι	δὴ	τὴν Κεφαλλήνων παρέπλευσαν οἶκόν τε
[5, 1]	οἷον προσεγέλα τῇ πρύμνῃ, τότε	δὴ	τὴν ναῦν τοῖς ἱστίοις ὑποφέρειν
[5, 20]	καὶ τῆς ἐπιδιώξεως ἐσομένης. Πολλὰ	δὴ	τῆς συνέσεως αὐτὸν ἐπαινέσας ἐκείνου
[5, 31]	εἴκειν τοῖς ἄρχουσι κελεύοντι· πέπονθα	δή	τι πρὸς τὴν κόρην καὶ
[5, 22]	ὀλιγώρως ἔσχηκας ὡς μηδὲ τοῦτο	δὴ	τὸ κοινὸν προσειπεῖν, ἐν γειτόνων
[5, 20]	δὴ καὶ βούλεσθε γενόμενος. ~Ὁρῶν	δὴ	τὸν Φοίνικα μὴ ἀνιέντα ἀλλ´
[5, 18]	δικτύου διερρωγότος βροχίδας ἀκεζόμενον. Πλησιάσας	δὴ	Χαῖρε« εἶπον ὦ βέλτιστε καὶ
[5, 8]	τοῦ σοφίσματος ἔτυχεν· ἡ γὰρ	δὴ	Χαρίκλεια γλώσσης τε ἑλληνίδος αἰσθομένη
[5, 16]	φυλάττεσθαι. ~Τοῦ πότου δὲ λαμπρῶς	ἤδη	βρυάζοντος καὶ ἄλλου πρὸς ἄλλο
[5, 27]	ἀπειπόντος δὲ τοῦ σκότους ἐκνικήσαντος.	Ἤδη	δὲ βαπτιζομένων καὶ καταδῦναι μικρὸν
[5, 24]	καὶ πρὸς εἰρεσίαν εὐπειθέστερον ἐλαύνοντες.	~Ἤδη	δὲ πλησιαζόντων ἀνέκραγέ τις τῶν
[5, 18]	χειμερίῳ τῇ ὥρᾳ καὶ Πλειάδων	ἤδη	δυομένων ἀνύσαντας. Οἱ μὲν οὖν
[5, 22]	ἥλιον σύνοδον ἐπιλαμπούσης· καὶ ἀναχθέντες	ἤδη	ζεφύρων ἐαρινῶν ὑπηχούντων ἐφερόμεθα νύκτα
[5, 7]	πεῖραν τῶν παρελθόντων ὑποθέμενοι, πολλάκις	ἤδη	καὶ ἐξ ἀπιστοτέρων περιγενόμενοι. Ποιῶμεν
[5, 31]	ὀλίγον ὕστερον καὶ ὅτε διαβεβρεγμένους	ἤδη	καὶ πρὸς τὸ ὑβριστικώτερον παραφερομένους
[5, 16]	ἔλεγε, τὰ μὲν πρῶτα καὶ	ἤδη	λεχθέντα πρὸς Κνήμωνα ἐπιτεμνόμενος καὶ
[5, 32]	ἐτόξευσεν Ἀνδρίζου, φίλτατε« βοήσασα, ἐνταῦθα	ἤδη	μακρῷ τὸν Πέλωρον ὑπερεῖχεν ὁ
[5, 13]	δέ— τὰ πρακτέα γὰρ αὐτοῖς	ἤδη	συνέκειτο— χαίροντες ἐπορεύοντο, αὐτοὶ μὲν
[5, 33]	εὔθυμος εἶναι τὴν μὲν θυγατέρα	ἤδη	τήνδε κεκομισμένος τὸν παῖδα δὲ
[5, 23]	ἐπὶ θάτερα γυμναζομένων ἦν μὲν	ἤδη	τῆς ἡμέρας ὅτε ἀρότρου βοῦν
[5, 4]	ὅτι μετ´ ὀλίγον ἡσθήσεσθαι ἔμελλεν	ἤδη	τὸ ἀλγεινὸν ἐπέπλεκε, τάχα μὲν
[5, 3]	ἁλῶναι (καὶ γὰρ καὶ ἀλεκτρυόνες	ἤδη	τὸ δεύτερον ᾖδον) ἀπέτρεχε σφαλλόμενος
[5, 32]	Ἐγείρας γὰρ τὸ φρόνημα πολλοῖς	ἤδη	τοῖς τραύμασι πεπιεσμένος ἐφήλατό τε
[5, 33]	ὡς ἐῴκει, κατέτρεχεν, εἶχέ τε	ἤδη	τοὺς νέους καὶ ἀπῆγε μικρὸν
[5, 6]	ποτε καὶ μόνον οὐ προσορμιζομένων	ἤδη	τῶν ἐπιόντων ἀποδιδράσκειν ἡ Χαρίκλεια
[5, 25]	προσταχθησόμενα ποιήσειν. Οἱ δὲ καίπερ	ἤδη	φονῶντες, αἵματος γὰρ ὄψις φρονήματος
[5, 4]	δὲ τὰ περὶ αὐτὴν ὧδε·	ἐπειδὴ	γὰρ ὁ μὲν Θύαμις ἁλοὺς
[5, 23]	ἱστίοις πλέον τὸ πνεῦμα δεχομένης·	ἐπειδὴ	δὲ τὴν θάλασσαν ἐστόρεσεν ἡ
[5, 16]	μοι διελθεῖν ὡς οἶσθα ὑπερθέμενος,	ἐπειδή	σε τὰ συμβεβηκότα ἐβάπτιζεν, οὐκ
[5, 17]	τῶν εἰρημένων ἔνθεν ἑλών, ~Ὡς	ἐπειδὴ	τῆς Φοινίσσης ὁλκάδος ἐπέβησαν τοὺς
[5, 22]	δόξαν γνῶναι τὴν ἡμετέραν ἐν	σπουδῇ	θεμένων αὐτὸς οὕτως ὀλιγώρως ἔσχηκας
[5, 29]	καὶ πάλαι τὴν ἐπὶ σοὶ	μανιώδη	κίνησιν ἐξ ὧν ὁ Τυρρηνός
[5, 3]	ὁ δὲ Ἀπόλωλά σοι» ἔφη·	ζῇ	γὰρ ὡς ἀληθῶς ἡ κακίστη
[5, 8]	ἑπέσθω φρουρούμενος, ἀναπεμφθησόμενος εἰς Βαβυλῶνα,	τραπέζῃ	γὰρ τῇ βασιλέως διακονεῖν ἐμπρέπει.
[5, 1]	σε λοιπὸν ὀκλάζειν ἐμοῦ τἀμαυτοῦ	πάθη	μέχρι πόρρω τῶν νυκτῶν ἀποτείναντος·
[5, 2]	δυστυχημάτων καὶ ὡς ἄχθη τὰ	πάθη	πρός με νεμόμενος· ἐγὼ δὲ
[5, 31]	ᾔτησας· ἀλλ´ οὐδὲ νέμησις οὐδέπω	προὐτέθη	τῶν εἰλημμένων. Καὶ ὃς Οὐκοῦν
[5, 23]	ὀθόνην τέλος καὶ εἰς γαλήνην	ἐξενικήθη	καθάπερ τῷ ἡλίῳ συγκαταδυόμενος, ἢ
[5, 17]	γενομένου καὶ ἐπαίνου τῶν παρόντων	ἀληθῆ	εἶναι μαρτυρούντων τὴν αἰτίαν, ὁ
[5, 11]	παρ´ ἐλπίδας, ὀδυρμὸς ἅπασιν ἀθρόον	ἀνεκινήθη	καὶ ὥσπερ ἐξ ἑνὸς συνθήματος
[5, 13]	τὰς ὑπὲρ Θεαγένους εὐχὰς ἀποχρήσασθαι	διενοήθη.	Ὡς δὲ ἐπὶ τὸν νεὼν
[5, 30]	ἡ ἐμή, καὶ θαυμαστὸν οὐδέν·	ἡττήθη	τοῦ βελτίονος· ὑφορᾶται δὲ τὸν
[5, 21]	πρὸς τὸ ἀκούσιον προληφθῆναι παθόντας.	Ὑπερήσθη	τούτων ἀκούσας καὶ Εὔγε, ὦ
[5, 24]	στόλος, Τραχίνου γνωρίζω τὴν ἄκατον.	Ἐσείσθη	πρὸς τὴν ἀγγελίαν ἡ ὁλκὰς
[5, 32]	ἄλλων πεσόντων μόνος ὁ Θεαγένης	ὑπελείφθη	τῷ Πελώρῳ μονομαχῶν, ἀνδρὶ τὰ
[5, 11]	μικρὸν ἀνένευσεν εἶδέ τε καὶ	ὤφθη	παρ´ ἐλπίδας, ὀδυρμὸς ἅπασιν ἀθρόον
[5, 2]	κοινωνὸς τῶν δυστυχημάτων καὶ ὡς	ἄχθη	τὰ πάθη πρός με νεμόμενος·
[5, 2]	μικρὸν ὁ Καλάσιρις καὶ αὖθις	ὑπηνέχθη	τῷ ὕπνῳ, ὁ δὲ Κνήμων
[5, 11]	κάλλος Χαρικλείας ἐγνώριζον. Ὡς δὲ	ἤχθη	καὶ τὰ πρῶτα κάτω νεύουσα
[5, 25]	ὅστις πρότερος τὸν ἕτερον φθάσας	ἐπιβαίη	τοῦ σκάφους ἠπείγοντο, θᾶττον ἐν
[5, 10]	ἀγνοουμένων ἔρχεται καὶ πυνθανομένω τίνα	εἴη	διαπεπραγμένος ἅπαντα ὁ Ναυσικλῆς ἔλεγεν,
[5, 10]	Θίσβην ἀπέλαβε, καὶ ὅτι βέλτιον	εἴη	διαπεπραγμένος ταύτης ἐπιτυχὼν ἢ ἐκείνην
[5, 29]	καιρὸν ἐγγένοιτο καὶ γὰρ ἂν	εἴη	πάντων ἀτοπώτατον τὴν εὐγενείᾳ καὶ
[5, 18]	ποτὲ σφαλείη μηδὲ ὑπὸ γήρως	πιεσθείη	Τυρρηνός, ἀλλ´ ἐστὶ πταῖσμα τῶν
[5, 18]	συνέπλεον· μὴ γὰρ οὕτω ποτὲ	σφαλείη	μηδὲ ὑπὸ γήρως πιεσθείη Τυρρηνός,
[5, 8]	ἄκων καὶ προλήψει τοῦ μισθοῦ	παραχωροίη	τῆς κόρης ἐπισημαίνων) οὑτοσὶ δέ,
[5, 7]	συνετίθετο, τὴν μὲν τύχην ἐν	δίκῃ	κακηγορεῖσθαι πρὸς αὐτοῦ φάσκουσα τὸ
[5, 13]	κύκλον ἠλέκτρῳ διάδετον ἀμεθύσῳ δὲ	Αἰθιοπικῇ	τὴν σφενδόνην φλεγόμενον, μέγεθος μὲν
[5, 34]	προσπεφυκυῖαν καὶ εὐχῆς τε μακρᾷ	παρολκῇ	καὶ λύπης προσβολῇ πρὸς ὕπνον
[5, 32]	τε τῷ Πελώρῳ καὶ τῇ	κεφαλῇ	τὸ ἐγχειρίδιον ἐπιβαλὼν τῆς μὲν
[5, 14]	ἐφεστὼς τὴν δὲ νομὴν τῇ	ἀγέλῃ	πλαγίοις αὐλήμασι διατάττων, τὰ δὲ
[5, 13]	καὶ ἄλλῳ πλήθει τῶν κεκλημένων	(δημοτελῆ	γὰρ ηὐτρέπιστο τὴν θυσίαν) ἡ
[5, 8]	πᾶσαν περιβαλόντες. Ἡ μὲν γὰρ	ἄλλη	πυρὶ πρὸς τοῦ προτέρου πολέμου
[5, 17]	ὡς ἔοικεν, ἐπικλύσαι τὴν ἀντίθετον	προβολῇ	τοῦ αὐχένος ἀποτειχιζόμενον. Κἀκ τοῦδε
[5, 34]	τε μακρᾷ παρολκῇ καὶ λύπης	προσβολῇ	πρὸς ὕπνον βαθὺν ὀλισθήσασαν. Ἐπιδακρύσας
[5, 31]	τῆς κεφαλῆς στέφανον καὶ χρυσοϋφεῖ	στολῇ	καταυγάζουσαν (τὴν γὰρ ἐκ Δελφῶν
[5, 9]	δεσπότῃ προσάγειν οἷον ἡ βασίλειος	αὐλὴ	κόσμον οὔτε πρότερον εἶδεν οὔτε
[5, 22]	γινόμενον ἔστιν« ἔλεγον ἡ σὴ	συμβουλή·	διαδρᾶναι πειρώμεθα τοὺς ἐπιβουλεύοντας· σὺ
[5, 20]	σε συμπλέκεσθαι τοῖς Φοίνιξιν ἀλλὰ	μὴ	ἀναιμωτὶ καὶ πρὸ τῆς θαλάττης
[5, 16]	ὀφθήσεται, καὶ μάλιστα εἴ με	μὴ	ἀνιάσεις ὑπερθέμενος καὶ πάλιν τὴν
[5, 20]	γενόμενος. ~Ὁρῶν δὴ τὸν Φοίνικα	μὴ	ἀνιέντα ἀλλ´ εἰς ὑπερβολήν τε
[5, 28]	τῶν θεῶν ἐπισυνάπτων. Ὅπως οὖν	μὴ	αὐτός τε ἀνήκοος στυγνότερον συμποσιάζῃς
[5, 2]	τοῦτο γάρ με καλέσεις καὶ	μὴ	βουλόμενος. ~Οὐκέτι κατέχειν ἑαυτὸν ἐκαρτέρησεν
[5, 7]	ἑκόντας ἑαυτοὺς ἐγχειρίζειν οὐκ ἐπαινοῦσα·	μὴ	γὰρ εἶναι πρόδηλον ὡς ἀναιρήσουσι
[5, 18]	αὐτὸς« φησίν, οὐ γὰρ συνέπλεον·	μὴ	γὰρ οὕτω ποτὲ σφαλείη μηδὲ
[5, 18]	παιδαρίων ἀπειρίᾳ τῶν ὑφάλων οὗ	μὴ	ἐχρῆν τὰ δίκτυα καθορμισάντων. Ὀψὲ
[5, 15]	ἄλλως κέρδος κρίνω κάλλιστον ὃ	μὴ	ζημιοῦν τὸν παρέχοντα εὐπορώτερον ἀποφαίνει
[5, 3]	εἰς ἔσχατον ἦλθε κινδύνου εἰ	μὴ	θᾶττον ὁ Καλάσιρις αἰσθόμενος ἔθαλπέ
[5, 2]	ἔστιν ὅπως ἂν βιῴην εἰ	μὴ	θᾶττον ὑπεξελθὼν τρόπον ὅντινα δὴ
[5, 2]	δέ σε διεδέξατο τύχη; ἆρα	μὴ	καὶ αὐτός, οἴμοι, δουλεύεις τὸ
[5, 20]	τὸ παρὸν ὑπερθέσθαι χρησταῖς ἐπαγγελίαις	μὴ	καὶ βίαιόν τι κατὰ τὴν
[5, 32]	αἰδεῖσθαι τὸν ἄρχοντα οἱ δὲ	μὴ	καταλύεσθαι τὸν νόμον ἐθορύβουν. Καὶ
[5, 2]	μεμηνότων οὐκ ἀποδέων· εἶτα Οὐ	μὴ	μανῶ» πρὸς αὐτὸν ὁ Κνήμων
[5, 18]	πολλοῦ τέθνηκεν· ὥστε, ὦ λῷστε,	μὴ	μέλλε μηδὲ ἀμφίβαλλε ὡς χαίροντες
[5, 2]	γὰρ οὕτως ἐμοὶ χαλεπὸν ὃ	μὴ	μετ´ ἐκείνου φορητόν· νυνὶ δὲ
[5, 19]	γὰρ ἦν, φασί, τοὺς δυστυχοῦντας	μὴ	οὐχὶ πανταχοῦ δυστυχεῖν οὐδὲ ἐπὶ
[5, 12]	μὲν αἴτει σαυτῷ δὲ λάμβανε.	Μὴ	παῖζε μηδ´ ἄπιστος ἔσο» {ἔφη}
[5, 6]	καὶ τοῖς βουλομένοις ἀναιρεῖν ἐγχειρίζομεν;	μή	πη καὶ ὑπέρογκον τὸ τέλος
[5, 29]	χρήζοιεν τοῦ λοιποῦ τῇ νηὶ	μὴ	πλησιάζειν. Καὶ οἱ μὲν τὰ
[5, 20]	φιλάνθρωπον. Σοῦ τε οὖν φείδομαι	μὴ	πραγμάτων πειραθείης τοὺς ξένους ἐπιζητούμενος,
[5, 29]	ὡς ἂν τοῖς μέλλουσιν ἀλγεινοῖς	μὴ	προκάμνοιτε τὰς γνώμας, ἐνδεχόμενον καὶ
[5, 3]	δὲ χαλεπῶς καὶ δέει τοῦ	μὴ	πρός τινος ἁλῶναι (καὶ γὰρ
[5, 31]	ὅπως τὸ παρὸν θεάσῃ σωφρόνως,	μὴ	σαυτῷ τε κἀκείνῃ θάνατον προξενήσῃς.
[5, 13]	οὐκ ἄν ποτε πεισθεῖσαν εἰ	μὴ	τῇ προφάσει τῆς θυσίας εἰς
[5, 30]	παθών. Ἀπέτρεχον τούτων ἀκούσας ὡς	μή	τινα ἐγγενέσθαι ὑπόνοιαν, καὶ τοὺς
[5, 12]	ταῦτα ὁ Καλάσιρις δεδιὼς δὲ	μή	τινα λάβοι τῶν ὄντων ὁ
[5, 18]	εἰ βούλοιο παρ´ ἡμῖν, εἰ	μή	τις τυγχάνοις τῶν πολυκλίνους οἴκους
[5, 31]	προτιμηθῆναι δικαιῶ, σὺ δὲ εἰ	μὴ	τὸ κελευόμενον πράττοις οὐκ εἰς
[5, 30]	ἐπιδέχεται. Ἐρᾷ σου θυγάτηρ ἡ	ἐμή,	καὶ θαυμαστὸν οὐδέν· ἡττήθη τοῦ
[5, 2]	γλυκύτατον ἐλπίζω. Ἀλλ´ ὦ ψυχὴ	ἐμή,	ποῦ ποτε ἄρα τυγχάνεις; τίς
[5, 33]	ὥρα γε διαλύειν τὸ συμπόσιον·	μνήμη	τοῦ δαιμονίου γινέσθω καὶ τὰς
[5, 29]	καὶ ἀπότομον ἐγχειρήσαντες ὁμόσε τῇ	ἀκμῇ	τοῦ κινδύνου χωρήσωμεν, ἢ τὸ
[5, 32]	αἰφνιδίῳ σπιλάδι κατασεισθέντας, οὕτως ἀλόγιστος	ὁρμὴ	πρὸς ἄφραστον αὐτοὺς ἤγειρε τάραχον,
[5, 16]	ἐστήσαντο· ἡμῖν δὲ ἡ σὴ	πλάνη	κάλλιστα ἄν, εἰ βουληθείης, τὴν
[5, 2]	ὅντινα δὴ πολυπραγμονήσαιμι τίς ποτε	πλάνη	τὸν Ναυσικλέα κατείληφεν ἢ ὅπως
[5, 8]	βουκόλων ἔχω δὲ διὰ σέ,	Μιτράνη,	καὶ τοὺς θεούς. Ἐδράττετό τε
[5, 8]	συνύφαινε τὸν σκοπὸν καὶ τῷ	Μιτράνῃ	πυνθανομένῳ τίς ποτε καλοῖτο Θίσβην
[5, 26]	ἀπεσκευασμένη καὶ πρὸς τὸ ἐπαγωγότερον	ἐκβιασαμένη	Ἀλλὰ θεοῖς μὲν« ἔφη χάρις
[5, 5]	Χαρίκλεια δὲ καὶ μετημφίασεν ἑαυτὴν	ἐνθεμένη	μὲν πηριδίῳ τινὶ τούς τε
[5, 34]	διότι λάθοι πρὸς τοῦ ὕπνου	κεκρατημένη.	Καὶ ἡ μὲν εἰς τὴν
[5, 2]	καὶ πολύθρηνος, τύχης βουλήμασι πικρᾶς	ἐκκειμένη,	καὶ ζῆν τέως ἀνεχομένη διότι
[5, 20]	κόρη αὐτοῖς ἡ παρὰ σοὶ	καταγομένη	συμπλεύσεται; Ἄδηλον μέν» εἶπον, ἀλλὰ
[5, 8]	συνοῖσον ἀνύεσθαι πρὸς τοῦ ἀνδρὸς	στοχαζομένη	συνύφαινε τὸν σκοπὸν καὶ τῷ
[5, 24]	κλύδωνος ἐμπέπληστο θορύβοις ὀλολυγμοῖς διαδρομαῖς	καταιγιζομένη,	τῶν μὲν εἰς τὰ κοῖλα
[5, 8]	δὴ Χαρίκλεια γλώσσης τε ἑλληνίδος	αἰσθομένη	καί τι καὶ συνοῖσον ἀνύεσθαι
[5, 16]	τὴν εὐωχίαν παραπέμποι χοροῦ τε	γινομένη	καὶ αὐλοῦ παντὸς ἡδίων, ἣν
[5, 26]	δέσποινα σὺν ἡμῖν τῶνδε ἁπάντων	ἐσομένη.	Ταῦτα ἐκεῖνος μὲν ἔλεγεν, ἡ
[5, 2]	πικρᾶς ἐκκειμένη, καὶ ζῆν τέως	ἀνεχομένη	διότι μοι περιεῖναι τὸν γλυκύτατον
[5, 26]	ἐκ τῶν περιεστηκότων τοῦ βλέμματος	ἀπεσκευασμένη	καὶ πρὸς τὸ ἐπαγωγότερον ἐκβιασαμένη
[5, 7]	βούλει» φήσας ὁ Θεαγένης εἵπετο	ἡγουμένῃ	καθάπερ ἑλκόμενος. Οὐ μὴν ἔφθησάν
[5, 32]	τοῦτον ἀνήλισκεν, αὐτὴ μὲν οὐχ	ὁρωμένη	ἀλλὰ ῥᾳδίως πρὸς τὴν πυρκαϊὰν
[5, 23]	δὲ τὴν θάλασσαν ἐστόρεσεν ἡ	γαλήνη	καὶ τὰς κώπας ἡ χρεία
[5, 24]	ἀγγελίαν ἡ ὁλκὰς ἔν τε	γαλήνῃ	κλύδωνος ἐμπέπληστο θορύβοις ὀλολυγμοῖς διαδρομαῖς
[5, 31]	θεάσῃ σωφρόνως, μὴ σαυτῷ τε	κἀκείνῃ	θάνατον προξενήσῃς. Ὁ δὲ μηδὲν
[5, 8]	ἐξήλατό τε καὶ προσδραμὼν Αὕτη	ἐκείνη	Θίσβη» κεκραγὼς ἔλεγεν ἣν ἀφῃρέθην
[5, 18]	ἀναπαυόμενος. Ἡ τράπεζα δὲ ἡμῖν	κοινὴ	προὐτίθετο τὰ μὲν ἄλλα ἡμῶν
[5, 13]	ἀκραιφνὴς μὲν καὶ ἐκ βάθους	ἐαρινή	τις ὥρα πυρσεύεται· εἰ δὲ
[5, 5]	ὅπλον οἰκειότατον. Ἄρτι δὲ τῇ	λίμνῃ	πλησιάσαντες καὶ σκάφους ἐπιβήσεσθαι μέλλοντες
[5, 1]	τε καὶ οἷον προσεγέλα τῇ	πρύμνῃ,	τότε δὴ τὴν ναῦν τοῖς
[5, 16]	δὲ μυστικῶν ὡς ἀληθῶς καὶ	ἡδονῇ	θείᾳ τῷ ὄντι συγκράτων φιληκόως
[5, 33]	οἱ παρόντες καὶ εἰς θρῆνον	ἡδονῇ	τινι σύγκρατον μετεβέβλητο τὸ συμπόσιον,
[5, 2]	πρός με νεμόμενος· ἐγὼ δὲ	μόνη	καὶ ἔρημος, αἰχμάλωτος καὶ πολύθρηνος,
[5, 31]	κελευόμενον πράττοις οὐκ εἰς μακρὰν	οἰμώξῃ	τῷδε τῷ κρατῆρι βαλλόμενος. Ὁ
[5, 6]	τῷ σπηλαίῳ κρύπτειν ἑαυτοὺς εἴ	πη	διαλάθοιεν ἠξίου καὶ ἅμα ἀπέτρεχεν.
[5, 6]	τοῖς βουλομένοις ἀναιρεῖν ἐγχειρίζομεν; μή	πη	καὶ ὑπέρογκον τὸ τέλος τοῦ
[5, 3]	ὑπερθύροις ἄρτι δὲ σκεύεσιν εἴ	πή	τι τῆς ὀροφῆς ἤρτητο τὴν
[5, 9]	δὲ ὧδε τὰ ἐπεσταλμένα· Ὀροονδάτῃ	σατράπῃ	Μιτράνης φρούραρχος· Ἕλληνα νεανίσκον, ὑπεραίροντα
[5, 32]	ἀπέκοπτε· κἀκ τοῦδε ὁ μὲν	ἐτράπη	πρὸς φυγήν, ὁ δὲ ἐδίωκε.
[5, 2]	εἶπεν ὁ Καλάσιρις· ταῦτα δὲ	ὅπη	ποτὲ ἔσχεν οὐκ εἰς μακρὰν
[5, 27]	τῇ διαρπαγῇ τοῦ φόρτου καταληφθέντας	ὅπη	τε χρήσονται τῷ μεγέθει τῆς
[5, 20]	Ἆρ´ οὖν» ἔφη καὶ ἡ	κόρη	αὐτοῖς ἡ παρὰ σοὶ καταγομένη
[5, 31]	ἐπιτηδεύσας) Εἶδες« ἔφην ὅπως ἡ	κόρη	κεκόσμηται; Τοῦ δὲ Οὐδαμῶς« εἰπόντος,
[5, 30]	γάρ τοι καὶ αὐτὸς τῇ	κόρῃ	προσπεπονθὼς ἐφοδίου λαβέσθαι τινὸς ηὐχόμην,
[5, 29]	δρώμενα καὶ θάλαμον ἀποφῆναι τῇ	κόρῃ	τὴν ὁλκάδα, ἐπεισιέναι {δὲ} μηδένα
[5, 1]	ὑμῖν ὅτι βελτίονα Θίσβην ἐκτησάμην	ἀπόχρη	μαθεῖν· ἐμοὶ γὰρ τήν τε
[5, 33]	τῆς θυγατρὸς θεῶν μὲν εὐμενείᾳ	σῇ	δέ, ὦ Ναυσίκλεις, εὐνοίᾳ χρησάμενος,
[5, 29]	περιγραφησόμενος, ἐμὲ δὲ ἥ τε	σὴ	ἔννοια καὶ ἡ Θεαγένους, εἰ
[5, 16]	χορείαν ἐστήσαντο· ἡμῖν δὲ ἡ	σὴ	πλάνη κάλλιστα ἄν, εἰ βουληθείης,
[5, 22]	μὲν γινόμενον ἔστιν« ἔλεγον ἡ	σὴ	συμβουλή· διαδρᾶναι πειρώμεθα τοὺς ἐπιβουλεύοντας·
[5, 31]	προκαθημένην. Ἀλλ´ ὅπως τὸ παρὸν	θεάσῃ	σωφρόνως, μὴ σαυτῷ τε κἀκείνῃ
[5, 22]	καὶ τῶν ὁμοίων ἐμοὶ παθῶν	αἰσθήσῃ,	θαλάττῃ τε ἅμα καὶ γῇ
[5, 2]	Καὶ ὃς Τῶν μὲν ἄλλων	ἀκούσῃ	μετὰ ταῦτα ὅταν ποτὲ καὶ
[5, 1]	Καλάσιρις· τὰ δ´ ἄλλα εἰσαῦθις	ἀκούσῃ·	σὺ δὲ εἴ τί σοι
[5, 13]	τῆς Ἰβηρίδος τε καὶ Βρεττανίδος	ὑπερφερούσῃ·	ἡ μὲν γὰρ ἀδρανεῖ τῷ
[5, 14]	περιωπὴν ἐφεστὼς τὴν δὲ νομὴν	τῇ	ἀγέλῃ πλαγίοις αὐλήμασι διατάττων, τὰ
[5, 29]	γενναῖον καὶ ἀπότομον ἐγχειρήσαντες ὁμόσε	τῇ	ἀκμῇ τοῦ κινδύνου χωρήσωμεν, ἢ
[5, 8]	ἀναπεμφθησόμενος εἰς Βαβυλῶνα, τραπέζῃ γὰρ	τῇ	βασιλέως διακονεῖν ἐμπρέπει. ~Τούτων εἰρημένων
[5, 17]	ἂν γένοιτο αὔταρκες ἑῴους ἡμᾶς	τῇ	γῇ προσπελάσαι. ~Ταῦτα οὐκ εἶπε
[5, 15]	ἔσπενδον αἱ δὲ γυναῖκες ὕμνον	τῇ	Δήμητρι χαριστήριον ἐχόρευον· ἡ Χαρίκλεια
[5, 1]	τὰς ἐμὰς πράξεις καὶ ὥσπερ	τῇ	διανοίᾳ συνεκδημῶν, ἀλλά σε ἐφώρασα
[5, 27]	κατὰ δὲ τὴν ὁλκάδα πρὸς	τῇ	διαρπαγῇ τοῦ φόρτου καταληφθέντας ὅπη
[5, 31]	παστάδος ἀπομιμούμενα, διακαίεται ὡς εἰκὸς	τῇ	θέᾳ, πόθου τε ὁμοῦ καὶ
[5, 13]	θυσίαν) ἡ Χαρίκλεια δὲ σὺν	τῇ	θυγατρὶ τοῦ Ναυσικλέους καὶ γυναιξὶ
[5, 32]	ἐφήλατό τε τῷ Πελώρῳ καὶ	τῇ	κεφαλῇ τὸ ἐγχειρίδιον ἐπιβαλὼν τῆς
[5, 30]	πάλαι γάρ τοι καὶ αὐτὸς	τῇ	κόρῃ προσπεπονθὼς ἐφοδίου λαβέσθαι τινὸς
[5, 29]	τὰ δρώμενα καὶ θάλαμον ἀποφῆναι	τῇ	κόρῃ τὴν ὁλκάδα, ἐπεισιέναι {δὲ}
[5, 5]	κρατοῦντος ὅπλον οἰκειότατον. Ἄρτι δὲ	τῇ	λίμνῃ πλησιάσαντες καὶ σκάφους ἐπιβήσεσθαι
[5, 29]	κομισαμένους ὧν χρήζοιεν τοῦ λοιποῦ	τῇ	νηὶ μὴ πλησιάζειν. Καὶ οἱ
[5, 22]	ἀναλήψεως ἡμέρας τινὰς ἐπιμεῖναι ἐν	τῇ	νήσῳ. Καὶ τούτων οὕτω γενομένων
[5, 18]	ἀκηκοὼς ἐτύγχανον ὡς χειμαδίῳ χρήσονται	τῇ	νήσῳ, καταγωγὴν σκεψόμενος αὐτοῦ που
[5, 17]	πνεύματι περὶ πρώτην ἂν φυλακὴν	τῇ	νήσῳ προσορμίσαιμεν καὶ δέος προσοκεῖλαι
[5, 14]	τὴν σφενδόνην αὐτοῖς τε καὶ	τῇ	πέτρᾳ περιβαλλούσης· ἡ δὲ ἦν
[5, 20]	τῶν ἄλλων τὸ τίμημα κομίζομαι.	Τῇ	προτεραίᾳ δὴ κύρτους ἀναλεγομένῳ μοι
[5, 13]	ἄν ποτε πεισθεῖσαν εἰ μὴ	τῇ	προφάσει τῆς θυσίας εἰς τὰς
[5, 1]	ὑπέτρεχέ τε καὶ οἷον προσεγέλα	τῇ	πρύμνῃ, τότε δὴ τὴν ναῦν
[5, 18]	δὲ ὅτε καθεύδειν ἔδει, σὺν	τῇ	τροφῷ μὲν ἡ Χαρίκλεια ἐγὼ
[5, 6]	τὴν πανταχοῦ διώκουσαν εἱμαρμένην; εἴξωμεν	τῇ	τύχῃ καὶ χωρήσωμεν ὁμόσε τῷ
[5, 18]	πλέον δὲ θαυμάζοντες ὡς παραλόγῳ	τῇ	τύχῃ χρησαμένους εὔδιόν τε καὶ
[5, 28]	τήμερον, ἑορτῶν τὴν ἡδίστην θυσίᾳ	τῇ	τῶν θεῶν ἐπισυνάπτων. Ὅπως οὖν
[5, 15]	δῶρον διακονήσαντος· ὁρᾶν γοῦν πάρεστι	τῇ	φλογὶ περιλαμπόμενον. Καὶ ἄλλως κέρδος
[5, 14]	κρημνόν, ἄλλοι δὲ ὥσπερ ἡλίῳ	τῇ	φλογὶ τῆς ἀμεθύσου γανύμενοι ἅλμασιν
[5, 8]	χαίρειν εἰς ὑπερβολὴν ἐνεδείκνυτο καὶ	τῇ	Χαρικλείᾳ Θίσβην ὁμολογεῖν ἑαυτὴν εἰ
[5, 18]	πολὺ σὺν τῷ Θεαγένει καὶ	τῇ	Χαρικλείᾳ παρόντα με ἄσμενος ὁ
[5, 18]	καὶ ἀπήμονα πλοῦν ἐν χειμερίῳ	τῇ	ὥρᾳ καὶ Πλειάδων ἤδη δυομένων
[5, 9]	Εἶχε δὲ ὧδε τὰ ἐπεσταλμένα·	Ὀροονδάτῃ	σατράπῃ Μιτράνης φρούραρχος· Ἕλληνα νεανίσκον,
[5, 10]	οὐδενὶ τὰ πρῶτα συνέτυχεν, ὡς	ἀπάτῃ	τὸν Μιτράνην περιῆλθε καί τινα
[5, 26]	σὲ ὅδε ὁ πόλεμος, ὦ	φιλτάτη,	ἀλλὰ διὰ σὲ γεγένηται καὶ
[5, 27]	τῆς ἐχομένης ἡμέρας, περὶ δείλην	ἀκτῇ	τινι κατὰ τὸ στόμιον τοῦ
[5, 9]	καὶ τοιοῦτο δῶρον τῷ κοινῷ	δεσπότῃ	προσάγειν οἷον ἡ βασίλειος αὐλὴ
[5, 18]	δὲ γήμαντες οἴκου ἄρχουσι, καὶ	τετάρτη	τροφὸς ἡ τῶν παιδίων· ἡ
[5, 22]	σημήναντος καὶ ὁ Τυρρηνὸς αἰσθόμενος	διανέστη	καὶ τὸ γινόμενον ἐπυνθάνετο. Κἀγὼ
[5, 28]	τε θεοῖς χάριν ὁμολογεῖν ἥτις	μεγίστη,	τοῖς ἄνδρα τὸν δεσποτεύοντα τῆς
[5, 3]	ζῇ γὰρ ὡς ἀληθῶς ἡ	κακίστη	Θίσβη» καὶ εἰπὼν αὖθις ἐξέθανε.
[5, 32]	ἰδεῖν τὸ ἐντεῦθεν, ὦ Ναυσίκλεις;	θαλάττῃ	προσείκασας ἂν τοὺς ἄνδρας αἰφνιδίῳ
[5, 17]	μικρῶς, ταραχώδει τὰ πολλὰ φύσει	θαλάττῃ	προστυχόντας. Τοῦ δὲ Κνήμωνος μηδὲ
[5, 22]	τῶν ὁμοίων ἐμοὶ παθῶν αἰσθήσῃ,	θαλάττῃ	τε ἅμα καὶ γῇ πολεμίοις
[5, 13]	οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ δύναμις	αὐτῇ	γνησιωτέρα τῶν ἐκ δύσεων ἐγκαθίδρυται,
[5, 22]	ἄγει τὴν σωφροσύνην καὶ τέλος	αὐτῇ	δεξιὸν εὐαγγελίζεται. Ἀνηλάμην ὑπὸ τῆς
[5, 32]	ὅντινα πρῶτον ἴδοι τοῦτον ἀνήλισκεν,	αὐτὴ	μὲν οὐχ ὁρωμένη ἀλλὰ ῥᾳδίως
[5, 22]	ἐμῆς γαμετῆς πρόσειπε, χαίρειν γὰρ	αὐτῇ	φησι διότι πάντων ἐπίπροσθεν ἄγει
[5, 5]	ἡ μὲν Χαρίκλεια τὸν συνεκκείμενον	αὑτῇ	πατρῷον ἐδείκνυ δακτύλιον οὐλὴν δὲ
[5, 8]	Ναυσικλῆς ἐξήλατό τε καὶ προσδραμὼν	Αὕτη	ἐκείνη Θίσβη» κεκραγὼς ἔλεγεν ἣν
[5, 15]	ἔπραττεν, ηὔχετο Θεαγένει σῴζεσθαι κἀκεῖνον	ἑαυτῇ	φυλάττεσθαι. ~Τοῦ πότου δὲ λαμπρῶς
[5, 14]	νηφάλιον ἐν τοῖς συμποσίοις διαφυλάττουσα.	~Τοιαύτη	μὲν καὶ πᾶσα ἐξ Ἰνδῶν
[5, 5]	ὥστε λανθάνειν αὐτοὺς καὶ ἄλλα	σκεύη	τῶν εὐτελῶν ἐπιβαλοῦσα, τὸ δὲ
[5, 14]	Καλάσιρις μακρῷ καὶ ταύτας ἐπλεονέκτει,	γραφῇ	γὰρ ἔξεστο καὶ εἰς μίμημα
[5, 14]	ζῴων ἐκεκοίλαντο. Καὶ ἦν ἡ	γραφή,	παιδαρίσκος ἐποίμαινε πρόβατα χαμαιζήλῳ μὲν
[5, 13]	μέγεθος μὲν ὅσον ὄμμα παρθενικὸν	περιγραφῇ	κάλλος δὲ μακρῷ τῆς Ἰβηρίδος
[5, 2]	μακρὰν εἰσόμεθα. Οὐκ ἂν δυναίμην»	ἔφη,	ἀλλὰ σὺ μὲν ἀτρέμας ἔχε
[5, 26]	κόρην ἀναστήσας Τὸν μὲν ἀδελφὸν«	ἔφη	δωροῦμαί σοι καὶ μάλα χαίρων,
[5, 12]	ταῦτα ὁ Ναυσικλῆς καὶ Τότε»	ἔφη	δώσεις με πιστεύειν δύνασθαί σε
[5, 20]	ἀλλὰ τί πολυπραγμονεῖς; Ὅτι αὐτῆς»	ἔφη	ἐρῶ μανικῶς ἅπαξ θεασάμενος· οὐ
[5, 3]	ἐξεμάνθανεν· ὁ δὲ Ἀπόλωλά σοι»	ἔφη·	ζῇ γὰρ ὡς ἀληθῶς ἡ
[5, 28]	εἰς ἀνήκοον παραλαβὼν Ὦ πάτερ«	ἔφη,	θυγατέρα τὴν σὴν ἐμαυτῷ γαμετὴν
[5, 16]	ὁ Ναυσικλῆς Ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι»	ἔφη	καθαράς σοι τὰς νύμφας ὥς
[5, 21]	ἀκούσας καὶ Εὔγε, ὦ πάτερ«	ἔφη,	καὶ ἅμα ἐφίλει προσιὼν τὴν
[5, 20]	ἡγοῦμαι αὐτοὺς ἀφορμήσειν. Ἆρ´ οὖν»	ἔφη	καὶ ἡ κόρη αὐτοῖς ἡ
[5, 13]	ἃ πάλαι ἐπεκομίζετο Ταῦτά σοι»	ἔφη	λύτρα Χαρικλείας, ὦ Ναυσίκλεις, οἱ
[5, 2]	ἀκηκοώς; Καὶ τίς ἡ Θίσβη»	ἔφη	ὁ Καλάσιρις ἢ πόθεν γνωρίζεις
[5, 1]	τίς ὅδε ὁ ξένος; Ἕλλην»	ἔφη	ὁ Καλάσιρις· τὰ δ´ ἄλλα
[5, 1]	ἑλκόμενος. Ἐγὼ μὲν οὐκ ᾐσθόμην»	ἔφη	ὁ Καλάσιρις τάχα μέν που
[5, 1]	θεοὶ διαπεπραγμένος; Ἅπαντα ὡς ἐβουλόμην»	ἔφη	ὁ Ναυσικλῆς ἀθρόον αὐτοῖς ἐπιφανείς·
[5, 12]	δεῖ μοι πρότερον. Οὐδεὶς φθόνος»	ἔφη	ὁ Ναυσικλῆς μᾶλλον δὲ εἰ
[5, 31]	τίνος ἕνεκεν οὐχὶ κομίζομαι; Ὅτι«	ἔφη	ὁ Τραχῖνος οὐκ ᾔτησας· ἀλλ´
[5, 12]	ἡ Χαρίκλεια Ὦ ´γαθὲ Ναυσίκλεις»	ἔφη	οὐκ ἔστιν ὅτε ἐνδεής ἐστιν
[5, 30]	Τραχίνῳ γαμηθήσεσθαι. Καὶ ὃς Θάρσει«	ἔφη·	πάλαι γάρ τοι καὶ αὐτὸς
[5, 17]	ῥόθιον τῆς νεὼς οὐριοδραμούσης Ὅτι«	ἔφη	πλησιστίῳ χρώμενοι τῷ πνεύματι περὶ
[5, 29]	καινότερον; Ἡ δὲ Πάντα μὲν«	ἔφη,	πρὸ πάντων δὲ τὰ προσδοκώμενα
[5, 12]	Μὴ παῖζε μηδ´ ἄπιστος ἔσο»	{ἔφη}	πρὸς αὐτὸν ὁ Καλάσιρις ἀλλ´
[5, 26]	Τραχῖνος τῆς Χαρικλείας ἐπιλαβόμενος Οὐδὲν«	ἔφη	πρὸς σὲ ὅδε ὁ πόλεμος,
[5, 8]	τῆς μεταμελείας προληφθεὶς Ταύτην μὲν»	ἔφη	σὴν οὖσαν ἀπολαβὼν ἄγε» (καὶ
[5, 33]	ἐπιθαρσύνων τὸν Καλάσιριν Ὦ πάτερ»	ἔφη,	σὺ δὲ εἰς τὸ ἑξῆς
[5, 22]	σεσηρός τι μειδιάσας Ὦ θαυμάσιε«	ἔφη,	σὺ δὲ μόνος ἐν οὐδενὸς
[5, 31]	ἀπιδὼν εἰς τοὺς παρόντας Ὁρᾶτε«	ἔφη	τἀπίχειρα τῶν πόνων; οὕτω καὶ
[5, 22]	ἀκάτιον ὑφορώμενος. Ἐξ οὗ γὰρ«	ἔφη	τῆς Κρητικῆς ἤραμεν ἄκρας ἕπεται
[5, 20]	ἐμῆς; Σῴζεται καὶ παρὰ λῃσταῖς»	ἔφη	τι συνειδὸς καὶ πρὸς τοὺς
[5, 31]	σχεδόν τι κατακλινεὶς Ἐγὼ δὲ«	ἔφη	τὸ γέρας τὸ προεμβατήριον τίνος
[5, 17]	τόπῳ τραχύτητος αἰτίαν, Τὸ πέλαγος»	ἔφη	τὸ Ἰόνιον ἐκ πολλῆς εὐρυχωρίας
[5, 18]	δύο καὶ τρίτος ἐγώ, Χαρίεν«	ἔφη	τὸ σύμμετρον, ἑνὶ γὰρ πλείους
[5, 20]	Καὶ ὃς Ἀπὸ τῆς τέχνης«	ἔφη	τοῖς ἀνδράσι γνωρίζομαι καὶ ὄψον
[5, 20]	παρηγκωνισμένην ἀκτὴν παραλαβὼν Ὦ Καλάσιρι«	ἔφη	τὸν Ποσειδῶ σοι τὸν πελάγιον
[5, 26]	ἐπαγωγότερον ἐκβιασαμένη Ἀλλὰ θεοῖς μὲν«	ἔφη	χάρις τοῖς τὰ φιλανθρωπότερα περὶ
[5, 18]	δὲ Περὶ τὴν πλησίον ἄκραν«	ἔφη	χοιράδι πέτρᾳ τῆς προτεραίας ἐνσχεθὲν
[5, 11]	ἀφεῖναι τὸν νεανίσκον. Ἔστιν ἡμῖν»	ἔφη	χρήματα» λάθρα πρὸς τὸν Καλάσιριν
[5, 1]	ὑπάρχεις τὴν ἀκοὴν καὶ ἐρρωμένως	ἀπομάχῃ	πρὸς τὸν ὕπνον, ὦ Κνήμων,
[5, 34]	κατ´ αὐτὴν ἱκετεύσας τὸν θεὸν	ἡσυχῆ	τε ἀφυπνίσας ἦγεν εἰς τὴν
[5, 2]	τυγχάνεις; τίς δέ σε διεδέξατο	τύχη;	ἆρα μὴ καὶ αὐτός, οἴμοι,
[5, 6]	πανταχοῦ διώκουσαν εἱμαρμένην; εἴξωμεν τῇ	τύχῃ	καὶ χωρήσωμεν ὁμόσε τῷ φέροντι·
[5, 4]	καὶ ἄδηλον ἥτις ἡμᾶς διαδέξεται	τύχη	πολὺ δὲ καὶ ἄπειρον ὡς
[5, 18]	δὲ θαυμάζοντες ὡς παραλόγῳ τῇ	τύχῃ	χρησαμένους εὔδιόν τε καὶ ἀπήμονα
[5, 2]	τὸν γλυκύτατον ἐλπίζω. Ἀλλ´ ὦ	ψυχὴ	ἐμή, ποῦ ποτε ἄρα τυγχάνεις;
[5, 25]	Ἀλλ´ ἔστιν ὡς ἔοικεν ἀνθρώποις	ψυχὴ	πάντων προτιμότερον· δι´ ἣν καὶ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 28/02/2007