HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, La Logique. La réfutation des sophistes. Deuxième section (texte complet)

Liste des contextes (ordre alphabétique)

φ = 37 formes différentes pour 75 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Section, chapitre

[2, 17]   τὸν μὴ συγχωροῦντα ψεύδεσθαι ἂν φαῖεν ἔνια δ´ οὔ, οἷον ὅσα

[2, 22]   πεποιηκέναι, τὸ ὁρᾶν καὶ ἑωρακέναι φαίη ἐγχωρεῖν, οὔπω ἐλήλεγκται, εἰ μὴ

[2, 32]   ἀνόμοιον πτῶσιν τοῦ ὀνόματος ὁμοίαν φαίνεσθαι. Ἆρ´ ἀληθές ἐστιν εἰπεῖν ὅτι

[2, 22]   δὲ λέγεται μὲν οὐχ ὁμοίως, φαίνεται δὲ διὰ τὴν λέξιν. Τὸ

[2, 32]   δέδοται, οὐ λεκτέον τὸ συμπέρασμα· φαίνεται δὲ παρὰ τὸ τὴν ἀνόμοιον

[2, 17]   ἀλλ´ ἢ ὅτι τὸ συμπέρασμα φαίνεται ἐλεγχοειδές. Οὔκουν τὸ ἐλεγχθῆναι ἀλλὰ

[2, 24]   τὸ πῂ οὖν καὶ ἁπλῶς φαίνεται. Καίτοι ἐνδέχεται ἴσως ἀγαθὸν εἶναί

[2, 25]   ἁπλῶς ἀληθεύειν ἢ ψεύδεσθαι, δύσκολον φαίνεται. Κωλύει δ´ αὐτὸν οὐδὲν ἁπλῶς

[2, 33]   τὰ δὲ καὶ τοὺς ἐμπειροτάτους φαίνεται λανθάνειν (σημεῖον δὲ τούτου ὅτι

[2, 24]   εἰ (παρὰ τὸ πολλαχῶς λέγεσθαι φαίνεται ὁ ἔλεγχος, δεῖ τοὔνομα ἢ

[2, 18]   φαινομένου συλλογισμοῦ παρ´ ὅ τι φαίνεται τῶν ἐρωτημάτων διόρθωσις, ὥστε συμβαίνει

[2, 18]   νῦν λύσις καὶ ἡ τοῦ φαινομένου συλλογισμοῦ παρ´ ὅ τι φαίνεται

[2, 18]   μὲν συλλελογισμένους ἀνελόντα, τοὺς δὲ φαινομένους διελόντα λύειν. Πάλιν δ´ ἐπεὶ

[2, 17]   οὐχ ὡς ἐλέγχοντας ἀλλ´ ὡς φαινομένους· οὐ γάρ φαμεν συλλογίζεσθαί γε

[2, 32]   λόγων οὐ συλλογίζονται σολοικισμὸν ἀλλὰ φαίνονται, καὶ διὰ τί τε φαίνονται

[2, 32]   φαίνονται, καὶ διὰ τί τε φαίνονται καὶ πῶς ἀπαντητέον πρὸς αὐτούς,

[2, 32]   σολοικισμῶν, παρ´ ὅ τι μὲν φαίνονται συμβαίνειν εἴπομεν πρότερον. Ὡς δὲ

[2, 22]   τοῖς προειρημένοις οὐδὲ πάντων διδομένων φαμὲν γίνεσθαι συλλογισμόν. Ἔτι δὲ καὶ

[2, 24]   γὰρ τὸν ἄνθρωπον τῶν ζῴων φαμὲν εἶναι, ἀλλ´ οὔ τι κτῆμα·

[2, 17]   ~Πρῶτον μὲν οὖν, ὥσπερ συλλογίζεσθαί φαμεν ἐνδόξως ποτὲ μᾶλλον ἢ ἀληθῶς

[2, 17]   οὐκ οὖσαι λύσεις· ἃς δή φαμεν ἐνίοτε μᾶλλον δεῖν φέρειν ἢ

[2, 17]   ἀλλ´ ὡς φαινομένους· οὐ γάρ φαμεν συλλογίζεσθαί γε αὐτούς, ὥστε πρὸς

[2, 20]   Τοῖς ὀφθαλμοῖς τυπτόμενον" καὶ τὸ φάναι ἰδεῖν τοῖς ὀφθαλμοῖς" τυπτόμενον. Καὶ

[2, 17]   λόγος ἀληθὴς ᾖ, ἐναντίον εἶναι〉 φάναι, ὄνομα δὲ μὴ κεῖσθαι τοῦ

[2, 33]   Παρμενίδου λύουσι διὰ τὸ πολλαχῶς φάναι τὸ ἓν λέγεσθαι καὶ τὸ

[2, 24]   ἅμα. Οὐδὲ τὸ τὸν ἄνθρωπον φάναι τῶν ζῴων εἶναι (οὐ) λέγεται

[2, 32]   ἐπ´ αὐτῶν τῶν λόγων ἔσται φανερόν· ἅπαντες γὰρ οἱ τοιοίδε τοῦτο

[2, 24]   Ἆρα τὰ ὀλιγάκις ὀλίγα ὀλίγα; φανερὸν γὰρ ἐν ἅπασι τούτοις ὅτι

[2, 20]   οὐ διττὸν τὸ παρὰ διαίρεσιν. Φανερὸν δὲ καὶ ὅτι οὐ πάντες

[2, 20]   ἀλλ´ ὄνομα, ὥστ´ οὐκ ἔλεγχος. ~Φανερὸν δὲ καὶ τοὺς παρὰ τὴν

[2, 16]   ἀπαντητέον πρὸς τοὺς τοιούτους λόγους, φανερόν, εἴπερ ὀρθῶς εἰρήκαμεν πρότερον ἐξ

[2, 32]   καὶ πῶς ἀπαντητέον πρὸς αὐτούς, φανερὸν ἐκ τῶν εἰρημένων. ~Δεῖ δὲ

[2, 30]   δ´ οὐκ ἦν ἔλεγχος, ἀλλὰ φανερὸν ὅτι μὴ μιᾶς ἐρωτήσεως τῶν

[2, 20]   πάντως ὡς δύναται ποιεῖν. Ἀλλὰ φανερὸν ὅτι οὐ καλῶς λύουσιν· τῶν

[2, 22]   τις ὃ μὴ ἔχει. Καὶ φανερὸν ὅτι οὐ συλλελόγισται· τὸ γὰρ

[2, 17]   δύο ἐρωτήσεις μίαν ἀπόκρισιν διδόναι, φανερὸν ὅτι οὐδ´ ἐπὶ τῶν ὁμωνύμων

[2, 17]   μίαν ἀπόκρισιν ἀξιοῦν λαμβάνειν ἁπλῶς, φανερὸν ὅτι οὐδενὶ προσήκει τῶν ὁμωνύμων

[2, 17]   ἐν τοῖς λόγοις τὸ διελεῖν, φανερὸν ὅτι τὸ μὴ διορίσαντα δοῦναι

[2, 22]   ἕν τι, οἷον τὸ ἄνθρωπος. Φανερὸν οὖν ὅτι οὐ δοτέον τόδε

[2, 24]   ἢ υἱὸς ἢ δοῦλος. Καίτοι φανερὸν ὡς εἰ (παρὰ τὸ πολλαχῶς

[2, 31]   τὸ〉 τὸ αὐτὸ πολλάκις εἰπεῖν φανερὸν ὡς οὐ δοτέον τῶν πρός

[2, 33]   διαίρεσιν ἢ ἀναίρεσίν ἐστι, μὴ φανερὸς δ´ ὢν διὰ τίνος τῶν

[2, 22]   τις ἔχει δοίη ἄν; μὴ φάντος δὲ ἔροιτο εἰ δοίη ἄν

[2, 30]   γινομένης, ἀλλ´ ἓν καθ´ ἑνὸς φάντος ἢ ἀποφάντος, οὐκ ἔσται τὸ

[2, 24]   δέ τινες διαιροῦντες τὴν ἐρώτησιν. Φασὶ γὰρ ἐνδέχεσθαι ταὐτὸ πρᾶγμα εἰδέναι

[2, 22]   ψῆφον· Καὶ οὗτός γ´ ἔχει" φασί, μίαν μόνον παρὰ τούτου ψῆφον"

[2, 24]   συμπεραινομένου, τοῦτο παραλιπόντες ἀληθὲς συμπεπεράνθαι φασί (πάντα γὰρ εἶναι καὶ πολὺν

[2, 20]   ἔδωκεν ὡς δύναται ποιεῖν, οὔ φασι συμβαίνειν μὴ κιθαρίζοντα κιθαρίζειν· οὐ

[2, 24]   ταὐτὸ μὲν εἰδέναι καὶ ἀγνοεῖν φασιν, ἀλλ´ οὐ κατὰ ταὐτό. Καίτοι

[2, 24]   φασίν, ἐπ´ ἐνίων δ´ οὔ φασιν ἀναγκαῖον εἶναι, ῥητέον οὖν συμβιβασθέντος

[2, 20]   παρὰ τὸ διττόν, καθάπερ τινές φασιν. Διαιρετέον οὖν τῷ ἀποκρινομένῳ· οὐ

[2, 17]   οὐδὲν ὄφελος. Οὐ γὰρ Κορίσκον φασὶν εἶναι μουσικὸν καὶ ἄμουσον, ἀλλὰ

[2, 24]   ἐπ´ ἐνίων μὲν δοκεῖ καὶ φασίν, ἐπ´ ἐνίων δ´ οὔ φασιν

[2, 25]   ἐναντία καὶ τὰ ἀντικείμενα καὶ φάσιν καὶ ἀπόφασιν ἁπλῶς μὲν ἀδύνατον

[2, 31]   ὅλως ἐν τῇ ἀποφάσει ἡ φάσις· ἀλλ´ ὅμως οὐκ εἴ τις

[2, 30]   πολλῶν, ἀλλ´ ἓν καθ´ ἑνὸς φατέον ἢ ἀποφατέον. Ὥσπερ δὲ ἐπὶ

[2, 26]   διπλάσιον καὶ μὴ διπλάσιον, ἀλλὰ φατέον, μὴ μέντοι ὡδὶ ὥς ποτ´

[2, 16]   μηδὲν ἔχοντα διορίζειν περὶ τῆς φαυλότητος αὐτῶν, ὑποψίαν δίδωσι τοῦ δοκεῖν

[2, 17]   δή φαμεν ἐνίοτε μᾶλλον δεῖν φέρειν ἢ τὰς ἀληθεῖς ἐν τοῖς

[2, 17]   ὅτι μάλιστ´ ἔτυχεν ἐπὶ ταὐτὸ φέρων, ἄδηλον εἰ ἐλήλεγκται· ἄδηλον γὰρ

[2, 32]   Κλέωνα· εἴρηται γὰρ ὅτι ὅ φημι εἶναι τοῦτον, ἔστιν οὗτος, οὐ

[2, 32]   εἶναι φῂς αὐτήν; εἶναι δὲ φῂς ἀσπίδα· ἔστιν ἄρα αὕτη ἀσπίδα.

[2, 32]   ὅτι ἔστιν αὕτη ὅπερ εἶναι φῂς αὐτήν; εἶναι δὲ φῂς ἀσπίδα·

[2, 32]   φῂς εἶναι τοῦτον, ἔστιν οὗτος, φῂς δ´ εἶναι Κλέωνα, ἔστιν ἄρα

[2, 32]   ἀληθῶς, καὶ ἔστι τοῦτο ἀληθῶς; φῂς δ´ εἶναί τι λίθον· ἔστιν

[2, 32]   Ταύτην" ἀσπίδα. Οὐδ´ εἰ ὃ φῂς εἶναι τοῦτον, ἔστιν οὗτος, φῂς

[2, 30]   οὔκουν ταὐτόν, πλὴν ὄνομα, συμβαίνει φῆσαι καὶ ἀποφῆσαι. Τοῦτο δ´ οὐκ

[2, 17]   ἀποφῆσαι ὄνομα καὶ ὃ ἀπέφησε φῆσαι. Ὡς γὰρ διορθοῦνταί τινες, οὐδὲν

[2, 22]   τι ταχέως μὴ ἔχων ταχέως, φήσαντος δὲ συλλογίζοιτο ὅτι δοίη ἄν

[2, 17]   εἶναι (ἢ μουσικόν) ὅπερ ἅμα φησί τε καὶ ἀπόφησιν. Ἀλλ´ ἴσως

[2, 17]   οἷον ὅσα ἀμφιδοξοῦσιν (πότερον γὰρ φθαρτὴ ἢ ἀθάνατος ἡ ψυχὴ τῶν

[2, 20]   ἤδη παράσημα ποιοῦνται) τὰ δὲ φθεγγόμενα οὐ ταὐτά. Ὥστ´ οὐ διττὸν

[2, 16]   μὲν οὖν εἰσι πρὸς μὲν φιλοσοφίαν διὰ δύο. Πρῶτον μὲν γὰρ

[2, 24]   κακῶν τι ἀγαθόν· Ἡ γὰρ φρόνησίς ἐστιν ἐπιστήμη τῶν κακῶν" Τὸ

[2, 25]   ὃ μὴ βούλοιτ´ ἂν ὁ φρόνιμος, κακόν; ἀποβαλεῖν δ´ οὐ βούλεται

Section, chapitre
[2, 17]	τὸν μὴ συγχωροῦντα ψεύδεσθαι ἂν	φαῖεν	ἔνια δ´ οὔ, οἷον ὅσα
[2, 22]	πεποιηκέναι, τὸ ὁρᾶν καὶ ἑωρακέναι	φαίη	ἐγχωρεῖν, οὔπω ἐλήλεγκται, εἰ μὴ
[2, 32]	ἀνόμοιον πτῶσιν τοῦ ὀνόματος ὁμοίαν	φαίνεσθαι.	Ἆρ´ ἀληθές ἐστιν εἰπεῖν ὅτι
[2, 22]	δὲ λέγεται μὲν οὐχ ὁμοίως,	φαίνεται	δὲ διὰ τὴν λέξιν. Τὸ
[2, 32]	δέδοται, οὐ λεκτέον τὸ συμπέρασμα·	φαίνεται	δὲ παρὰ τὸ τὴν ἀνόμοιον
[2, 17]	ἀλλ´ ἢ ὅτι τὸ συμπέρασμα	φαίνεται	ἐλεγχοειδές. Οὔκουν τὸ ἐλεγχθῆναι ἀλλὰ
[2, 24]	τὸ πῂ οὖν καὶ ἁπλῶς	φαίνεται.	Καίτοι ἐνδέχεται ἴσως ἀγαθὸν εἶναί
[2, 25]	ἁπλῶς ἀληθεύειν ἢ ψεύδεσθαι, δύσκολον	φαίνεται.	Κωλύει δ´ αὐτὸν οὐδὲν ἁπλῶς
[2, 33]	τὰ δὲ καὶ τοὺς ἐμπειροτάτους	φαίνεται	λανθάνειν (σημεῖον δὲ τούτου ὅτι
[2, 24]	εἰ (παρὰ τὸ πολλαχῶς λέγεσθαι	φαίνεται	ὁ ἔλεγχος, δεῖ τοὔνομα ἢ
[2, 18]	φαινομένου συλλογισμοῦ παρ´ ὅ τι	φαίνεται	τῶν ἐρωτημάτων διόρθωσις, ὥστε συμβαίνει
[2, 18]	νῦν λύσις καὶ ἡ τοῦ	φαινομένου	συλλογισμοῦ παρ´ ὅ τι φαίνεται
[2, 18]	μὲν συλλελογισμένους ἀνελόντα, τοὺς δὲ	φαινομένους	διελόντα λύειν. Πάλιν δ´ ἐπεὶ
[2, 17]	οὐχ ὡς ἐλέγχοντας ἀλλ´ ὡς	φαινομένους·	οὐ γάρ φαμεν συλλογίζεσθαί γε
[2, 32]	λόγων οὐ συλλογίζονται σολοικισμὸν ἀλλὰ	φαίνονται,	καὶ διὰ τί τε φαίνονται
[2, 32]	φαίνονται, καὶ διὰ τί τε	φαίνονται	καὶ πῶς ἀπαντητέον πρὸς αὐτούς,
[2, 32]	σολοικισμῶν, παρ´ ὅ τι μὲν	φαίνονται	συμβαίνειν εἴπομεν πρότερον. Ὡς δὲ
[2, 22]	τοῖς προειρημένοις οὐδὲ πάντων διδομένων	φαμὲν	γίνεσθαι συλλογισμόν. Ἔτι δὲ καὶ
[2, 24]	γὰρ τὸν ἄνθρωπον τῶν ζῴων	φαμὲν	εἶναι, ἀλλ´ οὔ τι κτῆμα·
[2, 17]	~Πρῶτον μὲν οὖν, ὥσπερ συλλογίζεσθαί	φαμεν	ἐνδόξως ποτὲ μᾶλλον ἢ ἀληθῶς
[2, 17]	οὐκ οὖσαι λύσεις· ἃς δή	φαμεν	ἐνίοτε μᾶλλον δεῖν φέρειν ἢ
[2, 17]	ἀλλ´ ὡς φαινομένους· οὐ γάρ	φαμεν	συλλογίζεσθαί γε αὐτούς, ὥστε πρὸς
[2, 20]	Τοῖς ὀφθαλμοῖς τυπτόμενον" καὶ τὸ	φάναι	ἰδεῖν τοῖς ὀφθαλμοῖς" τυπτόμενον. Καὶ
[2, 17]	λόγος ἀληθὴς ᾖ, ἐναντίον εἶναι〉	φάναι,	ὄνομα δὲ μὴ κεῖσθαι τοῦ
[2, 33]	Παρμενίδου λύουσι διὰ τὸ πολλαχῶς	φάναι	τὸ ἓν λέγεσθαι καὶ τὸ
[2, 24]	ἅμα. Οὐδὲ τὸ τὸν ἄνθρωπον	φάναι	τῶν ζῴων εἶναι (οὐ) λέγεται
[2, 32]	ἐπ´ αὐτῶν τῶν λόγων ἔσται	φανερόν·	ἅπαντες γὰρ οἱ τοιοίδε τοῦτο
[2, 24]	Ἆρα τὰ ὀλιγάκις ὀλίγα ὀλίγα;	φανερὸν	γὰρ ἐν ἅπασι τούτοις ὅτι
[2, 20]	οὐ διττὸν τὸ παρὰ διαίρεσιν.	Φανερὸν	δὲ καὶ ὅτι οὐ πάντες
[2, 20]	ἀλλ´ ὄνομα, ὥστ´ οὐκ ἔλεγχος.	~Φανερὸν	δὲ καὶ τοὺς παρὰ τὴν
[2, 16]	ἀπαντητέον πρὸς τοὺς τοιούτους λόγους,	φανερόν,	εἴπερ ὀρθῶς εἰρήκαμεν πρότερον ἐξ
[2, 32]	καὶ πῶς ἀπαντητέον πρὸς αὐτούς,	φανερὸν	ἐκ τῶν εἰρημένων. ~Δεῖ δὲ
[2, 30]	δ´ οὐκ ἦν ἔλεγχος, ἀλλὰ	φανερὸν	ὅτι μὴ μιᾶς ἐρωτήσεως τῶν
[2, 20]	πάντως ὡς δύναται ποιεῖν. Ἀλλὰ	φανερὸν	ὅτι οὐ καλῶς λύουσιν· τῶν
[2, 22]	τις ὃ μὴ ἔχει. Καὶ	φανερὸν	ὅτι οὐ συλλελόγισται· τὸ γὰρ
[2, 17]	δύο ἐρωτήσεις μίαν ἀπόκρισιν διδόναι,	φανερὸν	ὅτι οὐδ´ ἐπὶ τῶν ὁμωνύμων
[2, 17]	μίαν ἀπόκρισιν ἀξιοῦν λαμβάνειν ἁπλῶς,	φανερὸν	ὅτι οὐδενὶ προσήκει τῶν ὁμωνύμων
[2, 17]	ἐν τοῖς λόγοις τὸ διελεῖν,	φανερὸν	ὅτι τὸ μὴ διορίσαντα δοῦναι
[2, 22]	ἕν τι, οἷον τὸ ἄνθρωπος.	Φανερὸν	οὖν ὅτι οὐ δοτέον τόδε
[2, 24]	ἢ υἱὸς ἢ δοῦλος. Καίτοι	φανερὸν	ὡς εἰ (παρὰ τὸ πολλαχῶς
[2, 31]	τὸ〉 τὸ αὐτὸ πολλάκις εἰπεῖν	φανερὸν	ὡς οὐ δοτέον τῶν πρός
[2, 33]	διαίρεσιν ἢ ἀναίρεσίν ἐστι, μὴ	φανερὸς	δ´ ὢν διὰ τίνος τῶν
[2, 22]	τις ἔχει δοίη ἄν; μὴ	φάντος	δὲ ἔροιτο εἰ δοίη ἄν
[2, 30]	γινομένης, ἀλλ´ ἓν καθ´ ἑνὸς	φάντος	ἢ ἀποφάντος, οὐκ ἔσται τὸ
[2, 24]	δέ τινες διαιροῦντες τὴν ἐρώτησιν.	Φασὶ	γὰρ ἐνδέχεσθαι ταὐτὸ πρᾶγμα εἰδέναι
[2, 22]	ψῆφον· Καὶ οὗτός γ´ ἔχει"	φασί,	μίαν μόνον παρὰ τούτου ψῆφον"
[2, 24]	συμπεραινομένου, τοῦτο παραλιπόντες ἀληθὲς συμπεπεράνθαι	φασί	(πάντα γὰρ εἶναι καὶ πολὺν
[2, 20]	ἔδωκεν ὡς δύναται ποιεῖν, οὔ	φασι	συμβαίνειν μὴ κιθαρίζοντα κιθαρίζειν· οὐ
[2, 24]	ταὐτὸ μὲν εἰδέναι καὶ ἀγνοεῖν	φασιν,	ἀλλ´ οὐ κατὰ ταὐτό. Καίτοι
[2, 24]	φασίν, ἐπ´ ἐνίων δ´ οὔ	φασιν	ἀναγκαῖον εἶναι, ῥητέον οὖν συμβιβασθέντος
[2, 20]	παρὰ τὸ διττόν, καθάπερ τινές	φασιν.	Διαιρετέον οὖν τῷ ἀποκρινομένῳ· οὐ
[2, 17]	οὐδὲν ὄφελος. Οὐ γὰρ Κορίσκον	φασὶν	εἶναι μουσικὸν καὶ ἄμουσον, ἀλλὰ
[2, 24]	ἐπ´ ἐνίων μὲν δοκεῖ καὶ	φασίν,	ἐπ´ ἐνίων δ´ οὔ φασιν
[2, 25]	ἐναντία καὶ τὰ ἀντικείμενα καὶ	φάσιν	καὶ ἀπόφασιν ἁπλῶς μὲν ἀδύνατον
[2, 31]	ὅλως ἐν τῇ ἀποφάσει ἡ	φάσις·	ἀλλ´ ὅμως οὐκ εἴ τις
[2, 30]	πολλῶν, ἀλλ´ ἓν καθ´ ἑνὸς	φατέον	ἢ ἀποφατέον. Ὥσπερ δὲ ἐπὶ
[2, 26]	διπλάσιον καὶ μὴ διπλάσιον, ἀλλὰ	φατέον,	μὴ μέντοι ὡδὶ ὥς ποτ´
[2, 16]	μηδὲν ἔχοντα διορίζειν περὶ τῆς	φαυλότητος	αὐτῶν, ὑποψίαν δίδωσι τοῦ δοκεῖν
[2, 17]	δή φαμεν ἐνίοτε μᾶλλον δεῖν	φέρειν	ἢ τὰς ἀληθεῖς ἐν τοῖς
[2, 17]	ὅτι μάλιστ´ ἔτυχεν ἐπὶ ταὐτὸ	φέρων,	ἄδηλον εἰ ἐλήλεγκται· ἄδηλον γὰρ
[2, 32]	Κλέωνα· εἴρηται γὰρ ὅτι ὅ	φημι	εἶναι τοῦτον, ἔστιν οὗτος, οὐ
[2, 32]	εἶναι φῂς αὐτήν; εἶναι δὲ	φῂς	ἀσπίδα· ἔστιν ἄρα αὕτη ἀσπίδα.
[2, 32]	ὅτι ἔστιν αὕτη ὅπερ εἶναι	φῂς	αὐτήν; εἶναι δὲ φῂς ἀσπίδα·
[2, 32]	φῂς εἶναι τοῦτον, ἔστιν οὗτος,	φῂς	δ´ εἶναι Κλέωνα, ἔστιν ἄρα
[2, 32]	ἀληθῶς, καὶ ἔστι τοῦτο ἀληθῶς;	φῂς	δ´ εἶναί τι λίθον· ἔστιν
[2, 32]	Ταύτην" ἀσπίδα. Οὐδ´ εἰ ὃ	φῂς	εἶναι τοῦτον, ἔστιν οὗτος, φῂς
[2, 30]	οὔκουν ταὐτόν, πλὴν ὄνομα, συμβαίνει	φῆσαι	καὶ ἀποφῆσαι. Τοῦτο δ´ οὐκ
[2, 17]	ἀποφῆσαι ὄνομα καὶ ὃ ἀπέφησε	φῆσαι.	Ὡς γὰρ διορθοῦνταί τινες, οὐδὲν
[2, 22]	τι ταχέως μὴ ἔχων ταχέως,	φήσαντος	δὲ συλλογίζοιτο ὅτι δοίη ἄν
[2, 17]	εἶναι (ἢ μουσικόν) ὅπερ ἅμα	φησί	τε καὶ ἀπόφησιν. Ἀλλ´ ἴσως
[2, 17]	οἷον ὅσα ἀμφιδοξοῦσιν (πότερον γὰρ	φθαρτὴ	ἢ ἀθάνατος ἡ ψυχὴ τῶν
[2, 20]	ἤδη παράσημα ποιοῦνται) τὰ δὲ	φθεγγόμενα	οὐ ταὐτά. Ὥστ´ οὐ διττὸν
[2, 16]	μὲν οὖν εἰσι πρὸς μὲν	φιλοσοφίαν	διὰ δύο. Πρῶτον μὲν γὰρ
[2, 24]	κακῶν τι ἀγαθόν· Ἡ γὰρ	φρόνησίς	ἐστιν ἐπιστήμη τῶν κακῶν" Τὸ
[2, 25]	ὃ μὴ βούλοιτ´ ἂν ὁ	φρόνιμος,	κακόν; ἀποβαλεῖν δ´ οὐ βούλεται

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 19/11/2009