Livre, Chap.
[5, 32]	τὴν συμβολὴν τοῦ ἀγκῶνος ἀπέκοπτε·	κἀκ	τοῦδε ὁ μὲν ἐτράπη πρὸς
[5, 17]	ἀντίθετον προβολῇ τοῦ αὐχένος ἀποτειχιζόμενον.	Κἀκ	τοῦδε παλιρροίας ὡς τὸ εἰκὸς
[5, 13]	δὲ Αἰθιοπίδος ἀκραιφνὴς μὲν καὶ	ἐκ	βάθους ἐαρινή τις ὥρα πυρσεύεται·
[5, 33]	τὰ ἐκ θαλάττης κακὰ τῶν	ἐκ	γῆς ἀδιαστάτως διαδεξαμένων. Ἄρτι γὰρ
[5, 1]	ἀνήγοντο· ὡς δὲ λείου πνεύματος	ἐκ	γῆς προσπνεομένου κῦμα χθαμαλὸν ὑπέτρεχέ
[5, 6]	τοῖς ἐκ θαλάττης ἀτόποις τὰ	ἐκ	γῆς φιλοτιμεῖται χαλεπώτερα, πολέμους ἄρτι
[5, 5]	ἐκ θήρας συὸς ὁ Θεαγένης,	ἐκ	δὲ λόγων σύμβολα ἡ μὲν
[5, 5]	ἐδοκίμαζον, ἃ δὲ αὐτοὶ μὲν	ἐκ	Δελφῶν ἐπήγοντο οἱ λῃσταὶ δὲ
[5, 31]	χρυσοϋφεῖ στολῇ καταυγάζουσαν (τὴν γὰρ	ἐκ	Δελφῶν ἱερὰν ἐσθῆτα ἠμφίεστο ὡς
[5, 13]	καὶ δύναμις αὐτῇ γνησιωτέρα τῶν	ἐκ	δύσεων ἐγκαθίδρυται, οὐ γὰρ ἐπιψεύδεται
[5, 6]	φυγαῖς ἐπισυνάπτειν πειρατήρια καὶ τοῖς	ἐκ	θαλάττης ἀτόποις τὰ ἐκ γῆς
[5, 33]	οὐδὲ τὰ ἐνδεχόμενα ἐπιμεληθῆναι, τὰ	ἐκ	θαλάττης κακὰ τῶν ἐκ γῆς
[5, 18]	τοῦ Τυρρηνοῦ δὲ ὄψον ἄφθονον	ἐκ	θαλάττης τοὺς νέους ἑστιῶντος, τὰ
[5, 5]	οὐλὴν δὲ ἐπὶ τοῦ γόνατος	ἐκ	θήρας συὸς ὁ Θεαγένης, ἐκ
[5, 13]	ἄνθει φοινίσσεται καὶ ῥόδῳ προσέοικεν	ἐκ	καλύκων ἄρτι πρὸς πέταλα σχιζομένῳ
[5, 12]	με πιστεύειν δύνασθαί σε καθάπερ	ἐκ	μηχανῆς ἀθρόον πλουτεῖν εἴπερ ἐμοὶ
[5, 17]	γνώμην εὐκραεῖ τῷ πνεύματι καὶ	ἐκ	νώτων ὑποφερομένους, ἐπεὶ δὲ κατὰ
[5, 8]	οὐδενὶ τῶν ἄλλων οὐδεὶς ἐπετύγχανεν	ἐκ	περάτων καὶ ταῦτα εἰς πέρατα
[5, 22]	καὶ πολύτροπον περισκοπούμενος καὶ οἷον	ἐκ	πληγῆς τινος μηρὸν σκάζοντα παρέλκων.
[5, 17]	Τὸ πέλαγος» ἔφη τὸ Ἰόνιον	ἐκ	πολλῆς εὐρυχωρίας ἐνταῦθα στενούμενον καὶ
[5, 25]	γὰρ ὄψις φρονήματος γίνεται στόμωσις,	ἐκ	προστάγματος τοῦ Τραχίνου παρ´ ἐλπίδα
[5, 22]	καὶ ὅρμου, πειρατικὸν εἶναι τὸ	ἐκ	πρύμνης ἀναφαῖνον ἀκάτιον ὑφορώμενος. Ἐξ
[5, 18]	ὡς χαίροντες ὑποδεξόμεθα ἄνδρα καὶ	ἐκ	πρώτης ἐντεύξεως εὐγένειαν ἐμφαίνοντα. Ἔπραττον
[5, 21]	ἔστρεφον παρ´ ἐμαυτῷ βουλὰς ἕως	ἐκ	ταὐτομάτου μοι πάλιν ἐντυχὼν ὁ
[5, 14]	τοῦτο περιγράψας ὁ τεχνίτης ἔδειξεν	ἐκ	τῆς ἀληθείας ὃ ἐβούλετο, περίεργον
[5, 2]	γε ὑπέμενε τὸ δεῖμα τὸ	ἐκ	τῆς Θίσβης καὶ τὴν ὑπόνοιαν
[5, 1]	μαθεῖν· ἐμοὶ γὰρ τήν τε	ἐκ	τῆς ὁδοιπορίας καὶ τῶν ἄλλων
[5, 20]	καὶ πρὸ τῆς θαλάττης ἔχειν,	ἐκ	τῆς οἰκίας ἁρπάσαντα τῆς ἐμῆς;
[5, 27]	αἰφνίδιον ἐτραχύνετο τάχα μὲν τροπὴν	ἐκ	τοῦ καιροῦ λαβοῦσα τάχα δέ
[5, 20]	τούτων γίνοιτο πλησίον τῆς πόλεως,	ἐκ	τοῦ παραχρῆμα τῆς τε αἰσθήσεως
[5, 33]	λόφον κατιόντος, λῃστρικὸν Αἰγυπτίων πλῆθος	ἐκ	τοῦ ὑπερτείνοντος ὄρους, ὡς ἐῴκει,
[5, 34]	τὰς λυτηρίους τις σπονδὰς περιαγέσθω.	~Ἐκ	τούτου περιήγοντο μὲν αἱ σπονδαὶ
[5, 15]	κατακλίνας· ἐπεὶ δὲ εὐφροσύνης τῆς	ἐκ	τῶν ἐδεσμάτων εἰς κόρον ᾖσαν
[5, 3]	ἐκ τῶν πρώτων ἕτερα ὑπονοήσας,	ἐκ	τῶν ἐπὶ τέλους τὴν Θίσβην
[5, 12]	κρατῶν Θεαγένους, ὡς τό γε	ἐκ	τῶν θεῶν ἡμᾶς οὐ περιόψεται
[5, 26]	ἐμῆς ὑποθήκης ἀνύουσα, τὸ κατηφὲς	ἐκ	τῶν περιεστηκότων τοῦ βλέμματος ἀπεσκευασμένη
[5, 27]	τῆς νεὼς ἐξεκόμιζον βοσκήματα δὲ	ἐκ	τῶν πέριξ χωρίων τοὺς ὠνησομένους
[5, 3]	τὴν τῶν ὑπολοίπων ἀκρόασιν, ἀλλ´	ἐκ	τῶν πρώτων ἕτερα ὑπονοήσας, ἐκ
[5, 18]	ἀπεκλήρου τῆς οἰκήσεως· καί πως	οὐκ	ἀηδῶς τὴν χειμέριον ὥραν τὰ
[5, 13]	κατέχων περιτρέποις ἀκτῖνα προσβάλλει χρυσῆν	οὐκ	ἀμαυροῦσαν τραχύτητι τὴν ὄψιν ἀλλὰ
[5, 13]	μόλις ἔπεισαν ἅμα βαδίζειν, τάχα	οὐκ	ἄν ποτε πεισθεῖσαν εἰ μὴ
[5, 19]	παροῦσαν πενίαν προβαλλομένου καὶ ὡς	οὐκ	ἄν ποτέ τῳ χώραν ἄλλην
[5, 7]	ἑαυτοῖς εἰς δουλείαν (ὃ τίνος	οὐκ	ἂν γένοιτο θανάτου πικρότερον; ὀλέθροις
[5, 2]	ἔσχεν οὐκ εἰς μακρὰν εἰσόμεθα.	Οὐκ	ἂν δυναίμην» ἔφη, ἀλλὰ σὺ
[5, 24]	ἠγωνίζοντο θρασεῖς τε ἦσαν καὶ	οὐκ	ἂν ἔφασαν ἐκστῆναι. ~Ἐπεὶ δέ
[5, 15]	λύσασθαι τὴν θυγατέρα. Ἐπεὶ δὲ	οὐκ	ἀπόβλητά ἐστιν, ὡς φατέ, θεῶν
[5, 2]	ἀλύοι σχεδόν τι τῶν μεμηνότων	οὐκ	ἀποδέων· εἶτα Οὐ μὴ μανῶ»
[5, 18]	τύρβην, τὴν πόλιν δὲ ὡς	οὐκ	ἀσφαλὲς διὰ τὴν τῶν νέων
[5, 18]	ἢ ἕτερον ὑφηγούμενος. Καὶ ὃς	Οὐκ	αὐτὸς« φησίν, οὐ γὰρ συνέπλεον·
[5, 18]	οὐκ εἶπε μὲν ὁ κυβερνήτης	οὐκ	ἐγένετο δέ, ὦ Ναυσίκλεις, ἀλλ´
[5, 10]	γένοιτο θεοῦ πρὸς ἄνθρωπον, οὕτως	οὐκ	εἶναι τοῦ κάλλους ὑπερβολὴν οὐδὲ
[5, 18]	ἡμᾶς τῇ γῇ προσπελάσαι. ~Ταῦτα	οὐκ	εἶπε μὲν ὁ κυβερνήτης οὐκ
[5, 2]	ταῦτα δὲ ὅπη ποτὲ ἔσχεν	οὐκ	εἰς μακρὰν εἰσόμεθα. Οὐκ ἂν
[5, 31]	εἰ μὴ τὸ κελευόμενον πράττοις	οὐκ	εἰς μακρὰν οἰμώξῃ τῷδε τῷ
[5, 22]	ταῦτα οἰκοῦντα. Τοιγάρτοι τούτων ὑφέξεις	οὐκ	εἰς μακρὰν τὴν δίκην καὶ
[5, 1]	οἰκίαν περιηχεῖ, καὶ ἦν μὲν	οὐκ	ἐκτὸς τοῦ θορυβεῖσθαι σιωπᾶν δὲ
[5, 20]	κάλλει, πολλὰς καὶ ταῦτα καὶ	οὐκ	ἐξώρους αἰχμαλώτους ᾑρηκώς. Ὑπαγόμενος οὖν
[5, 7]	τοῖς πολεμίοις ἑκόντας ἑαυτοὺς ἐγχειρίζειν	οὐκ	ἐπαινοῦσα· μὴ γὰρ εἶναι πρόδηλον
[5, 30]	γὰρ στενὸν τοῦ καιροῦ πολυλογίαν	οὐκ	ἐπιδέχεται. Ἐρᾷ σου θυγάτηρ ἡ
[5, 4]	ἀμιγὲς καὶ καθαρὸν τὸ χαῖρον	οὐκ	ἐπιδεχομένης. Ὡς δὴ καὶ τότε
[5, 16]	τῆς θυσίας πολυτέλειαν ἔχω θαυμάσας,	οὐκ	ἔστι δὲ ὅπως μᾶλλον ἄν
[5, 21]	διανοεῖται τὴν κόρην πρὸς ὃν	οὐκ	ἔστιν ἀξιόμαχος ἀντιτάξασθαι. Ἐγὼ δὲ
[5, 2]	ἀτρέμας ἔχε σαυτόν, ἐγὼ δὲ	οὐκ	ἔστιν ὅπως ἂν βιῴην εἰ
[5, 16]	ἐπειδή σε τὰ συμβεβηκότα ἐβάπτιζεν,	οὐκ	ἔστιν ὅπως ἂν ἐς καιρὸν
[5, 26]	ἐπίτρεπε τὴν ναῦν ἀπολιπεῖν, ὡς	οὐκ	ἔστιν ὅπως βιώσομαι τούτων χωριζομένων.
[5, 12]	Χαρίκλεια Ὦ ´γαθὲ Ναυσίκλεις» ἔφη	οὐκ	ἔστιν ὅτε ἐνδεής ἐστιν ὁ
[5, 34]	τὴν πάροδον τοῦ πλήθους παρατηρῶν	οὐκ	ἐφεύρισκεν, ὀψέ τινος γυναίου φράσαντος
[5, 20]	μὲν ἀκριβὲς» ἔφην, ὦ Τραχῖνε,	οὐκ	ἔχω λέγειν, εἰς ἔαρ δὲ
[5, 33]	μὲν ἄλλα τῶν μετὰ ταῦτα	οὐκ	ἔχω λέγειν πλὴν ὅτι γε
[5, 1]	σοῦ λεχθησομένων ἑλκόμενος. Ἐγὼ μὲν	οὐκ	ᾐσθόμην» ἔφη ὁ Καλάσιρις τάχα
[5, 31]	κομίζομαι; Ὅτι« ἔφη ὁ Τραχῖνος	οὐκ	ᾔτησας· ἀλλ´ οὐδὲ νέμησις οὐδέπω
[5, 19]	λίθων πολυταλάντων καὶ σηρικῆς ἐσθῆτος·	οὐκ	ὀλίγον δὲ εἰς εὐδοξίας προσθήκην

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 28/02/2007