Livre, Chap.
[3, 2]	τῆς θαλάσσης ἐταράχθησαν καὶ με?	ὸ	τοῦ πλοίου Πέτρος περιεπάτησεν ἐπὶ
[3, 2]	ὁ παῖς μου ὃν ᾑρέτισα,	ὁ	ἀγαπητός μου, εἰς ὃν εὐδόκησεν
[3, 7]	ἐπεὶ μηδὲ μικρὸς ἦν αὐτοῖς	ὁ	ἀγών, μὴ ἀρνουμένοις τὸν ἐπονείδιστον
[3, 5]	ὁ λεγόμενος Πέτρος, καὶ Ἀνδρέας	ὁ	ἀδελφὸς αὐτοῦ, Ἰάκωβος ὁ τοῦ
[3, 5]	ὁ τοῦ Ζεβεδαίου, καὶ Ἰωάννης	ὁ	ἀδελφὸς αὐτοῦ, Φίλιππος καὶ Βαρθολομαῖος,
[3, 5]	αὐτοῦ καταγγέλλοντες. Ἐπὶ τούτοις Ἰάκωβος	ὁ	ἀδελφὸς τοῦ κυρίου, ὃν οἱ
[3, 5]	ἡμῶν λειπέσθω» Οὔτε γὰρ μικρὸς	ὁ	ἆθλος τῶν τολμωμένων, ἐπεὶ μὴ
[3, 2]	αἴτια, ὧν παρ´ ἀνθρώποις πείσεται	ὁ	ἀναμάρτητος, ταῦτα ἦν. Ἰουδαίων δὲ
[3, 2]	καθὰ ἂν ἐντείλωμαι αὐτῷ. Καὶ	ὁ	ἄνθρωπος ὃς ἂν μὴ ἀκούσῃ
[3, 2]	τι ἂν ἐντείλωμαι αὐτῷ. Καὶ	ὁ	ἄνθρωπος ὃς ἐὰν μὴ ἀκούσῃ
[3, 2]	διαστέλλων, καὶ τὸ μὲν Ἔσται	ὁ	ἀνιστάμ? θνη ἐλπιοῦσι τῷ Καὶ
[3, 2]	διασαφῶν ἑρμηνεύει, φήσας· Καὶ ἔσται	ὁ	ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν, ἐπ´ αὐτῷ
[3, 2]	συμφώνως τῇ προρρήσει Καὶ ἔσται	ὁ	ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν, ἐπ´ αὐτῷ
[3, 5]	στῖφος τῶν συκοφαντῶν μεταβήσομαι. Ματθαῖος	ὁ	ἀπόστολος τὸν πρότερον βίον οὐκ
[3, 5]	Ἰωάννου μαχαίρᾳ» τόν τε Πέτρον	ὁ	αὐτὸς δεσμοῖς περιέβαλεν, ὡς ἐν
[3, 2]	μὲν ἐπεσκιασμένως ᾐνίξατο· γυμνότερον δὲ	ὁ	αὐτὸς ἑρμηνεύει προφήτης τὴν διάνοιαν,
[3, 2]	ἔσται προσδοκία ἐθνῶν Πάλιν δ´	ὁ	αὐτὸς Ἡσαΐας προϊὼν περὶ τοῦ
[3, 1]	ἔσεσθαι τοὺς αὐτοῦ μαθητὰς θεσπίζει	ὁ	αὐτὸς λέγων προφήτης· Ὡς ὡραῖοι
[3, 4]	μῆκος ἐκτείνοιτο, ἐπὶ πᾶσιν ἐκκείσθω	ὁ	αὐτοῦ θάνατος, οὐ κοινὸς τοῖς
[3, 2]	ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ.	Ὁ	βασιλεὺς τῶν δυνάμεων τοῦ ἀγαπητοῦ,
[3, 2]	ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ	ὁ	βραχίων κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη; Ἀνηγγείλαμεν
[3, 1]	κύριος μετὰ ἰσχύος ἔρχεται, καὶ	ὁ	βραχίων μετὰ κυρίας· ἰδοὺ ὁ
[3, 5]	τολμήσας ξηρὸς παραχρῆμα τὴν δεξιάν,	ὁ	δ´ ἀρχιερεὺς Καϊάφας, ὡς ἂν
[3, 2]	προφητεύων ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ	ὁ	Δαβίδ· Οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν
[3, 5]	δι´ ἣν οἱ μὲν μαθηταί,	ὁ	δὲ διδάσκαλος ἐχρημάτισαν. Ὅ τε
[3, 5]	μετὰ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου ἦς.	Ὁ	δὲ ἠρνήσατο λέγων· οὔτε οἶδα
[3, 5]	εἶ, καὶ γὰρ Γαλιλαῖος εἶ.	Ὁ	δὲ ἤρξατο ἀναθεματίζειν καὶ ὀμνύειν,
[3, 2]	ὡς ῥίζα ἀπὸ γῆς ἀβάτου	ὁ	δὲ Θεοδοτίων· Καὶ ἀναβήσεται ὡς
[3, 5]	πάλιν Κλαύσετε καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς,	ὁ	δὲ κόσμος χαρήσεται» πῶς οὐκ
[3, 7]	εἰς μαρτύριον πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν»	Ὁ	δὲ λόγος εἴρητο μὲν ἐν
[3, 7]	ἔθνους κρατῦναι οἷός τε ἦν·	ὁ	δὲ μηδὲν θνητὸν καὶ ἀνθρώπινον
[3, 5]	τὸν μετ´ εὐκλείας θάνατον ὑπομείνειεν,	ὁ	δὲ μοχθηρός, τὸν τρόπον φιλοπαθής
[3, 5]	παρεστῶσιν· οὗτος ἐξ αὐτῶν ἐστιν.	Ὁ	δὲ πάλιν ἠρνήσατο. Καὶ μετὰ
[3, 3]	περὶ τὰ θεῖα λόγια σχολήν.	Ὁ	δὲ παντὸς μὲν ψεύδους ἀποτρέπων,
[3, 2]	καταστάντος. Καὶ οἱ μὲν ἐκλελοίπεσαν,	ὁ	δὲ προσδοκία τῶν καθ´ ὅλης
[3, 5]	ἐνδείξασθαι τῆς προδοσίας, ἀπελιθώθη αὐτίκα,	ὁ	δὲ ῥαπίσαι αὐτὸν τολμήσας ξηρὸς
[3, 2]	μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐκ ἐπιορκήσεις	Ὁ	δὲ σωτὴρ ἡμῶν ἐπιτείνων τὸν
[3, 6]	αἰῶνα, τίς πώποτε γοήτων διανενόηται;	ὁ	δὲ σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν
[3, 6]	καὶ ὑποσύρειν τῇ αὐτοῦ κακίᾳ·	ὁ	δὲ σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν
[3, 6]	πολλοὺς εἰδέναι καὶ ἔχειν μεγαλαυχούμενος·	ὁ	δὲ σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν,
[3, 4]	τὸν κράββατόν σου, καὶ περιπάτει»	ὁ	δὲ τὸ κελευσθὲν ἐποίει. τυφλοῖς
[3, 6]	λόγους φιλοσόφους μετιόν, ὡς ἀποδέδεικται.	Ὁ	δὴ οὖν ἑτέροις σεμνοῦ καὶ
[3, 7]	σοφὸν καὶ οὐρανίων ἁψίδων οἰκήτορα.	Ὁ	δὴ οὖν τοιοῦτος πῶς ἂν
[3, 6]	ὑπηκόους καὶ ὑποχειρίους εἶναι παρεσκεύασεν.	Ὁ	δὴ τοιούτους ἡμᾶς προαγαγὼν πῶς
[3, 7]	τοιγαροῦν καὶ αὐτὸς ὅπως κεκράτηκεν	ὁ	δι´ αὐτῶν λόγος, ἐπεὶ καὶ
[3, 7]	θεὸν λόγον, ὅστις ποτ´ ἦν	ὁ	διὰ τοῦ φαινομένου ἀνδρὸς τὰς
[3, 5]	τὰ πρὸς ἡδονὴν μεταδιώκοντες· καὶ	ὁ	διδάσκαλος δέ, ὅτι μὴ δι´
[3, 6]	τοιοῦτοι, πῶς οὐ πολὺ πρότερον	ὁ	διδάσκαλος; Εἰ δ´ ὅλως ἀπὸ
[3, 6]	Ἰησοῦ μαθητῶν γοητείας ἥλω, οὐδ´	ὁ	διδάσκαλος ἦν ἄρα τοιοῦτος. Ἵνα
[3, 7]	μαθητῶν, μιᾶς προσθήκῃ λέξεως αὐτοῖς	ὁ	διδάσκαλος λύσιν τῶν ἀπορηθέντων ὑπέθετο,
[3, 6]	εἴη βελτίων δή που πᾶς	ὁ	διδάσκων τῶν μαθητευομένων· φιλόσοφος ἄρα
[3, 2]	καθῄρητο βασίλειον· ἐκλελοίπει δὲ παραχρῆμα	ὁ	ἐκ προγόνων διαδοχῆς ἄρχων αὐτῶν
[3, 6]	δὲ λέγω ὑμῖν, ὅτι πᾶς	ὁ	ἐμβλέπων γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι
[3, 5]	σοι, ἀλλ´ ὁ πατήρ μου	ὁ	ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Καὶ ἐγώ
[3, 3]	ὁ κατὰ φωνὴν οἰκεῖος, οὐδ´	ὁ	ἔνδον, ὅταν πάθει ψυχῆς ᾖ
[3, 1]	τῇ ἰσχύϊ τὴν φωνήν σου,	ὁ	εὐαγγελιζόμενος Ἱερουσαλήμ· ὑψώσατε, μὴ φοβεῖσθε·
[3, 1]	Ἡσαΐας· Ἐπ´ ὄρος ὑψηλὸν ἀνάβηθι	ὁ	εὐαγγελιζόμενος Σιών, ὕψωσον τῇ ἰσχύϊ
[3, 5]	ἀγαγὼν τὰ συντεθειμένα, ἀλλὰ καὶ	ὁ	ζῶντα προδοῦναι τολμήσας αὐτὸν αὐτοχειρίᾳ
[3, 2]	ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς	ὁ	ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ
[3, 6]	καὶ παραδόξους εὐεργεσίας τοιάσδε, οἵας	ὁ	ἡμέτερος πεποιηκὼς μνημονεύεται, τίς πώποτε
[3, 2]	Ὡσαύτως δὲ καὶ πολὺ διαφερόντως	ὁ	ἡμέτερος σωτὴρ ἀναγαγὼν τοὺς ἑαυτοῦ
[3, 2]	ὡσαύτως δὲ καὶ πολὺ κρεῖττον	ὁ	ἡμέτερος σωτὴρ δώδεκα ἀποστόλους ἐξαπέστειλεν
[3, 2]	οὐδὲν ἀπολελειμμένοι. Εἰπὼν δ´ οὖν	ὁ	Ἡσαΐας Ἀνηγγείλαμεν ἐνώπιον αὐτοῦ, ὡς
[3, 1]	εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ Καὶ πάλιν	ὁ	Ἡσαΐας· Ἐπ´ ὄρος ὑψηλὸν ἀνάβηθι
[3, 2]	αἰνιγμάτων, ποτὲ δὲ καὶ λευκότερον	ὁ	Ἡσαΐας παρίστησι· δι´ αἰνιγμάτων μέν,
[3, 2]	οἰκείοις διένειμεν μαθηταῖς. Διό φησιν	ὁ	Ἡσαΐας περὶ αὐτῶν· Καὶ εὐφρανθήσονται
[3, 2]	θάνατον αὐτῷ συσκευασαμένων οὐδὲν ὑπεριδόμενος,	ὁ	θαυμάσιος προφήτης διαρρήδην ἀπελέγχει, καὶ
[3, 2]	τις, περὶ οὗ ἑξῆς φησιν	ὁ	θεός· Αὐτὸς ἐπικαλέσεταί με, πατήρ
[3, 2]	ὑμῶν ὡς ἐμὲ ἀναστήσει κύριος	ὁ	θεός, αὐτοῦ ἀκούσεσθε κατὰ πάντα
[3, 2]	ἐβόησεν Μωσῆς πρὸς κύριον, λέγων,	ὁ	θεὸς δέομαι ἴασαι αὐτήν Ὡσαύτως
[3, 2]	δι´ ἧς ὅμοιον αὐτῷ παραστήσειν	ὁ	θεὸς ἐθέσπισεν εἰπών· Προφήτην ἐκ
[3, 1]	εἶπον ταῖς πόλεσιν Ἰούδα, ἰδοὺ	ὁ	θεὸς ἡμῶν. ἰδοὺ κύριος μετὰ
[3, 7]	ἀπόστολον, ὅτι δὴ Ἐχαρίσατο αὐτῷ	ὁ	θεὸς τὸ ὄνομα τὸ ὑπὲρ
[3, 2]	τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεθ´ ἡμῶν	ὁ	θεός τοῦτο γὰρ ἑρμηνεύει τὸ
[3, 2]	τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν ἀναστήσει κύριος	ὁ	θεὸς ὑμῶν· αὐτοῦ ἀκούσεσθε κατὰ
[3, 5]	τὸν τρόπον· Καὶ παράγων ἐκεῖθεν	ὁ	Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ
[3, 5]	θεοῦ τοῦ ζῶντος. Ἀποκριθεὶς δὲ	ὁ	Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ, μακάριος εἶ
[3, 5]	ἐκεῖνα τῆς ἱστορίας, ἐν οἷς	ὁ	Ἰησοῦς ἐρωτήσας, τίνα φασὶν αὐτὸν
[3, 5]	τῷ εὐαγγελίῳ ἐπισημηνάμενος ὃν ἠγάπα	ὁ	Ἰησοῦς» οὐκ ἐδήλωσεν ὀνομαστὶ ἑαυτόν.
[3, 2]	δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἦλθεν	ὁ	Ἰησοῦς πρὸς αὐτοὺς περιπατῶν ἐπὶ
[3, 2]	προγόνων διαδοχῆς ἄρχων αὐτῶν καὶ	ὁ	κατὰ νόμους τοὺς οἰκείους ἡγούμενος,
[3, 3]	ἀκάθαρτον· διὸ οὐδὲ λόγος αὐτῷ	ὁ	κατὰ φωνὴν οἰκεῖος, οὐδ´ ὁ
[3, 3]	τοῦ Χριστοῦ μαθόντες, ὅτι γεννητὸς	ὁ	κόσμος καὶ ὅτι οὐρανὸς αὐτὸς
[3, 4]	καλυπτόντων λόγον, δι´ ὧν αὐτὸς	ὁ	κύριος ἡμῶν εἰσέτι καὶ νῦν,
[3, 5]	ὀνόματά ἐστιν ταῦτα· πρῶτος Σίμων	ὁ	λεγόμενος Πέτρος, καὶ Ἀνδρέας ὁ
[3, 5]	οἱ γνώριμοι, σκεψώμεθα εἰ πιθανὸς	ὁ	λόγος αὐτοῖς ἔσται, μὴ τὴν
[3, 4]	ἵνα μή μοι τὰ νῦν	ὁ	λόγος εἰς μακρὸν μῆκος ἐκτείνοιτο,
[3, 2]	κατ´ αὐτοῦ συσκευασθείσης ὀνομαστὶ θεσπίσας	ὁ	λόγος ἐν τῷ Παρέστησαν οἱ
[3, 2]	ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν παρατείνουσαν	ὁ	λόγος εὐαγγελίζεται, σαφέστατα τοῦτο παριστὰς
[3, 6]	Ἵνα δὲ μὴ ἐξ ἀγράφων	ὁ	λόγος ἡμῖν ὁδεύοι, δέχου τὰς
[3, 3]	μὴν Ἑβραίων καὶ οὗτος ἦν	ὁ	λόγος, καὶ φιλοσόφων δὲ οἱ
[3, 6]	ὧν συλλεξάμενον, ἄνδρα τοιοῦτον, οἷον	ὁ	λόγος παρίστησιν, ἀποδειχθῆναι. τί δῆτα
[3, 7]	οὐδ´ οὕτως ἦν αὐτοῖς εὐχερὴς	ὁ	λόγος πρὸς τὸ ποιῆσαι ῥᾳδίως
[3, 6]	ἄλλοτε πρότερον. Συνίστη δὲ ἄρα	ὁ	λόγος τοῦ σωτῆρος ἡμῶν τὸ
[3, 7]	ἦν ἄρα αὐτοῖς τῆς δημηγορίας	ὁ	λόγος, ᾧ πεπεῖσθαι εἰκὸς ἦν
[3, 5]	Θωμᾶν» Οὕτως μὲν τὸν Ματθαῖον	ὁ	Λουκᾶς ἐτίμησεν, καθ´ ἃ παρέδωκαν
[3, 5]	τῷ Πέτρῳ ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ,	ὁ	Μάρκος μηδενὸς τούτων μνημονεύσας, ὅτι
[3, 5]	τὸν Θωμᾶν ἐπαγαγών, ὥσπερ καὶ	ὁ	Μάρκος πεποίηκεν. Ἔχουσιν δὲ αὐτοῦ
[3, 5]	περὶ αὐτοῦ» Οὐ γὰρ παρῆν	ὁ	Μάρκος τοῖς ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ
[3, 5]	Ματθαῖος ὁ τελώνης» Οὕτως μὲν	ὁ	Ματθαῖος δι´ ὑπερβολὴν ἐπιεικείας τὸ
[3, 2]	ἐν γῇ διψώσῃ ἀνθ´ οὗ	ὁ	μὲν Ἀκύλας ἡρμήνευσεν οὕτως· Καὶ
[3, 5]	ἀληθῶς περὶ αὐτὸν γέγονεν, ἀλλ´	ὁ	μὲν ἀφανὴς ἦν καταγελάσας αὐτῶν
[3, 6]	τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» Πάλιν	ὁ	μὲν γόης καὶ ἀληθῶς λαοπλάνος
[3, 6]	ἑπόμενον τοῖς οἰκείοις λόγοις. Πάλιν	ὁ	μὲν γόης καὶ ὡς ἀληθῶς
[3, 5]	καὶ τὸν ἐναντίον. Ἔστω γὰρ	ὁ	μὲν διδάσκαλος, οἱ δὲ μαθηταί·
[3, 5]	με δεῖ συναγαγεῖν πάνθ´ ὅσα	ὁ	μὲν ἐδίδασκεν, οἱ δ´ ἐμάνθανον;
[3, 5]	εἶθ´ ὡς ἐν ὑποθέσει λόγου	ὁ	μὲν μὴ τὰ προλελεγμένα διδασκέτω,
[3, 5]	στόματος εἰς πάντας ἀνθρώπους ἐξενηνοχότων.	Ὁ	μὲν οὖν κύριος καὶ πρῶτος
[3, 2]	ἀπὸ τῆς ἀλλοδαπῆς ἀφικνουμένοις. Καὶ	ὁ	μὲν τόπος οὗτος, ἔνθα γεγεννῆσθαι
[3, 3]	ὁμολογεῖται, πῶς ἂν εἴη πλάνος	ὁ	μὴ μόνον λόγους ἀλλ´ ἔργα
[3, 1]	ὁ βραχίων μετὰ κυρίας· ἰδοὺ	ὁ	μισθὸς αὐτοῦ μετ´ αὐτοῦ, καὶ
[3, 2]	παραπλησίας γε μὴν αἷς καὶ	ὁ	Μωσῆς διεπράξατο. Οἷον, ὡς ἐπὶ
[3, 2]	τὰ ὅμοια δὲ καὶ αὐτὸς	ὁ	Μωσῆς, πρὸς τὸν λαὸν διερμηνεύων
[3, 2]	τοῦ Χριστοῦ ταῦτα προφητεύει· Ἰδοὺ	ὁ	παῖς μου ὃν ᾑρέτισα, ὁ
[3, 2]	τὴν κατὰ τοῦ Χριστοῦ τόλμαν	ὁ	παντελὴς αὐτοὺς μετῆλθεν ὄλεθρος πολιορκηθέντας
[3, 5]	αὐτὸν ἀπολιπόντες ᾤχοντο, ἢ ὅτι	ὁ	πάντων αὐτῶν προκεκριμένος ἀπόστολός τε
[3, 5]	αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέν σοι, ἀλλ´	ὁ	πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς
[3, 2]	Ἀντὶ τούτων γὰρ ἀμειβόμενος αὐτὸν	ὁ	πατὴρ τῆς ὑπακοῆς καὶ τῆς
[3, 3]	διαρρήδην φάσκων· Ἔσεσθε τέλειοι, ὡς	ὁ	πατὴρ ὑμῶν τέλειός ἐστιν» Εἰ
[3, 5]	περὶ αὐτοῦ» ταῦτα μὲν οὖν	ὁ	Πέτρος εἰκότως παρασιωπᾶσθαι ἠξίου· διὸ
[3, 5]	διδασκαλίᾳ, ὅτε ἀποκριθεὶς αὖθις αὐτοῖς	ὁ	Πέτρος εἶπεν· Πειθαρχεῖν δεῖ θεῷ
[3, 5]	φησίν· ἐρωτήσαντος τοῦ Ἰησοῦ, Ἀποκριθεὶς	ὁ	Πέτρος λέγει, σὺ εἶ ὁ
[3, 5]	τὰς τροφὰς μεταιτούντων) οὐκ ἔχων	ὁ	Πέτρος ὅ τι δῷ, ὡμολόγει
[3, 5]	μηδενὸς τούτων μνημονεύσας, ὅτι μηδ´	ὁ	Πέτρος ταῦθ´ ὡς εἰκὸς ἐν
[3, 3]	δὲ σκεψώμεθα, μὴ ἄρα ποτὲ	ὁ	πλάνος αὐτῷ περὶ τὰ κυριώτατα
[3, 3]	ἆρα οὖν μὴ οὗτος ἦν	ὁ	πλάνος; ἢ ὅτι μὴ καὶ
[3, 6]	ὃν πάλαι φιλοσόφων εἷς μόνος	ὁ	Πλάτων εἰδώς, εἰς πάντας ἐκφέρειν
[3, 3]	γραφαῖς. τί οὖν; οὐχὶ καὶ	ὁ	Πλάτων φύσεως λυτῆς καὶ φθαρτῆς
[3, 7]	τὴν ἄνοιαν. Ταῦτα καὶ νῦν	ὁ	Πορφύριος. ἆρ´ οὖν ἀπατεὼν οὗτος;
[3, 4]	ταφῇ, τριταῖος αὖθις ἀπελάμβανε τοῦτο,	ὁ	πρὶν ἀναχωρήσας ἑκών. Καὶ δείκνυσίν
[3, 5]	καὶ ἔφησαν, ὅτι Ἰούδας μὲν	ὁ	προδοὺς αὐτὸν φιλήματι, τολμήσας τὸ
[3, 2]	λόγων αὐτοῦ, ὅσα ἂν λαλήσῃ	ὁ	προφήτης ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου,
[3, 2]	λόγων αὐτοῦ, ὅσα ἂν λαλήσῃ	ὁ	προφήτης ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου,
[3, 2]	καὶ ἔδειξεν αὐτῷ φῶς, εἰκότως	ὁ	προφήτης ἐπισυνάπτει λέγων· διὰ τοῦτο
[3, 2]	δ´ οὖν τὰ ἔθνη καὶ	ὁ	προφήτης ᾐνίξατο εἰπών· Διὰ τοῦτο
[3, 2]	ἐλπιοῦσιν Ἤδη δεύτερον ἐν τούτοις	ὁ	προφήτης τὸ ἐπὶ τῷ Χριστῷ
[3, 2]	διψώσῃ Διὰ γὰρ τούτων μνημονεύσας	ὁ	προφήτης τοῦ βραχίονος τοῦ κυρίου,
[3, 6]	ἂν ἐνδίκως νομισθείη ἢ φιλοσόφων	ὁ	πρώτιστος καὶ εὐσεβῶν ἀνδρῶν διδάσκαλος;
[3, 5]	τῶν λοιπῶν εὐαγγελιστῶν ἐδήλωσεν, οὐχ	ὁ	συναπόστολος αὐτοῦ Ἰωάννης, οὐδέ γε
[3, 2]	ἑβδομήκοντα ἄνδρας ὡσαύτως δὲ καὶ	ὁ	σωτὴρ Ἀνέδειξεν ἑαυτοῦ μαθητὰς ἑβδομήκοντα,
[3, 2]	πάγος ἐπὶ τῆς γῆς Καὶ	ὁ	σωτὴρ δὲ καὶ κύριος ἡμῶν
[3, 1]	καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν ἥντινα προφητείαν	ὁ	σωτὴρ ἡμῶν ἐν τῇ συναγωγῇ
[3, 2]	Ὡσαύτως δὲ καὶ πολὺ κρειττόνως	ὁ	σωτὴρ ἡμῶν Ἐπετίμησε τῷ ἀνέμῳ
[3, 2]	οὐδεὶς μὲν ἄλλος μόνος δὲ	ὁ	σωτὴρ ἡμῶν παρέστη τὰ παραπλήσια
[3, 2]	σπέρματος Ἰεσσαί, ἀφ´ οὗ δὴ	ὁ	σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν γενεαλογεῖται,
[3, 6]	πλάνος καὶ γόης, ὁμολογοῖτ´ ἂν	ὁ	σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν. Εἰ
[3, 6]	χάριν. Μή τι οὖν καὶ	ὁ	σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς
[3, 2]	Ναυὴν Ἰησοῦν. Ὡσαύτως δὲ καὶ	ὁ	σωτὴρ τὸν Σίμωνα Πέτρον. Καὶ
[3, 5]	καὶ Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς καὶ Ματθαῖος	ὁ	τελώνης» Οὕτως μὲν ὁ Ματθαῖος
[3, 3]	γυναιξὶν ἐπιτρέψαντα, καὶ εἰ πλάνος	ὁ	τὴν εἰς ἄκρον παραδοὺς φιλοσοφίαν,
[3, 3]	πολλοῦ τίθεσθαι, καὶ εἰ πλάνος	ὁ	τῆς πανδήμου καὶ ἀγελαίου καὶ
[3, 7]	ἀπορήσειεν εὐλόγως, τίς ἦν ἄρα	ὁ	τῆς τῶν μαθητῶν τοῦ Ἰησοῦ
[3, 6]	ἔνοχος ἦν; πόθεν, ἢ πῶς,	ὁ	τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς, ὡς πρὸς
[3, 5]	Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Ἰάκωβος	ὁ	τοῦ Ζεβεδαίου, καὶ Ἰωάννης ὁ
[3, 2]	βραχίονος τοῦ κυρίου, ὃς ἦν	ὁ	τοῦ θεοῦ λόγος, Ἐνώπιον αὐτοῦ
[3, 6]	ἀπελαύνειν ἡμῖν φίλον ἐστίν; οὕτως	ὁ	τοῦ Ἰησοῦ λόγος καὶ ἡ
[3, 3]	μεστά, τίσιν λόγοις εὐλόγως ἂν	ὁ	τούτων διδάσκαλος ἐπιγραφείη τὸ τοῦ
[3, 5]	τῶν αὐτῶν λέγειν. τίς οὖν	ὁ	τούτων ἔλεγχος; εἰ γὰρ δὴ
[3, 3]	πρόσθεν εἰρημένων τίς ποτε ἦν	ὁ	τρόπος γνῶναι τῆς ὑπ´ αὐτοῦ
[3, 5]	πλήθους παρρησιασάμενος, καὶ διωγμὸς οὐχ	ὁ	τυχὼν ἐπανίσταται τοῖς πρεσβεύουσι τὸ
[3, 6]	αὐτοῖς πιστωσάμενοι; Ἔτι πρὸς τούτοις	ὁ	τῷ δι´ ἐναντίας ἡμῖν λόγῳ
[3, 5]	ὄνομα. Καὶ πάλιν ἄλλοτε Ἡρώδης	ὁ	τῶν Ἰουδαίων βασιλεὺς ἀνεῖλεν τὸν
[3, 2]	φῶς» Ἐπεὶ τοίνυν βεβούλευται κύριος	ὁ	τῶν ὅλων θεὸς καθαρίσαι αὐτὸν
[3, 5]	εἶπεν, σὺ εἶ ὁ Χριστὸς	ὁ	υἱὸς τοῦ θεοῦ τοῦ ζῶντος.
[3, 2]	καταβαινόντων εἰς λάκκον» καὶ πάλιν·	ὁ	ὑψῶν με ἐκ τῶν πυλῶν
[3, 5]	ἀπιστεῖν; καὶ πῶς οὐκ ἐμφανὴς	ὁ	φθόνος; Τί δέ; οἱ καταψευδόμενοι
[3, 3]	καὶ πανδήμου φιλοσοφίας εἰσηγητὴν πᾶς	ὁ	φιλαλήθης αὐτὸν ὁμολογήσαι ἄν; τὸν
[3, 2]	ἑνὸς ὡρισμένως ἀναφωνεῖ. τίνα τοίνυν	ὁ	χρησμὸς θεσπίζει Μωσεῖ παραπλήσιον ἔσεσθαι
[3, 2]	οὐκ ἔπιεν« ὡσαύτως δὲ καὶ	ὁ	Χριστός. Γέγραπται γοῦν· Καὶ ἤγετο
[3, 2]	πρῶτος τοῖς λοιποῖς ἔθνεσιν Ἰησοῦς	ὁ	Χριστὸς διὰ τῶν αὐτοῦ μαθητῶν
[3, 2]	ἐλευθερίαν μετεστήσατο. Καὶ Ἰησοῦς δὲ	ὁ	Χριστὸς ἐκ τῆς ὑπὸ τοῖς
[3, 2]	δὲ διὰ τούτων ὡς ἄρα	ὁ	Χριστὸς ἐκτὸς πάσης ὑπάρχων πλημμελείας
[3, 5]	ὁ Πέτρος λέγει, σὺ εἶ	ὁ	Χριστός. Καὶ ἐπετίμησεν αὐτοῖς, ἵνα
[3, 2]	ἐπηγγείλατο ὡσαύτως δὲ καὶ Ἰησοῦς	ὁ	Χριστός, μακάριοι« φησίν, οἱ πραεῖς,
[3, 2]	μόνος ἀποδέδεικται. Ἀλλὰ καὶ Ἰησοῦς	ὁ	Χριστὸς Μωσεῖ παραπλησίως καὶ πολὺ
[3, 5]	Σίμων Πέτρος εἶπεν, σὺ εἶ	ὁ	Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ
[3, 5]	δὲ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐπηγάγετο.	Ὁ	Χριστὸς οὗτος ἦν· καν πάλιν
[3, 2]	εὐσέβειαν ἐπιστώσατο. Ὡσαύτως δὲ καὶ	ὁ	Χριστὸς ταῖς ἀναγράπτοις θαυματουργίαις πρὸς
[3, 5]	τε καὶ Ἑλλήνων αὐτὸς Ἰησοῦς	ὁ	Χριστὸς τοῦ θεοῦ, δι´ ὧν
[3, 2]	δὲ καὶ μᾶλλον θεοπρεπέστερον Ἰησοῦς	ὁ	Χριστὸς τοῦ θεοῦ ἐπὶ τῆς
[3, 2]	δὲ καὶ μείζονι δυνάμει ἐξουσίας	ὁ	Χριστὸς τοῦ θεοῦ, προσελθόντος αὐτῷ
[3, 6]	σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς	ὁ	Χριστὸς τοῦ θεοῦ τοιοῖσδέ τισιν
[3, 2]	τοῦτο Ὡσαύτως δὲ καὶ Ἰησοῦς	ὁ	Χριστὸς τοῦ θεοῦ τοῖς Φαρισαίοις
[3, 2]	γὰρ τὰ πάντα δι´ αὐτὴν	ὁ	Χριστὸς ὑπέμεινεν, εἰκότως μετὰ τὰς
[3, 2]	ὅτι ἐν Βηθλεὲμ ἐγεννήθη Ἰησοῦς	ὁ	Χριστός, ὡς καὶ σπήλαιον δείκνυσθαι
[3, 2]	τρόπον οἱ διαιρούμενοι σκῦλα» Καὶ	ὁ	ψαλμῳδός· Κύριος δώσει ῥῆμα τοῖς
[3, 5]	Ἰησοῦς» οὐκ ἐδήλωσεν ὀνομαστὶ ἑαυτόν.	Ὅ	γε μὴν Πέτρος οὐδὲ καθῆκεν
[3, 5]	μαθηταί, ὁ δὲ διδάσκαλος ἐχρημάτισαν.	Ὅ	τε γὰρ διδάσκων ἐπαγγελίαν μαθήματός
[3, 2]	αὐτοῦ, καὶ λαλήσει αὐτοῖς καθ´	ὅ	τι ἂν ἐντείλωμαι αὐτῷ. Καὶ
[3, 5]	μεταιτούντων) οὐκ ἔχων ὁ Πέτρος	ὅ	τι δῷ, ὡμολόγει πάσης ὑπάρξεως
[3, 5]	καὶ χρυσίον οὐχ ὑπάρχει μοι,	ὃ	δὲ ἔχω, τοῦτό σοι δίδωμι·
[3, 1]	δυνάμει κρατήσει, ὅτι μὴ ἀνθρωπείᾳ·	ὃ	δὴ καὶ αὐτὸ συνέστη διὰ
[3, 2]	πρὸς αὐτοῦ κατηγγελμένον βίον ὑποσχόμενος·	ὃ	δὴ καὶ παριστὰς λευκότερον, τοῖς
[3, 2]	πάντως που βουληθεὶς πράξειεν ἂν	ὃ	ἐβουλήθη. Οὐδὲν γάρ ἐστιν ὃ
[3, 0]	Χριστοῦ γενομένης κλήσεως ἐμνημόνευσαν, δι´	ὃ	καὶ ὡς οἰκείων ἀλλ´ οὐκ
[3, 2]	ὃ ἐβουλήθη. Οὐδὲν γάρ ἐστιν	ὃ	μὴ γίνεται ὧν βούλεται· ἐβουλήθη
[3, 3]	μήτ´ ἐπονομάζοντες (οὐδὲν γὰρ ἔνυλον,	ὃ	μὴ τῷ ἀΰλῳ εὐθύς ἐστιν
[3, 7]	πάντα καλύπτοντος λόγον. Διανοηθεὶς γάρ,	ὃ	μηδεὶς πώποτε, νόμους οἰκείους καὶ
[3, 5]	καὶ κωφοῖς τὴν ἀκοὴν παρασχεῖν,	ὃ	οὐδείς ποθ´ ἡμῶν ἤκουσεν· λεπρούς
[3, 5]	αὐτὸν τυφλοῖς τὸ βλέπειν κεχαρισμένον,	ὃ	οὐδείς ποθ´ ἡμῶν ἱστόρησεν· καὶ
[3, 3]	ποτ´ ἄρα τοῦτ´ ἦν δι´	ὃ	πλάνον αὐτόν φασιν, ὅτι μὴ
[3, 3]	ἤπερ ἡμεῖς ἐσμεν, οὐδ´ ἔστιν	ὃ	τὴν ἀρχὴν γῆ ἀνίησιν φυτὸν
[3, 6]	ἐξ ἀγράφων ὁ λόγος ἡμῖν	ὁδεύοι,	δέχου τὰς ἀποδείξεις καὶ ἀπὸ
[3, 5]	τὰς ζώνας, μὴ πήραν εἰς	ὁδόν	καὶ τὰ τοιαῦτα, τῇ δὲ
[3, 6]	ζώνας ὑμῶν, μὴ πήραν εἰς	ὁδόν,	μηδ´ ὑποδήματα» πῶς δ´ ἂν
[3, 2]	ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν	ὀδυνᾶται,	καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι
[3, 2]	τῶν ἡμαρτηκότων καὶ ὑπὲρ ἡμῶν	ὀδυνηθήσεται,	ἀλλ´ οὐχ ὑπὲρ ἑαυτοῦ. Εἰ
[3, 1]	Ταῦτα δὲ ὁποίας ἔχεται διανοίας,	ὁδῷ	προϊόντες κατὰ τὴν εὐαγγελικὴν εἰσόμεθα
[3, 5]	ἄλλα μυρία περὶ αὐτοῦ εἰρηκότων.	Ὅθεν	εἰσέτι νῦν ἀπὸ τοῦδε τῶν
[3, 4]	καί τινα συνδιατρίψας χρόνον, ἄνεισιν	ὅθεν	καὶ παρῆν, ὑπ´ ὀφθαλμοῖς αὐτῶν
[3, 2]	αὐτοῦ καὶ φυλὴν καὶ τόπον	ὅθεν	προελεύσεται, χρόνον τε καθ´ ὃν
[3, 5]	Ἰησοῦς ἐρωτήσας, τίνα φασὶν αὐτὸν	οἱ	ἄνθρωποι, καὶ αὐτοὶ δὲ οἱ
[3, 5]	ἐτίμησεν, καθ´ ἃ παρέδωκαν αὐτῷ	οἱ	ἀπ´ ἀρχῆς αὐτόπται καὶ ὑπηρέται
[3, 2]	οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ	οἱ	ἄρχοντες συνήχθησαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ
[3, 5]	αὐτοῖς ἀπαντήσομεν; ~Ὅτι μὴ πλασάμενοι	οἱ	αὐτοῦ μαθηταὶ τῇ δὲ ἀληθείᾳ
[3, 5]	οἱ ἄνθρωποι, καὶ αὐτοὶ δὲ	οἱ	αὐτοῦ μαθηταὶ τίνα δόξαν ἔχοιεν
[3, 2]	ὁ λόγος ἐν τῷ Παρέστησαν	οἱ	βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ οἱ
[3, 7]	ἄρχοντες τούτων· οὓς καὶ αὐτοὺς	οἱ	γνήσιοι τοῦ Χριστοῦ μαθηταὶ δι´
[3, 6]	πώποτε διαπραξάμενος ἱστορεῖται; τίνος δὲ	οἱ	γνώριμοι καὶ τῶν πραγμάτων αὐτόπται
[3, 5]	μηδέ τι παράδοξον ὧν ἐμαρτύρησαν	οἱ	γνώριμοι, σκεψώμεθα εἰ πιθανὸς ὁ
[3, 5]	πάνθ´ ὅσα ὁ μὲν ἐδίδασκεν,	οἱ	δ´ ἐμάνθανον; παρῄνει δ´ αὐτοῖς
[3, 7]	κατὰ Χριστοῦ δυσσεβείας ἥκειν περιελαθῆναι.	Οἱ	δέ γε λοιποὶ πάντες τῆς
[3, 5]	σαφῆ καὶ ἐναργῆ τεκμήρια παρεσχηκέναι;	Οἱ	δέ γε τοὺς τοιούσδε πεπλάσθαι
[3, 5]	δεῖ κατὰ πλάνους καὶ γόητας.	Οἱ	δὲ διδασκάλου φαύλου καὶ διαστροφέως
[3, 5]	ἦν καταγελάσας αὐτῶν τοῦ δικαστηρίου,	οἱ	δὲ ἐπιβουλεύοντες, ὑπὸ φαντασίας θεηλάτου
[3, 5]	ἂν τὸ βαρὺ τοῦ προστάγματος,	οἱ	δὲ καὶ ἔργον πεποιηκότες τὸν
[3, 5]	Ἔστω γὰρ ὁ μὲν διδάσκαλος,	οἱ	δὲ μαθηταί· εἶθ´ ὡς ἐν
[3, 5]	διδασκαλίας καὶ εὐσεβείας ἐπαγγελίᾳ καινῆς·	οἱ	δὲ ταῦτα μετερχέσθων, καὶ τὰ
[3, 7]	παρὰ τῷ θεῷ κατηξιωμένοι βραβείων·	οἱ	δὲ τῆς εὐσεβείας πολέμιοι τὰς
[3, 6]	ἑαυτόν, Κράτης Κράτητα, ἠλευθέρου κομπάζων.	Οἱ	δὲ τῶν Ἰησοῦ λόγων ζηλωταὶ
[3, 7]	εἰ δὴ ἐφ´ ἑαυτοῖς εἶχον	οἱ	δεισιδαίμονες τὴν ἐπ´ αὐτῶν ἐξουσίαν.
[3, 5]	ταῖς ἄλλαις αὐτῶν διηγήσεσιν πεπιστευκότες.	Οἱ	δὴ οὖν μηδὲν τῆς ἀληθείας
[3, 6]	κρειττόνων ἀπὸ τῶν χειρόνων μεταβολῇ.	Οἱ	δὴ οὖν πυρὶ παραδόντες τὰς
[3, 5]	Πέτρου διαλέξεων εἶναι λέγεται ἀπομνημονεύματα.	Οἱ	δὴ οὖν τὰ μὲν δόξαντα
[3, 6]	ἀποδείξεις καὶ ἀπὸ ἱστορίας ἐγγράφου.	Οἱ	δὴ πρῶτοι τοῦ Ἰησοῦ μαθηταὶ
[3, 2]	εὐφρανθήσονται ἐνώπιόν σου ὃν τρόπον	οἱ	διαιρούμενοι σκῦλα» Καὶ ὁ ψαλμῳδός·
[3, 1]	γὰρ οὐκ ἔμελλον ὡραῖοι ἔσεσθαι	οἱ	ἐν ὀλίγῳ καὶ βραχεῖ χρόνῳ
[3, 2]	ἐν τῇ ἐξόδῳ· Εἶπον οὖν	οἱ	ἐπαοιδοὶ τῷ Φαραῷ, δάκτυλος θεοῦ
[3, 7]	εὐσεβὴς καὶ εἰς οὐρανούς, ὥσπερ	οἱ	εὐσεβεῖς, χωρήσας. Ὥστε τοῦτον μὲν
[3, 7]	ὑφ´ ἡμῶν. τὸν γὰρ Χριστὸν	οἱ	θεοὶ εὐσεβέστατον ἀπεφήναντο καὶ ἀθάνατον
[3, 5]	ἐμφανὴς ὁ φθόνος; Τί δέ;	οἱ	καταψευδόμενοι τοῦ διδασκάλου καὶ τὰ
[3, 1]	ἔφασκεν· Δεῦτε πρός με πάντες	οἱ	κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω
[3, 3]	γέ τοι καὶ αὐτῶν Ἑλλήνων	οἱ	λογιώτατοι ἐπὶ χρησμοῖς τῶν οἰκείων
[3, 5]	γέγραπται. Καὶ τούτων ταῦτα πεπονθότων,	οἱ	λοιποὶ μαθηταί, ἀπρὶξ ἐχόμενοι τοῦ
[3, 6]	ἀνέστραπται περὶ σωφροσύνην, ὁπότε πάλιν	οἱ	μαθηταὶ μαρτυροῦσι παραινεῖν μηδ´ ἐμβλέπειν
[3, 6]	τούτου ὑπονοίας ἐτύγχανον; ὅτε τοίνυν	οἱ	μαθηταὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν πεφήνασιν
[3, 7]	ἔθνη» Καὶ πῶς, εἶπον ἂν	οἱ	μαθηταὶ τῷ διδασκάλῳ πάντως που
[3, 3]	ὁ λόγος, καὶ φιλοσόφων δὲ	οἱ	μάλιστα διαφανεῖς τοῖς αὐτοῖς συνηνέχθησαν,
[3, 7]	κατὰ τοὺς τοιούσδε καιροὺς εἰωθότα;	οἱ	μὲν γὰρ τῆς εὐσεβείας ἀθληταὶ
[3, 2]	ἐθνῶν βασιλέως αὐτῶν καταστάντος. Καὶ	οἱ	μὲν ἐκλελοίπεσαν, ὁ δὲ προσδοκία
[3, 5]	αἰτίαν ἔχουσιν ἀποδιδόναι, δι´ ἣν	οἱ	μὲν μαθηταί, ὁ δὲ διδάσκαλος
[3, 2]	ἡμέρᾳ τῆς ἐκκλησίας Ἆρ´ οὖν	οἱ	μετὰ Μωσέα προφῆται, Ἡσαΐας, φέρε,
[3, 6]	αὐτῷ προσεσχηκότες μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ	οἱ	μετὰ ταῦτα τῆς ἐκείνων διατριβῆς
[3, 7]	αὐτὸν πεποιηκέναι νομίσαι. Πῶς γάρ;	οἱ	μηδὲ διᾶραι δυνάμενοι στόμα, κἂν
[3, 5]	ὁ ἀδελφὸς τοῦ κυρίου, ὃν	οἱ	πάλαι τὰ Ἱεροσόλυμα οἰκοῦντες ἐκάλουν
[3, 3]	ὅπως δὲ καὶ τίσιν λόγοις	οἱ	παλαιοὶ Ἑβραῖοι θύειν μνημονεύονται, διειληφότες
[3, 5]	πλάσασθαι; ἐξ ἑνὸς γὰρ στόματος	οἱ	πάντες καὶ λεπρῶν καθάρσεις καὶ
[3, 1]	τοῦ Χριστοῦ προελάμβανον. ~αʹ Ὅπως	οἱ	παρ´ Ἑβραίοις προφῆται τὸ εὐαγγέλιον
[3, 5]	ἠρνήσατο. Καὶ μετὰ μικρὸν πάλιν	οἱ	παρεστῶτες ἔλεγον τῷ Πέτρῳ· ἀληθῶς
[3, 7]	ἐν γωνίᾳ γῆς τότε, καὶ	οἱ	παρόντες ἤκουον μόνοι. Πῶς οὖν
[3, 7]	πῶς δ´ ἂν πλήθει διειλέχθησαν	οἱ	πάσης ἐκτὸς γεγονότες παιδείας; ἀλλὰ
[3, 2]	ποιησόμεθα. Ἐπεὶ τοίνυν τῶν ἀπίστων	οἱ	πλείους γόητα καὶ πλάνον ἀποκαλοῦντες
[3, 1]	αὐτὸς λέγων προφήτης· Ὡς ὡραῖοι	οἱ	πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων ἀγαθὰ ἢ
[3, 6]	ἄλλοις, ὧν τὴν χρῆσιν ἀδιάφορον	οἱ	πολλοὶ νενομίκασιν. τίς οὖν αἱρεῖ
[3, 2]	Ἰησοῦς ὁ Χριστός, μακάριοι« φησίν,	οἱ	πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν
[3, 2]	Καὶ εἶδεν Ἀρὼν καὶ πάντες	οἱ	πρεσβύτεροι τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ τὸν
[3, 5]	μὴ σέβειν οὓς ἡγοῦντο θεοὺς	οἱ	προπάτορες, παρίωμεν δὲ καὶ ἐπὶ
[3, 6]	μοχθηρίας ἀπεργάζεσθαι. τοιοῦτοι δὲ καὶ	οἱ	πρὸς αὐτῶν μαθητευόμενοι, καθαροὶ καὶ
[3, 0]	πρῶτον ἀναγκαίως ἐκεῖνο θεωρήσαντες, ὅπως	οἱ	προφῆται τὴν τοῦ εὐαγγελίου μνήμην
[3, 5]	κατ´ Ἀδριανὸν πολιορκίας. Λέγονται γοῦν	οἱ	πρῶτοι κατὰ διαδοχὴν προστάντες αὐτόθι
[3, 1]	παρ´ αὐτῷ μακαρισμῶν προτάττων μακάριοι	οἱ	πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν
[3, 6]	ὡς πᾶν τοὐναντίον τούτοις ἡμεῖς	οἱ	τὰ Ἰησοῦ φρονοῦντες ἐπιτηδεύομεν, θᾶττον
[3, 5]	γὰρ δὴ τούτοις ἀπιστεῖν ἔμελλον	οἱ	ταῖς ἄλλαις αὐτῶν διηγήσεσιν πεπιστευκότες.
[3, 3]	ἀναγέγραπται, εἰσέτι τε καὶ δεῦρο	οἱ	τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ λόγοι πάντα
[3, 5]	τοῦ φαυλότητα κατεγνωσμένου. Πῶς οὖν	οἱ	τοῦ δηλουμένου μαθηταί, εἰ ἄρα
[3, 6]	πλάνου τὰ γοητεύματα, καὶ τοιοίδε	οἱ	τοῦ Ἰησοῦ μαθηταί, ἀφ´ ὧν
[3, 7]	περιγεγόνασιν τῶν ἐν ἀρχαῖς ἀκροωμένων	οἱ	τοῦ Ἰησοῦ μαθηταί, καὶ ὅπως
[3, 5]	αὐθαίρετον ὑπομεῖναι τελευτήν, ἢ ὡς	οἱ	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν μαθηταὶ εἰς
[3, 6]	ἐμαρτύρησαν ἀλήθειαν ἐπιστώσαντο ὥσπερ οὖν	οἱ	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν μαθηταί, πάσας
[3, 6]	μυριάδας πέντε» τοιοῦτοι δή τινες	οἱ	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν μαθηταί, τοσαύτην
[3, 2]	ἐσχίσθη τὸ ὕδωρ, καὶ διῆλθον	οἱ	υἱοὶ Ἰσραὴλ διὰ μέσης τῆς
[3, 6]	ἀνδρὸς μέγιστοι ἂν εἶεν μάρτυρες	οἱ	φοιτηταί, τὰ ὅμοιά που τῷ
[3, 5]	ἐχθροὶ δὲ αὐτῆς ἀληθείας ἁλισκόμενοι,	οἵ	γε τοὺς οὕτως ἀπανούργους, καὶ
[3, 3]	φίλα τοῖς οἰκείοις διδασκάλοις φρονῶν,	οἵ	γε, ὡς εἰκὸς ἐξ ἡμῶν
[3, 5]	διδάσκων ἐπαγγελίαν μαθήματός τινος ἐπαγγέλλεται,	οἵ	τ´ αὖ μαθηταὶ μαθημάτων ὀριγνώμενοι
[3, 6]	λόγων. Ἐπὶ τοσοῦτον δὲ ἄρα	οἵ	τε ἀρχῆθεν αὐτῷ προσεσχηκότες μαθηταὶ
[3, 6]	διάνοιαν παντὸς αἰσχροῦ πάθους φυλαξάντων,	οἳ	καὶ τὸν πάντα βίον ἐν
[3, 3]	φρονοῦντας τῶν τὰς ὀφρῦς ἀνεσπακότων,	οἳ	μηδὲν κατὰ τὴν οὐσίαν διαφέρειν
[3, 3]	λογίων τε καὶ Ἑλλήνων ἀνδρῶν,	οἳ	τοῖς πάλαι προφήταις καὶ δικαίοις
[3, 4]	καὶ πάντα γε ἔστη παραχρῆμα,	οἷα	δεσπότου φωνὴν καταπτήξαντα; πέντε δὲ
[3, 3]	ὑπὸ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν διδασκαλίαν,	οἷα	δὴ ἐγγράφως ὡμολόγουν, ἄκουε. Ἀπὸ
[3, 2]	ἦρχον, τὰς ὑποχειρίους ῥυσάμενος ψυχάς,	οἷα	δή τινα σκῦλα τοῖς οἰκείοις
[3, 5]	καὶ αὖ πάλιν μὴ κλέπτειν,	οἷα	δουλοπρεπεστάτοις, αὐτοὺς δὲ δεῖν τούτους
[3, 4]	ἠγείρετο; ἢ ὡς ἐπὶ θαλάττης	οἷα	ἐπὶ λεωφόρου γῆς τὰς πορείας
[3, 5]	ἄλλως ἐπὶ πλάνῃ τῶν ὁρώντων	οἷα	θαυματουργὸν ἢ φαρμακέα τινὰ θαυμασιῶσαι
[3, 7]	καὶ τοιαύτας τεραστίας δυνάμεις πεποιηκέναι	οἷα	θεόν) τοτὲ δὲ τούτοις ἐναντίως
[3, 7]	καὶ μὴ ὁμολογοῦντες εἰς πάντας,	οἷα	καὶ ὁπόσα πέπονθεν ὑπὸ Ἰουδαίων,
[3, 2]	ἔκβασιν χρόνοις ὡρισμένοις περιγράφων, ἄκουε	οἷα	καὶ περὶ τούτου θεσπίζει· Οὐκ
[3, 5]	ὡσαύτως δὲ καὶ μὴ μοιχεύειν,	οἷα	λαγνιστάτοις καὶ καταφερεστάτοις, καὶ αὖ
[3, 5]	θαυμάζοιντο καὶ αὐτοὶ καὶ μακαρίζοιντο,	οἷα	μαθηταὶ τοιοῦδε γενέσθαι ἠξιωμένοι. Φέρε
[3, 5]	πάντων ἡμεῖς μάλιστα ἀκριβῶς ἴσμεν,	οἷα	μύσται τῶν ἀπορρήτων αὐτοῦ γεγενημένοι·
[3, 6]	τῶν ὅλων θεοῦ εὐσεβείᾳ, ὃν	οἷα	πατέρα τιμῶν καὶ σέβων τὰ
[3, 5]	πεπλάσθαι καὶ κατεψεῦσθαι νομίζοντες, καὶ	οἷα	πλάνους βλασφημεῖν πειρώμενοι, πῶς οὐκ
[3, 6]	ὡς μηδὲ τοῖς νοσηλευομένοις ἐπιτρέπειν,	οἷα	πολλοὶ πολλὰ δρᾶν ἐπιχειροῦσιν, ἢ
[3, 5]	κρείττονα φρονεῖν. τὸν μὲν γὰρ	οἷα	προχείροις εἰς ἀνδροφονίας νομοθετῆσαι μὴ
[3, 6]	μυριάδες καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης,	οἷά	τινες ἱέρειαι τοῦ τῶν ὅλων
[3, 7]	καὶ θάρσους ἐμπλήσας, καὶ δὴ	οἷά	τις ἀληθῶς θεοῦ λόγος καὶ
[3, 6]	πᾶσι τοῖς ἔθνεσι κατέστη αἴτιος,	οἵας	αὐτοῖς ὁρῶμεν ὀφθαλμοῖς καὶ ἀκοαῖς
[3, 6]	τοσάσδε καὶ παραδόξους εὐεργεσίας τοιάσδε,	οἵας	ὁ ἡμέτερος πεποιηκὼς μνημονεύεται, τίς
[3, 5]	Ὁ δὲ ἠρνήσατο λέγων· οὔτε	οἶδα	οὔτε ἐπίσταμαι τί σὺ λέγεις.
[3, 5]	ἀναθεματίζειν καὶ ὀμνύειν, ὅτι οὐκ	οἶδα	τὸν ἄνθρωπον τοῦτον, ὃν λέγετε·
[3, 5]	καθηγητοῦ κατ´ οὐδέν. ἆρ´ οὖν	οἵδε	τὸ τέλος οὐ συνεωράκεσαν τοῦ
[3, 3]	Πλάτων φύσεως λυτῆς καὶ φθαρτῆς	οἶδεν	αὐτόν τε οὐρανὸν καὶ ἥλιον
[3, 6]	δουλωθῆναι ὑπομένοντες. τίς δ´ οὐκ	οἶδεν,	ὅπως σὺν αὐτῇ τῇ τοῦ
[3, 3]	καὶ τῆς ἀθανάτου φύσεως οὐδαμῶς	οἰκεῖα	λογισάμενος, κρίνας δὲ πάσης θυσίας
[3, 5]	δὲ κλέπτειν τοὐναντίον καὶ τὰ	οἰκεῖα	προΐεσθαι τοῖς δεομένοις, ἀλλὰ μηδὲ
[3, 5]	ἀπάτης θέλγων αὐτοὺς καὶ τὰ	οἰκεῖα	προϊσχόμενος ἐξῳκειοῦτο, ἐλευθέρῳ δὲ καὶ
[3, 2]	τε τοῦ μὴ κλέπτειν τὰ	οἰκεῖα	τοῖς ἐνδεέσι προΐεσθαι προστάττει, ὑπερβὰς
[3, 7]	εἰλικρινὲς τοῦ φρονήματος ἐπιδειξάμενοι, τὴν	οἰκείαν	αὖθις ἀπελάμβανον ἐλευθερίαν, εἰς μεῖζον
[3, 7]	καὶ εὐτελεστάτοις ἡγήσατο χρῆσθαι τῆς	οἰκείας	βουλῆς ὑπηρέταις, ὡς εἰκός τινα
[3, 7]	γένος ἀνθρώπων ἐμαθήτευον, ἐκ τῆς	οἰκείας	γῆς ἐπὶ πάντα στειλάμενοι τὰ
[3, 5]	κατώρθωσαν; ἔστω γὰρ ἐπὶ τῆς	οἰκείας	γῆς καλινδουμένους ἀγροίκους ἄνδρας πλανᾶν
[3, 7]	εἰ καὶ ἐπὶ μόνης τῆς	οἰκείας	γῆς τὸ οἰκεῖον ἐπάγγελμα συνεστήσατο,
[3, 1]	Καὶ δὴ ἐνθένδε ἀρξάμενος τῆς	οἰκείας	διδασκαλίας πτωχοῖς εὐηγγελίζετο, τῶν παρ´
[3, 5]	ζῆν ἀπραγμόνως καὶ ἐπὶ τῆς	οἰκείας	ἑστίας μετὰ τῶν φιλτάτων τὸν
[3, 5]	ἐπιστολαῖς αὐτοῦ οὐδὲ μνήμην τῆς	οἰκείας	προσηγορίας ποιεῖται, ἢ πρεσβύτερον ἑαυτὸν
[3, 5]	λεχθέντα τῷ Ἰησοῦ ἐδικαίου δι´	οἰκείας	προφέρειν μαρτυρίας. τίνα δὲ ἦν
[3, 6]	τῶν κολαστικῶν καὶ βασανιστικῶν τῆς	οἰκείας	φύσεως, τοῦ Ἰησοῦ τὸ ὄνομα
[3, 2]	κληρονομοῦντα πολλούς, καὶ σκῦλα τοῖς	οἰκείοις	διανέμοντα; Καὶ ἄλλως δὲ περὶ
[3, 3]	αἰτιῷτο, ἴστω μὴ φίλα τοῖς	οἰκείοις	διδασκάλοις φρονῶν, οἵ γε, ὡς
[3, 2]	οἷα δή τινα σκῦλα τοῖς	οἰκείοις	διένειμεν μαθηταῖς. Διό φησιν ὁ
[3, 6]	κατ´ οὐδένα τρόπον ἑπόμενον τοῖς	οἰκείοις	λόγοις. Πάλιν ὁ μὲν γόης
[3, 4]	καὶ τὸ πρὶν ἦν, τοῖς	οἰκείοις	μαθηταῖς, οἷς καὶ ἐπὶ βραχὺ
[3, 7]	μόνης τῆς οἰκείας γῆς τὸ	οἰκεῖον	ἐπάγγελμα συνεστήσατο, καὶ τοὺς καλῶς
[3, 5]	ὡς ἀνθρωπεία φύσις τὸ φιλόζωον	οἰκεῖον	κεκτημένη δύναιτ´ ἄν ποθ´ ὑπὲρ
[3, 5]	ὂν τοῦτο τῆς τῶν φαύλων	οἰκεῖον	φύσεως; Ἔτι δὲ καὶ τούτῳ
[3, 3]	ἀλλ´ οὗτος οὐ νεώτερος οὐδ´	οἰκεῖος	αὐτῷ λόγος, τοῖς δ´ ἐκ
[3, 3]	λόγος αὐτῷ ὁ κατὰ φωνὴν	οἰκεῖος,	οὐδ´ ὁ ἔνδον, ὅταν πάθει
[3, 7]	νόμους κἂν ἐφ´ ἑνὸς τοῦ	οἰκείου	ἔθνους κρατῦναι οἷός τε ἦν·
[3, 7]	ἀνωτάτω ἀρχῆς τοὺς ἐχθροὺς τοῦ	οἰκείου	λόγου καταδουλῶσαι· προκόπτειν γὰρ αὐτὸν
[3, 2]	καὶ ὁ κατὰ νόμους τοὺς	οἰκείους	ἡγούμενος, Αὐγούστου τότε πρώτου Ῥωμαίων
[3, 7]	γάρ, ὃ μηδεὶς πώποτε, νόμους	οἰκείους	καὶ ξένην διδασκαλίαν εἰς πάντα
[3, 5]	μὴ ὄντα πλασαμένους, καὶ τῷ	οἰκείῳ	διδασκάλῳ τὰ μὴ πρὸς αὐτοῦ
[3, 6]	νοῦν ἐβάλλετο νέου ἔθνους ἐπὶ	οἰκείῳ	ὀνόματι σύστασιν ποιήσασθαι. τὸ δὲ
[3, 0]	ἐμνημόνευσαν, δι´ ὃ καὶ ὡς	οἰκείων	ἀλλ´ οὐκ ἀλλοτρίων αὐτῶν μεταποιούμεθα·
[3, 3]	εἶναι τῷ θεῷ τὴν τῶν	οἰκείων	ἐντολῶν κατόρθωσιν, δι´ ὧν αὐτῷ
[3, 7]	τοῖς πάντων ἐθνῶν περὶ τῶν	οἰκείων	θεῶν ἐξ αἰῶνος κειμένοις νόμοις;
[3, 3]	οἱ λογιώτατοι ἐπὶ χρησμοῖς τῶν	οἰκείων	θεῶν ὧδέ πως Ἑβραίων μνημονεύουσιν·
[3, 5]	πρὸ ζωῆς θάνατον, οὐδ´ ὑπὲρ	οἰκείων	καὶ φιλτάτων τιμωρίας ὑπομείνειεν, μή
[3, 5]	καὶ ἀκέραιον ἦθος διὰ τῶν	οἰκείων	λόγων ἐπιδεδειγμένους, πανούργους τινὰς καὶ
[3, 7]	τὰ φίλα σε δυσωπείτω τῶν	οἰκείων	ῥήματα. Ἔχεις τοιγαροῦν τὸν ἡμέτερον
[3, 5]	ἀσπασαμένων καὶ πάντων μὲν τῶν	οἰκείων	ὠλιγωρηκότων, ἀντὶ δὲ τῶν φιλτάτων,
[3, 6]	ἀλλὰ καὶ γυναικῶν καὶ παίδων,	οἰκετῶν	τε καὶ ἀγροίκων, τοσοῦτον τῷ
[3, 7]	καὶ σοφὸν καὶ οὐρανίων ἁψίδων	οἰκήτορα.	Ὁ δὴ οὖν τοιοῦτος πῶς
[3, 5]	ἐγένετο ἀνακειμένου αὐτοῦ ἐν τῇ	οἰκίᾳ,	καὶ ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ
[3, 5]	καὶ ἐπὶ ταύτην τὴν πέτραν	οἰκοδομήσω	μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι
[3, 2]	φέρε καὶ πρὸς τούτους ἀποκρινώμεθα,	οἴκοθεν	μὲν οὐδέν, ἐξ αὐτῶν δὲ
[3, 7]	καὶ πᾶσαν τὴν ἐν ἀνθρώποις	οἰκονομίαν	ἐπιτελέσαι μαρτυροῦντα; Καὶ σὺ δ´
[3, 3]	τοῦ πατρὸς διά τινας σωτηρίους	οἰκονομίας	ἀπεστάλθαι· ἃς δὴ γνωρίζειν καὶ
[3, 2]	οὐδὲν ἀποδέοντα τῆς κατ´ αὐτὸν	οἰκονομίας	ἐκ τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους ἀναστήσειν
[3, 0]	περὶ τῆς κατὰ τὸν ἄνθρωπον	οἰκονομίας	Ἰησοῦ τοῦ Χριστοῦ τοῦ θεοῦ,
[3, 2]	Μιχαίου λέγοντος· Καὶ σὺ Βηθλεὲμ	οἶκος	Ἐφραθά, ὀλιγοστὸς εἶ τοῦ εἶναι
[3, 2]	τοῦ ἀγαπητοῦ, τῇ ὡραιότητι τοῦ	οἴκου	διελέσθαι σκῦλα» Εἰκότως τοιγαροῦν καὶ
[3, 7]	εὐαγγέλιον τοῦτο ἐν ὅλῃ τῇ	οἰκουμένῃ	εἰς μαρτύριον πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν»
[3, 7]	βραχεῖ χρόνῳ ἐν ὅλῃ τῇ	οἰκουμένῃ	εἰς μαρτύριον τοῖς ἔθνεσιν, καὶ
[3, 2]	ἀνατροπὴν τῆς καθ´ ὅλην τὴν	οἰκουμένην	εἰδωλολατρείας εἰργάσατο· πρῶτός τε τὴν
[3, 5]	πῶς ἐπὶ πᾶσαν προῆλθον τὴν	οἰκουμένην;	ἢ ποίᾳ τοῦτο διανοίᾳ ἐφαντάσθησαν
[3, 1]	βραχεῖ χρόνῳ τὴν πᾶσαν περιδραμούμενοι	οἰκουμένην	καὶ πάντα τόπον πληρώσοντες τῆς
[3, 5]	προελθόντες ἀνθρώπους, καὶ σύμπασαν τὴν	οἰκουμένην	καταπλήσωμεν τῶν περὶ αὐτοῦ συντιθεμένων.
[3, 7]	ἀρχὴν γενέσθαι τὰ πλεῖστα τῆς	οἰκουμένης	ἔθνη, ἀλλ´ ἀπὸ τῶν τοῦ
[3, 2]	προσδοκία τῶν καθ´ ὅλης τῆς	οἰκουμένης	ἐθνῶν κατὰ τὴν θείαν πρόρρησιν
[3, 5]	ἤδη καὶ ἐπ´ αὐτὰ τῆς	οἰκουμένης	ἐλθεῖν τὰ ἄκρα, ἐπί τε
[3, 2]	ἐθνῶν ἐκκλησίαν καθ´ ὅλης τῆς	οἰκουμένης	ἐξηπλωμένην καὶ ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου
[3, 2]	ἢ τὸν καθ´ ὅλης τῆς	οἰκουμένης	ἐπισπαρέντα αὐτοῦ λόγον μακρόβιον ἐσόμενον
[3, 2]	ἀπὸ ποταμῶν ἕως περάτων τῆς	οἰκουμένης	καὶ αὖθις· Πάντα τὰ ἔθνη
[3, 6]	ὅσαι μυριάδες καθ´ ὅλης τῆς	οἰκουμένης,	οἷά τινες ἱέρειαι τοῦ τῶν
[3, 3]	ἀπείργασται τοὺς καθ´ ὅλης τῆς	οἰκουμένης	τὰ αὐτοῦ φρονοῦντας τῶν τὰς
[3, 3]	σπείρας τοῖς καθ´ ὅλης τῆς	οἰκουμένης	τὸν τῶν θεοφιλῶν ἐκείνων ἀμφὶ
[3, 5]	ὃν οἱ πάλαι τὰ Ἱεροσόλυμα	οἰκοῦντες	ἐκάλουν δίκαιον διὰ τὰ τῆς
[3, 5]	καρτερικὸν καὶ ἐπίπονον, διὰ νηστειῶν,	οἴνου	τε καὶ κρεῶν ἀποχῆς, καὶ
[3, 5]	ἡμῶν μαρτυρία. Οὐδὲν δὲ κωλύει	οἷον	ἐκ περιουσίας καὶ τῷ ἐξ
[3, 6]	παρ´ ὧν συλλεξάμενον, ἄνδρα τοιοῦτον,	οἷον	ὁ λόγος παρίστησιν, ἀποδειχθῆναι. τί
[3, 2]	τῆς κατ´ αὐτὸν θεολογίας, ὡς	οἷόν	τέ ἐστιν ἡμῖν ἐποπτεῦσαι, ποιησόμεθα.
[3, 5]	εἰ τοιοῖσδε οὖσιν αὐτοῖς συστῆναι	οἷόν	τε ἦν τὸ ἐπιχείρημα. Κακῷ
[3, 2]	αἷς καὶ ὁ Μωσῆς διεπράξατο.	Οἷον,	ὡς ἐπὶ παραδείγματος, Μωσῆς ἐφεξῆς
[3, 2]	ὅτι μηδὲ ἐφάνη τοιοῦτος. Ἀλλ´	οἷος	ἐφάνη τῷ βίῳ, τοιοῦτον αὐτὸν
[3, 4]	ἑαυτὸν ἔνσαρκον, ἔνσωμον, αὐτὸν ἐκεῖνον,	οἷος	καὶ τὸ πρὶν ἦν, τοῖς
[3, 7]	ἑνὸς τοῦ οἰκείου ἔθνους κρατῦναι	οἷός	τε ἦν· ὁ δὲ μηδὲν
[3, 2]	φύσεως ἡ περὶ αὐτὸν δύναμις·	οἷς	ἀκολούθως καὶ τὰ τῆς κατ´
[3, 4]	κύριος ἡμῶν εἰσέτι καὶ νῦν,	οἷς	ἂν κρίνειεν, μικρά τινα τῆς
[3, 4]	τὴν εἰς οὐρανοὺς πορείαν στειλάμενος·	οἷς	δὴ καὶ ὑποθήκας περὶ τῶν
[3, 6]	δύναμις ὅση τοῖς Ἰησοῦ μαθηταῖς,	οἷς	διὰ τῆς τοῦ διδασκάλου συνεργίας
[3, 5]	τις τἀληθὲς διαστρέφων τὴν ἐναντίαν	οἷς	ἐδίδασκεν περιβάλλειν αὐτῷ δόξαν πειρῷτο.
[3, 5]	ἄξιοι καὶ ἐν τοῖς λοιποῖς,	οἷς	ἐμαρτύρησαν αὐτῷ τὰ παράδοξα, φαύλης
[3, 6]	ἡμῶν πολεμίου γραφῆς, ἣν ἐν	οἷς	ἐπέγραψεν· Περὶ τῆς ἐκ λογίων
[3, 6]	τὸν διδάσκαλον ἑώρων καὶ τἀναντία	οἷς	ἑτέρους ἐδίδασκεν μετιόντα; πάλαι δ´
[3, 5]	εἰρημένων εἰς ἀπόδειξιν τοῦ προκειμένου;	οἷς	ἔτι ταῦτα προσθεὶς ἐπὶ τὸ
[3, 4]	πρὶν ἦν, τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς,	οἷς	καὶ ἐπὶ βραχὺ ὁμιλήσας καί
[3, 5]	καὶ μοιχεύειν καὶ τἀναντία πράττειν	οἷς	νομοθετεῖν προσποιεῖται, σχηματίζεσθαι δὲ καὶ
[3, 5]	ἐπ´ ἐκεῖνα τῆς ἱστορίας, ἐν	οἷς	ὁ Ἰησοῦς ἐρωτήσας, τίνα φασὶν
[3, 5]	ὄνομα αὐτοῦ συμβήσεσθαι αὐτοῖς, ἐν	οἷς	προλέγων ἐμαρτύρατο, ὅτι καὶ ἐπὶ
[3, 7]	προσηκούσας ἐξέτινον δίκας, θεηλάτοις μάστιξιν	οἰστρούμενοι	καὶ πᾶν τὸ σῶμα δεινοῖς
[3, 6]	ἀποτέμνοντας, ἐδίδασκεν λέγων· Εἰσὶν εὐνοῦχοι	οἵτινες	ἐγενήθησαν οὕτως, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι
[3, 6]	ὑπὸ ἀνθρώπων, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι	οἵτινες	εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν
[3, 6]	ἐγενήθησαν οὕτως, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι	οἵτινες	εὐνουχίσθησαν ὑπὸ ἀνθρώπων, καὶ εἰσὶν
[3, 5]	ἀνδράσιν ἀπιστητέον, καὶ τοῖς πᾶσιν,	οἵτινες	ποτ´ ἄρα παρ´ Ἕλλησιν ἢ
[3, 5]	οὐ συνεωράκεσαν τοῦ διδασκάλου καὶ	οἵῳ	κέχρητο θανάτῳ; τί δῆτα οὖν
[3, 6]	τοιούτων νόμων καὶ λόγων αὐθέντης,	οἵων	ἡ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐπιδέδεικται
[3, 6]	ὑγιῶν τε καὶ ἀληθῶν δογμάτων,	οἵων	προδιήλθομεν, γόητα τὸν τρόπον γεγονέναι;
[3, 4]	Καὶ δὴ σκεψώμεθα ὅσων καὶ	οἵων,	σὺν ἀνθρώποις τὰς διατριβὰς πεποιημένος,
[3, 5]	Ἀλλ´ ὡς οὐκ ἄν τις	ὀκνήσειεν	τῶν εὖ φρονούντων μαίνεσθαι τὸν
[3, 5]	μάρτυρι χρήσασθαι, ὃς ἐν τῷ	ὀκτωκαιδεκάτῳ	τῆς Ἰουδαϊκῆς Ἀρχαιολογίας τὰ κατὰ
[3, 6]	ψυχῆς δὲ πᾶσαν ἐπιμέλειαν πεποιηκυῖαι	ὅλας	αὐτὰς αὐτῷ σώματι καὶ ψυχῇ
[3, 2]	τόλμαν ὁ παντελὴς αὐτοὺς μετῆλθεν	ὄλεθρος	πολιορκηθέντας ὑπὸ Ῥωμαίων, οὐδὲ τοῦτο
[3, 7]	κηρυχθῆναι τὸ εὐαγγέλιον τοῦτο ἐν	ὅλῃ	τῇ οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον πᾶσι
[3, 7]	εὐαγγέλιον ἐν βραχεῖ χρόνῳ ἐν	ὅλῃ	τῇ οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον τοῖς
[3, 2]	τὴν θάλασσαν ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ	ὅλην	τὴν ἡμέραν, καὶ ἐποίησεν τὴν
[3, 2]	καὶ πρῶτος ἀνατροπὴν τῆς καθ´	ὅλην	τὴν οἰκουμένην εἰδωλολατρείας εἰργάσατο· πρῶτός
[3, 7]	τῆς Ἀλεξανδρέων καὶ Ἀντιοχέων, καθ´	ὅλης	τε τῆς Αἰγύπτου καὶ Λιβύης,
[3, 2]	ὁ δὲ προσδοκία τῶν καθ´	ὅλης	τῆς οἰκουμένης ἐθνῶν κατὰ τὴν
[3, 2]	τὴν ἐξ ἐθνῶν ἐκκλησίαν καθ´	ὅλης	τῆς οἰκουμένης ἐξηπλωμένην καὶ ἀπὸ
[3, 2]	τὸν θάνατον, ἢ τὸν καθ´	ὅλης	τῆς οἰκουμένης ἐπισπαρέντα αὐτοῦ λόγον
[3, 6]	ἔστιν εἰπεῖν ὅσαι μυριάδες καθ´	ὅλης	τῆς οἰκουμένης, οἷά τινες ἱέρειαι
[3, 3]	οὐχὶ σοφωτέρους ἀπείργασται τοὺς καθ´	ὅλης	τῆς οἰκουμένης τὰ αὐτοῦ φρονοῦντας
[3, 3]	ἀνθρώποις ἐπὶ σπείρας τοῖς καθ´	ὅλης	τῆς οἰκουμένης τὸν τῶν θεοφιλῶν
[3, 2]	ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ μετ´	ὀλίγα·	Ἐγένετο καταπαυομένης τῆς δρόσου κύκλῳ
[3, 2]	λεπρῶσα ὡσεὶ χιών καὶ μετ´	ὀλίγα·	Καὶ ἐβόησεν Μωσῆς πρὸς κύριον,
[3, 1]	ἐπὶ τούτοις ἢ ἐκ πολλῶν	ὀλίγα	προλαβεῖν τῶν παρ´ Ἑβραίοις ἀνέκαθεν
[3, 7]	τὰ Χριστοῦ φρονεῖν αὐχοῦντες, ἐπ´	ὀλίγον	ἐγγυμνασάμενοι τοῖς πειρατηρίοις, τὸ δὲ
[3, 2]	μαθητάς· Τί διαλογίζεσθε ἐν ἑαυτοῖς,	ὀλιγόπιστοι,	ὅτι ἄρτους οὐκ ἐλάβετε; Οὔπω
[3, 2]	Καὶ σὺ Βηθλεὲμ οἶκος Ἐφραθά,	ὀλιγοστὸς	εἶ τοῦ εἶναι ἐν χιλιάσιν
[3, 1]	ἔμελλον ὡραῖοι ἔσεσθαι οἱ ἐν	ὀλίγῳ	καὶ βραχεῖ χρόνῳ τὴν πᾶσαν
[3, 6]	λόγῳ, αὐτίκα τε ἐμαθητεύετο ἐν	ὀλίγῳ	πᾶν γένος Ἑλλήνων ὁμοῦ καὶ
[3, 7]	πάντα στειλάμενοι τὰ ἔθνη, ἐν	ὀλίγῳ	τε ἦν ἔργα θεωρῆσαι τοὺς
[3, 6]	κατὰ τὸν παρόντα καιρὸν ἐν	ὅλοις	τοῖς ἐπὶ γῆς ἔθνεσιν μυρία
[3, 2]	θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια Ἐφ´	ὅλοις	τούτοις Μωσῆς μετωνόμασε τὸν Ναυὴν
[3, 3]	βραχεῖς καὶ μετρίους, ἀλλ´ εἰς	ὅλον	ἐφαπλῶσαι τὸν κόσμον ἀποδέδεικται διὰ
[3, 5]	ἔτι καὶ νῦν καὶ εἰς	ὅλον	τὸν αἰῶνα κρατύνει; Ταῦτα μὲν
[3, 6]	τῷ παμβασιλεῖ καὶ θεῷ τῶν	ὅλων	ἀνατεθείκασιν, ἁγνείαν παντελῆ καὶ παρθενίαν
[3, 6]	τὸν πατέρα καὶ δημιουργὸν τῶν	ὅλων	εὑρεῖν τε καὶ γνῶναι ῥᾴδιον
[3, 2]	τοίνυν βεβούλευται κύριος ὁ τῶν	ὅλων	θεὸς καθαρίσαι αὐτὸν τῆς πληγῆς
[3, 6]	τῇ ἀνωτάτω περὶ τοῦ τῶν	ὅλων	θεοῦ εὐσεβείᾳ, ὃν οἷα πατέρα
[3, 6]	οἷά τινες ἱέρειαι τοῦ τῶν	ὅλων	θεοῦ, τὴν ἀνωτάτω σοφίαν ἀσπασάμεναι,
[3, 3]	σύμπαντα κόσμον πρὸς τοῦ τῶν	ὅλων	ποιητοῦ γεγονότα ἀποφηνάμενοι. Ἀλλὰ καὶ
[3, 6]	πρότερον ὁ διδάσκαλος; Εἰ δ´	ὅλως	ἀπὸ τῶν γνωρίμων τὸν προστάτην,
[3, 6]	καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς» Ἀνὴρ δὲ	ὅλως	γοητείᾳ προσέχων τὸν νοῦν, καὶ
[3, 4]	ὑποτμηθεὶς σιδήρῳ τὰ σκέλη, οὐδὲ	ὅλως	πρός τινος ἀνθρώπων παθών τι,
[3, 4]	μαθηταῖς, οἷς καὶ ἐπὶ βραχὺ	ὁμιλήσας	καί τινα συνδιατρίψας χρόνον, ἄνεισιν
[3, 6]	ἐν ταῖς πρὸς τοὺς ἀκροωμένους	ὁμιλίαις,	ὡς καθικνεῖσθαι τοῦ βάθους τῆς
[3, 6]	κατὰ πόλεις τῶν πολλῶν ἐπιβλαβεῖς	ὁμιλίας.	Εἰ μήτε τοιγαροῦν δόξης μήτε
[3, 5]	Ὁ δὲ ἤρξατο ἀναθεματίζειν καὶ	ὀμνύειν,	ὅτι οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον
[3, 2]	τὸ ἐπιορκεῖν τὴν ἀρχὴν μηδὲ	ὀμνύναι	νομοθετεῖ. Καὶ τί με δεῖ
[3, 5]	ψεῦδος μὴ ἐπὶ μόνους τοὺς	ὁμοεθνεῖς,	ἀλλὰ καὶ εἰς πάντας προελθόντες
[3, 5]	ψυχὰς ἐνεσχημένοι, ὑπέμενον πρὸς τῶν	ὁμοεθνῶν	πάσας αἰκίας καὶ πᾶν τιμωριῶν
[3, 2]	ἐγὼ ἐκδικήσω ἐξ αὐτοῦ τὰ	ὅμοια	δὲ καὶ αὐτὸς ὁ Μωσῆς,
[3, 6]	ἐκ νέων διδασκάλων ὠφελημένον, τὰ	ὅμοια	καὶ πρὸ αὐτοῦ πεποιηκότων, τί
[3, 5]	καὶ ὅσα τούτοις {συμ} φέρεται	ὅμοια,	πεπλάσθαι χρὴ Πρὸς τῶν αὐτοῦ
[3, 6]	εἶεν μάρτυρες οἱ φοιτηταί, τὰ	ὅμοιά	που τῷ διδασκάλῳ καὶ αὐτοὶ
[3, 2]	παραπλήσιος νομοθέτης; οὐδαμῶς. Ἀλλὰ τὰ	ὅμοιά	τις ἐκείνων Μωσεῖ διαπέπρακται; οὐκ
[3, 2]	Πρῶτος προφητῶν Μωσῆς ἕτερον προφήτην	ὅμοιον	αὐτῷ ἀναστήσεσθαι εὐαγγελίζεται. Ἐπειδὴ γὰρ
[3, 2]	παρὰ Μωσεῖ προφητείαν, δι´ ἧς	ὅμοιον	αὐτῷ παραστήσειν ὁ θεὸς ἐθέσπισεν
[3, 5]	λόγου» Καὶ τὸν Ἰωάννην δὲ	ὅμοιον	εὕροις ἂν τῷ Ματθαίῳ· ἐν
[3, 2]	νενομοθετημένων ἐξέχεσθαι. Οὐδένα γοῦν τούτων	ὅμοιον·	Μωσῆς δὲ περὶ ἑνὸς ὡρισμένως
[3, 6]	τις ἔχοι λέγειν αὐτῷ γεγονέναι	ὅμοιον	(οὐδεὶς γὰρ ἦν αὐτῷ αἴτιος
[3, 5]	συνεχωρεῖτο, ὅπερ ἦν παντὸς ἀτοπώτατον·	ὅμοιον	ὡς εἰ καὶ Μωσέως ἐν
[3, 2]	οὐδεὶς πρὸ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	ὅμοιος	ἐγήγερται Μωσεῖ, σαφῶς ἡ παλαιὰ
[3, 2]	μόνος αὐτὸς καὶ οὐδ´ ἄλλος	ὅμοιος	τῷ Μωσεῖ γεγονὼς ταῖς αὐτοῦ
[3, 3]	αὐτόν. Δεῖ ἄρα συναφθέντας καὶ	ὁμοιωθέντας	αὐτῷ τὴν αὐτῶν ἀγωγὴν θυσίαν
[3, 3]	προφήταις καὶ δικαίοις ἀνδράσιν εὐσεβεῖν	ὁμοίως	διὰ μόνης τῆς αὐτοῦ δυνάμεως
[3, 4]	αὐτὸ τοῦ σταυροῦ τὸ τρόπαιον	ὁμοίως	τοῖς λοιποῖς κακούργοις ὑποτμηθεὶς σιδήρῳ
[3, 2]	πλήθη ἐξ ἁπάντων τῶν ἐθνῶν	ὁμολογεῖ,	τί δή ποτε ἐμποδὼν μὴ
[3, 7]	γὰρ ἐπίστευσαν λέγοντι, συλλογιζομένῳ σοι	ὁμολογεῖν	ἀνάγκη. Προστάξαντι γὰρ οὐδεὶς ἠπείθει,
[3, 6]	πῶς οὐ θείας φύσεως χρῆν	ὁμολογεῖν	αὐτόν, ὃς ἄνευ βίβλων καὶ
[3, 6]	τῆς τοσαύτης ἀρετῆς) ὥρα τοιγαροῦν	ὁμολογεῖν	ξένην τινὰ καὶ θείαν φύσιν
[3, 3]	οὐχὶ δὲ θαυμαστὸν εὐσεβείας διδάσκαλον	ὁμολογεῖν	τοῦτον, ὃς τὰ πρόπαλαι μόνοις
[3, 5]	δίχα τῆς αὐτῶν μαρτυρίας μυρία	ὁμολογεῖται	πλήθη Ἰουδαίων τε καὶ Ἑλλήνων
[3, 3]	διαπρεπῶν φιλοσόφων τε καὶ θεολόγων	ὁμολογεῖται,	πῶς ἂν εἴη πλάνος ὁ
[3, 3]	εἰσηγητὴν πᾶς ὁ φιλαλήθης αὐτὸν	ὁμολογήσαι	ἄν; τὸν γοῦν βίον τῶν
[3, 7]	διδασκαλίᾳ συνεισῆλθεν τίς οὐκ ἂν	ὁμολογήσειεν,	διανοηθεὶς ὡς οὐ ῥᾴδιον ἦν
[3, 6]	ἂν γένοιτό σοι τούτων ἀξιόπιστος	ὁμολογία	μᾶλλον τῆς τοῦ καθ´ ἡμῶν
[3, 5]	ἡ γὰρ τοῦ Ἰησοῦ ὀνόματος	ὁμολογία	τοὺς θυμοὺς εἴωθεν ἐκκαίειν τῶν
[3, 5]	μέχρι καὶ θανάτου πιστούμενοι τὴν	ὁμολογίαν;	ἢ μή ποτε ἄρα συνελθόντες
[3, 7]	διαφθειρόμενοι, ὥστε ἤδη καὶ εἰς	ὁμολογίαν	τῆς κατὰ Χριστοῦ δυσσεβείας ἥκειν
[3, 5]	ψευδολογίας ἐκτὸς γεγονέναι ἐνδίκως ἂν	ὁμολογοῖντο,	φιλαλήθους δὲ διαθέσεως σαφῆ καὶ
[3, 6]	πολλοῦ δεῖ πλάνος καὶ γόης,	ὁμολογοῖτ´	ἂν ὁ σωτὴρ καὶ κύριος
[3, 5]	ἀξίους κρίνειεν, ἄνδρας μὲν εὐτελεῖς	ὁμολογουμένως	καὶ τὸν λόγον ἰδιώτας, εὐσεβοῦς
[3, 2]	ἐνθέου δυνάμεως αὐτοῦ χάριν κύριον	ὁμολογοῦντα,	καὶ τοῦτο πάλιν Μωσῆς συνιδὼν
[3, 7]	γάρ, τοῦτον ἐπικρυψάμενοι καὶ μὴ	ὁμολογοῦντες	εἰς πάντας, οἷα καὶ ὁπόσα
[3, 5]	ᾖ πεπραγμένον τῷ τὸν Χριστὸν	ὁμολογοῦντι,	κολάζουσιν ὅμως αἰκιζόμενοι διὰ τὸ
[3, 6]	ἄλλο ἢ μαρτυρούντων ἐστὶ καὶ	ὁμολογούντων	θεῖον ἀληθῶς χρῆμα γεγονέναι, καὶ
[3, 5]	μάλιστα προθυμητέον καὶ τοῖς κακοῖς	ὁμόσε	χωρητέον, ὑπόδειγμα τὸν διδάσκαλον κεκτημένοις.
[3, 7]	ἔνδειξιν τῶν τῆς εὐσεβείας ἀθλητῶν,	ὁμοῦ	δὲ καὶ εἰς τὸ τοῖς
[3, 7]	Ἰησοῦ μαθηταί, καὶ ὅπως Ἕλληνας	ὁμοῦ	καὶ βαρβάρους ὡς περὶ λόγου
[3, 6]	ἐν ὀλίγῳ πᾶν γένος Ἑλλήνων	ὁμοῦ	καὶ βαρβάρων, καὶ νόμοι πᾶσι
[3, 5]	ὑπὲρ αὐτοῦ πείσεσθαι, τοὺς Ῥωμαίοις	ὁμοῦ	καὶ Ἕλλησι καὶ βαρβάροις θεῶν
[3, 4]	ὑποδύνει, καὶ τοῦ κρασπέδου ἐπιλαβομένη	ὁμοῦ	καὶ τῆς τῶν κακῶν ἰάσεως
[3, 5]	ἄκρας σωφροσύνης καὶ ἁγνείας σώματος	ὁμοῦ	καὶ ψυχῆς κατορθούμενον. τίς δ´
[3, 7]	τούτῳ πράττειν ἐνεδίδου τὸ καταθύμιον,	ὁμοῦ	μὲν εἰς ἔνδειξιν τῶν τῆς
[3, 5]	ἑωρακέναι, αὐτοὺς δ´ ἐκ συνθήματος	ὁμοῦ	πάντα τὰ τοιαῦτα πεπλάσθαι, ἔπειτα
[3, 5]	ὧν, φέρε, δεξιὰς δόντες ἀλλήλοις,	ὁμοῦ	πάντες συνθώμεθα περὶ αὐτοῦ σύμφωνον
[3, 5]	ἤδη μεμελετήσθω. Ψευδώμεθα δὴ πάντες	ὁμοῦ	συμφώνως, καὶ πλαττώμεθα ἐπ´ οὐδενὸς
[3, 7]	ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» φησάσῃ,	ὁμοῦ	τε ἐργάτας καὶ διδασκάλους αὐτοὺς
[3, 1]	εὐαγγέλιον ἐν ὑστέροις καιροῖς εὐηγγελίζετο,	ὁμοῦ	τε τῶν προφητῶν τὸ θαῦμα
[3, 5]	ὁμόφωνος μαρτυρία, ἡ μέχρι θανάτου	ὁμοφροσύνη;	ἀνδρὶ δὲ γόητι τοιάδε διδάσκοντι
[3, 5]	τῶν αὐτῶν ἐν πᾶσιν αὐτοῖς	ὁμόφωνος	μαρτυρία, ἡ μέχρι θανάτου ὁμοφροσύνη;
[3, 5]	τῷ τὸν Χριστὸν ὁμολογοῦντι, κολάζουσιν	ὅμως	αἰκιζόμενοι διὰ τὸ ὄνομα αὐτοῦ
[3, 5]	τῆς αὐτοῦ μαρτυρίας ἀναδέχεσθαι, οὐκ	ὂν	τοῦτο τῆς τῶν φαύλων οἰκεῖον
[3, 5]	ἡγοῦντο τὸν ὑπὲρ ἑτέρου θάνατον,	ὃν	ἀκριβῶς πάντων μᾶλλον ἐγίνωσκον οὐδενὸς
[3, 3]	ὄντι καὶ κεχωρισμένῳ πάντων, μεθ´	ὃν	γνωρίζεσθαι τοὺς λοιποὺς ἀναγκαῖον, μὴ
[3, 3]	μόνος ἀνθρώπων, εἰ θεῷ μέν,	ὃν	δὴ φαμὲν τοῦτον, ἑνί τε
[3, 2]	προφήτης ἐν Ἰσραὴλ ὡς Μωσῆς,	ὃν	ἔγνω κύριος πρόσωπον πρὸς πρόσωπον
[3, 6]	ἀληθοῦς διδάσκαλον τοιαῦτα τεθαυματουργηκότα, καθ´	ὃν	ἐπεδήμει τῷ βίῳ χρόνον, καὶ
[3, 6]	ὥσπερ οὖν καὶ πάλαι καθ´	ὃν	ἐπεδήμει τῷ βίῳ χρόνον, μὴ
[3, 2]	ᾑρέτισα, ὁ ἀγαπητός μου, εἰς	ὃν	εὐδόκησεν ἡ ψυχή μου, κρίσιν
[3, 5]	ἐν δὲ τῷ εὐαγγελίῳ ἐπισημηνάμενος	ὃν	ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς» οὐκ ἐδήλωσεν
[3, 2]	ὅθεν προελεύσεται, χρόνον τε καθ´	ὃν	ἥξειν προφητεύεται, καὶ γένεσιν, καὶ
[3, 2]	προφητεύει· Ἰδοὺ ὁ παῖς μου	ὃν	ᾑρέτισα, ὁ ἀγαπητός μου, εἰς
[3, 5]	οὓς καὶ ἀποστόλους ὠνόμασεν, Σίμωνα,	ὃν	καὶ ἐκάλεσεν Πέτρον, καὶ Ἀνδρέαν
[3, 5]	οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον τοῦτον,	ὃν	λέγετε· καὶ εὐθέως ἐκ δευτέρου
[3, 5]	Ἰάκωβος ὁ ἀδελφὸς τοῦ κυρίου,	ὃν	οἱ πάλαι τὰ Ἱεροσόλυμα οἰκοῦντες
[3, 6]	τοῦ τῶν ὅλων θεοῦ εὐσεβείᾳ,	ὃν	οἷα πατέρα τιμῶν καὶ σέβων
[3, 6]	παντὸς» μόνον εἰδέναι θεὸν ἐμαρτύρησαν;	ὃν	πάλαι φιλοσόφων εἷς μόνος ὁ
[3, 2]	καὶ κύριος ἡμῶν γενεαλογεῖται, ἐφ´	ὃν	τὰ εἰς αὐτὸν πιστεύοντα ἔθνη
[3, 2]	αὐτῶν· Καὶ εὐφρανθήσονται ἐνώπιόν σου	ὃν	τρόπον οἱ διαιρούμενοι σκῦλα» Καὶ
[3, 5]	δ´ ἦσαν αὐτῷ φιλοσόφου βίου,	ὃν	ὑπογράφων αὐτοῖς ἔλεγεν· Μὴ κτήσησθε
[3, 5]	ἀπολαῦσαί τινος, μήτε τῶν φιλτάτων	ὄνασθαι,	μήτε χρημάτων τυχεῖν, μήτε τινὸς
[3, 5]	καλάμῳ, καὶ πρὸς τῶν ὁρώντων	ὀνειδιζόμενον;	ἀλλὰ γὰρ καὶ ταῦτα, καὶ
[3, 3]	διδάσκαλος ἐπιγραφείη τὸ τοῦ πλάνου	ὄνομα;	Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὡς περὶ
[3, 2]	τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσι τὸ	ὄνομα	αὐτοῦ μεθ´ ἡμῶν ὁ θεός
[3, 5]	περὶ τῶν μελλόντων διὰ τὸ	ὄνομα	αὐτοῦ συμβήσεσθαι αὐτοῖς, ἐν οἷς
[3, 5]	κολάζουσιν ὅμως αἰκιζόμενοι διὰ τὸ	ὄνομα	αὐτοῦ ὡς πάντων ἀνοσιουργῶν χαλεπωτέρους·
[3, 7]	τὸ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν	ὄνομα,	ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ
[3, 5]	τοῖς πρεσβεύουσι τὸ τοῦ Ἰησοῦ	ὄνομα.	Καὶ πάλιν ἄλλοτε Ἡρώδης ὁ
[3, 5]	εἰς πάντας τὸ τοῦ Ἰησοῦ	ὄνομα,	καὶ τὰς παραδόξους πράξεις αὐτοῦ
[3, 5]	αὐτὸς ἑαυτῷ τὸ τοῦ τελώνου	ὄνομα	προστίθησιν. Λέγει δ´ οὖν· Τῶν
[3, 7]	Ἐχαρίσατο αὐτῷ ὁ θεὸς τὸ	ὄνομα	τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, ἵνα
[3, 6]	οἰκείας φύσεως, τοῦ Ἰησοῦ τὸ	ὄνομα	φρίττει, ὑπεξίσταταί τε καὶ παραχωρεῖ
[3, 2]	δὲ νῦν οὐ τὴν φυλὴν	ὀνομάζει,	ἀλλ´ ἐπεὶ κατά τινα προσωνυμίαν
[3, 5]	τοῦ Ματθαίου μνημονεύσας οὐ τελώνην	ὀνομάζει,	οὐδ´ ὑποτάττει τῷ Θωμᾷ, κρείττονα
[3, 5]	προσηγορίας ποιεῖται, ἢ πρεσβύτερον ἑαυτὸν	ὀνομάζει,	οὐδαμοῦ δὲ ἀπόστολον οὐδ´ εὐαγγελιστήν·
[3, 2]	ὡς καὶ εἰς σήμερον Ἰουδαίους	ὀνομάζεσθαι,	σφόδρα θαυμαστῶς καὶ προφητικῶς τὸ
[3, 3]	οὔ» πῶς ἂν πλάνος ἐνδίκως	ὀνομασθείη;	καὶ τί με χρὴ πλείονα
[3, 3]	εἰ θεμιτὸν τούτοις ἀποκαλεῖν τοῖς	ὀνόμασι	τὸν μηδὲ ἐμβλέπειν μετὰ ἐπιθυμίας
[3, 5]	ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς» οὐκ ἐδήλωσεν	ὀνομαστὶ	ἑαυτόν. Ὅ γε μὴν Πέτρος
[3, 2]	ἐπιβουλῆς τῆς κατ´ αὐτοῦ συσκευασθείσης	ὀνομαστὶ	θεσπίσας ὁ λόγος ἐν τῷ
[3, 5]	Ἰουδαῖοι γεγονέναι, ὧν καὶ τὰ	ὀνόματα	εἰσέτι νῦν παρὰ τοῖς ἐγχωρίοις
[3, 5]	Τῶν δὲ δώδεκα ἀποστόλων τὰ	ὀνόματά	ἐστιν ταῦτα· πρῶτος Σίμων ὁ
[3, 7]	τοὺς πολλοὺς λανθανούσης ἐν τῷ	ὀνόματι	αὐτοῦ δυνάμεως τὴν ἀρετὴν ἐμφαίνων,
[3, 2]	γῆς κρίσιν, καὶ ἐν τῷ	ὀνόματι	αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσιν Ἤδη δεύτερον
[3, 2]	ἐνταῦθα δὲ Καὶ ἐν τῷ	ὀνόματι	αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσιν Λέλεκται δὲ
[3, 7]	δὲ ἀναγκαίας τῆς Ἐν τῷ	ὀνόματι	αὐτοῦ» Ἐπειδὴ γὰρ ἡ δύναμις
[3, 7]	πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ	ὀνόματι	Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων
[3, 5]	τοῦτό σοι δίδωμι· ἐν τῷ	ὀνόματι	Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγειραι καὶ περιπάτει»
[3, 5]	καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, Ματθαῖον	ὀνόματι,	καὶ εἶπεν αὐτῷ, ἀκολούθει μοι·
[3, 6]	πάντα τὰ ἔθνη ἐν τῷ	ὀνόματί	μου, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα
[3, 2]	λαλήσῃ ὁ προφήτης ἐπὶ τῷ	ὀνόματί	μου, ἐγὼ ἐκδικήσω ἐξ αὐτοῦ
[3, 2]	λαλήσῃ ὁ προφήτης ἐπὶ τῷ	ὀνόματί	μου, ἐγὼ ἐκδικήσω ἐξ αὐτοῦ
[3, 7]	μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη τῷ	ὀνόματί	μου» Εἶτα καὶ θεσπίζει εὖ
[3, 7]	ἀπορηθέντων ὑπέθετο, φήσας κατορθώσειν Τῷ	ὀνόματί	μου» οὐ γὰρ δὴ ἁπλῶς
[3, 7]	πάντα τὰ ἔθνη ἐν τῷ	ὀνόματί	μου» Τοῦτο δ´ οὖν εἰπὼν
[3, 6]	ἐβάλλετο νέου ἔθνους ἐπὶ οἰκείῳ	ὀνόματι	σύστασιν ποιήσασθαι. τὸ δὲ μὴ
[3, 5]	παραγγείλαντες μηδενὶ λαλεῖν ἐπὶ τῷ	ὀνόματι	τοῦ Ἰησοῦ· γνόντες δὲ αὐτοὺς
[3, 5]	Ἐπάκουσον γοῦν ὅπως διαρρήδην ἐπ´	ὀνόματος	αὐτοῦ μέμνηται ἐν τῷ πρὸς
[3, 5]	πρόρρησιν· ἡ γὰρ τοῦ Ἰησοῦ	ὀνόματος	ὁμολογία τοὺς θυμοὺς εἴωθεν ἐκκαίειν
[3, 7]	τῇ τῶν παραδόξων ἐνεργείᾳ δι´	ὀνόματος	τοῦ Ἰησοῦ πρὸς αὐτῶν ἐπιτελουμένῃ
[3, 5]	ὑποτίθενται σοφιστάς, ὡς τὰ μὴ	ὄντα	πλασαμένους, καὶ τῷ οἰκείῳ διδασκάλῳ
[3, 5]	συμφώνως ἅπαντας ψεύσασθαι, δώδεκα μὲν	ὄντας	τὸν ἀριθμὸν τοὺς ἐκκρίτους, ἑβδομήκοντα
[3, 3]	δὴ φαμὲν τοῦτον, ἑνί τε	ὄντι	καὶ κεχωρισμένῳ πάντων, μεθ´ ὃν
[3, 3]	τε καὶ εὐμενοῦς αὐτοῦ παρ´	ὁντιναοῦν	μόνος ἀνθρώπων, εἰ θεῷ μέν,
[3, 5]	ἱστοροῦντα περὶ αὐτοῦ τάδε· καὶ	ὄντος	τοῦ Πέτρου ἐν τῇ αὐλῇ
[3, 5]	ἐπὶ τῶνδε συσταίη, δώδεκα μὲν	ὄντων	ἀποστόλων, ἑβδομήκοντα δὲ μαθητῶν, μυρίου
[3, 3]	παρὰ δὲ τοῦ καλλίστου τῶν	ὄντων	διὰ τοῦ καλλίστου τοῦ ἐν
[3, 5]	καὶ χεῖρας καὶ πόδας καταπειρόμενον,	ὄξει	τε ποτιζόμενον, καὶ παιόμενον κατὰ
[3, 5]	ἀνθρώπων, καθ´ ὑπόθεσιν ἡμῖν συνεχωρεῖτο,	ὅπερ	ἦν παντὸς ἀτοπώτατον· ὅμοιον ὡς
[3, 5]	δευτέρου χιτῶνος αὔξειν τὴν ὕπαρξιν·	ὅπερ	τάχα τις ἀκούσας παρῄτητο ἂν
[3, 6]	διδάσκαλοι, εἴτ´ ἐπ´ Αἰγύπτου εἴθ´	ὅπῃ	δή; τί οὖν οὐχὶ κἀκείνων,
[3, 7]	ἄλλο τὸ ζητηθὲν αὐτὸ ἐκεῖνο,	ὁποίᾳ	δυνάμει περιγεγόνασιν τῶν ἐν ἀρχαῖς
[3, 1]	γαστρὶ ἐχούσας παρακαλέσει Ταῦτα δὲ	ὁποίας	ἔχεται διανοίας, ὁδῷ προϊόντες κατὰ
[3, 7]	προστυχοῦσι διελέγοντο. τίσιν οὖν καὶ	ὁποίοις	ἐχρῶντο λόγοις ἐπὶ πειθὼ τῶν
[3, 5]	κατορθῶσαι τὸ ἐπιτήδευμα; σκέψαι δὲ	ὁποῖόν	ἐστιν καὶ τὸ μηδένα μηδαμοῦ
[3, 6]	ἀπὸ τῶν γνωρίμων τὸν προστάτην,	ὁποῖός	τις ἦν, βούλει διαγιγνώσκειν, ἔχεις
[3, 6]	ἀφ´ ὧν δεῖ τὸν διδάσκαλον	ὁποῖός	τις ἦν γνωρίζειν. Φέρε δ´
[3, 6]	ἑτέροις τὰ τῆς κακίας μεταδιδῶ,	ὁποίους	ἄνδρας κατασκευάζει; ἆρ´ οὐχὶ γόητας
[3, 7]	ὁμολογοῦντες εἰς πάντας, οἷα καὶ	ὁπόσα	πέπονθεν ὑπὸ Ἰουδαίων, τὰ σεμνὰ
[3, 6]	τὰ κατορθώματα. Τί χρὴ λέγειν	ὁπόσαι	μυριάδες καὶ αὐτῶν βαρβάρων, οὐχὶ
[3, 2]	τέως τὴν ἐξέτασιν ποιούμενοι, ἵνα,	ὁπόταν	πάντων τῶν ἐξ αἰῶνος βοηθέντων
[3, 6]	δαίμονας ἐπεκαλέσατο ἐν ταῖς παραδοξοποιίαις,	ὁπότε	εἰσέτι δεῦρο πᾶς δαίμων καὶ
[3, 6]	εἰπεῖν ὅπως ἀνέστραπται περὶ σωφροσύνην,	ὁπότε	πάλιν οἱ μαθηταὶ μαρτυροῦσι παραινεῖν
[3, 2]	ἐκ τῶν πυλῶν τοῦ θανάτου,	ὅπως	ἂν ἐξαγγείλω πάσας τὰς αἰνέσεις
[3, 6]	κύριος ἡμῶν οὐδ´ ἔστιν εἰπεῖν	ὅπως	ἀνέστραπται περὶ σωφροσύνην, ὁπότε πάλιν
[3, 3]	λόγον ἤμελλον θεραπεύειν τὸ θεῖον;	ὅπως	δὲ καὶ τίσιν λόγοις οἱ
[3, 2]	κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν Χριστόν;	ὅπως	δὲ τοῦτ´ εἴρηται διασκέψασθαι ἀναγκαῖον.
[3, 5]	αὐτὸς ἑαυτοῦ γιγνόμενος. Ἐπάκουσον γοῦν	ὅπως	διαρρήδην ἐπ´ ὀνόματος αὐτοῦ μέμνηται
[3, 7]	οἱ τοῦ Ἰησοῦ μαθηταί, καὶ	ὅπως	Ἕλληνας ὁμοῦ καὶ βαρβάρους ὡς
[3, 1]	καὶ τῶν προρρήσεων τὰ ἀποτελέσματα,	ὅπως	ἐπὶ τὸν σωτῆρα καὶ κύριον
[3, 6]	πάντων πυρὶ παραδοῦναι. Ἐπάκουσον δὲ	ὅπως	ἡ γραφὴ περιέχει· Ἱκανοὶ δὲ
[3, 2]	μεμαλάκισται διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν,	ὅπως	ἡμεῖς, ἀνειληφότος αὐτοῦ τὰ ἡμέτερα
[3, 5]	καὶ τοῦτο ὡς ἐν ὑποθέσει,	ὅπως	καὶ ἐκ περιουσίας καὶ ἐν
[3, 7]	δότε» Συνορᾷς τοιγαροῦν καὶ αὐτὸς	ὅπως	κεκράτηκεν ὁ δι´ αὐτῶν λόγος,
[3, 1]	ἐπὶ τοῦ Χριστοῦ προελάμβανον. ~αʹ	Ὅπως	οἱ παρ´ Ἑβραίοις προφῆται τὸ
[3, 0]	παραστήσομεν, πρῶτον ἀναγκαίως ἐκεῖνο θεωρήσαντες,	ὅπως	οἱ προφῆται τὴν τοῦ εὐαγγελίου
[3, 2]	τοῦ θεοῦ συνίσταται πεπληρωμένα; ~βʹ	Ὅπως	περὶ τοῦ Χριστοῦ προανεφώνουν. Πρῶτος
[3, 3]	βίῳ πολιτείας, ἀφ´ ἧς οὐχ	ὅπως	πλάνον ἀλλά τινα θεῖον ὡς
[3, 6]	ὑπομένοντες. τίς δ´ οὐκ οἶδεν,	ὅπως	σὺν αὐτῇ τῇ τοῦ Ἰησοῦ
[3, 7]	θεοῦ περὶ αὐτοῦ φρονεῖν ἔπεισαν,	ὅπως	τε ἐν μέσαις ταῖς πόλεσιν
[3, 5]	συνθήκην αὐτοῖς πεπλασμένα, θαυμάζειν ἄξιον	ὅπως	τοσοῦτο πλῆθος τὴν συμφωνίαν ἐπὶ
[3, 7]	μηδὲν θνητὸν καὶ ἀνθρώπινον διανοηθεὶς	ὅρα	εἰ μὴ ὡς ἀληθῶς θεοῦ
[3, 5]	ἐν ταῖς αὐτοῦ διδασκαλίαις ἐξηγόρευσεν,	ὅρα	τί φησίν· ἐρωτήσαντος τοῦ Ἰησοῦ,
[3, 1]	φῶς τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας παρέχων	ὁρᾶν.	Τὸν μὲν οὖν Χριστὸν ἐν
[3, 6]	ἐλάλει» παράδοξόν τι τοῦτο δόξαντες	ὁρᾶν,	ὥσπερ οὔπω καὶ ἄλλοτε πρότερον.
[3, 3]	τὸν ἀνωτάτω θεὸν ἀνάγουσιν, πᾶσαν	ὁρατὴν	φύσιν ὑπερκύψαντα; ἆρα οὖν μὴ
[3, 7]	κατακρατοῦντος, μὴ μόνον τε τῶν	ὁρατῶν	πολεμίων κατεξανισταμένου, ἀλλὰ καὶ τῶν
[3, 3]	ἀγαθά· νοῦς δέ ἐστιν οὗτος	ὀργάνου	μὴ δεόμενος» Εἰ δὴ οὖν
[3, 5]	ἀποτέμνοντας βλαστήματα, καὶ κρατεῖν μὲν	ὀργῆς	καὶ πάσης αἰσχρᾶς ἐπιθυμίας πειρᾶσθαι,
[3, 5]	ἐπιθυμίας πειρᾶσθαι, μᾶλλον δὲ μηδὲ	ὀργίζεσθαι	δι´ ἄκραν ψυχῆς ἀπάθειαν, μηδὲ
[3, 2]	κατέπαυσε λαλῶν αὐτῷ ἐν τῷ	ὄρει	Σινᾶ, τὰς δύο πλάκας τοῦ
[3, 6]	τῆς διανοίας βάθους, τὰς ἐμπαθεῖς	ὀρέξεις	ἀποτέμνοντας, ἐδίδασκεν λέγων· Εἰσὶν εὐνοῦχοι
[3, 6]	ἀπό τε τοῦ τὰς ἐν	ὄρεσι	διατριβὰς καὶ τὰς ἀναχωρήσεις διώκειν
[3, 3]	βραχεῖς τινας καὶ ἀριθμῷ ληπτοὺς	ὀρθὰς	περὶ θεοῦ φέρειν δόξας, ἀλλὰ
[3, 3]	παραδούς, δι´ ὧν κατὰ τὸν	ὀρθὸν	λόγον ἤμελλον θεραπεύειν τὸ θεῖον;
[3, 5]	οἵ τ´ αὖ μαθηταὶ μαθημάτων	ὀριγνώμενοι	σφᾶς αὐτοὺς τῷ διδασκάλῳ προσφέροντες
[3, 5]	παρασκευάζειν δὲ τὸν τρόπον παντὸς	ὅρκου	πιστότερον φαίνεσθαι, μέχρι τοῦ ναί
[3, 1]	Καὶ πάλιν ὁ Ἡσαΐας· Ἐπ´	ὄρος	ὑψηλὸν ἀνάβηθι ὁ εὐαγγελιζόμενος Σιών,
[3, 2]	ἀναγαγὼν τοὺς ἑαυτοῦ μαθητὰς Εἰς	ὄρος	ὑψηλὸν λίαν, μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν,
[3, 2]	μεγάλη» Πάλιν Μωσέως ἀπὸ τοῦ	ὄρους	κατιόντος τὸ πρόσωπον ἑωρᾶτο πλήρης
[3, 2]	Καταβαίνων δ´ αὐτὸς ἐκ τοῦ	ὄρους	Μωσῆς οὐκ ᾔδει ὅτι δεδόξασται
[3, 6]	ἔθνεσι κατέστη αἴτιος, οἵας αὐτοῖς	ὁρῶμεν	ὀφθαλμοῖς καὶ ἀκοαῖς εἰς δεῦρο
[3, 2]	ἀναγράπτοις θαυματουργίαις πρὸς πίστιν τῶν	ὁρώντων	κεχρημένος τὰ καινὰ τῆς εὐαγγελικῆς
[3, 5]	δὲ ἄλλως ἐπὶ πλάνῃ τῶν	ὁρώντων	οἷα θαυματουργὸν ἢ φαρμακέα τινὰ
[3, 5]	κόρρης καλάμῳ, καὶ πρὸς τῶν	ὁρώντων	ὀνειδιζόμενον; ἀλλὰ γὰρ καὶ ταῦτα,
[3, 4]	δὲ ἄλλως ἐπὶ πλάνῃ τῶν	ὁρώντων	ὡς ἂν ὑπ´ ἀνδρὸς πλάνου
[3, 2]	ἐντείλωμαι αὐτῷ. Καὶ ὁ ἄνθρωπος	ὃς	ἂν μὴ ἀκούσῃ τῶν λόγων
[3, 6]	θείας φύσεως χρῆν ὁμολογεῖν αὐτόν,	ὃς	ἄνευ βίβλων καὶ λόγων καὶ
[3, 2]	ἐντείλωμαι αὐτῷ. Καὶ ὁ ἄνθρωπος	ὃς	ἐὰν μὴ ἀκούσῃ τῶν λόγων
[3, 5]	τῶν πράξεων τοῦ Ἰησοῦ διαλέξεις·	ὃς	ἐλθὼν ἐπ´ ἐκεῖνα τῆς ἱστορίας,
[3, 5]	ἐξ Ἑβραίων Ἰωσήπῳ μάρτυρι χρήσασθαι,	ὃς	ἐν τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ τῆς Ἰουδαϊκῆς
[3, 2]	προφήτης τοῦ βραχίονος τοῦ κυρίου,	ὃς	ἦν ὁ τοῦ θεοῦ λόγος,
[3, 3]	θαυμαστὸν εὐσεβείας διδάσκαλον ὁμολογεῖν τοῦτον,	ὃς	τὰ πρόπαλαι μόνοις τοῖς θεοφιλέσιν
[3, 5]	πᾶσιν ὑπὸ τοῦ θεοῦ μαρτυρηθέντων,	ὃς	τὸν ὑπ´ αὐτῶν καταγγελθέντα λόγον
[3, 2]	τὰ περὶ ψυχῆς ἀθανασίας, καὶ	ὅσα	ἄλλα φιλόσοφα δόγματα πρῶτος Μωσῆς
[3, 5]	τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καὶ	ὅσα	ἂν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς,
[3, 2]	μὴ ἀκούσῃ τῶν λόγων αὐτοῦ,	ὅσα	ἂν λαλήσῃ ὁ προφήτης ἐπὶ
[3, 2]	μὴ ἀκούσῃ τῶν λόγων αὐτοῦ,	ὅσα	ἂν λαλήσῃ ὁ προφήτης ἐπὶ
[3, 5]	δεδεμένα ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ	ὅσα	ἂν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς,
[3, 5]	αὐτῶν φύντας μαθημάτων, πεπλάσθαι ὑπονοεῖν	ὅσα	διαπράξασθαι τὸν διδάσκαλον ἐμαρτύρησαν. Τί
[3, 6]	μου, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα	ὅσα	ἐνετειλάμην ὑμῖν» ἔργον ἐπῆγε τῷ
[3, 2]	ὑμῶν· αὐτοῦ ἀκούσεσθε κατὰ πάντα	ὅσα	ᾐτήσω παρὰ κυρίου τοῦ θεοῦ
[3, 2]	θεός, αὐτοῦ ἀκούσεσθε κατὰ πάντα	ὅσα	ᾐτήσω παρὰ κυρίου τοῦ θεοῦ
[3, 4]	πληρώσας, ὡς καὶ περιττὰ τοσαῦτα,	ὅσα	ἱκανὰ ἦν πληρῶσαι δώδεκα κοφίνους,
[3, 5]	τί με δεῖ συναγαγεῖν πάνθ´	ὅσα	ὁ μὲν ἐδίδασκεν, οἱ δ´
[3, 7]	Καὶ δὴ οὕτω διακειμένοις πάνθ´	ὅσα	περὶ τοῦ Ἰησοῦ κατήγγελλον ἤδη
[3, 5]	ἀλλὰ γὰρ καὶ ταῦτα, καὶ	ὅσα	τούτοις {συμ} φέρεται ὅμοια, πεπλάσθαι
[3, 6]	καὶ γυναικῶν οὐδ´ ἔστιν εἰπεῖν	ὅσαι	μυριάδες καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης,
[3, 6]	αὐτῷ τοσαύτη τις εὐσεβείας δύναμις	ὅση	τοῖς Ἰησοῦ μαθηταῖς, οἷς διὰ
[3, 7]	αὖθις ἀπελάμβανον ἐλευθερίαν, εἰς μεῖζον	ὁσημέραι	δι´ αὐτῶν ἐκλάμποντος τοῦ σωτηρίου
[3, 7]	λόγου καταδουλῶσαι· προκόπτειν γὰρ αὐτὸν	ὁσημέραι	καὶ εἰς πάντας ἀνθρώπους αὔξειν
[3, 2]	εἰς ᾅδην, οὐδὲ δώσεις τὸν	ὅσιόν	σου ἰδεῖν διαφθοράν» καὶ πάλιν·
[3, 3]	καὶ συὸς ψυχῆς κατ´ οὐδέν,	ὅσον	ἐπὶ λόγῳ φύσεώς τε καὶ
[3, 2]	Χριστοῦ τελευτὴν ἑώρα· ἐπεὶ δὲ	ὅσον	οὔπω ἔμελλε μετὰ τὴν τελευτὴν
[3, 5]	τι ὠφελημένοι πρὸς αὐτοῦ, ἢ	ὅσον	πονηρίαν καὶ ἀνδρῶν πλάνην, πῶς
[3, 3]	ἀμφὶ τὸν Ἀβραὰμ μυρίους τε	ὅσους	ζηλωτὰς οὐκ ἐξ Ἑλλήνων μόνον
[3, 2]	ἐκ σοῦ μοι ἐξελεύσεται ἡγούμενος,	ὅστις	ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν
[3, 7]	ἐφάψασθαι, καὶ τὸν θεὸν λόγον,	ὅστις	ποτ´ ἦν ὁ διὰ τοῦ
[3, 5]	ἡμῶν τὴν ἐσχάτην ὑπομείναντα τιμωρίαν,	ὅστις	ποτὲ ἦν, πάντων ἡμεῖς μάλιστα
[3, 4]	θειότερα σκεψώμεθα. Καὶ δὴ σκεψώμεθα	ὅσων	καὶ οἵων, σὺν ἀνθρώποις τὰς
[3, 6]	δὲ καὶ ταῦτα πάλιν· γόης,	ὅταν	ἑτέροις τὰ τῆς κακίας μεταδιδῶ,
[3, 2]	Ἡσαΐας παρίστησι· δι´ αἰνιγμάτων μέν,	ὅταν	λέγῃ· Κύριε, τίς ἐπίστευσε τῇ
[3, 3]	φωνὴν οἰκεῖος, οὐδ´ ὁ ἔνδον,	ὅταν	πάθει ψυχῆς ᾖ μεμολυσμένος) διὰ
[3, 5]	ἐμάστιζον, ἐπιτιμῶντες ἐπὶ τῇ διδασκαλίᾳ,	ὅτε	ἀποκριθεὶς αὖθις αὐτοῖς ὁ Πέτρος
[3, 5]	καὶ ἀπολελοιπέναι καὶ ἀπηρνῆσθαί ποτε,	ὅτε	αὐτῷ τὰ τῆς γε ἐπιβουλῆς
[3, 7]	ἐκ νεκρῶν ἀναβεβιωκότα τὸν μηδὲ	ὅτε	ἐν ζῶσιν ἦν ἐπαμῦναι ἑαυτῷ
[3, 5]	αὐτοῦ αἱ λέξεις οὕτως· Καὶ	ὅτε	ἡμέρα ἐγένετο, ἐφώνησεν τοὺς μαθητὰς
[3, 5]	κατὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ διαβολήν,	ὅτε	καὶ πρὸς αὐτῶν καὶ δίχα
[3, 7]	εἰκότως τῷ παραδόξῳ τοῦ θαύματος,	ὅτε	μηδεὶς μὲν τῶν πώποτε ἐν
[3, 6]	τῆς περὶ τούτου ὑπονοίας ἐτύγχανον;	ὅτε	τοίνυν οἱ μαθηταὶ τοῦ σωτῆρος
[3, 2]	τὴν γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται;	ὅτι	αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ
[3, 2]	νομοθέτην ἐπ´ αὐτούς, γνώτωσαν ἔθνη	ὅτι	ἄνθρωποί εἰσιν Πάλιν Μωσῆς θαυμασίοις
[3, 2]	Τί διαλογίζεσθε ἐν ἑαυτοῖς, ὀλιγόπιστοι,	ὅτι	ἄρτους οὐκ ἐλάβετε; Οὔπω νοεῖτε,
[3, 5]	ἠδημόνει» καὶ τετάρακτο τὴν ψυχήν,	ὅτι	αὐτοὶ αὐτὸν ἀπολιπόντες ᾤχοντο, ἢ
[3, 2]	Χριστός, μακάριοι« φησίν, οἱ πραεῖς,	ὅτι	αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν« πολὺ
[3, 1]	μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι,	ὅτι	αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν
[3, 7]	ἀληθείας αὐτοῦ τὴν πεῖραν εἰλήφεσαν;	ὅτι	γὰρ ἐπίστευσαν λέγοντι, συλλογιζομένῳ σοι
[3, 3]	ἔγνωμεν, παρὰ τοῦ Χριστοῦ μαθόντες,	ὅτι	γεννητὸς ὁ κόσμος καὶ ὅτι
[3, 5]	προσέσχεν τὸν νοῦν; εἴποις ἂν	ὅτι	γόητες ἄλλοι τοῦ καθηγητοῦ κατ´
[3, 1]	σωτῆρος τοῦ κόσμου θεοσεβοῦς διδασκαλίας;	ὅτι	δὲ μὴ ῥήμασιν ἀνθρωπίνοις ἐκέχρηντο
[3, 2]	αὐτὸν εἶναι φάσκειν τὸν προφητευόμενον;	Ὅτι	δὲ Μωσῆς ταῦτα οὐκ ἀπεριορίστως
[3, 2]	Χωρὴβ τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἐκκλησίας	Ὅτι	δὲ τῶν μετὰ Μωσέα προφητῶν
[3, 2]	τοῦ ὄρους Μωσῆς οὐκ ᾔδει	ὅτι	δεδόξασται ἡ ὄψις τοῦ χρωτὸς
[3, 5]	ἐδήλουν τοῖς μετὰ ταῦτα ἀνθρώποις,	ὅτι	δὴ ἐλυπεῖτο» καὶ ἠδημόνει» καὶ
[3, 1]	τίνος μὲν ἄρξεται τὸ εὐαγγέλιον,	ὅτι	δὴ ἐξ αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ,
[3, 7]	ἦν, ὡς φάναι τὸν ἀπόστολον,	ὅτι	δὴ Ἐχαρίσατο αὐτῷ ὁ θεὸς
[3, 2]	ἐπὶ μόνου τοῦ σωτῆρος ἡμῶν,	ὅτι	δὴ κύριον αὐτόν, καὶ οὐκ
[3, 5]	ἐπιλυώμεθα, μαρτυροῦντες εὖ μάλα ἀναιδῶς,	ὅτι	δὴ πᾶσιν ἡμῖν μετὰ τὸ
[3, 5]	αὐτοὶ μὲν δῆλοι τὸν τρόπον,	ὅτι	δὴ στερροί τινες καὶ βαθεῖς
[3, 6]	Κράτης εἷς παρ´ αὐτοῖς θαυμάζεται,	ὅτι	δὴ τὴν οὐσίαν καταλιπὼν τοῖς
[3, 1]	Χριστοῦ, δι´ ὧν τε κηρυχθήσεται,	ὅτι	διὰ τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ, ἀλλὰ
[3, 2]	Ὡμολόγηται δὲ παρὰ τοῖς πᾶσιν	ὅτι	ἐν Βηθλεὲμ ἐγεννήθη Ἰησοῦς ὁ
[3, 5]	οὐδὲ λέγοντα αὐτῷ γράφει, ἀλλ´	ὅτι	ἐπετίμησεν αὐτοῖς, ἵνα μηδενὶ λέγωσιν
[3, 5]	γὰρ μὴ ἐψεύσαντο καὶ ἔφησαν,	ὅτι	Ἰούδας μὲν ὁ προδοὺς αὐτὸν
[3, 5]	καὶ ἀπατεῶνες ἐτύγχανον, προσθὲς δ´	ὅτι	καὶ ἀπαίδευτοι καὶ παντελῶς ἰδιῶται,
[3, 5]	καὶ παντελῶς ἰδιῶται, μᾶλλον δὲ	ὅτι	καὶ βάρβαροι, καὶ τῆς Σύρων
[3, 5]	αὐτοῖς, ἐν οἷς προλέγων ἐμαρτύρατο,	ὅτι	καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας ἀχθήσονται, καὶ
[3, 5]	φαίη τις, ἀποπλανῶντα· τί οὖν,	ὅτι	καὶ μετὰ τὴν τελευτήν, καὶ
[3, 5]	κακοῦ τὸ ἐναντίον. Διὸ λέγωμεν,	ὅτι	καὶ νεκροὺς ἤγειρεν, καὶ λεπροὺς
[3, 3]	σθένει φεύγειν πεπαιδεύμεθα, εἰ καὶ	ὅτι	μάλιστα θεῶν προσηγορίας καὶ τιμὰς
[3, 6]	γυναικὶ διαλεγόμενον αὐτὸν τεθεαμένοι ἐθαύμαζον,	ὅτι	μετὰ γυναικὸς ἐλάλει» παράδοξόν τι
[3, 7]	Ῥωμαίων ἀρχὴν ἁπάντων. τοῦτο δ´	ὅτι	μὴ ἀθεεὶ τῇ περὶ τοῦ
[3, 1]	ἀλλὰ καὶ ποίᾳ δυνάμει κρατήσει,	ὅτι	μὴ ἀνθρωπείᾳ· ὃ δὴ καὶ
[3, 3]	δι´ ὃ πλάνον αὐτόν φασιν,	ὅτι	μὴ βουθυσίαις μηδὲ ζῴων ἀλόγων
[3, 5]	μεταδιώκοντες· καὶ ὁ διδάσκαλος δέ,	ὅτι	μὴ δι´ ἀπάτης θέλγων αὐτοὺς
[3, 6]	δὲ σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν,	ὅτι	μὴ δοξομανὴς καὶ ἀλαζὼν καὶ
[3, 7]	τὸ τοῖς πᾶσιν φανερὸν καταστῆναι,	ὅτι	μὴ ἐξ ἀνθρώπων ἦν βουλῆς
[3, 3]	οὗτος ἦν ὁ πλάνος; ἢ	ὅτι	μὴ καὶ πλείους σέβειν θεούς,
[3, 6]	τινὰ θαυμασιῶσαι τοὺς παρόντας. ~ςʹ	Ὅτι	μὴ κατὰ γοητείαν ἐνθέῳ δὲ
[3, 6]	ἦν αὐτῷ λέγειν εἰς πάντας,	ὅτι	μὴ παρῆν αὐτῷ τοσαύτη τις
[3, 5]	Ἄλλως δὲ πῶς αὐτοῖς ἀπαντήσομεν;	~Ὅτι	μὴ πλασάμενοι οἱ αὐτοῦ μαθηταὶ
[3, 5]	ὁ Μάρκος μηδενὸς τούτων μνημονεύσας,	ὅτι	μηδ´ ὁ Πέτρος ταῦθ´ ὡς
[3, 2]	προφητευόμενον ὑπογράφουσιν; οὐκ ἔστιν εἰπεῖν,	ὅτι	μηδὲ ἐφάνη τοιοῦτος. Ἀλλ´ οἷος
[3, 6]	ἂν εἶεν πρόδηλοι τοῖς πᾶσιν,	ὅτι	μηδεμίαν ἔχοιεν τοῦ λοιποῦ περὶ
[3, 5]	ἔργων παραδόξων γέγονεν, τὸ γράφειν	ὅτι	μηδὲν μὲν ἀνθρώπινον μηδὲ θνητὸν
[3, 5]	τί δὲ μὴ ἐψεύσαντο πάντες,	ὅτι	μηδὲν σκυθρωπὸν ἀληθῶς περὶ αὐτὸν
[3, 2]	οὐχὶ τὴν ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας	(ὅτι	μηδὲν τῆς λοιπῆς αὕτη διενήνοχεν)
[3, 5]	αὐτοὶ αὐτὸν ἀπολιπόντες ᾤχοντο, ἢ	ὅτι	ὁ πάντων αὐτῶν προκεκριμένος ἀπόστολός
[3, 5]	δὲ ἤρξατο ἀναθεματίζειν καὶ ὀμνύειν,	ὅτι	οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον τοῦτον,
[3, 3]	ὅτι γεννητὸς ὁ κόσμος καὶ	ὅτι	οὐρανὸς αὐτὸς καὶ ἥλιος καὶ
[3, 6]	μοιχεύσεις· ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν,	ὅτι	πᾶς ὁ ἐμβλέπων γυναῖκα πρὸς
[3, 2]	καὶ βόησον, ἡ οὐκ ὠδίνουσα,	ὅτι	πολλὰ τὰ τέκνα τῆς ἐρήμου
[3, 5]	τῶν Πράξεων τῶν ἀποστόλων γραφή,	ὅτι	πολλαὶ μυριάδες ἦσαν Ἰουδαίων ἀνδρῶν
[3, 5]	μακάριος εἶ Σίμων Βὰρ Ἰωνᾶ,	ὅτι	σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέν
[3, 5]	Χριστοῦ ἔχοι δόξαν, κἄπειτα ἀποκρινάμενος	ὅτι	υἱὸς θεοῦ εἴη, λίθοις καὶ
[3, 3]	ἄστρα ἔργα θεοῦ τυγχάνει, καὶ	ὅτι	χρὴ μὴ ταῦτα ἀλλὰ τὸν
[3, 7]	ἐρωτησάντων εἰ ἔστιν θεός, φησίν·	Ὅττι	μὲν ἀθανάτη ψυχὴ μετὰ σῶμα
[3, 2]	σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν, παρὸν	ὅτῳ	φίλον ἐπὶ σχολῆς ἀναλέξασθαι ταῦτα;
[3, 7]	εὐσεβεῖς, χωρήσας. Ὥστε τοῦτον μὲν	οὐ	βλασφημήσεις, ἐλεήσεις δὲ τῶν ἀνθρώπων
[3, 7]	φήσας κατορθώσειν Τῷ ὀνόματί μου»	οὐ	γὰρ δὴ ἁπλῶς καὶ ἀδιορίστως
[3, 5]	ἐπάνοδον μετὰ θειοτέρας δόξης ἐποιήσατο;	οὐ	γὰρ δὴ τούτοις ἀπιστεῖν ἔμελλον
[3, 4]	κοινὸς τοῖς λοιποῖς ἀνθρώποις γεγενημένος.	Οὐ	γὰρ νόσῳ διαφθαρείς, ἀλλ´ οὐδὲ
[3, 5]	ἵνα μηδενὶ λέγωσιν περὶ αὐτοῦ»	Οὐ	γὰρ παρῆν ὁ Μάρκος τοῖς
[3, 7]	φθάνοντας τὴν παρ´ αὐτῶν διδασκαλίαν.	Οὐ	γὰρ τοῖς λόγοις πεισθέντες ἀλλὰ
[3, 7]	καὶ παρὰ τοῖς σαὐτοῦ ὡμολογημένον	οὐ	γόητα οὐδὲ φαρμακέα, ἀλλ´ εὐσεβῆ
[3, 2]	αὐτὸς προσδοκία ἐθνῶν δι´ ὧν	οὐ	διαλείψειν ἑξῆς καὶ κατὰ διαδοχὴν
[3, 6]	μηδ´ ἐκ παλαιῶν ἐρανισάμενος, πῶς	οὐ	θείας φύσεως χρῆν ὁμολογεῖν αὐτόν,
[3, 7]	πάσης ἀμέτοχοι παιδείας; ἀλλὰ μὴν	οὐ	κατὰ πλῆθος, κατὰ μέρος δὲ
[3, 5]	τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου	οὐ	κατισχύσουσιν αὐτῆς, καὶ δώσω σοι
[3, 6]	ἐπιχειρῆσαι, ἀλλ´ οὐδ´ ἐπεχείρησεν μέν,	οὐ	κατώρθωσεν δέ, ἑνὶ δὲ ῥήματι
[3, 5]	λέγοντος οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις,	οὐ	κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις» συκοφαντῶν αὐτὸν
[3, 2]	λέγων· Οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις,	οὐ	κλέψεις, οὐκ ἐπιορκήσεις Ὁ δὲ
[3, 4]	πᾶσιν ἐκκείσθω ὁ αὐτοῦ θάνατος,	οὐ	κοινὸς τοῖς λοιποῖς ἀνθρώποις γεγενημένος.
[3, 6]	τοιούτοις, καὶ αὐτοῖς ἔργοις ἀλλ´	οὐ	λόγοις μόνοις τῆς τοῦ Ἰησοῦ
[3, 5]	δίκην ἐπεσπάσατο. Κἀκεῖνο δὲ πῶς	οὐ	μεστὸν ἐκπλήξεως, τὸ πλάνους ἄνδρας
[3, 6]	ἀκολάστου, φήσαντα· Ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις,	οὐ	μοιχεύσεις· ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν,
[3, 5]	τοῖς νόμοις λέγοντος οὐ φονεύσεις,	οὐ	μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις»
[3, 2]	Μωσῆς νομοθετεῖ λέγων· Οὐ φονεύσεις,	οὐ	μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐκ ἐπιορκήσεις
[3, 6]	ἐπὶ γῆς ἔθνεσιν μυρία πλήθη	οὐ	μόνον ἀνδρῶν, ἀλλὰ καὶ γυναικῶν
[3, 6]	αὐτοῦ τροφῆς λαμπρὰ τεκμήρια παρεστήσαντο.	Οὐ	μόνον δὲ ἄνδρες παρ´ αὐτῷ
[3, 5]	καὶ κατὰ τὸν ἱστορικὸν μαρτυρεῖται	οὐ	μόνον τοὺς δώδεκα ἀποστόλους οὐδὲ
[3, 3]	πλάνον τραχηλισθέντα, συγχωρεῖ; ἀλλ´ οὗτος	οὐ	νεώτερος οὐδ´ οἰκεῖος αὐτῷ λόγος,
[3, 4]	μεθόδου, ἣν προσάγειν εἰώθαμεν τοῖς	οὐ	παραδεχομένοις τὰ προειρημένα, ἀλλ´ ἤτοι
[3, 6]	καὶ κατορθῶσαι τὸ βουληθέν, πῶς	οὐ	πᾶσαν ἀνθρώπου καλύπτοι ἂν φύσιν;
[3, 5]	ἄν τις εὖ φρονῶν πῶς	οὐ	πάσης ἀποδοχῆς αὐτοὺς ἀξίους κρίνειεν,
[3, 2]	ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται σπέρμα μακρόβιον	Οὐ	πᾶσι γὰρ ἐφεῖται τὸ μακρόβιον
[3, 5]	καὶ βάρβαροι, καὶ τῆς Σύρων	οὐ	πλέον ἐπαΐοντες φωνῆς, πῶς ἐπὶ
[3, 6]	ἡμῶν πεφήνασιν γεγονότες τοιοῦτοι, πῶς	οὐ	πολὺ πρότερον ὁ διδάσκαλος; Εἰ
[3, 3]	τρέφει ζῷον ἢ ἀήρ, ᾧ	οὐ	πρόσεστίν γε μίασμα) μόνῳ δὲ
[3, 2]	διὸ καὶ κληρονομήσειν πολλούς, καὶ	οὐ	πρότερον ἀλλὰ μετὰ τὸ παραδοθῆναι
[3, 7]	οὐκ ἂν ὁμολογήσειεν, διανοηθεὶς ὡς	οὐ	ῥᾴδιον ἦν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ
[3, 5]	ἆρ´ οὖν οἵδε τὸ τέλος	οὐ	συνεωράκεσαν τοῦ διδασκάλου καὶ οἵῳ
[3, 5]	Λουκᾶ, πῶς τοῦ Ματθαίου μνημονεύσας	οὐ	τελώνην ὀνομάζει, οὐδ´ ὑποτάττει τῷ
[3, 6]	κύριος ἡμῶν οὐκ ἐνενόησεν μέν,	οὐ	τετόλμηκεν δὲ ἐπιχειρῆσαι, ἀλλ´ οὐδ´
[3, 2]	τὸν προφητευόμενον. Ἰούδαν δὲ νῦν	οὐ	τὴν φυλὴν ὀνομάζει, ἀλλ´ ἐπεὶ
[3, 3]	καὶ θείας καὶ εὐσεβοῦς ἀλλ´	οὐ	τῆς κοινῆς καὶ πανδήμου φιλοσοφίας
[3, 2]	ἐπιφέρει λέγων· Εὐφράνθητι, στεῖρα ἡ	οὐ	τίκτουσα, ῥῆξον καὶ βόησον, ἡ
[3, 2]	σωτὴρ ἡμῶν ἐπιτείνων τὸν νόμον	οὐ	τὸ φονεύειν μόνον, ἀλλὰ καὶ
[3, 7]	στάσεις, διωγμούς τε καὶ πολέμους	οὐ	τοὺς τυχόντας, εἰ δὴ ἐφ´
[3, 5]	φωνῆς, καθ´ ἑαυτῶν στηλιτεύοντες, πῶς	οὐ	φιλαυτίας μὲν ἁπάσης καὶ ψευδολογίας
[3, 6]	τε δαιμόνων καὶ πολεμίους, ἀλλ´	οὐ	φίλους οὐδὲ συνήθεις, πολλοῦ δεῖ
[3, 5]	Μωσέως ἐν τοῖς νόμοις λέγοντος	οὐ	φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις,
[3, 2]	ἔθνη« Πάλιν Μωσῆς νομοθετεῖ λέγων·	Οὐ	φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις,
[3, 5]	φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις,	οὐ	ψευδομαρτυρήσεις» συκοφαντῶν αὐτὸν διέβαλλέ τις
[3, 3]	τὸ ναὶ ναί, τὸ οὒ	οὔ»	πῶς ἂν πλάνος ἐνδίκως ὀνομασθείη;
[3, 5]	τὸ ἐπιχείρημα. Κακῷ δὴ κακὸν	οὔ	φασιν εἶναι φίλον, ἀλλ´ οὐδὲ
[3, 5]	μέχρι τοῦ ναί καὶ τοῦ	οὔ	χωροῦντας, σὺν ἀληθείᾳ τοῖς ῥήμασι
[3, 3]	ὑμῶν τὸ ναὶ ναί, τὸ	οὒ	οὔ» πῶς ἂν πλάνος ἐνδίκως
[3, 2]	ἀνιστάμενον ἐκ σπέρματος Ἰεσσαί, ἀφ´	οὗ	δὴ ὁ σωτὴρ καὶ κύριος
[3, 1]	κεκραγώς· Ππνεῦμα κυρίου ἐπ´ ἐμέ,	οὗ	εἵνεκεν ἔχρισέν με εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς,
[3, 5]	εἰς πάντα τόπον καὶ χώραν	οὗ	ἔμελλεν αὐτὸς ἔρχεσθαι» ἀλλ´ οὐδεὶς
[3, 2]	κοιλίας αὐτοῦ ἀναστήσεταί τις, περὶ	οὗ	ἑξῆς φησιν ὁ θεός· Αὐτὸς
[3, 5]	καὶ θεοῦ παῖδα κηρύττειν, ὑπὲρ	οὗ	καὶ αὐτοὺς θνῄσκειν ἑτοίμους εἶναι,
[3, 2]	ῥίζα ἐν γῇ διψώσῃ ἀνθ´	οὗ	ὁ μὲν Ἀκύλας ἡρμήνευσεν οὕτως·
[3, 3]	συγγράμματος τῆς παρούσης ὑποθέσεως· δι´	οὗ	πάρεστιν ἀνθρώποις ἐπὶ σπείρας τοῖς
[3, 2]	τῷ δευτέρῳ συμφώνως ψαλμῷ, δι´	οὗ	περὶ τῆς ἐπιβουλῆς τῆς κατ´
[3, 7]	φιλοπευστεῖν, τίς ποτ´ ἦν οὗτος	οὗ	τῇ δυνάμει καὶ προσηγορίᾳ τὸ
[3, 6]	ἢ πετάλων τινῶν περιέργων ἐπιγραφαῖς,	οὐδ´	ἄλλοις, ὧν τὴν χρῆσιν ἀδιάφορον
[3, 2]	εἰ δὴ μόνος αὐτὸς καὶ	οὐδ´	ἄλλος ὅμοιος τῷ Μωσεῖ γεγονὼς
[3, 5]	ποτε αὐτοῖς τὰ προειρημένα κατέγραφον,	οὐδ´	ἂν ἐδήλουν τοῖς μετὰ ταῦτα
[3, 7]	θάνατον ἀναβιώσει αὐτοῦ οὐχ ἁπλοῖς	οὐδ´	ἀναποδείκτοις ἐμαρτύρουν λόγοις, δι´ αὐτῆς
[3, 5]	προανῃρημένοις τρέσας, ἐξέστη τῆς ἑταιρίας,	οὐδ´	ἀντεκήρυξε τοῖς ἄλλοις εἰς φῶς
[3, 7]	ἐν αὐτῷ, οὐδέ τι σεμνὸν	οὐδ´	ἀξιόπιστον, ἀλλ´ οὐδὲ πιθανὸν εἰς
[3, 6]	οὐδέ γε ῥήτωρ μὴ μεμαθηκώς,	οὐδ´	αὐτοφυὴς ἰατρός, οὐδὲ τέκτων, οὐδ´
[3, 2]	Μωσῆς ταῦτα οὐκ ἀπεριορίστως προλέγει,	οὐδ´	εἰς ἄπειρον καὶ ἀπερίμετρον χρόνῳ
[3, 7]	τοιοῦτόν τι διανοηθεὶς ἱστορεῖται, ἀλλ´	οὐδ´	εἰς φαντασίαν ἐλθὼν τοῦ παραπλησίου;
[3, 6]	οὐ τετόλμηκεν δὲ ἐπιχειρῆσαι, ἀλλ´	οὐδ´	ἐπεχείρησεν μέν, οὐ κατώρθωσεν δέ,
[3, 6]	πώποτε Χριστιανὸν περιάμματι χρώμενον θεάσασθαι,	οὐδ´	ἐπιλαλιαῖς, ἢ πετάλων τινῶν περιέργων
[3, 6]	δὲ σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν	οὐδ´	ἔστιν εἰπεῖν ὅπως ἀνέστραπται περὶ
[3, 6]	τὸν τρόπον, ἀλλὰ καὶ γυναικῶν	οὐδ´	ἔστιν εἰπεῖν ὅσαι μυριάδες καθ´
[3, 3]	τῶν κρειττόνων ἤπερ ἡμεῖς ἐσμεν,	οὐδ´	ἔστιν ὃ τὴν ἀρχὴν γῆ
[3, 6]	πάντα τῆς Χριστοῦ διδασκαλίας ἐξελήλαται,	οὐδ´	ἔστιν πώποτε Χριστιανὸν περιάμματι χρώμενον
[3, 6]	οὐδ´ αὐτοφυὴς ἰατρός, οὐδὲ τέκτων,	οὐδ´	ἑτέρας δημιουργὸς τέχνης. Καίτοι μικρὰ
[3, 5]	ἑαυτὸν ὀνομάζει, οὐδαμοῦ δὲ ἀπόστολον	οὐδ´	εὐαγγελιστήν· ἐν δὲ τῷ εὐαγγελίῳ
[3, 2]	λοιπὸν ἐπὶ μόνον αὐτὸν καὶ	οὐδ´	ἐφ´ ἕτερον ἀναφέρειν χρὴ τὴν
[3, 6]	τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν γοητείας ἥλω,	οὐδ´	ὁ διδάσκαλος ἦν ἄρα τοιοῦτος.
[3, 3]	αὐτῷ ὁ κατὰ φωνὴν οἰκεῖος,	οὐδ´	ὁ ἔνδον, ὅταν πάθει ψυχῆς
[3, 3]	συγχωρεῖ; ἀλλ´ οὗτος οὐ νεώτερος	οὐδ´	οἰκεῖος αὐτῷ λόγος, τοῖς δ´
[3, 7]	τάς τε φιλοσόφους διδασκαλίας αὐτοῦ)	οὐδ´	οὕτως ἦν αὐτοῖς εὐχερὴς ὁ
[3, 5]	ποτε ἕλοιτο πρὸ ζωῆς θάνατον,	οὐδ´	ὑπὲρ οἰκείων καὶ φιλτάτων τιμωρίας
[3, 5]	Ματθαίου μνημονεύσας οὐ τελώνην ὀνομάζει,	οὐδ´	ὑποτάττει τῷ Θωμᾷ, κρείττονα δὲ
[3, 5]	ποιεῖται, ἢ πρεσβύτερον ἑαυτὸν ὀνομάζει,	οὐδαμοῦ	δὲ ἀπόστολον οὐδ´ εὐαγγελιστήν· ἐν
[3, 2]	δώδεκα Μωσεῖ κατέστη παραπλήσιος νομοθέτης;	οὐδαμῶς.	Ἀλλὰ τὰ ὅμοιά τις ἐκείνων
[3, 3]	ταῦτα καὶ τῆς ἀθανάτου φύσεως	οὐδαμῶς	οἰκεῖα λογισάμενος, κρίνας δὲ πάσης
[3, 5]	οὔ φασιν εἶναι φίλον, ἀλλ´	οὐδὲ	ἀγαθῷ. Πόθεν οὖν ἐν πλήθει
[3, 2]	θρέμματα καὶ τοὺς προκαταλελεγμένους θῆρας	οὐδὲ	ἄλλους εἶναι τῶν ἐθνῶν, τοῦ
[3, 4]	Οὐ γὰρ νόσῳ διαφθαρείς, ἀλλ´	οὐδὲ	βρόχῳ ἢ πυρί, οὐδὲ μὴν
[3, 5]	οὐχ ὁ συναπόστολος αὐτοῦ Ἰωάννης,	οὐδέ	γε Λουκᾶς, οὐδὲ Μάρκος, αὐτὸς
[3, 6]	αὐτοδίδακτος ἡμῖν γραμματικῆς παρῆλθεν διδάσκαλος,	οὐδέ	γε ῥήτωρ μὴ μεμαθηκώς, οὐδ´
[3, 6]	βαναύσου τέχνης οὔτε λογικῆς ἐπιστήμης	οὐδέ	γε τῶν πρώτων στοιχείων τὴν
[3, 2]	λέγων· Οὐκ ἔστιν εἶδος αὐτῷ	οὐδὲ	δόξα. Καὶ εἴδομεν αὐτόν, καὶ
[3, 6]	τὸν ἀριθμόν, ἀλλ´ οὐχ εἷς	οὐδὲ	δύο, τὰς κτήσεις ἀπεμπολήσαντες πένησι
[3, 2]	τὴν ψυχήν μου εἰς ᾅδην,	οὐδὲ	δώσεις τὸν ὅσιόν σου ἰδεῖν
[3, 5]	ἑαυτόν. Ὅ γε μὴν Πέτρος	οὐδὲ	καθῆκεν ἐπὶ εὐαγγελίου γραφὴν δι´
[3, 2]	αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος	οὐδὲ	κάλλος, καὶ ἦν τὸ εἶδος
[3, 5]	Χριστοῦ, οὐδὲν ἀποκρινάμενον τὸν Ἰησοῦν	οὐδὲ	λέγοντα αὐτῷ γράφει, ἀλλ´ ὅτι
[3, 3]	ἀΰλῳ εὐθύς ἐστιν ἀκάθαρτον· διὸ	οὐδὲ	λόγος αὐτῷ ὁ κατὰ φωνὴν
[3, 5]	αὐτοῦ Ἰωάννης, οὐδέ γε Λουκᾶς,	οὐδὲ	Μάρκος, αὐτὸς δὲ Ματθαῖος τὸν
[3, 5]	οὔθ´ ἡμῶν οὔτε τῶν ἀπατωμένων,	οὐδὲ	μὴν αὐτοῦ τοῦ τὰ ψευδῆ
[3, 4]	ἀλλ´ οὐδὲ βρόχῳ ἢ πυρί,	οὐδὲ	μὴν κατ´ αὐτὸ τοῦ σταυροῦ
[3, 5]	μὲν γὰρ ταῖς ἐπιστολαῖς αὐτοῦ	οὐδὲ	μνήμην τῆς οἰκείας προσηγορίας ποιεῖται,
[3, 2]	ἄρτους οὐκ ἐλάβετε; Οὔπω νοεῖτε,	οὐδὲ	μνημονεύετε τοὺς πέντε ἄρτους τῶν
[3, 4]	κακούργοις ὑποτμηθεὶς σιδήρῳ τὰ σκέλη,	οὐδὲ	ὅλως πρός τινος ἀνθρώπων παθών
[3, 3]	αἰσθητῶν ἐπονομάζοι (δεῖται γὰρ οὐδενὸς	οὐδὲ	παρὰ τῶν κρειττόνων ἤπερ ἡμεῖς
[3, 5]	ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ λεχθεῖσιν, ἀλλ´	οὐδὲ	Πέτρος τὰ πρὸς αὐτὸν καὶ
[3, 7]	τι σεμνὸν οὐδ´ ἀξιόπιστον, ἀλλ´	οὐδὲ	πιθανὸν εἰς τὸ κἂν ἕνα
[3, 6]	καὶ πολεμίους, ἀλλ´ οὐ φίλους	οὐδὲ	συνήθεις, πολλοῦ δεῖ ὑπηκόους καὶ
[3, 6]	μὴ μεμαθηκώς, οὐδ´ αὐτοφυὴς ἰατρός,	οὐδὲ	τέκτων, οὐδ´ ἑτέρας δημιουργὸς τέχνης.
[3, 5]	πολλοὺς ἐφρόνει, οὐδὲν δὲ μέγα	οὐδὲ	τῆς ἀναστάσεως ἄξιον ἐπήγετο, εἰ
[3, 7]	οὐδεμίαν πειστικὴν δύναμιν ἐν αὐτῷ,	οὐδέ	τι σεμνὸν οὐδ´ ἀξιόπιστον, ἀλλ´
[3, 2]	τὴν ταφὴν αὐτοῦ, ὥσπερ οὖν	οὐδὲ	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν τὴν μετὰ
[3, 5]	οὐ μόνον τοὺς δώδεκα ἀποστόλους	οὐδὲ	τοὺς ἑβδομήκοντα μαθητὰς ἐξῳκειωμένος, ἀλλὰ
[3, 2]	πεντακισχιλίων καὶ πόσους κοφίνους ἐλάβετε;	Οὐδὲ	τοὺς ἑπτὰ τῶν τετρακισχιλίων καὶ
[3, 2]	Τούτοις δὲ πᾶσιν ἀντιβλέψαι δύνασθαι	οὐδὲ	τοὺς σφόδρα ἀγνωμονεστάτους ἡγοῦμαι. Πλὴν
[3, 2]	μετῆλθεν ὄλεθρος πολιορκηθέντας ὑπὸ Ῥωμαίων,	οὐδὲ	τοῦτο παριδὼν ἐπιλέγει· Καὶ δώσω
[3, 7]	τοῖς σαὐτοῦ ὡμολογημένον οὐ γόητα	οὐδὲ	φαρμακέα, ἀλλ´ εὐσεβῆ καὶ δικαιότατον
[3, 5]	οὗ ἔμελλεν αὐτὸς ἔρχεσθαι» ἀλλ´	οὐδεὶς	αἱρεῖ λόγος ἀπιστεῖσθαι τοσοῦτο πλῆθος
[3, 2]	τὴν ἀποκυήσασαν αὐτὸν παρθένον, ἧς	οὐδεὶς	ἀνὴρ ἐπιβέβηκεν, ἀφ´ ἧς καίπερ
[3, 6]	ἔχοι λέγειν αὐτῷ γεγονέναι ὅμοιον	(οὐδεὶς	γὰρ ἦν αὐτῷ αἴτιος τῆς
[3, 6]	οὐχὶ τὴν κοινὴν ἐκβεβηκότα φύσιν.	Οὐδεὶς	γοῦν τῶν πώποτε αὐτοδίδακτος ἡμῖν
[3, 6]	ἐξέτασιν πεποιημένων. Οὕτως δὲ ἄρα	οὐδεὶς	ἦν γόης, ὡς ἐλεύθερον ἀφεῖσθαι
[3, 7]	σοι ὁμολογεῖν ἀνάγκη. Προστάξαντι γὰρ	οὐδεὶς	ἠπείθει, ἀλλὰ πειθαρχήσαντες αὐτοῦ τῷ
[3, 2]	δὴ οὖν διὰ τῶν τοσούτων	οὐδεὶς	μὲν ἄλλος μόνος δὲ ὁ
[3, 5]	κωφοῖς τὴν ἀκοὴν παρασχεῖν, ὃ	οὐδείς	ποθ´ ἡμῶν ἤκουσεν· λεπρούς τε
[3, 5]	τυφλοῖς τὸ βλέπειν κεχαρισμένον, ὃ	οὐδείς	ποθ´ ἡμῶν ἱστόρησεν· καὶ κωφοῖς
[3, 2]	δὲ τῶν μετὰ Μωσέα προφητῶν	οὐδεὶς	πρὸ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ὅμοιος
[3, 6]	διδασκάλῳ καὶ αὐτοὶ μετιόντες. Ἀλλ´	οὐδείς	πω τοσούτων ἐτῶν γόης πέφανται
[3, 6]	πρὸς αὐτῶν βεβιασμένον. Εἰ δὲ	οὐδεὶς	πώποτε τῶν καθ´ ἡμᾶς οὔτε
[3, 5]	πλάσμασιν καὶ μέχρι θανάτου διεφύλαξεν,	οὐδείς	τε αὐτῶν πώποτε, τὰ συμβάντα
[3, 5]	παραδίδοται. Καὶ τούτων ταῦτα παθόντων	οὐδεὶς	τῶν λοιπῶν ἐξέστη τῆς προθέσεως,
[3, 5]	τελωνείας καὶ πλεονεξίας σχολαζόντων. τοῦτο	οὐδεὶς	τῶν λοιπῶν εὐαγγελιστῶν ἐδήλωσεν, οὐχ
[3, 2]	βασιλέων κύριος ἐθνῶν πολλῶν κατέστη	(οὐδεμία	γὰρ ἱστορία δηλοῖ τοῦτο) βοᾷ
[3, 7]	παρ´ ἐμαυτῷ φιλαλήθως τὸν λόγον,	οὐδεμίαν	πειστικὴν δύναμιν ἐν αὐτῷ, οὐδέ
[3, 2]	Μωσέως ἐποιοῦντο νόμου, προύτρεπόν τε	οὐδὲν	ἄλλο ἢ τῶν παρὰ Μωσεῖ
[3, 5]	λεγόντων, χρῆν δήπουθεν ἀρνεῖσθαι τοὺς	οὐδὲν	ἄλλο ἢ χαρίζεσθαι τὰ σεμνότερα
[3, 7]	ἐν ἀνθρώπου γεγονέναι σώματι καὶ	οὐδὲν	ἄλλο τὴν φύσιν εἶναι ἢ
[3, 7]	τις; τοῦτ´ ἦν ἄρα καὶ	οὐδὲν	ἄλλο τὸ ζητηθὲν αὐτὸ ἐκεῖνο,
[3, 6]	τὸν σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν,	οὐδὲν	ἂν ἦν εἰπεῖν· εἰ δ´
[3, 2]	βίῳ, εἰκότως προφήτην ἕτερον κατ´	οὐδὲν	ἀποδέοντα τῆς κατ´ αὐτὸν οἰκονομίας
[3, 5]	τοῦ Πέτρου, ὡς περὶ Χριστοῦ,	οὐδὲν	ἀποκρινάμενον τὸν Ἰησοῦν οὐδὲ λέγοντα
[3, 2]	ἐθέσπισαν ἔσεσθαι, τῆς ἀληθείας κατ´	οὐδὲν	ἀπολελειμμένοι. Εἰπὼν δ´ οὖν ὁ
[3, 5]	γόητες ἄλλοι τοῦ καθηγητοῦ κατ´	οὐδέν.	ἆρ´ οὖν οἵδε τὸ τέλος
[3, 3]	αἰσθητῶν μήτε θυμιῶντες μήτ´ ἐπονομάζοντες	(οὐδὲν	γὰρ ἔνυλον, ὃ μὴ τῷ
[3, 2]	βουληθεὶς πράξειεν ἂν ὃ ἐβουλήθη.	Οὐδὲν	γάρ ἐστιν ὃ μὴ γίνεται
[3, 5]	περὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν μαρτυρία.	Οὐδὲν	δὲ κωλύει οἷον ἐκ περιουσίας
[3, 5]	ἔχειν παρὰ τοὺς πολλοὺς ἐφρόνει,	οὐδὲν	δὲ μέγα οὐδὲ τῆς ἀναστάσεως
[3, 2]	πρὸς τούτους ἀποκρινώμεθα, οἴκοθεν μὲν	οὐδέν,	ἐξ αὐτῶν δὲ τῶν αὐτοῦ
[3, 7]	ἐπακούοντας καινῶν ῥημάτων ὑπ´ ἀνδρῶν	οὐδὲν	ἐπαγομένων ἀξιόπιστον εἰς τὴν τῶν
[3, 5]	καὶ ἐν τῷ αὐτῷ ψεύδεσθαι	οὐδέν	ἐστιν ἢ τἀναντία κατὰ τὸ
[3, 2]	πειραζόμενος ὑπὸ τοῦ διαβόλου, καὶ	οὐδὲν	ἔφαγεν ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις
[3, 3]	παρδάλεως καὶ συὸς ψυχῆς κατ´	οὐδέν,	ὅσον ἐπὶ λόγῳ φύσεώς τε
[3, 2]	τῶν τὸν θάνατον αὐτῷ συσκευασαμένων	οὐδὲν	ὑπεριδόμενος, ὁ θαυμάσιος προφήτης διαρρήδην
[3, 6]	τὰ τῆς γοητείας; εἰ δ´	οὐδένα	ἄν τις ἔχοι λέγειν αὐτῷ
[3, 2]	τῶν παρὰ Μωσεῖ νενομοθετημένων ἐξέχεσθαι.	Οὐδένα	γοῦν τούτων ὅμοιον· Μωσῆς δὲ
[3, 6]	αὐτὸν δὲ τὸν νομοθέτην κατ´	οὐδένα	τρόπον ἑπόμενον τοῖς οἰκείοις λόγοις.
[3, 5]	καὶ θεοῖς καὶ ἀνθρώποις ἐπ´	οὐδενὶ	λόγῳ καταστῆναι, καὶ μή ποτε
[3, 5]	παθεῖν; καὶ τίς πώποτ´ ἐπ´	οὐδενὶ	λόγῳ πρόδηλον ἕλοιτ´ ἂν τοιαύτην
[3, 5]	ἀτιμιῶν τε καὶ ὕβρεων ὑπὲρ	οὐδενὸς	ἀληθοῦς. Καὶ τοῦθ´ ἡμῖν ἤδη
[3, 5]	ὃν ἀκριβῶς πάντων μᾶλλον ἐγίνωσκον	οὐδενὸς	μὲν αὐτοῖς, ὡς ἂν φαίη
[3, 3]	τῶν αἰσθητῶν ἐπονομάζοι (δεῖται γὰρ	οὐδενὸς	οὐδὲ παρὰ τῶν κρειττόνων ἤπερ
[3, 5]	ὁμοῦ συμφώνως, καὶ πλαττώμεθα ἐπ´	οὐδενὸς	ὠφελείᾳ, οὔθ´ ἡμῶν οὔτε τῶν
[3, 5]	καὶ πλαττώμεθα ἐπ´ οὐδενὸς ὠφελείᾳ,	οὔθ´	ἡμῶν οὔτε τῶν ἀπατωμένων, οὐδὲ
[3, 5]	ἄρα πλάνος ἦν καὶ γόης,	οὐκ	ἀγνοοῦντες αὐτὸν τοιοῦτον, ἀλλὰ καὶ
[3, 0]	ὃ καὶ ὡς οἰκείων ἀλλ´	οὐκ	ἀλλοτρίων αὐτῶν μεταποιούμεθα· καλεῖ δὴ
[3, 5]	λόγοις ψευδέσι τὸν διδάσκαλον κοσμεῖν,	οὐκ	ἄν ποτε αὐτοῖς τὰ προειρημένα
[3, 5]	τὰς κατ´ αὐτὴν ἡδυπαθείας μεταδιώκων,	οὐκ	ἄν ποτε ἕλοιτο πρὸ ζωῆς
[3, 5]	πλημμεληθέντων αὐτοῖς τὰς κατηγορίας, ἃς	οὐκ	ἄν τις ἔγνω τῶν μετὰ
[3, 5]	ἀφιλοχρήματον αὐτῶν τοῦ τρόπου πῶς	οὐκ	ἄν τις ἐκπλαγείη; καὶ τοῦτο
[3, 5]	τὰ δηλούμενα παρεκδεχόμενος. Ἀλλ´ ὡς	οὐκ	ἄν τις ὀκνήσειεν τῶν εὖ
[3, 7]	πατρίῳ φωνῇ μετελάμβανον. Καίτοι τίς	οὐκ	ἂν ἀπορήσειεν εὐλόγως, τίς ἦν
[3, 5]	ψυχῆς κατορθούμενον. τίς δ´ οὖν	οὐκ	ἂν αὐτοὺς θαυμάσειεν δι´ ὑπερβολὴν
[3, 5]	οἷα πλάνους βλασφημεῖν πειρώμενοι, πῶς	οὐκ	ἂν γένοιντο καταγέλαστοι, φίλοι μὲν
[3, 2]	δὲ ἐπὶ μὲν τῶν προφητῶν	οὐκ	ἂν δύναιο ἐφαρμόζειν, ἐπὶ δὲ
[3, 5]	ἀπεμφαίνουσι καὶ σκυθρωποῖς παραχαράξαντες πῶς	οὐκ	ἂν εἶεν ἄξιοι καὶ ἐν
[3, 6]	παντελῆ φθορὰν αὐτῶν ψηφισάμενοι πῶς	οὐκ	ἂν εἶεν πρόδηλοι τοῖς πᾶσιν,
[3, 6]	που ἀπειρημένοις πράγμασιν ἐγχειρῶν, ἆρ´	οὐκ	ἂν εἴη δῆλος ἀνόσιος ὢν
[3, 4]	πληρῶσαι δώδεκα κοφίνους, λαβεῖν, τίνα	οὐκ	ἂν ἐκπλήξειεν καὶ ἐπὶ ζήτησίν
[3, 7]	τῆς αὐτοῦ διδασκαλίας. Καὶ τίς	οὐκ	ἂν ἐξεπλάγη καὶ ἠπίστησεν ἂν
[3, 5]	μαρτύρων συνίσταται πᾶν ῥῆμα» πῶς	οὐκ	ἂν ἡ ἀλήθεια καὶ ἐπὶ
[3, 7]	θεοῦ συνεστήσαντο διδασκαλεῖα. Καίτοι τίς	οὐκ	ἂν θαυμάσειεν πρὸς ἑαυτὸν ἐπιλογισάμενος
[3, 7]	τοῦ λόγου σύστασις. Αὐτίκα τίς	οὐκ	ἂν θαυμάσειεν τὰ συμβαίνειν κατὰ
[3, 7]	σωτῆρος ἡμῶν διδασκαλίᾳ συνεισῆλθεν τίς	οὐκ	ἂν ὁμολογήσειεν, διανοηθεὶς ὡς οὐ
[3, 7]	τυγχάνοντα κατήγγελλον, καὶ τούτῳ πῶς	οὐκ	ἂν προσέθεντο μᾶλλον, τὸ ἐναντίον
[3, 7]	ἐπηρτημένην διὰ σταυροῦ τιμωρίαν, τίς	οὐκ	ἂν ὡς ἐναντία λεγόντων κατέπτυσεν
[3, 2]	παλαιὰ γραφὴ διδάσκει λέγουσα· Καὶ	οὐκ	ἀνέστη ἔτι προφήτης ἐν Ἰσραὴλ
[3, 2]	ἐναργῶν τῶν ἀποδείξεων παριστῶντες ὡς	οὐκ	ἀνθρωπείας ἄρα ἦν φύσεως ἡ
[3, 7]	ἑαυτὸν ἐπιλογισάμενος καὶ ἐνθυμηθείς, ὡς	οὐκ	ἀνθρώπινον ἦν τὸ μηδ´ ἄλλοτε
[3, 5]	τοῖς ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ πεπραγμένοις,	οὐκ	ἀνιδρωτί, διὰ δὲ βασάνων ὑπομονῆς
[3, 2]	ἔναντι τοῦ κείροντος ἄφωνος, οὕτως	οὐκ	ἀνοίγει τὸ στόμα. τὴν γενεὰν
[3, 2]	Καὶ αὐτὸς διὰ τὸ κεκακῶσθαι	οὐκ	ἀνοίγει τὸ στόμα· ὡς πρόβατον
[3, 5]	Ἰωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα	οὐκ	ἀπεκάλυψέν σοι, ἀλλ´ ὁ πατήρ
[3, 2]	προφητευόμενον; Ὅτι δὲ Μωσῆς ταῦτα	οὐκ	ἀπεριορίστως προλέγει, οὐδ´ εἰς ἄπειρον
[3, 5]	ὁ ἀπόστολος τὸν πρότερον βίον	οὐκ	ἀπὸ σεμνῆς διατριβῆς ὡρμᾶτο, ἐκ
[3, 4]	βραχέα πρὸς τοὺς δεδηλωμένους ἐνστῆναι,	οὐκ	ἀπολειψόμεθα σπουδῆς. Ἄλλως δὲ πῶς
[3, 2]	ὅτι δὴ κύριον αὐτόν, καὶ	οὐκ	αὐτὸ μόνον τοῖς χείλεσι διαθέσει
[3, 5]	ὁ δὲ κόσμος χαρήσεται» πῶς	οὐκ	αὐτοὶ μὲν δῆλοι τὸν τρόπον,
[3, 2]	προσώπου τοῦ Χριστοῦ ὁ Δαβίδ·	Οὐκ	ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου εἰς
[3, 5]	ἐπισημηνάμενος ὃν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς»	οὐκ	ἐδήλωσεν ὀνομαστὶ ἑαυτόν. Ὅ γε
[3, 5]	περὶ αὐτοῦ κήρυγμα προελθεῖν; ἀλλ´	οὐκ	εἰκὸς ἦν ἀπελπίσαι τὰ πάντα
[3, 3]	ἐξ ἀνθρώπων ἀπολωλότα μόνος ἀνανεωσάμενος	οὐκ	εἰς βραχεῖς καὶ μετρίους, ἀλλ´
[3, 2]	θάνατον» Εἶτ´ ἐπεὶ παραχρῆμα καὶ	οὐκ	εἰς μακρὸν μετὰ τὴν κατὰ
[3, 2]	δόξα. Καὶ εἴδομεν αὐτόν, καὶ	οὐκ	εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος, καὶ
[3, 2]	οἷα καὶ περὶ τούτου θεσπίζει·	Οὐκ	ἐκλείψει ἄρχων ἐξ Ἰούδα, καὶ
[3, 2]	ἐν ἑαυτοῖς, ὀλιγόπιστοι, ὅτι ἄρτους	οὐκ	ἐλάβετε; Οὔπω νοεῖτε, οὐδὲ μνημονεύετε
[3, 2]	εἰδὼς φέρειν μαλακίαν, ἠτιμάσθη καὶ	οὐκ	ἐλογίσθη. Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν
[3, 2]	εἰδὼς φέρειν μαλακίαν, ἠτιμάσθη καὶ	οὐκ	ἐλογίσθη Τί οὖν λείπεται ἐπὶ
[3, 1]	τοῦ Χριστοῦ ἀγαθά. Πῶς γὰρ	οὐκ	ἔμελλον ὡραῖοι ἔσεσθαι οἱ ἐν
[3, 5]	δὲ τούτοις ἀπιστεῖν; καὶ πῶς	οὐκ	ἐμφανὴς ὁ φθόνος; Τί δέ;
[3, 7]	καὶ ἀγροίκων τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν,	οὐκ	ἐν ἀδήλοις που καὶ ἀφανέσι
[3, 6]	δὲ σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν	οὐκ	ἐνενόησεν μέν, οὐ τετόλμηκεν δὲ
[3, 3]	Ἀβραὰμ μυρίους τε ὅσους ζηλωτὰς	οὐκ	ἐξ Ἑλλήνων μόνον ἀλλὰ καὶ
[3, 5]	νῦν ἀπὸ τοῦδε τῶν Χριστιανῶν	οὐκ	{ἐπέλ{ ε} ιπεν τὸ φῦλον.
[3, 2]	ἄρτον οὐκ ἔφαγεν, καὶ ὕδωρ	οὐκ	ἔπιεν« ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ
[3, 2]	φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις,	οὐκ	ἐπιορκήσεις Ὁ δὲ σωτὴρ ἡμῶν
[3, 2]	γῇ διψώσῃ ἑξῆς συνάπτει λέγων·	Οὐκ	ἔστιν εἶδος αὐτῷ οὐδὲ δόξα.
[3, 2]	ὅμοιά τις ἐκείνων Μωσεῖ διαπέπρακται;	οὐκ	ἔστιν εἰπεῖν. Ἕκαστος γοῦν αὐτῶν
[3, 6]	γοητεῦον ἢ φαρμακεῦον κατείληφεν; ἀλλ´	οὐκ	ἔστιν εἰπεῖν, ἔμπαλιν δὲ λόγους
[3, 2]	βίον δυναμένων τὸν προφητευόμενον ὑπογράφουσιν;	οὐκ	ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι μηδὲ ἐφάνη
[3, 5]	τὰς καλουμένας Βρεττανικὰς νήσους, ταῦτα	οὐκ	ἔτ´ ἔγωγε ἡγοῦμαι κατὰ ἄνθρωπον
[3, 2]	τὴν Ἰουδαίων ἀρχήν, αὐτὸν δὲ	οὐκ	ἔτι Ἰουδαίων, ἐθνῶν δὲ ἔσεσθαι
[3, 2]	ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας, ἄρτον	οὐκ	ἔφαγεν, καὶ ὕδωρ οὐκ ἔπιεν«
[3, 5]	ἐσχάτην ἀπορίαν τὰς τροφὰς μεταιτούντων)	οὐκ	ἔχων ὁ Πέτρος ὅ τι
[3, 2]	αὐτὸς ἐκ τοῦ ὄρους Μωσῆς	οὐκ	ᾔδει ὅτι δεδόξασται ἡ ὄψις
[3, 5]	παρόντος ἐδόκουν; τί δ´ ἄρα;	οὐκ	ἦν σεμνότερον τοῦ πλάττεσθαι, Καὶ
[3, 5]	ἤρξατο ἀναθεματίζειν καὶ ὀμνύειν, ὅτι	οὐκ	οἶδα τὸν ἄνθρωπον τοῦτον, ὃν
[3, 6]	δαίμοσιν δουλωθῆναι ὑπομένοντες. τίς δ´	οὐκ	οἶδεν, ὅπως σὺν αὐτῇ τῇ
[3, 5]	ὑπὲρ τῆς αὐτοῦ μαρτυρίας ἀναδέχεσθαι,	οὐκ	ὂν τοῦτο τῆς τῶν φαύλων
[3, 2]	τίκτουσα, ῥῆξον καὶ βόησον, ἡ	οὐκ	ὠδίνουσα, ὅτι πολλὰ τὰ τέκνα
[3, 6]	ἀδιάφορον οἱ πολλοὶ νενομίκασιν. τίς	οὖν	αἱρεῖ λόγος τοὺς τοιούσδε διδασκάλου
[3, 5]	Ἰησοῦ μαθητῶν θεασώμεθα. Αὐτόθεν μὲν	οὖν	ἄν τις εὖ φρονῶν πῶς
[3, 7]	καὶ νῦν ὁ Πορφύριος. ἆρ´	οὖν	ἀπατεὼν οὗτος; κἂν τὰ φίλα
[3, 7]	οἱ παρόντες ἤκουον μόνοι. Πῶς	οὖν	ἄρα πιστὸς ἦν αὐτοῖς τοῦτο
[3, 5]	τὸν αἰῶνα κρατύνει; Ταῦτα μὲν	οὖν,	ἀρχῆς ἀτόπου κατὰ συγχώρησιν δοθείσης,
[3, 3]	πάλαι θεοφιλέσιν Ἑβραίοις προσφιλής, ὥσπερ	οὖν	δέδεικται διὰ τῆς Προπαρασκευῆς, παρ´
[3, 2]	τὴν θεότητα μεταβολήν. Εἰ δὴ	οὖν	διὰ τῶν τοσούτων οὐδεὶς μὲν
[3, 5]	τὸ ἀμφιγνοούμενον (ἐπὶ στόματος» δ´	οὖν	δύο καὶ τριῶν μαρτύρων συνίσταται
[3, 7]	τῷ ὀνόματί μου» Τοῦτο δ´	οὖν	εἰπὼν ἐπισυνῆψεν ἐπαγγελίαν, δι´ ἧς
[3, 5]	φίλον, ἀλλ´ οὐδὲ ἀγαθῷ. Πόθεν	οὖν	ἐν πλήθει τοσῶνδε ἀνδρῶν ἡ
[3, 7]	καὶ μονογενῆ παῖδα. Ἐγὼ μὲν	οὖν	ἐξετάζων παρ´ ἐμαυτῷ φιλαλήθως τὸν
[3, 2]	τοῦ θανάτου αὐτοῦ» Ἤρκει μὲν	οὖν	ἐπὶ τούτοις περιγράψαι τὴν προφητείαν,
[3, 2]	παρ´ Ἑβραίοις ἐμελετᾶτο. Μή τι	οὖν	ἐπίδοξόν τινα δυνάστην ἢ τύραννον
[3, 5]	τῷ διδασκάλῳ προσφέροντες ἐπιτρέπουσιν. τίνα	οὖν	ἔστιν εἰπεῖν αἰτίαν τῶν τοῦ
[3, 6]	μετιόν, ὡς ἀποδέδεικται. Ὁ δὴ	οὖν	ἑτέροις σεμνοῦ καὶ σώφρονος βίου
[3, 3]	τιμὰς ἑαυτοῖς ὑφαρπάζουσιν, ταύτης δ´	οὖν	ἔτι μᾶλλον τῆς θεομαχίας καὶ
[3, 7]	μετὰ τὸν χρησμὸν ἑξῆς· Αὐτὸς	οὖν	εὐσεβὴς καὶ εἰς οὐρανούς, ὥσπερ
[3, 6]	λόγος παρίστησιν, ἀποδειχθῆναι. τί δῆτα	οὖν,	ἦ τινες ἄλλοι κρείττους αὐτοῦ
[3, 2]	ἔπηξε τὴν θάλασσαν. Λέγει δ´	οὖν	ἡ γραφή· Ἐξέτεινε δὲ Μωσῆς
[3, 2]	τὸν λαὸν ὡδήγησε. Λέγει δ´	οὖν	ἡ γραφή· Ἐξέτεινε Μωσῆς τὴν
[3, 2]	τῷ λαῷ παρέσχε. Λέγει δ´	οὖν	ἡ γραφή· Ἰδοὺ ἐγὼ δίδωμι
[3, 2]	λαῷ ἡγουμένους ἑβδομήκοντα. Λέγει δ´	οὖν	ἡ γραφή· Συνάγαγέ μοι ἑβδομήκοντα
[3, 6]	αὐτῷ κατὰ πάντα παραπλησίους; τίς	οὖν	ἤδη πώποτε τὸ πᾶν Χριστιανῶν
[3, 6]	κρείττονα σφῶν αὐτῶν ἀποφαίνουσιν· ὥσπερ	οὖν	ἰατρικοὶ μὲν τῆς τοῦ διδασκάλου
[3, 5]	μαθηταὶ τοιοῦδε γενέσθαι ἠξιωμένοι. Φέρε	οὖν	ἴδωμεν, εἰ τοιοῖσδε οὖσιν αὐτοῖς
[3, 2]	τὸν νόμον γεγράφθαι. Γέγραπται δ´	οὖν·	Καὶ ἔδωκε τῷ Μωσεῖ, ἡνίκα
[3, 5]	ἐκτὸς ὑπονοίας καθεστάναι; Αὐτάρκης μὲν	οὖν	καὶ ἡ τῶνδε τυγχάνει περὶ
[3, 2]	πᾶν ἔθνος Ἰουδαίων ὠνόμασεν, ὥσπερ	οὖν	καὶ ἡμεῖς Ἰουδαίους προσαγορεύομεν. Εἶτά
[3, 2]	Μωσῆς λεπρὸν ἐκαθάρισε. Γέγραπται δ´	οὖν·	Καὶ ἰδοὺ Μαρία λεπρῶσα ὡσεὶ
[3, 6]	καὶ παρουσίας γοητεύοντας. Μή τι	οὖν	καὶ κατὰ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν,
[3, 5]	μηδ´ ὠφέλιμον μεμαθηκότας. ταύτῃ δ´	οὖν	καὶ μᾶλλον τιμητέον αὐτόν, εἰ
[3, 5]	οἵῳ κέχρητο θανάτῳ; τί δῆτα	οὖν	καὶ μετὰ τὸ αἴσχιστον ἐκεῖνο
[3, 6]	ῥυπαροῦ κέρδους χάριν. Μή τι	οὖν	καὶ ὁ σωτὴρ καὶ κύριος
[3, 7]	δὲ τοῖς προστυχοῦσι διελέγοντο. τίσιν	οὖν	καὶ ὁποίοις ἐχρῶντο λόγοις ἐπὶ
[3, 6]	τῇ τῆς προσηγορίας δυνάμει; ὥσπερ	οὖν	καὶ πάλαι καθ´ ὃν ἐπεδήμει
[3, 2]	τὴν τελευτὴν ἀποσιωπῆσαι αὐτοῦ. τί	οὖν	καὶ περὶ ταύτης Ἡσαΐας θεσπίζει;
[3, 3]	γένος, ὡς ἱστορεῖται. Εἰ δὴ	οὖν	καὶ πρόπαλαι παῖδες Ἑβραίων, τῶν
[3, 2]	γενησομένην μεταβολὴν θεσπίζει. Λέγει δ´	οὖν·	Καὶ συμβοσκηθήσεται λύκος μετὰ ἀρνός,
[3, 2]	ἑωρᾶτο πλήρης δόξης. Γέγραπται δ´	οὖν·	Καταβαίνων δ´ αὐτὸς ἐκ τοῦ
[3, 5]	πάντας ἀνθρώπους ἐξενηνοχότων. Ὁ μὲν	οὖν	κύριος καὶ πρῶτος καὶ ἀληθὴς
[3, 2]	ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη Τί	οὖν	λείπεται ἐπὶ τούτοις; εἰ γὰρ
[3, 1]	εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ τί δὴ	οὖν	λείπεται ἐπὶ τούτοις ἢ ἐκ
[3, 3]	πᾶσαν ὁρατὴν φύσιν ὑπερκύψαντα; ἆρα	οὖν	μὴ οὗτος ἦν ὁ πλάνος;
[3, 5]	μαρτυρίας ἀγαθῆς ἐξίστασθαι; εἰ δὴ	οὖν	μηδὲν ἀγαθὸν συνεγνωκότες τῷ διδασκάλῳ,
[3, 5]	αὐτῶν διηγήσεσιν πεπιστευκότες. Οἱ δὴ	οὖν	μηδὲν τῆς ἀληθείας ἐν τοῖς
[3, 6]	καὶ παρθενίαν ἀσκήσασαι. Ἕνα μὲν	οὖν	μηλόβοτον καταλιπόντα τὴν ἑαυτοῦ χώραν
[3, 2]	κατ´ οὐδὲν ἀπολελειμμένοι. Εἰπὼν δ´	οὖν	ὁ Ἡσαΐας Ἀνηγγείλαμεν ἐνώπιον αὐτοῦ,
[3, 5]	λέγωσιν περὶ αὐτοῦ» ταῦτα μὲν	οὖν	ὁ Πέτρος εἰκότως παρασιωπᾶσθαι ἠξίου·
[3, 5]	περὶ τῶν αὐτῶν λέγειν. τίς	οὖν	ὁ τούτων ἔλεγχος; εἰ γὰρ
[3, 2]	καὶ ἐν τῇ ἐξόδῳ· Εἶπον	οὖν	οἱ ἐπαοιδοὶ τῷ Φαραῷ, δάκτυλος
[3, 2]	τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἐκκλησίας Ἆρ´	οὖν	οἱ μετὰ Μωσέα προφῆται, Ἡσαΐας,
[3, 5]	ὑπὲρ τοῦ φαυλότητα κατεγνωσμένου. Πῶς	οὖν	οἱ τοῦ δηλουμένου μαθηταί, εἰ
[3, 6]	ὧν ἐμαρτύρησαν ἀλήθειαν ἐπιστώσαντο ὥσπερ	οὖν	οἱ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν μαθηταί,
[3, 5]	τοῦ καθηγητοῦ κατ´ οὐδέν. ἆρ´	οὖν	οἵδε τὸ τέλος οὐ συνεωράκεσαν
[3, 5]	ἂν φαίη τις, ἀποπλανῶντα· τί	οὖν,	ὅτι καὶ μετὰ τὴν τελευτήν,
[3, 2]	μηδὲ τὴν ταφὴν αὐτοῦ, ὥσπερ	οὖν	οὐδὲ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν τὴν
[3, 5]	καὶ ψυχῆς κατορθούμενον. τίς δ´	οὖν	οὐκ ἂν αὐτοὺς θαυμάσειεν δι´
[3, 3]	καὶ τοῦτο ἀκολούθως γραφαῖς. τί	οὖν;	οὐχὶ καὶ ὁ Πλάτων φύσεως
[3, 6]	Αἰγύπτου εἴθ´ ὅπῃ δή; τί	οὖν	οὐχὶ κἀκείνων, πρὸ τῆς τούτου
[3, 3]	κυριώτατα τῶν δογμάτων κατεγίνετο. Ἆρ´	οὖν	οὐχὶ μόνῳ τῷ παμβασιλεῖ θεῷ,
[3, 2]	ἀπὸ γῆς ἀβάτου τὸ μὲν	οὖν	παιδίον τὸ Τιθιζόμενον καὶ Θηλάζον
[3, 6]	τολμᾶν, διαρρήδην φάσκων· Τὸν μὲν	οὖν	πατέρα καὶ δημιουργὸν τοῦδε τοῦ
[3, 6]	δεινὸν καὶ ἀπατεῶνα καλεῖς. ἆρ´	οὖν	πρῶτος αὐτὸς καὶ μόνος εὑρετὴς
[3, 6]	τῶν χειρόνων μεταβολῇ. Οἱ δὴ	οὖν	πυρὶ παραδόντες τὰς μαγικὰς βίβλους
[3, 2]	πέρατα τῆς γῆς» ταῦτα δ´	οὖν	τὰ ἔθνη καὶ ὁ προφήτης
[3, 5]	εἶναι λέγεται ἀπομνημονεύματα. Οἱ δὴ	οὖν	τὰ μὲν δόξαντα αὐτοῖς ἀγαθὴν
[3, 3]	ὀργάνου μὴ δεόμενος» Εἰ δὴ	οὖν	ταῦτα καὶ πρὸς τῶν παρ´
[3, 3]	ἄντικρυς εὐσεβῆ παιδεύματα. Εἰ δὴ	οὖν	ταῦτα σεμνὰ εἰ ὠφέλιμα εἰ
[3, 2]	ἐπ´ αὐτῆς ἐποίησε. Γέγραπται δ´	οὖν·	Τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς
[3, 6]	καὶ κύριος ἡμῶν. Εἰ δὴ	οὖν	τοιόσδε τις ἦν, πῶς ἂν
[3, 7]	οὐρανίων ἁψίδων οἰκήτορα. Ὁ δὴ	οὖν	τοιοῦτος πῶς ἂν ἄλλως τῶν
[3, 6]	ἀληθοῦς εὐσεβείας καταγγελτικοί. Τί δῆτα	οὖν	τοῖς πάλαι γόησιν πρὸ τῶν
[3, 5]	ἐπ´ αὐτῇ πικρῶς. Εὕροις δ´	οὖν	τὸν Μάρκον ἱστοροῦντα περὶ αὐτοῦ
[3, 5]	τελώνου ὄνομα προστίθησιν. Λέγει δ´	οὖν·	Τῶν δὲ δώδεκα ἀποστόλων τὰ
[3, 1]	εὐσεβείας παρέχων ὁρᾶν. Τὸν μὲν	οὖν	Χριστὸν ἐν πρώτοις αὐθέντην καὶ
[3, 2]	τελευτὴν ἑώρα· ἐπεὶ δὲ ὅσον	οὔπω	ἔμελλε μετὰ τὴν τελευτὴν ἢ
[3, 6]	τι τοῦτο δόξαντες ὁρᾶν, ὥσπερ	οὔπω	καὶ ἄλλοτε πρότερον. Συνίστη δὲ
[3, 2]	μυρίαις ἄλλαις κατηγορίαις βλασφημοῦντες αὐτὸν	οὔπω	καὶ νῦν παύονται, φέρε καὶ
[3, 2]	ὀλιγόπιστοι, ὅτι ἄρτους οὐκ ἐλάβετε;	Οὔπω	νοεῖτε, οὐδὲ μνημονεύετε τοὺς πέντε
[3, 7]	προβέβληται· ψυχὴ δ´ εὐσεβέων εἰς	οὐράνιον	πέδον ἵζει» καὶ ἐπιλέγει μετὰ
[3, 6]	θεοῦ, τὴν ἀνωτάτω σοφίαν ἀσπασάμεναι,	οὐρανίου	τε σοφίας ἔρωτι ληφθεῖσαι, τῶν
[3, 7]	καὶ δικαιότατον καὶ σοφὸν καὶ	οὐρανίων	ἁψίδων οἰκήτορα. Ὁ δὴ οὖν
[3, 5]	πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς	οὐρανοῖς.	Καὶ ἐγώ σοι λέγω, σὺ
[3, 5]	γῆς, ἔσται δεδεμένα ἐν τοῖς	οὐρανοῖς,	καὶ ὅσα ἂν λύσῃς ἐπὶ
[3, 5]	γῆς, ἔσται λελυμένα ἐν τοῖς	οὐρανοῖς»	τοσούτων εἰρημένων τῷ Πέτρῳ ὑπὸ
[3, 3]	καὶ φθαρτῆς οἶδεν αὐτόν τε	οὐρανὸν	καὶ ἥλιον καὶ σελήνην καὶ
[3, 3]	συνηνέχθησαν, γεννητὸν καὶ αὐτὸν τὸν	οὐρανὸν	καὶ ἥλιον καὶ σελήνην καὶ
[3, 2]	αὕτη διενήνοχεν) ἀλλὰ τὴν κατ´	οὐρανὸν	ψυχαῖς φιλοθέοις προσήκουσαν τοῖς κατορθοῦσι
[3, 3]	γεννητὸς ὁ κόσμος καὶ ὅτι	οὐρανὸς	αὐτὸς καὶ ἥλιος καὶ σελήνη
[3, 3]	τῷ παμβασιλεῖ θεῷ, τῷ καὶ	οὐρανοῦ	καὶ γῆς καὶ τοῦ σύμπαντος
[3, 2]	δίδωμι ὑμῖν ἄρτους ἐκ τοῦ	οὐρανοῦ	καὶ μετ´ ὀλίγα· Ἐγένετο καταπαυομένης
[3, 6]	εὐσέβειαν καὶ σοφίαν καὶ εἰς	οὐρανοὺς	ἄνοδον μαρτυρούντων. τίς δ´ ἂν
[3, 5]	τὰ πάντα καταστησάμενος τὴν εἰς	οὐρανοὺς	ἐπάνοδον μετὰ θειοτέρας δόξης ἐποιήσατο;
[3, 4]	ὑπ´ ὀφθαλμοῖς αὐτῶν τὴν εἰς	οὐρανοὺς	πορείαν στειλάμενος· οἷς δὴ καὶ
[3, 7]	Αὐτὸς οὖν εὐσεβὴς καὶ εἰς	οὐρανούς,	ὥσπερ οἱ εὐσεβεῖς, χωρήσας. Ὥστε
[3, 1]	αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν	οὐρανῶν«	Ἀλλὰ καὶ τοῖς ὑπὸ πνευμάτων
[3, 3]	ἐπαγγελίας θεοῦ αἰωνίου ζωῆς καὶ	οὐρανῶν	βασιλείας καὶ σὺν θεῷ μακαρίας
[3, 5]	τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν	οὐρανῶν,	καὶ ὅσα ἂν δήσῃς ἐπὶ
[3, 2]	τοῖς πρὸς αὐτοῦ μακαριζομένοις βασιλείαν	οὐρανῶν	κατήγγειλε. Καὶ ἄλλας δὲ πράξεις
[3, 6]	ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν	οὐρανῶν»	Πάλιν ὁ μὲν γόης καὶ
[3, 5]	τῷ μὴ ἀποστερεῖν {ἄλλ{ ηλ}	ους,	ἀλλ´ ἐπὶ τῷ τοὺς σφᾶς
[3, 5]	πάντα πλαττόμενοι καὶ πλανῶντες μὲν	οὓς	δυνατόν· εἰ δὲ μὴ πείθοιτό
[3, 5]	αὐτοῖς πρώτιστα πάντων μὴ σέβειν	οὓς	ἡγοῦντο θεοὺς οἱ προπάτορες, παρίωμεν
[3, 5]	ἐκκρίτους, ἑβδομήκοντα δὲ τοὺς λοιπούς,	οὓς	καὶ ἀποστεῖλαι λέγεται ἀνὰ δύο
[3, 5]	καὶ ἐκλεξάμενος ἐξ αὐτῶν δώδεκα,	οὓς	καὶ ἀποστόλους ὠνόμασεν, Σίμωνα, ὃν
[3, 7]	πονηροὶ δαίμονες καὶ ἄρχοντες τούτων·	οὓς	καὶ αὐτοὺς οἱ γνήσιοι τοῦ
[3, 3]	καὶ τῶν ἐν τούτοις ἀρχόντων,	οὓς	παντὶ σθένει φεύγειν πεπαιδεύμεθα, εἰ
[3, 3]	τὴν αὐτὴν δὲ καὶ ὕμνον	οὖσαν	καὶ ἡμῶν σωτηρίαν. Ἐν ἀπαθείᾳ
[3, 7]	ἄλληλα τῶν ἐθνῶν, καὶ μηδεμιᾶς	οὔσης	ἐν αὐτοῖς ἐπιμιξίας διὰ τὰς
[3, 3]	ἀνεσπακότων, οἳ μηδὲν κατὰ τὴν	οὐσίαν	διαφέρειν ἀπεφήναντο ἐμπίδος τε καὶ
[3, 6]	αὐτοῖς θαυμάζεται, ὅτι δὴ τὴν	οὐσίαν	καταλιπὼν τοῖς πολίταις, αὐτὸς ἑαυτόν,
[3, 3]	ἐπὶ λόγῳ φύσεώς τε καὶ	οὐσίας,	τὴν σφῶν αὐτῶν τῶν φιλοσοφωτάτων
[3, 5]	Φέρε οὖν ἴδωμεν, εἰ τοιοῖσδε	οὖσιν	αὐτοῖς συστῆναι οἷόν τε ἦν
[3, 7]	σπονδὰς ὡς ἂν ἤδη θεοῖς	οὖσιν	τοῖς τοῦ Ἰησοῦ προσαγηοχέναι· καὶ
[3, 6]	πραγμάτων εὑρετὴς ἀναπέφηνεν; καὶ μὴν	οὔτε	βαναύσου τέχνης οὔτε λογικῆς ἐπιστήμης
[3, 5]	Προθυμίας δὲ μηδεὶς ἡμῶν λειπέσθω»	Οὔτε	γὰρ μικρὸς ὁ ἆθλος τῶν
[3, 5]	δὲ ἠρνήσατο λέγων· οὔτε οἶδα	οὔτε	ἐπίσταμαι τί σὺ λέγεις. Καὶ
[3, 6]	καὶ μὴν οὔτε βαναύσου τέχνης	οὔτε	λογικῆς ἐπιστήμης οὐδέ γε τῶν
[3, 5]	ἦς. Ὁ δὲ ἠρνήσατο λέγων·	οὔτε	οἶδα οὔτε ἐπίσταμαι τί σὺ
[3, 5]	ἐπ´ οὐδενὸς ὠφελείᾳ, οὔθ´ ἡμῶν	οὔτε	τῶν ἀπατωμένων, οὐδὲ μὴν αὐτοῦ
[3, 6]	οὐδεὶς πώποτε τῶν καθ´ ἡμᾶς	οὔτε	τῶν παλαιῶν ἐκείνων τοῦ Ἰησοῦ
[3, 6]	διερευνησώμεθα. Γόητα φῂς αὐτόν, ὦ	οὗτος,	ἀλλὰ καὶ φαρμακέα δεινὸν καὶ
[3, 5]	ἀμφὶ τὸν Πέτρον χωλοῦ τινος	(οὗτος	δ´ ἦν τῶν δι´ ἐσχάτην
[3, 2]	ἀφικνουμένοις. Καὶ ὁ μὲν τόπος	οὗτος,	ἔνθα γεγεννῆσθαι ἔμελλεν, προείρητο. Τῆς
[3, 5]	παιδίσκη ἤρξατο λέγειν τοῖς παρεστῶσιν·	οὗτος	ἐξ αὐτῶν ἐστιν. Ὁ δὲ
[3, 4]	Ἰουδαίων δὲ ἀρχισυνάγωγος ἦν, ἀλλ´	οὗτος	ἤδη καὶ θανοῦσαν. τί δεῖ
[3, 6]	περιφέροντες Ἑλλήνων παῖδες· Δημόκριτος αὐτοῖς	οὗτος	ἦν. Καὶ Κράτης εἷς παρ´
[3, 5]	τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐπηγάγετο. Ὁ Χριστὸς	οὗτος	ἦν· καν πάλιν ζῶν, τῶν
[3, 3]	τρόπον. Καὶ μὴν Ἑβραίων καὶ	οὗτος	ἦν ὁ λόγος, καὶ φιλοσόφων
[3, 3]	φύσιν ὑπερκύψαντα; ἆρα οὖν μὴ	οὗτος	ἦν ὁ πλάνος; ἢ ὅτι
[3, 7]	ὁ Πορφύριος. ἆρ´ οὖν ἀπατεὼν	οὗτος;	κἂν τὰ φίλα σε δυσωπείτω
[3, 3]	τὰ ἀγαθά· νοῦς δέ ἐστιν	οὗτος	ὀργάνου μὴ δεόμενος» Εἰ δὴ
[3, 3]	ἀληθῶς πλάνον τραχηλισθέντα, συγχωρεῖ; ἀλλ´	οὗτος	οὐ νεώτερος οὐδ´ οἰκεῖος αὐτῷ
[3, 7]	τὸ φιλοπευστεῖν, τίς ποτ´ ἦν	οὗτος	οὗ τῇ δυνάμει καὶ προσηγορίᾳ
[3, 5]	καὶ ἀληθὴς λόγος εἴη ἂν	οὗτος.	Σκεψώμεθα δὲ καὶ τὸν ἐναντίον.
[3, 2]	μαλακίαν, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη.	Οὗτος	τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ
[3, 7]	παραδόξων ἔργων ἐπίδειξις. Καὶ δὴ	οὕτω	διακειμένοις πάνθ´ ὅσα περὶ τοῦ
[3, 5]	φρονούντων μαίνεσθαι τὸν τοιοῦτον ἀποφήνασθαι,	οὕτω	καὶ ἐπὶ τῶν τοῦ σωτῆρος
[3, 5]	ἀληθείας ἁλισκόμενοι, οἵ γε τοὺς	οὕτως	ἀπανούργους, καὶ ἄπλαστον ὡς ἀληθῶς
[3, 4]	σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου»	οὕτως	ἄφετος καὶ ἐλεύθερος αὐτὸς ἀφ´
[3, 6]	ἡμᾶς πραγμάτων τὴν ἐξέτασιν πεποιημένων.	Οὕτως	δὲ ἄρα οὐδεὶς ἦν γόης,
[3, 5]	ὑπόκρισιν τὸν φιλόσοφον ἑλεῖν βίον.	Οὕτως	δέ τις καὶ πάσας ἁπλῶς
[3, 5]	πρὸς τοῖς ἄλλοις τῆς ἀληθείας	οὕτως	ἔχεσθαι ὡς μηδ´ εὐορκίας δεῖσθαι,
[3, 7]	λεγόντων κατέπτυσεν εἰκότως; τίς δ´	οὕτως	ἠλίθιος ὑπῆρχεν, ὡς εὐχερῶς πιστεῦσαι
[3, 7]	τε φιλοσόφους διδασκαλίας αὐτοῦ) οὐδ´	οὕτως	ἦν αὐτοῖς εὐχερὴς ὁ λόγος
[3, 2]	οὗ ὁ μὲν Ἀκύλας ἡρμήνευσεν	οὕτως·	Καὶ ἀναρρηθήσεται ὡς τιθιζόμενον εἰς
[3, 6]	λέγων· Εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες ἐγενήθησαν	οὕτως,	καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνουχίσθησαν
[3, 5]	Ἔχουσιν δὲ αὐτοῦ αἱ λέξεις	οὕτως·	Καὶ ὅτε ἡμέρα ἐγένετο, ἐφώνησεν
[3, 5]	Θωμᾶς καὶ Ματθαῖος ὁ τελώνης»	Οὕτως	μὲν ὁ Ματθαῖος δι´ ὑπερβολὴν
[3, 5]	Βαρθολομαῖον καὶ Ματθαῖον καὶ Θωμᾶν»	Οὕτως	μὲν τὸν Ματθαῖον ὁ Λουκᾶς
[3, 6]	ἔργον ἀπελαύνειν ἡμῖν φίλον ἐστίν;	οὕτως	ὁ τοῦ Ἰησοῦ λόγος καὶ
[3, 2]	ἀμνὸς ἔναντι τοῦ κείροντος ἄφωνος,	οὕτως	οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα. τὴν
[3, 7]	ἔργων τοὺς θεωμένους πρότερον· εἶθ´	οὕτως	προθύμους εἶχον αὐτοὺς ἐπὶ τὸ
[3, 3]	τῆς Ἀπολλωνίου τοῦ Τυανέως θεολογίας>	Οὕτως	τοίνυν μάλιστα ἄν τις τὴν
[3, 7]	μετὰ τὸν θάνατον ἀναβιώσει αὐτοῦ	οὐχ	ἁπλοῖς οὐδ´ ἀναποδείκτοις ἐμαρτύρουν λόγοις,
[3, 6]	ζηλωταὶ μυρίοι τὸν ἀριθμόν, ἀλλ´	οὐχ	εἷς οὐδὲ δύο, τὰς κτήσεις
[3, 6]	εἰσηγητὴς τοῦ παμβασιλέως θεοῦ, πῶς	οὐχ	ἕπεται τούτοις τὸ μηδὲν μὲν
[3, 5]	οὐδεὶς τῶν λοιπῶν εὐαγγελιστῶν ἐδήλωσεν,	οὐχ	ὁ συναπόστολος αὐτοῦ Ἰωάννης, οὐδέ
[3, 5]	Ἰουδαίων πλήθους παρρησιασάμενος, καὶ διωγμὸς	οὐχ	ὁ τυχὼν ἐπανίσταται τοῖς πρεσβεύουσι
[3, 3]	τῷ βίῳ πολιτείας, ἀφ´ ἧς	οὐχ	ὅπως πλάνον ἀλλά τινα θεῖον
[3, 5]	καθαρεύειν, φήσας· Ἀργύριον καὶ χρυσίον	οὐχ	ὑπάρχει μοι, ὃ δὲ ἔχω,
[3, 2]	καὶ ὑπὲρ ἡμῶν ὀδυνηθήσεται, ἀλλ´	οὐχ	ὑπὲρ ἑαυτοῦ. Εἰ δὲ καὶ
[3, 6]	θεῶν, ἄκουε τῷ σωτῆρι ἡμῶν	οὐχ	ὥσπερ σὺ γοητείαν, ἀλλ´ εὐσέβειαν
[3, 2]	τί δή ποτε ἐμποδὼν μὴ	οὐχὶ	αὐτὸν εἶναι φάσκειν τὸν προφητευόμενον;
[3, 7]	κἂν ἑνός τινος διδάσκαλοι κατέστησαν,	οὐχί	γε ἀνδρῶν συλλόγου; πῶς δ´
[3, 6]	μεταδιδῶ, ὁποίους ἄνδρας κατασκευάζει; ἆρ´	οὐχὶ	γόητας καὶ πλάνους καὶ φαρμακέας
[3, 3]	τὸ σέβας, τί δεῖ πλάνον	οὐχὶ	δὲ θαυμαστὸν εὐσεβείας διδάσκαλον ὁμολογεῖν
[3, 2]	Ἰουδαίας γῆς ἢ ἀμφὶ ταύτην	οὐχὶ	δὲ καὶ τῷ πορρωτάτω τῆς
[3, 3]	μακαρίας διαγωγῆς, τίνα ἂν πλανήσειεν,	οὐχὶ	δὲ μᾶλλον προτρέψαιτο σπεύδειν μὲν
[3, 6]	ὁπόσαι μυριάδες καὶ αὐτῶν βαρβάρων,	οὐχὶ	δὲ μόνον Ἑλλήνων, ἐκ τῶν
[3, 3]	τοῦτο ἀκολούθως γραφαῖς. τί οὖν;	οὐχὶ	καὶ ὁ Πλάτων φύσεως λυτῆς
[3, 6]	ἔχει τις τοιαύτην ἐπιφέρειν διαβολήν;	οὐχὶ	καὶ τυφλῷ δῆλον ὡς πᾶν
[3, 6]	ἡ φήμη, ἢ τί μὴ	οὐχὶ	κἀκείνων εἰσέτι νῦν τὸ κλέος
[3, 6]	εἴθ´ ὅπῃ δή; τί οὖν	οὐχὶ	κἀκείνων, πρὸ τῆς τούτου κατηγορίας,
[3, 3]	τῶν δογμάτων κατεγίνετο. Ἆρ´ οὖν	οὐχὶ	μόνῳ τῷ παμβασιλεῖ θεῷ, τῷ
[3, 3]	βάρβαρον καὶ ἰδιώτην παιδεύσας, ἆρ´	οὐχὶ	σοφωτέρους ἀπείργασται τοὺς καθ´ ὅλης
[3, 2]	γῆν, ἀληθῶς ἁγίαν καὶ θεοφιλῆ,	οὐχὶ	τὴν ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας (ὅτι
[3, 6]	διδασκάλου τινὸς ἀναλαβεῖν δυνατόν, μὴ	οὐχὶ	τὴν κοινὴν ἐκβεβηκότα φύσιν. Οὐδεὶς
[3, 6]	κρίσεως τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ;	οὐχὶ	τούτων ἁπάντων τὰ ἐναντία πρεσβεύςει,
[3, 3]	ἐν ἀνθρώποις ψυχήν, ἀλλὰ καὶ	ὄφεως	καὶ ἐχίδνης ἄρκτου τε καὶ
[3, 5]	ἀπατεῶνα καὶ πλάνης διδάσκαλον ὑπ´	ὀφθαλμοῖς	ἁπάντων ἡμῶν τὴν ἐσχάτην ὑπομείναντα
[3, 4]	ἄνεισιν ὅθεν καὶ παρῆν, ὑπ´	ὀφθαλμοῖς	αὐτῶν τὴν εἰς οὐρανοὺς πορείαν
[3, 6]	ἰτέον, ἐρωτητέον τε εἴ ποτε	ὀφθαλμοῖς	εἶδεν ἢ ἀκοῇ ἔγνω γόητάς
[3, 5]	ὡμολογημένοις πολεμεῖν, τὸν δ´ ὑπ´	ὀφθαλμοῖς	ἡμῶν ἀποθανόντα διδάσκαλον θεὸν εἶναι
[3, 6]	κατέστη αἴτιος, οἵας αὐτοῖς ὁρῶμεν	ὀφθαλμοῖς	καὶ ἀκοαῖς εἰς δεῦρο παραλαμβάνομεν;
[3, 3]	τὰ αὐτοῦ φρονοῦντας τῶν τὰς	ὀφρῦς	ἀνεσπακότων, οἳ μηδὲν κατὰ τὴν
[3, 1]	καὶ τοῖς ὑπὸ πνευμάτων πονηρῶν	ὀχλουμένοις,	ὑπό τε δαιμόνων τρόπον αἰχμαλώτων
[3, 5]	κατ´ αὐτοῦ συκοφάνταις, πηρωθείη τὰς	ὄψεις;	διὰ τί δὲ μὴ ἐψεύσαντο
[3, 1]	τὴν ἀνάβλεψιν παρεῖχεν, τοῖς τὰς	ὄψεις	τοῦ σώματος διεφθαρμένοις τὸ βλέπειν
[3, 2]	περὶ ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ ὑμῶν	ὄψεται	σπέρμα μακρόβιον. Καὶ βούλεται κύριος
[3, 2]	περὶ ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ ὑμῶν	ὄψεται	σπέρμα μακρόβιον Οὐ πᾶσι γὰρ
[3, 2]	Μόνων γὰρ τούτων ἡ ψυχὴ	ὄψεται	σπέρμα μακρόβιον» τὸ τοῦ Χριστοῦ,
[3, 5]	αὐτὸν ἀρνήσεως, μὴ ἄλλως τῶν	ὀψιγόνων	ἐλέγξαι δυναμένων τὰ σεσιγημένα. Διὰ
[3, 2]	οὐκ ᾔδει ὅτι δεδόξασται ἡ	ὄψις	τοῦ χρωτὸς τοῦ προσώπου αὐτοῦ
[3, 2]	Μωσῆν, καὶ ἦν δεδοξασμένη ἡ	ὄψις	τοῦ χρωτὸς τοῦ προσώπου αὐτοῦ
[3, 2]	κυρίου, καὶ φῶς παρ´ αὐτῷ	ὀψόμενον,	καὶ κληρονομοῦντα πολλούς, καὶ σκῦλα