Livre, Chap.
[5, 16]	ἀπαραχύτου φιάλην προτείνας ὁ Ναυσικλῆς	Ὦ	´γαθὲ Καλάσιρι» ἔφη καθαράς σοι
[5, 15]	κρίνων, Ἐγὼ μὲν ἔπαιζον» εἶπεν	ὦ	´γαθὲ Καλάσιρι καὶ λόγος ἄλλως
[5, 1]	ἐπιφανείς· οὐ γάρ με ἔλαθες,	ὦ	´γαθὲ Καλάσιρι, φροντίζων τὰς ἐμὰς
[5, 12]	καὶ ὧν ἐπεφέρετο ἡ Χαρίκλεια	Ὦ	´γαθὲ Ναυσίκλεις» ἔφη οὐκ ἔστιν
[5, 11]	ὅσον πλεῖστον ἅμα φιλήμασι κατασπασάμενος	Ὦ	βέλτιστε ἀνδρῶν» ἔλεγε σοὶ δὲ
[5, 18]	ἀκεζόμενον. Πλησιάσας δὴ Χαῖρε« εἶπον	ὦ	βέλτιστε καὶ φράζε ὅποι τις
[5, 31]	Οὐ τοῦτον« εἶπεν ὁ Τραχῖνος,	ὦ	βέλτιστε, καταλύω ἀλλ´ ἑτέρῳ νόμῳ
[5, 24]	ἐξ ὁμολογίας ἑλεῖν ἐσπουδακόσι. Καὶ	Ὦ	δυσδαίμονες« ἔφασαν τί δή ποτε
[5, 22]	μοι καὶ σεσηρός τι μειδιάσας	Ὦ	θαυμάσιε« ἔφη, σὺ δὲ μόνος
[5, 1]	δεσπότης, ἀλλὰ τί ἄρα ποτὲ	ὦ	θεοὶ διαπεπραγμένος; Ἅπαντα ὡς ἐβουλόμην»
[5, 29]	Χαρίκλειαν ἐλθὼν εὑρών τε δεδακρυμένην	Ὦ	θύγατερ« ἔφην, εἰωθότα μέν σοι
[5, 11]	ἐπὶ πλεῖστον ὦ πάτερ» καὶ	ὦ	θύγατερ» καὶ ἀληθῶς Χαρίκλεια καὶ
[5, 11]	ἐμοὶ πάντων ἡδίστην θέαν. Ἀλλ´	ὦ	θύγατερ, ὦ Χαρίκλεια, Θεαγένην δὲ
[5, 20]	τινά με παρηγκωνισμένην ἀκτὴν παραλαβὼν	Ὦ	Καλάσιρι« ἔφη τὸν Ποσειδῶ σοι
[5, 1]	ἐρρωμένως ἀπομάχῃ πρὸς τὸν ὕπνον,	ὦ	Κνήμων, ἀλλ´ ἡγοῦμαί σε λοιπὸν
[5, 18]	οὐ πρὸ πολλοῦ τέθνηκεν· ὥστε,	ὦ	λῷστε, μὴ μέλλε μηδὲ ἀμφίβαλλε
[5, 18]	ὁ κυβερνήτης οὐκ ἐγένετο δέ,	ὦ	Ναυσίκλεις, ἀλλ´ ἅμα ἥλιός τε
[5, 33]	θεῶν μὲν εὐμενείᾳ σῇ δέ,	ὦ	Ναυσίκλεις, εὐνοίᾳ χρησάμενος, αὐτὸς δὲ
[5, 32]	~Τί ἦν ἰδεῖν τὸ ἐντεῦθεν,	ὦ	Ναυσίκλεις; θαλάττῃ προσείκασας ἂν τοὺς
[5, 13]	Ταῦτά σοι» ἔφη λύτρα Χαρικλείας,	ὦ	Ναυσίκλεις, οἱ θεοὶ δι´ ἡμῶν
[5, 16]	Ἀλλά σοι πλεῖστα ἀγαθὰ γένοιτο	ὦ	Ναυσίκλεις» ὑπολαβὼν ὁ Κνήμων ὡς
[5, 29]	διαδρᾶναι τὴν ἐπιβουλήν. Ἐπεὶ δέ,	ὦ	παῖδες, πρὸς τοῦτο μὲν ὁ
[5, 28]	τῶν ἄλλων εἰς ἀνήκοον παραλαβὼν	Ὦ	πάτερ« ἔφη, θυγατέρα τὴν σὴν
[5, 21]	Ὑπερήσθη τούτων ἀκούσας καὶ Εὔγε,	ὦ	πάτερ« ἔφη, καὶ ἅμα ἐφίλει
[5, 33]	ὁ Ναυσικλῆς ἐπιθαρσύνων τὸν Καλάσιριν	Ὦ	πάτερ» ἔφη, σὺ δὲ εἰς
[5, 11]	Ἦν τε ἀκούειν ἐπὶ πλεῖστον	ὦ	πάτερ» καὶ ὦ θύγατερ» καὶ
[5, 1]	καταφέρει. Ἐπίσχες» εἶπεν ὁ Κνήμων	ὦ	πάτερ, οὐχ ὡς ἐμοῦ τὴν
[5, 19]	θυγάτριον αἱρησομένου Πέπαυσο τούτων« ἔλεγεν	ὦ	πάτερ, τὴν μὲν γὰρ προῖκα
[5, 1]	νυκτῶν ἀποτείναντος· κἀμὲ δὲ λοιπόν,	ὦ	τέκνον, γῆράς τε βαρύνει καὶ
[5, 30]	ἀκροάσεται παραγαγόντος Ἀκούοις ἂν« ἔφην,	ὦ	τέκνον, ἐπιτετμημένως· τὸ γὰρ στενὸν
[5, 20]	ἐρωτήματος Τὸ μὲν ἀκριβὲς» ἔφην,	ὦ	Τραχῖνε, οὐκ ἔχω λέγειν, εἰς
[5, 20]	κατ´ ἀξίαν ἀμείψαιντο· πόθεν δέ,	ὦ	Τυρρηνέ, συνείληφας τὴν ἐπιβουλήν; Καὶ
[5, 26]	πρὸς σὲ ὅδε ὁ πόλεμος,	ὦ	φιλτάτη, ἀλλὰ διὰ σὲ γεγένηται
[5, 11]	ἡδίστην θέαν. Ἀλλ´ ὦ θύγατερ,	ὦ	Χαρίκλεια, Θεαγένην δὲ ποῦ κατέλιπες;
[5, 4]	Τὸ μὲν συνεῖναι ἡμᾶς ἀλλήλοις,	ὦ	Χαρίκλεια, καὶ τοῦτο ἔχειν ὃ
[5, 2]	περιεῖναι τὸν γλυκύτατον ἐλπίζω. Ἀλλ´	ὦ	ψυχὴ ἐμή, ποῦ ποτε ἄρα
[5, 19]	Τύριος ἐκεῖνος ἔμπορος ὁ Πυθιονίκης	ᾧ	συνεπλεύσαμεν ἰδίᾳ μοι προσιὼν ἠνώχλει
[5, 25]	προσπεσόντες ἀπέχεσθαι σφῶν ἱκέτευον ἐφ´	ᾧ	τε τὰ προσταχθησόμενα ποιήσειν. Οἱ
[5, 20]	ἔργον ἐκείνοις δὲ σύνηθες διανοοῦνται.	Κἀγὼ	πρὸς αὐτὸν Σὲ μὲν« ἔφην
[5, 20]	μέλλουσιν, εἴ γε πέπυσαι; διηρώτα,	κἀγὼ	συνιεὶς τὴν ἐνέδραν τοῦ ἐρωτήματος
[5, 22]	διανέστη καὶ τὸ γινόμενον ἐπυνθάνετο.	Κἀγὼ	Τὸ μὲν γινόμενον ἔστιν« ἔλεγον
[5, 18]	πέτρᾳ τῆς προτεραίας ἐνσχεθὲν διεσπάρακται.	Κἀγὼ	Τοῦτο μὲν« ἔφην οὐδὲν ἐδεόμην
[5, 31]	Οὔπω γὰρ σχεδόν τι κατακλινεὶς	Ἐγὼ	δὲ« ἔφη τὸ γέρας τὸ
[5, 2]	καὶ τοιάδε κατελάμβανεν ἔτι θρηνοῦσαν.	Ἐγὼ	δὲ ἡ παναθλία χεῖρα λῃστρικὴν
[5, 18]	τῇ τροφῷ μὲν ἡ Χαρίκλεια	ἐγὼ	δὲ ἰδίᾳ καὶ Θεαγένης, ὁ
[5, 24]	τῷ προστυχόντι πρὸς ἄμυναν ὁπλίσας.	Ἐγὼ	δὲ καὶ ἡ Χαρίκλεια τῷ
[5, 2]	τὰ πάθη πρός με νεμόμενος·	ἐγὼ	δὲ μόνη καὶ ἔρημος, αἰχμάλωτος
[5, 21]	μὲν Οὕτω γενήσεται« εἰπὼν ἀπεχώρει·	ἐγὼ	δὲ οἴκαδε ἐλθὼν πρὸς μὲν
[5, 2]	σὺ μὲν ἀτρέμας ἔχε σαυτόν,	ἐγὼ	δὲ οὐκ ἔστιν ὅπως ἂν
[5, 21]	ὃν οὐκ ἔστιν ἀξιόμαχος ἀντιτάξασθαι.	Ἐγὼ	δὲ σοὶ μᾶλλον ἂν« ἔφην
[5, 33]	φέρειν ἐδύνατο τῆς νεὼς ἐπικομιζόμενον.	Ἐγὼ	δὲ τηνάλλως πόρρωθεν εἱπόμην ὀδυρόμενος
[5, 29]	συμποσίῳ τῆς τύχης ἐνυβρίσαι παραδούσης.	Ἐγὼ	δὲ τὸν Θεαγένην παραλαβὼν καὶ
[5, 18]	ἄστυ τὴν Ζάκυνθον ἀγοράσοντες ἀνέτρεχον,	ἐγὼ	δέ, τοῦ κυβερνήτου γὰρ ἀκηκοὼς
[5, 32]	δαλοῖς τραπέζαις βαλλόντων καὶ βαλλομένων.	Ἐγὼ	δὲ ὡς πορρωτάτω χωρίσας ἐμαυτὸν
[5, 24]	μιᾷ τοῦ πάθους ὁμοίου κοινωνήσειεν,	ἐγὼ	δὲ ὡς Τραχῖνον εἶναι τὸν
[5, 15]	ὅλης τὴν λίθον ἰσοστάσιον κρίνων,	Ἐγὼ	μὲν ἔπαιζον» εἶπεν ὦ ´γαθὲ
[5, 1]	ἀεὶ πρὸς σοῦ λεχθησομένων ἑλκόμενος.	Ἐγὼ	μὲν οὐκ ᾐσθόμην» ἔφη ὁ
[5, 22]	ὄντα συσκευάζου τὴν Χαρίκλειάν τε	ἐγὼ	μετελεύσομαι. Παρῆν ἡ παῖς ἐμοῦ
[5, 16]	ἥδυσμα τῷ πότῳ συναναχέων· ὡς	ἐγώ	σου καὶ τὴν ἄλλην μὲν
[5, 20]	πραγμάτων πειραθείης τοὺς ξένους ἐπιζητούμενος,	ἐγώ	τε δι´ ἑνὸς ἔργου δύο
[5, 2]	διηγῶμαι· ἐκείνην δὲ ἀνῃρημένην τούτοις	ἐγὼ	τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐγνώρισα καὶ παρὰ
[5, 18]	εἰσί μοι δύο καὶ τρίτος	ἐγώ,	Χαρίεν« ἔφη τὸ σύμμετρον, ἑνὶ
[5, 3]	αἰσθόμενος ἔθαλπέ τε συνεχῶς καὶ	λόγῳ	παντοίως ἀνελάμβανεν. Ἐπεὶ δὲ μικρὸν
[5, 10]	οὐδὲ αὐτῷ δυνατὸν εἶναι τῷ	λόγῳ	φράζειν, καὶ ταῦτα ἐξὸν παροῦσαν
[5, 18]	λέγοντες, πλέον δὲ θαυμάζοντες ὡς	παραλόγῳ	τῇ τύχῃ χρησαμένους εὔδιόν τε
[5, 20]	παραλαβὼν Ὦ Καλάσιρι« ἔφη τὸν	Ποσειδῶ	σοι τὸν πελάγιον ἐπόμνυμι καὶ
[5, 30]	καὶ τοὺς παῖδας ἥκων ἐθάρρυνον,	ὁδῷ	βαδίζειν τὴν σκέψιν εὐαγγελιζόμενος. ~Ἐδειπνοῦμεν
[5, 13]	ἀδρανεῖ τῷ ἄνθει φοινίσσεται καὶ	ῥόδῳ	προσέοικεν ἐκ καλύκων ἄρτι πρὸς
[5, 33]	τῆς νυκτὸς μόνης εἰργόμενος· εἰς	ἕω	γὰρ ἀφιξόμεθα πρὸς τὸν Μιτράνην
[5, 1]	ὑμεῖς» εἶπεν ὁ Ναυσικλῆς εἰς	ἕω	μαθήσεσθε, τὸ δὲ παρὸν ὑμῖν
[5, 9]	ὑπεραίροντα τὴν ἐμὴν δεσποτείαν καὶ	θεῷ	βασιλεῖ τῷ μεγίστῳ μόνῳ καὶ
[5, 2]	διότι μοι περιεῖναι τὸν γλυκύτατον	ἐλπίζω.	Ἀλλ´ ὦ ψυχὴ ἐμή, ποῦ
[5, 24]	ἀπολώλαμεν· πειρατικὸς ὁ στόλος, Τραχίνου	γνωρίζω	τὴν ἄκατον. Ἐσείσθη πρὸς τὴν
[5, 11]	βούλει· τὸν ὅρμον ὃν οἶσθα	διασῴζω	καὶ ἔχω φέρουσα. ~Θαρσήσας οὖν
[5, 14]	ἐβούλετο, περίεργον ἡγησάμενος λίθον ἐν	λίθῳ	σοφίζεσθαι· τοιοῦτος μὲν ὁ δακτύλιος.
[5, 25]	ἔργοις ὁ χαλεπώτατος εἰρήνης ὀνόματι	νόθῳ	παραλυόμενος, συνθήκης βαρυτέρας πλέον ἢ
[5, 33]	καὶ τὰς λυτηρίους τις σπονδὰς	περιαγέσθω.	~Ἐκ τούτου περιήγοντο μὲν αἱ
[5, 33]	τὸ συμπόσιον· μνήμη τοῦ δαιμονίου	γινέσθω	καὶ τὰς λυτηρίους τις σπονδὰς
[5, 8]	Θεαγένην λάφυρον ἡμέτερον ἔστω καὶ	ἑπέσθω	φρουρούμενος, ἀναπεμφθησόμενος εἰς Βαβυλῶνα, τραπέζῃ
[5, 25]	σκάφους ἠπείγοντο, θᾶττον ἐν τῷ	βεβαίῳ	τοῦ περιεῖναι γενέσθαι πᾶς τις
[5, 32]	ὡς τοῦ Πελώρου σὺν τῷ	δικαίῳ	προασπίζοντες. Καὶ ἦν οἰμωγὴ μία
[5, 31]	καὶ γαμετὴν ἐμαυτῷ λαμβάνων προτιμηθῆναι	δικαιῶ,	σὺ δὲ εἰ μὴ τὸ
[5, 6]	ἀποδιδράσκειν ἡ Χαρίκλεια καὶ τῷ	σπηλαίῳ	κρύπτειν ἑαυτοὺς εἴ πη διαλάθοιεν
[5, 32]	Πελώρῳ μονομαχῶν, ἀνδρὶ τὰ πάντα	γενναίῳ	καὶ φόνοις ἐγγεγυμνασμένῳ παμπόλλοις, οὐδὲν
[5, 13]	ἦγε τὴν θυσίαν Ναυσικλῆς ὡς	ἀγοραίῳ	τε καὶ ἐμπορικῷ διαφερόντως τῶν
[5, 26]	γὰρ νεανίσκον ἀνδρείας ἀνάμεστον καὶ	βίῳ	τῷ ἡμετέρῳ συντελεῖν ἐπιτήδειον· ὅδε
[5, 18]	κυβερνήτου γὰρ ἀκηκοὼς ἐτύγχανον ὡς	χειμαδίῳ	χρήσονται τῇ νήσῳ, καταγωγὴν σκεψόμενος
[5, 32]	θαλάττῃ προσείκασας ἂν τοὺς ἄνδρας	αἰφνιδίῳ	σπιλάδι κατασεισθέντας, οὕτως ἀλόγιστος ὁρμὴ
[5, 5]	καὶ μετημφίασεν ἑαυτὴν ἐνθεμένη μὲν	πηριδίῳ	τινὶ τούς τε ὅρμους καὶ
[5, 32]	Πέλωρον, ὁ δέ, προπαρεσκεύαστο γάρ,	ἐγχειριδίῳ	φθάνει διελαύνων τὸν μαζόν. Καὶ
[5, 23]	εἰς γαλήνην ἐξενικήθη καθάπερ τῷ	ἡλίῳ	συγκαταδυόμενος, ἢ ἀληθέστερον εἰπεῖν τοῖς
[5, 14]	τὸν κρημνόν, ἄλλοι δὲ ὥσπερ	ἡλίῳ	τῇ φλογὶ τῆς ἀμεθύσου γανύμενοι
[5, 18]	τε καὶ ἀπήμονα πλοῦν ἐν	χειμερίῳ	τῇ ὥρᾳ καὶ Πλειάδων ἤδη
[5, 34]	τὴν γυναικωνῖτιν χωρισθεῖσα σὺν τῷ	θυγατρίῳ	τε τοῦ Ναυσικλέους κατακλινεῖσα τὰς
[5, 33]	οὐ θαρσήσαντα τῆς νυκτὸς ἐπιμίξαι	χωρίῳ	πολεμουμένῳ, τὴν Χαρίκλειαν δὲ οὐδαμῶς·
[5, 29]	πόνοι καὶ φειδωλοὶ συνήθροισαν ἀσώτῳ	συμποσίῳ	τῆς τύχης ἐνυβρίσαι παραδούσης. Ἐγὼ
[5, 17]	τῆς νεὼς οὐριοδραμούσης Ὅτι« ἔφη	πλησιστίῳ	χρώμενοι τῷ πνεύματι περὶ πρώτην
[5, 20]	καὶ παισὶν ὁρᾶν τοῖς ἐμοῖς·	ἥκω	δή σοι φράσων ἐγειρόμενόν τι
[5, 13]	Ναυσικλῆς ὡς ἀγοραίῳ τε καὶ	ἐμπορικῷ	διαφερόντως τῶν ἄλλων θεῶν αὑτὸν
[5, 1]	ὡς ἐμοῦ τὴν διήγησιν ἀποσκευαζομένου,	δοκῶ	γάρ μοι μηδ´ εἰ πολλὰς
[5, 25]	μάχης ὁριζομένης. Σὺν ἑνὶ γὰρ	χιτωνίσκῳ	τῆς ὁλκάδος ἐξίστασθαι προηγορεύετο καὶ
[5, 8]	Ὀροονδάτου τοῦ τῷ βασιλεῖ τῷ	μεγάλῳ	τὴν Αἴγυπτον σατραπεύοντος, ἐπὶ χρήμασι
[5, 14]	ἡ γραφή, παιδαρίσκος ἐποίμαινε πρόβατα	χαμαιζήλῳ	μὲν πέτρᾳ πρὸς περιωπὴν ἐφεστὼς
[5, 8]	δὲ ἄρα καὶ μόνον προσφέρειν,	ἄλλῳ	γὰρ οὐδενὶ τῶν ἄλλων οὐδεὶς
[5, 13]	μὲν ἅμα τῷ Ναυσικλεῖ καὶ	ἄλλῳ	πλήθει τῶν κεκλημένων (δημοτελῆ γὰρ
[5, 1]	ἀλλά σε ἐφώρασα τῷ τε	ἄλλῳ	σου περὶ ἐμὲ τρόπῳ καὶ
[5, 28]	τοὺς γάμους ὡς ὁρᾷς ἑστιᾶν	μέλλω	τήμερον, ἑορτῶν τὴν ἡδίστην θυσίᾳ
[5, 12]	δὲ εἰ δοκεῖ, θύειν γὰρ	μέλλω	χαριστήρια τοῖς θεοῖς, ἐπεύχου παρὼν
[5, 31]	ὦ βέλτιστε, καταλύω ἀλλ´ ἑτέρῳ	νόμῳ	διισχυρίζομαι, τοὺς ὑπηκόους εἴκειν τοῖς
[5, 32]	ἤγειρε τάραχον, ἅτε οἴνῳ καὶ	θυμῷ	κατόχους γεγενημένους. Οἱ μὲν γὰρ
[5, 1]	ταῦτα ἀωρὶ μηκύνω; τί δὲ	λανθάνω	τὴν διήγησιν εἰς πέλαγος ὄντως
[5, 2]	οὐκ ἀποδέων· εἶτα Οὐ μὴ	μανῶ»	πρὸς αὐτὸν ὁ Κνήμων Θίσβην
[5, 20]	κομίζομαι. Τῇ προτεραίᾳ δὴ κύρτους	ἀναλεγομένῳ	μοι περὶ τοὺς κρημνοὺς ἐντυχὼν
[5, 13]	ἐκ καλύκων ἄρτι πρὸς πέταλα	σχιζομένῳ	καὶ πρῶτον ἡλιακαῖς ἀκτῖσιν ἐρευθομένῳ.
[5, 13]	σχιζομένῳ καὶ πρῶτον ἡλιακαῖς ἀκτῖσιν	ἐρευθομένῳ.	Ἀμεθύσου δὲ Αἰθιοπίδος ἀκραιφνὴς μὲν
[5, 10]	τι τῶν ἀγνοουμένων ἔρχεται καὶ	πυνθανομένω	τίνα εἴη διαπεπραγμένος ἅπαντα ὁ
[5, 8]	τὸν σκοπὸν καὶ τῷ Μιτράνῃ	πυνθανομένῳ	τίς ποτε καλοῖτο Θίσβην ἑαυτὴν
[5, 32]	τὰ πάντα γενναίῳ καὶ φόνοις	ἐγγεγυμνασμένῳ	παμπόλλοις, οὐδὲν οὐδὲ τῆς Χαρικλείου
[5, 33]	θαρσήσαντα τῆς νυκτὸς ἐπιμίξαι χωρίῳ	πολεμουμένῳ,	τὴν Χαρίκλειαν δὲ οὐδαμῶς· ἀλλ´
[5, 5]	Θεαγένει φέρειν ἐγχειρίσασα, φόρτον ἥδιστον	ἐκείνῳ	καὶ θεοῦ τοῦ κρατοῦντος ὅπλον
[5, 16]	Ἑρμῆν ἱλάσαιτο ἢ τὸ οἰκειότατον	ἐκείνῳ	λόγους εἰς εὐωχίαν ἐρανιζόμενος. Ἐπείθετο
[5, 29]	Τραχίνου πολεμίαν εὔνοιαν ἣν εἰκὸς	ἐκείνῳ	τὸν καιρὸν ἐπιτεῖναι, φιλεῖ γὰρ
[5, 32]	ἄφραστον αὐτοὺς ἤγειρε τάραχον, ἅτε	οἴνῳ	καὶ θυμῷ κατόχους γεγενημένους. Οἱ
[5, 9]	τηλικοῦτο καὶ τοιοῦτο δῶρον τῷ	κοινῷ	δεσπότῃ προσάγειν οἷον ἡ βασίλειος
[5, 15]	φλογὶ περιλαμπόμενον. Καὶ ἄλλως κέρδος	κρίνω	κάλλιστον ὃ μὴ ζημιοῦν τὸν
[5, 30]	φησὶ γὰρ ἀποθανεῖσθαι πρότερον ἢ	Τραχίνῳ	γαμηθήσεσθαι. Καὶ ὃς Θάρσει« ἔφη·
[5, 9]	καὶ θεῷ βασιλεῖ τῷ μεγίστῳ	μόνῳ	καὶ φαίνεσθαι καὶ διακονεῖσθαι ἄξιον,
[5, 25]	παίων τῷ ξίφει τοὺς προστυχόντας	φόνῳ	καὶ θανάτῳ κρίνεσθαι τὸν πόλεμον
[5, 1]	καὶ τῶν ἄλλων φροντίδων κάκωσιν	ὕπνῳ	βραχεῖ γοῦν ἐστι παραμυθητέον. ~Ὁ
[5, 2]	οὐδὲ τὸν Καλάσιριν ἐλάνθανε τελευτῶν,	ὕπνῳ	καὶ ταῦτα βαθεῖ κατεσχημένον. Ἀλλὰ
[5, 2]	Καλάσιρις καὶ αὖθις ὑπηνέχθη τῷ	ὕπνῳ,	ὁ δὲ Κνήμων τοῦ δωματίου
[5, 1]	ἀνεφαίνοντο. Ἀλλὰ τί ταῦτα ἀωρὶ	μηκύνω;	τί δὲ λανθάνω τὴν διήγησιν
[5, 21]	ἀνάγεσθαι κελεύοιμι, καὶ γὰρ εἰ	μηδέπω	τῆς ὥρας εἶναι τὰ πλώιμα
[5, 31]	οὐκ ᾔτησας· ἀλλ´ οὐδὲ νέμησις	οὐδέπω	προὐτέθη τῶν εἰλημμένων. Καὶ ὃς
[5, 16]	ὁρᾶται ὁ παῖς δὲ ὅσον	οὐδέπω	σὺν θεοῖς ὀφθήσεται, καὶ μάλιστα
[5, 24]	ἐγκρατεῖς τῆς ὁλκάδος ἔβαλλον μὲν	οὐδέπω	τοῖς δὲ εἰς κύκλον περίπλοις
[5, 30]	ὑποθέμενος τὸ πρακτέον ἐκείνους μὲν	ἀπολείπω	διασκευαζομένους ἐπὶ δὲ τὸν δευτερεύοντα
[5, 1]	τε ἄλλῳ σου περὶ ἐμὲ	τρόπῳ	καὶ οἷς ἐνταῦθα εἰσιὼν κατείληφα
[5, 17]	τινα καταμεμαθήκοι τῆς ἐπιπολαζούσης τῷ	τόπῳ	τραχύτητος αἰτίαν, Τὸ πέλαγος» ἔφη
[5, 27]	οὐ τὸ βίαιον τοῦ κλύδωνος,	οὔπω	γὰρ ὁλοσχερῶς ἐκτετάρακτο, ἀλλὰ τὸ
[5, 31]	τοῦ βλέμματος ἐμμανές τι διανοούμενος.	Οὔπω	γὰρ σχεδόν τι κατακλινεὶς Ἐγὼ
[5, 10]	ὄψεται. ~Ταῦτα μὲν ἐκεῖνος ἐπέστελλεν·	οὔπω	δὲ ἡμέρας ἀκριβῶς ὑποφαινούσης ὁ
[5, 20]	ἐλθὼν εἰς τὴν Αἴγυπτον ἐπηγγελλόμην.	Οὔπω	δέ μου τοῦτον ἐπ´ ὀλίγον
[5, 27]	ἀνέμου κατιόντος ἠκούετο καὶ ὅσον	οὔπω	πνεῦμα λάβρον τε καὶ βίαιον
[5, 27]	ἐκκειμένους. Οἷα γὰρ καὶ ἐπεχείρουν	οὔπω	σχεδὸν τῆς γῆς ἐπιβεβηκότες οἱ
[5, 20]	τί πολυπραγμονεῖς; Ὅτι αὐτῆς» ἔφη	ἐρῶ	μανικῶς ἅπαξ θεασάμενος· οὐ γὰρ
[5, 32]	συγκείμενα πράττοντες ὁ μὲν ξιφήρης	θατέρῳ	τὰ πρῶτα μέρει συνεμάχει παντάπασιν
[5, 31]	Τραχῖνος, ὦ βέλτιστε, καταλύω ἀλλ´	ἑτέρῳ	νόμῳ διισχυρίζομαι, τοὺς ὑπηκόους εἴκειν
[5, 5]	εἰς ταὐτὸν γίνοιντο, ἀρκεῖν μὲν	ἑτέρῳ	τὸν ἕτερον καὶ μόνον ὀφθῆναι,
[5, 26]	ἀνδρείας ἀνάμεστον καὶ βίῳ τῷ	ἡμετέρῳ	συντελεῖν ἐπιτήδειον· ὅδε δὲ ὁ
[5, 15]	ἰδίᾳ μὲν ταῖς γυναιξὶ τὴν	ἐνδοτέρω	τοῦ ἱεροῦ χώραν ἀποκληρώσας τοὺς
[5, 12]	μηχανῆς ἀθρόον πλουτεῖν εἴπερ ἐμοὶ	προτέρῳ	τὰ ὑπὲρ τῆσδε λύτρα καταθεῖο·
[5, 14]	τῷ Ναυσικλεῖ προσεκόμιζεν ὁ Καλάσιρις	μακρῷ	καὶ ταύτας ἐπλεονέκτει, γραφῇ γὰρ
[5, 13]	ὄμμα παρθενικὸν περιγραφῇ κάλλος δὲ	μακρῷ	τῆς Ἰβηρίδος τε καὶ Βρεττανίδος
[5, 23]	ἡμῖν ὁ πλοῦς ὑπήνεμος ἠνύετο	μακρῷ	τῆς ὁλκάδος ὡς τὸ εἰκὸς
[5, 32]	Ἀνδρίζου, φίλτατε« βοήσασα, ἐνταῦθα ἤδη	μακρῷ	τὸν Πέλωρον ὑπερεῖχεν ὁ Θεαγένης
[5, 33]	γενομένης τὸν μὲν ἴσα καὶ	νεκρῷ	προκείμενον τὴν δὲ προσκαθημένην καὶ
[5, 6]	ἄρτι λῃσταῖς μετ´ ὀλίγον; Αἰχμαλώτους	μικρῷ	πρόσθεν εἶχεν, ἐρήμους αὖθις ἀπέδειξεν·
[5, 26]	δωροῦμαί σοι καὶ μάλα χαίρων,	ὁρῶ	γὰρ νεανίσκον ἀνδρείας ἀνάμεστον καὶ
[5, 18]	παραιτούμενος. Ὀλίγον οὖν ὅσον προήκων	ὁρῶ	πρεσβύτην ἁλιευτικὸν πρόσθεν τῶν θυρῶν
[5, 1]	ὀκλάζειν ἐμοῦ τἀμαυτοῦ πάθη μέχρι	πόρρω	τῶν νυκτῶν ἀποτείναντος· κἀμὲ δὲ
[5, 13]	καὶ θεσπέσιον, τὸν μὲν κύκλον	ἠλέκτρῳ	διάδετον ἀμεθύσῳ δὲ Αἰθιοπικῇ τὴν
[5, 32]	τραύμασι πεπιεσμένος ἐφήλατό τε τῷ	Πελώρῳ	καὶ τῇ κεφαλῇ τὸ ἐγχειρίδιον
[5, 32]	μόνος ὁ Θεαγένης ὑπελείφθη τῷ	Πελώρῳ	μονομαχῶν, ἀνδρὶ τὰ πάντα γενναίῳ
[5, 22]	ἡμέρας τινὰς ἐπιμεῖναι ἐν τῇ	νήσῳ.	Καὶ τούτων οὕτω γενομένων ὁ
[5, 18]	ἐτύγχανον ὡς χειμαδίῳ χρήσονται τῇ	νήσῳ,	καταγωγὴν σκεψόμενος αὐτοῦ που περὶ
[5, 17]	περὶ πρώτην ἂν φυλακὴν τῇ	νήσῳ	προσορμίσαιμεν καὶ δέος προσοκεῖλαι σκοταίους
[5, 12]	Περσικὸν καὶ τὸ ἐμπορικὸν ἐν	ἴσῳ	φιλοπλούσιον. Οἶδα» εἶπεν ὁ Καλάσιρις
[5, 17]	ὑπὸ τοῦ Πελοποννησίων ἰσθμοῦ τῆς	πρόσω	φορᾶς ἀνακόπτεται προμηθείᾳ κρειττόνων, ὡς
[5, 13]	τὸν μὲν κύκλον ἠλέκτρῳ διάδετον	ἀμεθύσῳ	δὲ Αἰθιοπικῇ τὴν σφενδόνην φλεγόμενον,
[5, 15]	οἱ μὲν ἄνδρες ἐμβατήρια τῷ	Διονύσῳ	καὶ ᾖδον καὶ ἔσπενδον αἱ
[5, 16]	κάλλιστα συνιέναι τὸν Ἑρμῆν τῷ	Διονύσῳ	συγκαθιδρύων καὶ λόγων ἥδυσμα τῷ
[5, 17]	κόλπον θλιβομένης, τοῦ ἐπιρρέοντος ἔτι	τῷ	ἀνατρέχοντι πολλάκις ἐμπίπτοντος, βρασμόν τε
[5, 13]	ὑπερφερούσῃ· ἡ μὲν γὰρ ἀδρανεῖ	τῷ	ἄνθει φοινίσσεται καὶ ῥόδῳ προσέοικεν
[5, 32]	ἀφειδῶς, οἱ μὲν ὡς ἐπαμύνοντες	τῷ	ἄρχοντι οἱ δὲ ὡς τοῦ
[5, 8]	Μιτράνης ὁ φρούραρχος Ὀροονδάτου τοῦ	τῷ	βασιλεῖ τῷ μεγάλῳ τὴν Αἴγυπτον
[5, 25]	τοῦ σκάφους ἠπείγοντο, θᾶττον ἐν	τῷ	βεβαίῳ τοῦ περιεῖναι γενέσθαι πᾶς
[5, 7]	λαβόντες (οὐ γὰρ οὕτω χρηστῷ	τῷ	δαίμονι προσπαλαίειν ὡς ταχεῖαν τῶν
[5, 32]	δὲ ὡς τοῦ Πελώρου σὺν	τῷ	δικαίῳ προασπίζοντες. Καὶ ἦν οἰμωγὴ
[5, 15]	παρεχώρουν, οἱ μὲν ἄνδρες ἐμβατήρια	τῷ	Διονύσῳ καὶ ᾖδον καὶ ἔσπενδον
[5, 16]	δαιμονίου κάλλιστα συνιέναι τὸν Ἑρμῆν	τῷ	Διονύσῳ συγκαθιδρύων καὶ λόγων ἥδυσμα
[5, 26]	ἁμιλλώμενος. ~Ἐπεὶ δὲ καὶ ἡμεῖς	τῷ	δόγματι πειθόμενοι παρῄειμεν ὁ Τραχῖνος
[5, 23]	καὶ εἰς γαλήνην ἐξενικήθη καθάπερ	τῷ	ἡλίῳ συγκαταδυόμενος, ἢ ἀληθέστερον εἰπεῖν
[5, 26]	νεανίσκον ἀνδρείας ἀνάμεστον καὶ βίῳ	τῷ	ἡμετέρῳ συντελεῖν ἐπιτήδειον· ὅδε δὲ
[5, 32]	συμμαχίαν ἡ Χαρίκλεια λόγον ἐπίκουρον	τῷ	Θεαγένει ἐτόξευσεν Ἀνδρίζου, φίλτατε« βοήσασα,
[5, 18]	καὶ μετ´ οὐ πολὺ σὺν	τῷ	Θεαγένει καὶ τῇ Χαρικλείᾳ παρόντα
[5, 24]	Ἐγὼ δὲ καὶ ἡ Χαρίκλεια	τῷ	Θεαγένει περιφύντες ὅλον ἐνθουσιῶντα πρὸς
[5, 34]	εἰς τὴν γυναικωνῖτιν χωρισθεῖσα σὺν	τῷ	θυγατρίῳ τε τοῦ Ναυσικλέους κατακλινεῖσα
[5, 10]	ἀκριβῶς ὑποφαινούσης ὁ Καλάσιρις ἅμα	τῷ	Κνήμωνι παρὰ τὸν Ναυσικλέα σπεύδων
[5, 16]	Ἐπείθετο ὁ Καλάσιρις ἅμα μὲν	τῷ	Κνήμωνι χαριζόμενος ἅμα δὲ τὸν
[5, 9]	σοι τηλικοῦτο καὶ τοιοῦτο δῶρον	τῷ	κοινῷ δεσπότῃ προσάγειν οἷον ἡ
[5, 31]	οὐκ εἰς μακρὰν οἰμώξῃ τῷδε	τῷ	κρατῆρι βαλλόμενος. Ὁ δὲ Πέλωρος
[5, 32]	ὁ μὲν Τραχῖνος ἐπανατείνεται ὡς	τῷ	κρατῆρι πατάξων τὸν Πέλωρον, ὁ
[5, 10]	ὑπερβολὴν οὐδὲ αὐτῷ δυνατὸν εἶναι	τῷ	λόγῳ φράζειν, καὶ ταῦτα ἐξὸν
[5, 33]	ἐμὲ μὲν ἔλαθεν ἐπανελθὼν ἐγκαταμείναντα	τῷ	λόφῳ καὶ οὐ θαρσήσαντα τῆς
[5, 8]	φρούραρχος Ὀροονδάτου τοῦ τῷ βασιλεῖ	τῷ	μεγάλῳ τὴν Αἴγυπτον σατραπεύοντος, ἐπὶ
[5, 27]	φόρτου καταληφθέντας ὅπη τε χρήσονται	τῷ	μεγέθει τῆς νεὼς ἀπείρως ἔχοντας.
[5, 9]	ἐμὴν δεσποτείαν καὶ θεῷ βασιλεῖ	τῷ	μεγίστῳ μόνῳ καὶ φαίνεσθαι καὶ
[5, 24]	καὶ διαδρᾶναι βουλευομένων· ἕως ἐν	τῷ	μέλλειν καὶ ἄκοντας αὐτοὺς προλαβὼν
[5, 8]	στοχαζομένη συνύφαινε τὸν σκοπὸν καὶ	τῷ	Μιτράνῃ πυνθανομένῳ τίς ποτε καλοῖτο
[5, 13]	χαίροντες ἐπορεύοντο, αὐτοὶ μὲν ἅμα	τῷ	Ναυσικλεῖ καὶ ἄλλῳ πλήθει τῶν
[5, 14]	Αἰθιόπων ἀμέθυσος· ἣν δὲ τότε	τῷ	Ναυσικλεῖ προσεκόμιζεν ὁ Καλάσιρις μακρῷ
[5, 25]	εἰς τὴν ναῦν καὶ παίων	τῷ	ξίφει τοὺς προστυχόντας φόνῳ καὶ
[5, 26]	ἄγουσιν. Εἰ δὲ βούλει με	τῷ	ὄντι θαρσοῦσαν καὶ ἔχειν καὶ
[5, 14]	περιβαλλούσης· ἡ δὲ ἦν πέτρα	τῷ	ὄντι καὶ οὐχὶ μίμημα, τῶν
[5, 3]	ἐπὶ τέλους τὴν Θίσβην εἶναι	τῷ	ὄντι πιστεύσας, ὀλίγου μὲν ἐδέησε
[5, 16]	ὡς ἀληθῶς καὶ ἡδονῇ θείᾳ	τῷ	ὄντι συγκράτων φιληκόως ἔχεις. Καί
[5, 15]	εὕρημα διὰ τοῦ πυρός σοι	τῷ	ὄντι τὸ δῶρον διακονήσαντος· ὁρᾶν
[5, 25]	ὁλκάδος ἐξίστασθαι προηγορεύετο καὶ θάνατος	τῷ	παραβαίνοντι διηπειλεῖτο. Ἀλλ´ ἔστιν ὡς
[5, 17]	καὶ κρημνώδεσι· καλὸν οὖν ἐννυκτερεῦσαι	τῷ	πελάγει καὶ τὸ πνεῦμα ὑφειμένως
[5, 32]	τοῖς τραύμασι πεπιεσμένος ἐφήλατό τε	τῷ	Πελώρῳ καὶ τῇ κεφαλῇ τὸ
[5, 32]	πεσόντων μόνος ὁ Θεαγένης ὑπελείφθη	τῷ	Πελώρῳ μονομαχῶν, ἀνδρὶ τὰ πάντα
[5, 17]	πρῶτα πλεῖν κατὰ γνώμην εὐκραεῖ	τῷ	πνεύματι καὶ ἐκ νώτων ὑποφερομένους,
[5, 17]	οὐριοδραμούσης Ὅτι« ἔφη πλησιστίῳ χρώμενοι	τῷ	πνεύματι περὶ πρώτην ἂν φυλακὴν
[5, 3]	ἀπέτρεχε σφαλλόμενος καὶ νῦν μὲν	τὼ	πόδε προσπταίων νῦν δὲ τοῖς
[5, 16]	Διονύσῳ συγκαθιδρύων καὶ λόγων ἥδυσμα	τῷ	πότῳ συναναχέων· ὡς ἐγώ σου
[5, 16]	γὰρ γυναῖκας ἀκούεις ὡς διατριβὴν	τῷ	πότῳ χορείαν ἐστήσαντο· ἡμῖν δὲ
[5, 24]	αὐτοὺς προλαβὼν ἔστησεν ὁ πόλεμος,	τῷ	προστυχόντι πρὸς ἄμυναν ὁπλίσας. Ἐγὼ
[5, 15]	ἀποκληρώσας τοὺς δὲ ἄνδρας ἐν	τῷ	προτεμενίσματι κατακλίνας· ἐπεὶ δὲ εὐφροσύνης
[5, 31]	οὖν τὸν λῃστρικὸν νόμον ὃς	τῷ	πρώτῳ νηὸς ἐπιβάντι πολεμίας καὶ
[5, 6]	ἐπιόντων ἀποδιδράσκειν ἡ Χαρίκλεια καὶ	τῷ	σπηλαίῳ κρύπτειν ἑαυτοὺς εἴ πη
[5, 1]	διανοίᾳ συνεκδημῶν, ἀλλά σε ἐφώρασα	τῷ	τε ἄλλῳ σου περὶ ἐμὲ
[5, 17]	εἴ τινα καταμεμαθήκοι τῆς ἐπιπολαζούσης	τῷ	τόπῳ τραχύτητος αἰτίαν, Τὸ πέλαγος»
[5, 2]	ὁ Καλάσιρις καὶ αὖθις ὑπηνέχθη	τῷ	ὕπνῳ, ὁ δὲ Κνήμων τοῦ
[5, 13]	τὴν προσηγορίαν ἀλλ´ ἀληθῶς ἀμέθυσος	τῷ	φέροντι γίνεται, νηφάλιον ἐν τοῖς
[5, 6]	τῇ τύχῃ καὶ χωρήσωμεν ὁμόσε	τῷ	φέροντι· κερδήσωμεν ἄλην ἀνήνυτον καὶ
[5, 2]	βιώσεσθαί τε τὸ λειπόμενον ἅμα	τῷ	φιλτάτῳ, ξένον μὲν καὶ ἀλήτην
[5, 13]	τοῦ προσώπου τροπαῖς ἐμφήνας, ἐπιβάλλει	τὼ	χεῖρε τοῖς βωμοῖς ἐπιφθεγγόμενος καὶ
[5, 19]	καὶ ὡς οὐκ ἄν ποτέ	τῳ	χώραν ἄλλην οἰκοῦντι καὶ ἔθνος
[5, 11]	δὲ ἤχθη καὶ τὰ πρῶτα	κάτω	νεύουσα καὶ τὸ πρόσωπον εἰς
[5, 25]	ξίφει τοὺς προστυχόντας φόνῳ καὶ	θανάτῳ	κρίνεσθαι τὸν πόλεμον ἐδίδαξεν ἐφήλαντο
[5, 2]	τε τὸ λειπόμενον ἅμα τῷ	φιλτάτῳ,	ξένον μὲν καὶ ἀλήτην βίον
[5, 32]	καὶ βαλλομένων. Ἐγὼ δὲ ὡς	πορρωτάτω	χωρίσας ἐμαυτὸν ἐπί τινος λόφου
[5, 31]	τῶν εἰλημμένων. Καὶ ὃς Οὐκοῦν	αἰτῶ	τὴν κόρην τὴν αἰχμάλωτον. Τοῦ
[5, 16]	συγκαθιδρύων καὶ λόγων ἥδυσμα τῷ	πότῳ	συναναχέων· ὡς ἐγώ σου καὶ
[5, 16]	γυναῖκας ἀκούεις ὡς διατριβὴν τῷ	πότῳ	χορείαν ἐστήσαντο· ἡμῖν δὲ ἡ
[5, 8]	λέγων τὸν Θεαγένην λάφυρον ἡμέτερον	ἔστω	καὶ ἑπέσθω φρουρούμενος, ἀναπεμφθησόμενος εἰς
[5, 26]	εἰς χάριν μόνην τὴν σὴν	περιέστω.	~Τούτων καὶ λεγομένων καὶ γινομένων
[5, 7]	ἀναιρήσουσι λαβόντες (οὐ γὰρ οὕτω	χρηστῷ	τῷ δαίμονι προσπαλαίειν ὡς ταχεῖαν
[5, 9]	δεσποτείαν καὶ θεῷ βασιλεῖ τῷ	μεγίστῳ	μόνῳ καὶ φαίνεσθαι καὶ διακονεῖσθαι
[5, 22]	τὴν ἔννοιαν· ἀλλ´ αὐτός τε	ἀνίστω	καὶ τὰ ὄντα συσκευάζου τὴν
[5, 10]	εἶναι τοῦ κάλλους ὑπερβολὴν οὐδὲ	αὐτῷ	δυνατὸν εἶναι τῷ λόγῳ φράζειν,
[5, 32]	ὑπερεῖχεν ὁ Θεαγένης ὥσπερ ἰσχὺν	αὐτῷ	καὶ θάρσος τῆς φωνῆς διακονούσης
[5, 4]	τάχα μὲν οὕτως ἔθος ὂν	αὐτῷ	καὶ νῦν ἐπιδεικνύμενον, τάχα δέ
[5, 30]	Πέλωρος, ἀφικόμενος ἔχειν τι φράζειν	αὐτῷ	κερδαλεώτατον ἔλεγον· ἐκείνου δὲ ἑτοίμως
[5, 18]	καὶ οἱ πολλοὶ τὴν ἐμπειρίαν	αὐτῷ	τῆς τέχνης εἰς εὐμένειαν τύχης
[5, 3]	ἐπὶ τὴν εὐνὴν καταφέρεται· καὶ	αὐτῷ	τὸ μὲν σῶμα παλμὸς εἶχε
[5, 21]	ἀκούσας καὶ παντοίας ἔστρεφον παρ´	ἐμαυτῷ	βουλὰς ἕως ἐκ ταὐτομάτου μοι
[5, 28]	πάτερ« ἔφη, θυγατέρα τὴν σὴν	ἐμαυτῷ	γαμετὴν ἐμνηστευσάμην καὶ τοὺς γάμους
[5, 32]	ἐπί τινος λόφου θέαν ἀκίνδυνον	ἐμαυτῷ	κατένεμον. Οὐ μὴν οὐδὲ Θεαγένης
[5, 31]	πρὸς τὴν κόρην καὶ γαμετὴν	ἐμαυτῷ	λαμβάνων προτιμηθῆναι δικαιῶ, σὺ δὲ
[5, 12]	τὸν πλοῦτον ἡμῖν μὲν αἴτει	σαυτῷ	δὲ λάμβανε. Μὴ παῖζε μηδ´
[5, 30]	πῶς ἂν τοῦτο διακρούσαιο καὶ	σαυτῷ	μᾶλλον τὴν παῖδα περιποιήσειας, φησὶ
[5, 31]	τὸ παρὸν θεάσῃ σωφρόνως, μὴ	σαυτῷ	τε κἀκείνῃ θάνατον προξενήσῃς. Ὁ
[5, 21]	ἀποπλεῦσαι νυκτός« Καὶ ὁ μὲν	Οὕτω	γενήσεται« εἰπὼν ἀπεχώρει· ἐγὼ δὲ
[5, 22]	ἐν τῇ νήσῳ. Καὶ τούτων	οὕτω	γενομένων ὁ πλοῦς ἡμῖν αὖθις
[5, 22]	νυκτὸς ἐπιφανεὶς ἐξηγόρευσεν. Ἐπηγγέλλετο ποιήσειν	οὕτω	καὶ ἄχρι τῆς νεὼς παρέπεμπεν
[5, 18]	πρώτης ἐντεύξεως εὐγένειαν ἐμφαίνοντα. Ἔπραττον	οὕτω	καὶ μετ´ οὐ πολὺ σὺν
[5, 31]	Ὁρᾶτε« ἔφη τἀπίχειρα τῶν πόνων;	οὕτω	καὶ ὑμῶν ἕκαστος τοῦ γέρως
[5, 18]	οὐ γὰρ συνέπλεον· μὴ γὰρ	οὕτω	ποτὲ σφαλείη μηδὲ ὑπὸ γήρως
[5, 21]	ὑπερεθέμην εἰσαῦθις ἐρεῖν, νῦν δὲ	οὕτω	πραχθῆναι συμφέρει« ἔλεγον. ~Ἐπεὶ δὲ
[5, 29]	ταῦτα ὁ Τραχῖνος καὶ χαίρων	οὕτω	προστάξειν ἐπηγγέλλετο, καὶ προσέταξεν αὐτίκα
[5, 7]	ὡς ἀναιρήσουσι λαβόντες (οὐ γὰρ	οὕτω	χρηστῷ τῷ δαίμονι προσπαλαίειν ὡς
[5, 20]	θεασάμενος· οὐ γὰρ οἶδα προστυχὼν	τοιούτῳ	κάλλει, πολλὰς καὶ ταῦτα καὶ
[5, 29]	πάντων ἀτοπώτατον τὴν εὐγενείᾳ καὶ	πλούτῳ	κομῶσαν καὶ τὸ μέγιστον Τραχίνου
[5, 13]	τὸν νεὼν τοῦ Ἑρμοῦ παρεγένοντο,	τούτῳ	γὰρ ἦγε τὴν θυσίαν Ναυσικλῆς
[5, 11]	ὅστις ποτέ ἐστιν ὁ κἀμὲ	τούτῳ	παραδεδωκώς. Ἱκέτευεν οὖν ὁ Καλάσιρις
[5, 31]	τὸν λῃστρικὸν νόμον ὃς τῷ	πρώτῳ	νηὸς ἐπιβάντι πολεμίας καὶ τὸν
[5, 29]	πολλοὶ πόνοι καὶ φειδωλοὶ συνήθροισαν	ἀσώτῳ	συμποσίῳ τῆς τύχης ἐνυβρίσαι παραδούσης.
[5, 30]	~Ὡς δὲ ποιήσειν ὅτι ἂν	κελεύω	καθυπέσχοντο, ὑποθέμενος τὸ πρακτέον ἐκείνους
[5, 18]	τῆς ἀκοῆς γεγωνότερον ἐμβοήσας Χαίρειν	κελεύω	σοι« ἔφην καὶ φράζειν ἡμῖν
[5, 2]	εἶτα ἠπάτησε. Δουλείαν ᾤμην ἐκπεφευγέναι,	δουλεύω	πάλιν· δεσμωτήριον, καὶ φρουροῦμαι· νῆσος
[5, 20]	σκευωρουμένην πρὸς τῶν ἀλαστόρων ἐπιβουλὴν	ἱκετεύω	φροντίδα ποιεῖσθαι τοῦ σαυτόν τε
[5, 31]	εἶπεν ὁ Τραχῖνος, ὦ βέλτιστε,	καταλύω	ἀλλ´ ἑτέρῳ νόμῳ διισχυρίζομαι, τοὺς
[5, 33]	μὲν ἔλαθεν ἐπανελθὼν ἐγκαταμείναντα τῷ	λόφῳ	καὶ οὐ θαρσήσαντα τῆς νυκτὸς
[5, 18]	ὅτε καθεύδειν ἔδει, σὺν τῇ	τροφῷ	μὲν ἡ Χαρίκλεια ἐγὼ δὲ
[5, 28]	βεβαιωθῆναι παρά σου ταύτην βουλόμενος,	ἔχω	γάρ μοι κατεγγυῶσαν τὸ βούλημα
[5, 1]	δὴ καὶ ἔδρασεν, οὐ γὰρ	ἔχω	γινώσκειν· ἐμοὶ δὲ τὸν καιρὸν
[5, 8]	μὲν πρὸς τῶν ὀλέθρων βουκόλων	ἔχω	δὲ διὰ σέ, Μιτράνη, καὶ
[5, 16]	ἄλλην μὲν τῆς θυσίας πολυτέλειαν	ἔχω	θαυμάσας, οὐκ ἔστι δὲ ὅπως
[5, 20]	ἀκριβὲς» ἔφην, ὦ Τραχῖνε, οὐκ	ἔχω	λέγειν, εἰς ἔαρ δὲ πρῶτον
[5, 33]	ἄλλα τῶν μετὰ ταῦτα οὐκ	ἔχω	λέγειν πλὴν ὅτι γε ἐμὲ
[5, 11]	ὅρμον ὃν οἶσθα διασῴζω καὶ	ἔχω	φέρουσα. ~Θαρσήσας οὖν πρὸς ταῦτα

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 28/02/2007