Section, chapitre
[2, 19]	δέοντα πρακτέον ἔστιν ἅ, ἔστι	δ´	ἃ οὔ· τὰ γὰρ δέοντα
[2, 24]	ἅπαντα δοκεῖ ταὐτὰ ὑπάρχειν. Τῷ	δ´	ἀγαθῷ οὐ ταὐτόν ἐστιν ἀγαθῷ
[2, 25]	ἁπλῶς μὲν εἶναι ψευδῆ πῂ	δ´	ἀληθῆ ἤ τινος, καὶ εἶναι
[2, 22]	σὺ κάθησαι, ψευδὴς λόγος· ἦν	δ´	ἀληθής, ὅτ´ ἐγράφετο· ἅμα ἄρα
[2, 24]	καὶ ὅτι Κορίσκος, οἶδεν. Ὁμοίως	δ´	ἁμαρτάνουσι καὶ οἱ λύοντες ὅτι
[2, 20]	ὄντα σκυτέα μοχθηρὸν εἶναι; εἴη	δ´	ἄν τις ἀγαθὸς ὢν σκυτεὺς
[2, 25]	τὰ αὑτοῦ ἔχειν ἕκαστον; ἃ	δ´	ἄν τις κρίνῃ κατὰ δόξαν
[2, 26]	τετράπηχυ τοῦ τριπήχεος μεῖζον; γένοιτο	δ´	ἂν ἐκ τριπήχεος τετράπηχυ κατὰ
[2, 33]	ἀναιρετέον μὲν γάρ, ὅ τι	δ´	ἀναιρετέον ἄδηλον. Τῶν δ´ ἐριστικῶν
[2, 25]	ἢ τὸ μὲν πῂ τὸ	δ´	ἁπλῶς, οὐδὲν κωλύει. Ὥστ´ εἰ
[2, 31]	ὥσπερ οὐδὲ τὸ ἥμισυ" εἰ	δ´	ἄρα καὶ σημαίνει, ἀλλ´ οὐ
[2, 24]	λέγεται πολλαχῶς, ἀλλὰ κτῆμα. Εἰ	δ´	ἄρα πολλαχῶς (καὶ γὰρ τὸν
[2, 25]	ἢ ψεύδεσθαι, δύσκολον φαίνεται. Κωλύει	δ´	αὐτὸν οὐδὲν ἁπλῶς μὲν εἶναι
[2, 23]	δηλοῦν ὡς ἔστιν ἔμψυχον· εἰ	δ´	ἄψυχον ἔφησεν, ὁ δ´ ἔμψυχον
[2, 22]	ὅσα τί ἐστι σημαίνει· ὁ	δ´	ἔδειξεν ὑπάρχον τι τῶν πρός
[2, 32]	εἶναι τοῦτον, ἔστιν οὗτος, φῂς	δ´	εἶναι Κλέωνα, ἔστιν ἄρα οὗτος
[2, 32]	καὶ ἔστι τοῦτο ἀληθῶς; φῂς	δ´	εἶναί τι λίθον· ἔστιν ἄρα
[2, 21]	τοῦ καταλύεις’ ἀπόφασις; (Ναί. Ἔφησας	δ´	εἶναι τὸ οὗ καταλύεις οἰκίαν·
[2, 20]	ποιεῖν δεδόσθαι ποιήσειν· οὐ ταὐτὸ	δ´	εἶναι ὡς δύναται καὶ πάντως
[2, 32]	λέγεις εἶναι, ἔστιν οὗτος; Ξύλον	δ´	εἰπεῖν οὗτος, ἢ ὅσα μήτε
[2, 22]	δὲ τὸ μὲν εὗρε τὸ	δ´	ἔμαθε, τὰ ἄμφω οὐδέτερον. Ἢ
[2, 23]	εἰ δ´ ἄψυχον ἔφησεν, ὁ	δ´	ἔμψυχον συνελογίσατο, (λέγειν) ὡς ἔστιν
[2, 26]	ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ. Ἐὰν	δ´	ἐν ἀρχῇ προσέρηται, οὐχ ὁμολογητέον
[2, 33]	ἀνέλῃ τις τῶν ἐρωτημάτων, ἡ	δ´	ἐν τοῖς ἐριστικοῖς, πῶς εἴπῃ
[2, 19]	ἀντιφάσεως οὐκ ἦν ἔλεγχος. Ὅσοις	δ´	ἐν τοῖς ἐρωτήμασιν, οὐκ ἀνάγκη
[2, 17]	ἐλήλεγκται ἢ οὐκ ἐλήλεγκται, δέδοται	δ´	ἐν τοῖς λόγοις τὸ διελεῖν,
[2, 23]	τῶν τοιούτων τι σημαίνειν. ~Ὅλως	δ´	ἐν τοῖς παρὰ τὴν λέξιν
[2, 25]	δὲ πῄ, οὔπω ἔλεγχος, τοῦτο	δ´	ἐν τῷ συμπεράσματι θεωρητέον πρὸς
[2, 17]	μὴ κεῖσθαι τοῦ ἑτέρου. Ἐπεὶ	δ´	ἔνια μὲν ὧν λέγουσιν οἱ
[2, 18]	δὲ φαινομένους διελόντα λύειν. Πάλιν	δ´	ἐπεὶ τῶν συλλελογισμένων λόγων οἱ
[2, 17]	πρὸς τὸ διττὸν ἀπαντήσει. Ἀποκριτέον	δ´	ἐπὶ μὲν τῶν δοκούντων τὸ
[2, 17]	συλλογίσασθαι ἐκ πλειόνων) ἐ ὰν	δ´	ἐπιχειρῇ ὅτι τῷ μὲν ἔστιν
[2, 24]	εἰ τοῦτ´ ἔστιν ἐμόν, ἔστι	δ´	ἔργον, ἐμόν ἐστιν ἔργον, ἀλλ´
[2, 33]	τι δ´ ἀναιρετέον ἄδηλον. Τῶν	δ´	ἐριστικῶν δριμύτατος μὲν ὁ πρῶτον
[2, 33]	ὁ μὲν λόγος ἐπιεικής, ὁ	δ´	ἐρωτῶν ἠρώτηκεν οὐ καλῶς. Ἔστι
[2, 33]	δάκνει γὰρ οὗτος μάλιστα. Ἀπορία	δ´	ἐστὶ διττή, ἡ μὲν ἐν
[2, 16]	πλεονεξίας ἱκανῶς διείλομεν. Οὐ ταὐτὸ	δ´	ἐστὶ λαβόντα τε τὸν λόγον
[2, 32]	λεχθέν, Ἆρ´ ἐπίστασαι τοῦτο; τοῦτο	δ´	ἐστὶ λίθος· ἐπίστασαι ἄρα λίθος"
[2, 18]	μάλιστα τὸν πυνθανόμενον κωλύσειεν. ~Ἐπεὶ	δ´	ἐστὶν ἡ μὲν ὀρθὴ λύσις
[2, 20]	ταῦτα ποιήσαις ἄν; οὐ κιθαρίζων	δ´	ἔχεις δύναμιν τοῦ κιθαρίζειν· κιθαρίσαις
[2, 32]	ἐπιστήμην ἔχεις, ἐπίστασαι τοῦτο; ἐπιστήμην	δ´	ἔχεις λίθου· ἐπίστασαι ἄρα λίθου.
[2, 20]	γεγραμμένον ᾖ καὶ ὡσαύτως (κἀκεῖ	δ´	ἤδη παράσημα ποιοῦνται) τὰ δὲ
[2, 25]	ἱκανῶς λέγειν ἃ ἔπαθεν· ταῦτα	δ´	ἦν ἄδικα. Οὐ γάρ, εἰ
[2, 31]	ἐπιστήμη) ὅπερ τὸ κοινόν· ἐκεῖνο	δ´	ἦν ἐπιστήμη ἐπιστητοῦ. Ἐν δὲ
[2, 33]	συμπέρασμα ποιῶν τοῖς ἐρωτήμασι, δεύτερος	δ´	ὁ ἐξ ἁπάντων ὁμοίων· οὗτος
[2, 25]	πείθεται, ἀλλὰ τὶ πείθεται. Ὅμοιος	δ´	ὁ λόγος καὶ περὶ τοῦ
[2, 22]	εἰ ἔστι μὲν ὅ, ἔστι	δ´	ὃ οὔ" ἡ λύσις, ἂν
[2, 17]	ἀναιρεῖται γὰρ τὸ διαλέγεσθαι. Τοῦτο	δ´	ὅμοιον ὡς εἰ καὶ τὸ
[2, 25]	ἂν ὁ φρόνιμος, κακόν; ἀποβαλεῖν	δ´	οὐ βούλεται τἀγαθόν· κακὸν ἄρα
[2, 17]	συγχωροῦντα ψεύδεσθαι ἂν φαῖεν ἔνια	δ´	οὔ, οἷον ὅσα ἀμφιδοξοῦσιν (πότερον
[2, 24]	δοκεῖ καὶ φασίν, ἐπ´ ἐνίων	δ´	οὔ φασιν ἀναγκαῖον εἶναι, ῥητέον
[2, 32]	(τὸ δὲ τοῦτο" λίθον· ἐδόθη	δ´,	οὗ ἐπιστήμην ἔχεις, ἐπίστασθαι οὐ
[2, 24]	εἴη ἀγαθὸν μοχθηροῦ, μᾶλλον. Ἴσως	δ´	οὐδ´ οὕτως· οὐ γὰρ εἰ
[2, 30]	(ὁμωνύμων ὁτὲ μὲν ἀμφοῖν ὁτὲ	δ´	οὐδετέρῳ ὑπάρχει, ὥστε μὴ ἁπλοῦ
[2, 33]	ἢ ψευδῆ τὰ λήμματα· ἐνίοτε	δ´	οὐκ ἄξιος καταφρονεῖσθαι. Ὅταν μὲν
[2, 24]	τὴν αὐτὴν εἶναι διόρθωσιν. Αὕτη	δ´	οὐκ ἔσται, ἄν τις μὴ
[2, 19]	διττὸν ὁτὲ μὲν ἔστιν ὁτὲ	δ´	οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ σημαίνει τὸ
[2, 17]	τῷ μὲν ἔστιν ἐναντίον τῷ	δ´	οὐκ ἔστιν, ἂν ὁ λόγος
[2, 28]	ὁ οὐρανός, καὶ ἄπειρος. Τὸ	δ´	οὐκ ἔστιν· ἀνάπαλιν γὰρ ἡ
[2, 30]	συμβαίνει φῆσαι καὶ ἀποφῆσαι. Τοῦτο	δ´	οὐκ ἦν ἔλεγχος, ἀλλὰ φανερὸν
[2, 19]	διττὸν τὸ μὲν ὂν τὸ	δ´	οὐκ ὄν. Ὅσοις μὲν οὖν
[2, 22]	Ἢ ὃ μὲν ἅπαν, ἃ	δ´	οὐχ ἅπαντα; καὶ ὅτι ἔστι
[2, 20]	λόγων ἡ αὐτὴ λύσις, αὕτη	δ´	οὐχ ἁρμόσει ἐπὶ πάντας οὐδὲ
[2, 32]	ἐστιν αὕτη; εἶτα πάλιν Τί	δ´;	οὐχ οὗτός ἐστι Κορίσκος; εἶτ´
[2, 16]	δῆλον μὲν ἡμῖν ᾖ, ἀμελέτητοι	δ´	ὦμεν, ὑστεροῦμεν τῶν καιρῶν πολλάκις.
[2, 33]	ἢ ἀναίρεσίν ἐστι, μὴ φανερὸς	δ´	ὢν διὰ τίνος τῶν ἠρωτημένων
[2, 19]	λέγειν" ὅτι ἔστιν ὡς, ἔστι	δ´	ὡς οὔ, καὶ τὰ δέοντα
[2, 19]	ἀποκριτέον, ὅτι ἔστιν ὡς, ἔστι	δ´	ὡς οὔ, ὥσπερ τῷ σιγῶντα
[2, 30]	ὡς ὑπάρχει ἀμφότερα ἀμφοτέροις, ἔστι	δ´	ὡς οὐχ ὑπάρχει πάλιν, ὥστε
[2, 16]	ἴσμεν, πολλάκις μετατιθέμενον ἀγνοοῦμεν. Ἔτι	δ´,	ὥσπερ ἐν τοῖς ἄλλοις τὸ
[2, 33]	λόγος ὅστις ἀπορεῖν ποιεῖ μάλιστα·	δάκνει	γὰρ οὗτος μάλιστα. Ἀπορία δ´
[2, 16]	~(Περὶ	δὲ	ἀποκρίσεως καὶ πῶς χρὴ λύειν
[2, 25]	καὶ εἶναι ἀληθῆ τινά, ἀληθῆ	δὲ	αὐτὸν μή. Ὁμοίως δὲ καὶ
[2, 21]	τὸ αὐτὸ σημαίνει ὀξύτερον τὸ	δὲ	βαρύτερον ῥηθέν. ~Δῆλον δὲ καὶ
[2, 24]	ἅπαντας ὅτι οὐκ ἀναγκαῖον, ἔχειν	δὲ	δεῖ προφέρειν τὸ οἷον" Εἰσὶ
[2, 22]	λέγεται μὲν οὐχ ὁμοίως, φαίνεται	δὲ	διὰ τὴν λέξιν. Τὸ αὐτὸ
[2, 17]	τὸν ἐρωτώμενον, ἐγίνετ´ ἄν. Νῦν	δὲ	διὰ τὸ μὴ καλῶς ἐρωτᾶν
[2, 17]	εἰ ἀληθῆ λέγει νῦν. Εἰ	δὲ	διελὼν ἤρετο τὸ ὁμώνυμον ἢ
[2, 31]	λέγει αὐτὸ λευκὸν εἶναι. Τὸ	δὲ	διπλάσιον" οὐδὲ σημαίνει οὐδὲν ἴσως,
[2, 28]	αὐτοῦ τοῦ λόγου δεικτέον. Ἔστι	δὲ	διττὴ ἡ τῶν ἑπομένων ἀκολούθησις·
[2, 24]	τὸ προσιὸν ὅτι προσιόν. Ἐνδέχεσθαι	δὲ	δοκεῖ τὸ αὐτὸ εἰδέναι καὶ
[2, 33]	ῥᾴδιον ὁμοίως περὶ πάντων. Ἔστι	δὲ	δριμὺς λόγος ὅστις ἀπορεῖν ποιεῖ
[2, 17]	προτεινόμενον οὐ συγχωρητέον ἁπλῶς. Ὅταν	δὲ	δυοῖν ὄντοιν θατέρου μὲν ὄντος
[2, 30]	ἑνὸς φατέον ἢ ἀποφατέον. Ὥσπερ	δὲ	ἐπὶ τῶν (ὁμωνύμων ὁτὲ μὲν
[2, 22]	ἔχει δοίη ἄν; μὴ φάντος	δὲ	ἔροιτο εἰ δοίη ἄν τίς
[2, 22]	ἀποφῆσαι πρᾶγμα, οὐκ ὄνομα. Τῷ	δὲ	ἔτι προσδεῖ ἐρωτήματος εἰ ἐφ´
[2, 22]	μόνον παρὰ τούτου ψῆφον" οἱ	δέ,	εὐθὺς τὴν ἐρώτησιν ἀναιροῦντες, ὅτι
[2, 25]	ὡδί, καὶ ἁπλῶς δίκαιον. Ὁμοίως	δὲ	καὶ ἄδικα ὄντα οὐδὲν κωλύει
[2, 30]	ἀγαθόν, δύο γένοιντ´ ἄν· δυοῖν	δὲ	καὶ ἀνίσων ἑκάτερον αὐτὸ αὑτῷ
[2, 23]	(λέγειν) ὡς ἔστιν ἄψυχον. Ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῆς ἀμφιβολίας. Εἰ
[2, 22]	τῶν τοιούτων τι σημαίνει. Ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τοῦ Κορίσκος (καὶ
[2, 17]	κτῆμά ἐστιν Ἀθηναίων; ναί. Ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων· ἀλλὰ
[2, 23]	πατεῖ, ἀλλ´ οὐχ ὅτε. Ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. ~Πρὸς
[2, 25]	εἰ ὠφέλιμον λέγειν, ὠφέλιμα. Ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν δικαίων. Ὥστ´
[2, 25]	ἀληθῆ δὲ αὐτὸν μή. Ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν πρός τι
[2, 33]	φανερὸν ἐκ τῶν εἰρημένων. ~Δεῖ	δὲ	καὶ κατανοεῖν ὅτι πάντων τῶν
[2, 25]	καὶ τὸ ἀποβαλεῖν τἀγαθόν. Ὁμοίως	δὲ	καὶ ὁ τοῦ κλέπτου λόγος·
[2, 22]	ἔχων δοίη ἂν λυπηρῶς. Ὅμοιοι	δὲ	καὶ οἱ τοιοίδε πάντες· Ἆρ´
[2, 22]	διδομένων φαμὲν γίνεσθαι συλλογισμόν. Ἔτι	δὲ	καὶ οἵδ´ εἰσὶ τούτων τῶν
[2, 22]	γὰρ δόντος ἔσται ἔλεγχος. Ὅμοιοι	δὲ	καὶ οἵδε οἱ λόγοι τούτοις,
[2, 20]	διττὸν τὸ παρὰ διαίρεσιν. Φανερὸν	δὲ	καὶ ὅτι οὐ πάντες οἱ
[2, 25]	ἃ λέγειν ἐστὶ δίκαια, ἁπλῶς	δὲ	καὶ παθεῖν ἄδικα. ~ΧΧV Ι.
[2, 16]	αὑτοῦ τοῦτο πάθοι πολλάκις. Τρίτον	δὲ	καὶ τὸ λοιπὸν ἔτι πρὸς
[2, 25]	γέ τι μὴ ὄν. Ὁμοίως	δὲ	καὶ τὸ ὂν οὐκ ἔσται·
[2, 22]	τὸ δὲ βαρύτερον ῥηθέν. ~Δῆλον	δὲ	καὶ τοῖς παρὰ τὸ ὡσαύτως
[2, 33]	ἄλλων σχεδὸν οἱ πλεῖστοι) τὰ	δὲ	καὶ τοὺς ἐμπειροτάτους φαίνεται λανθάνειν
[2, 20]	ὄνομα, ὥστ´ οὐκ ἔλεγχος. ~Φανερὸν	δὲ	καὶ τοὺς παρὰ τὴν διαίρεσιν
[2, 24]	ἐκείνου δήλωσις λύσις ἐστίν. Ἴσως	δὲ	καὶ τοῦτ´ ἐπ´ ἐνίων οὐδὲν
[2, 24]	πολὺν καὶ ὀλίγον) ἁμαρτάνουσιν. Ἔνιοι	δὲ	καὶ τῷ διττῷ λύουσι τοὺς
[2, 33]	λέγεσθαι καὶ τὸ ὄν) Ὁμοίως	δὲ	καὶ τῶν〉 παρὰ τὸ συμβεβηκὸς
[2, 30]	μὲν ἀγαθὸν κακὸν γίνεται, τὸ	δὲ	κακὸν ἀγαθόν, δύο γένοιντ´ ἄν·
[2, 30]	τὸ μέν ἐστιν ἀγαθὸν τὸ	δὲ	κακόν, ὅτι ταῦτα ἀληθὲς εἰπεῖν
[2, 20]	σπουδαῖαι, σπουδαῖα τὰ μαθήματα; τοῦ	δὲ	κακοῦ σπουδαία ἡ ἐπιστήμη· σπουδαῖον
[2, 18]	μὲν γὰρ προϊδεῖν χαλεπόν, τὸ	δὲ	κατὰ σχολὴν ἰδεῖν ῥᾷον. ~Τῶν
[2, 18]	συμπέρασμα ἔχον οὐχ οὕτως· (τοὺς	δὲ	κατὰ τὰς προτάσεις τῷ ἀνελεῖν
[2, 29]	ὡς πρὸς τὸν λόγον, ὁ	δὲ	κέχρηται οὐδὲν πρὸς τὸν λόγον.
[2, 24]	οὖν προσιόντα οὐκ εἰδότες, τὸν	δὲ	Κορίσκον εἰδότες, ταὐτὸ μὲν εἰδέναι
[2, 24]	οὐδὲν κοινωνεῖ τὸ λεχθέν. Οὐδὲν	δὲ	κωλύει τὸν αὐτὸν λόγον πλείους
[2, 19]	γὰρ δέοντα λέγεται πολλαχῶς· ἐὰν	δὲ	λάθῃ, ἐπὶ τέλει προστιθέντα τῇ
[2, 27]	ἔνδοξον ᾖ λέγοντι τἀληθές. Ἂν	δὲ	λάθῃ, τὴν ἄγνοιαν διὰ τὴν
[2, 32]	λέγεις εἶναι, ἔστι τοῦτο, ξύλον	δὲ	λέγεις εἶναι, ἔστιν ἄρα ξύλον"
[2, 22]	ἀκούων ὡς ὁμοίως λεγόμενον. Τὸ	δὲ	λέγεται μὲν οὐχ ὁμοίως, φαίνεται
[2, 32]	τοῦτο; Καὶ ἐν τῷ Τοῦτο	δὲ	λίθος" ἀλλ´ ἐν μὲν τῷ
[2, 32]	εἶναι, ἔστιν ἄρα ξύλον" Τὸ	δὲ	Λίθος" καὶ τὸ Οὗτος" ἄρρενος
[2, 20]	ὀφθαλμοῖς" τυπτόμενον. Καὶ ὁ Εὐθυδήμου	δὲ	λόγος Ἆρ´ οἶδας σὺ νῦν
[2, 33]	παρὰ ταὐτὸ γινόμενον. Ὁ αὐτὸς	δὲ	λόγος τοῖς μὲν παρὰ τὴν
[2, 32]	φαίνονται συμβαίνειν εἴπομεν πρότερον. Ὡς	δὲ	λυτέον, ἐπ´ αὐτῶν τῶν λόγων
[2, 17]	ἐπιζητοῦσι νῦν μὲν ἧττον πρότερον	δὲ	μᾶλλον οἱ ἐριστικοί, τὸ ἢ
[2, 26]	τετράπηχυ κατὰ τὸ μῆκος· τὸ	δὲ	μεῖζον ἐλάττονος μεῖζον· αὐτὸ ἄρα
[2, 24]	συλλελόγισται δεῖξαί τινα, παρ´ ὃ	δὲ	μὴ δεῖξαι, οἷον τὸν Ζήνωνος
[2, 22]	ἔχει πρότερον ἔχων, ἀποβέβληκεν, ὅσα	δὲ	μὴ ἔχει ᾗ ὅσα, οὐκ
[2, 22]	ἀλλ´ ὧδε διδόναι ἐστίν· ὡς	δὲ	μὴ ἔχει τις, δοίη ἄν,
[2, 30]	ὅταν δὲ τῷ μὲν τῷ	δὲ	μή, ἢ πλείω κατὰ πλειόνων.
[2, 17]	ᾖ, ἐναντίον εἶναι〉 φάναι, ὄνομα	δὲ	μὴ κεῖσθαι τοῦ ἑτέρου. Ἐπεὶ
[2, 22]	ἁπλῶς δῷ λέγεσθαι, συμπεραίνεται· ἐὰν	δὲ	μὴ συμπεραίνηται, οὐκ ἂν εἴη
[2, 32]	ἀλλὰ δεῖ τοῦτο προσερωτηθῆναι. Εἰ	δὲ	μήτ´ ἔστιν μήτε δίδωσιν, οὐ
[2, 32]	τὸν λίθον σημαίνειν Οὗτος" Εἰ	δὲ	μήτε ἔστι μήτε δέδοται, οὐ
[2, 24]	ὅτι μὲν λευκὸν εἰδέναι, ὅτι	δὲ	μουσικὸν μὴ γνωρίζειν· οὕτω γὰρ
[2, 22]	ὃ γέγραπται, γέγραφέ τις; γέγραπται	δὲ	νῦν ὅτι σὺ κάθησαι, ψευδὴς
[2, 32]	σημαίνει ὅπερ αὕτη, μὴ δίδωσι	δὲ	ὁ ἀποκρινόμενος, ἀλλὰ δεῖ τοῦτο
[2, 25]	εὐορκεῖ ἐπιορκῶν τοῦτο (μόνον, εὐορκεῖ	δὲ	οὔ) οὐδ´ ὁ ἀπειθῶν πείθεται,
[2, 31]	σιμοῦ καὶ τοῦ ῥοικοῦ, προστιθέμενον	δὲ	οὐδὲν κωλύει ἄλλα, τὸ μὲν
[2, 24]	δεῖ προφέρειν τὸ οἷον" Εἰσὶ	δὲ	πάντες οἱ τοιοίδε τῶν λόγων
[2, 20]	σημαίνῃ, συμπεραινομένου τοὐναντίον λεκτέον. Εἰσὶ	δὲ	πάντες οἱ τοιοῦτοι λόγοι παρὰ
[2, 25]	θεωρητέον πρὸς τὴν ἀντίφασιν. Εἰσὶ	δὲ	πάντες οἱ τοιοῦτοι λόγοι τοῦτ´
[2, 26]	ἦν τὸ ἐλέγχεσθαι διωμολογημένον. Εἰσὶ	δὲ	πάντες οἵδ´ οἱ λόγοι παρὰ
[2, 17]	τὸ ἐν ἀρχῇ δῆλον, οἴονται	δὲ	πάντως ἃν ᾖ σύνεγγυς ἀναιρετέον,
[2, 33]	δὲ παρὰ τὸ συμβεβηκὸς τοῖς	δὲ	παρ´ ἕτερον δόξειεν ἂν εἶναι
[2, 23]	καὶ ἐπὶ τῆς ἀμφιβολίας. Εἰ	δὲ	παρ´ ὁμοιότητα λέξεως, τὸ ἀντικείμενον
[2, 23]	παρὰ βαρεῖαν, ἡ ὀξεῖα. Εἰ	δὲ	παρ´ ὁμωνυμίαν, ἔστι τὸ ἀντικείμενον
[2, 23]	ἡ βαρεῖα προσῳδία λύσις, εἰ	δὲ	παρὰ βαρεῖαν, ἡ ὀξεῖα. Εἰ
[2, 23]	λόγος, ἡ λύσις διελόντι, εἰ	δὲ	παρὰ διαίρεσιν, συνθέντι. Πάλιν εἰ
[2, 27]	καὶ ἔλαττον. ~ΧΧV ΙΙ. Τοὺς	δὲ	παρὰ τὸ αἰτεῖσθαι καὶ λαμβάνειν
[2, 25]	μῆνιν ἄειδε, θεά" ~ΧΧV Τοὺς	δὲ	παρὰ τὸ κυρίως τόδε ἢ
[2, 33]	μὲν παρὰ τὴν λέξιν τοῖς	δὲ	παρὰ τὸ συμβεβηκὸς τοῖς δὲ
[2, 32]	οὐ λεκτέον τὸ συμπέρασμα· φαίνεται	δὲ	παρὰ τὸ τὴν ἀνόμοιον πτῶσιν
[2, 26]	παθεῖν ἄδικα. ~ΧΧV Ι. (Τοῖς	δὲ	παρὰ τὸν ὁρισμὸν γινομένοις τοῦ
[2, 25]	εἰ τόδε μὲν ἁπλῶς τόδε	δὲ	πῄ, οὔπω ἔλεγχος, τοῦτο δ´
[2, 18]	ὧδε, καθάπερ ἐλέχθη πρότερον. Διαφέρει	δὲ	πλεῖστον ἐρωτώμενόν τε καὶ μὴ
[2, 22]	αὐτὸ ἐκθέσθαι. Οὐ τὸ ἐκτίθεσθαι	δὲ	ποιεῖ τὸν τρίτον ἄνθρωπον, ἀλλὰ
[2, 16]	ὑστεροῦμεν τῶν καιρῶν πολλάκις. Συμβαίνει	δέ	ποτε καθάπερ ἐν τοῖς διαγράμμασιν·
[2, 33]	ἐρωτῶντα καὶ τὴν ἐρώτησιν ὁτὲ	δὲ	πρὸς οὐδέτερον τούτων— ὁμοίως καὶ
[2, 16]	καὶ ἐπὶ τῶν ὀνομάτων. Δεύτερον	δὲ	πρὸς τὰς καθ´ αὑτὸν ζητήσεις·
[2, 33]	μὲν πρὸς τὸν λόγον ὁτὲ	δὲ	πρὸς τὸν ἐρωτῶντα καὶ τὴν
[2, 17]	ἁπλῶς λέγειν Κορίσκον ἀποδώσει, τῷ	δὲ	προσθήσει τὸ τινὰ ἢ τόνδε,
[2, 24]	ἀλλ´ οὐ κατὰ ταὐτόν. Τὸ	δὲ	προσιὸν καὶ Κορίσκον ὄν, καὶ
[2, 17]	οὔτε παράδοξον γίνεσθαι δόξειεν. Ἐπεὶ	δὲ	πῶς αἰτεῖται τὸ ἐν ἀρχῇ
[2, 16]	τἀληθὲς ἀλλὰ δι´ ἀπειρίαν. Ἀποκρινομένοις	δὲ	πῶς ἀπαντητέον πρὸς τοὺς τοιούτους
[2, 24]	εἰ ὅδε ἐστὶ πατήρ, ἔστι	δὲ	σός" εἰ γὰρ ἐπ´ ἐνίων
[2, 22]	ταχέως μὴ ἔχων ταχέως, φήσαντος	δὲ	συλλογίζοιτο ὅτι δοίη ἄν τις
[2, 33]	λόγοι ζητεῖν μᾶλλον ποιοῦσιν. Ἔστι	δὲ	συλλογιστικὸς μὲν λόγος δριμύτατος ἂν
[2, 22]	διὰ τὴν λέξιν. Τὸ αὐτὸ	δὲ	συμβαίνει ὅπερ ἐν ταῖς ὁμωνυμίαις·
[2, 17]	ἢ ἁπλῶς ἢ διαιρούμενον. Ἃ	δὲ	συνυπονοοῦντες τίθεμεν, οἷον ὅσα μὴ
[2, 17]	ὀκνητέον, καθάπερ ἐλέχθη πρότερον. Εἰ	δὲ	τὰ δύο ἐρωτήματα μὴ ἓν
[2, 25]	ἔχειν τὰ αὐτοῦ δίκαιον, τὸ	δὲ	τἀλλότρια οὐ δίκαιον· κρίσιν μέντοι
[2, 32]	ἀσπίδα σημαίνει ἀλλ´ ἀσπίς, τὸ	δὲ	Ταύτην" ἀσπίδα. Οὐδ´ εἰ ὃ
[2, 22]	ὃ βαδίζει τις πατεῖ; βαδίζει	δὲ	τὴν ἡμέραν ὅλην. Ἢ οὐχ
[2, 21]	πρὸς τὸν λόγον. ~ΧΧΙ. Παρὰ	δὲ	τὴν προσῳδίαν λόγοι μὲν οὐκ
[2, 22]	πρός τι ἢ ποσῶν, δοκούντων	δὲ	τί ἐστι σημαίνειν διὰ τὴν
[2, 17]	ἥκιστα γίνοιτ´ ἂν παρεξέλεγχος. Ἂν	δέ	τι παράδοξον ἀναγκάζηται λέγειν, ἐνταῦθα
[2, 24]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Λύουσι	δέ	τινες διαιροῦντες τὴν ἐρώτησιν. Φασὶ
[2, 20]	οὐ ποιεῖ, τοῦ ποιεῖν. Λύουσι	δέ	τινες τοῦτον καὶ ἄλλως. Εἰ
[2, 22]	τοῦτ´ ἔστιν ὃ μανθάνει; μανθάνει	δέ	τις τὸ βραδὺ ταχύ. Οὐ
[2, 26]	καὶ ὁ ἀγνοῶν ὡσαύτως; εἰδὼς	δέ	τις τὸν Κορίσκον ὅτι Κορίσκος
[2, 17]	ἀνάγκη λέγειν τὸν ἀποκρινόμενον. Εἰ	δέ	τις ὑπολήψεται τὸν κατὰ ὁμωνυμίαν
[2, 17]	τἀληθές, οὐ δόξει σοφίζεσθαι, διὰ	δὲ	τὸ ἀμφιδοξεῖν οὐ δόξει ψεύδεσθαι·
[2, 22]	πάντα πάσχειν τι σημαίνει; πάλιν	δὲ	τὸ λέγειν τρέχειν ὁρᾶν ὁμοίως
[2, 22]	μαθὼν ἢ εὑρὼν οἶδεν; ὧν	δὲ	τὸ μὲν εὗρε τὸ δ´
[2, 19]	σιγῶντα" Καὶ ἐν τοῖς ἔχουσι	δὲ	τὸ πλεοναχῶς ἐν ταῖς προτάσεσιν
[2, 31]	μὲν γὰρ τὸ σιμόν, ἔνθα	δὲ	τὸ ῥοικὸν σημαίνει, καὶ οὐδὲν
[2, 19]	ἐρωτημάτων τι πλείω σημαῖνον, οἱ	δὲ	τὸ συμπέρασμα πολλαχῶς λεγόμενον· οἷον
[2, 22]	μὲν γὰρ τόδε τι, τὸ	δὲ	τοιόνδε σημαίνει, ὥστ´ οὐκ ἔστιν
[2, 22]	ἂν εἴη ἡ〉 λύσις. Ἐν	δὲ	τοῖς προειρημένοις οὐδὲ πάντων διδομένων
[2, 31]	δ´ ἦν ἐπιστήμη ἐπιστητοῦ. Ἐν	δὲ	τοῖς τούτων〉 δι´ ὧν δηλοῦται
[2, 33]	ὂν καὶ τὸ ἕν, οἱ	δὲ	τὸν Ζήνωνος λόγον καὶ Παρμενίδου
[2, 24]	εἰ οἶδα τὸν Κορίσκον, ἀγνοῶ	δὲ	τὸν προσιόντα, τὸν αὐτὸν οἶδα
[2, 24]	λόγον κυρίως εἶναι πλειόνων. Τὸ	δὲ	τόνδ´ εἶναι τοῦδε τέκνον οὐδεὶς
[2, 24]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. ~Πρὸς	δὲ	τοὺς παρὰ τὸ συμβεβηκὸς μία
[2, 30]	οὐδὲν πρὸς τὸν λόγον. ~Πρὸς	δὲ	τοὺς τὰ πλείω ἐρωτήματα ἓν
[2, 32]	μὲν Οὗ" λίθου λέγει, (τὸ	δὲ	τοῦτο" λίθον· ἐδόθη δ´, οὗ
[2, 17]	ἀνάγκης θάτερον εἶναι δοκῇ, θατέρου	δὲ	τοῦτο μὴ ἐξ ἀνάγκης, ἐρωτώμενον
[2, 24]	ἐστὶ τοῦτο σόν; Ναί. Ἔστι	δὲ	τοῦτο τέκνον· σὸν ἄρα τοῦτο
[2, 24]	ἐστιν ἐπιστήμη τῶν κακῶν" Τὸ	δὲ	τοῦτο τούτων εἶναι οὐ λέγεται
[2, 33]	τοὺς ἐμπειροτάτους φαίνεται λανθάνειν (σημεῖον	δὲ	τούτου ὅτι μάχονται πολλάκις περὶ
[2, 17]	τοῦτο γίνεται πολλάκις ἔλεγχος. Ἐξειργόμενον	δὲ	τούτων ἐπὶ τὸ μὴ καλῶς
[2, 24]	ἢ ἄλλο τι. Τὸν αὐτὸν	δὲ	τρόπον καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων.
[2, 33]	δῆτα, ἀλλ´ Ἀπολλωνίδης" τὸν αὐτὸν	δὲ	τρόπον καὶ τῶν ἄλλων σχεδὸν
[2, 17]	τοὔνομα) ὥστε τί διαφέρει; Εἰ	δὲ	τῷ μὲν τὸ ἁπλῶς λέγειν
[2, 30]	ἁμαρτίαν οὐδὲν ὑπεναντίωμα συμβαίνει, ὅταν	δὲ	τῷ μὲν τῷ δὲ μή,
[2, 19]	λέγειν" τὸ συμπέρασμα διττόν, ἐν	δὲ	τῷ μὴ συνεπίστασθαι τὸν ἐπιστάμενον"
[2, 31]	τὸ μὲν τῇ ῥινὶ τὸ	(δὲ	τῷ σκέλει, σημαίνειν· ἔνθα μὲν
[2, 32]	μὲν τῷ πρώτῳ τοῦτον, ἐν	δὲ	τῷ ὑστέρῳ οὗτος. Ἆρ´ οὗ
[2, 33]	διαίρεσίν ἐστιν ἡ λύσις· δεύτερος	δὲ	τῶν ἄλλων ὁ δῆλος μὲν
[2, 31]	οὐκ ἔσται τὸ ἀδύνατον. ~Περὶ	δὲ	τῶν ἀπαγόντων εἰς τὸ〉 τὸ
[2, 33]	συλλογισάμενος εὐήθης ὁ συλλογισμός· ὅταν	δὲ	τῶν ἔξωθεν, οὐκ εὐκαταφρόνητος οὐδαμῶς,
[2, 32]	ἐστιν ἔχουσα κοιλότητα ῥινός. ~Περὶ	δὲ	τῶν σολοικισμῶν, παρ´ ὅ τι
[2, 18]	τοὺς μὲν συλλελογισμένους ἀνελόντα, τοὺς	δὲ	φαινομένους διελόντα λύειν. Πάλιν δ´
[2, 32]	ὅπερ εἶναι φῂς αὐτήν; εἶναι	δὲ	φῂς ἀσπίδα· ἔστιν ἄρα αὕτη
[2, 20]	δ´ ἤδη παράσημα ποιοῦνται) τὰ	δὲ	φθεγγόμενα οὐ ταὐτά. Ὥστ´ οὐ
[2, 33]	ὁποῖον τῶν ἐρωτημάτων ἀναιρετέον. Τοῦτο	δὲ	χαλεπόν· ἀναιρετέον μὲν γάρ, ὅ
[2, 33]	μέν εἰσι ῥᾴους κατιδεῖν, οἱ	δὲ	χαλεπώτεροι, παρὰ τί καὶ ἐν
[2, 33]	μὲν ἔσονται ῥᾴους ἰδεῖν οἱ	δὲ	χαλεπώτεροι τῶν λόγων, καὶ λαβεῖν
[2, 18]	ἐρώτησιν συμβαίνει τὸ ψεῦδος, ὁ	δὲ	ψευδὴς συλλογισμὸς λέγεται διχῶς (ἢ
[2, 18]	λόγων οἱ μὲν ἀληθὲς οἱ	δὲ	ψεῦδος ἔχουσι τὸ συμπέρασμα, τοὺς
[2, 17]	συμβαίνειν ἐκ τῆς θέσεως, ᾖ	δὲ	ψεῦδος ἢ ἄδοξον, ταὐτὸ λεκτέον·
[2, 22]	ὁτιοῦν ὁ πλείω ἔχων· οἱ	δὲ	ὡς καὶ ὃ ἔχει ἔλαβεν·
[2, 33]	ἐρωτῶν ἠρώτηκεν οὐ καλῶς. Ἔστι	δέ,	ὥσπερ λύειν ὁτὲ μὲν πρὸς
[2, 17]	τούτων ἐπὶ τὸ μὴ καλῶς	δεδεῖχθαι	πορευτέον, ἀπαντῶντα κατὰ τὸν εἰρημένον
[2, 20]	γὰρ πάντως ὡς δύναται ποιεῖν	δεδόσθαι	ποιήσειν· οὐ ταὐτὸ δ´ εἶναι
[2, 17]	πότερον ἐλήλεγκται ἢ οὐκ ἐλήλεγκται,	δέδοται	δ´ ἐν τοῖς λόγοις τὸ
[2, 17]	πολλάκις ἀπήντησε παράδοξον. Ὥστ´ ἐπειδὴ	δέδοται	διαιρεῖν, οὐκ ὀκνητέον, καθάπερ ἐλέχθη
[2, 32]	Εἰ δὲ μήτε ἔστι μήτε	δέδοται,	οὐ λεκτέον τὸ συμπέρασμα· φαίνεται
[2, 22]	ἕνα μόνον ἀστράγαλον. Ἢ οὐ	δέδωκεν	ὃ οὐκ εἶχεν, ἀλλ´ ὡς
[2, 22]	Ἀλλ´ ὑπὸ τοῦ ἀκούοντος ὑπολαμβάνεται	δεδωκέναι,	ὅτε τὸ τέμνειν ποιεῖν τι
[2, 33]	αὐτούς, φανερὸν ἐκ τῶν εἰρημένων.	~Δεῖ	δὲ καὶ κατανοεῖν ὅτι πάντων
[2, 32]	πρὸς τὸν ἠρωτημένον. Ὁμοίως οὖν	δεῖ	κἀκεῖ τὸν λίθον σημαίνειν Οὗτος"
[2, 33]	ὄντες· τὸν αὐτὸν γὰρ λόγον	δεῖ	καλεῖν τὸν παρὰ ταὐτὸ γινόμενον.
[2, 25]	καὶ οὐ δίκαιον" καὶ πότερον	δεῖ	κρίνειν, τὸν τὰ δίκαια λέγοντα
[2, 17]	τοῖς ἑτέροις. Εἰ οὖν μὴ	δεῖ	πρὸς δύο ἐρωτήσεις μίαν ἀπόκρισιν
[2, 24]	ὅτι οὐκ ἀναγκαῖον, ἔχειν δὲ	δεῖ	προφέρειν τὸ οἷον" Εἰσὶ δὲ
[2, 17]	μὴ ἐξ ἀνάγκης, ἐρωτώμενον πότερον,	δεῖ	τὸ ἔλαττον διδόναι (χαλεπώτερον γὰρ
[2, 24]	πολλαχῶς λέγεσθαι φαίνεται ὁ ἔλεγχος,	δεῖ	τοὔνομα ἢ τὸν λόγον κυρίως
[2, 32]	δίδωσι δὲ ὁ ἀποκρινόμενος, ἀλλὰ	δεῖ	τοῦτο προσερωτηθῆναι. Εἰ δὲ μήτ´
[2, 24]	πρῶτον μέν, καθάπερ ἤδη εἴπομεν,	δεῖ	τῶν παρὰ ταὐτὸ λόγων τὴν
[2, 28]	συμβιβάζοντας ἐπ´ αὐτοῦ τοῦ λόγου	δεικτέον.	Ἔστι δὲ διττὴ ἡ τῶν
[2, 17]	ποτὲ μᾶλλον ἢ ἀληθῶς προαιρεῖσθαι	δεῖν,	οὕτω καὶ λυτέον ποτὲ μᾶλλον
[2, 17]	ἃς δή φαμεν ἐνίοτε μᾶλλον	δεῖν	φέρειν ἢ τὰς ἀληθεῖς ἐν
[2, 24]	τινα, παρ´ ὃ δὲ μὴ	δεῖξαι,	οἷον τὸν Ζήνωνος λόγον, ὅτι
[2, 24]	γὰρ ὅτι μὲν ψεῦδος συλλελόγισται	δεῖξαί	τινα, παρ´ ὃ δὲ μὴ
[2, 18]	τι τῶν ἠρωτημένων καὶ τῷ	δεῖξαι	τὸ συμπέρασμα ἔχον οὐχ οὕτως·
[2, 22]	μόνον ἀποβαλὼν ἀστράγαλον οὐχ ἕξει	δέκα	ἀστραγάλους" Ἢ ὃ μὲν μὴ
[2, 31]	ὅτι ἐμφαίνεται. Καὶ γὰρ τὸ	δέκα	ἐν τοῖς ἑνὸς δέουσι δέκα
[2, 31]	δέκα ἐν τοῖς ἑνὸς δέουσι	δέκα	καὶ τὸ ποιῆσαι ἐν τῷ
[2, 22]	ἐπὶ τοῦ ὅσα· τὰ γὰρ	δέκα	ποσά. Εἰ οὖν ἤρετο ἐξ
[2, 17]	ὁμώνυμος ἔκ τινων, οὐδὲν ἂν	δέοι	διαιρεῖσθαι πρὸς ἀμφίβολα καὶ τὴν
[2, 33]	χρόνον, ὅταν ᾖ πλείονος χρόνου	δεομένη	ἡ λύσις (ἢ) τοῦ παρόντος
[2, 19]	δ´ ἃ οὔ· τὰ γὰρ	δέοντα	λέγεται πολλαχῶς· ἐὰν δὲ λάθῃ,
[2, 19]	δ´ ὡς οὔ, καὶ τὰ	δέοντα	πρακτέον ἔστιν ἅ, ἔστι δ´
[2, 31]	τὸ δέκα ἐν τοῖς ἑνὸς	δέουσι	δέκα καὶ τὸ ποιῆσαι ἐν
[2, 24]	τέκνον οὐδεὶς λέγει κυρίως, εἰ	δεσπότης	ἐστὶ τέκνου, ἀλλὰ παρὰ τὸ
[2, 16]	συμβαίνει καὶ ἐπὶ τῶν ὀνομάτων.	Δεύτερον	δὲ πρὸς τὰς καθ´ αὑτὸν
[2, 33]	τὸ συμπέρασμα ποιῶν τοῖς ἐρωτήμασι,	δεύτερος	δ´ ὁ ἐξ ἁπάντων ὁμοίων·
[2, 33]	ἢ διαίρεσίν ἐστιν ἡ λύσις·	δεύτερος	δὲ τῶν ἄλλων ὁ δῆλος
[2, 21]	ἡ οἰκία ἄρα ἀπόφασις. Ὡς	δὴ	λυτέον, δῆλον· οὐ γὰρ τὸ
[2, 22]	τι ἅμα καὶ ποιεῖν. Εἰ	δή	τις ἐκεῖ, δοὺς μὴ ἐνδέχεσθαι
[2, 32]	Οὗτος" ἄρρενος ἔχει κλίσιν. Εἰ	δή	τις ἔροιτο ἆρ´ οὗτός ἐστιν
[2, 17]	τινες οὐκ οὖσαι λύσεις· ἃς	δή	φαμεν ἐνίοτε μᾶλλον δεῖν φέρειν
[2, 33]	μὲν καὶ τοῖς τυχοῦσίν ἐστι	δῆλα	(καὶ γὰρ οἱ λόγοι σχεδὸν
[2, 17]	ἑτέροις οὖσιν; εἰ γὰρ πλείω	δηλοῖ	ἑνός, πλείω ἠρώτησεν. Εἰ οὖν
[2, 31]	κοῖλον κοινῇ μὲν τὸ αὐτὸ	δηλοῖ	ἐπὶ τοῦ σιμοῦ καὶ τοῦ
[2, 22]	ὀξύτερον τὸ δὲ βαρύτερον ῥηθέν.	~Δῆλον	δὲ καὶ τοῖς παρὰ τὸ
[2, 16]	τῶν λόγων ἔχει, ὥστε, ἂν	δῆλον	μὲν ἡμῖν ᾖ, ἀμελέτητοι δ´
[2, 17]	πῶς αἰτεῖται τὸ ἐν ἀρχῇ	δῆλον,	οἴονται δὲ πάντως ἃν ᾖ
[2, 21]	ἄρα ἀπόφασις. Ὡς δὴ λυτέον,	δῆλον·	οὐ γὰρ τὸ αὐτὸ σημαίνει
[2, 27]	ἐν ἀρχῇ πυνθανομένῳ, ἂν ᾖ	δῆλον,	οὐ δοτέον, οὐδ´ ἂν ἔνδοξον
[2, 17]	Λύσανδρον τῶν Λακώνων ὅτι Λάκων.	Δῆλον	οὖν ὡς ἐν οἷς ἀσαφὲς
[2, 33]	μεταφερόμενον ἕκαστον μὴ ὁμοίως εἶναι	δῆλον.	Ὥσπερ οὖν ἐν τοῖς παρὰ
[2, 33]	δεύτερος δὲ τῶν ἄλλων ὁ	δῆλος	μὲν ὅτι παρὰ διαίρεσιν ἢ
[2, 31]	καὶ ἐν τῷ λόγῳ τὸ	δηλούμενον.	Τὸ γὰρ κοῖλον κοινῇ μὲν
[2, 23]	συμβαίνει λέγειν, ἀποφήσαντα μὴ εἶναι	δηλοῦν	ὡς ἔστιν ἔμψυχον· εἰ δ´
[2, 31]	δὲ τοῖς τούτων〉 δι´ ὧν	δηλοῦται	κατηγορουμένοις τοῦτο λεκτέον, ὡς οὐ
[2, 24]	ψεῦδος† ἐπιχειρεῖ συνάγειν, ἡ ἐκείνου	δήλωσις	λύσις ἐστίν. Ἴσως δὲ καὶ
[2, 33]	πτωχὸν κατῳνωμένον" Ἆρ´ Εὔαρχος; Οὐ	δῆτα,	ἀλλ´ Ἀπολλωνίδης" τὸν αὐτὸν δὲ
[2, 33]	καὶ Καθαρὸς ὁ βορέας; Οὐ	δῆτα·	ἀπεκτόνηκε γὰρ τὸν πτωχὸν κατῳνωμένον"
[2, 33]	περὶ ἃ ὁ λόγος καὶ	δι´	ἅ, (καὶ) μὴ προσλαβὼν τοῦτο
[2, 16]	δυσχεραίνειν οὐ διὰ τἀληθὲς ἀλλὰ	δι´	ἀπειρίαν. Ἀποκρινομένοις δὲ πῶς ἀπαντητέον
[2, 31]	ἐπιστητοῦ. Ἐν δὲ τοῖς τούτων〉	δι´	ὧν δηλοῦται κατηγορουμένοις τοῦτο λεκτέον,
[2, 17]	ἔχει τἀληθές, οὐ δόξει σοφίζεσθαι,	διὰ	δὲ τὸ ἀμφιδοξεῖν οὐ δόξει
[2, 16]	οὖν εἰσι πρὸς μὲν φιλοσοφίαν	διὰ	δύο. Πρῶτον μὲν γὰρ ὡς
[2, 17]	λανθάνοι τὰ ὀνόματα περὶ τούτων.	Διὰ	μὲν γὰρ τὸ ἄδηλον εἶναι
[2, 16]	δίδωσι τοῦ δοκεῖν δυσχεραίνειν οὐ	διὰ	τἀληθὲς ἀλλὰ δι´ ἀπειρίαν. Ἀποκρινομένοις
[2, 22]	δοκούντων δὲ τί ἐστι σημαίνειν	διὰ	τὴν λέξιν· οἷον ἐν τῷδε
[2, 22]	μὲν οὐχ ὁμοίως, φαίνεται δὲ	διὰ	τὴν λέξιν. Τὸ αὐτὸ δὲ
[2, 27]	Ἂν δὲ λάθῃ, τὴν ἄγνοιαν	διὰ	τὴν μοχθηρίαν τῶν τοιούτων λόγων
[2, 17]	ὁρῶντας τὴν ἀμφιβολίαν ὀκνεῖν διαιρεῖσθαι	διὰ	τὴν πυκνότητα τῶν τὰ τοιαῦτα
[2, 32]	συλλογίζονται σολοικισμὸν ἀλλὰ φαίνονται, καὶ	διὰ	τί τε φαίνονται καὶ πῶς
[2, 33]	ἐστι, μὴ φανερὸς δ´ ὢν	διὰ	τίνος τῶν ἠρωτημένων ἀναίρεσιν ἢ
[2, 17]	ἀξιοῦταί πως ἐν τοῖς διαλεγομένοις	διὰ	τὸ λανθάνειν τὸ συμβαῖνον. Ὥσπερ
[2, 33]	παρ´ ἕτερον δόξειεν ἂν εἶναι	διὰ	τὸ μεταφερόμενον ἕκαστον μὴ ὁμοίως
[2, 25]	αὐτὸν ἅμα καὶ ἀληθεύειν, ἀλλὰ	διὰ	τὸ μὴ εἶναι εὐθεώρητον πότερον
[2, 17]	ἐρωτώμενον, ἐγίνετ´ ἄν. Νῦν δὲ	διὰ	τὸ μὴ καλῶς ἐρωτᾶν τοὺς
[2, 33]	Ζήνωνος λόγον καὶ Παρμενίδου λύουσι	διὰ	τὸ πολλαχῶς φάναι τὸ ἓν
[2, 28]	παρεξελέγχων. ~ΧΧV ΙΙΙ. Καὶ τοὺς	διὰ	τοῦ παρεπομένου συμβιβάζοντας ἐπ´ αὐτοῦ
[2, 17]	οὐ γὰρ εἰ ἀληθὲς εἰπεῖν,	διὰ	τοῦτο μία ἡ ἐρώτησις. Ἐγχωρεῖ
[2, 19]	οὐ γὰρ πρὸς τοῦτο ἀλλὰ	διὰ	τοῦτο ὁ λόγος. Ἐν ἀρχῇ
[2, 24]	τὰ κακὰ λέγηται ὡς τινός,	διὰ	τοῦτο τῶν κακῶν ἐστιν, ἀλλ´
[2, 16]	δέ ποτε καθάπερ ἐν τοῖς	διαγράμμασιν·	καὶ γὰρ ἐκεῖ ἀναλύσαντες ἐνίοτε
[2, 20]	ἄρα νῦν. Ἢ ἄλλο σημαίνει	διαιρεθέν;	ἀληθὲς γὰρ εἰπεῖν νῦν ὅτι
[2, 17]	ἀπήντησε παράδοξον. Ὥστ´ ἐπειδὴ δέδοται	διαιρεῖν,	οὐκ ὀκνητέον, καθάπερ ἐλέχθη πρότερον.
[2, 17]	πολλάκις ὁρῶντας τὴν ἀμφιβολίαν ὀκνεῖν	διαιρεῖσθαι	διὰ τὴν πυκνότητα τῶν τὰ
[2, 17]	ἔκ τινων, οὐδὲν ἂν δέοι	διαιρεῖσθαι	πρὸς ἀμφίβολα καὶ τὴν ὁμωνυμίαν
[2, 20]	λόγοι παρὰ τὴν σύνθεσιν ἢ	διαίρεσιν·	ἆρ´ ᾧ εἶδες σὺ τοῦτον
[2, 33]	καὶ πότερον παρὰ ψεῦδος ἢ	διαίρεσίν	ἐστιν ἡ λύσις· δεύτερος δὲ
[2, 33]	ὁ δῆλος μὲν ὅτι παρὰ	διαίρεσιν	ἢ ἀναίρεσίν ἐστι, μὴ φανερὸς
[2, 20]	δὲ καὶ τοὺς παρὰ τὴν	διαίρεσιν	καὶ σύνθεσιν πῶς λυτέον· ἂν
[2, 33]	τίνος τῶν ἠρωτημένων ἀναίρεσιν ἢ	διαίρεσιν	λυτέος ἐστίν, ἢ πότερον αὕτη
[2, 20]	ἐστι διττὸν τὸ παρὰ τὴν	διαίρεσιν·	οὐ γὰρ ὁ αὐτὸς λόγος
[2, 23]	λύσις διελόντι, εἰ δὲ παρὰ	διαίρεσιν,	συνθέντι. Πάλιν εἰ παρὰ προσῳδίαν
[2, 20]	Ὥστ´ οὐ διττὸν τὸ παρὰ	διαίρεσιν.	Φανερὸν δὲ καὶ ὅτι οὐ
[2, 20]	τὸ διττόν, καθάπερ τινές φασιν.	Διαιρετέον	οὖν τῷ ἀποκρινομένῳ· οὐ γὰρ
[2, 17]	ἀνάγκη ἀποκρίνεσθαι ἢ ἁπλῶς ἢ	διαιρούμενον.	Ἃ δὲ συνυπονοοῦντες τίθεμεν, οἷον
[2, 20]	γὰρ ὁ αὐτὸς λόγος γίνεται,	διαιρούμενος,	εἴπερ μὴ ὡς〉 καὶ τὸ
[2, 20]	σύνθεσιν πῶς λυτέον· ἂν γὰρ	διαιρούμενος	καὶ συντιθέμενος ὁ λόγος ἕτερον
[2, 18]	συμπέρασμα ἢ ψεῦδος, ὅπως ἢ	διαιροῦντες	ἢ ἀναιροῦντες λύωμεν, καὶ ἀναιροῦντες
[2, 24]	τῶν ἄλλων. Λύουσι δέ τινες	διαιροῦντες	τὴν ἐρώτησιν. Φασὶ γὰρ ἐνδέχεσθαι
[2, 16]	ῥᾳδίως παραλογιζόμενος καὶ τοῦτο μὴ	διαισθανόμενος	κἂν αὐτὸς ὑφ´ αὑτοῦ τοῦτο
[2, 17]	μιᾷ ἀποκρίσει· ἀναιρεῖται γὰρ τὸ	διαλέγεσθαι.	Τοῦτο δ´ ὅμοιον ὡς εἰ
[2, 17]	Ἀλλ´ ἀξιοῦταί πως ἐν τοῖς	διαλεγομένοις	διὰ τὸ λανθάνειν τὸ συμβαῖνον.
[2, 33]	(ἢ) τοῦ παρόντος καιροῦ τοῦ	διαλεχθῆναι	πρὸς τὴν λύσιν.
[2, 16]	ὃ ὁ λόγος συμβαίνει συνεῖραι,	διαλῦσαι	τὸν λόγον ἀποροῦμεν. ~Πρῶτον μὲν
[2, 17]	ὅλας ἀποφάνσεις) ἢ ὡς ἡ	διάμετρος	ἀσύμμετρός ἐστι" οὗ τὸ ἀληθὲς
[2, 18]	ἢ ὧδε, καθάπερ ἐλέχθη πρότερον.	Διαφέρει	δὲ πλεῖστον ἐρωτώμενόν τε καὶ
[2, 32]	θῆλυ μήτ´ ἄρρεν σημαίνει, οὐδὲν	διαφέρει·	διὸ καὶ οὐ γίνεται σολοικισμός·
[2, 17]	γὰρ ἐκεῖ τοὔνομα) ὥστε τί	διαφέρει;	Εἰ δὲ τῷ μὲν τὸ
[2, 31]	τὸ ῥοικὸν σημαίνει, καὶ οὐδὲν	διαφέρει	εἰπεῖν ῥὶς σιμὴ ἢ ῥὶς
[2, 17]	ἔλεγχος ἢ οὔ. Τί γὰρ	διαφέρει	ἐρωτῆσαι (εἰ Καλλίας καὶ Θεμιστοκλῆς
[2, 17]	ἀξιοῦσί τινες. Οὐδὲν γὰρ τοῦτο	διαφέρει	ἢ εἰ ἤρετο, Κορίσκος καὶ
[2, 17]	θατέρῳ· ὁποτέρῳ γὰρ ἂν οὐδὲν	διαφέρει.	Οὐ μὴν ἀλλ´ ἐπειδὴ ἄδηλος
[2, 22]	ἔχειν, οἷον οἶνον λαβόντα ἡδύν,	διαφθαρέντος	ἐν τῇ λήψει ἔχειν ὀξύν.
[2, 17]	εἶναι, τρόπον τινὰ οὐκ ἔσται	διαφυγεῖν	τὸ ἐλέγχεσθαι τὸν ἀποκρινόμενον· ἐπὶ
[2, 22]	δὲ τοῖς προειρημένοις οὐδὲ πάντων	διδομένων	φαμὲν γίνεσθαι συλλογισμόν. Ἔτι δὲ
[2, 22]	τὸ γὰρ ταχέως οὐ τόδε	διδόναι	ἀλλ´ ὧδε διδόναι ἐστίν· ὡς
[2, 22]	οὐ τόδε διδόναι ἀλλ´ ὧδε	διδόναι	ἐστίν· ὡς δὲ μὴ ἔχει
[2, 17]	πρὸς δύο ἐρωτήσεις μίαν ἀπόκρισιν	διδόναι,	φανερὸν ὅτι οὐδ´ ἐπὶ τῶν
[2, 17]	ἐρωτώμενον πότερον, δεῖ τὸ ἔλαττον	διδόναι	(χαλεπώτερον γὰρ συλλογίσασθαι ἐκ πλειόνων)
[2, 32]	Κορίσκος" σημαίνει ὅπερ αὕτη, μὴ	δίδωσι	δὲ ὁ ἀποκρινόμενος, ἀλλὰ δεῖ
[2, 16]	περὶ τῆς φαυλότητος αὐτῶν, ὑποψίαν	δίδωσι	τοῦ δοκεῖν δυσχεραίνειν οὐ διὰ
[2, 32]	Εἰ δὲ μήτ´ ἔστιν μήτε	δίδωσιν,	οὐ συλλελόγισται οὔτε τῷ ὄντι
[2, 27]	τὸν ἐρωτῶντα μεταστρεπτέον ὡς οὐ	διειλεγμένον·	ὁ γὰρ ἔλεγχος ἄνευ τοῦ
[2, 16]	ἐν τῷ πυνθάνεσθαι πλεονεξίας ἱκανῶς	διείλομεν.	Οὐ ταὐτὸ δ´ ἐστὶ λαβόντα
[2, 17]	δ´ ἐν τοῖς λόγοις τὸ	διελεῖν,	φανερὸν ὅτι τὸ μὴ διορίσαντα
[2, 17]	τὴν μοχθηρίαν τῆς προτάσεως· ἐπεὶ	διελομένου	γε ἱκανῶς ἢ ναί" ἢ
[2, 18]	συλλελογισμένους ἀνελόντα, τοὺς δὲ φαινομένους	διελόντα	λύειν. Πάλιν δ´ ἐπεὶ τῶν
[2, 23]	σύνθεσιν ὁ λόγος, ἡ λύσις	διελόντι,	εἰ δὲ παρὰ διαίρεσιν, συνθέντι.
[2, 17]	ἀληθῆ λέγει νῦν. Εἰ δὲ	διελὼν	ἤρετο τὸ ὁμώνυμον ἢ τὸ
[2, 25]	λέγει γὰρ ἃ λέγειν ἐστὶ	δίκαια,	ἁπλῶς δὲ καὶ παθεῖν ἄδικα.
[2, 25]	γάρ, εἰ λέγειν δίκαιον, ἀνάγκη	δίκαια	εἶναι, ὥσπερ οὐδ´ εἰ ὠφέλιμον
[2, 25]	πότερον δεῖ κρίνειν, τὸν τὰ	δίκαια	λέγοντα ἢ τὸν τὰ ἄδικα;
[2, 25]	οὐ δίκαιον· κρίσιν μέντοι ταύτην	δικαίαν	εἶναι οὐδὲν κωλύει, οἷον ἂν
[2, 25]	εἶναι· οὐ γάρ, εἰ λέγειν	δίκαιον,	ἀνάγκη δίκαια εἶναι, ὥσπερ οὐδ´
[2, 25]	οὐδὲν κωλύει λέγειν γε αὐτὰ	δίκαιον	εἶναι· οὐ γάρ, εἰ λέγειν
[2, 25]	ἀλλ´ ἀποθανεῖν ἀδίκως αἱρετώτερον. Ἆρα	δίκαιόν	ἐστι τὰ αὑτοῦ ἔχειν ἕκαστον;
[2, 25]	ἀλλὰ μὴν καὶ τὸν ἀδικούμενον	δίκαιόν	ἐστιν ἱκανῶς λέγειν ἃ ἔπαθεν·
[2, 25]	τοῦ νόμου· τὸ αὐτὸ ἄρα	δίκαιον	καὶ οὐ δίκαιον" καὶ πότερον
[2, 25]	αὐτὸ ἄρα δίκαιον καὶ οὐ	δίκαιον"	καὶ πότερον δεῖ κρίνειν, τὸν
[2, 25]	δίκαιον, τὸ δὲ τἀλλότρια οὐ	δίκαιον·	κρίσιν μέντοι ταύτην δικαίαν εἶναι
[2, 25]	τῳδὶ ἢ ὡδί, καὶ ἁπλῶς	δίκαιον.	Ὁμοίως δὲ καὶ ἄδικα ὄντα
[2, 25]	Καὶ τὸ ἔχειν τὰ αὐτοῦ	δίκαιον,	τὸ δὲ τἀλλότρια οὐ δίκαιον·
[2, 25]	τὸ ἀποβαλεῖν νόσον. Ἆρα τὸ	δίκαιον	τοῦ ἀδίκου καὶ τὸ δικαίως
[2, 25]	τοῦ κρίναντος· οὐ γάρ, εἰ	δίκαιον	τῳδὶ ἢ ὡδί, καὶ ἁπλῶς
[2, 25]	Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν	δικαίων.	Ὥστ´ οὐκ εἰ τὰ λεγόμενα
[2, 25]	αἱρετόν, τὸ ἀδίκως αἱρετώτερον τοῦ	δικαίως,	ἀλλ´ ἁπλῶς μὲν τὸ δικαίως,
[2, 25]	μέντοι οὐδὲν κωλύει ἀδίκως ἢ	δικαίως.	Καὶ τὸ ἔχειν τὰ αὐτοῦ
[2, 25]	δικαίως, ἀλλ´ ἁπλῶς μὲν τὸ	δικαίως,	τοδὶ μέντοι οὐδὲν κωλύει ἀδίκως
[2, 25]	δίκαιον τοῦ ἀδίκου καὶ τὸ	δικαίως	τοῦ ἀδίκως αἱρετώτερον; ἀλλ´ ἀποθανεῖν
[2, 32]	μήτ´ ἄρρεν σημαίνει, οὐδὲν διαφέρει·	διὸ	καὶ οὐ γίνεται σολοικισμός· Εἰ
[2, 22]	λέγοι ἀλλ´ ὅπερ ποιόν, οὐδὲν	διοίσει·	ἔσται γὰρ τὸ παρὰ τοὺς
[2, 33]	ὁμοίως ἔνδοξον ἀναιρήσει (ἢ κατασκευάσει)	διόπερ	ἀπορεῖν ἀναγκαῖον. Μάλιστα μὲν οὖν
[2, 33]	πῶς εἴπῃ τις τὸ προταθέν.	Διόπερ	ἐν τοῖς συλλογιστικοῖς οἱ δριμύτεροι
[2, 17]	ἀνάγκη προσαποκρίνεσθαί τι τὸν ἐρωτώμενον,	διορθοῦντα	τὴν μοχθηρίαν τῆς προτάσεως· ἐπεὶ
[2, 17]	ὃ ἀπέφησε φῆσαι. Ὡς γὰρ	διορθοῦνταί	τινες, οὐδὲν ὄφελος. Οὐ γὰρ
[2, 24]	ταὐτὸ λόγων τὴν αὐτὴν εἶναι	διόρθωσιν.	Αὕτη δ´ οὐκ ἔσται, ἄν
[2, 18]	ὅ τι φαίνεται τῶν ἐρωτημάτων	διόρθωσις,	ὥστε συμβαίνει τῶν λόγων τοὺς
[2, 19]	ἐπὶ τέλει προστιθέντα τῇ ἐρωτήσει	διορθωτέον·	Ἆρ´ ἔστι σιγῶντα λέγειν; Οὔ,
[2, 17]	ὥστε πρὸς τὸ μὴ δοκεῖν	διορθωτέον.	Εἰ γάρ ἐστιν ὁ ἔλεγχος
[2, 16]	λόγων ψέγειν λόγους, μηδὲν ἔχοντα	διορίζειν	περὶ τῆς φαυλότητος αὐτῶν, ὑποψίαν
[2, 17]	ἄδηλος μέν ἐστιν ὁ μὴ	διορισάμενος	τὴν ἀμφιβολίαν πότερον ἐλήλεγκται ἢ
[2, 17]	διελεῖν, φανερὸν ὅτι τὸ μὴ	διορίσαντα	δοῦναι τὴν ἐρώτησιν, ἀλλ´ ἁπλῶς,
[2, 17]	πορευτέον, ἀπαντῶντα κατὰ τὸν εἰρημένον	διορισμόν.	Ἐν μὲν οὖν τοῖς κυρίως
[2, 30]	ἓν ποιοῦντας εὐθὺς ἐν ἀρχῇ	διοριστέον·	ἐρώτησις γὰρ μία πρὸς ἣν
[2, 26]	αὐτὸ εἶναι διπλάσιον καὶ μὴ	διπλάσιον,	ἀλλὰ φατέον, μὴ μέντοι ὡδὶ
[2, 31]	καθ´ αὑτὰς τὰς κατηγορίας, οἷον	διπλάσιον"	ἀντὶ τοῦ διπλάσιον ἡμίσεος" ὅτι
[2, 31]	κατηγορίας, οἷον διπλάσιον" ἀντὶ τοῦ	διπλάσιον	ἡμίσεος" ὅτι ἐμφαίνεται. Καὶ γὰρ
[2, 26]	ὡς ἀδύνατον τὸ αὐτὸ εἶναι	διπλάσιον	καὶ μὴ διπλάσιον, ἀλλὰ φατέον,
[2, 31]	αὐτὸ λευκὸν εἶναι. Τὸ δὲ	διπλάσιον"	οὐδὲ σημαίνει οὐδὲν ἴσως, ὥσπερ
[2, 19]	ἀρχῇ μὲν οὖν πρὸς τὸ	διπλοῦν	καὶ ὄνομα καὶ λόγον οὕτως
[2, 33]	οὗτος μάλιστα. Ἀπορία δ´ ἐστὶ	διττή,	ἡ μὲν ἐν τοῖς συλλελογισμένοις,
[2, 28]	τοῦ λόγου δεικτέον. Ἔστι δὲ	διττὴ	ἡ τῶν ἑπομένων ἀκολούθησις· ἢ
[2, 17]	λόγοις καὶ τῇ πρὸς τὸ	διττὸν	ἀπαντήσει. Ἀποκριτέον δ´ ἐπὶ μὲν
[2, 19]	τῷ σιγῶντα λέγειν" τὸ συμπέρασμα	διττόν,	ἐν δὲ τῷ μὴ συνεπίστασθαι
[2, 20]	πάντες οἱ ἔλεγχοι παρὰ τὸ	διττόν,	καθάπερ τινές φασιν. Διαιρετέον οὖν
[2, 19]	τῶν ἐρωτημάτων ἀμφίβολον. Καὶ τὸ	διττὸν	ὁτὲ μὲν ἔστιν ὁτὲ δ´
[2, 19]	ἐρωτήμασιν, οὐκ ἀνάγκη προαποφῆσαι τὸ	διττόν·	οὐ γὰρ πρὸς τοῦτο ἀλλὰ
[2, 19]	οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ σημαίνει τὸ	διττὸν	τὸ μὲν ὂν τὸ δ´
[2, 20]	φθεγγόμενα οὐ ταὐτά. Ὥστ´ οὐ	διττὸν	τὸ παρὰ διαίρεσιν. Φανερὸν δὲ
[2, 20]	παρὰ σύνθεσιν. Οὐ γάρ ἐστι	διττὸν	τὸ παρὰ τὴν διαίρεσιν· οὐ
[2, 24]	ἁμαρτάνουσιν. Ἔνιοι δὲ καὶ τῷ	διττῷ	λύουσι τοὺς συλλογισμούς, οἷον ὅτι
[2, 24]	ἀγαθὸν εἶναί τι τῶν κακῶν	διττῶς,	ἀλλ´ οὐκ ἐπὶ τοῦ λόγου
[2, 33]	οἷον Ἀνὴρ ἐφέρετο κατὰ κλίμακος	δίφρον"	καὶ Ποῖ στέλλεσθε; Πρὸς τὴν
[2, 18]	μὲν κατὰ τὸ συμπέρασμα ψευδεῖς	διχῶς	ἐνδέχεται λύειν· καὶ γὰρ τῷ
[2, 18]	ὁ δὲ ψευδὴς συλλογισμὸς λέγεται	διχῶς	(ἢ γὰρ εἰ συλλελόγισται ψεῦδος,
[2, 26]	ὥς ποτ´ ἦν τὸ ἐλέγχεσθαι	διωμολογημένον.	Εἰσὶ δὲ πάντες οἵδ´ οἱ
[2, 17]	ἡ ψυχὴ τῶν ζῴων, οὐ	διώρισται	τοῖς πολλοῖς) ἐν οἷς οὖν
[2, 22]	ἆρ´ ὃ μή τις ἔχει	δοίη	ἄν; μὴ φάντος δὲ ἔροιτο
[2, 22]	ὡς δὲ μὴ ἔχει τις,	δοίη	ἄν, οἷον ἡδέως ἔχων δοίη
[2, 23]	λύσις. Ἆρ´ ὃ μὴ ἔχει,	δοίη	ἄν τις; ἢ οὐχ ὃ
[2, 22]	ἢ τούτων τι. Καὶ ὅτι	δοίη	ἄν τις ὃ μὴ ἔχει·
[2, 22]	ταχέως, φήσαντος δὲ συλλογίζοιτο ὅτι	δοίη	ἄν τις ὃ μὴ ἔχει.
[2, 22]	μὴ φάντος δὲ ἔροιτο εἰ	δοίη	ἄν τίς τι ταχέως μὴ
[2, 22]	δοίη ἄν, οἷον ἡδέως ἔχων	δοίη	ἂν λυπηρῶς. Ὅμοιοι δὲ καὶ
[2, 18]	ἢ εἰ μὴ ὢν συλλογισμὸς	δοκεῖ	εἶναι συλλογισμός) εἴη ἂν ἥ
[2, 17]	ἀνάγκης συμβαίνοντα τῆς αὐτῆς εἶναι	δοκεῖ	θέσεως. Ἔτι ὅταν τὸ καθόλου
[2, 24]	ὑπάρχῃ, καὶ ἐπ´ ἐνίων μὲν	δοκεῖ	καὶ φασίν, ἐπ´ ἐνίων δ´
[2, 24]	ἀδιαφόροις καὶ ἓν οὖσιν ἅπαντα	δοκεῖ	ταὐτὰ ὑπάρχειν. Τῷ δ´ ἀγαθῷ
[2, 33]	ἢ ἕτερον· τοῖς μὲν γὰρ	δοκεῖ	ταὐτὸ σημαίνειν τὸ ὂν καὶ
[2, 24]	προσιὸν ὅτι προσιόν. Ἐνδέχεσθαι δὲ	δοκεῖ	τὸ αὐτὸ εἰδέναι καὶ μή,
[2, 33]	τοῖς παρὰ τὴν ὁμωνυμίαν, ὅσπερ	δοκεῖ	τρόπος εὐηθέστατος εἶναι τῶν παραλογισμῶν,
[2, 17]	αὐτούς, ὥστε πρὸς τὸ μὴ	δοκεῖν	διορθωτέον. Εἰ γάρ ἐστιν ὁ
[2, 16]	φαυλότητος αὐτῶν, ὑποψίαν δίδωσι τοῦ	δοκεῖν	δυσχεραίνειν οὐ διὰ τἀληθὲς ἀλλὰ
[2, 17]	Οὔκουν τὸ ἐλεγχθῆναι ἀλλὰ τὸ	δοκεῖν	εὐλαβητέον, ἐπεὶ τό γ´ ἐρωτᾶν
[2, 16]	δόξαν, τὸ περὶ πάντα γεγυμνάσθαι	δοκεῖν	καὶ μηδενὸς ἀπείρως ἔχειν· τὸ
[2, 17]	λέγειν, ἐνταῦθα μάλιστα προσθετέον τὸ	δοκεῖν·	οὕτω γὰρ ἂν οὔτ´ ἔλεγχος
[2, 17]	ὄντος ἐξ ἀνάγκης θάτερον εἶναι	δοκῇ,	θατέρου δὲ τοῦτο μὴ ἐξ
[2, 32]	λέγεις, ἔστι τοῦτον; οὐκ ἂν	δοκοίη	ἑλληνίζειν, ὥσπερ οὐδ´ εἰ ἔροιτο,
[2, 29]	λεκτέον ὡς ἔδωκεν οὐχ ὡς	δοκοῦν	ἀλλ´ ὡς πρὸς τὸν λόγον,
[2, 22]	τῶν πρός τι ἢ ποσῶν,	δοκούντων	δὲ τί ἐστι σημαίνειν διὰ
[2, 33]	δριμύτατος ἂν ἐξ ὅτι μάλιστα	δοκούντων	ὅτι μάλιστα ἔνδοξον ἀναιρῇ. Εἷς
[2, 17]	Ἀποκριτέον δ´ ἐπὶ μὲν τῶν	δοκούντων	τὸ ἔστω" λέγοντα· καὶ γὰρ
[2, 17]	ἐπειδήπερ οὐδ´ ἔλεγχοί τινες ὄντες	δοκοῦσιν	εἶναι, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον
[2, 17]	προτεινόντων, ὅπως μὴ πρὸς ἅπαν	δοκῶσι	δυσκολαίνειν· εἶτ´ οὐκ ἂν οἰηθέντων
[2, 22]	Εἰ γὰρ ἦν αὕτη λύσις,	δόντα	τὸ ἀντικείμενον οὐχ οἷόν τε
[2, 30]	τοῖς πολλοῖς ὑπάρχῃ, τῷ ἁπλῶς	δόντι	καὶ ἁμαρτόντι ταύτην τὴν ἁμαρτίαν
[2, 22]	λέγει τὸ ὁμώνυμον· οὕτως γὰρ	δόντος	ἔσται ἔλεγχος. Ὅμοιοι δὲ καὶ
[2, 22]	ψευδῆ ἢ ἀληθῆ λόγον ἢ	δόξαν	εἶναι οὐ τόδε ἀλλὰ τοιόνδε
[2, 25]	δ´ ἄν τις κρίνῃ κατὰ	δόξαν	τὴν αὑτοῦ, κἂν ᾖ ψευδής,
[2, 16]	καὶ τὸ λοιπὸν ἔτι πρὸς	δόξαν,	τὸ περὶ πάντα γεγυμνάσθαι δοκεῖν
[2, 25]	κωλύει, οἷον ἂν ᾖ κατὰ	δόξαν	τοῦ κρίναντος· οὐ γάρ, εἰ
[2, 17]	γὰρ γνώμας καὶ τὰς ἀληθεῖς	δόξας	καὶ τὰς ὅλας ἀποφάνσεις) ἢ
[2, 17]	εἶναι ποτέρως ἔχει τἀληθές, οὐ	δόξει	σοφίζεσθαι, διὰ δὲ τὸ ἀμφιδοξεῖν
[2, 17]	διὰ δὲ τὸ ἀμφιδοξεῖν οὐ	δόξει	ψεύδεσθαι· ἡ γὰρ μεταφορὰ ποιήσει
[2, 24]	ἐπί γε τούτων οὐδὲ τοῦτο	δόξειεν	ἄν· καὶ γὰρ τὸν Κορίσκον
[2, 33]	συμβεβηκὸς τοῖς δὲ παρ´ ἕτερον	δόξειεν	ἂν εἶναι διὰ τὸ μεταφερόμενον
[2, 17]	οὔτ´ ἔλεγχος οὔτε παράδοξον γίνεσθαι	δόξειεν.	Ἐπεὶ δὲ πῶς αἰτεῖται τὸ
[2, 22]	αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῆς	δόξης.	Καὶ Ἆρ´ ὃ μανθάνει ὁ
[2, 17]	τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ λύσεις	δόξουσιν	εἶναί τινες οὐκ οὖσαι λύσεις·
[2, 24]	τὸ ἥμισυ εἰπόντες τοῦ ἔπους	δός	μοι Ἰλιάδα" σημαίνομεν, οἷον τὸ
[2, 27]	πυνθανομένῳ, ἂν ᾖ δῆλον, οὐ	δοτέον,	οὐδ´ ἂν ἔνδοξον ᾖ λέγοντι
[2, 31]	ἢ ῥὶς κοίλη. Ἔτι οὐ	δοτέον	τὴν λέξιν κατ´ εὐθύ· ψεῦδος
[2, 22]	ἄνθρωπος. Φανερὸν οὖν ὅτι οὐ	δοτέον	τόδε τι εἶναι τὸ κοινῇ
[2, 31]	πολλάκις εἰπεῖν φανερὸν ὡς οὐ	δοτέον	τῶν πρός τι λεγομένων σημαίνειν
[2, 24]	λόγου τούτου, ἀλλ´ εἴ τι	δοῦλον	εἴη ἀγαθὸν μοχθηροῦ, μᾶλλον. Ἴσως
[2, 24]	ἐστι πατὴρ ἢ υἱὸς ἢ	δοῦλος.	Καίτοι φανερὸν ὡς εἰ (παρὰ
[2, 17]	φανερὸν ὅτι τὸ μὴ διορίσαντα	δοῦναι	τὴν ἐρώτησιν, ἀλλ´ ἁπλῶς, ἁμάρτημά
[2, 22]	ποιεῖν. Εἰ δή τις ἐκεῖ,	δοὺς	μὴ ἐνδέχεσθαι ἅμα ταὐτὸ ποιεῖν
[2, 33]	ὁμοίως περὶ πάντων. Ἔστι δὲ	δριμὺς	λόγος ὅστις ἀπορεῖν ποιεῖ μάλιστα·
[2, 33]	Μάλιστα μὲν οὖν ὁ τοιοῦτος	δριμύς,	ὁ ἐξ ἴσου τὸ συμπέρασμα
[2, 33]	Ἔστι δὲ συλλογιστικὸς μὲν λόγος	δριμύτατος	ἂν ἐξ ὅτι μάλιστα δοκούντων
[2, 33]	ἀναιρετέον ἄδηλον. Τῶν δ´ ἐριστικῶν	δριμύτατος	μὲν ὁ πρῶτον εὐθὺς ἄδηλος
[2, 33]	Διόπερ ἐν τοῖς συλλογιστικοῖς οἱ	δριμύτεροι	λόγοι ζητεῖν μᾶλλον ποιοῦσιν. Ἔστι
[2, 20]	ἄν; οὐ κιθαρίζων δ´ ἔχεις	δύναμιν	τοῦ κιθαρίζειν· κιθαρίσαις ἂν ἄρα
[2, 20]	Ἢ οὐ τούτου ἔχει τὴν	δύναμιν,	τοῦ οὐ κιθαρίζων κιθαρίζειν, ἀλλ´,
[2, 20]	οὐ Νῦν γέγονας" Ἆρ´ ὡς	δύνασαι	καὶ ἃ δύνασαι, οὕτως καὶ
[2, 20]	Ἆρ´ ὡς δύνασαι καὶ ἃ	δύνασαι,	οὕτως καὶ ταῦτα ποιήσαις ἄν;
[2, 25]	ἀγαθόν. Ἆρα τὸ ὑγιαίνειν ἢ	δύνασθαι	ἐν πόλει βέλτιον; ἀλλ´ ἔστιν
[2, 16]	τὴν μοχθηρίαν, καὶ ἐρωτώμενον ἀπαντᾶν	δύνασθαι	ταχέως· ὃ γὰρ ἴσμεν, πολλάκις
[2, 20]	οὐ ταὐτὸ δ´ εἶναι ὡς	δύναται	καὶ πάντως ὡς δύναται ποιεῖν.
[2, 20]	ὡς δύναται καὶ πάντως ὡς	δύναται	ποιεῖν. Ἀλλὰ φανερὸν ὅτι οὐ
[2, 20]	κιθαρίζειν· οὐ γὰρ πάντως ὡς	δύναται	ποιεῖν δεδόσθαι ποιήσειν· οὐ ταὐτὸ
[2, 20]	ἄλλως. Εἰ γὰρ ἔδωκεν ὡς	δύναται	ποιεῖν, οὔ φασι συμβαίνειν μὴ
[2, 24]	εἴ τις ἐπιχειρεῖ συνάγειν ὡς	δυνατόν,	ἁμαρτάνει, κἂν (εἰ) μυριάκις ᾖ
[2, 30]	γίνεται, τὸ δὲ κακὸν ἀγαθόν,	δύο	γένοιντ´ ἄν· δυοῖν δὲ καὶ
[2, 17]	ἐλέχθη πρότερον. Εἰ δὲ τὰ	δύο	ἐρωτήματα μὴ ἓν ἐποίει τις
[2, 17]	Εἰ οὖν μὴ ὀρθὸν πρὸς	δύο	ἐρωτήσεις μίαν ἀπόκρισιν ἀξιοῦν λαμβάνειν
[2, 17]	Εἰ οὖν μὴ δεῖ πρὸς	δύο	ἐρωτήσεις μίαν ἀπόκρισιν διδόναι, φανερὸν
[2, 16]	εἰσι πρὸς μὲν φιλοσοφίαν διὰ	δύο.	Πρῶτον μὲν γὰρ ὡς ἐπὶ
[2, 30]	κακὸν ἀγαθόν, δύο γένοιντ´ ἄν·	δυοῖν	δὲ καὶ ἀνίσων ἑκάτερον αὐτὸ
[2, 17]	οὐ συγχωρητέον ἁπλῶς. Ὅταν δὲ	δυοῖν	ὄντοιν θατέρου μὲν ὄντος ἐξ
[2, 17]	ὅπως μὴ πρὸς ἅπαν δοκῶσι	δυσκολαίνειν·	εἶτ´ οὐκ ἂν οἰηθέντων παρὰ
[2, 25]	τὸ ἁπλῶς ἀληθεύειν ἢ ψεύδεσθαι,	δύσκολον	φαίνεται. Κωλύει δ´ αὐτὸν οὐδὲν
[2, 16]	αὐτῶν, ὑποψίαν δίδωσι τοῦ δοκεῖν	δυσχεραίνειν	οὐ διὰ τἀληθὲς ἀλλὰ δι´
[2, 22]	οὔ" ἡ λύσις, ἂν ἁπλῶς	δῷ	λέγεσθαι, συμπεραίνεται· ἐὰν δὲ μὴ