Section, chapitre
[2, 20]	μάθημα τὸ κακόν, ὥστε κακὸν	μάθημα	τὸ κακόν. Ἀλλ´ ἔστι κακῶν
[2, 20]	σπουδαία ἡ ἐπιστήμη· σπουδαῖον ἄρα	μάθημα	τὸ κακόν. Ἀλλὰ μὴν καὶ
[2, 20]	Ἀλλὰ μὴν καὶ κακὸν καὶ	μάθημα	τὸ κακόν, ὥστε κακὸν μάθημα
[2, 20]	αἱ ἐπιστῆμαι σπουδαῖαι, σπουδαῖα τὰ	μαθήματα;	τοῦ δὲ κακοῦ σπουδαία ἡ
[2, 23]	μόνον ἀστράγαλον. Ἆρ´ ὃ ἐπίσταται,	μαθὼν	ἢ εὑρὼν ἐπίσταται; ἀλλ´ οὐχ
[2, 22]	Ἆρ´ ὅ τις οἶδεν, ἢ	μαθὼν	ἢ εὑρὼν οἶδεν; ὧν δὲ
[2, 17]	ἢ〉 ὁμωνύμως, εἰ καὶ ὅτι	μάλιστ´	ἔτυχεν ἐπὶ ταὐτὸ φέρων, ἄδηλον
[2, 33]	ποιεῖ μάλιστα· δάκνει γὰρ οὗτος	μάλιστα.	Ἀπορία δ´ ἐστὶ διττή, ἡ
[2, 33]	δριμὺς λόγος ὅστις ἀπορεῖν ποιεῖ	μάλιστα·	δάκνει γὰρ οὗτος μάλιστα. Ἀπορία
[2, 33]	λόγος δριμύτατος ἂν ἐξ ὅτι	μάλιστα	δοκούντων ὅτι μάλιστα ἔνδοξον ἀναιρῇ.
[2, 33]	ἐξ ὅτι μάλιστα δοκούντων ὅτι	μάλιστα	ἔνδοξον ἀναιρῇ. Εἷς γὰρ ὢν
[2, 33]	(ἢ κατασκευάσει) διόπερ ἀπορεῖν ἀναγκαῖον.	Μάλιστα	μὲν οὖν ὁ τοιοῦτος δριμύς,
[2, 17]	ἐστι" οὗ τὸ ἀληθὲς ἀμφιδοξεῖται,	μάλιστα	μεταφέρων ἄν τις λανθάνοι τὰ
[2, 17]	τι παράδοξον ἀναγκάζηται λέγειν, ἐνταῦθα	μάλιστα	προσθετέον τὸ δοκεῖν· οὕτω γὰρ
[2, 17]	καὶ προαγορευτέον· οὕτω γὰρ ἂν	μάλιστα	τὸν πυνθανόμενον κωλύσειεν. ~Ἐπεὶ δ´
[2, 17]	λύσεις· ἃς δή φαμεν ἐνίοτε	μᾶλλον	δεῖν φέρειν ἢ τὰς ἀληθεῖς
[2, 17]	δεῖν, οὕτω καὶ λυτέον ποτὲ	μᾶλλον	ἐνδόξως ἢ κατὰ τἀληθές. Ὅλως
[2, 17]	ὥσπερ συλλογίζεσθαί φαμεν ἐνδόξως ποτὲ	μᾶλλον	ἢ ἀληθῶς προαιρεῖσθαι δεῖν, οὕτω
[2, 17]	ἢ τόνδε, ἄτοπον· οὐδὲν γὰρ	μᾶλλον	θατέρῳ· ὁποτέρῳ γὰρ ἂν οὐδὲν
[2, 24]	τι δοῦλον εἴη ἀγαθὸν μοχθηροῦ,	μᾶλλον.	Ἴσως δ´ οὐδ´ οὕτως· οὐ
[2, 17]	νῦν μὲν ἧττον πρότερον δὲ	μᾶλλον	οἱ ἐριστικοί, τὸ ἢ ναί"
[2, 16]	βραδύτερον ἐκ τοῦ γεγυμνάσθαι γίνεται	μᾶλλον,	οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν λόγων
[2, 33]	συλλογιστικοῖς οἱ δριμύτεροι λόγοι ζητεῖν	μᾶλλον	ποιοῦσιν. Ἔστι δὲ συλλογιστικὸς μὲν
[2, 22]	βραδὺ ταχύ. Οὐ τοίνυν ὃ	μανθάνει	ἀλλ´ ὡς μανθάνει εἴρηκεν. Καὶ
[2, 22]	μανθάνων, τοῦτ´ ἔστιν ὃ μανθάνει;	μανθάνει	δέ τις τὸ βραδὺ ταχύ.
[2, 22]	τοίνυν ὃ μανθάνει ἀλλ´ ὡς	μανθάνει	εἴρηκεν. Καὶ Ἆρ´ ὃ βαδίζει
[2, 22]	ὁ μανθάνων, τοῦτ´ ἔστιν ὃ	μανθάνει;	μανθάνει δέ τις τὸ βραδὺ
[2, 22]	τῆς δόξης. Καὶ Ἆρ´ ὃ	μανθάνει	ὁ μανθάνων, τοῦτ´ ἔστιν ὃ
[2, 22]	Καὶ Ἆρ´ ὃ μανθάνει ὁ	μανθάνων,	τοῦτ´ ἔστιν ὃ μανθάνει; μανθάνει
[2, 19]	ἐπισταμένους οὐκ ἔστιν. Ὅλως τε	μαχετέον,	ἂν καὶ ἁπλῶς συλλογίζηται, ὅτι
[2, 17]	Ὅλως γὰρ πρὸς τοὺς ἐριστικοὺς	μαχετέον	οὐχ ὡς ἐλέγχοντας ἀλλ´ ὡς
[2, 33]	λανθάνειν (σημεῖον δὲ τούτου ὅτι	μάχονται	πολλάκις περὶ τῶν ὀνομάτων, οἷον
[2, 26]	μῆκος· τὸ δὲ μεῖζον ἐλάττονος	μεῖζον·	αὐτὸ ἄρα αὑτοῦ κατὰ ταὐτὸ
[2, 26]	Ἆρα τὸ τετράπηχυ τοῦ τριπήχεος	μεῖζον;	γένοιτο δ´ ἂν ἐκ τριπήχεος
[2, 26]	κατὰ τὸ μῆκος· τὸ δὲ	μεῖζον	ἐλάττονος μεῖζον· αὐτὸ ἄρα αὑτοῦ
[2, 26]	αὐτὸ ἄρα αὑτοῦ κατὰ ταὐτὸ	μεῖζον	καὶ ἔλαττον. ~ΧΧV ΙΙ. Τοὺς
[2, 28]	παρ´ ὃ καὶ ὁ τοῦ	Μελίσσου	λόγος· εἰ γὰρ τὸ γεγονὸς
[2, 24]	ἐστιν ἀγαθῷ (τ´ εἶναι καὶ	μέλλοντι	ἐρωτᾶσθαι, οὐδὲ τῷ προσιόντι ἢ
[2, 24]	τὸ συμβεβηκός· Ἆρ´ οἶδας ὃ	μέλλω	σε ἐρωτᾶν; Ἆρ´ οἶδας τὸν
[2, 25]	μὴ εἶναι ἀγαθόν, ἢ τῷδε	μὲν	ἀγαθόν, ἀλλ´ οὐ νῦν ἢ
[2, 30]	τὰ αὐτά" Ἔτι Εἰ τὸ	μὲν	ἀγαθὸν κακὸν γίνεται, τὸ δὲ
[2, 25]	καὶ φάσιν καὶ ἀπόφασιν ἁπλῶς	μὲν	ἀδύνατον ὑπάρχειν τῷ αὐτῷ, πῂ
[2, 18]	ἐπεὶ τῶν συλλελογισμένων λόγων οἱ	μὲν	ἀληθὲς οἱ δὲ ψεῦδος ἔχουσι
[2, 30]	δὲ ἐπὶ τῶν (ὁμωνύμων ὁτὲ	μὲν	ἀμφοῖν ὁτὲ δ´ οὐδετέρῳ ὑπάρχει,
[2, 22]	τὰ ἄμφω οὐδέτερον. Ἢ ὃ	μὲν	ἅπαν, ἃ δ´ οὐχ ἅπαντα;
[2, 25]	οὐδὲν κωλύει. Ὥστ´ εἰ τόδε	μὲν	ἁπλῶς τόδε δὲ πῄ, οὔπω
[2, 33]	τὸ ἕν, ἢ ἕτερον· τοῖς	μὲν	γὰρ δοκεῖ ταὐτὸ σημαίνειν τὸ
[2, 22]	τὰ γένη τῶν κατηγοριῶν. Ὁ	μὲν	γὰρ ἔδωκεν ἐρωτηθεὶς μὴ ὑπάρχειν
[2, 33]	δ´ οὐκ ἄξιος καταφρονεῖσθαι. Ὅταν	μὲν	γὰρ ἐλλείπῃ τι τῶν τοιούτων
[2, 33]	ἀναιρετέον. Τοῦτο δὲ χαλεπόν· ἀναιρετέον	μὲν	γάρ, ὅ τι δ´ ἀναιρετέον
[2, 18]	καὶ μὴ λύειν λόγον· τὸ	μὲν	γὰρ προϊδεῖν χαλεπόν, τὸ δὲ
[2, 17]	τὰ ὀνόματα περὶ τούτων. Διὰ	μὲν	γὰρ τὸ ἄδηλον εἶναι ποτέρως
[2, 31]	(δὲ τῷ σκέλει, σημαίνειν· ἔνθα	μὲν	γὰρ τὸ σιμόν, ἔνθα δὲ
[2, 22]	πότερον ταὐτὸν ἢ ἕτερον; τὸ	μὲν	γὰρ τόδε τι, τὸ δὲ
[2, 16]	μὲν φιλοσοφίαν διὰ δύο. Πρῶτον	μὲν	γὰρ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ
[2, 24]	συμβεβηκότος ὑπάρχῃ, καὶ ἐπ´ ἐνίων	μὲν	δοκεῖ καὶ φασίν, ἐπ´ ἐνίων
[2, 24]	τὸν δὲ Κορίσκον εἰδότες, ταὐτὸ	μὲν	εἰδέναι καὶ ἀγνοεῖν φασιν, ἀλλ´
[2, 25]	Κωλύει δ´ αὐτὸν οὐδὲν ἁπλῶς	μὲν	εἶναι ψευδῆ πῂ δ´ ἀληθῆ
[2, 33]	ὅτι πάντων τῶν λόγων οἱ	μέν	εἰσι ῥᾴους κατιδεῖν, οἱ δὲ
[2, 33]	Ἀπορία δ´ ἐστὶ διττή, ἡ	μὲν	ἐν τοῖς συλλελογισμένοις, ὅ τι
[2, 33]	παρὰ τῶν ἄλλων ἕκαστον οἱ	μὲν	ἔσονται ῥᾴους ἰδεῖν οἱ δὲ
[2, 30]	τοῖσδε τοῖς λόγοις· Εἰ τὸ	μέν	ἐστιν ἀγαθὸν τὸ δὲ κακόν,
[2, 17]	Οὐ μὴν ἀλλ´ ἐπειδὴ ἄδηλος	μέν	ἐστιν ὁ μὴ διορισάμενος τὴν
[2, 17]	ὰν δ´ ἐπιχειρῇ ὅτι τῷ	μὲν	ἔστιν ἐναντίον τῷ δ´ οὐκ
[2, 19]	ἀμφίβολον. Καὶ τὸ διττὸν ὁτὲ	μὲν	ἔστιν ὁτὲ δ´ οὐκ ἔστιν,
[2, 22]	εὑρὼν οἶδεν; ὧν δὲ τὸ	μὲν	εὗρε τὸ δ´ ἔμαθε, τὰ
[2, 19]	καὶ τὴν ἀμφιβολίαν ἐλέγχων οἱ	μὲν	ἔχουσι τῶν ἐρωτημάτων τι πλείω
[2, 24]	τοὺς παρὰ τὸ συμβεβηκὸς μία	μὲν	ἡ αὐτὴ λύσις πρὸς ἅπαντας.
[2, 16]	λόγων ἔχει, ὥστε, ἂν δῆλον	μὲν	ἡμῖν ᾖ, ἀμελέτητοι δ´ ὦμεν,
[2, 17]	ἔλεγχος, ὅ τ´ ἐπιζητοῦσι νῦν	μὲν	ἧττον πρότερον δὲ μᾶλλον οἱ
[2, 24]	οὐ κατὰ ταὐτό. Καίτοι πρῶτον	μέν,	καθάπερ ἤδη εἴπομεν, δεῖ τῶν
[2, 33]	εὐηθέστατος εἶναι τῶν παραλογισμῶν, τὰ	μὲν	καὶ τοῖς τυχοῦσίν ἐστι δῆλα
[2, 18]	ψεῦδος ἔχουσι τὸ συμπέρασμα, τοὺς	μὲν	κατὰ τὸ συμπέρασμα ψευδεῖς διχῶς
[2, 24]	εἰδέναι καὶ μή, οἷον ὅτι	μὲν	λευκὸν εἰδέναι, ὅτι δὲ μουσικὸν
[2, 33]	μᾶλλον ποιοῦσιν. Ἔστι δὲ συλλογιστικὸς	μὲν	λόγος δριμύτατος ἂν ἐξ ὅτι
[2, 33]	οὐκ εὐκαταφρόνητος οὐδαμῶς, ἀλλ´ ὁ	μὲν	λόγος ἐπιεικής, ὁ δ´ ἐρωτῶν
[2, 22]	ἕξει δέκα ἀστραγάλους" Ἢ ὃ	μὲν	μὴ ἔχει πρότερον ἔχων, ἀποβέβληκεν,
[2, 33]	ἄδηλον. Τῶν δ´ ἐριστικῶν δριμύτατος	μὲν	ὁ πρῶτον εὐθὺς ἄδηλος πότερον
[2, 22]	τῶν ἄλλων. Οἷον εἰ ἔστι	μὲν	ὅ, ἔστι δ´ ὃ οὔ"
[2, 19]	ἀλλὰ σημαίνει τὸ διττὸν τὸ	μὲν	ὂν τὸ δ´ οὐκ ὄν.
[2, 17]	Ὅταν δὲ δυοῖν ὄντοιν θατέρου	μὲν	ὄντος ἐξ ἀνάγκης θάτερον εἶναι
[2, 18]	κωλύσειεν. ~Ἐπεὶ δ´ ἐστὶν ἡ	μὲν	ὀρθὴ λύσις ἐμφάνισις ψευδοῦς συλλογισμοῦ,
[2, 33]	δὲ τῶν ἄλλων ὁ δῆλος	μὲν	ὅτι παρὰ διαίρεσιν ἢ ἀναίρεσίν
[2, 32]	ἐπίστασαι ἄρα λίθου. Ἢ τὸ	μὲν	Οὗ" λίθου λέγει, (τὸ δὲ
[2, 21]	Παρὰ δὲ τὴν προσῳδίαν λόγοι	μὲν	οὐκ εἰσίν, οὔτε τῶν γεγραμμένων
[2, 16]	ὠφέλιμοι, μετὰ ταῦτα λεκτέον. Χρήσιμοι	μὲν	οὖν εἰσι πρὸς μὲν φιλοσοφίαν
[2, 19]	τὸ δ´ οὐκ ὄν. Ὅσοις	μὲν	οὖν ἐν τῷ τέλει τὸ
[2, 33]	τι τῶν ἐρωτημάτων ἐστίν. Ἐνίοτε	μὲν	οὖν ὁ μὴ συλλογισθεὶς λόγος
[2, 33]	κατασκευάσει) διόπερ ἀπορεῖν ἀναγκαῖον. Μάλιστα	μὲν	οὖν ὁ τοιοῦτος δριμύς, ὁ
[2, 32]	λίθου ἀλλὰ τὸν λίθον. Ὅτι	μὲν	οὖν οἱ τοιοῦτοι τῶν λόγων
[2, 30]	καὶ ἄνισα αὐτὰ αὑτοῖς" Ἐμπίπτουσι	μὲν	οὖν οὗτοι καὶ εἰς ἄλλας
[2, 19]	κατὰ σχολὴν ἰδεῖν ῥᾷον. ~Τῶν	μὲν	οὖν παρὰ τὴν ὁμωνυμίαν καὶ
[2, 19]	τοῦτο ὁ λόγος. Ἐν ἀρχῇ	μὲν	οὖν πρὸς τὸ διπλοῦν καὶ
[2, 30]	ὁμοίως καὶ ἐπὶ τούτων. Ὅταν	μὲν	οὖν τὰ πλείω τῷ ἑνὶ
[2, 20]	ἐτύπτετο, τούτῳ σὺ εἶδες; Ἔχει	μὲν	οὖν τι κἀκ τῶν ἀμφιβόλων
[2, 22]	γὰρ ἔχει ἕνα μόνον. Λύουσι	μὲν	οὖν τινες λέγοντες ὡς καὶ
[2, 17]	κατὰ τὸν εἰρημένον διορισμόν. Ἐν	μὲν	οὖν τοῖς κυρίως λεγομένοις ὀνόμασιν
[2, 17]	διαλῦσαι τὸν λόγον ἀποροῦμεν. ~Πρῶτον	μὲν	οὖν, ὥσπερ συλλογίζεσθαί φαμεν ἐνδόξως
[2, 22]	ὁμοίως λεγόμενον. Τὸ δὲ λέγεται	μὲν	οὐχ ὁμοίως, φαίνεται δὲ διὰ
[2, 33]	Ὁ αὐτὸς δὲ λόγος τοῖς	μὲν	παρὰ τὴν λέξιν τοῖς δὲ
[2, 25]	τι ἢ πώς, ἢ τὸ	μὲν	πῂ τὸ δ´ ἁπλῶς, οὐδὲν
[2, 33]	Ἔστι δέ, ὥσπερ λύειν ὁτὲ	μὲν	πρὸς τὸν λόγον ὁτὲ δὲ
[2, 18]	τοῖς βουλομένοις λύειν λόγον πρῶτον	μὲν	σκεπτέον εἰ συλλελόγισται ἢ ἀσυλλόγιστος,
[2, 18]	ὥστε συμβαίνει τῶν λόγων τοὺς	μὲν	συλλελογισμένους ἀνελόντα, τοὺς δὲ φαινομένους
[2, 17]	τοιοῦτον ἀξιοῖ τις ὃ ἀναγκαῖον	μὲν	συμβαίνειν ἐκ τῆς θέσεως, ᾖ
[2, 31]	δὲ οὐδὲν κωλύει ἄλλα, τὸ	μὲν	τῇ ῥινὶ τὸ (δὲ τῷ
[2, 17]	τί διαφέρει; Εἰ δὲ τῷ	μὲν	τὸ ἁπλῶς λέγειν Κορίσκον ἀποδώσει,
[2, 31]	δηλούμενον. Τὸ γὰρ κοῖλον κοινῇ	μὲν	τὸ αὐτὸ δηλοῖ ἐπὶ τοῦ
[2, 25]	αἱρετώτερον τοῦ δικαίως, ἀλλ´ ἁπλῶς	μὲν	τὸ δικαίως, τοδὶ μέντοι οὐδὲν
[2, 20]	λεχθέν, σημαίνει ἕτερον. Ἀλλ´ ἐν	μὲν	τοῖς γεγραμμένοις τὸ αὐτὸ τὸ〉
[2, 30]	ὑπεναντίωμα συμβαίνει, ὅταν δὲ τῷ	μὲν	τῷ δὲ μή, ἢ πλείω
[2, 32]	Τοῦτο δὲ λίθος" ἀλλ´ ἐν	μὲν	τῷ πρώτῳ τοῦτον, ἐν δὲ
[2, 19]	συμπέρασμα πολλαχῶς λεγόμενον· οἷον ἐν	μὲν	τῷ σιγῶντα λέγειν" τὸ συμπέρασμα
[2, 17]	διττὸν ἀπαντήσει. Ἀποκριτέον δ´ ἐπὶ	μὲν	τῶν δοκούντων τὸ ἔστω" λέγοντα·
[2, 32]	τῶν σολοικισμῶν, παρ´ ὅ τι	μὲν	φαίνονται συμβαίνειν εἴπομεν πρότερον. Ὡς
[2, 16]	Χρήσιμοι μὲν οὖν εἰσι πρὸς	μὲν	φιλοσοφίαν διὰ δύο. Πρῶτον μὲν
[2, 24]	λύσις ἐστίν· ἐγχωρεῖ γὰρ ὅτι	μὲν	ψεῦδος συλλελόγισται δεῖξαί τινα, παρ´
[2, 17]	τοῦ ἑτέρου. Ἐπεὶ δ´ ἔνια	μὲν	ὧν λέγουσιν οἱ πολλοὶ τὸν
[2, 25]	ἀδύνατον ὑπάρχειν τῷ αὐτῷ, πῂ	μέντοι	ἑκάτερον ἢ πρός τι ἢ
[2, 25]	ἁπλῶς μὲν τὸ δικαίως, τοδὶ	μέντοι	οὐδὲν κωλύει ἀδίκως ἢ δικαίως.
[2, 17]	λόγος ἐληλεγμένῳ ὅμοιός ἐστιν. Συμβαίνει	μέντοι	πολλάκις ὁρῶντας τὴν ἀμφιβολίαν ὀκνεῖν
[2, 25]	δὲ τἀλλότρια οὐ δίκαιον· κρίσιν	μέντοι	ταύτην δικαίαν εἶναι οὐδὲν κωλύει,
[2, 26]	μὴ διπλάσιον, ἀλλὰ φατέον, μὴ	μέντοι	ὡδὶ ὥς ποτ´ ἦν τὸ
[2, 28]	ἢ γὰρ ὡς τῷ ἐν	μέρει	τὸ καθόλου, οἷον ἀνθρώπῳ ζῷον
[2, 22]	πρός τι, οἷον ὅτι οὐ	μετ´	ἄλλου, ὥσπερ ἂν εἰ ἤρετο
[2, 16]	οἱ τοιοῦτοι τῶν λόγων ὠφέλιμοι,	μετὰ	ταῦτα λεκτέον. Χρήσιμοι μὲν οὖν
[2, 28]	μετὰ τοῦδε, καὶ τόδ´ εἶναι	μετὰ	τοῦδε) ἢ κατὰ τὰς ἀντιθέσεις
[2, 28]	ζῷον (ἀξιοῦται γάρ, εἰ τόδε	μετὰ	τοῦδε, καὶ τόδ´ εἶναι μετὰ
[2, 27]	τοιούτων λόγων εἰς τὸν ἐρωτῶντα	μεταστρεπτέον	ὡς οὐ διειλεγμένον· ὁ γὰρ
[2, 33]	Εἷς γὰρ ὢν ὁ λόγος	μετατιθεμένης	τῆς ἀντιφάσεως ἅπαντας ὁμοίους (ἕξει
[2, 16]	ταχέως· ὃ γὰρ ἴσμεν, πολλάκις	μετατιθέμενον	ἀγνοοῦμεν. Ἔτι δ´, ὥσπερ ἐν
[2, 33]	δόξειεν ἂν εἶναι διὰ τὸ	μεταφερόμενον	ἕκαστον μὴ ὁμοίως εἶναι δῆλον.
[2, 17]	οὗ τὸ ἀληθὲς ἀμφιδοξεῖται, μάλιστα	μεταφέρων	ἄν τις λανθάνοι τὰ ὀνόματα
[2, 17]	οὐ δόξει ψεύδεσθαι· ἡ γὰρ	μεταφορὰ	ποιήσει τὸν λόγον ἀνεξέλεγκτον. Ἔτι
[2, 30]	ὁτὲ δ´ οὐδετέρῳ ὑπάρχει, ὥστε	μὴ	ἁπλοῦ ὄντος τοῦ ἐρωτήματος ἁπλῶς
[2, 25]	ἢ πρός τι λέγεσθαι, καὶ	μὴ	ἁπλῶς, λυτέον σκοποῦντι τὸ συμπέρασμα
[2, 17]	ἁμάρτημά ἐστιν, ὥστε κἂν εἰ	μὴ	αὐτός, ἀλλ´ ὅ γε λόγος
[2, 25]	οὐκ ἐνταῦθ´ ἀγαθόν; Ἆρ´ ὃ	μὴ	βούλοιτ´ ἂν ὁ φρόνιμος, κακόν;
[2, 24]	λευκὸν εἰδέναι, ὅτι δὲ μουσικὸν	μὴ	γνωρίζειν· οὕτω γὰρ τὸ αὐτὸ
[2, 17]	τεθείη τοῖς ἑτέροις. Εἰ οὖν	μὴ	δεῖ πρὸς δύο ἐρωτήσεις μίαν
[2, 24]	δεῖξαί τινα, παρ´ ὃ δὲ	μὴ	δεῖξαι, οἷον τὸν Ζήνωνος λόγον,
[2, 16]	ἑτέρου ῥᾳδίως παραλογιζόμενος καὶ τοῦτο	μὴ	διαισθανόμενος κἂν αὐτὸς ὑφ´ αὑτοῦ
[2, 32]	τὸ Κορίσκος" σημαίνει ὅπερ αὕτη,	μὴ	δίδωσι δὲ ὁ ἀποκρινόμενος, ἀλλὰ
[2, 17]	ἐπειδὴ ἄδηλος μέν ἐστιν ὁ	μὴ	διορισάμενος τὴν ἀμφιβολίαν πότερον ἐλήλεγκται
[2, 17]	τὸ διελεῖν, φανερὸν ὅτι τὸ	μὴ	διορίσαντα δοῦναι τὴν ἐρώτησιν, ἀλλ´
[2, 26]	τὸ αὐτὸ εἶναι διπλάσιον καὶ	μὴ	διπλάσιον, ἀλλὰ φατέον, μὴ μέντοι
[2, 17]	γε αὐτούς, ὥστε πρὸς τὸ	μὴ	δοκεῖν διορθωτέον. Εἰ γάρ ἐστιν
[2, 25]	κωλύει ἁπλῶς ὂν ἀγαθὸν τῷδε	μὴ	εἶναι ἀγαθόν, ἢ τῷδε μὲν
[2, 23]	εἰ ἄψυχον συμβαίνει λέγειν, ἀποφήσαντα	μὴ	εἶναι δηλοῦν ὡς ἔστιν ἔμψυχον·
[2, 25]	καὶ ἀληθεύειν, ἀλλὰ διὰ τὸ	μὴ	εἶναι εὐθεώρητον πότερον ἄν τις
[2, 31]	οὐκ εἴ τις λέγει τοδὶ	μὴ	εἶναι λευκόν, λέγει αὐτὸ λευκὸν
[2, 22]	ἐρώτησιν ἀναιροῦντες, ὅτι ἐνδέχεται ὃ	μὴ	ἔλαβεν ἔχειν, οἷον οἶνον λαβόντα
[2, 17]	ἀφανίζει καὶ τὸν ἐλεγχόμενον καὶ	μὴ	ἐλεγχόμενον ἄδηλον ποιεῖ. Ἐπεὶ γὰρ
[2, 17]	Εἰ δὲ τὰ δύο ἐρωτήματα	μὴ	ἓν ἐποίει τις ἐρώτημα, οὐδ´
[2, 22]	Εἰ δή τις ἐκεῖ, δοὺς	μὴ	ἐνδέχεσθαι ἅμα ταὐτὸ ποιεῖν καὶ
[2, 17]	εἶναι δοκῇ, θατέρου δὲ τοῦτο	μὴ	ἐξ ἀνάγκης, ἐρωτώμενον πότερον, δεῖ
[2, 24]	δ´ οὐκ ἔσται, ἄν τις	μὴ	ἐπὶ τοῦ εἰδέναι ἀλλ´ ἐπὶ
[2, 23]	ἄν τις; ἢ οὐχ ὃ	μὴ	ἔχει, ἀλλ´ ὡς οὐκ ἔχει,
[2, 22]	εἰ ὅ τις ἔχων ὕστερον	μὴ	ἔχει, ἀπέβαλεν· ὁ γὰρ ἕνα
[2, 23]	ἀντικείμενον ἔσται λύσις. Ἆρ´ ὃ	μὴ	ἔχει, δοίη ἄν τις; ἢ
[2, 22]	πρότερον ἔχων, ἀποβέβληκεν, ὅσα δὲ	μὴ	ἔχει ᾗ ὅσα, οὐκ ἀνάγκη
[2, 22]	ὅτι δοίη ἄν τις ὃ	μὴ	ἔχει. Καὶ φανερὸν ὅτι οὐ
[2, 22]	ὅτι δοίη ἄν τις ὃ	μὴ	ἔχει· οὐ γὰρ ἔχει ἕνα
[2, 22]	χειρὶ τύπτοι ἄν" ἢ ᾧ	μὴ	ἔχει ὀφθαλμῷ ἴδοι ἄν; οὐ
[2, 22]	δέκα ἀστραγάλους" Ἢ ὃ μὲν	μὴ	ἔχει πρότερον ἔχων, ἀποβέβληκεν, ὅσα
[2, 22]	ἐξ ἀρχῆς, (εἰ) Ὅσα τις	μὴ	ἔχει πρότερον ἔχων, ἆρά γε
[2, 22]	ὧδε διδόναι ἐστίν· ὡς δὲ	μὴ	ἔχει τις, δοίη ἄν, οἷον
[2, 22]	οἱ τοιοίδε πάντες· Ἆρ´ ᾗ	μὴ	ἔχει χειρὶ τύπτοι ἄν" ἢ
[2, 28]	ἔχει ἀρχήν, τὸ ἀγένητον ἀξιοῖ	μὴ	ἔχειν, ὥστ´ εἰ ἀγένητος ὁ
[2, 22]	δοίη ἄν τίς τι ταχέως	μὴ	ἔχων ταχέως, φήσαντος δὲ συλλογίζοιτο
[2, 30]	δὲ τῷ μὲν τῷ δὲ	μή,	ἢ πλείω κατὰ πλειόνων. Καὶ
[2, 17]	Ἐξειργόμενον δὲ τούτων ἐπὶ τὸ	μὴ	καλῶς δεδεῖχθαι πορευτέον, ἀπαντῶντα κατὰ
[2, 17]	ἄν. Νῦν δὲ διὰ τὸ	μὴ	καλῶς ἐρωτᾶν τοὺς πυνθανομένους ἀνάγκη
[2, 24]	πρᾶγμα εἰδέναι καὶ ἀγνοεῖν, ἀλλὰ	μὴ	κατὰ ταὐτό· τὸν οὖν προσιόντα
[2, 17]	ἐναντίον εἶναι〉 φάναι, ὄνομα δὲ	μὴ	κεῖσθαι τοῦ ἑτέρου. Ἐπεὶ δ´
[2, 20]	δύναται ποιεῖν, οὔ φασι συμβαίνειν	μὴ	κιθαρίζοντα κιθαρίζειν· οὐ γὰρ πάντως
[2, 22]	φαίη ἐγχωρεῖν, οὔπω ἐλήλεγκται, εἰ	μὴ	λέγοι τὸ ὁρᾶν ποιεῖν τι
[2, 18]	δὲ πλεῖστον ἐρωτώμενόν τε καὶ	μὴ	λύειν λόγον· τὸ μὲν γὰρ
[2, 26]	καὶ μὴ διπλάσιον, ἀλλὰ φατέον,	μὴ	μέντοι ὡδὶ ὥς ποτ´ ἦν
[2, 30]	ἦν ἔλεγχος, ἀλλὰ φανερὸν ὅτι	μὴ	μιᾶς ἐρωτήσεως τῶν πλειόνων γινομένης,
[2, 24]	δοκεῖ τὸ αὐτὸ εἰδέναι καὶ	μή,	οἷον ὅτι μὲν λευκὸν εἰδέναι,
[2, 25]	ἀληθῆ τινά, ἀληθῆ δὲ αὐτὸν	μή.	Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν
[2, 33]	εἶναι διὰ τὸ μεταφερόμενον ἕκαστον	μὴ	ὁμοίως εἶναι δῆλον. Ὥσπερ οὖν
[2, 17]	γάρ ἐστιν ὁ ἔλεγχος ἀντίφασις	μὴ	ὁμώνυμος ἔκ τινων, οὐδὲν ἂν
[2, 25]	ἀλλὰ μὴν ἔστι γέ τι	μὴ	ὄν. Ὁμοίως δὲ καὶ τὸ
[2, 25]	τοῦτ´ ἔχοντες· Ἆρ´ ἐνδέχεται τὸ	μὴ	ὂν εἶναι; ἀλλὰ μὴν ἔστι
[2, 25]	καὶ εἶναι ταὐτόν (τὸ γὰρ	μὴ	ὂν οὐκ εἰ ἔστι τι,
[2, 17]	θέσεως. Ἔτι ὅταν τὸ καθόλου	μὴ	ὀνόματι ληφθῇ ἀλλὰ παραβολῇ, λεκτέον
[2, 17]	γὰρ ἔξεστιν ἐπὶ τέλει συμπεραναμένου	μὴ	ὅπερ ἔφησεν ἀποφῆσαι λέγειν, ἀλλ´
[2, 22]	Οὐδ´ εἴ τις τὸ ἐκτιθέμενον	μὴ	ὅπερ τόδε τι εἶναι λέγοι
[2, 17]	ἑνός, πλείω ἠρώτησεν. Εἰ οὖν	μὴ	ὀρθὸν πρὸς δύο ἐρωτήσεις μίαν
[2, 25]	ἀγαθόν; ἀλλὰ τῷ ἄφρονι καὶ	μὴ	ὀρθῶς χρωμένῳ οὐκ ἀγαθόν· ἀγαθὸν
[2, 17]	οἴκοι, εἴτε παρόντων ἀμφοῖν εἴτε	μὴ	παρόντων· ἀμφοτέρως γὰρ πλείους αἱ
[2, 31]	καὶ τὸ ποιῆσαι ἐν τῷ	μὴ	ποιῆσαι καὶ ὅλως ἐν τῇ
[2, 17]	τῶν τὰ τοιαῦτα προτεινόντων, ὅπως	μὴ	πρὸς ἅπαν δοκῶσι δυσκολαίνειν· εἶτ´
[2, 19]	τῷ τέλει τὸ πολλαχῶς, ἂν	μὴ	προσλάβῃ τὴν ἀντίφασιν οὐ γίνεται
[2, 33]	λόγος καὶ δι´ ἅ, (καὶ)	μὴ	προσλαβὼν τοῦτο καὶ μὴ συλλογισάμενος
[2, 17]	δὲ συνυπονοοῦντες τίθεμεν, οἷον ὅσα	μὴ	σαφῶς ἀλλὰ κολοβῶς ἐρωτᾶται, (παρὰ
[2, 17]	ἃν ᾖ σύνεγγυς ἀναιρετέον, καὶ	μὴ	συγχωρητέον εἶναι ἔνια, ὡς τὸ
[2, 17]	ὧν λέγουσιν οἱ πολλοὶ τὸν	μὴ	συγχωροῦντα ψεύδεσθαι ἂν φαῖεν ἔνια
[2, 24]	παρ´ ὃ ψευδής. Εἰ οὖν	μὴ	συλλελόγισται, εἰ καὶ ἀληθὲς ἢ
[2, 33]	(καὶ) μὴ προσλαβὼν τοῦτο καὶ	μὴ	συλλογισάμενος εὐήθης ὁ συλλογισμός· ὅταν
[2, 33]	ἐστίν. Ἐνίοτε μὲν οὖν ὁ	μὴ	συλλογισθεὶς λόγος εὐήθης ἐστίν, ἐὰν
[2, 22]	δῷ λέγεσθαι, συμπεραίνεται· ἐὰν δὲ	μὴ	συμπεραίνηται, οὐκ ἂν εἴη ἡ〉
[2, 24]	ὥσπερ οὓς εἴπομεν· εἰ γάρ,	μὴ	συμπεραινομένου, τοῦτο παραλιπόντες ἀληθὲς συμπεπεράνθαι
[2, 19]	συμπέρασμα διττόν, ἐν δὲ τῷ	μὴ	συνεπίστασθαι τὸν ἐπιστάμενον" ἓν τῶν
[2, 22]	παρὰ τὸ ὡσαύτως λέγεσθαι τὰ	μὴ	ταὐτὰ πῶς ἀπαντητέον, ἐπείπερ ἔχομεν
[2, 22]	ἂν εἰ ἤρετο ἆρ´ ὃ	μή	τις ἔχει δοίη ἄν; μὴ
[2, 32]	ἀσπίδα. Ἢ οὐκ ἀνάγκη, εἰ	μὴ	τὸ Αὕτη" ἀσπίδα σημαίνει ἀλλ´
[2, 22]	Ὁ μὲν γὰρ ἔδωκεν ἐρωτηθεὶς	μὴ	ὑπάρχειν τι τούτων ὅσα τί
[2, 33]	παρὰ διαίρεσιν ἢ ἀναίρεσίν ἐστι,	μὴ	φανερὸς δ´ ὢν διὰ τίνος
[2, 22]	μή τις ἔχει δοίη ἄν;	μὴ	φάντος δὲ ἔροιτο εἰ δοίη
[2, 18]	εἰ συλλελόγισται ψεῦδος, ἢ εἰ	μὴ	ὢν συλλογισμὸς δοκεῖ εἶναι συλλογισμός)
[2, 20]	αὐτὸς λόγος γίνεται, διαιρούμενος, εἴπερ	μὴ	ὡς〉 καὶ τὸ ὄρος" (καὶ)
[2, 16]	γὰρ κοινωνοῦντα λόγων ψέγειν λόγους,	μηδὲν	ἔχοντα διορίζειν περὶ τῆς φαυλότητος
[2, 29]	συλλογίζονται, σκοπεῖν εἰ ἀφαιρουμένου συμβαίνει	μηδὲν	ἧττον τὸ ἀδύνατον. Κἄπειτα τοῦτο
[2, 16]	περὶ πάντα γεγυμνάσθαι δοκεῖν καὶ	μηδενὸς	ἀπείρως ἔχειν· τὸ γὰρ κοινωνοῦντα
[2, 26]	ἐκ τριπήχεος τετράπηχυ κατὰ τὸ	μῆκος·	τὸ δὲ μεῖζον ἐλάττονος μεῖζον·
[2, 17]	γὰρ ἂν οὐδὲν διαφέρει. Οὐ	μὴν	ἀλλ´ ἐπειδὴ ἄδηλος μέν ἐστιν
[2, 25]	τὸ μὴ ὂν εἶναι; ἀλλὰ	μὴν	ἔστι γέ τι μὴ ὄν.
[2, 20]	ἄρα μάθημα τὸ κακόν. Ἀλλὰ	μὴν	καὶ κακὸν καὶ μάθημα τὸ
[2, 25]	ἢ τὸν τὰ ἄδικα; ἀλλὰ	μὴν	καὶ τὸν ἀδικούμενον δίκαιόν ἐστιν
[2, 17]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων· ἀλλὰ	μὴν	ὁ ἄνθρωπός ἐστι τῶν ζῴων;
[2, 22]	τε καὶ πεποιηκέναι; οὔ. Ἀλλὰ	μὴν	ὁρᾶν γέ τι ἅμα καὶ
[2, 22]	ὁρᾶν ὁμοίως ἀλλήλοις λέγεται· ἀλλὰ	μὴν	τό γ´ ὁρᾶν αἰσθάνεσθαί τί
[2, 24]	μοι Ἰλιάδα" σημαίνομεν, οἷον τὸ	μῆνιν	ἄειδε, θεά" ~ΧΧV Τοὺς δὲ
[2, 30]	ἀγαθὸν καὶ κακόν, καὶ πάλιν	μήτ´	ἀγαθὸν μήτε κακόν (οὐκ ἔστι
[2, 32]	οὗτος, ἢ ὅσα μήτε θῆλυ	μήτ´	ἄρρεν σημαίνει, οὐδὲν διαφέρει· διὸ
[2, 32]	δεῖ τοῦτο προσερωτηθῆναι. Εἰ δὲ	μήτ´	ἔστιν μήτε δίδωσιν, οὐ συλλελόγισται
[2, 32]	Οὗτος" Εἰ δὲ μήτε ἔστι	μήτε	δέδοται, οὐ λεκτέον τὸ συμπέρασμα·
[2, 32]	προσερωτηθῆναι. Εἰ δὲ μήτ´ ἔστιν	μήτε	δίδωσιν, οὐ συλλελόγισται οὔτε τῷ
[2, 32]	λίθον σημαίνειν Οὗτος" Εἰ δὲ	μήτε	ἔστι μήτε δέδοται, οὐ λεκτέον
[2, 32]	δ´ εἰπεῖν οὗτος, ἢ ὅσα	μήτε	θῆλυ μήτ´ ἄρρεν σημαίνει, οὐδὲν
[2, 30]	κακόν, καὶ πάλιν μήτ´ ἀγαθὸν	μήτε	κακόν (οὐκ ἔστι γὰρ ἑκάτερον
[2, 17]	λέγειν· ἀλλ´ ὅμως οὐκ ἀποκριτέον	μιᾷ	ἀποκρίσει· ἀναιρεῖται γὰρ τὸ διαλέγεσθαι.
[2, 30]	ἐρώτησις γὰρ μία πρὸς ἣν	μία	ἀπόκρισις ἔστιν, ὥστ´ οὔτε πλείω
[2, 17]	εἰ ἀληθὲς εἰπεῖν, διὰ τοῦτο	μία	ἡ ἐρώτησις. Ἐγχωρεῖ γὰρ καὶ
[2, 24]	δὲ τοὺς παρὰ τὸ συμβεβηκὸς	μία	μὲν ἡ αὐτὴ λύσις πρὸς
[2, 30]	ἐν ἀρχῇ διοριστέον· ἐρώτησις γὰρ	μία	πρὸς ἣν μία ἀπόκρισις ἔστιν,
[2, 17]	μὴ ὀρθὸν πρὸς δύο ἐρωτήσεις	μίαν	ἀπόκρισιν ἀξιοῦν λαμβάνειν ἁπλῶς, φανερὸν
[2, 17]	μὴ δεῖ πρὸς δύο ἐρωτήσεις	μίαν	ἀπόκρισιν διδόναι, φανερὸν ὅτι οὐδ´
[2, 22]	ὃ ἔχει ἔλαβεν· ἐδίδου γὰρ	μίαν	μόνον οὗτος ψῆφον· Καὶ οὗτός
[2, 22]	Καὶ οὗτός γ´ ἔχει" φασί,	μίαν	μόνον παρὰ τούτου ψῆφον" οἱ
[2, 30]	ἔλεγχος, ἀλλὰ φανερὸν ὅτι μὴ	μιᾶς	ἐρωτήσεως τῶν πλειόνων γινομένης, ἀλλ´
[2, 24]	ἥμισυ εἰπόντες τοῦ ἔπους δός	μοι	Ἰλιάδα" σημαίνομεν, οἷον τὸ μῆνιν
[2, 24]	καὶ κατὰ τοῦ πράγματος ἀληθεύεσθαι·	μόνοις	γὰρ τοῖς κατὰ τὴν οὐσίαν
[2, 22]	ἔχει, ἀπέβαλεν· ὁ γὰρ ἕνα	μόνον	ἀποβαλὼν ἀστράγαλον οὐχ ἕξει δέκα
[2, 23]	ὡς οὐκ ἔχει, οἷον ἕνα	μόνον	ἀστράγαλον. Ἆρ´ ὃ ἐπίσταται, μαθὼν
[2, 22]	ἔχει· οὐ γὰρ ἔχει ἕνα	μόνον	ἀστράγαλον. Ἢ οὐ δέδωκεν ὃ
[2, 25]	ὀμόσας ἐπιορκήσειν εὐορκεῖ ἐπιορκῶν τοῦτο	(μόνον,	εὐορκεῖ δὲ οὔ) οὐδ´ ὁ
[2, 22]	λέγοντες ὡς καὶ ἔχει ἕνα	μόνον	καὶ ὀφθαλμὸν καὶ ἄλλ´ ὁτιοῦν
[2, 22]	ἄν; οὐ γὰρ ἔχει ἕνα	μόνον.	Λύουσι μὲν οὖν τινες λέγοντες
[2, 22]	εἶχε, τὸν ἕνα· τὸ γὰρ	μόνον	οὐ τόδε σημαίνει οὐδὲ τοιόνδε
[2, 22]	ἔχει ἔλαβεν· ἐδίδου γὰρ μίαν	μόνον	οὗτος ψῆφον· Καὶ οὗτός γ´
[2, 22]	οὗτός γ´ ἔχει" φασί, μίαν	μόνον	παρὰ τούτου ψῆφον" οἱ δέ,
[2, 18]	τὰς προτάσεις τῷ ἀνελεῖν τι	μόνον·	τὸ γὰρ συμπέρασμα ἀληθές. Ὥστε
[2, 17]	ἐρωτῆσαι (εἰ Καλλίας καὶ Θεμιστοκλῆς	μουσικοί	εἰσιν ἢ εἰ ἀμφοτέροις ἓν
[2, 17]	Οὐ γὰρ Κορίσκον φασὶν εἶναι	μουσικὸν	καὶ ἄμουσον, ἀλλὰ τοῦτον τὸν
[2, 17]	ἄμουσον, ἀλλὰ τοῦτον τὸν Κορίσκον	μουσικὸν	καὶ τοῦτον τὸν Κορίσκον ἄμουσον.
[2, 24]	μὲν λευκὸν εἰδέναι, ὅτι δὲ	μουσικὸν	μὴ γνωρίζειν· οὕτω γὰρ τὸ
[2, 17]	τὸν Κορίσκον ἄμουσον εἶναι (ἢ	μουσικόν)	ὅπερ ἅμα φησί τε καὶ
[2, 22]	ἐπὶ τοῦ Κορίσκος (καὶ Κορίσκος	μουσικός,	πότερον ταὐτὸν ἢ ἕτερον; τὸ
[2, 26]	ὅτι Κορίσκος ἀγνοοίη ἂν ὅτι	μουσικός,	ὥστε ταὐτὸ ἐπίσταται καὶ ἀγνοεῖ.
[2, 16]	λόγον ἰδεῖν καὶ λῦσαι τὴν	μοχθηρίαν,	καὶ ἐρωτώμενον ἀπαντᾶν δύνασθαι ταχέως·
[2, 17]	τι τὸν ἐρωτώμενον, διορθοῦντα τὴν	μοχθηρίαν	τῆς προτάσεως· ἐπεὶ διελομένου γε
[2, 27]	λάθῃ, τὴν ἄγνοιαν διὰ τὴν	μοχθηρίαν	τῶν τοιούτων λόγων εἰς τὸν
[2, 24]	ἔχειν, ἀλλ´ οὐχ ἡ πάσης	μοχθηρίας	ἐμφάνισις λύσις ἐστίν· ἐγχωρεῖ γὰρ
[2, 24]	κωλύει τὸν αὐτὸν λόγον πλείους	μοχθηρίας	ἔχειν, ἀλλ´ οὐχ ἡ πάσης
[2, 20]	Ἆρ´ ἔστιν ἀγαθὸν ὄντα σκυτέα	μοχθηρὸν	εἶναι; εἴη δ´ ἄν τις
[2, 20]	μοχθηρός· ὥστ´ ἔσται ἀγαθὸς σκυτεὺς	μοχθηρός"	Ἆρ´ ὧν αἱ ἐπιστῆμαι σπουδαῖαι,
[2, 20]	ἄν τις ἀγαθὸς ὢν σκυτεὺς	μοχθηρός·	ὥστ´ ἔσται ἀγαθὸς σκυτεὺς μοχθηρός"
[2, 24]	εἴ τι δοῦλον εἴη ἀγαθὸν	μοχθηροῦ,	μᾶλλον. Ἴσως δ´ οὐδ´ οὕτως·
[2, 17]	ἡ ἐρώτησις. Ἐγχωρεῖ γὰρ καὶ	μυρία	ἕτερα ἐρωτηθέντα ἐρωτήματα ἁπλῶς ἢ
[2, 24]	ὡς δυνατόν, ἁμαρτάνει, κἂν (εἰ)	μυριάκις	ᾖ συλλελογισμένος· οὐ γάρ ἐστιν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 19/11/2009