HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, La Logique. La réfutation des sophistes. Deuxième section (texte complet)

Liste des contextes (ordre alphabétique)

ω = 21 formes différentes pour 116 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Section, chapitre

[2, 20]   τὴν σύνθεσιν ἢ διαίρεσιν· ἆρ´ ᾧ εἶδες σὺ τοῦτον τυπτόμενον, τούτῳ

[2, 20]   τυπτόμενον, τούτῳ ἐτύπτετο οὗτος; καὶ ᾧ ἐτύπτετο, τούτῳ σὺ εἶδες; Ἔχει

[2, 22]   ἔχει χειρὶ τύπτοι ἄν" ἢ ᾧ μὴ ἔχει ὀφθαλμῷ ἴδοι ἄν;

[2, 22]   ταχέως οὐ τόδε διδόναι ἀλλ´ ὧδε διδόναι ἐστίν· ὡς δὲ μὴ

[2, 18]   ἀναιροῦντες λύωμεν, καὶ ἀναιροῦντες ἢ ὧδε ἢ ὧδε, καθάπερ ἐλέχθη πρότερον.

[2, 18]   καὶ ἀναιροῦντες ἢ ὧδε ἢ ὧδε, καθάπερ ἐλέχθη πρότερον. Διαφέρει δὲ

[2, 19]   ἔστι συνεπίστασθαι καὶ ὅτι τοὺς ὡδὶ ἐπισταμένους οὐκ ἔστιν. Ὅλως τε

[2, 25]   γάρ, εἰ δίκαιον τῳδὶ ἢ ὡδί, καὶ ἁπλῶς δίκαιον. Ὁμοίως δὲ

[2, 26]   διπλάσιον, ἀλλὰ φατέον, μὴ μέντοι ὡδὶ ὥς ποτ´ ἦν τὸ ἐλέγχεσθαι

[2, 16]   μὲν ἡμῖν ᾖ, ἀμελέτητοι δ´ ὦμεν, ὑστεροῦμεν τῶν καιρῶν πολλάκις. Συμβαίνει

[2, 20]   ἐν Πειραιεῖ τριήρεις ἐν Σικελίᾳ ὤν; καὶ πάλιν Ἆρ´ ἔστιν ἀγαθὸν

[2, 33]   ἀναίρεσίν ἐστι, μὴ φανερὸς δ´ ὢν διὰ τίνος τῶν ἠρωτημένων ἀναίρεσιν

[2, 33]   μάλιστα ἔνδοξον ἀναιρῇ. Εἷς γὰρ ὢν ὁ λόγος μετατιθεμένης τῆς ἀντιφάσεως

[2, 20]   εἴη δ´ ἄν τις ἀγαθὸς ὢν σκυτεὺς μοχθηρός· ὥστ´ ἔσται ἀγαθὸς

[2, 18]   συλλελόγισται ψεῦδος, ἢ εἰ μὴ ὢν συλλογισμὸς δοκεῖ εἶναι συλλογισμός) εἴη

[2, 20]   ἔσται ἀγαθὸς σκυτεὺς μοχθηρός" Ἆρ´ ὧν αἱ ἐπιστῆμαι σπουδαῖαι, σπουδαῖα τὰ

[2, 22]   ἢ μαθὼν ἢ εὑρὼν οἶδεν; ὧν δὲ τὸ μὲν εὗρε τὸ

[2, 31]   Ἐν δὲ τοῖς τούτων〉 δι´ ὧν δηλοῦται κατηγορουμένοις τοῦτο λεκτέον, ὡς

[2, 16]   εἴπερ ὀρθῶς εἰρήκαμεν πρότερον ἐξ ὧν εἰσιν οἱ παραλογισμοί, καὶ τὰς

[2, 17]   ἑτέρου. Ἐπεὶ δ´ ἔνια μὲν ὧν λέγουσιν οἱ πολλοὶ τὸν μὴ

[2, 26]   ἐν ἀρχῇ προσέρηται, οὐχ ὁμολογητέον ὡς ἀδύνατον τὸ αὐτὸ εἶναι διπλάσιον

[2, 17]   εἴωθε λέγεσθαι τὸ προτεινόμενον, πότερον ὡς αἱ γνῶμαι (καλοῦσι γὰρ γνώμας

[2, 17]   ὄνομα καὶ ὃ ἀπέφησε φῆσαι. Ὡς γὰρ διορθοῦνταί τινες, οὐδὲν ὄφελος.

[2, 32]   μὲν φαίνονται συμβαίνειν εἴπομεν πρότερον. Ὡς δὲ λυτέον, ἐπ´ αὐτῶν τῶν

[2, 22]   διδόναι ἀλλ´ ὧδε διδόναι ἐστίν· ὡς δὲ μὴ ἔχει τις, δοίη

[2, 21]   οἰκίαν· ἡ οἰκία ἄρα ἀπόφασις. Ὡς δὴ λυτέον, δῆλον· οὐ γὰρ

[2, 29]   καὶ λεκτέον ὡς ἔδωκεν οὐχ ὡς δοκοῦν ἀλλ´ ὡς πρὸς τὸν

[2, 20]   ἀλλ´ οὐ Νῦν γέγονας" Ἆρ´ ὡς δύνασαι καὶ ἃ δύνασαι, οὕτως

[2, 20]   ποιήσειν· οὐ ταὐτὸ δ´ εἶναι ὡς δύναται καὶ πάντως ὡς δύναται

[2, 20]   εἶναι ὡς δύναται καὶ πάντως ὡς δύναται ποιεῖν. Ἀλλὰ φανερὸν ὅτι

[2, 20]   κιθαρίζοντα κιθαρίζειν· οὐ γὰρ πάντως ὡς δύναται ποιεῖν δεδόσθαι ποιήσειν· οὐ

[2, 20]   καὶ ἄλλως. Εἰ γὰρ ἔδωκεν ὡς δύναται ποιεῖν, οὔ φασι συμβαίνειν

[2, 24]   καὶ εἴ τις ἐπιχειρεῖ συνάγειν ὡς δυνατόν, ἁμαρτάνει, κἂν (εἰ) μυριάκις

[2, 17]   ἀλλὰ παραβολῇ, λεκτέον ὅτι οὐχ ὡς ἐδόθη οὐδ´ ὡς προὔτεινε λαμβάνει·

[2, 29]   Κἄπειτα τοῦτο ἐμφανιστέον, καὶ λεκτέον ὡς ἔδωκεν οὐχ ὡς δοκοῦν ἀλλ´

[2, 17]   τὸ διαλέγεσθαι. Τοῦτο δ´ ὅμοιον ὡς εἰ καὶ τὸ αὐτὸ ὄνομα

[2, 24]   υἱὸς ἢ δοῦλος. Καίτοι φανερὸν ὡς εἰ (παρὰ τὸ πολλαχῶς λέγεσθαι

[2, 17]   πρὸς τοὺς ἐριστικοὺς μαχετέον οὐχ ὡς ἐλέγχοντας ἀλλ´ ὡς φαινομένους· οὐ

[2, 17]   Λακώνων ὅτι Λάκων. Δῆλον οὖν ὡς ἐν οἷς ἀσαφὲς τὸ προτεινόμενον

[2, 16]   διὰ δύο. Πρῶτον μὲν γὰρ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ γινόμενοι παρὰ

[2, 19]   τῷ σιγῶντα λέγειν" ὅτι ἔστιν ὡς, ἔστι δ´ ὡς οὔ, καὶ

[2, 19]   λόγον οὕτως ἀποκριτέον, ὅτι ἔστιν ὡς, ἔστι δ´ ὡς οὔ, ὥσπερ

[2, 23]   ὁ δ´ ἔμψυχον συνελογίσατο, (λέγειν) ὡς ἔστιν ἄψυχον. Ὁμοίως δὲ καὶ

[2, 23]   λέγειν, ἀποφήσαντα μὴ εἶναι δηλοῦν ὡς ἔστιν ἔμψυχον· εἰ δ´ ἄψυχον

[2, 22]   οὐδὲ τοιόνδε οὐδὲ τοσόνδε, ἀλλ´ (ὡς ἔχει πρός τι, οἷον ὅτι

[2, 17]   καὶ τὰς ὅλας ἀποφάνσεις) ἢ ὡς ἡ διάμετρος ἀσύμμετρός ἐστι" οὗ

[2, 22]   Λύουσι μὲν οὖν τινες λέγοντες ὡς καὶ ἔχει ἕνα μόνον καὶ

[2, 22]   ὁ πλείω ἔχων· οἱ δὲ ὡς καὶ ὃ ἔχει ἔλαβεν· ἐδίδου

[2, 20]   λόγος γίνεται, διαιρούμενος, εἴπερ μὴ ὡς〉 καὶ τὸ ὄρος" (καὶ) ὅρος"

[2, 22]   Οὐ τοίνυν ὃ μανθάνει ἀλλ´ ὡς μανθάνει εἴρηκεν. Καὶ Ἆρ´ ὃ

[2, 22]   λοιπὸν αὐτὸς προστίθησιν ὁ ἀκούων ὡς ὁμοίως λεγόμενον. Τὸ δὲ λέγεται

[2, 27]   λόγων εἰς τὸν ἐρωτῶντα μεταστρεπτέον ὡς οὐ διειλεγμένον· ὁ γὰρ ἔλεγχος

[2, 31]   τὸ αὐτὸ πολλάκις εἰπεῖν φανερὸν ὡς οὐ δοτέον τῶν πρός τι

[2, 31]   ὧν δηλοῦται κατηγορουμένοις τοῦτο λεκτέον, ὡς οὐ τὸ αὐτὸ χωρὶς καὶ

[2, 19]   ὅτι ἔστιν ὡς, ἔστι δ´ ὡς οὔ, καὶ τὰ δέοντα πρακτέον

[2, 19]   ὅτι ἔστιν ὡς, ἔστι δ´ ὡς οὔ, ὥσπερ τῷ σιγῶντα λέγειν"

[2, 22]   δέδωκεν ὃ οὐκ εἶχεν, ἀλλ´ ὡς οὐκ εἶχε, τὸν ἕνα· τὸ

[2, 23]   οὐχ ὃ μὴ ἔχει, ἀλλ´ ὡς οὐκ ἔχει, οἷον ἕνα μόνον

[2, 30]   ὑπάρχει ἀμφότερα ἀμφοτέροις, ἔστι δ´ ὡς οὐχ ὑπάρχει πάλιν, ὥστε τοῦτ´

[2, 29]   ἔδωκεν οὐχ ὡς δοκοῦν ἀλλ´ ὡς πρὸς τὸν λόγον, ὁ δὲ

[2, 27]   οὐχ ὡς τούτῳ χρησομένου, ἀλλ´ ὡς πρὸς τοῦτο συλλογιουμένου, τοὐναντίον ἢ

[2, 17]   ὅτι οὐχ ὡς ἐδόθη οὐδ´ ὡς προὔτεινε λαμβάνει· καὶ γὰρ παρὰ

[2, 24]   τι πρὸς τὰ κακὰ λέγηται ὡς τινός, διὰ τοῦτο τῶν κακῶν

[2, 17]   καὶ μὴ συγχωρητέον εἶναι ἔνια, ὡς τὸ ἐν ἀρχῇ αἰτοῦντος, ὅταν

[2, 27]   ἀρχῆς. Εἶθ´ ὅτι ἐδόθη οὐχ ὡς τούτῳ χρησομένου, ἀλλ´ ὡς πρὸς

[2, 28]   τῶν ἑπομένων ἀκολούθησις· ἢ γὰρ ὡς τῷ ἐν μέρει τὸ καθόλου,

[2, 30]   πλείω κατὰ πλειόνων. Καὶ ἔστιν ὡς ὑπάρχει ἀμφότερα ἀμφοτέροις, ἔστι δ´

[2, 17]   μαχετέον οὐχ ὡς ἐλέγχοντας ἀλλ´ ὡς φαινομένους· οὐ γάρ φαμεν συλλογίζεσθαί

[2, 26]   ἀλλὰ φατέον, μὴ μέντοι ὡδὶ ὥς ποτ´ ἦν τὸ ἐλέγχεσθαι διωμολογημένον.

[2, 26]   τὸ πρᾶγμα; καὶ ὁ ἀγνοῶν ὡσαύτως; εἰδὼς δέ τις τὸν Κορίσκον

[2, 26]   καὶ πρὸς τὸ αὐτὸ καὶ ὡσαύτως καὶ ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ.

[2, 20]   αὐτῶν στοιχείων γεγραμμένον ᾖ καὶ ὡσαύτως (κἀκεῖ δ´ ἤδη παράσημα ποιοῦνται)

[2, 22]   δὲ καὶ τοῖς παρὰ τὸ ὡσαύτως λέγεσθαι τὰ μὴ ταὐτὰ πῶς

[2, 22]   οἷον ὅτι οὐ μετ´ ἄλλου, ὥσπερ ἂν εἰ ἤρετο ἆρ´ ὃ

[2, 17]   οὐδ´ εἰ κατὰ πάντων ἀληθές, ὥσπερ ἀξιοῦσί τινες. Οὐδὲν γὰρ τοῦτο

[2, 30]   καθ´ ἑνὸς φατέον ἢ ἀποφατέον. Ὥσπερ δὲ ἐπὶ τῶν (ὁμωνύμων ὁτὲ

[2, 16]   πολλάκις μετατιθέμενον ἀγνοοῦμεν. Ἔτι δ´, ὥσπερ ἐν τοῖς ἄλλοις τὸ θᾶττον

[2, 22]   γὰρ ἔστι τόδε τι εἶναι, ὥσπερ Καλλίας, καὶ ὅπερ ἄνθρωπός ἐστιν.

[2, 33]   ἠρώτηκεν οὐ καλῶς. Ἔστι δέ, ὥσπερ λύειν ὁτὲ μὲν πρὸς τὸν

[2, 32]   τοῦτον; οὐκ ἂν δοκοίη ἑλληνίζειν, ὥσπερ οὐδ´ εἰ ἔροιτο, Ἆρ´ ἣν

[2, 25]   λέγειν δίκαιον, ἀνάγκη δίκαια εἶναι, ὥσπερ οὐδ´ εἰ ὠφέλιμον λέγειν, ὠφέλιμα.

[2, 31]   διπλάσιον" οὐδὲ σημαίνει οὐδὲν ἴσως, ὥσπερ οὐδὲ τὸ ἥμισυ" εἰ δ´

[2, 17]   διὰ τὸ λανθάνειν τὸ συμβαῖνον. Ὥσπερ οὖν εἴπομεν, ἐπειδήπερ οὐδ´ ἔλεγχοί

[2, 33]   ἕκαστον μὴ ὁμοίως εἶναι δῆλον. Ὥσπερ οὖν ἐν τοῖς παρὰ τὴν

[2, 24]   λύοντες ὅτι ἅπας ἀριθμὸς ὀλίγος, ὥσπερ οὓς εἴπομεν· εἰ γάρ, μὴ

[2, 17]   λόγον ἀποροῦμεν. ~Πρῶτον μὲν οὖν, ὥσπερ συλλογίζεσθαί φαμεν ἐνδόξως ποτὲ μᾶλλον

[2, 19]   ὡς, ἔστι δ´ ὡς οὔ, ὥσπερ τῷ σιγῶντα λέγειν" ὅτι ἔστιν

[2, 28]   τὸ ἀγένητον ἀξιοῖ μὴ ἔχειν, ὥστ´ εἰ ἀγένητος ὁ οὐρανός, καὶ

[2, 25]   τὸ δ´ ἁπλῶς, οὐδὲν κωλύει. Ὥστ´ εἰ τόδε μὲν ἁπλῶς τόδε

[2, 17]   τὸν λόγον, πολλάκις ἀπήντησε παράδοξον. Ὥστ´ ἐπειδὴ δέδοται διαιρεῖν, οὐκ ὀκνητέον,

[2, 20]   τις ἀγαθὸς ὢν σκυτεὺς μοχθηρός· ὥστ´ ἔσται ἀγαθὸς σκυτεὺς μοχθηρός" Ἆρ´

[2, 20]   τὰ δὲ φθεγγόμενα οὐ ταὐτά. Ὥστ´ οὐ διττὸν τὸ παρὰ διαίρεσιν.

[2, 32]   ἐπίστασθαι οὐ τούτου ἀλλὰ τοῦτο, ὥστ´ οὐ τοῦ λίθου ἀλλὰ τὸν

[2, 31]   ἀλλὰ ῥινὸς τοδί, οἷον πάθος, ὥστ´ οὐδὲν ἄτοπον εἰ ἡ ῥὶς

[2, 24]   προσιόντι τε εἶναι καὶ Κορίσκῳ· ὥστ´ οὐκ εἰ οἶδα τὸν Κορίσκον,

[2, 25]   δὲ καὶ ἐπὶ τῶν δικαίων. Ὥστ´ οὐκ εἰ τὰ λεγόμενα ἄδικα,

[2, 19]   ἔφησεν ἀπέφησε πρᾶγμα ἀλλ´ ὄνομα, ὥστ´ οὐκ ἔλεγχος. ~Φανερὸν δὲ καὶ

[2, 22]   τι, τὸ δὲ τοιόνδε σημαίνει, ὥστ´ οὐκ ἔστιν αὐτὸ ἐκθέσθαι. Οὐ

[2, 30]   πρὸς ἣν μία ἀπόκρισις ἔστιν, ὥστ´ οὔτε πλείω καθ´ ἑνὸς οὔτε

[2, 16]   καὶ ἐπὶ τῶν λόγων ἔχει, ὥστε, ἂν δῆλον μὲν ἡμῖν ᾖ,

[2, 30]   ἀνίσων ἑκάτερον αὐτὸ αὑτῷ ἴσον· ὥστε ἴσα καὶ ἄνισα αὐτὰ αὑτοῖς"

[2, 24]   λόγον, ὅτι οὐκ ἔστι κινηθῆναι. Ὥστε καὶ εἴ τις ἐπιχειρεῖ συνάγειν

[2, 22]   γ´ ὁρᾶν αἰσθάνεσθαί τί ἐστιν, ὥστε καὶ πάσχειν τι ἅμα καὶ

[2, 20]   κακὸν καὶ μάθημα τὸ κακόν, ὥστε κακὸν μάθημα τὸ κακόν. Ἀλλ´

[2, 17]   ἐρώτησιν, ἀλλ´ ἁπλῶς, ἁμάρτημά ἐστιν, ὥστε κἂν εἰ μὴ αὐτός, ἀλλ´

[2, 30]   ἀμφοῖν ὁτὲ δ´ οὐδετέρῳ ὑπάρχει, ὥστε μὴ ἁπλοῦ ὄντος τοῦ ἐρωτήματος

[2, 17]   γάρ φαμεν συλλογίζεσθαί γε αὐτούς, ὥστε πρὸς τὸ μὴ δοκεῖν διορθωτέον.

[2, 18]   τι φαίνεται τῶν ἐρωτημάτων διόρθωσις, ὥστε συμβαίνει τῶν λόγων τοὺς μὲν

[2, 30]   (οὐκ ἔστι γὰρ ἑκάτερον ἑκάτερον) ὥστε ταὐτὸ ἀγαθὸν καὶ κακὸν καὶ

[2, 26]   Κορίσκος ἀγνοοίη ἂν ὅτι μουσικός, ὥστε ταὐτὸ ἐπίσταται καὶ ἀγνοεῖ. Ἆρα

[2, 17]   σημαίνει (οὐδὲ γὰρ ἐκεῖ τοὔνομα) ὥστε τί διαφέρει; Εἰ δὲ τῷ

[2, 18]   μόνον· τὸ γὰρ συμπέρασμα ἀληθές. Ὥστε τοῖς βουλομένοις λύειν λόγον πρῶτον

[2, 30]   δ´ ὡς οὐχ ὑπάρχει πάλιν, ὥστε τοῦτ´ εὐλαβητέον· οἷον ἐν τοῖσδε

[2, 25]   ὥσπερ οὐδ´ εἰ ὠφέλιμον λέγειν, ὠφέλιμα. Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν

[2, 16]   χρῆσιν οἱ τοιοῦτοι τῶν λόγων ὠφέλιμοι, μετὰ ταῦτα λεκτέον. Χρήσιμοι μὲν

[2, 25]   δίκαια εἶναι, ὥσπερ οὐδ´ εἰ ὠφέλιμον λέγειν, ὠφέλιμα. Ὁμοίως δὲ καὶ

Section, chapitre
[2, 20]	τὴν σύνθεσιν ἢ διαίρεσιν· ἆρ´	ᾧ	εἶδες σὺ τοῦτον τυπτόμενον, τούτῳ
[2, 20]	τυπτόμενον, τούτῳ ἐτύπτετο οὗτος; καὶ	ᾧ	ἐτύπτετο, τούτῳ σὺ εἶδες; Ἔχει
[2, 22]	ἔχει χειρὶ τύπτοι ἄν" ἢ	ᾧ	μὴ ἔχει ὀφθαλμῷ ἴδοι ἄν;
[2, 22]	ταχέως οὐ τόδε διδόναι ἀλλ´	ὧδε	διδόναι ἐστίν· ὡς δὲ μὴ
[2, 18]	ἀναιροῦντες λύωμεν, καὶ ἀναιροῦντες ἢ	ὧδε	ἢ ὧδε, καθάπερ ἐλέχθη πρότερον.
[2, 18]	καὶ ἀναιροῦντες ἢ ὧδε ἢ	ὧδε,	καθάπερ ἐλέχθη πρότερον. Διαφέρει δὲ
[2, 19]	ἔστι συνεπίστασθαι καὶ ὅτι τοὺς	ὡδὶ	ἐπισταμένους οὐκ ἔστιν. Ὅλως τε
[2, 25]	γάρ, εἰ δίκαιον τῳδὶ ἢ	ὡδί,	καὶ ἁπλῶς δίκαιον. Ὁμοίως δὲ
[2, 26]	διπλάσιον, ἀλλὰ φατέον, μὴ μέντοι	ὡδὶ	ὥς ποτ´ ἦν τὸ ἐλέγχεσθαι
[2, 16]	μὲν ἡμῖν ᾖ, ἀμελέτητοι δ´	ὦμεν,	ὑστεροῦμεν τῶν καιρῶν πολλάκις. Συμβαίνει
[2, 20]	ἐν Πειραιεῖ τριήρεις ἐν Σικελίᾳ	ὤν;	καὶ πάλιν Ἆρ´ ἔστιν ἀγαθὸν
[2, 33]	ἀναίρεσίν ἐστι, μὴ φανερὸς δ´	ὢν	διὰ τίνος τῶν ἠρωτημένων ἀναίρεσιν
[2, 33]	μάλιστα ἔνδοξον ἀναιρῇ. Εἷς γὰρ	ὢν	ὁ λόγος μετατιθεμένης τῆς ἀντιφάσεως
[2, 20]	εἴη δ´ ἄν τις ἀγαθὸς	ὢν	σκυτεὺς μοχθηρός· ὥστ´ ἔσται ἀγαθὸς
[2, 18]	συλλελόγισται ψεῦδος, ἢ εἰ μὴ	ὢν	συλλογισμὸς δοκεῖ εἶναι συλλογισμός) εἴη
[2, 20]	ἔσται ἀγαθὸς σκυτεὺς μοχθηρός" Ἆρ´	ὧν	αἱ ἐπιστῆμαι σπουδαῖαι, σπουδαῖα τὰ
[2, 22]	ἢ μαθὼν ἢ εὑρὼν οἶδεν;	ὧν	δὲ τὸ μὲν εὗρε τὸ
[2, 31]	Ἐν δὲ τοῖς τούτων〉 δι´	ὧν	δηλοῦται κατηγορουμένοις τοῦτο λεκτέον, ὡς
[2, 16]	εἴπερ ὀρθῶς εἰρήκαμεν πρότερον ἐξ	ὧν	εἰσιν οἱ παραλογισμοί, καὶ τὰς
[2, 17]	ἑτέρου. Ἐπεὶ δ´ ἔνια μὲν	ὧν	λέγουσιν οἱ πολλοὶ τὸν μὴ
[2, 26]	ἐν ἀρχῇ προσέρηται, οὐχ ὁμολογητέον	ὡς	ἀδύνατον τὸ αὐτὸ εἶναι διπλάσιον
[2, 17]	εἴωθε λέγεσθαι τὸ προτεινόμενον, πότερον	ὡς	αἱ γνῶμαι (καλοῦσι γὰρ γνώμας
[2, 17]	ὄνομα καὶ ὃ ἀπέφησε φῆσαι.	Ὡς	γὰρ διορθοῦνταί τινες, οὐδὲν ὄφελος.
[2, 32]	μὲν φαίνονται συμβαίνειν εἴπομεν πρότερον.	Ὡς	δὲ λυτέον, ἐπ´ αὐτῶν τῶν
[2, 22]	διδόναι ἀλλ´ ὧδε διδόναι ἐστίν·	ὡς	δὲ μὴ ἔχει τις, δοίη
[2, 21]	οἰκίαν· ἡ οἰκία ἄρα ἀπόφασις.	Ὡς	δὴ λυτέον, δῆλον· οὐ γὰρ
[2, 29]	καὶ λεκτέον ὡς ἔδωκεν οὐχ	ὡς	δοκοῦν ἀλλ´ ὡς πρὸς τὸν
[2, 20]	ἀλλ´ οὐ Νῦν γέγονας" Ἆρ´	ὡς	δύνασαι καὶ ἃ δύνασαι, οὕτως
[2, 20]	ποιήσειν· οὐ ταὐτὸ δ´ εἶναι	ὡς	δύναται καὶ πάντως ὡς δύναται
[2, 20]	εἶναι ὡς δύναται καὶ πάντως	ὡς	δύναται ποιεῖν. Ἀλλὰ φανερὸν ὅτι
[2, 20]	κιθαρίζοντα κιθαρίζειν· οὐ γὰρ πάντως	ὡς	δύναται ποιεῖν δεδόσθαι ποιήσειν· οὐ
[2, 20]	καὶ ἄλλως. Εἰ γὰρ ἔδωκεν	ὡς	δύναται ποιεῖν, οὔ φασι συμβαίνειν
[2, 24]	καὶ εἴ τις ἐπιχειρεῖ συνάγειν	ὡς	δυνατόν, ἁμαρτάνει, κἂν (εἰ) μυριάκις
[2, 17]	ἀλλὰ παραβολῇ, λεκτέον ὅτι οὐχ	ὡς	ἐδόθη οὐδ´ ὡς προὔτεινε λαμβάνει·
[2, 29]	Κἄπειτα τοῦτο ἐμφανιστέον, καὶ λεκτέον	ὡς	ἔδωκεν οὐχ ὡς δοκοῦν ἀλλ´
[2, 17]	τὸ διαλέγεσθαι. Τοῦτο δ´ ὅμοιον	ὡς	εἰ καὶ τὸ αὐτὸ ὄνομα
[2, 24]	υἱὸς ἢ δοῦλος. Καίτοι φανερὸν	ὡς	εἰ (παρὰ τὸ πολλαχῶς λέγεσθαι
[2, 17]	πρὸς τοὺς ἐριστικοὺς μαχετέον οὐχ	ὡς	ἐλέγχοντας ἀλλ´ ὡς φαινομένους· οὐ
[2, 17]	Λακώνων ὅτι Λάκων. Δῆλον οὖν	ὡς	ἐν οἷς ἀσαφὲς τὸ προτεινόμενον
[2, 16]	διὰ δύο. Πρῶτον μὲν γὰρ	ὡς	ἐπὶ τὸ πολὺ γινόμενοι παρὰ
[2, 19]	τῷ σιγῶντα λέγειν" ὅτι ἔστιν	ὡς,	ἔστι δ´ ὡς οὔ, καὶ
[2, 19]	λόγον οὕτως ἀποκριτέον, ὅτι ἔστιν	ὡς,	ἔστι δ´ ὡς οὔ, ὥσπερ
[2, 23]	ὁ δ´ ἔμψυχον συνελογίσατο, (λέγειν)	ὡς	ἔστιν ἄψυχον. Ὁμοίως δὲ καὶ
[2, 23]	λέγειν, ἀποφήσαντα μὴ εἶναι δηλοῦν	ὡς	ἔστιν ἔμψυχον· εἰ δ´ ἄψυχον
[2, 22]	οὐδὲ τοιόνδε οὐδὲ τοσόνδε, ἀλλ´	(ὡς	ἔχει πρός τι, οἷον ὅτι
[2, 17]	καὶ τὰς ὅλας ἀποφάνσεις) ἢ	ὡς	ἡ διάμετρος ἀσύμμετρός ἐστι" οὗ
[2, 22]	Λύουσι μὲν οὖν τινες λέγοντες	ὡς	καὶ ἔχει ἕνα μόνον καὶ
[2, 22]	ὁ πλείω ἔχων· οἱ δὲ	ὡς	καὶ ὃ ἔχει ἔλαβεν· ἐδίδου
[2, 20]	λόγος γίνεται, διαιρούμενος, εἴπερ μὴ	ὡς〉	καὶ τὸ ὄρος" (καὶ) ὅρος"
[2, 22]	Οὐ τοίνυν ὃ μανθάνει ἀλλ´	ὡς	μανθάνει εἴρηκεν. Καὶ Ἆρ´ ὃ
[2, 22]	λοιπὸν αὐτὸς προστίθησιν ὁ ἀκούων	ὡς	ὁμοίως λεγόμενον. Τὸ δὲ λέγεται
[2, 27]	λόγων εἰς τὸν ἐρωτῶντα μεταστρεπτέον	ὡς	οὐ διειλεγμένον· ὁ γὰρ ἔλεγχος
[2, 31]	τὸ αὐτὸ πολλάκις εἰπεῖν φανερὸν	ὡς	οὐ δοτέον τῶν πρός τι
[2, 31]	ὧν δηλοῦται κατηγορουμένοις τοῦτο λεκτέον,	ὡς	οὐ τὸ αὐτὸ χωρὶς καὶ
[2, 19]	ὅτι ἔστιν ὡς, ἔστι δ´	ὡς	οὔ, καὶ τὰ δέοντα πρακτέον
[2, 19]	ὅτι ἔστιν ὡς, ἔστι δ´	ὡς	οὔ, ὥσπερ τῷ σιγῶντα λέγειν"
[2, 22]	δέδωκεν ὃ οὐκ εἶχεν, ἀλλ´	ὡς	οὐκ εἶχε, τὸν ἕνα· τὸ
[2, 23]	οὐχ ὃ μὴ ἔχει, ἀλλ´	ὡς	οὐκ ἔχει, οἷον ἕνα μόνον
[2, 30]	ὑπάρχει ἀμφότερα ἀμφοτέροις, ἔστι δ´	ὡς	οὐχ ὑπάρχει πάλιν, ὥστε τοῦτ´
[2, 29]	ἔδωκεν οὐχ ὡς δοκοῦν ἀλλ´	ὡς	πρὸς τὸν λόγον, ὁ δὲ
[2, 27]	οὐχ ὡς τούτῳ χρησομένου, ἀλλ´	ὡς	πρὸς τοῦτο συλλογιουμένου, τοὐναντίον ἢ
[2, 17]	ὅτι οὐχ ὡς ἐδόθη οὐδ´	ὡς	προὔτεινε λαμβάνει· καὶ γὰρ παρὰ
[2, 24]	τι πρὸς τὰ κακὰ λέγηται	ὡς	τινός, διὰ τοῦτο τῶν κακῶν
[2, 17]	καὶ μὴ συγχωρητέον εἶναι ἔνια,	ὡς	τὸ ἐν ἀρχῇ αἰτοῦντος, ὅταν
[2, 27]	ἀρχῆς. Εἶθ´ ὅτι ἐδόθη οὐχ	ὡς	τούτῳ χρησομένου, ἀλλ´ ὡς πρὸς
[2, 28]	τῶν ἑπομένων ἀκολούθησις· ἢ γὰρ	ὡς	τῷ ἐν μέρει τὸ καθόλου,
[2, 30]	πλείω κατὰ πλειόνων. Καὶ ἔστιν	ὡς	ὑπάρχει ἀμφότερα ἀμφοτέροις, ἔστι δ´
[2, 17]	μαχετέον οὐχ ὡς ἐλέγχοντας ἀλλ´	ὡς	φαινομένους· οὐ γάρ φαμεν συλλογίζεσθαί
[2, 26]	ἀλλὰ φατέον, μὴ μέντοι ὡδὶ	ὥς	ποτ´ ἦν τὸ ἐλέγχεσθαι διωμολογημένον.
[2, 26]	τὸ πρᾶγμα; καὶ ὁ ἀγνοῶν	ὡσαύτως;	εἰδὼς δέ τις τὸν Κορίσκον
[2, 26]	καὶ πρὸς τὸ αὐτὸ καὶ	ὡσαύτως	καὶ ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ.
[2, 20]	αὐτῶν στοιχείων γεγραμμένον ᾖ καὶ	ὡσαύτως	(κἀκεῖ δ´ ἤδη παράσημα ποιοῦνται)
[2, 22]	δὲ καὶ τοῖς παρὰ τὸ	ὡσαύτως	λέγεσθαι τὰ μὴ ταὐτὰ πῶς
[2, 22]	οἷον ὅτι οὐ μετ´ ἄλλου,	ὥσπερ	ἂν εἰ ἤρετο ἆρ´ ὃ
[2, 17]	οὐδ´ εἰ κατὰ πάντων ἀληθές,	ὥσπερ	ἀξιοῦσί τινες. Οὐδὲν γὰρ τοῦτο
[2, 30]	καθ´ ἑνὸς φατέον ἢ ἀποφατέον.	Ὥσπερ	δὲ ἐπὶ τῶν (ὁμωνύμων ὁτὲ
[2, 16]	πολλάκις μετατιθέμενον ἀγνοοῦμεν. Ἔτι δ´,	ὥσπερ	ἐν τοῖς ἄλλοις τὸ θᾶττον
[2, 22]	γὰρ ἔστι τόδε τι εἶναι,	ὥσπερ	Καλλίας, καὶ ὅπερ ἄνθρωπός ἐστιν.
[2, 33]	ἠρώτηκεν οὐ καλῶς. Ἔστι δέ,	ὥσπερ	λύειν ὁτὲ μὲν πρὸς τὸν
[2, 32]	τοῦτον; οὐκ ἂν δοκοίη ἑλληνίζειν,	ὥσπερ	οὐδ´ εἰ ἔροιτο, Ἆρ´ ἣν
[2, 25]	λέγειν δίκαιον, ἀνάγκη δίκαια εἶναι,	ὥσπερ	οὐδ´ εἰ ὠφέλιμον λέγειν, ὠφέλιμα.
[2, 31]	διπλάσιον" οὐδὲ σημαίνει οὐδὲν ἴσως,	ὥσπερ	οὐδὲ τὸ ἥμισυ" εἰ δ´
[2, 17]	διὰ τὸ λανθάνειν τὸ συμβαῖνον.	Ὥσπερ	οὖν εἴπομεν, ἐπειδήπερ οὐδ´ ἔλεγχοί
[2, 33]	ἕκαστον μὴ ὁμοίως εἶναι δῆλον.	Ὥσπερ	οὖν ἐν τοῖς παρὰ τὴν
[2, 24]	λύοντες ὅτι ἅπας ἀριθμὸς ὀλίγος,	ὥσπερ	οὓς εἴπομεν· εἰ γάρ, μὴ
[2, 17]	λόγον ἀποροῦμεν. ~Πρῶτον μὲν οὖν,	ὥσπερ	συλλογίζεσθαί φαμεν ἐνδόξως ποτὲ μᾶλλον
[2, 19]	ὡς, ἔστι δ´ ὡς οὔ,	ὥσπερ	τῷ σιγῶντα λέγειν" ὅτι ἔστιν
[2, 28]	τὸ ἀγένητον ἀξιοῖ μὴ ἔχειν,	ὥστ´	εἰ ἀγένητος ὁ οὐρανός, καὶ
[2, 25]	τὸ δ´ ἁπλῶς, οὐδὲν κωλύει.	Ὥστ´	εἰ τόδε μὲν ἁπλῶς τόδε
[2, 17]	τὸν λόγον, πολλάκις ἀπήντησε παράδοξον.	Ὥστ´	ἐπειδὴ δέδοται διαιρεῖν, οὐκ ὀκνητέον,
[2, 20]	τις ἀγαθὸς ὢν σκυτεὺς μοχθηρός·	ὥστ´	ἔσται ἀγαθὸς σκυτεὺς μοχθηρός" Ἆρ´
[2, 20]	τὰ δὲ φθεγγόμενα οὐ ταὐτά.	Ὥστ´	οὐ διττὸν τὸ παρὰ διαίρεσιν.
[2, 32]	ἐπίστασθαι οὐ τούτου ἀλλὰ τοῦτο,	ὥστ´	οὐ τοῦ λίθου ἀλλὰ τὸν
[2, 31]	ἀλλὰ ῥινὸς τοδί, οἷον πάθος,	ὥστ´	οὐδὲν ἄτοπον εἰ ἡ ῥὶς
[2, 24]	προσιόντι τε εἶναι καὶ Κορίσκῳ·	ὥστ´	οὐκ εἰ οἶδα τὸν Κορίσκον,
[2, 25]	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν δικαίων.	Ὥστ´	οὐκ εἰ τὰ λεγόμενα ἄδικα,
[2, 19]	ἔφησεν ἀπέφησε πρᾶγμα ἀλλ´ ὄνομα,	ὥστ´	οὐκ ἔλεγχος. ~Φανερὸν δὲ καὶ
[2, 22]	τι, τὸ δὲ τοιόνδε σημαίνει,	ὥστ´	οὐκ ἔστιν αὐτὸ ἐκθέσθαι. Οὐ
[2, 30]	πρὸς ἣν μία ἀπόκρισις ἔστιν,	ὥστ´	οὔτε πλείω καθ´ ἑνὸς οὔτε
[2, 16]	καὶ ἐπὶ τῶν λόγων ἔχει,	ὥστε,	ἂν δῆλον μὲν ἡμῖν ᾖ,
[2, 30]	ἀνίσων ἑκάτερον αὐτὸ αὑτῷ ἴσον·	ὥστε	ἴσα καὶ ἄνισα αὐτὰ αὑτοῖς"
[2, 24]	λόγον, ὅτι οὐκ ἔστι κινηθῆναι.	Ὥστε	καὶ εἴ τις ἐπιχειρεῖ συνάγειν
[2, 22]	γ´ ὁρᾶν αἰσθάνεσθαί τί ἐστιν,	ὥστε	καὶ πάσχειν τι ἅμα καὶ
[2, 20]	κακὸν καὶ μάθημα τὸ κακόν,	ὥστε	κακὸν μάθημα τὸ κακόν. Ἀλλ´
[2, 17]	ἐρώτησιν, ἀλλ´ ἁπλῶς, ἁμάρτημά ἐστιν,	ὥστε	κἂν εἰ μὴ αὐτός, ἀλλ´
[2, 30]	ἀμφοῖν ὁτὲ δ´ οὐδετέρῳ ὑπάρχει,	ὥστε	μὴ ἁπλοῦ ὄντος τοῦ ἐρωτήματος
[2, 17]	γάρ φαμεν συλλογίζεσθαί γε αὐτούς,	ὥστε	πρὸς τὸ μὴ δοκεῖν διορθωτέον.
[2, 18]	τι φαίνεται τῶν ἐρωτημάτων διόρθωσις,	ὥστε	συμβαίνει τῶν λόγων τοὺς μὲν
[2, 30]	(οὐκ ἔστι γὰρ ἑκάτερον ἑκάτερον)	ὥστε	ταὐτὸ ἀγαθὸν καὶ κακὸν καὶ
[2, 26]	Κορίσκος ἀγνοοίη ἂν ὅτι μουσικός,	ὥστε	ταὐτὸ ἐπίσταται καὶ ἀγνοεῖ. Ἆρα
[2, 17]	σημαίνει (οὐδὲ γὰρ ἐκεῖ τοὔνομα)	ὥστε	τί διαφέρει; Εἰ δὲ τῷ
[2, 18]	μόνον· τὸ γὰρ συμπέρασμα ἀληθές.	Ὥστε	τοῖς βουλομένοις λύειν λόγον πρῶτον
[2, 30]	δ´ ὡς οὐχ ὑπάρχει πάλιν,	ὥστε	τοῦτ´ εὐλαβητέον· οἷον ἐν τοῖσδε
[2, 25]	ὥσπερ οὐδ´ εἰ ὠφέλιμον λέγειν,	ὠφέλιμα.	Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν
[2, 16]	χρῆσιν οἱ τοιοῦτοι τῶν λόγων	ὠφέλιμοι,	μετὰ ταῦτα λεκτέον. Χρήσιμοι μὲν
[2, 25]	δίκαια εἶναι, ὥσπερ οὐδ´ εἰ	ὠφέλιμον	λέγειν, ὠφέλιμα. Ὁμοίως δὲ καὶ

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 19/11/2009