HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Eusèbe de Césarée, Démonstration évangélique, livre III

Liste des contextes (ordre alphabétique)

φ = 140 formes différentes pour 266 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, Chap.

[3, 6]   τούσδε πρῶτον ἁπάντων ἐρωτητέον, τίνα φαῖεν πρὸς τὰ προωδευμένα; ἆρα γὰρ

[3, 5]   δι´ ἀπάτης αὐτούς, ὡς ἂν φαίη τις, ἀποπλανῶντα· τί οὖν, ὅτι

[3, 5]   οὐδενὸς μὲν αὐτοῖς, ὡς ἂν φαίη τις, γεγονότα παραίτιον ἀγαθοῦ, πάσης

[3, 5]   τὸν τρόπον παντὸς ὅρκου πιστότερον φαίνεσθαι, μέχρι τοῦ ναί καὶ τοῦ

[3, 7]   ποτ´ ἦν ὁ διὰ τοῦ φαινομένου ἀνδρὸς τὰς θαυματουργίας ἐκτελῶν, ἐποπτεῦσαι.

[3, 5]   τοῖς περὶ αὐτοῦ σκυθρωποῖς διηγήμασι φαίνονται, πολὺ μᾶλλον ἐν τοῖς ἐνδοξοτέροις

[3, 3]   εἰ θεῷ μέν, ὃν δὴ φαμὲν τοῦτον, ἑνί τε ὄντι καὶ

[3, 6]   καὶ παραπλήσιον τετόλμηται, ὡς εἰκότως φάναι αὐτὸν παρ´ ἑτέρων ὠφελῆσθαι τὰ

[3, 5]   τὸ γὰρ ἀληθεύειν τοὺς αὐτοὺς φάναι καὶ ἐν τῷ αὐτῷ ψεύδεσθαι

[3, 5]   διέβαλλέ τις λέγων εἰρωνείᾳ ταῦτα φάναι καὶ προσποιήσει· βούλεσθαι μὲν γὰρ

[3, 7]   προσηγορίας τοιαύτη τις ἦν, ὡς φάναι τὸν ἀπόστολον, ὅτι δὴ Ἐχαρίσατο

[3, 5]   τοῖς ἐγγράφοις τἀναντία ὑπολαβεῖν, καὶ φάναι τὸν Ἰησοῦν διδάσκαλον γεγονέναι μὴ

[3, 6]   ταῦτα καὶ ἀνθρώπεια· τὸ δὲ φάναι τὸν τῆς ἀνθρώπων εὐσεβείας ἀληθοῦς

[3, 7]   Βιθυνῶν καὶ Ἑλλήνων, καὶ συνελόντι φάναι τῶν λοιπῶν τῶν ὑπὸ τὴν

[3, 7]   συνεστήσατο, καὶ τοὺς καλῶς ἔχειν φανέντας νόμους κἂν ἐφ´ ἑνὸς τοῦ

[3, 6]   ὡς μηκέτι στέγειν ἀποκρύπτοντας, εἰς φανερὸν δὲ ἄγειν τὰ ἀπόρρητα, ἐλέγχους

[3, 7]   καὶ εἰς τὸ τοῖς πᾶσιν φανερὸν καταστῆναι, ὅτι μὴ ἐξ ἀνθρώπων

[3, 5]   ἀσύστατον τοῦ δι´ ἐναντίας λόγου φανῇ. Ἐληλεγμένου δῆτα τούτου, φέρε ἀναδραμόντες

[3, 7]   διανοηθεὶς ἱστορεῖται, ἀλλ´ οὐδ´ εἰς φαντασίαν ἐλθὼν τοῦ παραπλησίου; ἀγαπητὸν γὰρ

[3, 5]   δικαστηρίου, οἱ δὲ ἐπιβουλεύοντες, ὑπὸ φαντασίας θεηλάτου πλανώμενοι, ἐνεργεῖν κατ´ αὐτοῦ

[3, 6]   μὴ δοξομανὴς καὶ ἀλαζὼν καὶ φαντασιοκόπος ἦν, ἀφ´ ὧν ἰώμενος παρῄνει

[3, 6]   πράττει δοξοκοπῶν τὰ πολλὰ καὶ φαντασιοκοπῶν, καὶ πλέον τι παρὰ τοὺς

[3, 2]   Εἶπον οὖν οἱ ἐπαοιδοὶ τῷ Φαραῷ, δάκτυλος θεοῦ ἐστιν τοῦτο Ὡσαύτως

[3, 2]   ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ τοῖς Φαρισαίοις ἔλεγεν· Εἰ δὲ ἐν δακτύλῳ

[3, 7]   σαὐτοῦ ὡμολογημένον οὐ γόητα οὐδὲ φαρμακέα, ἀλλ´ εὐσεβῆ καὶ δικαιότατον καὶ

[3, 6]   αὐτόν, ὦ οὗτος, ἀλλὰ καὶ φαρμακέα δεινὸν καὶ ἀπατεῶνα καλεῖς. ἆρ´

[3, 5]   τῶν ὁρώντων οἷα θαυματουργὸν ἢ φαρμακέα τινὰ θαυμασιῶσαι τοὺς παρόντας. ~ςʹ

[3, 6]   οὐχὶ γόητας καὶ πλάνους καὶ φαρμακέας αὐτῷ κατὰ πάντα παραπλησίους; τίς

[3, 6]   ἀκοῇ ἔγνω γόητάς τε καὶ φαρμακέας δίχα σπονδῶν καὶ θυμάτων καὶ

[3, 6]   τῆς ἐκείνου διδασκαλίας γοητεῦον ἢ φαρμακεῦον κατείληφεν; ἀλλ´ οὐκ ἔστιν εἰπεῖν,

[3, 6]   δὴ μαγγανευτής τις ἦν καὶ φαρμακεύς, ἀπατεών τε καὶ γόης, πῶς

[3, 5]   οἷς ὁ Ἰησοῦς ἐρωτήσας, τίνα φασὶν αὐτὸν οἱ ἄνθρωποι, καὶ αὐτοὶ

[3, 2]   καὶ τὸν θάνατον Μωσέως μηδένα φασὶν ἐγνωκέναι, μηδὲ τὴν ταφὴν αὐτοῦ,

[3, 5]   ἐπιχείρημα. Κακῷ δὴ κακὸν οὔ φασιν εἶναι φίλον, ἀλλ´ οὐδὲ ἀγαθῷ.

[3, 3]   ἦν δι´ ὃ πλάνον αὐτόν φασιν, ὅτι μὴ βουθυσίαις μηδὲ ζῴων

[3, 2]   προσδοκία ἐθνῶν τί γὰρ διαφέρει φάσκειν Ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν ἢ

[3, 2]   ἐμποδὼν μὴ οὐχὶ αὐτὸν εἶναι φάσκειν τὸν προφητευόμενον; Ὅτι δὲ Μωσῆς

[3, 4]   καθόλου γεγονέναι τοιοῦτον πρὸς αὐτοῦ φάσκουσιν, ἢ γεγονέναι μέν, γοητείᾳ δὲ

[3, 5]   καὶ τοὺς λόγους αὐτῶν πάντας, φάσκων ἐναντίως μὲν τοῖς ἀναγεγραμμένοις διατεθεῖσθαι

[3, 3]   θεὸν ἐξομοίωσιν ἀπομιμεῖσθαι ἐδίδασκεν, διαρρήδην φάσκων· Ἔσεσθε τέλειοι, ὡς ὁ πατὴρ

[3, 6]   ἐκφέρειν ὡμολόγει μὴ τολμᾶν, διαρρήδην φάσκων· Τὸν μὲν οὖν πατέρα καὶ

[3, 5]   οἷς ἐμαρτύρησαν αὐτῷ τὰ παράδοξα, φαύλης ἐκτὸς ὑπονοίας καθεστάναι; Αὐτάρκης μὲν

[3, 6]   ἐκείνων διατριβῆς διάδοχοι, πορρωτάτω καθεστήκεσαν φαύλης καὶ πονηρᾶς ὑπονοίας, ὡς μηδὲ

[3, 5]   τῶν ἀρχόντων. Κἂν μηδὲν γὰρ φαῦλον ᾖ πεπραγμένον τῷ τὸν Χριστὸν

[3, 5]   μή τί γε ὑπὲρ τοῦ φαυλότητα κατεγνωσμένου. Πῶς οὖν οἱ τοῦ

[3, 5]   καὶ γόητας. Οἱ δὲ διδασκάλου φαύλου καὶ διαστροφέως πεπειραμένοι, καὶ τούτου

[3, 5]   οὐκ ὂν τοῦτο τῆς τῶν φαύλων οἰκεῖον φύσεως; Ἔτι δὲ καὶ

[3, 5]   ἐπαιρόντων τὸν διδάσκαλον, μηδενὸς ψευδοῦς φειδόμενοι λόγου· πάντα δὲ αὐτῷ τὰ

[3, 2]   τῶν αὐλαιῶν σου, πῆξον, μὴ φείσῃ· πλάτυνον τὰ σχοινίσματά σου, καὶ

[3, 5]   λόγου φανῇ. Ἐληλεγμένου δῆτα τούτου, φέρε ἀναδραμόντες ἐπὶ τὴν τῶν ἱερῶν

[3, 6]   διδάσκαλον ὁποῖός τις ἦν γνωρίζειν. Φέρε δ´ ἔτι καὶ ταύτῃ τὸν

[3, 3]   ἠθικώτερα τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ τοιαῦτα. Φέρε δὲ σκεψώμεθα, μὴ ἄρα ποτὲ

[3, 5]   δι´ ἀπάτης τῦφον· ἀνθ´ ὧν, φέρε, δεξιὰς δόντες ἀλλήλοις, ὁμοῦ πάντες

[3, 4]   Περὶ τῶν θειοτέρων ἔργων αὐτοῦ. Φέρε δὴ καὶ τὰ θειότερα σκεψώμεθα.

[3, 2]   οἱ μετὰ Μωσέα προφῆται, Ἡσαΐας, φέρε, ἢ Ἱερεμίας ἢ Ἰεζεκιὴλ ἢ

[3, 5]   τὸ πρῶτον τῶν ἀπίστων τάγμα, φέρε καὶ πρὸς τὸ δεύτερον στῖφος

[3, 2]   αὐτὸν οὔπω καὶ νῦν παύονται, φέρε καὶ πρὸς τούτους ἀποκρινώμεθα, οἴκοθεν

[3, 7]   ἔσται δυνατόν; πῶς γὰρ Ῥωμαίοις, φέρε, κηρύξομεν; πῶς δ´ Αἰγυπτίοις διαλεχθησόμεθα;

[3, 5]   οἷα μαθηταὶ τοιοῦδε γενέσθαι ἠξιωμένοι. Φέρε οὖν ἴδωμεν, εἰ τοιοῖσδε οὖσιν

[3, 2]   ἐλογίσθη. Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ

[3, 3]   ἀριθμῷ ληπτοὺς ὀρθὰς περὶ θεοῦ φέρειν δόξας, ἀλλὰ μυρία πλήθη βαρβάρων

[3, 5]   καὶ βασάνους κατὰ τοῦ σώματος φέρειν, εἰ δὲ δέοι καὶ δεσμωτηρίων

[3, 5]   τοὺς σφᾶς ἀποστερεῖν προηγουμένους ἀμνησικάκως φέρειν. Καὶ τί με δεῖ συναγαγεῖν

[3, 2]   ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη.

[3, 2]   ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη

[3, 2]   ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν» νῦν μετὰ τὸν θάνατον

[3, 5]   τὰ μὲν δόξαντα αὐτοῖς ἀγαθὴν φέρειν φήμην παραιτούμενοι, τὰς δὲ καθ´

[3, 5]   ἦν τὸ συμφέρον καὶ τὸ φέρεσθαι ἐξ ἐναντίας πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν

[3, 5]   ταῦτα, καὶ ὅσα τούτοις {συμ} φέρεται ὅμοια, πεπλάσθαι χρὴ Πρὸς τῶν

[3, 2]   δὴ παράθες τοῖς παρὰ Μωσεῖ φερομένοις διαστέλλων, καὶ τὸ μὲν Ἔσται

[3, 6]   ἐπεδήμει τῷ βίῳ χρόνον, μὴ φέροντες αὐτοῦ τὴν παρουσίαν, ἄλλος ἄλλοθεν

[3, 5]   τοῦτο τεκμηράμενος ἐκ τοῦ μὴ φεύγειν ἀλλ´ ἀσπάσασθαι διδάσκαλον χρυσοῦ καὶ

[3, 3]   τούτοις ἀρχόντων, οὓς παντὶ σθένει φεύγειν πεπαιδεύμεθα, εἰ καὶ ὅτι μάλιστα

[3, 6]   καὶ τὰς ἀναχωρήσεις διώκειν καὶ φεύγειν τὰς κατὰ πόλεις τῶν πολλῶν

[3, 5]   τινες καὶ βαθεῖς ὑπῆρχον, μὴ φεύγοντες τὰ τῆς ψυχῆς γυμνάσια μηδὲ

[3, 6]   ἔφθασεν εἰς πάντας ἀνθρώπους ἡ φήμη, ἢ τί μὴ οὐχὶ κἀκείνων

[3, 5]   πάντας ἀνθρώπους προελθοῦσαν περὶ θεῶν φήμην μὴ ῥηματίοις καὶ λόγοις δυνάμει

[3, 5]   μὲν δόξαντα αὐτοῖς ἀγαθὴν φέρειν φήμην παραιτούμενοι, τὰς δὲ καθ´ ἑαυτῶν

[3, 6]   ταύτῃ τὸν λόγον διερευνησώμεθα. Γόητα φῂς αὐτόν, ὦ οὗτος, ἀλλὰ καὶ

[3, 5]   ὑπομένειν ἑτοίμως ἔχειν; ἀλλὰ τί φῄς; μὴ προσδοκῆσαι αὐτοὺς μηδὲ ἐλπίσαι

[3, 6]   τὸν δηλούμενον; Ἀλλὰ διδασκάλοις αὐτὸν φῂς προσεσχηκέναι πλάνοις, μηδὲ λαθεῖν αὐτὸν

[3, 6]   μηδ´ ἐμβλέπειν μετ´ ἐπιθυμίας ἀκολάστου, φήσαντα· Ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις, οὐ μοιχεύσεις·

[3, 7]   ἄνθρωπον δυνάμει καὶ συνεργίᾳ τοῦ φήσαντος αὐτοῖς· Μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη

[3, 2]   θεοῦ, προσελθόντος αὐτῷ λεπροῦ καὶ φήσαντος· Ἐὰν θέλῃς, δύνασαί με καθαρίσαι

[3, 7]   ἔστιν τοῦ τολμήματος; ταῦτα ἢ φησάντων ἂν κατὰ τὸ εἰκὸς ἢ

[3, 2]   δὲ τοῦτο, πάλιν ἑξῆς διδάσκει φήσας· Ἀνθ´ ὧν παρεδόθη εἰς θάνατον

[3, 5]   ὑπάρξεως χρυσίου καὶ ἀργυρίου καθαρεύειν, φήσας· Ἀργύριον καὶ χρυσίον οὐχ ὑπάρχει

[3, 2]   καὶ παρὰ πόδας διασαφῶν ἑρμηνεύει, φήσας· Καὶ ἔσται ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν

[3, 7]   διδάσκαλος λύσιν τῶν ἀπορηθέντων ὑπέθετο, φήσας κατορθώσειν Τῷ ὀνόματί μου» οὐ

[3, 7]   καὶ παραδοξοποιὸν πεποιηκέναι, τοτὲ μὲν φήσας λάβετε πνεῦμα ἅγιον» τοτὲ δὲ

[3, 6]   δὲ ῥήματι καὶ μιᾷ φωνῇ φήσας πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ μαθητὰς Πορευθέντες

[3, 7]   θεοῦ πάλιν προήκατο φωνήν, αὐτολεξεὶ φήσας τοῖς εὐτελεστάτοις ἐκείνοις αὐτοῦ μαθηταῖς·

[3, 2]   τῶν ἐθνῶν ἁπάντων, κατὰ τὴν φήσασαν περὶ αὐτοῦ προφητείαν· Κατάστησον, κύριε,

[3, 7]   καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» φησάσῃ, ὁμοῦ τε ἐργάτας καὶ διδασκάλους

[3, 2]   τοῦ θεοῦ λόγος, Ἐνώπιον αὐτοῦ φησίν, Ἀνηγγείλαμεν ὡς παιδίον Θηλάζον καὶ

[3, 2]   αὐτοῦ καὶ τὴν ταφήν, Κύριος φησίν, βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν τῆς πληγῆς»

[3, 7]   ἐπιδιδόναι σφᾶς αὐτοὺς τοῖς παρηγγελμένοις. Φησὶν γοῦν αὐτοῖς· Καὶ ἰδοὺ ἐγὼ

[3, 7]   γοῦν αὐτοὺς τὰ μὲν πρῶτά φησιν· Δεῦτε, ἀκολουθεῖτέ μοι, καὶ ποιήσω

[3, 2]   καὶ ἐνταῦθα περὶ τοῦ Χριστοῦ φησιν· Διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλούς,

[3, 2]   περὶ ταύτης Ἡσαΐας θεσπίζει; Ἄνθρωπος φησίν, ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς

[3, 5]   αὐτοῦ διδασκαλίαις ἐξηγόρευσεν, ὅρα τί φησίν· ἐρωτήσαντος τοῦ Ἰησοῦ, Ἀποκριθεὶς ὁ

[3, 2]   σφαγὴν καὶ τὸν θάνατον αὐτοῦ φησιν· Καὶ βούλεται κύριος ἀφελεῖν ἀπὸ

[3, 2]   καὶ ἡμεῖς Ἰουδαίους προσαγορεύομεν. Εἶτά φησιν μὴ πρότερον ἐκλείψειν ἐκ τοῦ

[3, 2]   τοῖς οἰκείοις διένειμεν μαθηταῖς. Διό φησιν ὁ Ἡσαΐας περὶ αὐτῶν· Καὶ

[3, 2]   ἀναστήσεταί τις, περὶ οὗ ἑξῆς φησιν ὁ θεός· Αὐτὸς ἐπικαλέσεταί με,

[3, 2]   καὶ Ἰησοῦς ὁ Χριστός, μακάριοι« φησίν, οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι

[3, 7]   Χριστοῦ ἐρωτησάντων εἰ ἔστιν θεός, φησίν· Ὅττι μὲν ἀθανάτη ψυχὴ μετὰ

[3, 2]   καὶ πῶς ἔσται; Ἐὰν δῶτε» φησίν, περὶ ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ ὑμῶν

[3, 2]   δὲ καὶ κύριος ἡμῶν ὡσαύτως φησὶν πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ μαθητάς· Τί

[3, 2]   διερμηνεύων τὸ τοῦ θεοῦ λόγιον, φησίν· Προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν

[3, 3]   ἀστέρας, εἰ καὶ μὴ λυθήσεσθαί φησιν ταῦτα, τῷ μὴ τὸν συμπήξαντα

[3, 2]   τρόπου, διεσάφησεν· ὧν ἐθνῶν ἄρξειν φησὶν τὸν ἀνιστάμενον ἐκ σπέρματος Ἰεσσαί,

[3, 7]   εἶτα διδάσκοντες ηὕρισκον τῇ πίστει φθάνοντας τὴν παρ´ αὐτῶν διδασκαλίαν. Οὐ

[3, 3]   ὁ Πλάτων φύσεως λυτῆς καὶ φθαρτῆς οἶδεν αὐτόν τε οὐρανὸν καὶ

[3, 5]   ἄκρα, ἐπί τε τὴν Ἰνδῶν φθάσαι χώραν, καὶ ἑτέρους ὑπὲρ τὸν

[3, 5]   καὶ πῶς οὐκ ἐμφανὴς ὁ φθόνος; Τί δέ; οἱ καταψευδόμενοι τοῦ

[3, 5]   ἂν γένοιντο καταγέλαστοι, φίλοι μὲν φθόνου καὶ βασκανίας, ἐχθροὶ δὲ αὐτῆς

[3, 6]   τὰς μαγικὰς βίβλους καὶ παντελῆ φθορὰν αὐτῶν ψηφισάμενοι πῶς οὐκ ἂν

[3, 7]   οὖν ἀπατεὼν οὗτος; κἂν τὰ φίλα σε δυσωπείτω τῶν οἰκείων ῥήματα.

[3, 3]   τις Ἑλλήνων αἰτιῷτο, ἴστω μὴ φίλα τοῖς οἰκείοις διδασκάλοις φρονῶν, οἵ

[3, 5]   τῷ διδασκάλῳ προτεθειμένους. Εἰ δὲ φιλαλήθεις ἐν τοῖς περὶ αὐτοῦ σκυθρωποῖς

[3, 5]   Ματθαῖος δι´ ὑπερβολὴν ἐπιεικείας τὸ φιλάληθες ὑποφαίνων τοῦ ἰδίου τρόπου καὶ

[3, 7]   τῆς ἐνεργείας αὐτῆς συνορᾶται τοῖς φιλαληθέσιν ἡ τῆς περὶ αὐτὸν ἐνθέου

[3, 3]   πανδήμου φιλοσοφίας εἰσηγητὴν πᾶς ὁ φιλαλήθης αὐτὸν ὁμολογήσαι ἄν; τὸν γοῦν

[3, 5]   ἐκτὸς γεγονέναι ἐνδίκως ἂν ὁμολογοῖντο, φιλαλήθους δὲ διαθέσεως σαφῆ καὶ ἐναργῆ

[3, 7]   μὲν οὖν ἐξετάζων παρ´ ἐμαυτῷ φιλαλήθως τὸν λόγον, οὐδεμίαν πειστικὴν δύναμιν

[3, 6]   κῆρυξ δικαιοσύνης καὶ ἀληθείας καὶ φιλανθρωπίας καὶ ἀρετῆς ἁπάσης καὶ θεοσεβείας

[3, 5]   καθ´ ἑαυτῶν στηλιτεύοντες, πῶς οὐ φιλαυτίας μὲν ἁπάσης καὶ ψευδολογίας ἐκτὸς

[3, 5]   τὸν τρόπον φιλοπαθής τις καὶ φιλήδονος ὤν, μόνην δὲ τὴν πρόσκαιρον

[3, 5]   Ἰούδας μὲν ὁ προδοὺς αὐτὸν φιλήματι, τολμήσας τὸ σύμβολον ἐνδείξασθαι τῆς

[3, 5]   αὐτοῦ, Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην καὶ Φίλιππον καὶ Βαρθολομαῖον καὶ Ματθαῖον καὶ

[3, 5]   καὶ Ἰάκωβος τῷ Ἰωάννῃ, καὶ Φίλιππος Βαρθολομαίῳ, προτάττει ἑαυτοῦ τὸν Θωμᾶν,

[3, 5]   καὶ Ἰωάννης ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Φίλιππος καὶ Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς καὶ Ματθαῖος

[3, 5]   ἢ ὡς ἀνθρωπεία φύσις τὸ φιλόζωον οἰκεῖον κεκτημένη δύναιτ´ ἄν ποθ´

[3, 2]   ἀλλὰ τὴν κατ´ οὐρανὸν ψυχαῖς φιλοθέοις προσήκουσαν τοῖς κατορθοῦσι τὸν πρὸς

[3, 5]   πῶς οὐκ ἂν γένοιντο καταγέλαστοι, φίλοι μὲν φθόνου καὶ βασκανίας, ἐχθροὶ

[3, 5]   μή ποτε τοῖς τοιοῖσδε· Ἄνδρες φίλοι, τὸν μὲν δὴ χθὲς καὶ

[3, 5]   δὴ κακὸν οὔ φασιν εἶναι φίλον, ἀλλ´ οὐδὲ ἀγαθῷ. Πόθεν οὖν

[3, 2]   καὶ κύριον ἡμῶν, παρὸν ὅτῳ φίλον ἐπὶ σχολῆς ἀναλέξασθαι ταῦτα; ἐπεὶ

[3, 6]   τὸ δαιμόνων ἔργον ἀπελαύνειν ἡμῖν φίλον ἐστίν; οὕτως ὁ τοῦ Ἰησοῦ

[3, 5]   ὁ δὲ μοχθηρός, τὸν τρόπον φιλοπαθής τις καὶ φιλήδονος ὤν, μόνην

[3, 7]   προθύμους εἶχον αὐτοὺς ἐπὶ τὸ φιλοπευστεῖν, τίς ποτ´ ἦν οὗτος οὗ

[3, 3]   ὑπαρχόντων ἐνδεέσι κοινωνεῖν καὶ τὸ φιλόπονον καὶ κοινωνικὸν περὶ πολλοῦ τίθεσθαι,

[3, 2]   ψυχῆς ἀθανασίας, καὶ ὅσα ἄλλα φιλόσοφα δόγματα πρῶτος Μωσῆς τῷ Ἰουδαίων

[3, 3]   ταῦτα σεμνὰ εἰ ὠφέλιμα εἰ φιλόσοφα εἰ ἀρετῆς μεστά, τίσιν λόγοις

[3, 3]   ὁ τὴν εἰς ἄκρον παραδοὺς φιλοσοφίαν, ἐν τῷ τοὺς φοιτητὰς παιδεύειν

[3, 6]   καταλιπόντα τὴν ἑαυτοῦ χώραν προφάσει φιλοσοφίας ᾄδουσιν ὧδε κἀκεῖσε περιφέροντες Ἑλλήνων

[3, 3]   οὐ τῆς κοινῆς καὶ πανδήμου φιλοσοφίας εἰσηγητὴν πᾶς ὁ φιλαλήθης αὐτὸν

[3, 6]   ἐπέγραψεν· Περὶ τῆς ἐκ λογίων φιλοσοφίας» ἐν τρίτῳ συγγράμματι τέθειται, ὧδέ

[3, 5]   ἂν αὐτοὺς θαυμάσειεν δι´ ὑπερβολὴν φιλοσοφίας καὶ ταῖς κατὰ νόμον συγκεχωρημέναις

[3, 5]   προσπεποιῆσθαι δὲ καθ´ ὑπόκρισιν τὸν φιλόσοφον ἑλεῖν βίον. Οὕτως δέ τις

[3, 6]   πᾶς ὁ διδάσκων τῶν μαθητευομένων· φιλόσοφος ἄρα καὶ ἀληθῶς εὐσεβής, πολλοῦ

[3, 7]   μὴ βασιλεὺς μὴ νομοθέτης μὴ φιλόσοφος μὴ Ἕλλην μὴ βάρβαρος, τοιοῦτόν

[3, 5]   ἐξήνεγκαν· παραγγελίαι δ´ ἦσαν αὐτῷ φιλοσόφου βίου, ὃν ὑπογράφων αὐτοῖς ἔλεγεν·

[3, 5]   λόγον ἰδιώτας, εὐσεβοῦς δὲ καὶ φιλοσόφου διδασκαλίας εἰς ἔρωτα συμβεβηκότας, καὶ

[3, 7]   τὰς παραδοξοποιίας αὐτοῦ τάς τε φιλοσόφους διδασκαλίας αὐτοῦ) οὐδ´ οὕτως ἦν

[3, 6]   ἔστιν εἰπεῖν, ἔμπαλιν δὲ λόγους φιλοσόφους μετιόν, ὡς ἀποδέδεικται. Ὁ δὴ

[3, 6]   δὲ ἄνδρες παρ´ αὐτῷ τοῦτον φιλοσοφοῦσι τὸν τρόπον, ἀλλὰ καὶ γυναικῶν

[3, 3]   οὗτος ἦν ὁ λόγος, καὶ φιλοσόφων δὲ οἱ μάλιστα διαφανεῖς τοῖς

[3, 6]   εἰδέναι θεὸν ἐμαρτύρησαν; ὃν πάλαι φιλοσόφων εἷς μόνος ὁ Πλάτων εἰδώς,

[3, 6]   τίς ἂν ἐνδίκως νομισθείη ἢ φιλοσόφων ὁ πρώτιστος καὶ εὐσεβῶν ἀνδρῶν

[3, 3]   ὧν ἤδη καὶ τῶν νέων φιλοσόφων παῖδες τὰ μεγάλα ὠφελημένοι τῷ

[3, 3]   πρὸς τῶν παρ´ Ἕλλησι διαπρεπῶν φιλοσόφων τε καὶ θεολόγων ὁμολογεῖται, πῶς

[3, 6]   δὲ δόγμασιν καὶ παλαιῶν νομοθετῶν φιλοσόφων τε καὶ ποιητῶν καὶ θεολόγων

[3, 5]   καὶ τὰς τῶν παρ´ Ἕλλησι φιλοσόφων ὑποθήκας διαβάλλοι ἄν τις τόν

[3, 3]   οὐσίας, τὴν σφῶν αὐτῶν τῶν φιλοσοφωτάτων ψυχὴν διαλλάττειν; Καὶ θείου δὲ

[3, 6]   δαιμόνων καὶ πολεμίους, ἀλλ´ οὐ φίλους οὐδὲ συνήθεις, πολλοῦ δεῖ ὑπηκόους

[3, 5]   οἰκείων ὠλιγωρηκότων, ἀντὶ δὲ τῶν φιλτάτων, γυναικὸς λέγω καὶ παίδων καὶ

[3, 5]   ἡδέος ἀπολαῦσαί τινος, μήτε τῶν φιλτάτων ὄνασθαι, μήτε χρημάτων τυχεῖν, μήτε

[3, 5]   θάνατον, οὐδ´ ὑπὲρ οἰκείων καὶ φιλτάτων τιμωρίας ὑπομείνειεν, μή τί γε

[3, 5]   τῆς οἰκείας ἑστίας μετὰ τῶν φιλτάτων τὸν ἀκίνδυνον διάγειν βίον; Πλάνοι

[3, 1]   ὁ εὐαγγελιζόμενος Ἱερουσαλήμ· ὑψώσατε, μὴ φοβεῖσθε· εἶπον ταῖς πόλεσιν Ἰούδα, ἰδοὺ

[3, 5]   ἡμετέρου διδασκάλου θάνατον ὥσπερ τι φόβητρον αὐτοῖς ἀντιτάττοντες, καὶ τὴν ἀπ´

[3, 7]   πάντων ἔργον ἦν, τὸ μείζονι φόβῳ τῆς ἀνωτάτω ἀρχῆς τοὺς ἐχθροὺς

[3, 7]   θυμοὺς τῶν κατὰ πόλεις δεισιδαιμόνων φόβῳ τῆς μείζονος ἀρχῆς καταστείλαντος. Λόγισαι

[3, 5]   στέφανον ἐπ´ ἀτιμίᾳ περιτιθέμενον αὐτῷ, φοινικοῦν τε χιτῶνα ἐν χλαμύδος σχήματι

[3, 6]   μέγιστοι ἂν εἶεν μάρτυρες οἱ φοιτηταί, τὰ ὅμοιά που τῷ διδασκάλῳ

[3, 3]   τῶν λόγων πολὺ πρότερον τοῖς φοιτηταῖς ἐκτελεῖν παραδούς, δι´ ὧν κατὰ

[3, 3]   παραδοὺς φιλοσοφίαν, ἐν τῷ τοὺς φοιτητὰς παιδεύειν τῶν ὑπαρχόντων ἐνδεέσι κοινωνεῖν

[3, 3]   αὐτός τε ἀνακείμενος καὶ τοὺς φοιτητὰς προσάγων ἀναγέγραπται, εἰσέτι τε καὶ

[3, 6]   θεὸν ἀνακαλούμενος ἀποδείκνυται καὶ τοὺς φοιτητὰς τοιούτους εἶναι παρασκευάζων, καὶ εἰ

[3, 5]   ὑπερβολήν. τούτου Μάρκος γνώριμος καὶ φοιτητὴς γεγονὼς ἀπομνημονεῦσαι λέγεται τὰς τοῦ

[3, 6]   ἢ Ἕλλην, τοιούτων κατέστη διδάσκαλος φοιτητῶν καὶ τοιούτων νόμων καὶ λόγων

[3, 6]   τι μέγας ἔλεγχος ἡ τῶν φοιτητῶν συνουσία. Ἄνδρες γοῦν ἔντεχνοι καὶ

[3, 5]   μὲν γὰρ τοὺς ὑπηκόους καὶ φονεύειν καὶ μοιχεύειν καὶ τἀναντία πράττειν

[3, 2]   ἐπιτείνων τὸν νόμον οὐ τὸ φονεύειν μόνον, ἀλλὰ καὶ τὸ θυμοῦσθαι

[3, 5]   προχείροις εἰς ἀνδροφονίας νομοθετῆσαι μὴ φονεύειν, ὡσαύτως δὲ καὶ μὴ μοιχεύειν,

[3, 5]   ἐν τοῖς νόμοις λέγοντος οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐ

[3, 2]   Πάλιν Μωσῆς νομοθετεῖ λέγων· Οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐκ

[3, 6]   ἀφ´ ὧν ἰώμενος παρῄνει μηδενὶ φράζειν μηδὲ εἰς πολλοὺς αὐτὸν ἐκφαίνειν

[3, 6]   φύσεως, τοῦ Ἰησοῦ τὸ ὄνομα φρίττει, ὑπεξίσταταί τε καὶ παραχωρεῖ τῇ

[3, 7]   προσηγορίας ἠξιωμένοι καὶ τὰ Χριστοῦ φρονεῖν αὐχοῦντες, ἐπ´ ὀλίγον ἐγγυμνασάμενοι τοῖς

[3, 7]   περὶ λόγου θεοῦ περὶ αὐτοῦ φρονεῖν ἔπεισαν, ὅπως τε ἐν μέσαις

[3, 3]   ψυχὴν δὲ ἀθάνατον ἔχαι καὶ φρονεῖν πάντα βάρβαρον καὶ ἰδιώτην παιδεύσας,

[3, 5]   Ἰουδαίοις ὑπὸ Μωσέως παρηγγελμένων κρείττονα φρονεῖν. τὸν μὲν γὰρ οἷα προχείροις

[3, 3]   ἠπατήμεθα, τοῦτον παρ´ αὐτοῦ διδαχθέντες φρονεῖν τὸν τρόπον. Καὶ μὴν Ἑβραίων

[3, 7]   δὲ γνήσιον καὶ εἰλικρινὲς τοῦ φρονήματος ἐπιδειξάμενοι, τὴν οἰκείαν αὖθις ἀπελάμβανον

[3, 3]   ὅλης τῆς οἰκουμένης τὰ αὐτοῦ φρονοῦντας τῶν τὰς ὀφρῦς ἀνεσπακότων, οἳ

[3, 6]   τούτοις ἡμεῖς οἱ τὰ Ἰησοῦ φρονοῦντες ἐπιτηδεύομεν, θᾶττον μὲν θανάτῳ τὴν

[3, 5]   ἄν τις ὀκνήσειεν τῶν εὖ φρονούντων μαίνεσθαι τὸν τοιοῦτον ἀποφήνασθαι, οὕτω

[3, 3]   μὴ φίλα τοῖς οἰκείοις διδασκάλοις φρονῶν, οἵ γε, ὡς εἰκὸς ἐξ

[3, 5]   μὲν οὖν ἄν τις εὖ φρονῶν πῶς οὐ πάσης ἀποδοχῆς αὐτοὺς

[3, 2]   ἐνευλογηθήσονται ἐν σοὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς Καὶ τόπος δέ

[3, 5]   δεσμὰ δηλαδὴ καὶ βάσανοι καὶ φυλακαί, πῦρ τε καὶ σίδηρος, καὶ

[3, 5]   συλλαβόντες αὐτοὺς πρῶτα μὲν παρέδωκαν φυλακῇ, ἔπειτα δὲ ἀπέλυσαν παραγγείλαντες μηδενὶ

[3, 2]   Γέγραπται δ´ οὖν· Τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς

[3, 6]   τὴν διάνοιαν παντὸς αἰσχροῦ πάθους φυλαξάντων, οἳ καὶ τὸν πάντα βίον

[3, 2]   καὶ μακαριστὸν τοῖς τὸν νόμον φυλάξασιν ἐπηγγείλατο ὡσαύτως δὲ καὶ Ἰησοῦς

[3, 5]   τε καὶ τροφῆς συνήθους ἐκοινώνησεν. Φυλαττέσθω δ´ ἡμῖν πᾶσιν τὸ ἀναιδὲς

[3, 2]   τούτοις; εἰ γὰρ προεῖπον αὐτοῦ φυλὴν καὶ γένος καὶ τρόπον γενέσεως

[3, 2]   παραπλησίου, γένος τε αὐτοῦ καὶ φυλὴν καὶ τόπον ὅθεν προελεύσεται, χρόνον

[3, 2]   Ἰούδαν δὲ νῦν οὐ τὴν φυλὴν ὀνομάζει, ἀλλ´ ἐπεὶ κατά τινα

[3, 2]   μετὰ ταῦτα χρόνοις ἀπὸ βασιλικῆς φυλῆς τῆς Ἰούδα τὸ πᾶν Ἰουδαίων

[3, 5]   οὐκ {ἐπέλ{ ε} ιπεν τὸ φῦλον. Εἰ τοίνυν καὶ κατὰ τὸν

[3, 6]   διεξήλθομεν, ἐκ τοῦ αὐτομάτου τοιοῦτον φῦναι, μήτε παρὰ παλαιῶν ἐρανισάμενον μήτ´

[3, 5]   δὲ καὶ διδασκάλους τῶν αὐτῶν φύντας μαθημάτων, πεπλάσθαι ὑπονοεῖν ὅσα διαπράξασθαι

[3, 7]   λογισάμενοι μὴ δύνασθαι θνητῆς ἔργα φύσεως εἶναι νομίζειν τὰ δρώμενα ἀλλὰ

[3, 5]   τοῦτο τῆς τῶν φαύλων οἰκεῖον φύσεως; Ἔτι δὲ καὶ τούτῳ πρόςσχες.

[3, 2]   ὡς οὐκ ἀνθρωπείας ἄρα ἦν φύσεως ἡ περὶ αὐτὸν δύναμις· οἷς

[3, 2]   τὰ περὶ τῆς θειοτέρας αὐτοῦ φύσεως κατὰ καιρὸν διαλάβωμεν, ἐξ ἐναργῶν

[3, 3]   οὖν; οὐχὶ καὶ ὁ Πλάτων φύσεως λυτῆς καὶ φθαρτῆς οἶδεν αὐτόν

[3, 3]   γεώδη ταῦτα καὶ τῆς ἀθανάτου φύσεως οὐδαμῶς οἰκεῖα λογισάμενος, κρίνας δὲ

[3, 3]   κατ´ οὐδέν, ὅσον ἐπὶ λόγῳ φύσεώς τε καὶ οὐσίας, τὴν σφῶν

[3, 3]   Εἰ δ´ ἄρα βουληθείη εἶναι φύσεως τοιαύτης, ψυχὴν δὲ ἀθάνατον ἔχαι

[3, 6]   κολαστικῶν καὶ βασανιστικῶν τῆς οἰκείας φύσεως, τοῦ Ἰησοῦ τὸ ὄνομα φρίττει,

[3, 6]   παλαιῶν ἐρανισάμενος, πῶς οὐ θείας φύσεως χρῆν ὁμολογεῖν αὐτόν, ὃς ἄνευ

[3, 6]   πλήθη, παραταξαμένων μὲν πρὸς τὰς φυσικὰς τοῦ σώματος ἡδονάς, ἄτρωτον δὲ

[3, 5]   ἀποτεταγμένους, καὶ μήθ´ ὑπὸ τῆς φυσικῆς ἡδονῆς καθελκυσθέντας, μήτε παίδων καὶ

[3, 3]   μὲν ὡς περὶ κοινοῦ τὴν φύσιν ἀνθρώπου τέως ἐξητάσθω, παραστατικὰ τῆς

[3, 6]   οὐ πᾶσαν ἀνθρώπου καλύπτοι ἂν φύσιν; Βασιλέων δὲ δόγμασιν καὶ παλαιῶν

[3, 7]   σώματι καὶ οὐδὲν ἄλλο τὴν φύσιν εἶναι ἢ θεοῦ λόγον (διὸ

[3, 6]   ὁμολογεῖν ξένην τινὰ καὶ θείαν φύσιν ἐπιδεδημηκέναι τῷ βίῳ, ᾗ μόνῃ

[3, 3]   ἀνωτάτω θεὸν δυνάμεις, ἀσωμάτους τὴν φύσιν καὶ νοεράς, λογικάς τε καὶ

[3, 7]   τίς ποτε ὢν ἄρα τὴν φύσιν καὶ πηλίκος, ἄνδρας εὐτελεῖς ἐξ

[3, 6]   μὴ οὐχὶ τὴν κοινὴν ἐκβεβηκότα φύσιν. Οὐδεὶς γοῦν τῶν πώποτε αὐτοδίδακτος

[3, 6]   χρῆμα γεγονέναι, καὶ πᾶσαν ἀνθρώπου φύσιν ὑπερβεβηκέναι τὸν δηλούμενον; Ἀλλὰ διδασκάλοις

[3, 3]   ἀνωτάτω θεὸν ἀνάγουσιν, πᾶσαν ὁρατὴν φύσιν ὑπερκύψαντα; ἆρα οὖν μὴ οὗτος

[3, 5]   Ῥωμαίων ἀρχήν, ἢ ὡς ἀνθρωπεία φύσις τὸ φιλόζωον οἰκεῖον κεκτημένη δύναιτ´

[3, 3]   ὃ τὴν ἀρχὴν γῆ ἀνίησιν φυτὸν ἢ τρέφει ζῷον ἢ ἀήρ,

[3, 2]   Μωσεῖ γεγονὼς ταῖς αὐτοῦ Μωσέως φωναῖς ἀκολούθως συνέστη. Σκέψαι δὲ καὶ

[3, 7]   γραφὰς πατρίοις χαρακτῆρσιν καὶ πατρίῳ φωνῇ μετελάμβανον. Καίτοι τίς οὐκ ἂν

[3, 7]   ἄνδρες τῇ Σύρων ἐντραφέντες μόνῃ φωνῇ; Πέρσας δὲ καὶ Ἀρμενίους, καὶ

[3, 7]   ποιήσας, ἔργον τε ἐπιθεὶς τῇ φωνῇ τῇ Δεῦτε, ἀκολουθεῖτέ μοι, καὶ

[3, 6]   ἑνὶ δὲ ῥήματι καὶ μιᾷ φωνῇ φήσας πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ μαθητὰς

[3, 7]   ὡς ἀληθῶς θεοῦ πάλιν προήκατο φωνήν, αὐτολεξεὶ φήσας τοῖς εὐτελεστάτοις ἐκείνοις

[3, 2]   λαὸν τὴν τοῦ θεοῦ διερμηνεύων φωνὴν ἔφησεν· Προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν

[3, 4]   γε ἔστη παραχρῆμα, οἷα δεσπότου φωνὴν καταπτήξαντα; πέντε δὲ χιλιάδας ἀνδρῶν,

[3, 3]   οὐδὲ λόγος αὐτῷ ὁ κατὰ φωνὴν οἰκεῖος, οὐδ´ ὁ ἔνδον, ὅταν

[3, 1]   Σιών, ὕψωσον τῇ ἰσχύϊ τὴν φωνήν σου, ὁ εὐαγγελιζόμενος Ἱερουσαλήμ· ὑψώσατε,

[3, 5]   μήτε ἀκούειν πλέον τῆς πατρίου φωνῆς ἐπισταμένους, μὴ μόνον διανοηθῆναι τολμῆσαι

[3, 5]   μὴ διὰ τῆς αὐτῶν ἔμαθεν φωνῆς, καθ´ ἑαυτῶν στηλιτεύοντες, πῶς οὐ

[3, 5]   τῆς Σύρων οὐ πλέον ἐπαΐοντες φωνῆς, πῶς ἐπὶ πᾶσαν προῆλθον τὴν

[3, 4]   αὐτίκα, κἄπειτα ἐπὶ τοῦ ἰκρίου φωνήσας μέγα, καὶ τῷ πατρὶ παρατιθεὶς

[3, 2]   ἐξ αὐτῶν δὲ τῶν αὐτοῦ φωνῶν καὶ ἧς παρέδωκε διδασκαλίας τὰς

[3, 1]   τοῦ εὐαγγελίου διὰ τῶν προφητικῶν φωνῶν μεμαρτυρημένον, ἔχεις τε λευκὰς καὶ

[3, 5]   οὐδ´ ἀντεκήρυξε τοῖς ἄλλοις εἰς φῶς ἀγαγὼν τὰ συντεθειμένα, ἀλλὰ καὶ

[3, 2]   τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, δεῖξαι αὐτῷ φῶς» Ἀνώτερον εἰπὼν Ἄνθρωπος ἐν πληγῇ

[3, 2]   ψυχῆς αὐτοῦ, καὶ ἔδειξεν αὐτῷ φῶς, εἰκότως ὁ προφήτης ἐπισυνάπτει λέγων·

[3, 2]   τῆς ψυχῆς αὐτοῦ δεῖξαι αὐτῷ φῶς» Ἐπεὶ τοίνυν βεβούλευται κύριος ὁ

[3, 2]   Καθαρίσαι αὐτὸν» καὶ δεῖξαι αὐτῷ φῶς» Ἐποίησεν ἄρα ταῦτα, καὶ καθαρίσας

[3, 2]   καὶ καθαρίσας αὐτὸν ἔδειξεν αὐτῷ φῶς. Καὶ ἐπεὶ ἐβουλήθη, καὶ βουληθεὶς

[3, 2]   αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς Πάλιν Μωσῆς λεπρὸν ἐκαθάρισε. Γέγραπται

[3, 2]   τῆς πληγῆς καὶ δεῖξαι αὐτῷ φῶς» πάντως που βουληθεὶς πράξειεν ἂν

[3, 2]   καθαριζόμενον ὑπὸ τοῦ κυρίου, καὶ φῶς παρ´ αὐτῷ ὀψόμενον, καὶ κληρονομοῦντα

[3, 1]   περὶ τὴν ἀλήθειαν ἀμβλυωποῦσι τὸ φῶς τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας παρέχων ὁρᾶν.

[3, 4]   πάλιν ἄλλοτε τὰ βλεπτικὰ τοῦ φωτὸς ἐχαρίζετο. Ἤδη δέ ποτε καὶ

Livre, Chap.
[3, 6]	τούσδε πρῶτον ἁπάντων ἐρωτητέον, τίνα	φαῖεν	πρὸς τὰ προωδευμένα; ἆρα γὰρ
[3, 5]	δι´ ἀπάτης αὐτούς, ὡς ἂν	φαίη	τις, ἀποπλανῶντα· τί οὖν, ὅτι
[3, 5]	οὐδενὸς μὲν αὐτοῖς, ὡς ἂν	φαίη	τις, γεγονότα παραίτιον ἀγαθοῦ, πάσης
[3, 5]	τὸν τρόπον παντὸς ὅρκου πιστότερον	φαίνεσθαι,	μέχρι τοῦ ναί καὶ τοῦ
[3, 7]	ποτ´ ἦν ὁ διὰ τοῦ	φαινομένου	ἀνδρὸς τὰς θαυματουργίας ἐκτελῶν, ἐποπτεῦσαι.
[3, 5]	τοῖς περὶ αὐτοῦ σκυθρωποῖς διηγήμασι	φαίνονται,	πολὺ μᾶλλον ἐν τοῖς ἐνδοξοτέροις
[3, 3]	εἰ θεῷ μέν, ὃν δὴ	φαμὲν	τοῦτον, ἑνί τε ὄντι καὶ
[3, 6]	καὶ παραπλήσιον τετόλμηται, ὡς εἰκότως	φάναι	αὐτὸν παρ´ ἑτέρων ὠφελῆσθαι τὰ
[3, 5]	τὸ γὰρ ἀληθεύειν τοὺς αὐτοὺς	φάναι	καὶ ἐν τῷ αὐτῷ ψεύδεσθαι
[3, 5]	διέβαλλέ τις λέγων εἰρωνείᾳ ταῦτα	φάναι	καὶ προσποιήσει· βούλεσθαι μὲν γὰρ
[3, 7]	προσηγορίας τοιαύτη τις ἦν, ὡς	φάναι	τὸν ἀπόστολον, ὅτι δὴ Ἐχαρίσατο
[3, 5]	τοῖς ἐγγράφοις τἀναντία ὑπολαβεῖν, καὶ	φάναι	τὸν Ἰησοῦν διδάσκαλον γεγονέναι μὴ
[3, 6]	ταῦτα καὶ ἀνθρώπεια· τὸ δὲ	φάναι	τὸν τῆς ἀνθρώπων εὐσεβείας ἀληθοῦς
[3, 7]	Βιθυνῶν καὶ Ἑλλήνων, καὶ συνελόντι	φάναι	τῶν λοιπῶν τῶν ὑπὸ τὴν
[3, 7]	συνεστήσατο, καὶ τοὺς καλῶς ἔχειν	φανέντας	νόμους κἂν ἐφ´ ἑνὸς τοῦ
[3, 6]	ὡς μηκέτι στέγειν ἀποκρύπτοντας, εἰς	φανερὸν	δὲ ἄγειν τὰ ἀπόρρητα, ἐλέγχους
[3, 7]	καὶ εἰς τὸ τοῖς πᾶσιν	φανερὸν	καταστῆναι, ὅτι μὴ ἐξ ἀνθρώπων
[3, 5]	ἀσύστατον τοῦ δι´ ἐναντίας λόγου	φανῇ.	Ἐληλεγμένου δῆτα τούτου, φέρε ἀναδραμόντες
[3, 7]	διανοηθεὶς ἱστορεῖται, ἀλλ´ οὐδ´ εἰς	φαντασίαν	ἐλθὼν τοῦ παραπλησίου; ἀγαπητὸν γὰρ
[3, 5]	δικαστηρίου, οἱ δὲ ἐπιβουλεύοντες, ὑπὸ	φαντασίας	θεηλάτου πλανώμενοι, ἐνεργεῖν κατ´ αὐτοῦ
[3, 6]	μὴ δοξομανὴς καὶ ἀλαζὼν καὶ	φαντασιοκόπος	ἦν, ἀφ´ ὧν ἰώμενος παρῄνει
[3, 6]	πράττει δοξοκοπῶν τὰ πολλὰ καὶ	φαντασιοκοπῶν,	καὶ πλέον τι παρὰ τοὺς
[3, 2]	Εἶπον οὖν οἱ ἐπαοιδοὶ τῷ	Φαραῷ,	δάκτυλος θεοῦ ἐστιν τοῦτο Ὡσαύτως
[3, 2]	ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ τοῖς	Φαρισαίοις	ἔλεγεν· Εἰ δὲ ἐν δακτύλῳ
[3, 7]	σαὐτοῦ ὡμολογημένον οὐ γόητα οὐδὲ	φαρμακέα,	ἀλλ´ εὐσεβῆ καὶ δικαιότατον καὶ
[3, 6]	αὐτόν, ὦ οὗτος, ἀλλὰ καὶ	φαρμακέα	δεινὸν καὶ ἀπατεῶνα καλεῖς. ἆρ´
[3, 5]	τῶν ὁρώντων οἷα θαυματουργὸν ἢ	φαρμακέα	τινὰ θαυμασιῶσαι τοὺς παρόντας. ~ςʹ
[3, 6]	οὐχὶ γόητας καὶ πλάνους καὶ	φαρμακέας	αὐτῷ κατὰ πάντα παραπλησίους; τίς
[3, 6]	ἀκοῇ ἔγνω γόητάς τε καὶ	φαρμακέας	δίχα σπονδῶν καὶ θυμάτων καὶ
[3, 6]	τῆς ἐκείνου διδασκαλίας γοητεῦον ἢ	φαρμακεῦον	κατείληφεν; ἀλλ´ οὐκ ἔστιν εἰπεῖν,
[3, 6]	δὴ μαγγανευτής τις ἦν καὶ	φαρμακεύς,	ἀπατεών τε καὶ γόης, πῶς
[3, 5]	οἷς ὁ Ἰησοῦς ἐρωτήσας, τίνα	φασὶν	αὐτὸν οἱ ἄνθρωποι, καὶ αὐτοὶ
[3, 2]	καὶ τὸν θάνατον Μωσέως μηδένα	φασὶν	ἐγνωκέναι, μηδὲ τὴν ταφὴν αὐτοῦ,
[3, 5]	ἐπιχείρημα. Κακῷ δὴ κακὸν οὔ	φασιν	εἶναι φίλον, ἀλλ´ οὐδὲ ἀγαθῷ.
[3, 3]	ἦν δι´ ὃ πλάνον αὐτόν	φασιν,	ὅτι μὴ βουθυσίαις μηδὲ ζῴων
[3, 2]	προσδοκία ἐθνῶν τί γὰρ διαφέρει	φάσκειν	Ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν ἢ
[3, 2]	ἐμποδὼν μὴ οὐχὶ αὐτὸν εἶναι	φάσκειν	τὸν προφητευόμενον; Ὅτι δὲ Μωσῆς
[3, 4]	καθόλου γεγονέναι τοιοῦτον πρὸς αὐτοῦ	φάσκουσιν,	ἢ γεγονέναι μέν, γοητείᾳ δὲ
[3, 5]	καὶ τοὺς λόγους αὐτῶν πάντας,	φάσκων	ἐναντίως μὲν τοῖς ἀναγεγραμμένοις διατεθεῖσθαι
[3, 3]	θεὸν ἐξομοίωσιν ἀπομιμεῖσθαι ἐδίδασκεν, διαρρήδην	φάσκων·	Ἔσεσθε τέλειοι, ὡς ὁ πατὴρ
[3, 6]	ἐκφέρειν ὡμολόγει μὴ τολμᾶν, διαρρήδην	φάσκων·	Τὸν μὲν οὖν πατέρα καὶ
[3, 5]	οἷς ἐμαρτύρησαν αὐτῷ τὰ παράδοξα,	φαύλης	ἐκτὸς ὑπονοίας καθεστάναι; Αὐτάρκης μὲν
[3, 6]	ἐκείνων διατριβῆς διάδοχοι, πορρωτάτω καθεστήκεσαν	φαύλης	καὶ πονηρᾶς ὑπονοίας, ὡς μηδὲ
[3, 5]	τῶν ἀρχόντων. Κἂν μηδὲν γὰρ	φαῦλον	ᾖ πεπραγμένον τῷ τὸν Χριστὸν
[3, 5]	μή τί γε ὑπὲρ τοῦ	φαυλότητα	κατεγνωσμένου. Πῶς οὖν οἱ τοῦ
[3, 5]	καὶ γόητας. Οἱ δὲ διδασκάλου	φαύλου	καὶ διαστροφέως πεπειραμένοι, καὶ τούτου
[3, 5]	οὐκ ὂν τοῦτο τῆς τῶν	φαύλων	οἰκεῖον φύσεως; Ἔτι δὲ καὶ
[3, 5]	ἐπαιρόντων τὸν διδάσκαλον, μηδενὸς ψευδοῦς	φειδόμενοι	λόγου· πάντα δὲ αὐτῷ τὰ
[3, 2]	τῶν αὐλαιῶν σου, πῆξον, μὴ	φείσῃ·	πλάτυνον τὰ σχοινίσματά σου, καὶ
[3, 5]	λόγου φανῇ. Ἐληλεγμένου δῆτα τούτου,	φέρε	ἀναδραμόντες ἐπὶ τὴν τῶν ἱερῶν
[3, 6]	διδάσκαλον ὁποῖός τις ἦν γνωρίζειν.	Φέρε	δ´ ἔτι καὶ ταύτῃ τὸν
[3, 3]	ἠθικώτερα τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ τοιαῦτα.	Φέρε	δὲ σκεψώμεθα, μὴ ἄρα ποτὲ
[3, 5]	δι´ ἀπάτης τῦφον· ἀνθ´ ὧν,	φέρε,	δεξιὰς δόντες ἀλλήλοις, ὁμοῦ πάντες
[3, 4]	Περὶ τῶν θειοτέρων ἔργων αὐτοῦ.	Φέρε	δὴ καὶ τὰ θειότερα σκεψώμεθα.
[3, 2]	οἱ μετὰ Μωσέα προφῆται, Ἡσαΐας,	φέρε,	ἢ Ἱερεμίας ἢ Ἰεζεκιὴλ ἢ
[3, 5]	τὸ πρῶτον τῶν ἀπίστων τάγμα,	φέρε	καὶ πρὸς τὸ δεύτερον στῖφος
[3, 2]	αὐτὸν οὔπω καὶ νῦν παύονται,	φέρε	καὶ πρὸς τούτους ἀποκρινώμεθα, οἴκοθεν
[3, 7]	ἔσται δυνατόν; πῶς γὰρ Ῥωμαίοις,	φέρε,	κηρύξομεν; πῶς δ´ Αἰγυπτίοις διαλεχθησόμεθα;
[3, 5]	οἷα μαθηταὶ τοιοῦδε γενέσθαι ἠξιωμένοι.	Φέρε	οὖν ἴδωμεν, εἰ τοιοῖσδε οὖσιν
[3, 2]	ἐλογίσθη. Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν	φέρει	καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ
[3, 3]	ἀριθμῷ ληπτοὺς ὀρθὰς περὶ θεοῦ	φέρειν	δόξας, ἀλλὰ μυρία πλήθη βαρβάρων
[3, 5]	καὶ βασάνους κατὰ τοῦ σώματος	φέρειν,	εἰ δὲ δέοι καὶ δεσμωτηρίων
[3, 5]	τοὺς σφᾶς ἀποστερεῖν προηγουμένους ἀμνησικάκως	φέρειν.	Καὶ τί με δεῖ συναγαγεῖν
[3, 2]	ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς	φέρειν	μαλακίαν, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη.
[3, 2]	ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς	φέρειν	μαλακίαν, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη
[3, 2]	ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς	φέρειν	μαλακίαν» νῦν μετὰ τὸν θάνατον
[3, 5]	τὰ μὲν δόξαντα αὐτοῖς ἀγαθὴν	φέρειν	φήμην παραιτούμενοι, τὰς δὲ καθ´
[3, 5]	ἦν τὸ συμφέρον καὶ τὸ	φέρεσθαι	ἐξ ἐναντίας πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν
[3, 5]	ταῦτα, καὶ ὅσα τούτοις {συμ}	φέρεται	ὅμοια, πεπλάσθαι χρὴ Πρὸς τῶν
[3, 2]	δὴ παράθες τοῖς παρὰ Μωσεῖ	φερομένοις	διαστέλλων, καὶ τὸ μὲν Ἔσται
[3, 6]	ἐπεδήμει τῷ βίῳ χρόνον, μὴ	φέροντες	αὐτοῦ τὴν παρουσίαν, ἄλλος ἄλλοθεν
[3, 5]	τοῦτο τεκμηράμενος ἐκ τοῦ μὴ	φεύγειν	ἀλλ´ ἀσπάσασθαι διδάσκαλον χρυσοῦ καὶ
[3, 3]	τούτοις ἀρχόντων, οὓς παντὶ σθένει	φεύγειν	πεπαιδεύμεθα, εἰ καὶ ὅτι μάλιστα
[3, 6]	καὶ τὰς ἀναχωρήσεις διώκειν καὶ	φεύγειν	τὰς κατὰ πόλεις τῶν πολλῶν
[3, 5]	τινες καὶ βαθεῖς ὑπῆρχον, μὴ	φεύγοντες	τὰ τῆς ψυχῆς γυμνάσια μηδὲ
[3, 6]	ἔφθασεν εἰς πάντας ἀνθρώπους ἡ	φήμη,	ἢ τί μὴ οὐχὶ κἀκείνων
[3, 5]	πάντας ἀνθρώπους προελθοῦσαν περὶ θεῶν	φήμην	μὴ ῥηματίοις καὶ λόγοις δυνάμει
[3, 5]	μὲν δόξαντα αὐτοῖς ἀγαθὴν φέρειν	φήμην	παραιτούμενοι, τὰς δὲ καθ´ ἑαυτῶν
[3, 6]	ταύτῃ τὸν λόγον διερευνησώμεθα. Γόητα	φῂς	αὐτόν, ὦ οὗτος, ἀλλὰ καὶ
[3, 5]	ὑπομένειν ἑτοίμως ἔχειν; ἀλλὰ τί	φῄς;	μὴ προσδοκῆσαι αὐτοὺς μηδὲ ἐλπίσαι
[3, 6]	τὸν δηλούμενον; Ἀλλὰ διδασκάλοις αὐτὸν	φῂς	προσεσχηκέναι πλάνοις, μηδὲ λαθεῖν αὐτὸν
[3, 6]	μηδ´ ἐμβλέπειν μετ´ ἐπιθυμίας ἀκολάστου,	φήσαντα·	Ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις, οὐ μοιχεύσεις·
[3, 7]	ἄνθρωπον δυνάμει καὶ συνεργίᾳ τοῦ	φήσαντος	αὐτοῖς· Μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη
[3, 2]	θεοῦ, προσελθόντος αὐτῷ λεπροῦ καὶ	φήσαντος·	Ἐὰν θέλῃς, δύνασαί με καθαρίσαι
[3, 7]	ἔστιν τοῦ τολμήματος; ταῦτα ἢ	φησάντων	ἂν κατὰ τὸ εἰκὸς ἢ
[3, 2]	δὲ τοῦτο, πάλιν ἑξῆς διδάσκει	φήσας·	Ἀνθ´ ὧν παρεδόθη εἰς θάνατον
[3, 5]	ὑπάρξεως χρυσίου καὶ ἀργυρίου καθαρεύειν,	φήσας·	Ἀργύριον καὶ χρυσίον οὐχ ὑπάρχει
[3, 2]	καὶ παρὰ πόδας διασαφῶν ἑρμηνεύει,	φήσας·	Καὶ ἔσται ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν
[3, 7]	διδάσκαλος λύσιν τῶν ἀπορηθέντων ὑπέθετο,	φήσας	κατορθώσειν Τῷ ὀνόματί μου» οὐ
[3, 7]	καὶ παραδοξοποιὸν πεποιηκέναι, τοτὲ μὲν	φήσας	λάβετε πνεῦμα ἅγιον» τοτὲ δὲ
[3, 6]	δὲ ῥήματι καὶ μιᾷ φωνῇ	φήσας	πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ μαθητὰς Πορευθέντες
[3, 7]	θεοῦ πάλιν προήκατο φωνήν, αὐτολεξεὶ	φήσας	τοῖς εὐτελεστάτοις ἐκείνοις αὐτοῦ μαθηταῖς·
[3, 2]	τῶν ἐθνῶν ἁπάντων, κατὰ τὴν	φήσασαν	περὶ αὐτοῦ προφητείαν· Κατάστησον, κύριε,
[3, 7]	καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»	φησάσῃ,	ὁμοῦ τε ἐργάτας καὶ διδασκάλους
[3, 2]	τοῦ θεοῦ λόγος, Ἐνώπιον αὐτοῦ	φησίν,	Ἀνηγγείλαμεν ὡς παιδίον Θηλάζον καὶ
[3, 2]	αὐτοῦ καὶ τὴν ταφήν, Κύριος	φησίν,	βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν τῆς πληγῆς»
[3, 7]	ἐπιδιδόναι σφᾶς αὐτοὺς τοῖς παρηγγελμένοις.	Φησὶν	γοῦν αὐτοῖς· Καὶ ἰδοὺ ἐγὼ
[3, 7]	γοῦν αὐτοὺς τὰ μὲν πρῶτά	φησιν·	Δεῦτε, ἀκολουθεῖτέ μοι, καὶ ποιήσω
[3, 2]	καὶ ἐνταῦθα περὶ τοῦ Χριστοῦ	φησιν·	Διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλούς,
[3, 2]	περὶ ταύτης Ἡσαΐας θεσπίζει; Ἄνθρωπος	φησίν,	ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς
[3, 5]	αὐτοῦ διδασκαλίαις ἐξηγόρευσεν, ὅρα τί	φησίν·	ἐρωτήσαντος τοῦ Ἰησοῦ, Ἀποκριθεὶς ὁ
[3, 2]	σφαγὴν καὶ τὸν θάνατον αὐτοῦ	φησιν·	Καὶ βούλεται κύριος ἀφελεῖν ἀπὸ
[3, 2]	καὶ ἡμεῖς Ἰουδαίους προσαγορεύομεν. Εἶτά	φησιν	μὴ πρότερον ἐκλείψειν ἐκ τοῦ
[3, 2]	τοῖς οἰκείοις διένειμεν μαθηταῖς. Διό	φησιν	ὁ Ἡσαΐας περὶ αὐτῶν· Καὶ
[3, 2]	ἀναστήσεταί τις, περὶ οὗ ἑξῆς	φησιν	ὁ θεός· Αὐτὸς ἐπικαλέσεταί με,
[3, 2]	καὶ Ἰησοῦς ὁ Χριστός, μακάριοι«	φησίν,	οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι
[3, 7]	Χριστοῦ ἐρωτησάντων εἰ ἔστιν θεός,	φησίν·	Ὅττι μὲν ἀθανάτη ψυχὴ μετὰ
[3, 2]	καὶ πῶς ἔσται; Ἐὰν δῶτε»	φησίν,	περὶ ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ ὑμῶν
[3, 2]	δὲ καὶ κύριος ἡμῶν ὡσαύτως	φησὶν	πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ μαθητάς· Τί
[3, 2]	διερμηνεύων τὸ τοῦ θεοῦ λόγιον,	φησίν·	Προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν
[3, 3]	ἀστέρας, εἰ καὶ μὴ λυθήσεσθαί	φησιν	ταῦτα, τῷ μὴ τὸν συμπήξαντα
[3, 2]	τρόπου, διεσάφησεν· ὧν ἐθνῶν ἄρξειν	φησὶν	τὸν ἀνιστάμενον ἐκ σπέρματος Ἰεσσαί,
[3, 7]	εἶτα διδάσκοντες ηὕρισκον τῇ πίστει	φθάνοντας	τὴν παρ´ αὐτῶν διδασκαλίαν. Οὐ
[3, 3]	ὁ Πλάτων φύσεως λυτῆς καὶ	φθαρτῆς	οἶδεν αὐτόν τε οὐρανὸν καὶ
[3, 5]	ἄκρα, ἐπί τε τὴν Ἰνδῶν	φθάσαι	χώραν, καὶ ἑτέρους ὑπὲρ τὸν
[3, 5]	καὶ πῶς οὐκ ἐμφανὴς ὁ	φθόνος;	Τί δέ; οἱ καταψευδόμενοι τοῦ
[3, 5]	ἂν γένοιντο καταγέλαστοι, φίλοι μὲν	φθόνου	καὶ βασκανίας, ἐχθροὶ δὲ αὐτῆς
[3, 6]	τὰς μαγικὰς βίβλους καὶ παντελῆ	φθορὰν	αὐτῶν ψηφισάμενοι πῶς οὐκ ἂν
[3, 7]	οὖν ἀπατεὼν οὗτος; κἂν τὰ	φίλα	σε δυσωπείτω τῶν οἰκείων ῥήματα.
[3, 3]	τις Ἑλλήνων αἰτιῷτο, ἴστω μὴ	φίλα	τοῖς οἰκείοις διδασκάλοις φρονῶν, οἵ
[3, 5]	τῷ διδασκάλῳ προτεθειμένους. Εἰ δὲ	φιλαλήθεις	ἐν τοῖς περὶ αὐτοῦ σκυθρωποῖς
[3, 5]	Ματθαῖος δι´ ὑπερβολὴν ἐπιεικείας τὸ	φιλάληθες	ὑποφαίνων τοῦ ἰδίου τρόπου καὶ
[3, 7]	τῆς ἐνεργείας αὐτῆς συνορᾶται τοῖς	φιλαληθέσιν	ἡ τῆς περὶ αὐτὸν ἐνθέου
[3, 3]	πανδήμου φιλοσοφίας εἰσηγητὴν πᾶς ὁ	φιλαλήθης	αὐτὸν ὁμολογήσαι ἄν; τὸν γοῦν
[3, 5]	ἐκτὸς γεγονέναι ἐνδίκως ἂν ὁμολογοῖντο,	φιλαλήθους	δὲ διαθέσεως σαφῆ καὶ ἐναργῆ
[3, 7]	μὲν οὖν ἐξετάζων παρ´ ἐμαυτῷ	φιλαλήθως	τὸν λόγον, οὐδεμίαν πειστικὴν δύναμιν
[3, 6]	κῆρυξ δικαιοσύνης καὶ ἀληθείας καὶ	φιλανθρωπίας	καὶ ἀρετῆς ἁπάσης καὶ θεοσεβείας
[3, 5]	καθ´ ἑαυτῶν στηλιτεύοντες, πῶς οὐ	φιλαυτίας	μὲν ἁπάσης καὶ ψευδολογίας ἐκτὸς
[3, 5]	τὸν τρόπον φιλοπαθής τις καὶ	φιλήδονος	ὤν, μόνην δὲ τὴν πρόσκαιρον
[3, 5]	Ἰούδας μὲν ὁ προδοὺς αὐτὸν	φιλήματι,	τολμήσας τὸ σύμβολον ἐνδείξασθαι τῆς
[3, 5]	αὐτοῦ, Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην καὶ	Φίλιππον	καὶ Βαρθολομαῖον καὶ Ματθαῖον καὶ
[3, 5]	καὶ Ἰάκωβος τῷ Ἰωάννῃ, καὶ	Φίλιππος	Βαρθολομαίῳ, προτάττει ἑαυτοῦ τὸν Θωμᾶν,
[3, 5]	καὶ Ἰωάννης ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ,	Φίλιππος	καὶ Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς καὶ Ματθαῖος
[3, 5]	ἢ ὡς ἀνθρωπεία φύσις τὸ	φιλόζωον	οἰκεῖον κεκτημένη δύναιτ´ ἄν ποθ´
[3, 2]	ἀλλὰ τὴν κατ´ οὐρανὸν ψυχαῖς	φιλοθέοις	προσήκουσαν τοῖς κατορθοῦσι τὸν πρὸς
[3, 5]	πῶς οὐκ ἂν γένοιντο καταγέλαστοι,	φίλοι	μὲν φθόνου καὶ βασκανίας, ἐχθροὶ
[3, 5]	μή ποτε τοῖς τοιοῖσδε· Ἄνδρες	φίλοι,	τὸν μὲν δὴ χθὲς καὶ
[3, 5]	δὴ κακὸν οὔ φασιν εἶναι	φίλον,	ἀλλ´ οὐδὲ ἀγαθῷ. Πόθεν οὖν
[3, 2]	καὶ κύριον ἡμῶν, παρὸν ὅτῳ	φίλον	ἐπὶ σχολῆς ἀναλέξασθαι ταῦτα; ἐπεὶ
[3, 6]	τὸ δαιμόνων ἔργον ἀπελαύνειν ἡμῖν	φίλον	ἐστίν; οὕτως ὁ τοῦ Ἰησοῦ
[3, 5]	ὁ δὲ μοχθηρός, τὸν τρόπον	φιλοπαθής	τις καὶ φιλήδονος ὤν, μόνην
[3, 7]	προθύμους εἶχον αὐτοὺς ἐπὶ τὸ	φιλοπευστεῖν,	τίς ποτ´ ἦν οὗτος οὗ
[3, 3]	ὑπαρχόντων ἐνδεέσι κοινωνεῖν καὶ τὸ	φιλόπονον	καὶ κοινωνικὸν περὶ πολλοῦ τίθεσθαι,
[3, 2]	ψυχῆς ἀθανασίας, καὶ ὅσα ἄλλα	φιλόσοφα	δόγματα πρῶτος Μωσῆς τῷ Ἰουδαίων
[3, 3]	ταῦτα σεμνὰ εἰ ὠφέλιμα εἰ	φιλόσοφα	εἰ ἀρετῆς μεστά, τίσιν λόγοις
[3, 3]	ὁ τὴν εἰς ἄκρον παραδοὺς	φιλοσοφίαν,	ἐν τῷ τοὺς φοιτητὰς παιδεύειν
[3, 6]	καταλιπόντα τὴν ἑαυτοῦ χώραν προφάσει	φιλοσοφίας	ᾄδουσιν ὧδε κἀκεῖσε περιφέροντες Ἑλλήνων
[3, 3]	οὐ τῆς κοινῆς καὶ πανδήμου	φιλοσοφίας	εἰσηγητὴν πᾶς ὁ φιλαλήθης αὐτὸν
[3, 6]	ἐπέγραψεν· Περὶ τῆς ἐκ λογίων	φιλοσοφίας»	ἐν τρίτῳ συγγράμματι τέθειται, ὧδέ
[3, 5]	ἂν αὐτοὺς θαυμάσειεν δι´ ὑπερβολὴν	φιλοσοφίας	καὶ ταῖς κατὰ νόμον συγκεχωρημέναις
[3, 5]	προσπεποιῆσθαι δὲ καθ´ ὑπόκρισιν τὸν	φιλόσοφον	ἑλεῖν βίον. Οὕτως δέ τις
[3, 6]	πᾶς ὁ διδάσκων τῶν μαθητευομένων·	φιλόσοφος	ἄρα καὶ ἀληθῶς εὐσεβής, πολλοῦ
[3, 7]	μὴ βασιλεὺς μὴ νομοθέτης μὴ	φιλόσοφος	μὴ Ἕλλην μὴ βάρβαρος, τοιοῦτόν
[3, 5]	ἐξήνεγκαν· παραγγελίαι δ´ ἦσαν αὐτῷ	φιλοσόφου	βίου, ὃν ὑπογράφων αὐτοῖς ἔλεγεν·
[3, 5]	λόγον ἰδιώτας, εὐσεβοῦς δὲ καὶ	φιλοσόφου	διδασκαλίας εἰς ἔρωτα συμβεβηκότας, καὶ
[3, 7]	τὰς παραδοξοποιίας αὐτοῦ τάς τε	φιλοσόφους	διδασκαλίας αὐτοῦ) οὐδ´ οὕτως ἦν
[3, 6]	ἔστιν εἰπεῖν, ἔμπαλιν δὲ λόγους	φιλοσόφους	μετιόν, ὡς ἀποδέδεικται. Ὁ δὴ
[3, 6]	δὲ ἄνδρες παρ´ αὐτῷ τοῦτον	φιλοσοφοῦσι	τὸν τρόπον, ἀλλὰ καὶ γυναικῶν
[3, 3]	οὗτος ἦν ὁ λόγος, καὶ	φιλοσόφων	δὲ οἱ μάλιστα διαφανεῖς τοῖς
[3, 6]	εἰδέναι θεὸν ἐμαρτύρησαν; ὃν πάλαι	φιλοσόφων	εἷς μόνος ὁ Πλάτων εἰδώς,
[3, 6]	τίς ἂν ἐνδίκως νομισθείη ἢ	φιλοσόφων	ὁ πρώτιστος καὶ εὐσεβῶν ἀνδρῶν
[3, 3]	ὧν ἤδη καὶ τῶν νέων	φιλοσόφων	παῖδες τὰ μεγάλα ὠφελημένοι τῷ
[3, 3]	πρὸς τῶν παρ´ Ἕλλησι διαπρεπῶν	φιλοσόφων	τε καὶ θεολόγων ὁμολογεῖται, πῶς
[3, 6]	δὲ δόγμασιν καὶ παλαιῶν νομοθετῶν	φιλοσόφων	τε καὶ ποιητῶν καὶ θεολόγων
[3, 5]	καὶ τὰς τῶν παρ´ Ἕλλησι	φιλοσόφων	ὑποθήκας διαβάλλοι ἄν τις τόν
[3, 3]	οὐσίας, τὴν σφῶν αὐτῶν τῶν	φιλοσοφωτάτων	ψυχὴν διαλλάττειν; Καὶ θείου δὲ
[3, 6]	δαιμόνων καὶ πολεμίους, ἀλλ´ οὐ	φίλους	οὐδὲ συνήθεις, πολλοῦ δεῖ ὑπηκόους
[3, 5]	οἰκείων ὠλιγωρηκότων, ἀντὶ δὲ τῶν	φιλτάτων,	γυναικὸς λέγω καὶ παίδων καὶ
[3, 5]	ἡδέος ἀπολαῦσαί τινος, μήτε τῶν	φιλτάτων	ὄνασθαι, μήτε χρημάτων τυχεῖν, μήτε
[3, 5]	θάνατον, οὐδ´ ὑπὲρ οἰκείων καὶ	φιλτάτων	τιμωρίας ὑπομείνειεν, μή τί γε
[3, 5]	τῆς οἰκείας ἑστίας μετὰ τῶν	φιλτάτων	τὸν ἀκίνδυνον διάγειν βίον; Πλάνοι
[3, 1]	ὁ εὐαγγελιζόμενος Ἱερουσαλήμ· ὑψώσατε, μὴ	φοβεῖσθε·	εἶπον ταῖς πόλεσιν Ἰούδα, ἰδοὺ
[3, 5]	ἡμετέρου διδασκάλου θάνατον ὥσπερ τι	φόβητρον	αὐτοῖς ἀντιτάττοντες, καὶ τὴν ἀπ´
[3, 7]	πάντων ἔργον ἦν, τὸ μείζονι	φόβῳ	τῆς ἀνωτάτω ἀρχῆς τοὺς ἐχθροὺς
[3, 7]	θυμοὺς τῶν κατὰ πόλεις δεισιδαιμόνων	φόβῳ	τῆς μείζονος ἀρχῆς καταστείλαντος. Λόγισαι
[3, 5]	στέφανον ἐπ´ ἀτιμίᾳ περιτιθέμενον αὐτῷ,	φοινικοῦν	τε χιτῶνα ἐν χλαμύδος σχήματι
[3, 6]	μέγιστοι ἂν εἶεν μάρτυρες οἱ	φοιτηταί,	τὰ ὅμοιά που τῷ διδασκάλῳ
[3, 3]	τῶν λόγων πολὺ πρότερον τοῖς	φοιτηταῖς	ἐκτελεῖν παραδούς, δι´ ὧν κατὰ
[3, 3]	παραδοὺς φιλοσοφίαν, ἐν τῷ τοὺς	φοιτητὰς	παιδεύειν τῶν ὑπαρχόντων ἐνδεέσι κοινωνεῖν
[3, 3]	αὐτός τε ἀνακείμενος καὶ τοὺς	φοιτητὰς	προσάγων ἀναγέγραπται, εἰσέτι τε καὶ
[3, 6]	θεὸν ἀνακαλούμενος ἀποδείκνυται καὶ τοὺς	φοιτητὰς	τοιούτους εἶναι παρασκευάζων, καὶ εἰ
[3, 5]	ὑπερβολήν. τούτου Μάρκος γνώριμος καὶ	φοιτητὴς	γεγονὼς ἀπομνημονεῦσαι λέγεται τὰς τοῦ
[3, 6]	ἢ Ἕλλην, τοιούτων κατέστη διδάσκαλος	φοιτητῶν	καὶ τοιούτων νόμων καὶ λόγων
[3, 6]	τι μέγας ἔλεγχος ἡ τῶν	φοιτητῶν	συνουσία. Ἄνδρες γοῦν ἔντεχνοι καὶ
[3, 5]	μὲν γὰρ τοὺς ὑπηκόους καὶ	φονεύειν	καὶ μοιχεύειν καὶ τἀναντία πράττειν
[3, 2]	ἐπιτείνων τὸν νόμον οὐ τὸ	φονεύειν	μόνον, ἀλλὰ καὶ τὸ θυμοῦσθαι
[3, 5]	προχείροις εἰς ἀνδροφονίας νομοθετῆσαι μὴ	φονεύειν,	ὡσαύτως δὲ καὶ μὴ μοιχεύειν,
[3, 5]	ἐν τοῖς νόμοις λέγοντος οὐ	φονεύσεις,	οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐ
[3, 2]	Πάλιν Μωσῆς νομοθετεῖ λέγων· Οὐ	φονεύσεις,	οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐκ
[3, 6]	ἀφ´ ὧν ἰώμενος παρῄνει μηδενὶ	φράζειν	μηδὲ εἰς πολλοὺς αὐτὸν ἐκφαίνειν
[3, 6]	φύσεως, τοῦ Ἰησοῦ τὸ ὄνομα	φρίττει,	ὑπεξίσταταί τε καὶ παραχωρεῖ τῇ
[3, 7]	προσηγορίας ἠξιωμένοι καὶ τὰ Χριστοῦ	φρονεῖν	αὐχοῦντες, ἐπ´ ὀλίγον ἐγγυμνασάμενοι τοῖς
[3, 7]	περὶ λόγου θεοῦ περὶ αὐτοῦ	φρονεῖν	ἔπεισαν, ὅπως τε ἐν μέσαις
[3, 3]	ψυχὴν δὲ ἀθάνατον ἔχαι καὶ	φρονεῖν	πάντα βάρβαρον καὶ ἰδιώτην παιδεύσας,
[3, 5]	Ἰουδαίοις ὑπὸ Μωσέως παρηγγελμένων κρείττονα	φρονεῖν.	τὸν μὲν γὰρ οἷα προχείροις
[3, 3]	ἠπατήμεθα, τοῦτον παρ´ αὐτοῦ διδαχθέντες	φρονεῖν	τὸν τρόπον. Καὶ μὴν Ἑβραίων
[3, 7]	δὲ γνήσιον καὶ εἰλικρινὲς τοῦ	φρονήματος	ἐπιδειξάμενοι, τὴν οἰκείαν αὖθις ἀπελάμβανον
[3, 3]	ὅλης τῆς οἰκουμένης τὰ αὐτοῦ	φρονοῦντας	τῶν τὰς ὀφρῦς ἀνεσπακότων, οἳ
[3, 6]	τούτοις ἡμεῖς οἱ τὰ Ἰησοῦ	φρονοῦντες	ἐπιτηδεύομεν, θᾶττον μὲν θανάτῳ τὴν
[3, 5]	ἄν τις ὀκνήσειεν τῶν εὖ	φρονούντων	μαίνεσθαι τὸν τοιοῦτον ἀποφήνασθαι, οὕτω
[3, 3]	μὴ φίλα τοῖς οἰκείοις διδασκάλοις	φρονῶν,	οἵ γε, ὡς εἰκὸς ἐξ
[3, 5]	μὲν οὖν ἄν τις εὖ	φρονῶν	πῶς οὐ πάσης ἀποδοχῆς αὐτοὺς
[3, 2]	ἐνευλογηθήσονται ἐν σοὶ πᾶσαι αἱ	φυλαὶ	τῆς γῆς Καὶ τόπος δέ
[3, 5]	δεσμὰ δηλαδὴ καὶ βάσανοι καὶ	φυλακαί,	πῦρ τε καὶ σίδηρος, καὶ
[3, 5]	συλλαβόντες αὐτοὺς πρῶτα μὲν παρέδωκαν	φυλακῇ,	ἔπειτα δὲ ἀπέλυσαν παραγγείλαντες μηδενὶ
[3, 2]	Γέγραπται δ´ οὖν· Τετάρτῃ δὲ	φυλακῇ	τῆς νυκτὸς ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς
[3, 6]	τὴν διάνοιαν παντὸς αἰσχροῦ πάθους	φυλαξάντων,	οἳ καὶ τὸν πάντα βίον
[3, 2]	καὶ μακαριστὸν τοῖς τὸν νόμον	φυλάξασιν	ἐπηγγείλατο ὡσαύτως δὲ καὶ Ἰησοῦς
[3, 5]	τε καὶ τροφῆς συνήθους ἐκοινώνησεν.	Φυλαττέσθω	δ´ ἡμῖν πᾶσιν τὸ ἀναιδὲς
[3, 2]	τούτοις; εἰ γὰρ προεῖπον αὐτοῦ	φυλὴν	καὶ γένος καὶ τρόπον γενέσεως
[3, 2]	παραπλησίου, γένος τε αὐτοῦ καὶ	φυλὴν	καὶ τόπον ὅθεν προελεύσεται, χρόνον
[3, 2]	Ἰούδαν δὲ νῦν οὐ τὴν	φυλὴν	ὀνομάζει, ἀλλ´ ἐπεὶ κατά τινα
[3, 2]	μετὰ ταῦτα χρόνοις ἀπὸ βασιλικῆς	φυλῆς	τῆς Ἰούδα τὸ πᾶν Ἰουδαίων
[3, 5]	οὐκ {ἐπέλ{ ε} ιπεν τὸ	φῦλον.	Εἰ τοίνυν καὶ κατὰ τὸν
[3, 6]	διεξήλθομεν, ἐκ τοῦ αὐτομάτου τοιοῦτον	φῦναι,	μήτε παρὰ παλαιῶν ἐρανισάμενον μήτ´
[3, 5]	δὲ καὶ διδασκάλους τῶν αὐτῶν	φύντας	μαθημάτων, πεπλάσθαι ὑπονοεῖν ὅσα διαπράξασθαι
[3, 7]	λογισάμενοι μὴ δύνασθαι θνητῆς ἔργα	φύσεως	εἶναι νομίζειν τὰ δρώμενα ἀλλὰ
[3, 5]	τοῦτο τῆς τῶν φαύλων οἰκεῖον	φύσεως;	Ἔτι δὲ καὶ τούτῳ πρόςσχες.
[3, 2]	ὡς οὐκ ἀνθρωπείας ἄρα ἦν	φύσεως	ἡ περὶ αὐτὸν δύναμις· οἷς
[3, 2]	τὰ περὶ τῆς θειοτέρας αὐτοῦ	φύσεως	κατὰ καιρὸν διαλάβωμεν, ἐξ ἐναργῶν
[3, 3]	οὖν; οὐχὶ καὶ ὁ Πλάτων	φύσεως	λυτῆς καὶ φθαρτῆς οἶδεν αὐτόν
[3, 3]	γεώδη ταῦτα καὶ τῆς ἀθανάτου	φύσεως	οὐδαμῶς οἰκεῖα λογισάμενος, κρίνας δὲ
[3, 3]	κατ´ οὐδέν, ὅσον ἐπὶ λόγῳ	φύσεώς	τε καὶ οὐσίας, τὴν σφῶν
[3, 3]	Εἰ δ´ ἄρα βουληθείη εἶναι	φύσεως	τοιαύτης, ψυχὴν δὲ ἀθάνατον ἔχαι
[3, 6]	κολαστικῶν καὶ βασανιστικῶν τῆς οἰκείας	φύσεως,	τοῦ Ἰησοῦ τὸ ὄνομα φρίττει,
[3, 6]	παλαιῶν ἐρανισάμενος, πῶς οὐ θείας	φύσεως	χρῆν ὁμολογεῖν αὐτόν, ὃς ἄνευ
[3, 6]	πλήθη, παραταξαμένων μὲν πρὸς τὰς	φυσικὰς	τοῦ σώματος ἡδονάς, ἄτρωτον δὲ
[3, 5]	ἀποτεταγμένους, καὶ μήθ´ ὑπὸ τῆς	φυσικῆς	ἡδονῆς καθελκυσθέντας, μήτε παίδων καὶ
[3, 3]	μὲν ὡς περὶ κοινοῦ τὴν	φύσιν	ἀνθρώπου τέως ἐξητάσθω, παραστατικὰ τῆς
[3, 6]	οὐ πᾶσαν ἀνθρώπου καλύπτοι ἂν	φύσιν;	Βασιλέων δὲ δόγμασιν καὶ παλαιῶν
[3, 7]	σώματι καὶ οὐδὲν ἄλλο τὴν	φύσιν	εἶναι ἢ θεοῦ λόγον (διὸ
[3, 6]	ὁμολογεῖν ξένην τινὰ καὶ θείαν	φύσιν	ἐπιδεδημηκέναι τῷ βίῳ, ᾗ μόνῃ
[3, 3]	ἀνωτάτω θεὸν δυνάμεις, ἀσωμάτους τὴν	φύσιν	καὶ νοεράς, λογικάς τε καὶ
[3, 7]	τίς ποτε ὢν ἄρα τὴν	φύσιν	καὶ πηλίκος, ἄνδρας εὐτελεῖς ἐξ
[3, 6]	μὴ οὐχὶ τὴν κοινὴν ἐκβεβηκότα	φύσιν.	Οὐδεὶς γοῦν τῶν πώποτε αὐτοδίδακτος
[3, 6]	χρῆμα γεγονέναι, καὶ πᾶσαν ἀνθρώπου	φύσιν	ὑπερβεβηκέναι τὸν δηλούμενον; Ἀλλὰ διδασκάλοις
[3, 3]	ἀνωτάτω θεὸν ἀνάγουσιν, πᾶσαν ὁρατὴν	φύσιν	ὑπερκύψαντα; ἆρα οὖν μὴ οὗτος
[3, 5]	Ῥωμαίων ἀρχήν, ἢ ὡς ἀνθρωπεία	φύσις	τὸ φιλόζωον οἰκεῖον κεκτημένη δύναιτ´
[3, 3]	ὃ τὴν ἀρχὴν γῆ ἀνίησιν	φυτὸν	ἢ τρέφει ζῷον ἢ ἀήρ,
[3, 2]	Μωσεῖ γεγονὼς ταῖς αὐτοῦ Μωσέως	φωναῖς	ἀκολούθως συνέστη. Σκέψαι δὲ καὶ
[3, 7]	γραφὰς πατρίοις χαρακτῆρσιν καὶ πατρίῳ	φωνῇ	μετελάμβανον. Καίτοι τίς οὐκ ἂν
[3, 7]	ἄνδρες τῇ Σύρων ἐντραφέντες μόνῃ	φωνῇ;	Πέρσας δὲ καὶ Ἀρμενίους, καὶ
[3, 7]	ποιήσας, ἔργον τε ἐπιθεὶς τῇ	φωνῇ	τῇ Δεῦτε, ἀκολουθεῖτέ μοι, καὶ
[3, 6]	ἑνὶ δὲ ῥήματι καὶ μιᾷ	φωνῇ	φήσας πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ μαθητὰς
[3, 7]	ὡς ἀληθῶς θεοῦ πάλιν προήκατο	φωνήν,	αὐτολεξεὶ φήσας τοῖς εὐτελεστάτοις ἐκείνοις
[3, 2]	λαὸν τὴν τοῦ θεοῦ διερμηνεύων	φωνὴν	ἔφησεν· Προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν
[3, 4]	γε ἔστη παραχρῆμα, οἷα δεσπότου	φωνὴν	καταπτήξαντα; πέντε δὲ χιλιάδας ἀνδρῶν,
[3, 3]	οὐδὲ λόγος αὐτῷ ὁ κατὰ	φωνὴν	οἰκεῖος, οὐδ´ ὁ ἔνδον, ὅταν
[3, 1]	Σιών, ὕψωσον τῇ ἰσχύϊ τὴν	φωνήν	σου, ὁ εὐαγγελιζόμενος Ἱερουσαλήμ· ὑψώσατε,
[3, 5]	μήτε ἀκούειν πλέον τῆς πατρίου	φωνῆς	ἐπισταμένους, μὴ μόνον διανοηθῆναι τολμῆσαι
[3, 5]	μὴ διὰ τῆς αὐτῶν ἔμαθεν	φωνῆς,	καθ´ ἑαυτῶν στηλιτεύοντες, πῶς οὐ
[3, 5]	τῆς Σύρων οὐ πλέον ἐπαΐοντες	φωνῆς,	πῶς ἐπὶ πᾶσαν προῆλθον τὴν
[3, 4]	αὐτίκα, κἄπειτα ἐπὶ τοῦ ἰκρίου	φωνήσας	μέγα, καὶ τῷ πατρὶ παρατιθεὶς
[3, 2]	ἐξ αὐτῶν δὲ τῶν αὐτοῦ	φωνῶν	καὶ ἧς παρέδωκε διδασκαλίας τὰς
[3, 1]	τοῦ εὐαγγελίου διὰ τῶν προφητικῶν	φωνῶν	μεμαρτυρημένον, ἔχεις τε λευκὰς καὶ
[3, 5]	οὐδ´ ἀντεκήρυξε τοῖς ἄλλοις εἰς	φῶς	ἀγαγὼν τὰ συντεθειμένα, ἀλλὰ καὶ
[3, 2]	τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, δεῖξαι αὐτῷ	φῶς»	Ἀνώτερον εἰπὼν Ἄνθρωπος ἐν πληγῇ
[3, 2]	ψυχῆς αὐτοῦ, καὶ ἔδειξεν αὐτῷ	φῶς,	εἰκότως ὁ προφήτης ἐπισυνάπτει λέγων·
[3, 2]	τῆς ψυχῆς αὐτοῦ δεῖξαι αὐτῷ	φῶς»	Ἐπεὶ τοίνυν βεβούλευται κύριος ὁ
[3, 2]	Καθαρίσαι αὐτὸν» καὶ δεῖξαι αὐτῷ	φῶς»	Ἐποίησεν ἄρα ταῦτα, καὶ καθαρίσας
[3, 2]	καὶ καθαρίσας αὐτὸν ἔδειξεν αὐτῷ	φῶς.	Καὶ ἐπεὶ ἐβουλήθη, καὶ βουληθεὶς
[3, 2]	αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ	φῶς	Πάλιν Μωσῆς λεπρὸν ἐκαθάρισε. Γέγραπται
[3, 2]	τῆς πληγῆς καὶ δεῖξαι αὐτῷ	φῶς»	πάντως που βουληθεὶς πράξειεν ἂν
[3, 2]	καθαριζόμενον ὑπὸ τοῦ κυρίου, καὶ	φῶς	παρ´ αὐτῷ ὀψόμενον, καὶ κληρονομοῦντα
[3, 1]	περὶ τὴν ἀλήθειαν ἀμβλυωποῦσι τὸ	φῶς	τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας παρέχων ὁρᾶν.
[3, 4]	πάλιν ἄλλοτε τὰ βλεπτικὰ τοῦ	φωτὸς	ἐχαρίζετο. Ἤδη δέ ποτε καὶ

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 6/05/2010