Livre, Chap.
[3, 5]	τοῦδε τῶν Χριστιανῶν οὐκ {ἐπέλ{	ε}	ιπεν τὸ φῦλον. Εἰ τοίνυν
[3, 6]	τὴν παρουσίαν, ἄλλος ἄλλοθεν ἐβόα·	Ἔα,	τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ,
[3, 2]	βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν τῆς πληγῆς·	ἐὰν	δῶτε περὶ ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ
[3, 2]	τῆς πληγῆς» καὶ πῶς ἔσται;	Ἐὰν	δῶτε» φησίν, περὶ ἁμαρτίας, ἡ
[3, 2]	προσελθόντος αὐτῷ λεπροῦ καὶ φήσαντος·	Ἐὰν	θέλῃς, δύνασαί με καθαρίσαι ἀπεκρίνατο·
[3, 2]	αὐτῷ. Καὶ ὁ ἄνθρωπος ὃς	ἐὰν	μὴ ἀκούσῃ τῶν λόγων αὐτοῦ,
[3, 5]	μηδὲν μὲν τοιοῦτον αὐτῷ συνεγνωκότες,	ἑαυτοῖς	δὲ τὰ πάντα πλαττόμενοι καὶ
[3, 7]	τοὺς τυχόντας, εἰ δὴ ἐφ´	ἑαυτοῖς	εἶχον οἱ δεισιδαίμονες τὴν ἐπ´
[3, 2]	ἑαυτοῦ μαθητάς· Τί διαλογίζεσθε ἐν	ἑαυτοῖς,	ὀλιγόπιστοι, ὅτι ἄρτους οὐκ ἐλάβετε;
[3, 6]	ἄλλοις τοιουτοτρόποις ἀκέσεις τῶν παθῶν	ἑαυτοῖς	πορίζειν. ταῦτα γοῦν πάντα τῆς
[3, 3]	μάλιστα θεῶν προσηγορίας καὶ τιμὰς	ἑαυτοῖς	ὑφαρπάζουσιν, ταύτης δ´ οὖν ἔτι
[3, 2]	τὰς ὑπὲρ ἀνθρώπων ἁμαρτίας εἰς	ἑαυτὸν	ἀναδέξεται. Διὸ καὶ πείσεται τὰ
[3, 5]	τοῦ ἰδίου τρόπου καὶ τελώνην	ἑαυτὸν	ἀπεκάλει, μὴ ἐπικρύπτων τὸν πρότερον
[3, 7]	ἑνὸς τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ	ἑαυτὸν	ἀποφῆναι, τοῖς πάντων ἀγροικοτάτοις καὶ
[3, 4]	Καὶ δείκνυσίν γε πάλιν αὐτὸς	ἑαυτὸν	ἔνσαρκον, ἔνσωμον, αὐτὸν ἐκεῖνον, οἷος
[3, 6]	τοῖς ἀπειρημένοις καὶ τοῖς ἀνοσίοις	ἑαυτὸν	ἐπιδίδωσιν ἀνοσίων καὶ ἀθεμίτων ἡδονῶν
[3, 7]	τίς οὐκ ἂν θαυμάσειεν πρὸς	ἑαυτὸν	ἐπιλογισάμενος καὶ ἐνθυμηθείς, ὡς οὐκ
[3, 5]	βίον καὶ τοῦ συζύγου δεύτερον	ἑαυτὸν	κατέλεγεν. Συνεζευγμένος γοῦν τῷ Θωμᾷ,
[3, 6]	οὐσίαν καταλιπὼν τοῖς πολίταις, αὐτὸς	ἑαυτόν,	Κράτης Κράτητα, ἠλευθέρου κομπάζων. Οἱ
[3, 5]	ὁ Ἰησοῦς» οὐκ ἐδήλωσεν ὀνομαστὶ	ἑαυτόν.	Ὅ γε μὴν Πέτρος οὐδὲ
[3, 5]	οἰκείας προσηγορίας ποιεῖται, ἢ πρεσβύτερον	ἑαυτὸν	ὀνομάζει, οὐδαμοῦ δὲ ἀπόστολον οὐδ´
[3, 5]	ὧν ἐπετέλει παραδόξων ἔργων, ὑφ´	ἑαυτὸν	πεποιημένος. Ἀλλὰ τούτων ἡμῖν ἐπὶ
[3, 5]	δοκεῖ; καὶ πείσειέ τις ἂν	ἑαυτόν,	ὡς τοιαῦτα πλασάμενοι καὶ συνθέμενοι
[3, 5]	ἀπεκάλει, μὴ ἐπικρύπτων τὸν πρότερον	ἑαυτοῦ	βίον καὶ τοῦ συζύγου δεύτερον
[3, 5]	στηλιτεύων βίον, καὶ κατήγορος αὐτὸς	ἑαυτοῦ	γιγνόμενος. Ἐπάκουσον γοῦν ὅπως διαρρήδην
[3, 2]	ἡμῶν ὀδυνηθήσεται, ἀλλ´ οὐχ ὑπὲρ	ἑαυτοῦ.	Εἰ δὲ καὶ τραυματισθήσεται λόγοις
[3, 6]	πόθεν, ἢ πῶς, ὁ τοῖς	ἑαυτοῦ	μαθηταῖς, ὡς πρὸς αὐτῶν μεμαρτύρηται,
[3, 2]	δὲ καὶ ὁ σωτὴρ Ἀνέδειξεν	ἑαυτοῦ	μαθητὰς ἑβδομήκοντα, καὶ ἀπέστειλεν ἀνὰ
[3, 2]	ὁ ἡμέτερος σωτὴρ ἀναγαγὼν τοὺς	ἑαυτοῦ	μαθητὰς Εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν,
[3, 6]	μιᾷ φωνῇ φήσας πρὸς τοὺς	ἑαυτοῦ	μαθητὰς Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ
[3, 2]	ἡμῶν ὡσαύτως φησὶν πρὸς τοὺς	ἑαυτοῦ	μαθητάς· Τί διαλογίζεσθε ἐν ἑαυτοῖς,
[3, 5]	γράφει, Πέτρος δὲ ταῦτα περὶ	ἑαυτοῦ	μαρτυρεῖ· πάντα γὰρ τὰ παρὰ
[3, 6]	τὰ ἐναντία πρεσβεύςει, ἀκόλουθα τῇ	ἑαυτοῦ	μοχθηρίᾳ πράττων, καὶ θεὸν μὲν
[3, 5]	προδοῦναι τολμήσας αὐτὸν αὐτοχειρίᾳ καθ´	ἑαυτοῦ	παραχρῆμα τὴν δίκην ἐπεσπάσατο. Κἀκεῖνο
[3, 5]	Μάρκος, αὐτὸς δὲ Ματθαῖος τὸν	ἑαυτοῦ	στηλιτεύων βίον, καὶ κατήγορος αὐτὸς
[3, 4]	ἄφετος καὶ ἐλεύθερος αὐτὸς ἀφ´	ἑαυτοῦ	τὴν ἐκ τοῦ σώματος ἀναχώρησιν
[3, 5]	Ἰωάννῃ, καὶ Φίλιππος Βαρθολομαίῳ, προτάττει	ἑαυτοῦ	τὸν Θωμᾶν, προτιμῶν ὡς κρείττονα
[3, 6]	μὲν οὖν μηλόβοτον καταλιπόντα τὴν	ἑαυτοῦ	χώραν προφάσει φιλοσοφίας ᾄδουσιν ὧδε
[3, 6]	καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν	ἑαυτοὺς	διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν»
[3, 7]	ὅτε ἐν ζῶσιν ἦν ἐπαμῦναι	ἑαυτῷ	δεδυνημένον; τίς δὲ τοῖς ἰδιώταις
[3, 5]	κατάλογον τῶν μαθητῶν ἐξαριθμούμενος, αὐτὸς	ἑαυτῷ	τὸ τοῦ τελώνου ὄνομα προστίθησιν.
[3, 5]	φήμην παραιτούμενοι, τὰς δὲ καθ´	ἑαυτῶν	διαβολὰς εἰς ἄληστον αἰῶνα καταγράφοντες,
[3, 5]	συντεθείμεθα τἀπίχειρα τῆς πλάνης καθ´	ἑαυτῶν	ἐφελκόμενοι. Ἆρά σοι πιθανὰ ταῦτα
[3, 6]	τὰ ἀπόρρητα, ἐλέγχους τε αὐτοὺς	ἑαυτῶν	καὶ τῆς προτέρας αὐτῶν μοχθηρίας
[3, 5]	τῆς αὐτῶν ἔμαθεν φωνῆς, καθ´	ἑαυτῶν	στηλιτεύοντες, πῶς οὐ φιλαυτίας μὲν
[3, 6]	διαβεβλημένων εἰς τοσοῦτον μεταβάλλειν τὸν	ἑαυτῶν	τρόπον, ὡς εἰς μέσον ἀγαγεῖν
[3, 6]	πώποτε γοήτων κἂν εἰς νοῦν	ἐβάλλετο	νέου ἔθνους ἐπὶ οἰκείῳ ὀνόματι
[3, 2]	οὖν ἡ γραφή· Συνάγαγέ μοι	ἑβδομήκοντα	ἄνδρας ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων Ἰσραήλ
[3, 2]	ἐπιθήσω ἐπ´ αὐτοὺς καὶ Συνήγαγεν	ἑβδομήκοντα	ἄνδρας ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ
[3, 5]	συσταίη, δώδεκα μὲν ὄντων ἀποστόλων,	ἑβδομήκοντα	δὲ μαθητῶν, μυρίου τε πλήθους
[3, 5]	ὄντας τὸν ἀριθμὸν τοὺς ἐκκρίτους,	ἑβδομήκοντα	δὲ τοὺς λοιπούς, οὓς καὶ
[3, 2]	ὁ σωτὴρ Ἀνέδειξεν ἑαυτοῦ μαθητὰς	ἑβδομήκοντα,	καὶ ἀπέστειλεν ἀνὰ δύο πρὸ
[3, 2]	Μωσῆς κατέστησε τῷ λαῷ ἡγουμένους	ἑβδομήκοντα.	Λέγει δ´ οὖν ἡ γραφή·
[3, 5]	τοὺς δώδεκα ἀποστόλους οὐδὲ τοὺς	ἑβδομήκοντα	μαθητὰς ἐξῳκειωμένος, ἀλλὰ πολλοὺς μὲν
[3, 6]	αὐτοῦ τὴν παρουσίαν, ἄλλος ἄλλοθεν	ἐβόα·	Ἔα, τί ἡμῖν καὶ σοί,
[3, 2]	χιών καὶ μετ´ ὀλίγα· Καὶ	ἐβόησεν	Μωσῆς πρὸς κύριον, λέγων, ὁ
[3, 2]	ὃ μὴ γίνεται ὧν βούλεται·	ἐβουλήθη	δὲ Καθαρίσαι αὐτὸν» καὶ δεῖξαι
[3, 2]	ἔδειξεν αὐτῷ φῶς. Καὶ ἐπεὶ	ἐβουλήθη,	καὶ βουληθεὶς ἀφεῖλε τὸν πόνον
[3, 2]	που βουληθεὶς πράξειεν ἂν ὃ	ἐβουλήθη.	Οὐδὲν γάρ ἐστιν ὃ μὴ
[3, 3]	Χαλδαῖοι σοφίην λάχον, ἠδ´ ἄρ´	Ἑβραῖοι,	αὐτογένεθλον ἄνακτα σεβαζόμενοι θεὸν ἁγνῶς.
[3, 3]	καὶ τίσιν λόγοις οἱ παλαιοὶ	Ἑβραῖοι	θύειν μνημονεύονται, διειληφότες ἐν τῷ
[3, 1]	πολλῶν ὀλίγα προλαβεῖν τῶν παρ´	Ἑβραίοις	ἀνέκαθεν περὶ τοῦ Χριστοῦ προφητευομένων,
[3, 3]	τὰ πρόπαλαι μόνοις τοῖς θεοφιλέσιν	Ἑβραίοις	ἐγνωσμένα εἰς πάντας ἀνθρώπους ἀοράτῳ
[3, 2]	τοῦ Χριστοῦ πάλαι πρότερον παρ´	Ἑβραίοις	ἐμελετᾶτο. Μή τι οὖν ἐπίδοξόν
[3, 3]	δ´ ἐκ μακροῦ πάλαι θεοφιλέσιν	Ἑβραίοις	προσφιλής, ὥσπερ οὖν δέδεικται διὰ
[3, 1]	προελάμβανον. ~αʹ Ὅπως οἱ παρ´	Ἑβραίοις	προφῆται τὸ εὐαγγέλιον ἐκήρυττον. Τοῦ
[3, 0]	θεοῦ, αἵ τε τῶν παρ´	Ἑβραίοις	προφητῶν περὶ τῆς κατ´ αὐτὸν
[3, 3]	γοῦν βίον τῶν πάλαι θεοφιλῶν	Ἑβραίων	ἤδη πως ἐξ ἀνθρώπων ἀπολωλότα
[3, 5]	ἐκ περιουσίας καὶ τῷ ἐξ	Ἑβραίων	Ἰωσήπῳ μάρτυρι χρήσασθαι, ὃς ἐν
[3, 3]	φρονεῖν τὸν τρόπον. Καὶ μὴν	Ἑβραίων	καὶ οὗτος ἦν ὁ λόγος,
[3, 3]	παντὸς ἔσεσθαι προσδοκᾶν ἐδίδαξεν, ταῖς	Ἑβραίων	καὶ τοῦτο ἀκολούθως γραφαῖς. τί
[3, 3]	τῶν οἰκείων θεῶν ὧδέ πως	Ἑβραίων	μνημονεύουσιν· Μοῦνοι Χαλδαῖοι σοφίην λάχον,
[3, 3]	δὴ οὖν καὶ πρόπαλαι παῖδες	Ἑβραίων,	τῶν δὴ μάλιστα καὶ πρὸς
[3, 3]	μαθήμασιν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἀναφερόμενα	Ἑβραίων	τῶν πάλαι θεοφιλῶν ἀνδρῶν τε
[3, 5]	ἐπιθυμίᾳ δουλωθέντας, ἐπεὶ μηδὲ θνητῶν	ἐγγόνων	ἀλλ´ ἀθανάτων ὠρέχθησαν; τὸ δὲ
[3, 5]	ἡδονῆς καθελκυσθέντας, μήτε παίδων καὶ	ἐγγόνων	ἐπιθυμίᾳ δουλωθέντας, ἐπεὶ μηδὲ θνητῶν
[3, 6]	ἔρωτι ληφθεῖσαι, τῶν μὲν σαρκὸς	ἐγγόνων	ἠλόγησαν, ψυχῆς δὲ πᾶσαν ἐπιμέλειαν
[3, 5]	δοθείσης, γεγυμνάσθω. τὸ γὰρ τοῖς	ἐγγράφοις	τἀναντία ὑπολαβεῖν, καὶ φάναι τὸν
[3, 6]	ἐπείθοντο λέγοντι, καὶ ἐν ἀπομνημονεύμασιν	ἐγγράφοις	ταῦτα παραδιδόναι ἠξίουν, εἰ χρηματιζόμενον
[3, 6]	τὰς ἀποδείξεις καὶ ἀπὸ ἱστορίας	ἐγγράφου.	Οἱ δὴ πρῶτοι τοῦ Ἰησοῦ
[3, 3]	σωτῆρος ἡμῶν διδασκαλίαν, οἷα δὴ	ἐγγράφως	ὡμολόγουν, ἄκουε. Ἀπὸ τῶν Πορφυρίου
[3, 7]	Χριστοῦ φρονεῖν αὐχοῦντες, ἐπ´ ὀλίγον	ἐγγυμνασάμενοι	τοῖς πειρατηρίοις, τὸ δὲ γνήσιον
[3, 2]	ἀπόδειξιν τοῦ τὰ παραπλήσια καὶ	ἐγγὺς	ἀλλήλων πεποιηκέναι Μωσέα καὶ Ἰησοῦν
[3, 6]	προαγαγὼν πῶς ἂν αὐτὸς δοῦλος	ἐγεγόνει	δαιμόνων; πῶς δ´ ἂν τοῖς
[3, 5]	λεπρούς τε καθαρίσαι καὶ νεκροὺς	ἐγεῖραι.	Καὶ συλλήβδην εἰπεῖν, ἃ μήτε
[3, 5]	ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ	ἔγειραι	καὶ περιπάτει» Σκυθρωπὰ δὲ αὐτοῖς
[3, 5]	καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ. Καὶ	ἐγένετο	ἀνακειμένου αὐτοῦ ἐν τῇ οἰκίᾳ,
[3, 2]	ἀνέμῳ καὶ τῇ θαλάσσῃ, καὶ	ἐγένετο	γαλήνη μεγάλη» Πάλιν Μωσέως ἀπὸ
[3, 5]	λέξεις οὕτως· Καὶ ὅτε ἡμέρα	ἐγένετο,	ἐφώνησεν τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, καὶ
[3, 2]	τοῦ οὐρανοῦ καὶ μετ´ ὀλίγα·	Ἐγένετο	καταπαυομένης τῆς δρόσου κύκλῳ τῆς
[3, 2]	ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ	ἐγένετο	λευκὰ ὡς τὸ φῶς Πάλιν
[3, 6]	ἐδίδασκεν λέγων· Εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες	ἐγενήθησαν	οὕτως, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες
[3, 2]	τοῖς πᾶσιν ὅτι ἐν Βηθλεὲμ	ἐγεννήθη	Ἰησοῦς ὁ Χριστός, ὡς καὶ
[3, 2]	πρὸ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ὅμοιος	ἐγήγερται	Μωσεῖ, σαφῶς ἡ παλαιὰ γραφὴ
[3, 7]	τοῖς πᾶσιν διάδηλοι καὶ διαπρεπεῖς	ἐγίνοντο	τῶν παρὰ τῷ θεῷ κατηξιωμένοι
[3, 5]	θάνατον, ὃν ἀκριβῶς πάντων μᾶλλον	ἐγίνωσκον	οὐδενὸς μὲν αὐτοῖς, ὡς ἂν
[3, 2]	τοῦ Χριστοῦ ὁ Δαβίδ· Οὐκ	ἐγκαταλείψεις	τὴν ψυχήν μου εἰς ᾅδην,
[3, 6]	καὶ τὸν πάντα βίον ἐν	ἐγκρατείᾳ	καταγηράσαντες τῆς ἐκ τῶν λόγων
[3, 6]	ποτε ὀφθαλμοῖς εἶδεν ἢ ἀκοῇ	ἔγνω	γόητάς τε καὶ φαρμακέας δίχα
[3, 2]	ἐν Ἰσραὴλ ὡς Μωσῆς, ὃν	ἔγνω	κύριος πρόσωπον πρὸς πρόσωπον ἐν
[3, 5]	κατηγορίας, ἃς οὐκ ἄν τις	ἔγνω	τῶν μετὰ ταῦτα εἰ μὴ
[3, 2]	τὸν θάνατον Μωσέως μηδένα φασὶν	ἐγνωκέναι,	μηδὲ τὴν ταφὴν αὐτοῦ, ὥσπερ
[3, 3]	τιμὴν ἀπονέμοντες. Ἔτι πρὸς τούτοις	ἔγνωμεν,	παρ´ αὐτοῦ μαθόντες, πολεμίας τινὰς
[3, 3]	Ἐπεὶ δὲ πρὸς τοῖς ἐξητασμένοις	ἔγνωμεν,	παρὰ τοῦ Χριστοῦ μαθόντες, ὅτι
[3, 3]	πρόπαλαι μόνοις τοῖς θεοφιλέσιν Ἑβραίοις	ἐγνωσμένα	εἰς πάντας ἀνθρώπους ἀοράτῳ καὶ
[3, 6]	γόης καὶ ἀληθῶς λαοπλάνος πάντα	ἐγχειρεῖ	καὶ πράττει δοξοκοπῶν τὰ πολλὰ
[3, 6]	πάντως γέ που ἀπειρημένοις πράγμασιν	ἐγχειρῶν,	ἆρ´ οὐκ ἂν εἴη δῆλος
[3, 6]	τὸν τρόπον, ἀπειρημένοις καὶ ἀνοσίοις	ἐγχειρῶν,	πάντα πράττει αἰσχροῦ καὶ ῥυπαροῦ
[3, 5]	ὀνόματα εἰσέτι νῦν παρὰ τοῖς	ἐγχωρίοις	μνημονεύεται· ὡς καὶ ἐκ τούτων
[3, 6]	Ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις, οὐ μοιχεύσεις·	ἐγὼ	δὲ λέγω ὑμῖν, ὅτι πᾶς
[3, 2]	δ´ οὖν ἡ γραφή· Ἰδοὺ	ἐγὼ	δίδωμι ὑμῖν ἄρτους ἐκ τοῦ
[3, 2]	προφήτης ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου,	ἐγὼ	ἐκδικήσω ἐξ αὐτοῦ Αὐτός τε
[3, 2]	προφήτης ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου,	ἐγὼ	ἐκδικήσω ἐξ αὐτοῦ τὰ ὅμοια
[3, 7]	Φησὶν γοῦν αὐτοῖς· Καὶ ἰδοὺ	ἐγὼ	μεθ´ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς
[3, 7]	μόνον ἀγαπητὸν καὶ μονογενῆ παῖδα.	Ἐγὼ	μὲν οὖν ἐξετάζων παρ´ ἐμαυτῷ
[3, 2]	με, υἱός μου εἶ σύ,	ἐγὼ	σήμερον γεγέννηκά σε· αἴτησαι παρ´
[3, 5]	ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Καὶ	ἐγώ	σοι λέγω, σὺ εἶ Πέτρος,
[3, 5]	Βρεττανικὰς νήσους, ταῦτα οὐκ ἔτ´	ἔγωγε	ἡγοῦμαι κατὰ ἄνθρωπον εἶναι, μή
[3, 2]	πόνον τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, καὶ	ἔδειξεν	αὐτῷ φῶς, εἰκότως ὁ προφήτης
[3, 2]	ἄρα ταῦτα, καὶ καθαρίσας αὐτὸν	ἔδειξεν	αὐτῷ φῶς. Καὶ ἐπεὶ ἐβουλήθη,
[3, 5]	τὰ προειρημένα κατέγραφον, οὐδ´ ἂν	ἐδήλουν	τοῖς μετὰ ταῦτα ἀνθρώποις, ὅτι
[3, 5]	ὃν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς» οὐκ	ἐδήλωσεν	ὀνομαστὶ ἑαυτόν. Ὅ γε μὴν
[3, 5]	τοῦτο οὐδεὶς τῶν λοιπῶν εὐαγγελιστῶν	ἐδήλωσεν,	οὐχ ὁ συναπόστολος αὐτοῦ Ἰωάννης,
[3, 7]	τοὺς ἀκροωμένους; πῶς δὲ καὶ	ἐδημηγόρουν	ἄνδρες λόγων ἄπειροι καὶ πάσης
[3, 7]	χρησάμενοι συνεκάλουν τοὺς παριόντας κἄπειτα	ἐδημηγόρουν;	καὶ τίς ἦν ἄρα αὐτοῖς
[3, 3]	τοῦδε τοῦ παντὸς ἔσεσθαι προσδοκᾶν	ἐδίδαξεν,	ταῖς Ἑβραίων καὶ τοῦτο ἀκολούθως
[3, 3]	πρὸς τὸν θεὸν ἐξομοίωσιν ἀπομιμεῖσθαι	ἐδίδασκεν,	διαρρήδην φάσκων· Ἔσεσθε τέλειοι, ὡς
[3, 6]	βάθους, τὰς ἐμπαθεῖς ὀρέξεις ἀποτέμνοντας,	ἐδίδασκεν	λέγων· Εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες ἐγενήθησαν
[3, 6]	ἑώρων καὶ τἀναντία οἷς ἑτέρους	ἐδίδασκεν	μετιόντα; πάλαι δ´ ἂν καταγελάσαντες
[3, 5]	συναγαγεῖν πάνθ´ ὅσα ὁ μὲν	ἐδίδασκεν,	οἱ δ´ ἐμάνθανον; παρῄνει δ´
[3, 5]	τἀληθὲς διαστρέφων τὴν ἐναντίαν οἷς	ἐδίδασκεν	περιβάλλειν αὐτῷ δόξαν πειρῷτο. Πλὴν
[3, 3]	κατὰ τὸ μέτρον τῆς ἀξίας	ἐδιδάχθημεν,	μόνῳ τῷ παμβασιλεῖ θεῷ τὴν
[3, 5]	περὶ αὐτοῦ λεχθέντα τῷ Ἰησοῦ	ἐδικαίου	δι´ οἰκείας προφέρειν μαρτυρίας. τίνα
[3, 5]	αὐτῷ δόξαν πειρῷτο. Πλὴν ἀλλ´	ἐδόθη	καὶ τοῦτο ὡς ἐν ὑποθέσει,
[3, 6]	ἐκείνῳ μὲν καὶ ἔργον εὑρεῖν	ἐδόκει	τὸ πρᾶγμα, καὶ ἦν ὡς
[3, 5]	ἐνεργεῖν κατ´ αὐτοῦ μὴ παρόντος	ἐδόκουν;	τί δ´ ἄρα; οὐκ ἦν
[3, 7]	τῶν λεγομένων μαρτυρίαν· πλὴν ἀλλ´	ἔδοξεν	ἂν πιθανώτερον λέγεσθαι τὰ εἰρημένα.
[3, 2]	γεγράφθαι. Γέγραπται δ´ οὖν· Καὶ	ἔδωκε	τῷ Μωσεῖ, ἡνίκα κατέπαυσε λαλῶν
[3, 6]	Σαμαρείτιδι γυναικὶ διαλεγόμενον αὐτὸν τεθεαμένοι	ἐθαύμαζον,	ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει» παράδοξόν
[3, 5]	κατὰ τὸ αὐτὸ πεποιημένοι συνθήκας	ἔθεντο	πρὸς ἀλλήλους πλάσασθαι καὶ καταψεύσασθαι
[3, 2]	τῷ βίῳ, τοιοῦτον αὐτὸν καὶ	ἐθέσπισαν	ἔσεσθαι, τῆς ἀληθείας κατ´ οὐδὲν
[3, 2]	ὅμοιον αὐτῷ παραστήσειν ὁ θεὸς	ἐθέσπισεν	εἰπών· Προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν
[3, 7]	αὐτοῖς ἐπιμιξίας διὰ τὰς πολλὰς	ἐθναρχίας·	ὧν περιῃρημένων ἀφόβως ἤδη καὶ
[3, 2]	νομοθεσία μόνῳ τῷ Ἰουδαίων προσῆκεν	ἔθνει,	καὶ τούτῳ ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας
[3, 2]	πρῶτος Μωσῆς τῷ Ἰουδαίων παρέδωκεν	ἔθνει,	ταῦτα θεοπρεπέστερον πρῶτος τοῖς λοιποῖς
[3, 2]	κατ´ εὐσέβειαν διδασκαλίας τοῖς λοιποῖς	ἔθνεσι	καθηγήσατο, καὶ πρῶτος ἀνατροπὴν τῆς
[3, 6]	βαρβάρων, καὶ νόμοι πᾶσι τοῖς	ἔθνεσι	κατεσπείροντο ἐναντίοι τῇ τῶν παλαιῶν
[3, 6]	ἂν τοιαύτης διδασκαλίας· πᾶσι τοῖς	ἔθνεσι	κατέστη αἴτιος, οἵας αὐτοῖς ὁρῶμεν
[3, 2]	μυρία πλήθη ἐν πᾶσι τοῖς	ἔθνεσι	κυριολογεῖ, τῆς ἐνθέου δυνάμεως αὐτοῦ
[3, 2]	ἐθνῶν καὶ τὰ πᾶσι τοῖς	ἔθνεσι	λυσιτελῆ πρὸς τὴν αὐτοῦ γνῶσίν
[3, 5]	δὲ ἐντεῦθεν νομοθετῶμεν πᾶσι τοῖς	ἔθνεσιν	ἀντίστροφα ταῖς ἐξ αἰῶνος παρ´
[3, 2]	ἡ ψυχή μου, κρίσιν τοῖς	ἔθνεσιν	ἐξοίσει καὶ ἐπιφέρει· Ἕως ἂν
[3, 2]	ταῦτα θεοπρεπέστερον πρῶτος τοῖς λοιποῖς	ἔθνεσιν	Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς διὰ τῶν
[3, 7]	τῇ οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον τοῖς	ἔθνεσιν,	καὶ βάρβαροι καὶ Ἕλληνες τὰς
[3, 5]	φέρεσθαι ἐξ ἐναντίας πᾶσι τοῖς	ἔθνεσιν	καὶ τὸ θεοῖς μὲν τοῖς
[3, 6]	ἐν ὅλοις τοῖς ἐπὶ γῆς	ἔθνεσιν	μυρία πλήθη οὐ μόνον ἀνδρῶν,
[3, 7]	οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον πᾶσι τοῖς	ἔθνεσιν»	Ὁ δὲ λόγος εἴρητο μὲν
[3, 7]	τε καὶ χώραις καὶ παντοίοις	ἔθνεσιν,	πάλιν ἐξ ἀνάγκης ἀνατρέχειν ἐκβιάζομαι
[3, 7]	γενέσθαι τὰ πλεῖστα τῆς οἰκουμένης	ἔθνη,	ἀλλ´ ἀπὸ τῶν τοῦ Ἰησοῦ
[3, 7]	ἤδη καὶ εἰς πάντα τὰ	ἔθνη	διεπέμπετο, κήρυκας ἀναδείξας τῆς αὐτοῦ
[3, 2]	οἰκουμένης καὶ αὖθις· Πάντα τὰ	ἔθνη	δουλεύσουσιν αὐτῷ Καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν
[3, 2]	ὃν τὰ εἰς αὐτὸν πιστεύοντα	ἔθνη	εἰσέτι νῦν ἐλπίζει, συμφώνως τῇ
[3, 2]	ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν, ἐπ´ αὐτῷ	ἔθνη	ἐλπιοῦσι τοῦτο δὴ παράθες τοῖς
[3, 2]	τίθεται, ἀνώτερον εἰπών Ἐπ´ αὐτῷ	ἔθνη	ἐλπιοῦσιν ἐνταῦθα δὲ Καὶ ἐν
[3, 2]	γὰρ διαφέρει φάσκειν Ἐπ´ αὐτῷ	ἔθνη	ἐλπιοῦσιν ἢ Αὐτὸς ἔσται προσδοκία
[3, 2]	καὶ ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ	ἔθνη	ἐλπιοῦσιν Ἤδη δεύτερον ἐν τούτοις
[3, 2]	Καὶ ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ	ἔθνη	ἐλπιοῦσιν Λέλεκται δὲ καὶ τῷ
[3, 2]	ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν, ἐπ´ αὐτῷ	ἔθνη	ἐλπιοῦσιν Σαφῶς γὰρ τὰ ἄλογα
[3, 2]	τὸ ἐπὶ τῷ Χριστῷ τὰ	ἔθνη	ἐλπίσειν τίθεται, ἀνώτερον εἰπών Ἐπ´
[3, 7]	γῆς ἐπὶ πάντα στειλάμενοι τὰ	ἔθνη,	ἐν ὀλίγῳ τε ἦν ἔργα
[3, 6]	μαθητὰς Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ	ἔθνη	ἐν τῷ ὀνόματί μου, διδάσκοντες
[3, 7]	φήσαντος αὐτοῖς· Μαθητεύσατε πάντα τὰ	ἔθνη	ἐν τῷ ὀνόματί μου» Τοῦτο
[3, 2]	γῆς» ταῦτα δ´ οὖν τὰ	ἔθνη	καὶ ὁ προφήτης ᾐνίξατο εἰπών·
[3, 7]	διδασκαλίαν εἰς πάντα κατασπεῖραι τὰ	ἔθνη,	καὶ παντὸς γένους ἀνθρώπων διδάσκαλον
[3, 7]	μαθηταῖς· Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ	ἔθνη»	Καὶ πῶς, εἶπον ἂν οἱ
[3, 2]	τοῦ Καὶ τὸ σπέρμα σου	ἔθνη	κληρονομήσει» Πλείονος δὲ ἐξεργασίας δεομένων
[3, 2]	ἐκπέτασον· καὶ τὸ σπέρμα σου	ἔθνη	κληρονομήσει» ταῦτα δὲ τὴν ἐξ
[3, 2]	κύριε, νομοθέτην ἐπ´ αὐτούς, γνώτωσαν	ἔθνη	ὅτι ἄνθρωποί εἰσιν Πάλιν Μωσῆς
[3, 2]	ἀποστόλους ἐξαπέστειλεν ἐπισκέψασθαι πάντα τὰ	ἔθνη«	Πάλιν Μωσῆς νομοθετεῖ λέγων· Οὐ
[3, 7]	καὶ ἀδιορίστως μαθητεῦσαι πάντα τὰ	ἔθνη	προσέταττεν, μετὰ προσθήκης δὲ ἀναγκαίας
[3, 7]	καὶ εἴ τινα βαρβάρων γένοιτο	ἔθνη,	πῶς πείσομεν τῶν μὲν πατρίων
[3, 2]	παρ´ ἐμοῦ, καὶ δώσω σοι	ἔθνη	τὴν κληρονομίαν σου, καὶ τὴν
[3, 7]	ἔφησεν· Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ	ἔθνη	τῷ ὀνόματί μου» Εἶτα καὶ
[3, 5]	πονηρίαν καὶ ἀνδρῶν πλάνην, πῶς	ἔθνῃσκον	προθύμως, τὰ σεμνὰ καὶ ἐπίδοξα
[3, 2]	ὑπ´ Αἰγυπτίοις δουλείας τὸ Ἰουδαίων	ἔθνος	εἰς ἐλευθερίαν μετεστήσατο. Καὶ Ἰησοῦς
[3, 2]	τῆς Ἰούδα τὸ πᾶν Ἰουδαίων	ἔθνος	ἐχρημάτιζεν, ὡς καὶ εἰς σήμερον
[3, 2]	θαυμαστῶς καὶ προφητικῶς τὸ πᾶν	ἔθνος	Ἰουδαίων ὠνόμασεν, ὥσπερ οὖν καὶ
[3, 5]	Ἀρμενίων, ἑτέρους δὲ τὸ Πάρθων	ἔθνος,	καὶ αὖ πάλιν τὸ Σκυθῶν,
[3, 7]	ἐκείνου τε καὶ τὸ Ἰουδαίων	ἔθνος	Ῥωμαίων δοῦλον γέγονεν, καὶ τὸ
[3, 2]	αὐτὸν οἰκονομίας ἐκ τοῦ Ἰουδαίων	ἔθνους	ἀναστήσειν διὰ χρησμοῦ θεσπίζει, τοῦτον
[3, 2]	μὴ πρότερον ἐκλείψειν ἐκ τοῦ	ἔθνους	αὐτῶν ἄρχοντας καὶ ἡγουμένους ἢ
[3, 6]	κἂν εἰς νοῦν ἐβάλλετο νέου	ἔθνους	ἐπὶ οἰκείῳ ὀνόματι σύστασιν ποιήσασθαι.
[3, 2]	Μωσῆς πρῶτος ἡγήσατο τοῦ Ἰουδαίων	ἔθνους,	εὑρών τε αὐτοὺς τῇ κατὰ
[3, 7]	κἂν ἐφ´ ἑνὸς τοῦ οἰκείου	ἔθνους	κρατῦναι οἷός τε ἦν· ὁ
[3, 2]	καὶ ἄρχοντας ἐκ τοῦ Ἰουδαίων	ἔθνους	μέχρι τῆς τοῦ προσδοκωμένου παρουσίας
[3, 5]	ἀρχιερέων καὶ διδασκάλων τοῦ Ἰουδαίων	ἔθνους,	τίνα περὶ τοῦ Χριστοῦ ἔχοι
[3, 2]	καὶ ἀρχὴν τὴν κατὰ πάντων	ἐθνῶν,	ἃ δὴ πάντα παρέστη καὶ
[3, 2]	Ἰησοῦν δὲ τὸν Χριστὸν τῶν	ἐθνῶν	ἁπάντων, κατὰ τὴν φήσασαν περὶ
[3, 5]	τολμῆσαι προελθεῖν ἐπὶ τὴν τῶν	ἐθνῶν	ἁπάντων περίοδον, ἀλλὰ καὶ προελθόντας
[3, 4]	τῶν πρακτέων παραδοὺς διδασκάλους τῶν	ἐθνῶν	ἁπάντων τῆς ἀνωτάτω θεοσεβείας ἀπέφηνεν.
[3, 2]	θηριώδους ἕνεκα τρόπου, διεσάφησεν· ὧν	ἐθνῶν	ἄρξειν φησὶν τὸν ἀνιστάμενον ἐκ
[3, 2]	προφητικῷ τρόπῳ τὴν τῶν ἀλλοφύλων	ἐθνῶν	βαρβάρων τε καὶ Ἑλλήνων τῶν
[3, 2]	μοναρχήσαντος, Ἡρώδου τε ἐξ ἀλλοφύλων	ἐθνῶν	βασιλέως αὐτῶν καταστάντος. Καὶ οἱ
[3, 2]	αὐτὸν δὲ οὐκ ἔτι Ἰουδαίων,	ἐθνῶν	δὲ ἔσεσθαι προσδοκίαν. Καὶ τοῦτο
[3, 2]	ᾧ ἀπόκειται, καὶ αὐτὸς προσδοκία	ἐθνῶν	δι´ ὧν οὐ διαλείψειν ἑξῆς
[3, 2]	πάντας τοὺς ἐξ ἁπάντων τῶν	ἐθνῶν	εἰς αὐτὸν πεπιστευκότας τῆς κατὰ
[3, 2]	ἢ καὶ μᾶλλον τὴν ἐξ	ἐθνῶν	ἐκκλησίαν εὐαγγελίζεται, ἀκολούθως τῇ θεωρίᾳ
[3, 2]	κληρονομήσει» ταῦτα δὲ τὴν ἐξ	ἐθνῶν	ἐκκλησίαν καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης
[3, 2]	Καὶ ἔσται ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν	ἐθνῶν,	ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσι τοῦτο
[3, 2]	Καὶ ἔσται ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν	ἐθνῶν,	ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν Σαφῶς
[3, 2]	τῶν ἀντικειμένων, αἳ πάλαι τῶν	ἐθνῶν	ἦρχον, τὰς ὑποχειρίους ῥυσάμενος ψυχάς,
[3, 7]	στείλασθαι, διεστώτων πρὸς ἄλληλα τῶν	ἐθνῶν,	καὶ μηδεμιᾶς οὔσης ἐν αὐτοῖς
[3, 2]	μόνον Ἰουδαίων θεὸν ἀλλὰ καὶ	ἐθνῶν	καὶ τὰ πᾶσι τοῖς ἔθνεσι
[3, 2]	τῶν καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης	ἐθνῶν	κατὰ τὴν θείαν πρόρρησιν ἀναπέφανται,
[3, 2]	μυρία πλήθη ἐξ ἁπάντων τῶν	ἐθνῶν	ὁμολογεῖ, τί δή ποτε ἐμποδὼν
[3, 2]	ἐλπιοῦσιν ἢ Αὐτὸς ἔσται προσδοκία	ἐθνῶν	Πάλιν δ´ ὁ αὐτὸς Ἡσαΐας
[3, 7]	κατορθώματος ἀντινομοθετεῖν τολμῶσιν τοῖς πάντων	ἐθνῶν	περὶ τῶν οἰκείων θεῶν ἐξ
[3, 2]	δὲ τοῦ Ἰσραήλ) καὶ κυριεύσει	ἐθνῶν	πολλῶν, καὶ ὑψωθήσεται ἡ βασιλεία
[3, 2]	περιτομῆς ἀρχόντων καὶ βασιλέων κύριος	ἐθνῶν	πολλῶν κατέστη (οὐδεμία γὰρ ἱστορία
[3, 6]	ἰδίων Πράξεων ἱστοροῦνται τοὺς ἐξ	ἐθνῶν	τῇ διδασκαλίᾳ αὐτῶν προσιόντας Ὥστε
[3, 2]	τῷ Καὶ αὐτὸς ἔσται προσδοκία	ἐθνῶν	τί γὰρ διαφέρει φάσκειν Ἐπ´
[3, 2]	θῆρας οὐδὲ ἄλλους εἶναι τῶν	ἐθνῶν,	τοῦ θηριώδους ἕνεκα τρόπου, διεσάφησεν·
[3, 6]	δ´ ἂν τοῖς πονηροῖς πνεύμασιν	ἔθυσεν;	ἢ πῶς βοηθοὺς δαίμονας ἐπεκαλέσατο
[3, 6]	ἐξ αἰῶνος παρ´ αὐτοῖς Ἕλλησιν	ἐθῶν	ἀνατρεπτικοί, καινῆς δὲ καὶ ἀληθοῦς
[3, 5]	οὖν οἱ τοῦ δηλουμένου μαθηταί,	εἰ	ἄρα πλάνος ἦν καὶ γόης,
[3, 3]	σεμνὰ εἰ ὠφέλιμα εἰ φιλόσοφα	εἰ	ἀρετῆς μεστά, τίσιν λόγοις εὐλόγως
[3, 6]	καταπτύσαντες ἀνεχώρησαν τῆς μαθητείας εἰκότως,	εἰ	αὐτοῖς μὲν τοιαῦτα σεμνῶς νομοθετοῦντα
[3, 5]	τίς οὖν ὁ τούτων ἔλεγχος;	εἰ	γὰρ δὴ πλάττεσθαι αὐτοῖς σκοπὸς
[3, 5]	τῶν πράξεων τοῦ Ἰησοῦ λόγον.	Εἰ	γὰρ ἐπὶ πάντων ἀμφιγνοουμένων πραγμάτων
[3, 2]	Τί οὖν λείπεται ἐπὶ τούτοις;	εἰ	γὰρ προεῖπον αὐτοῦ φυλὴν καὶ
[3, 3]	τῷ μὴ τὸν συμπήξαντα βούλεσθαι;	Εἰ	δ´ ἄρα βουληθείη εἶναι φύσεως
[3, 5]	αὐτοῦ ὡς πάντων ἀνοσιουργῶν χαλεπωτέρους·	εἰ	δ´ ἐξομόσαιτό τις τὴν προσηγορίαν
[3, 6]	ἡμῶν, οὐδὲν ἂν ἦν εἰπεῖν·	εἰ	δ´ ἐφ´ ἑκάστῳ πράγματι καὶ
[3, 6]	οὐ πολὺ πρότερον ὁ διδάσκαλος;	Εἰ	δ´ ὅλως ἀπὸ τῶν γνωρίμων
[3, 6]	ἑτέρων ὠφελῆσθαι τὰ τῆς γοητείας;	εἰ	δ´ οὐδένα ἄν τις ἔχοι
[3, 5]	βασάνους κατὰ τοῦ σώματος φέρειν,	εἰ	δὲ δέοι καὶ δεσμωτηρίων πειρᾶσθαι
[3, 6]	προδιήλθομεν, γόητα τὸν τρόπον γεγονέναι;	εἰ	δὲ δὴ μαγγανευτής τις ἦν
[3, 2]	τοῦ θεοῦ τοῖς Φαρισαίοις ἔλεγεν·	Εἰ	δὲ ἐν δακτύλῳ θεοῦ ἐκβάλλω
[3, 7]	ἐνεργείας ἔπειθον, ζῶντος ἔργα παριστῶντες.	Εἰ	δὲ καὶ θεὸν αὐτὸν καὶ
[3, 2]	ὀδυνηθήσεται, ἀλλ´ οὐχ ὑπὲρ ἑαυτοῦ.	Εἰ	δὲ καὶ τραυματισθήσεται λόγοις βλασφήμοις
[3, 5]	ὑπ´ αὐτοῦ πραχθείσας παραδοξοποιοὺς ἱστορίας.	Εἰ	δὲ λέγοιεν μηδὲν τὴν ἀρχὴν
[3, 5]	καὶ πλανῶντες μὲν οὓς δυνατόν·	εἰ	δὲ μὴ πείθοιτό τις, ἀλλ´
[3, 6]	τὸ θῦσαι πρὸς αὐτῶν βεβιασμένον.	Εἰ	δὲ οὐδεὶς πώποτε τῶν καθ´
[3, 5]	τὰ σεμνότερα τῷ διδασκάλῳ προτεθειμένους.	Εἰ	δὲ φιλαλήθεις ἐν τοῖς περὶ
[3, 4]	ἂν ὑπ´ ἀνδρὸς πλάνου ἐπιθέσθαι.	Εἰ	δὲ χρὴ καὶ ἐπὶ τοῦ
[3, 7]	καὶ πολέμους οὐ τοὺς τυχόντας,	εἰ	δὴ ἐφ´ ἑαυτοῖς εἶχον οἱ
[3, 5]	Ἔτι δὲ καὶ τούτῳ πρόςσχες.	Εἰ	δὴ καὶ αὐτοὶ πλάνοι καὶ
[3, 2]	καὶ ὑψωθήσεται ἡ βασιλεία αὐτοῦ	Εἰ	δὴ μηδεὶς ἄλλος πώποτε τῶν
[3, 2]	περὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν θεσπίσαν,	εἰ	δὴ μόνος αὐτὸς καὶ οὐδ´
[3, 2]	ἀναβίωσιν εἰς τὴν θεότητα μεταβολήν.	Εἰ	δὴ οὖν διὰ τῶν τοσούτων
[3, 3]	ἦν τὸ γένος, ὡς ἱστορεῖται.	Εἰ	δὴ οὖν καὶ πρόπαλαι παῖδες
[3, 5]	ὑπὲρ αὐτοῦ μαρτυρίας ἀγαθῆς ἐξίστασθαι;	εἰ	δὴ οὖν μηδὲν ἀγαθὸν συνεγνωκότες
[3, 3]	ἐστιν οὗτος ὀργάνου μὴ δεόμενος»	Εἰ	δὴ οὖν ταῦτα καὶ πρὸς
[3, 3]	καὶ προφητῶν ἄντικρυς εὐσεβῆ παιδεύματα.	Εἰ	δὴ οὖν ταῦτα σεμνὰ εἰ
[3, 6]	ὁ σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν.	Εἰ	δὴ οὖν τοιόσδε τις ἦν,
[3, 3]	ὁ πατὴρ ὑμῶν τέλειός ἐστιν»	Εἰ	δὴ ταῦτά τις Ἑλλήνων αἰτιῷτο,
[3, 7]	Περὶ γοῦν τοῦ Χριστοῦ ἐρωτησάντων	εἰ	ἔστιν θεός, φησίν· Ὅττι μὲν
[3, 3]	τοῖς ἀπατωμένοις γεγονὼς αἴτιος, καὶ	εἰ	θεμιτὸν τούτοις ἀποκαλεῖν τοῖς ὀνόμασι
[3, 3]	αὐτοῦ παρ´ ὁντιναοῦν μόνος ἀνθρώπων,	εἰ	θεῷ μέν, ὃν δὴ φαμὲν
[3, 7]	παραπλησίου; ἀγαπητὸν γὰρ ἑκάστῳ ἦν,	εἰ	καὶ ἐπὶ μόνης τῆς οἰκείας
[3, 3]	σελήνην καὶ τοὺς λοιποὺς ἀστέρας,	εἰ	καὶ μὴ λυθήσεσθαί φησιν ταῦτα,
[3, 5]	ἦν παντὸς ἀτοπώτατον· ὅμοιον ὡς	εἰ	καὶ Μωσέως ἐν τοῖς νόμοις
[3, 3]	οὓς παντὶ σθένει φεύγειν πεπαιδεύμεθα,	εἰ	καὶ ὅτι μάλιστα θεῶν προσηγορίας
[3, 7]	ἔνθεον τῆς περὶ αὐτοῦ δυνάμεως,	εἰ	λογίσαιο, τίς ποτε ὢν ἄρα
[3, 6]	διδασκάλους ἀναπέμπειν χρὴ τὰ αἴτια;	εἰ	μὲν γὰρ μηδενὸς διδάξαντος αὐτὸς
[3, 7]	τὸν ἐπονείδιστον θάνατον τοῦ καταγγελλομένου;	εἰ	μὲν γάρ, τοῦτον ἐπικρυψάμενοι καὶ
[3, 6]	τοὺς περὶ ψυχῆς ἀθανασίας λόγους;	εἰ	μὲν δὴ τοιαῦτά τινα ἦν
[3, 5]	τις ἔγνω τῶν μετὰ ταῦτα	εἰ	μὴ διὰ τῆς αὐτῶν ἔμαθεν
[3, 7]	πιστὸς ἦν αὐτοῖς τοῦτο λέγων,	εἰ	μὴ ἐξ ἑτέρων τῶν ὑπ´
[3, 5]	οὐδὲ τῆς ἀναστάσεως ἄξιον ἐπήγετο,	εἰ	μή τις τὸ δολερὸν καὶ
[3, 5]	Ἰουδαϊκοῦ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ πλείους,	εἰ	μή τισιν θαυμαστοῖς καὶ παραδόξοις
[3, 7]	θνητὸν καὶ ἀνθρώπινον διανοηθεὶς ὅρα	εἰ	μὴ ὡς ἀληθῶς θεοῦ πάλιν
[3, 5]	οὖν καὶ μᾶλλον τιμητέον αὐτόν,	εἰ	μηδὲν ἡμᾶς ὤνησεν, πάντα τε
[3, 2]	ἐπὶ τούτοις περιγράψαι τὴν προφητείαν,	εἰ	μηδέν τι πλέον ἔσεσθαι μετὰ
[3, 7]	ἀρχῆς καταστείλαντος. Λόγισαι γὰρ ὡς,	εἰ	μηδὲν τὸ κωλῦον ἦν τοὺς
[3, 6]	πόλεις τῶν πολλῶν ἐπιβλαβεῖς ὁμιλίας.	Εἰ	μήτε τοιγαροῦν δόξης μήτε χρημάτων
[3, 5]	Ἰησοῦ μαθηταῖς, ἢ μή· καὶ	εἰ	μόνοις τούτοις τοῖς ἀνδράσιν ἀπιστητέον,
[3, 5]	ὧν ἐμαρτύρησαν οἱ γνώριμοι, σκεψώμεθα	εἰ	πιθανὸς ὁ λόγος αὐτοῖς ἔσται,
[3, 3]	ἐπιθυμίας ἀκολάστου γυναιξὶν ἐπιτρέψαντα, καὶ	εἰ	πλάνος ὁ τὴν εἰς ἄκρον
[3, 3]	κοινωνικὸν περὶ πολλοῦ τίθεσθαι, καὶ	εἰ	πλάνος ὁ τῆς πανδήμου καὶ
[3, 6]	καὶ σωφρόνων λόγων διδάσκαλος, καὶ	εἰ	ποιητὴς καὶ κῆρυξ δικαιοσύνης καὶ
[3, 6]	φοιτητὰς τοιούτους εἶναι παρασκευάζων, καὶ	εἰ	σώφρων αὐτὸς καὶ σωφρόνων λόγων
[3, 5]	{ἐπέλ{ ε} ιπεν τὸ φῦλον.	Εἰ	τοίνυν καὶ κατὰ τὸν ἱστορικὸν
[3, 5]	γενέσθαι ἠξιωμένοι. Φέρε οὖν ἴδωμεν,	εἰ	τοιοῖσδε οὖσιν αὐτοῖς συστῆναι οἷόν
[3, 3]	οὖν ταῦτα σεμνὰ εἰ ὠφέλιμα	εἰ	φιλόσοφα εἰ ἀρετῆς μεστά, τίσιν
[3, 6]	ἀπομνημονεύμασιν ἐγγράφοις ταῦτα παραδιδόναι ἠξίουν,	εἰ	χρηματιζόμενον τὸν διδάσκαλον ἑώρων καὶ
[3, 3]	Εἰ δὴ οὖν ταῦτα σεμνὰ	εἰ	ὠφέλιμα εἰ φιλόσοφα εἰ ἀρετῆς
[3, 5]	τὸν χρόνον Ἰησοῦς, σοφὸς ἀνήρ,	εἴ	γε ἄνδρα αὐτὸν λέγειν χρή.
[3, 6]	δι´ ἐναντίας ἰτέον, ἐρωτητέον τε	εἴ	ποτε ὀφθαλμοῖς εἶδεν ἢ ἀκοῇ
[3, 3]	αὐτὸν ἀντενεχθησόμεθα. Πευστέον δὴ αὐτῶν,	εἴ	ποτέ τις ἄλλος τοιοῦτος πλάνος
[3, 5]	καὶ πλεονεκτεῖν καὶ ἀποστερεῖν, καὶ	εἴ	τι ἕτερον κακὸν λέγοιτο, λανθάνειν
[3, 7]	καὶ Σκύθας, καὶ Ἰνδούς, καὶ	εἴ	τινα βαρβάρων γένοιτο ἔθνη, πῶς
[3, 7]	κατεξανισταμένου, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀοράτων,	εἴ	τινες ἄρ´ εἶεν ἀμφὶ τὸν
[3, 5]	σωτῆρος λόγων τε καὶ μαθημάτων,	εἴ	τις τἀληθὲς διαστρέφων τὴν ἐναντίαν
[3, 5]	τῷ Πέτρῳ· ἀληθῶς ἐξ αὐτῶν	εἶ,	καὶ γὰρ Γαλιλαῖος εἶ. Ὁ
[3, 5]	αὐτῶν εἶ, καὶ γὰρ Γαλιλαῖος	εἶ.	Ὁ δὲ ἤρξατο ἀναθεματίζειν καὶ
[3, 5]	Ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος λέγει, σὺ	εἶ	ὁ Χριστός. Καὶ ἐπετίμησεν αὐτοῖς,
[3, 5]	δὲ Σίμων Πέτρος εἶπεν, σὺ	εἶ	ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ
[3, 5]	Καὶ ἐγώ σοι λέγω, σὺ	εἶ	Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτην τὴν
[3, 5]	ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ, μακάριος	εἶ	Σίμων Βὰρ Ἰωνᾶ, ὅτι σὰρξ
[3, 2]	εἶπεν πρός με, υἱός μου	εἶ	σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε·
[3, 2]	Αὐτὸς ἐπικαλέσεταί με, πατήρ μου	εἶ	σύ Κἀγὼ πρωτότοκον θήσομαι αὐτόν
[3, 2]	σὺ Βηθλεὲμ οἶκος Ἐφραθά, ὀλιγοστὸς	εἶ	τοῦ εἶναι ἐν χιλιάσιν Ἰούδα·
[3, 5]	Καὶ παράγων ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς	εἶδεν	ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον,
[3, 2]	τῷ αὐτὸν λαλεῖν αὐτῷ. Καὶ	εἶδεν	Ἀρὼν καὶ πάντες οἱ πρεσβύτεροι
[3, 6]	ἐρωτητέον τε εἴ ποτε ὀφθαλμοῖς	εἶδεν	ἢ ἀκοῇ ἔγνω γόητάς τε
[3, 6]	δημιουργὸν τοῦδε τοῦ παντὸς» μόνον	εἰδέναι	θεὸν ἐμαρτύρησαν; ὃν πάλαι φιλοσόφων
[3, 6]	πλέον τι παρὰ τοὺς πολλοὺς	εἰδέναι	καὶ ἔχειν μεγαλαυχούμενος· ὁ δὲ
[3, 4]	πάλιν νοσηλευομένοις καὶ παντοίοις ἀσθενειῶν	εἴδεσι	καταπονουμένοις τὴν ἴασιν ἀφθόνως δωρούμενος.
[3, 1]	τοῦ Χριστοῦ προφητευομένων, ὡς ἂν	εἰδῇς,	τίνα ἔσεσθαι τὸ εὐαγγέλιον ἐν
[3, 2]	εἶδος αὐτῷ οὐδὲ δόξα. Καὶ	εἴδομεν	αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος
[3, 5]	Καὶ συλλήβδην εἰπεῖν, ἃ μήτε	εἴδομεν	πρὸς αὐτοῦ πραχθέντα μήτε ἠκούσαμεν
[3, 2]	οὐδὲ κάλλος, καὶ ἦν τὸ	εἶδος	αὐτοῦ ἄτιμον, ἐκλεῖπον παρὰ τοὺς
[3, 2]	ἑξῆς συνάπτει λέγων· Οὐκ ἔστιν	εἶδος	αὐτῷ οὐδὲ δόξα. Καὶ εἴδομεν
[3, 2]	εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν	εἶδος	οὐδὲ κάλλος, καὶ ἦν τὸ
[3, 5]	πάσας αἰκίας καὶ πᾶν τιμωριῶν	εἶδος	ὑπὲρ τῆς αὐτοῦ μαρτυρίας ἀναδέχεσθαι,
[3, 2]	τῆς καθ´ ὅλην τὴν οἰκουμένην	εἰδωλολατρείας	εἰργάσατο· πρῶτός τε τὴν ἑνὸς
[3, 2]	πονηροῖς δαίμοσι δυσσεβοῦς καὶ Αἰγυπτιακῆς	εἰδωλολατρείας	εἰς ἐλευθερίαν τὸ πάντων ἀνθρώπων
[3, 2]	ταύτης ἀπέστρεψεν, ἀπαραιτήτοις τιμωρίαις ἀπαγορεύσας	εἰδωλολατρεῖν·	πρῶτος δὲ αὐτοῖς καὶ τὴν
[3, 6]	ἐναντίας θέσθαι νόμους τοὺς κατ´	εἰδωλολατρίας,	καὶ τούτους κρατῦναι, ἀμάχους τε
[3, 6]	φιλοσόφων εἷς μόνος ὁ Πλάτων	εἰδώς,	εἰς πάντας ἐκφέρειν ὡμολόγει μὴ
[3, 5]	τῷ Θωμᾷ, κρείττονα δὲ αὐτὸν	εἰδὼς	πρῶτον αὐτὸν κατέλεξεν, δεύτερον τὸν
[3, 2]	φησίν, ἐν πληγῇ ὢν καὶ	εἰδὼς	φέρειν μαλακίαν, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ
[3, 2]	ἄνθρωπος ἐν πληγῇ ὢν καὶ	εἰδὼς	φέρειν μαλακίαν, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ
[3, 2]	Ἄνθρωπος ἐν πληγῇ ὢν καὶ	εἰδὼς	φέρειν μαλακίαν» νῦν μετὰ τὸν
[3, 7]	τῶν ἀοράτων, εἴ τινες ἄρ´	εἶεν	ἀμφὶ τὸν περὶ γῆν ἀέρα
[3, 6]	διδασκάλου περὶ τὸ μάθημα κατορθώσεως	εἶεν	ἂν μάρτυρες· γεωμετρικοὶ δὲ τὸν
[3, 5]	πολὺ μᾶλλον ἐν τοῖς ἐνδοξοτέροις	εἶεν	ἂν τοιοῦτοι. τοὺς γὰρ ἅπαξ
[3, 5]	σκυθρωποῖς παραχαράξαντες πῶς οὐκ ἂν	εἶεν	ἄξιοι καὶ ἐν τοῖς λοιποῖς,
[3, 6]	καὶ γόητος ἀνδρὸς μέγιστοι ἂν	εἶεν	μάρτυρες οἱ φοιτηταί, τὰ ὅμοιά
[3, 6]	αὐτῶν ψηφισάμενοι πῶς οὐκ ἂν	εἶεν	πρόδηλοι τοῖς πᾶσιν, ὅτι μηδεμίαν
[3, 5]	καὶ πρῶτος καὶ ἀληθὴς λόγος	εἴη	ἂν οὗτος. Σκεψώμεθα δὲ καὶ
[3, 6]	ἀνδρῶν διδάσκαλος; Καὶ γὰρ ἂν	εἴη	βελτίων δή που πᾶς ὁ
[3, 6]	πράγμασιν ἐγχειρῶν, ἆρ´ οὐκ ἂν	εἴη	δῆλος ἀνόσιος ὢν τὸν τρόπον
[3, 5]	κἄπειτα ἀποκρινάμενος ὅτι υἱὸς θεοῦ	εἴη,	λίθοις καὶ αὐτὸς πρὸς αὐτῶν
[3, 5]	τοῦ Ἑλληνικοῦ» προσαγόμενος, δῆλος ἂν	εἴη	περιττόν τι κεκτημένος παρὰ τοὺς
[3, 3]	καὶ θεολόγων ὁμολογεῖται, πῶς ἂν	εἴη	πλάνος ὁ μὴ μόνον λόγους
[3, 1]	ἐκήρυττον. Τοῦ δηλωθέντος μάρτυς ἂν	εἴη	ῥήμασιν αὐτοῖς Ἡσαΐας, ἐκ προσώπου
[3, 6]	αὐτοῦ διδάσκαλοι, εἴτ´ ἐπ´ Αἰγύπτου	εἴθ´	ὅπῃ δή; τί οὖν οὐχὶ
[3, 7]	τῶν ἔργων τοὺς θεωμένους πρότερον·	εἶθ´	οὕτως προθύμους εἶχον αὐτοὺς ἐπὶ
[3, 2]	καὶ συνέσεως καὶ τὰ λοιπά.	Εἶθ´	ὑποβὰς ἑξῆς προφητικῷ τρόπῳ τὴν
[3, 5]	μὲν διδάσκαλος, οἱ δὲ μαθηταί·	εἶθ´	ὡς ἐν ὑποθέσει λόγου ὁ
[3, 5]	ἀγαθοῦ τὸ παράπαν ἐλπίδα κτήσασθαι,	εἰκῆ	δὲ καὶ μάτην πλανᾶσθαι καὶ
[3, 7]	θεωμένους ἐκπλῆξαι. Ἐξέπληττον γὰρ ὡς	εἰκὸς	διὰ τῶν ἔργων τοὺς θεωμένους
[3, 5]	μηδ´ ὁ Πέτρος ταῦθ´ ὡς	εἰκὸς	ἐν ταῖς αὐτοῦ διδασκαλίαις ἐξηγόρευσεν,
[3, 3]	διδασκάλοις φρονῶν, οἵ γε, ὡς	εἰκὸς	ἐξ ἡμῶν ὠφελημένοι, ἐπεὶ καὶ
[3, 7]	ἢ φησάντων ἂν κατὰ τὸ	εἰκὸς	ἢ διανοηθέντων τῶν τοῦ Ἰησοῦ
[3, 5]	αὐτοῦ κήρυγμα προελθεῖν; ἀλλ´ οὐκ	εἰκὸς	ἦν ἀπελπίσαι τὰ πάντα ὑπὲρ
[3, 7]	δημηγορίας ὁ λόγος, ᾧ πεπεῖσθαι	εἰκὸς	ἦν τοὺς ἀκροωμένους; πῶς δὲ
[3, 5]	ἀπὸ τῶν παρ´ ἑκάστοις, ὡς	εἰκός,	νόμων τιμωρίαι, δεσμὰ δηλαδὴ καὶ
[3, 7]	τῆς οἰκείας βουλῆς ὑπηρέταις, ὡς	εἰκός	τινα παραλογώτατα ταῦτ´ αὐτὸν πεποιηκέναι
[3, 6]	τὸν νοῦν, μηδὲ πείθεσθαι τοῖς	εἰκόσι	τεκμηρίοις, ὑπονοῶν τάχα που τοὺς
[3, 6]	λόγων καταπτύσαντες ἀνεχώρησαν τῆς μαθητείας	εἰκότως,	εἰ αὐτοῖς μὲν τοιαῦτα σεμνῶς
[3, 7]	ἄπιστον εἶναι καὶ ἀδύνατον ἡγούμενοι	εἰκότως,	λογισάμενοι μὴ δύνασθαι θνητῆς ἔργα
[3, 2]	δι´ αὐτὴν ὁ Χριστὸς ὑπέμεινεν,	εἰκότως	μετὰ τὰς περὶ αὐτοῦ προρρήσεις
[3, 2]	αὐτοῦ, καὶ ἔδειξεν αὐτῷ φῶς,	εἰκότως	ὁ προφήτης ἐπισυνάπτει λέγων· διὰ
[3, 5]	ταῦτα μὲν οὖν ὁ Πέτρος	εἰκότως	παρασιωπᾶσθαι ἠξίου· διὸ καὶ Μάρκος
[3, 2]	καὶ εὐσέβειαν παρασχεῖν τῷ βίῳ,	εἰκότως	προφήτην ἕτερον κατ´ οὐδὲν ἀποδέοντα
[3, 2]	μαθητῶν κατήγγειλεν. Ὥστε Μωσέα μὲν	εἰκότως	πρῶτον καὶ μόνον εὐσεβείας νομοθέτην
[3, 4]	ἐκπλήξειεν καὶ ἐπὶ ζήτησίν γε	εἰκότως	τῆς κατ´ αὐτὸν ἀπορρήτου δυνάμεως
[3, 7]	ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων»	εἰκότως	τῆς τοὺς πολλοὺς λανθανούσης ἐν
[3, 7]	ἂν ὡς ἐναντία λεγόντων κατέπτυσεν	εἰκότως;	τίς δ´ οὕτως ἠλίθιος ὑπῆρχεν,
[3, 2]	ὡραιότητι τοῦ οἴκου διελέσθαι σκῦλα»	Εἰκότως	τοιγαροῦν καὶ ἐνταῦθα περὶ τοῦ
[3, 7]	ἂν ἐξεπλάγη καὶ ἠπίστησεν ἂν	εἰκότως	τῷ παραδόξῳ τοῦ θαύματος, ὅτε
[3, 6]	ἢ καὶ παραπλήσιον τετόλμηται, ὡς	εἰκότως	φάναι αὐτὸν παρ´ ἑτέρων ὠφελῆσθαι
[3, 7]	λόγοις ἀληθείας αὐτοῦ τὴν πεῖραν	εἰλήφεσαν;	ὅτι γὰρ ἐπίστευσαν λέγοντι, συλλογιζομένῳ
[3, 7]	πειρατηρίοις, τὸ δὲ γνήσιον καὶ	εἰλικρινὲς	τοῦ φρονήματος ἐπιδειξάμενοι, τὴν οἰκείαν
[3, 7]	Καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ´ ὑμῶν	εἰμι	πάσας τὰς ἡμέρας, ἕως τῆς
[3, 5]	Ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε	εἶναι;	ἀποκριθεὶς δὲ Σίμων Πέτρος εἶπεν,
[3, 5]	ἀληθοῦς ἐχόμενα λόγου τὰ τοιαῦτα	εἶναι	δοκεῖ; καὶ πείσειέ τις ἂν
[3, 2]	ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν	εἶναι	ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ
[3, 2]	εἰπών καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν	εἶναι	ἐν πόνῳ» νῦν μετὰ τὴν
[3, 2]	οἶκος Ἐφραθά, ὀλιγοστὸς εἶ τοῦ	εἶναι	ἐν χιλιάσιν Ἰούδα· ἐκ σοῦ
[3, 7]	καὶ οὐδὲν ἄλλο τὴν φύσιν	εἶναι	ἢ θεοῦ λόγον (διὸ καὶ
[3, 3]	καὶ τῆς θεοεχθρίας ἕνεκεν ἀποτρεπτέας	εἶναι,	καθ´ ἃς ἐν τῇ Προπαρασκευῇ
[3, 7]	προσέθεντο μᾶλλον, τὸ ἐναντίον ἄπιστον	εἶναι	καὶ ἀδύνατον ἡγούμενοι εἰκότως, λογισάμενοι
[3, 5]	ὀφθαλμοῖς ἡμῶν ἀποθανόντα διδάσκαλον θεὸν	εἶναι	καὶ θεοῦ παῖδα κηρύττειν, ὑπὲρ
[3, 5]	παρὰ Μάρκῳ τῶν Πέτρου διαλέξεων	εἶναι	λέγεται ἀπομνημονεύματα. Οἱ δὴ οὖν
[3, 5]	ἔτ´ ἔγωγε ἡγοῦμαι κατὰ ἄνθρωπον	εἶναι,	μή τί γε κατὰ εὐτελεῖς
[3, 5]	οὗ καὶ αὐτοὺς θνῄσκειν ἑτοίμους	εἶναι,	μηδὲν ἀληθὲς παρ´ αὐτοῦ μηδ´
[3, 7]	μὴ δύνασθαι θνητῆς ἔργα φύσεως	εἶναι	νομίζειν τὰ δρώμενα ἀλλὰ θεοῦ,
[3, 6]	ἀποδείκνυται καὶ τοὺς φοιτητὰς τοιούτους	εἶναι	παρασκευάζων, καὶ εἰ σώφρων αὐτὸς
[3, 6]	πολλοῦ δεῖ ὑπηκόους καὶ ὑποχειρίους	εἶναι	παρεσκεύασεν. Ὁ δὴ τοιούτους ἡμᾶς
[3, 7]	τινὰ μὲν αὐτῶν τὸν Ἑρμῆν	εἶναι,	τινὰ δὲ τὸν Δία νενομικέναι.
[3, 3]	δογματικοῖς τῶν αὐτοῦ λόγων παρειλήφαμεν	εἶναί	τινας μετὰ τὸν ἀνωτάτω θεὸν
[3, 7]	Παράδοξον ἴσως δόξειεν ἄν τισιν	εἶναι	τὸ μέλλον λέγεσθαι ὑφ´ ἡμῶν.
[3, 5]	ἦσαν Ἰουδαίων ἀνδρῶν πεπεισμένων αὐτὸν	εἶναι	τὸν Χριστὸν τοῦ θεοῦ, τὸν
[3, 7]	τοῦ σταυρωθέντος παρηγγελμένοις; τοῦτον γὰρ	εἶναι	τοῦ μόνου καὶ ἐπὶ πάντων
[3, 3]	πάσης θυσίας προσηνεστάτην καὶ ἡδεῖαν	εἶναι	τῷ θεῷ τὴν τῶν οἰκείων
[3, 2]	τοὺς προκαταλελεγμένους θῆρας οὐδὲ ἄλλους	εἶναι	τῶν ἐθνῶν, τοῦ θηριώδους ἕνεκα
[3, 5]	τὴν προσηγορίαν καὶ ἀρνηθείη μὴ	εἶναι	τῶν Χριστοῦ μαθητῶν, ἀφεῖται παραχρῆμα
[3, 2]	ποτε ἐμποδὼν μὴ οὐχὶ αὐτὸν	εἶναι	φάσκειν τὸν προφητευόμενον; Ὅτι δὲ
[3, 5]	Κακῷ δὴ κακὸν οὔ φασιν	εἶναι	φίλον, ἀλλ´ οὐδὲ ἀγαθῷ. Πόθεν
[3, 3]	βούλεσθαι; Εἰ δ´ ἄρα βουληθείη	εἶναι	φύσεως τοιαύτης, ψυχὴν δὲ ἀθάνατον
[3, 1]	Ππνεῦμα κυρίου ἐπ´ ἐμέ, οὗ	εἵνεκεν	ἔχρισέν με εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς, ἀπέσταλκέν
[3, 5]	καὶ νεκροὺς ἐγεῖραι. Καὶ συλλήβδην	εἰπεῖν,	ἃ μήτε εἴδομεν πρὸς αὐτοῦ
[3, 5]	προσφέροντες ἐπιτρέπουσιν. τίνα οὖν ἔστιν	εἰπεῖν	αἰτίαν τῶν τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν
[3, 6]	κύριον ἡμῶν, οὐδὲν ἂν ἦν	εἰπεῖν·	εἰ δ´ ἐφ´ ἑκάστῳ πράγματι
[3, 2]	ἐκείνων Μωσεῖ διαπέπρακται; οὐκ ἔστιν	εἰπεῖν.	Ἕκαστος γοῦν αὐτῶν ἀπὸ τοῦ
[3, 6]	φαρμακεῦον κατείληφεν; ἀλλ´ οὐκ ἔστιν	εἰπεῖν,	ἔμπαλιν δὲ λόγους φιλοσόφους μετιόν,
[3, 6]	καὶ κύριος ἡμῶν οὐδ´ ἔστιν	εἰπεῖν	ὅπως ἀνέστραπται περὶ σωφροσύνην, ὁπότε
[3, 6]	ἀλλὰ καὶ γυναικῶν οὐδ´ ἔστιν	εἰπεῖν	ὅσαι μυριάδες καθ´ ὅλης τῆς
[3, 2]	τὸν προφητευόμενον ὑπογράφουσιν; οὐκ ἔστιν	εἰπεῖν,	ὅτι μηδὲ ἐφάνη τοιοῦτος. Ἀλλ´
[3, 5]	δέ τις καὶ πάσας ἁπλῶς	εἰπεῖν	τὰς τῶν παλαιῶν διαβάλλοι ἂν
[3, 7]	αἰῶνος καὶ ἀπ´ αὐτῆς ὡς	εἰπεῖν	τῆς πρώτης ἀνθρωπείας. Συστὰν Αἰγύπτου
[3, 5]	γεγονότων; καὶ ποίοις ἄρα πιθανὸν	εἰπεῖν	χρήσασθαι αὐτοὺς λόγοις ἐπὶ ταῖς
[3, 5]	τὸ τελώνιον, Ματθαῖον ὀνόματι, καὶ	εἶπεν	αὐτῷ, ἀκολούθει μοι· καὶ ἀναστὰς
[3, 5]	ζῶντος. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς	εἶπεν	αὐτῷ, μακάριος εἶ Σίμων Βὰρ
[3, 2]	ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα·	εἶπεν	γὰρ κύριος, πλάτυνον τὸν τόπον
[3, 5]	ἀποκριθεὶς αὖθις αὐτοῖς ὁ Πέτρος	εἶπεν·	Πειθαρχεῖν δεῖ θεῷ μᾶλλον ἢ
[3, 2]	Χριστοῦ αὐτοῦ» ἑξῆς ἐπιλέγει· Κύριος	εἶπεν	πρός με, υἱός μου εἶ
[3, 1]	τῶν Ἰουδαίων, Πτύξας τὸ βιβλίον	εἶπεν·	σήμερον πεπλήρωται ἡ γραφὴ αὕτη
[3, 5]	εἶναι; ἀποκριθεὶς δὲ Σίμων Πέτρος	εἶπεν,	σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ
[3, 5]	μετὰ παρρησίας ἐμαρτύρουν. Καὶ μήν,	εἴπερ	ψεύσματα ἦν κατὰ συνθήκην αὐτοῖς
[3, 5]	τὴν ἀρχὴν προσέσχεν τὸν νοῦν;	εἴποις	ἂν ὅτι γόητες ἄλλοι τοῦ
[3, 7]	πάντα τὰ ἔθνη» Καὶ πῶς,	εἶπον	ἂν οἱ μαθηταὶ τῷ διδασκάλῳ
[3, 2]	θεοῦ καὶ ἐν τῇ ἐξόδῳ·	Εἶπον	οὖν οἱ ἐπαοιδοὶ τῷ Φαραῷ,
[3, 1]	εὐαγγελιζόμενος Ἱερουσαλήμ· ὑψώσατε, μὴ φοβεῖσθε·	εἶπον	ταῖς πόλεσιν Ἰούδα, ἰδοὺ ὁ
[3, 7]	κατὰ συγχώρησιν τῶν κρατούντων διαρκέσειν·	εἴποτέ	τις τούτων πονηρίᾳ ληφθεὶς τῷ
[3, 2]	αὐτοῦ, δεῖξαι αὐτῷ φῶς» Ἀνώτερον	εἰπὼν	Ἄνθρωπος ἐν πληγῇ ὢν καὶ
[3, 7]	λάβετε πνεῦμα ἅγιον» τοτὲ δὲ	εἰπὼν	Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, δαίμονας
[3, 4]	τῷ πατρὶ παρατιθεὶς τὸ πνεῦμα,	εἰπὼν	αὐτοῖς ῥήμασιν Πάτερ εἰς χεῖράς
[3, 2]	τῆς ἀληθείας κατ´ οὐδὲν ἀπολελειμμένοι.	Εἰπὼν	δ´ οὖν ὁ Ἡσαΐας Ἀνηγγείλαμεν
[3, 7]	εὖ μάλα ἀκριβῶς τὸ μέλλον	εἰπών·	Δεῖ γὰρ κηρυχθῆναι τὸ εὐαγγέλιον
[3, 2]	ἔθνη καὶ ὁ προφήτης ᾐνίξατο	εἰπών·	Διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλούς»
[3, 2]	τὰ ἔθνη ἐλπίσειν τίθεται, ἀνώτερον	εἰπών	Ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν ἐνταῦθα
[3, 7]	ὀνόματί μου» Τοῦτο δ´ οὖν	εἰπὼν	ἐπισυνῆψεν ἐπαγγελίαν, δι´ ἧς ἔμελλον
[3, 2]	τὸ ἀεὶ διαρκέσοντα. Πάλιν ἀνώτερον	εἰπών	καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι
[3, 2]	αὐτῷ παραστήσειν ὁ θεὸς ἐθέσπισεν	εἰπών·	Προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν
[3, 2]	καθ´ ὅλην τὴν οἰκουμένην εἰδωλολατρείας	εἰργάσατο·	πρῶτός τε τὴν ἑνὸς τοῦ
[3, 2]	ἀναστήσειν διὰ χρησμοῦ θεσπίζει, τοῦτον	εἰρηκότος	αὐτοῦ τοῦ θεοῦ τὸν τρόπον·
[3, 5]	καὶ ἄλλα μυρία περὶ αὐτοῦ	εἰρηκότων.	Ὅθεν εἰσέτι νῦν ἀπὸ τοῦδε
[3, 6]	μαθηταῖς, ὡς πρὸς αὐτῶν μεμαρτύρηται,	εἰρηκώς·	Μὴ κτήσησθε χρυσὸν μηδ´ ἄργυρον
[3, 7]	ἔδοξεν ἂν πιθανώτερον λέγεσθαι τὰ	εἰρημένα.	Νῦν δὲ τοτὲ μὲν τὸν
[3, 2]	παρουσίαν εὐηγγελίζετο, ἱκανῶς ἔχει τὰ	εἰρημένα,	προαναφωνοῦντα προφήτου τινὸς ἄφιξιν καὶ
[3, 5]	ἦθος πειρώμενον, ἀρκούντων καὶ τῶν	εἰρημένων	εἰς ἀπόδειξιν τοῦ προκειμένου; οἷς
[3, 2]	εὐαγγελίζεται, ἀκολούθως τῇ θεωρίᾳ τῶν	εἰρημένων.	Ἐπειδὴ γὰρ τὰ πάντα δι´
[3, 5]	Ἀλλὰ τούτων ἡμῖν ἐπὶ τοσοῦτον	εἰρημένων	πρὸς τὸ πρῶτον τῶν ἀπίστων
[3, 3]	λέγειν, παρὸν ἐκ τῶν πρόσθεν	εἰρημένων	τίς ποτε ἦν ὁ τρόπος
[3, 5]	λελυμένα ἐν τοῖς οὐρανοῖς» τοσούτων	εἰρημένων	τῷ Πέτρῳ ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ,
[3, 1]	εὐαγγελιζομένων ἀγαθὰ ἢ Τῶν εὐαγγελιζομένων	εἰρήνην	Ἔνθα σφόδρα ἀπηκριβωμένως ὡραίους ἔφησεν
[3, 2]	διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν· παιδεία	εἰρήνης	ἡμῶν ἐπ´ αὐτόν, τῷ μώλωπι
[3, 5]	ἀναθέντας; Ὡς εὖ μοι δοκεῖ	εἰρῆσθαι,	πάντα χρὴ πιστεύειν τοῖς τοῦ
[3, 2]	τὸν Χριστόν; ὅπως δὲ τοῦτ´	εἴρηται	διασκέψασθαι ἀναγκαῖον. Μωσῆς πρῶτος ἡγήσατο
[3, 2]	Καὶ περὶ τούτου δὲ πάλιν	εἴρηται·	Καὶ κατακυριεύσει ἀπὸ θαλάσσης ἕως
[3, 2]	λογισθῆναι, θεσπίζεται. Διὰ ταῦτα γὰρ	εἴρηται	κληρονομήσειν πολλοὺς καὶ τῶν ἰσχυρῶν
[3, 7]	τοῖς ἔθνεσιν» Ὁ δὲ λόγος	εἴρητο	μὲν ἐν γωνίᾳ γῆς τότε,
[3, 5]	συκοφαντῶν αὐτὸν διέβαλλέ τις λέγων	εἰρωνείᾳ	ταῦτα φάναι καὶ προσποιήσει· βούλεσθαι
[3, 2]	Οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου	εἰς	ᾅδην, οὐδὲ δώσεις τὸν ὅσιόν
[3, 3]	καὶ εἰ πλάνος ὁ τὴν	εἰς	ἄκρον παραδοὺς φιλοσοφίαν, ἐν τῷ
[3, 5]	τὰς δὲ καθ´ ἑαυτῶν διαβολὰς	εἰς	ἄληστον αἰῶνα καταγράφοντες, καὶ τῶν
[3, 5]	τὸν μὲν γὰρ οἷα προχείροις	εἰς	ἀνδροφονίας νομοθετῆσαι μὴ φονεύειν, ὡσαύτως
[3, 7]	Ἰησοῦ χρόνων. Ἅμα γὰρ τῇ	εἰς	ἀνθρώπους αὐτοῦ παραδόξῳ ἐπιδημίᾳ καὶ
[3, 7]	καὶ θεοῦ παῖδα πρὸ τῆς	εἰς	ἀνθρώπους ἀφίξεως παρὰ τῷ πατρὶ
[3, 2]	τὸ Ἐμμανουήλ. Τοιαῦτα περὶ τῆς	εἰς	ἀνθρώπους γενέσεως τοῦ Χριστοῦ πάλαι
[3, 0]	διδασκαλίαι, καὶ αἱ περὶ τῆς	εἰς	ἀνθρώπους ἐπιφανείας αὐτοῦ προρρήσεις, ἃς
[3, 2]	ἡμῶν. Ἅμα τε γὰρ αὐτὸς	εἰς	ἀνθρώπους παρῆν καὶ τὸ Ἰουδαίων
[3, 2]	ταῦτα οὐκ ἀπεριορίστως προλέγει, οὐδ´	εἰς	ἄπειρον καὶ ἀπερίμετρον χρόνῳ ἐπισκιάζων
[3, 5]	πειρώμενον, ἀρκούντων καὶ τῶν εἰρημένων	εἰς	ἀπόδειξιν τοῦ προκειμένου; οἷς ἔτι
[3, 2]	με δεῖ μηκύνειν τὸν λόγον	εἰς	ἀπόδειξιν τοῦ τὰ παραπλήσια καὶ
[3, 2]	τοὺς ἐξ ἁπάντων τῶν ἐθνῶν	εἰς	αὐτὸν πεπιστευκότας τῆς κατὰ θεὸν
[3, 2]	ἡμῶν γενεαλογεῖται, ἐφ´ ὃν τὰ	εἰς	αὐτὸν πιστεύοντα ἔθνη εἰσέτι νῦν
[3, 5]	αἵρεσιν τῆς κατ´ αὐτὸν πολιτείας	εἰς	αὐτοὺς ἐνετίθετο. τοιαῦτα δὲ ἦν
[3, 3]	ἀνθρώπων ἀπολωλότα μόνος ἀνανεωσάμενος οὐκ	εἰς	βραχεῖς καὶ μετρίους, ἀλλ´ εἰς
[3, 6]	αὐτοῖς ὁρῶμεν ὀφθαλμοῖς καὶ ἀκοαῖς	εἰς	δεῦρο παραλαμβάνομεν; ποῖος δὲ καὶ
[3, 7]	Ῥωμαίων ἀκμάσαι συνηνέχθηείνου τε καὶ	εἰς	δεῦρο τὸ ἀπ´ αἰῶνος καὶ
[3, 6]	πάντως που κατὰ τὸ ἀκόλουθον	εἰς	διδασκάλους ἀναπέμπειν χρὴ τὰ αἴτια;
[3, 2]	πλημμελείας τὰς ὑπὲρ ἀνθρώπων ἁμαρτίας	εἰς	ἑαυτὸν ἀναδέξεται. Διὸ καὶ πείσεται
[3, 1]	τὴν ἄφεσιν προεκήρυττε, τοὺς πάντας	εἰς	ἐλευθερίαν καὶ λύσιν τῶν ἀπὸ
[3, 2]	Αἰγυπτίοις δουλείας τὸ Ἰουδαίων ἔθνος	εἰς	ἐλευθερίαν μετεστήσατο. Καὶ Ἰησοῦς δὲ
[3, 2]	δαίμοσι δυσσεβοῦς καὶ Αἰγυπτιακῆς εἰδωλολατρείας	εἰς	ἐλευθερίαν τὸ πάντων ἀνθρώπων γένος
[3, 7]	ἐνεδίδου τὸ καταθύμιον, ὁμοῦ μὲν	εἰς	ἔνδειξιν τῶν τῆς εὐσεβείας ἀθλητῶν,
[3, 5]	εὐσεβοῦς δὲ καὶ φιλοσόφου διδασκαλίας	εἰς	ἔρωτα συμβεβηκότας, καὶ στέρξαντας βίον
[3, 5]	που ὧν παρ´ αὐτοῦ μαθόντες	εἰς	ἑτέρους ἐξήνεγκαν· παραγγελίαι δ´ ἦσαν
[3, 2]	ἀνομιῶν τοῦ λαοῦ μου ἤχθη	εἰς	θάνατον» Εἶτ´ ἐπεὶ παραχρῆμα καὶ
[3, 2]	διδάσκει φήσας· Ἀνθ´ ὧν παρεδόθη	εἰς	θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ καὶ
[3, 2]	πρότερον ἀλλὰ μετὰ τὸ παραδοθῆναι	εἰς	θάνατον τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ
[3, 4]	ἐκ πέντε τὸν ἀριθμὸν ἄρτων	εἰς	κόρον πληρώσας, ὡς καὶ περιττὰ
[3, 2]	ἔσωσάς με ἀπὸ τῶν καταβαινόντων	εἰς	λάκκον» καὶ πάλιν· ὁ ὑψῶν
[3, 6]	κρατῦναι, ἀμάχους τε καὶ ἀηττήτους	εἰς	μακρὸν ἐπιδεῖξαι αἰῶνα, τίς πώποτε
[3, 2]	Εἶτ´ ἐπεὶ παραχρῆμα καὶ οὐκ	εἰς	μακρὸν μετὰ τὴν κατὰ τοῦ
[3, 4]	μοι τὰ νῦν ὁ λόγος	εἰς	μακρὸν μῆκος ἐκτείνοιτο, ἐπὶ πᾶσιν
[3, 7]	τοῦτο ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ	εἰς	μαρτύριον πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν» Ὁ
[3, 7]	χρόνῳ ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ	εἰς	μαρτύριον τοῖς ἔθνεσιν, καὶ βάρβαροι
[3, 7]	τὴν οἰκείαν αὖθις ἀπελάμβανον ἐλευθερίαν,	εἰς	μεῖζον ὁσημέραι δι´ αὐτῶν ἐκλάμποντος
[3, 7]	Ἰησοῦ διδασκαλίας τρόπος; ἆρα γὰρ	εἰς	μέσην παρελθόντες πόλιν, ἔπειτα ἐν
[3, 6]	μεταβάλλειν τὸν ἑαυτῶν τρόπον, ὡς	εἰς	μέσον ἀγαγεῖν τολμῆσαι τὰς ἀπηγορευμένας
[3, 6]	τίς τῶν πώποτε γοήτων κἂν	εἰς	νοῦν ἐβάλλετο νέου ἔθνους ἐπὶ
[3, 5]	εἰς τὰς ζώνας, μὴ πήραν	εἰς	ὁδόν καὶ τὰ τοιαῦτα, τῇ
[3, 6]	τὰς ζώνας ὑμῶν, μὴ πήραν	εἰς	ὁδόν, μηδ´ ὑποδήματα» πῶς δ´
[3, 3]	εἰς βραχεῖς καὶ μετρίους, ἀλλ´	εἰς	ὅλον ἐφαπλῶσαι τὸν κόσμον ἀποδέδεικται
[3, 5]	λόγον ἔτι καὶ νῦν καὶ	εἰς	ὅλον τὸν αἰῶνα κρατύνει; Ταῦτα
[3, 7]	πάθεσιν διαφθειρόμενοι, ὥστε ἤδη καὶ	εἰς	ὁμολογίαν τῆς κατὰ Χριστοῦ δυσσεβείας
[3, 2]	ὃν ᾑρέτισα, ὁ ἀγαπητός μου,	εἰς	ὃν εὐδόκησεν ἡ ψυχή μου,
[3, 2]	σωτὴρ ἀναγαγὼν τοὺς ἑαυτοῦ μαθητὰς	Εἰς	ὄρος ὑψηλὸν λίαν, μετεμορφώθη ἔμπροσθεν
[3, 7]	αἰεὶ προβέβληται· ψυχὴ δ´ εὐσεβέων	εἰς	οὐράνιον πέδον ἵζει» καὶ ἐπιλέγει
[3, 6]	ἀλλ´ εὐσέβειαν καὶ σοφίαν καὶ	εἰς	οὐρανοὺς ἄνοδον μαρτυρούντων. τίς δ´
[3, 5]	δυνάμει τὰ πάντα καταστησάμενος τὴν	εἰς	οὐρανοὺς ἐπάνοδον μετὰ θειοτέρας δόξης
[3, 4]	παρῆν, ὑπ´ ὀφθαλμοῖς αὐτῶν τὴν	εἰς	οὐρανοὺς πορείαν στειλάμενος· οἷς δὴ
[3, 7]	ἑξῆς· Αὐτὸς οὖν εὐσεβὴς καὶ	εἰς	οὐρανούς, ὥσπερ οἱ εὐσεβεῖς, χωρήσας.
[3, 6]	γνῶναι ῥᾴδιον γέγονεν, καὶ εὑροῦσιν	εἰς	πᾶν γένος ἀνθρώπων ἐξενεγκεῖν ἀνακαλύψαι
[3, 7]	νόμους οἰκείους καὶ ξένην διδασκαλίαν	εἰς	πάντα κατασπεῖραι τὰ ἔθνη, καὶ
[3, 7]	αὐτοὺς εὐσεβείας ἀπειργασμένος ἤδη καὶ	εἰς	πάντα τὰ ἔθνη διεπέμπετο, κήρυκας
[3, 5]	δύο δύο πρὸ προσώπου αὐτοῦ	εἰς	πάντα τόπον καὶ χώραν οὗ
[3, 6]	εὑρεῖν τε ἔργον καὶ εὑρόντα	εἰς	πάντας ἀδύνατον λέγειν» Ἀλλ´ ἐκείνῳ
[3, 3]	μόνοις τοῖς θεοφιλέσιν Ἑβραίοις ἐγνωσμένα	εἰς	πάντας ἀνθρώπους ἀοράτῳ καὶ ἐνθέῳ
[3, 7]	προκόπτειν γὰρ αὐτὸν ὁσημέραι καὶ	εἰς	πάντας ἀνθρώπους αὔξειν βούλεται. Πάλιν
[3, 5]	σύμφωνον ὡς ἀφ´ ἑνὸς στόματος	εἰς	πάντας ἀνθρώπους ἐξενηνοχότων. Ὁ μὲν
[3, 6]	πρὸ τῆς τούτου κατηγορίας, ἔφθασεν	εἰς	πάντας ἀνθρώπους ἡ φήμη, ἢ
[3, 5]	συνθώμεθα περὶ αὐτοῦ σύμφωνον ἐξενεγκεῖν	εἰς	πάντας ἀνθρώπους πλάνην, καὶ λέγωμεν
[3, 5]	τὴν ἀπ´ αἰῶνος ἐξ αὐτῶν	εἰς	πάντας ἀνθρώπους προελθοῦσαν περὶ θεῶν
[3, 5]	τοῦ Ἰησοῦ, παρέμενον ἔτι μᾶλλον	εἰς	πάντας αὐτόν τε καὶ τὰς
[3, 5]	δὲ κατὰ τὴν ἄρνησιν αὐτοῦ	εἰς	πάντας ἐκήρυξεν ἀνθρώπους, ἐπεὶ καὶ
[3, 6]	εἷς μόνος ὁ Πλάτων εἰδώς,	εἰς	πάντας ἐκφέρειν ὡμολόγει μὴ τολμᾶν,
[3, 7]	τοῦτον ἐπικρυψάμενοι καὶ μὴ ὁμολογοῦντες	εἰς	πάντας, οἷα καὶ ὁπόσα πέπονθεν
[3, 6]	ἀδύνατον δ´ ἦν αὐτῷ λέγειν	εἰς	πάντας, ὅτι μὴ παρῆν αὐτῷ
[3, 5]	μόνους τοὺς ὁμοεθνεῖς, ἀλλὰ καὶ	εἰς	πάντας προελθόντες ἀνθρώπους, καὶ σύμπασαν
[3, 5]	βάλλεσθαι τὸ πρᾶγμα· κηρύττειν δ´	εἰς	πάντας τὸ τοῦ Ἰησοῦ ὄνομα,
[3, 1]	δὲ μὴ ῥήμασιν ἀνθρωπίνοις ἐκέχρηντο	εἰς	πειθὼ τῶν ἀκροωμένων, θεοῦ δὲ
[3, 6]	ἰώμενος παρῄνει μηδενὶ φράζειν μηδὲ	εἰς	πολλοὺς αὐτὸν ἐκφαίνειν γένοιτ´ ἂν
[3, 2]	οὕτως· Καὶ ἀναρρηθήσεται ὡς τιθιζόμενον	εἰς	πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ ὡς ῥίζα
[3, 2]	Ἰουδαίων ἔθνος ἐχρημάτιζεν, ὡς καὶ	εἰς	σήμερον Ἰουδαίους ὀνομάζεσθαι, σφόδρα θαυμαστῶς
[3, 2]	ἔτι εἰς τὰ δεξιὰ καὶ	εἰς	τὰ ἀριστερὰ ἐκπέτασον· καὶ τὸ
[3, 2]	τοὺς πασσάλους σου κατίσχυσον, ἔτι	εἰς	τὰ δεξιὰ καὶ εἰς τὰ
[3, 5]	Μὴ κτήσησθε χρυσὸν μηδὲ ἄργυρον	εἰς	τὰς ζώνας, μὴ πήραν εἰς
[3, 6]	Μὴ κτήσησθε χρυσὸν μηδ´ ἄργυρον	εἰς	τὰς ζώνας ὑμῶν, μὴ πήραν
[3, 5]	τί σὺ λέγεις. Καὶ ἐξῆλθεν	εἰς	τὴν ἔξω πρόαυλιν, καὶ ἀλέκτωρ
[3, 2]	Χριστός. Γέγραπται γοῦν· Καὶ ἤγετο	εἰς	τὴν ἔρημον τεσσαράκοντα ἡμέρας πειραζόμενος
[3, 0]	~Τῶν προλεγομένων	εἰς	τὴν εὐαγγελικὴν ἀπόδειξιν αὐτάρκως μοι
[3, 2]	ἡμῶν τὴν μετὰ τὴν ἀναβίωσιν	εἰς	τὴν θεότητα μεταβολήν. Εἰ δὴ
[3, 7]	πεῖσαι δύνασθαι Ἀλλὰ πάλιν ἀφορῶν	εἰς	τὴν τοῦ λόγου δύναμιν ὡς
[3, 7]	ὑπ´ ἀνδρῶν οὐδὲν ἐπαγομένων ἀξιόπιστον	εἰς	τὴν τῶν λεγομένων μαρτυρίαν· πλὴν
[3, 2]	αὐτοῦ λόγον μακρόβιον ἐσόμενον καὶ	εἰς	τὸ ἀεὶ διαρκέσοντα. Πάλιν ἀνώτερον
[3, 5]	τῶν ἴσων τοῖς προειρημένοις τῆς	εἰς	τὸ θεῖον εὐσεβείας ἕνεκα τυχεῖν,
[3, 7]	οὐδ´ ἀξιόπιστον, ἀλλ´ οὐδὲ πιθανὸν	εἰς	τὸ κἂν ἕνα τινὰ τῶν
[3, 5]	ἄρα λόγοις ἐχρήσαντο πρὸς ἀλλήλους	εἰς	τὸ σύμφωνα περὶ αὐτοῦ πλάσασθαι;
[3, 7]	εὐσεβείας ἀθλητῶν, ὁμοῦ δὲ καὶ	εἰς	τὸ τοῖς πᾶσιν φανερὸν καταστῆναι,
[3, 2]	αὐτῶν ἀπὸ τοῦ πρώτου καὶ	εἰς	τὸν τελευταῖον ἐπὶ Μωσέα τοὺς
[3, 5]	οἱ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν μαθηταὶ	εἰς	τοσαύτην ὑπερβολὴν ἐκπληξίας ἤλασαν, ὡς
[3, 6]	ὡς ἀληθῶς ἐνθέῳ συνομολογεῖν; Ἀλλ´	εἰς	τοσοῦτον ἐλαύνεις ἀπηνείας, ὡς μὴ
[3, 6]	τῶν πρότερον περὶ γοητείαν διαβεβλημένων	εἰς	τοσοῦτον μεταβάλλειν τὸν ἑαυτῶν τρόπον,
[3, 5]	τὴν ἐν αὐταῖς ἀλήθειαν, καὶ	εἰς	τοὐναντίον τὰ δηλούμενα παρεκδεχόμενος. Ἀλλ´
[3, 6]	συνειδός, ὡς μηκέτι στέγειν ἀποκρύπτοντας,	εἰς	φανερὸν δὲ ἄγειν τὰ ἀπόρρητα,
[3, 7]	τι διανοηθεὶς ἱστορεῖται, ἀλλ´ οὐδ´	εἰς	φαντασίαν ἐλθὼν τοῦ παραπλησίου; ἀγαπητὸν
[3, 5]	ἑταιρίας, οὐδ´ ἀντεκήρυξε τοῖς ἄλλοις	εἰς	φῶς ἀγαγὼν τὰ συντεθειμένα, ἀλλὰ
[3, 4]	πνεῦμα, εἰπὼν αὐτοῖς ῥήμασιν Πάτερ	εἰς	χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά
[3, 6]	θεὸν ἐμαρτύρησαν; ὃν πάλαι φιλοσόφων	εἷς	μόνος ὁ Πλάτων εἰδώς, εἰς
[3, 6]	μυρίοι τὸν ἀριθμόν, ἀλλ´ οὐχ	εἷς	οὐδὲ δύο, τὰς κτήσεις ἀπεμπολήσαντες
[3, 6]	αὐτοῖς οὗτος ἦν. Καὶ Κράτης	εἷς	παρ´ αὐτοῖς θαυμάζεται, ὅτι δὴ
[3, 2]	καὶ πολιτείας θεοσεβέσι προσηκούσης πρῶτος	εἰσαγωγεὺς	καὶ νομοθέτης ἀποδέδεικται. Καὶ τὰ
[3, 6]	ἐπεκαλέσατο ἐν ταῖς παραδοξοποιίαις, ὁπότε	εἰσέτι	δεῦρο πᾶς δαίμων καὶ πᾶν
[3, 4]	ὧν αὐτὸς ὁ κύριος ἡμῶν	εἰσέτι	καὶ νῦν, οἷς ἂν κρίνειεν,
[3, 5]	μυρία περὶ αὐτοῦ εἰρηκότων. Ὅθεν	εἰσέτι	νῦν ἀπὸ τοῦδε τῶν Χριστιανῶν
[3, 2]	τὰ εἰς αὐτὸν πιστεύοντα ἔθνη	εἰσέτι	νῦν ἐλπίζει, συμφώνως τῇ προρρήσει
[3, 6]	αὐτοῦ λόγων, ἢ κατὰ τῶν	εἰσέτι	νῦν ζηλούντων τὸν αὐτοῦ βίον,
[3, 6]	ἐκ τῆς αὐτῶν ἐκείνων διδασκαλίας	εἰσέτι	νῦν κατὰ τὸν παρόντα καιρὸν
[3, 6]	τοῦ Ἰησοῦ τῶν λόγων μαθητὰς	εἰσέτι	νῦν μυρίους, ὧν πλεῖστα μὲν
[3, 2]	θείαν πρόρρησιν ἀναπέφανται, ὡς καὶ	εἰσέτι	νῦν πάντας τοὺς ἐξ ἁπάντων
[3, 5]	γεγονέναι, ὧν καὶ τὰ ὀνόματα	εἰσέτι	νῦν παρὰ τοῖς ἐγχωρίοις μνημονεύεται·
[3, 6]	ἢ τί μὴ οὐχὶ κἀκείνων	εἰσέτι	νῦν τὸ κλέος ᾄδεται τῷ
[3, 3]	καὶ τοὺς φοιτητὰς προσάγων ἀναγέγραπται,	εἰσέτι	τε καὶ δεῦρο οἱ τῆς
[3, 5]	Ἕλλησι καὶ βαρβάροις θεῶν ἀνατροπὴν	εἰσηγησαμένους.	Ἡ δέ γε περὶ αὐτῶν
[3, 3]	τῆς κοινῆς καὶ πανδήμου φιλοσοφίας	εἰσηγητὴν	πᾶς ὁ φιλαλήθης αὐτὸν ὁμολογήσαι
[3, 6]	καὶ ἀρετῆς ἁπάσης καὶ θεοσεβείας	εἰσηγητὴς	τοῦ παμβασιλέως θεοῦ, πῶς οὐχ
[3, 6]	ἐμπαθεῖς ὀρέξεις ἀποτέμνοντας, ἐδίδασκεν λέγων·	Εἰσὶν	εὐνοῦχοι οἵτινες ἐγενήθησαν οὕτως, καὶ
[3, 6]	οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπὸ ἀνθρώπων, καὶ	εἰσὶν	εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ
[3, 6]	εὐνοῦχοι οἵτινες ἐγενήθησαν οὕτως, καὶ	εἰσὶν	εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπὸ ἀνθρώπων,
[3, 2]	αὐτούς, γνώτωσαν ἔθνη ὅτι ἄνθρωποί	εἰσιν	Πάλιν Μωσῆς θαυμασίοις ἔργοις καὶ
[3, 1]	ὁδῷ προϊόντες κατὰ τὴν εὐαγγελικὴν	εἰσόμεθα	διδασκαλίαν. Πλὴν ἀλλὰ πέφανται τὸ
[3, 6]	τῷ χρόνῳ καὶ αὐτοῦ διδάσκαλοι,	εἴτ´	ἐπ´ Αἰγύπτου εἴθ´ ὅπῃ δή;
[3, 2]	λαοῦ μου ἤχθη εἰς θάνατον»	Εἶτ´	ἐπεὶ παραχρῆμα καὶ οὐκ εἰς
[3, 4]	ἐκ τοῦ σώματος ἀναχώρησιν ἐποιεῖτο.	Εἶτα	δὲ τοῦ σώματος αὐτοῦ ληφθέντος
[3, 7]	καὶ προσηγορίᾳ τὸ θαῦμα γέγονεν·	εἶτα	διδάσκοντες ηὕρισκον τῇ πίστει φθάνοντας
[3, 2]	διὰ τούτων παρίστασθαι. Πῶϵ παραδοθέντα,	εἶτα	καθαριζόμενον ὑπὸ τοῦ κυρίου, καὶ
[3, 7]	τὰ ἔθνη τῷ ὀνόματί μου»	Εἶτα	καὶ θεσπίζει εὖ μάλα ἀκριβῶς
[3, 2]	οὖν καὶ ἡμεῖς Ἰουδαίους προσαγορεύομεν.	Εἶτά	φησιν μὴ πρότερον ἐκλείψειν ἐκ
[3, 2]	Καὶ εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ	εἶχεν	εἶδος οὐδὲ κάλλος, καὶ ἦν
[3, 7]	θεωμένους πρότερον· εἶθ´ οὕτως προθύμους	εἶχον	αὐτοὺς ἐπὶ τὸ φιλοπευστεῖν, τίς
[3, 7]	τυχόντας, εἰ δὴ ἐφ´ ἑαυτοῖς	εἶχον	οἱ δεισιδαίμονες τὴν ἐπ´ αὐτῶν
[3, 4]	τῆς λογικωτέρας μεθόδου, ἣν προσάγειν	εἰώθαμεν	τοῖς οὐ παραδεχομένοις τὰ προειρημένα,
[3, 5]	Ἰησοῦ ὀνόματος ὁμολογία τοὺς θυμοὺς	εἴωθεν	ἐκκαίειν τῶν ἀρχόντων. Κἂν μηδὲν
[3, 4]	τινα τῆς αὐτοῦ δυνάμεως παραφαίνειν	εἴωθεν,	πλὴν ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς
[3, 7]	συμβαίνειν κατὰ τοὺς τοιούσδε καιροὺς	εἰωθότα;	οἱ μὲν γὰρ τῆς εὐσεβείας
[3, 4]	ἀνθρώπων παθών τι, τῶν ἀναιρεῖν	εἰωθότων,	βίαιον ὑπέμεινε τελευτήν, ἀλλ´ ὡς
[3, 5]	ψυχῆς περὶ πολλοῦ προτιμᾶν, κάτωθεν	ἐκ	βάθους αὐτῆς διανοίας ὥσπερ ἀπὸ
[3, 5]	οὐκ ἀπὸ σεμνῆς διατριβῆς ὡρμᾶτο,	ἐκ	δὲ τῶν ἀμφὶ τὰς τελωνείας
[3, 2]	καὶ τὸ ὕδωρ αὐτοῖς τεῖχος	ἐκ	δεξιῶν καὶ τεῖχος ἐξ εὐωνύμων
[3, 5]	τοῦτον, ὃν λέγετε· καὶ εὐθέως	ἐκ	δευτέρου ἀλέκτωρ ἐφώνησεν» Μάρκος μὲν
[3, 6]	ἐν οἷς ἐπέγραψεν· Περὶ τῆς	ἐκ	λογίων φιλοσοφίας» ἐν τρίτῳ συγγράμματι
[3, 3]	οἰκεῖος αὐτῷ λόγος, τοῖς δ´	ἐκ	μακροῦ πάλαι θεοφιλέσιν Ἑβραίοις προσφιλής,
[3, 7]	λέγουσιν ἑωρακέναι μετὰ τὸν θάνατον	ἐκ	νεκρῶν ἀναβεβιωκότα τὸν μηδὲ ὅτε
[3, 5]	δὴ πᾶσιν ἡμῖν μετὰ τὸ	ἐκ	νεκρῶν ἀναβιῶσαι συνεγένετο, ἑστίας τε
[3, 2]	σκῦλα. Ἡγοῦμαι δὲ ἀναμφιλόγως τὴν	ἐκ	νεκρῶν ἀνάστασιν τοῦ προφητευομένου διὰ
[3, 6]	μήτε παρὰ παλαιῶν ἐρανισάμενον μήτ´	ἐκ	νέων διδασκάλων ὠφελημένον, τὰ ὅμοια
[3, 6]	μηδαμῶς παρ´ ἑτέρων μαθὼν μηδ´	ἐκ	παλαιῶν ἐρανισάμενος, πῶς οὐ θείας
[3, 4]	γυναικῶν τε καὶ παίδων πλήθους,	ἐκ	πέντε τὸν ἀριθμὸν ἄρτων εἰς
[3, 5]	ὡς ἐν ὑποθέσει, ὅπως καὶ	ἐκ	περιουσίας καὶ ἐν ἀτόπῳ συγχωρήσει
[3, 5]	μαρτυρία. Οὐδὲν δὲ κωλύει οἷον	ἐκ	περιουσίας καὶ τῷ ἐξ Ἑβραίων
[3, 2]	δὴ μηδεὶς ἄλλος πώποτε τῶν	ἐκ	περιτομῆς ἀρχόντων καὶ βασιλέων κύριος
[3, 2]	αὐτοῦ μαθήματα συνεστήσατο. Πάλιν Μωσῆς	ἐκ	πικρᾶς τῆς ὑπ´ Αἰγυπτίοις δουλείας
[3, 1]	οὖν λείπεται ἐπὶ τούτοις ἢ	ἐκ	πολλῶν ὀλίγα προλαβεῖν τῶν παρ´
[3, 2]	βασίλειον· ἐκλελοίπει δὲ παραχρῆμα ὁ	ἐκ	προγόνων διαδοχῆς ἄρχων αὐτῶν καὶ
[3, 1]	ἂν εἴη ῥήμασιν αὐτοῖς Ἡσαΐας,	ἐκ	προσώπου τοῦ Χριστοῦ κεκραγώς· Ππνεῦμα
[3, 2]	ἀναβιώσεως αὐτοῦ λέγει που προφητεύων	ἐκ	προσώπου τοῦ Χριστοῦ ὁ Δαβίδ·
[3, 2]	ἀναστησομένου ταῦτα προλέγει· Ἐξελεύσεται ῥάβδος	ἐκ	ῥίζης Ἰεσσαί, καὶ ἄνθος ἐκ
[3, 2]	τοῦ εἶναι ἐν χιλιάσιν Ἰούδα·	ἐκ	σοῦ μοι ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις
[3, 2]	ἐθνῶν ἄρξειν φησὶν τὸν ἀνιστάμενον	ἐκ	σπέρματος Ἰεσσαί, ἀφ´ οὗ δὴ
[3, 2]	ἡμῶν, ἄνθρωπον κατὰ σάρκα γενόμενον	ἐκ	σπέρματος Ἰσραήλ, μυρία πλήθη ἐν
[3, 2]	Ἡσαΐας ἀφωρισμένως περί τινος ἑνὸς	ἐκ	σπέρματος καὶ διαδοχῆς Δαβὶδ τοῦ
[3, 5]	παράδοξον πραχθὲν ἑωρακέναι, αὐτοὺς δ´	ἐκ	συνθήματος ὁμοῦ πάντα τὰ τοιαῦτα
[3, 3]	μὴ καὶ πλείους σέβειν θεούς,	ἐκ	τῆς ἀνωτάτω καὶ μόνης ἀληθοῦς
[3, 3]	θεωρίᾳ ἡ θυσία αὕτη τελεῖται.	Ἐκ	τῆς Ἀπολλωνίου τοῦ Τυανέως θεολογίας>
[3, 6]	κηρῦξαι τὴν γνῶσιν πᾶσιν, ὥστε	ἐκ	τῆς αὐτῶν ἐκείνων διδασκαλίας εἰσέτι
[3, 6]	πώποτε τὸ πᾶν Χριστιανῶν γένος	ἐκ	τῆς ἐκείνου διδασκαλίας γοητεῦον ἢ
[3, 7]	παρηγγελμένα πᾶν γένος ἀνθρώπων ἐμαθήτευον,	ἐκ	τῆς οἰκείας γῆς ἐπὶ πάντα
[3, 5]	μηδὲ ἐλπίσαι δεινόν τι πείσεσθαι	ἐκ	τῆς περὶ τοῦ Ἰησοῦ μαρτυρίας,
[3, 2]	ἐκ ῥίζης Ἰεσσαί, καὶ ἄνθος	ἐκ	τῆς ῥίζης ἀναβήσεται· καὶ ἀναπαύσεται
[3, 7]	ἐξ ἀνθρώπων ἦν βουλῆς ἀλλ´	ἐκ	τῆς τοῦ θεοῦ δυνάμεως ἡ
[3, 2]	Καὶ Ἰησοῦς δὲ ὁ Χριστὸς	ἐκ	τῆς ὑπὸ τοῖς πονηροῖς δαίμοσι
[3, 1]	τε λευκὰς καὶ ἐναργεῖς ἀποδείξεις,	ἐκ	τίνος μὲν ἄρξεται τὸ εὐαγγέλιον,
[3, 6]	τεραστείας πεποιηκότα, ἃς ἀρτίως διεξήλθομεν,	ἐκ	τοῦ αὐτομάτου τοιοῦτον φῦναι, μήτε
[3, 2]	Εἶτά φησιν μὴ πρότερον ἐκλείψειν	ἐκ	τοῦ ἔθνους αὐτῶν ἄρχοντας καὶ
[3, 2]	ἀποδέοντα τῆς κατ´ αὐτὸν οἰκονομίας	ἐκ	τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους ἀναστήσειν διὰ
[3, 2]	κατὰ διαδοχὴν ἡγουμένους καὶ ἄρχοντας	ἐκ	τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους μέχρι τῆς
[3, 2]	καὶ τῷ Δαβίδ, ὡς ἄρα	Ἐκ	τοῦ καρποῦ τῆς κοιλίας αὐτοῦ
[3, 5]	τις ἐκπλαγείη; καὶ τοῦτο τεκμηράμενος	ἐκ	τοῦ μὴ φεύγειν ἀλλ´ ἀσπάσασθαι
[3, 2]	δ´ οὖν· Καταβαίνων δ´ αὐτὸς	ἐκ	τοῦ ὄρους Μωσῆς οὐκ ᾔδει
[3, 2]	Ἰδοὺ ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν ἄρτους	ἐκ	τοῦ οὐρανοῦ καὶ μετ´ ὀλίγα·
[3, 2]	ἀνεφώνησε τὸν τρόπον· Ἐξελεύσεται ἄνθρωπος	ἐκ	τοῦ σπέρματος αὐτοῦ« (λέγει δὲ
[3, 4]	ἐλεύθερος αὐτὸς ἀφ´ ἑαυτοῦ τὴν	ἐκ	τοῦ σώματος ἀναχώρησιν ἐποιεῖτο. Εἶτα
[3, 5]	τοῖς ἐγχωρίοις μνημονεύεται· ὡς καὶ	ἐκ	τούτων λελύσθαι πᾶσαν τὴν κατὰ
[3, 2]	ὁ θεὸς ἐθέσπισεν εἰπών· Προφήτην	ἐκ	τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν ἀναστήσω αὐτοῖς
[3, 2]	τὸν τρόπον· Προφήτην ἀναστήσω αὐτοῖς	ἐκ	τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν ὥσπερ σέ,
[3, 2]	θεοῦ διερμηνεύων φωνὴν ἔφησεν· Προφήτην	ἐκ	τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν ἀναστήσει κύριος
[3, 2]	τοῦ θεοῦ λόγιον, φησίν· Προφήτην	ἐκ	τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν ὡς ἐμὲ
[3, 6]	βαρβάρων, οὐχὶ δὲ μόνον Ἑλλήνων,	ἐκ	τῶν Ἰησοῦ λόγων πᾶσαν μὲν
[3, 6]	βίον ἐν ἐγκρατείᾳ καταγηράσαντες τῆς	ἐκ	τῶν λόγων αὐτοῦ τροφῆς λαμπρὰ
[3, 2]	ἄρχων ἐξ Ἰούδα, καὶ ἡγούμενος	ἐκ	τῶν μηρῶν αὐτοῦ, ἕως ἂν
[3, 6]	καὶ σέβων τὰ μάλιστα ἀποδείκνυται	ἐκ	τῶν περὶ αὐτοῦ λόγων. Ἐπὶ
[3, 3]	χρὴ πλείονα νῦν λέγειν, παρὸν	ἐκ	τῶν πρόσθεν εἰρημένων τίς ποτε
[3, 2]	καὶ πάλιν· ὁ ὑψῶν με	ἐκ	τῶν πυλῶν τοῦ θανάτου, ὅπως
[3, 2]	τὸ φῶς Πάλιν Μωσῆς λεπρὸν	ἐκαθάρισε.	Γέγραπται δ´ οὖν· Καὶ ἰδοὺ
[3, 5]	καὶ νεκροὺς ἤγειρεν, καὶ λεπροὺς	ἐκαθάρισεν,	καὶ δαίμονας ἤλασεν, καὶ τῶν
[3, 2]	καθαρίσαι ἀπεκρίνατο· Θέλω, καθαρίσθητι. Καὶ	ἐκαθαρίσθη	αὐτοῦ ἡ λέπρα Πάλιν Μωσῆς
[3, 5]	ἀποστόλους ὠνόμασεν, Σίμωνα, ὃν καὶ	ἐκάλεσεν	Πέτρον, καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν
[3, 5]	οἱ πάλαι τὰ Ἱεροσόλυμα οἰκοῦντες	ἐκάλουν	δίκαιον διὰ τὰ τῆς ἀρετῆς
[3, 2]	τῆς Εὐαγγελικῆς Ἀποδείξεως κατὰ καιρὸν	ἕκαστα	παραδώσεταί τε καὶ ἑρμηνεύσει. τέως
[3, 5]	ἀλλ´ αἱ ἀπὸ τῶν παρ´	ἑκάστοις,	ὡς εἰκός, νόμων τιμωρίαι, δεσμὰ
[3, 2]	Μωσεῖ διαπέπρακται; οὐκ ἔστιν εἰπεῖν.	Ἕκαστος	γοῦν αὐτῶν ἀπὸ τοῦ πρώτου
[3, 6]	καθάπτεσθαί τε καὶ τιτρώσκειν τὸ	ἑκάστου	συνειδός, ὡς μηκέτι στέγειν ἀποκρύπτοντας,
[3, 5]	ἐπίδοξα περὶ αὐτοῦ μαρτυροῦντες, παρὸν	ἑκάστῳ	ζῆν ἀπραγμόνως καὶ ἐπὶ τῆς
[3, 7]	ἐλθὼν τοῦ παραπλησίου; ἀγαπητὸν γὰρ	ἑκάστῳ	ἦν, εἰ καὶ ἐπὶ μόνης
[3, 6]	ἦν εἰπεῖν· εἰ δ´ ἐφ´	ἑκάστῳ	πράγματι καὶ λόγῳ τὸν πάντων
[3, 7]	Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, δαίμονας	ἐκβάλλετε·	δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε» Συνορᾷς
[3, 2]	Εἰ δὲ ἐν δακτύλῳ θεοῦ	ἐκβάλλω	τὰ δαιμόνια Ἐφ´ ὅλοις τούτοις
[3, 5]	διαστροφέως πεπειραμένοι, καὶ τούτου τὴν	ἔκβασιν	τῆς τελευτῆς καθεωρακότες, ποίοις ἄρα
[3, 2]	δὲ ἀκριβῶς τὴν τῶν προφητευομένων	ἔκβασιν	χρόνοις ὡρισμένοις περιγράφων, ἄκουε οἷα
[3, 6]	δυνατόν, μὴ οὐχὶ τὴν κοινὴν	ἐκβεβηκότα	φύσιν. Οὐδεὶς γοῦν τῶν πώποτε
[3, 7]	ἔθνεσιν, πάλιν ἐξ ἀνάγκης ἀνατρέχειν	ἐκβιάζομαι	ἐπὶ τὴν τοῦ αἰτίου ζήτησιν,
[3, 5]	μὴ τὰ τυχόντα βραβεῖα ἡμᾶς	ἐκδέξεται,	ἀλλ´ αἱ ἀπὸ τῶν παρ´
[3, 6]	πολλοὺς αὐτὸν ἐκφαίνειν γένοιτ´ ἂν	ἔκδηλος,	ἀπό τε τοῦ τὰς ἐν
[3, 2]	ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐγὼ	ἐκδικήσω	ἐξ αὐτοῦ Αὐτός τε Μωσῆς
[3, 2]	ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐγὼ	ἐκδικήσω	ἐξ αὐτοῦ τὰ ὅμοια δὲ
[3, 2]	γραφὴ μαρτυρεῖ, λέγουσα καὶ ἦν	ἐκεῖ	Μωσῆς ἔναντι κυρίου τεσσαράκοντα ἡμέρας
[3, 5]	εὐαγγελίῳ τὸν τρόπον· Καὶ παράγων	ἐκεῖθεν	ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον
[3, 5]	Ἰησοῦ διαλέξεις· ὃς ἐλθὼν ἐπ´	ἐκεῖνα	τῆς ἱστορίας, ἐν οἷς ὁ
[3, 2]	οὐδὲν ἔφαγεν ἐν ταῖς ἡμέραις	ἐκείναις	Καὶ πάλιν Μωσῆς ἐν τῇ
[3, 7]	ἀλᾶται· ἀνέρος εὐσεβίῃ προφερεστάτου ἐστὶν	ἐκείνη	ψυχή· εὐσεβέστατον ἄρα ἔφη αὐτόν,
[3, 0]	αὐτίκα μάλα παραστήσομεν, πρῶτον ἀναγκαίως	ἐκεῖνο	θεωρήσαντες, ὅπως οἱ προφῆται τὴν
[3, 7]	οὐδὲν ἄλλο τὸ ζητηθὲν αὐτὸ	ἐκεῖνο,	ὁποίᾳ δυνάμει περιγεγόνασιν τῶν ἐν
[3, 5]	οὖν καὶ μετὰ τὸ αἴσχιστον	ἐκεῖνο	τέλος αὐτοῦ ἐπέμενον, τὸν ἐν
[3, 3]	πρώτῳ συγγράμματι τῆς παρούσης ὑποθέσεως,	ἐκείνοις	ἀρκεσθησόμεθα. Ἐπεὶ δὲ πρὸς τοῖς
[3, 7]	φωνήν, αὐτολεξεὶ φήσας τοῖς εὐτελεστάτοις	ἐκείνοις	αὐτοῦ μαθηταῖς· Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα
[3, 5]	τὰ προλελεγμένα διδασκέτω, τὰ δ´	ἐκείνοις	ἐναντία, παρανομεῖν δηλαδὴ καὶ ἀσεβεῖν
[3, 7]	δὲ τοῖς ἰδιώταις καὶ εὐτελέσιν	ἐκείνοις	ἐπείσθη ποτ´ ἂν λέγουσιν χρῆναι
[3, 4]	αὐτὸς ἑαυτὸν ἔνσαρκον, ἔνσωμον, αὐτὸν	ἐκεῖνον,	οἷος καὶ τὸ πρὶν ἦν,
[3, 5]	ἐν τούτοις· Γίνεται δὲ κατ´	ἐκεῖνον	τὸν χρόνον Ἰησοῦς, σοφὸς ἀνήρ,
[3, 6]	πᾶν Χριστιανῶν γένος ἐκ τῆς	ἐκείνου	διδασκαλίας γοητεῦον ἢ φαρμακεῦον κατείληφεν;
[3, 6]	γοητείαν σπουδήν, καθαροὶ δὲ ἐξ	ἐκείνου	πάσης τῆς περὶ τούτου ὑπονοίας
[3, 7]	Συστὰν Αἰγύπτου βασίλειον καθῄρητο. Ἐξ	ἐκείνου	τε καὶ τὸ Ἰουδαίων ἔθνος
[3, 6]	εἰς πάντας ἀδύνατον λέγειν» Ἀλλ´	ἐκείνῳ	μὲν καὶ ἔργον εὑρεῖν ἐδόκει
[3, 3]	τῆς οἰκουμένης τὸν τῶν θεοφιλῶν	ἐκείνων	ἀμφὶ τὸν Ἀβραὰμ μυρίους τε
[3, 6]	καὶ οἱ μετὰ ταῦτα τῆς	ἐκείνων	διατριβῆς διάδοχοι, πορρωτάτω καθεστήκεσαν φαύλης
[3, 6]	πᾶσιν, ὥστε ἐκ τῆς αὐτῶν	ἐκείνων	διδασκαλίας εἰσέτι νῦν κατὰ τὸν
[3, 3]	μόνον ἀλλὰ καὶ βαρβάρων τῆς	ἐκείνων	θεοσεβοῦς πολιτείας ἀποδεῖξαι. Ἀλλὰ τὰ
[3, 2]	οὐδαμῶς. Ἀλλὰ τὰ ὅμοιά τις	ἐκείνων	Μωσεῖ διαπέπρακται; οὐκ ἔστιν εἰπεῖν.
[3, 6]	καθ´ ἡμᾶς οὔτε τῶν παλαιῶν	ἐκείνων	τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν γοητείας ἥλω,
[3, 7]	συνέστησαν μυρίανδροι ἐκκλησίαι πρὸς αὐτῶν	ἐκείνων	τῶν εὐτελεστάτων καὶ ἀγροίκων τοῦ
[3, 1]	ὅτι δὲ μὴ ῥήμασιν ἀνθρωπίνοις	ἐκέχρηντο	εἰς πειθὼ τῶν ἀκροωμένων, θεοῦ
[3, 5]	τὴν ἄρνησιν αὐτοῦ εἰς πάντας	ἐκήρυξεν	ἀνθρώπους, ἐπεὶ καὶ ἔκλαυσεν ἐπ´
[3, 1]	παρ´ Ἑβραίοις προφῆται τὸ εὐαγγέλιον	ἐκήρυττον.	Τοῦ δηλωθέντος μάρτυς ἂν εἴη
[3, 5]	τοῦ τὰ ψευδῆ πρὸς ἡμῶν	ἐκθειαζομένου.	τείνωμεν δὲ τὸ ψεῦδος μὴ
[3, 6]	βαρβάρων σωφρονισταί, ἐπιστρεπτικοί τε πάσης	ἐκθέσμου	καὶ θηριώδους διαίτης, νόμοι τῶν
[3, 5]	ὀνόματος ὁμολογία τοὺς θυμοὺς εἴωθεν	ἐκκαίειν	τῶν ἀρχόντων. Κἂν μηδὲν γὰρ
[3, 4]	τῆς κατ´ αὐτὸν ἀπορρήτου δυνάμεως	ἐκκαλέσεται;	Ἀλλ´ ἵνα μή μοι τὰ
[3, 2]	ὑπομονῆς ἕνεκα δεδώρηται αὐτῷ τὰ	ἐκκείμενα·	γέγονε γὰρ ὑπήκοος» τῷ πατρὶ
[3, 4]	μακρὸν μῆκος ἐκτείνοιτο, ἐπὶ πᾶσιν	ἐκκείσθω	ὁ αὐτοῦ θάνατος, οὐ κοινὸς
[3, 5]	ὡς καὶ μεγίστη τις ἦν	ἐκκλησία	Χριστοῦ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἀπὸ
[3, 7]	πέπεικεν, καὶ ὡς συνέστησαν μυρίανδροι	ἐκκλησίαι	πρὸς αὐτῶν ἐκείνων τῶν εὐτελεστάτων
[3, 2]	καὶ μᾶλλον τὴν ἐξ ἐθνῶν	ἐκκλησίαν	εὐαγγελίζεται, ἀκολούθως τῇ θεωρίᾳ τῶν
[3, 2]	ταῦτα δὲ τὴν ἐξ ἐθνῶν	ἐκκλησίαν	καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης ἐξηπλωμένην
[3, 5]	τὴν πέτραν οἰκοδομήσω μου τὴν	ἐκκλησίαν,	καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν
[3, 2]	ἐν Χωρὴβ τῇ ἡμέρᾳ τῆς	ἐκκλησίας	Ἆρ´ οὖν οἱ μετὰ Μωσέα
[3, 2]	ἐν Χωρὴβ τῇ ἡμέρᾳ τῆς	ἐκκλησίας	Ὅτι δὲ τῶν μετὰ Μωσέα
[3, 5]	μὲν ὄντας τὸν ἀριθμὸν τοὺς	ἐκκρίτους,	ἑβδομήκοντα δὲ τοὺς λοιπούς, οὓς
[3, 7]	εἰς μεῖζον ὁσημέραι δι´ αὐτῶν	ἐκλάμποντος	τοῦ σωτηρίου λόγου καὶ ἐν
[3, 5]	πάντας ἐκήρυξεν ἀνθρώπους, ἐπεὶ καὶ	ἔκλαυσεν	ἐπ´ αὐτῇ πικρῶς. Εὕροις δ´
[3, 2]	ἦν τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον,	ἐκλεῖπον	παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων·
[3, 2]	καὶ περὶ τούτου θεσπίζει· Οὐκ	ἐκλείψει	ἄρχων ἐξ Ἰούδα, καὶ ἡγούμενος
[3, 2]	προσαγορεύομεν. Εἶτά φησιν μὴ πρότερον	ἐκλείψειν	ἐκ τοῦ ἔθνους αὐτῶν ἄρχοντας
[3, 2]	καὶ τὸ Ἰουδαίων καθῄρητο βασίλειον·	ἐκλελοίπει	δὲ παραχρῆμα ὁ ἐκ προγόνων
[3, 2]	αὐτῶν καταστάντος. Καὶ οἱ μὲν	ἐκλελοίπεσαν,	ὁ δὲ προσδοκία τῶν καθ´
[3, 5]	ἐφώνησεν τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, καὶ	ἐκλεξάμενος	ἐξ αὐτῶν δώδεκα, οὓς καὶ
[3, 5]	ἑστίας τε καὶ τροφῆς συνήθους	ἐκοινώνησεν.	Φυλαττέσθω δ´ ἡμῖν πᾶσιν τὸ
[3, 7]	Χριστιανούς. Ἐπερωτησάντων δὲ διὰ τί	ἐκολάσθη,	ἔχρησεν· Σῶμα μὲν ἀδρανέσιν βασάνοις
[3, 2]	δεξιὰ καὶ εἰς τὰ ἀριστερὰ	ἐκπέτασον·	καὶ τὸ σπέρμα σου ἔθνη
[3, 5]	τρόπου πῶς οὐκ ἄν τις	ἐκπλαγείη;	καὶ τοῦτο τεκμηράμενος ἐκ τοῦ
[3, 7]	τοὺς παρόντας καὶ τοὺς θεωμένους	ἐκπλῆξαι.	Ἐξέπληττον γὰρ ὡς εἰκὸς διὰ
[3, 4]	κοφίνους, λαβεῖν, τίνα οὐκ ἂν	ἐκπλήξειεν	καὶ ἐπὶ ζήτησίν γε εἰκότως
[3, 5]	Κἀκεῖνο δὲ πῶς οὐ μεστὸν	ἐκπλήξεως,	τὸ πλάνους ἄνδρας καὶ ἰδιώτας,
[3, 5]	ἡμῶν μαθηταὶ εἰς τοσαύτην ὑπερβολὴν	ἐκπληξίας	ἤλασαν, ὡς μηδὲν μὲν ὑπ´
[3, 5]	καὶ ἀδιάτρεπτον, μενέτω δὲ ἡ	ἔκστασις	μέχρι θανάτου· τί γὰρ καὶ
[3, 4]	ὁ λόγος εἰς μακρὸν μῆκος	ἐκτείνοιτο,	ἐπὶ πᾶσιν ἐκκείσθω ὁ αὐτοῦ
[3, 3]	λόγων πολὺ πρότερον τοῖς φοιτηταῖς	ἐκτελεῖν	παραδούς, δι´ ὧν κατὰ τὸν
[3, 7]	τοῦ φαινομένου ἀνδρὸς τὰς θαυματουργίας	ἐκτελῶν,	ἐποπτεῦσαι.
[3, 7]	ἐπειδὴ δὲ λοιπὸν αὐτοὺς ἀκολούθους	ἐκτήσατο,	ἐμπνεύσας αὐτοῖς δυνάμεως θείας, μένους
[3, 5]	φιλαυτίας μὲν ἁπάσης καὶ ψευδολογίας	ἐκτὸς	γεγονέναι ἐνδίκως ἂν ὁμολογοῖντο, φιλαλήθους
[3, 7]	ἂν πλήθει διειλέχθησαν οἱ πάσης	ἐκτὸς	γεγονότες παιδείας; ἀλλὰ τοῦτ´ ἦν
[3, 5]	καὶ μαθητὴς αὐτοῦ Πέτρος βασάνων	ἐκτὸς	καὶ ἀρχοντικῆς ἀπειλῆς τρίτον αὐτὸν
[3, 6]	ὡς ἐλεύθερον ἀφεῖσθαι καὶ παντὸς	ἐκτὸς	κινδύνου τὸν αὐτὸ μόνον τὸ
[3, 5]	μαθητῶν, μυρίου τε πλήθους τούτων	ἐκτός,	πάντων θαυμαστὴν συμφωνίαν ἐπιδεδειγμένων καὶ
[3, 2]	τούτων ὡς ἄρα ὁ Χριστὸς	ἐκτὸς	πάσης ὑπάρχων πλημμελείας τὰς ὑπὲρ
[3, 5]	ἐμαρτύρησαν αὐτῷ τὰ παράδοξα, φαύλης	ἐκτὸς	ὑπονοίας καθεστάναι; Αὐτάρκης μὲν οὖν
[3, 6]	φράζειν μηδὲ εἰς πολλοὺς αὐτὸν	ἐκφαίνειν	γένοιτ´ ἂν ἔκδηλος, ἀπό τε
[3, 6]	ὁ Πλάτων εἰδώς, εἰς πάντας	ἐκφέρειν	ὡμολόγει μὴ τολμᾶν, διαρρήδην φάσκων·
[3, 5]	προελομένους τὰ λυπηρὰ χρῆν μᾶλλον	ἐκφυγεῖν,	ἤτοι διὰ σιωπῆς, ἢ διὰ
[3, 4]	ἀπελάμβανε τοῦτο, ὁ πρὶν ἀναχωρήσας	ἑκών.	Καὶ δείκνυσίν γε πάλιν αὐτὸς
[3, 4]	τελευτήν, ἀλλ´ ὡς αὐτὸ μόνον	ἑκὼν	παρεδίδου τοῖς ἐπιβουλεύουσι τὸ σῶμα,
[3, 7]	λεπροὺς καθαρίζετε, δαίμονας ἐκβάλλετε· δωρεὰν	ἐλάβετε,	δωρεὰν δότε» Συνορᾷς τοιγαροῦν καὶ
[3, 2]	τῶν πεντακισχιλίων καὶ πόσους κοφίνους	ἐλάβετε;	Οὐδὲ τοὺς ἑπτὰ τῶν τετρακισχιλίων
[3, 2]	ἑαυτοῖς, ὀλιγόπιστοι, ὅτι ἄρτους οὐκ	ἐλάβετε;	Οὔπω νοεῖτε, οὐδὲ μνημονεύετε τοὺς
[3, 2]	τῶν τετρακισχιλίων καὶ πόσας σπυρίδας	ἐλάβετε;	Πάλιν Μωσῆς διὰ μέσης τῆς
[3, 6]	τεθεαμένοι ἐθαύμαζον, ὅτι μετὰ γυναικὸς	ἐλάλει»	παράδοξόν τι τοῦτο δόξαντες ὁρᾶν,
[3, 2]	λίαν, μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ	ἔλαμψε	τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ
[3, 6]	ἐνθέῳ συνομολογεῖν; Ἀλλ´ εἰς τοσοῦτον	ἐλαύνεις	ἀπηνείας, ὡς μὴ λογισμοῖς σώφροσιν
[3, 4]	λόγου τοὺς ἐν ἀνθρώποις δαίμονας	ἐλαύνων,	καὶ ἄλλοτε πάλιν νοσηλευομένοις καὶ
[3, 2]	Χριστὸς τοῦ θεοῦ τοῖς Φαρισαίοις	ἔλεγεν·	Εἰ δὲ ἐν δακτύλῳ θεοῦ
[3, 5]	προσέχοντες δι´ ὧν πρὸς αὐτοὺς	ἔλεγεν	Ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν ἔχετε»
[3, 5]	φιλοσόφου βίου, ὃν ὑπογράφων αὐτοῖς	ἔλεγεν·	Μὴ κτήσησθε χρυσὸν μηδὲ ἄργυρον
[3, 5]	ἀρνήσεως, μὴ ἄλλως τῶν ὀψιγόνων	ἐλέγξαι	δυναμένων τὰ σεσιγημένα. Διὰ τί
[3, 5]	μετὰ μικρὸν πάλιν οἱ παρεστῶτες	ἔλεγον	τῷ Πέτρῳ· ἀληθῶς ἐξ αὐτῶν
[3, 2]	τόν γε κατὰ τοῦ λαοῦ	ἔλεγχον	διὰ τὰς παραβάσεις τοῦ Μωσέως
[3, 5]	λέγειν. τίς οὖν ὁ τούτων	ἔλεγχος;	εἰ γὰρ δὴ πλάττεσθαι αὐτοῖς
[3, 6]	μὴν παντὸς ἐπαγγελλομένου τι μέγας	ἔλεγχος	ἡ τῶν φοιτητῶν συνουσία. Ἄνδρες
[3, 6]	φανερὸν δὲ ἄγειν τὰ ἀπόρρητα,	ἐλέγχους	τε αὐτοὺς ἑαυτῶν καὶ τῆς
[3, 7]	Ὥστε τοῦτον μὲν οὐ βλασφημήσεις,	ἐλεήσεις	δὲ τῶν ἀνθρώπων τὴν ἄνοιαν.
[3, 5]	δὲ καθ´ ὑπόκρισιν τὸν φιλόσοφον	ἑλεῖν	βίον. Οὕτως δέ τις καὶ
[3, 7]	ἐπιδειξάμενοι, τὴν οἰκείαν αὖθις ἀπελάμβανον	ἐλευθερίαν,	εἰς μεῖζον ὁσημέραι δι´ αὐτῶν
[3, 1]	ἄφεσιν προεκήρυττε, τοὺς πάντας εἰς	ἐλευθερίαν	καὶ λύσιν τῶν ἀπὸ κακίας
[3, 2]	δουλείας τὸ Ἰουδαίων ἔθνος εἰς	ἐλευθερίαν	μετεστήσατο. Καὶ Ἰησοῦς δὲ ὁ
[3, 2]	δυσσεβοῦς καὶ Αἰγυπτιακῆς εἰδωλολατρείας εἰς	ἐλευθερίαν	τὸ πάντων ἀνθρώπων γένος ἀνεκαλέσατο.
[3, 6]	ἄρα οὐδεὶς ἦν γόης, ὡς	ἐλεύθερον	ἀφεῖσθαι καὶ παντὸς ἐκτὸς κινδύνου
[3, 4]	πνεῦμά μου» οὕτως ἄφετος καὶ	ἐλεύθερος	αὐτὸς ἀφ´ ἑαυτοῦ τὴν ἐκ
[3, 5]	τῶν Χριστοῦ μαθητῶν, ἀφεῖται παραχρῆμα	ἐλεύθερος,	κἂν μυρίοις ἔνοχος ἁλίσκηται πλημμελήμασιν.
[3, 5]	καὶ τὰ οἰκεῖα προϊσχόμενος ἐξῳκειοῦτο,	ἐλευθέρῳ	δὲ καὶ ἀληθεῖ λόγῳ τὰ
[3, 5]	τοῦ δι´ ἐναντίας λόγου φανῇ.	Ἐληλεγμένου	δῆτα τούτου, φέρε ἀναδραμόντες ἐπὶ
[3, 5]	καὶ ἐπ´ αὐτὰ τῆς οἰκουμένης	ἐλθεῖν	τὰ ἄκρα, ἐπί τε τὴν
[3, 2]	τῶν μηρῶν αὐτοῦ, ἕως ἂν	ἔλθῃ	ᾧ ἀπόκειται, καὶ αὐτὸς προσδοκία
[3, 5]	πράξεων τοῦ Ἰησοῦ διαλέξεις· ὃς	ἐλθὼν	ἐπ´ ἐκεῖνα τῆς ἱστορίας, ἐν
[3, 7]	ἱστορεῖται, ἀλλ´ οὐδ´ εἰς φαντασίαν	ἐλθὼν	τοῦ παραπλησίου; ἀγαπητὸν γὰρ ἑκάστῳ
[3, 5]	παρίωμεν δὲ καὶ ἐπὶ τὴν	Ἑλλάδα,	καὶ τοῖς τούτων σοφοῖς ἀντικηρύττωμεν,
[3, 7]	μὴ νομοθέτης μὴ φιλόσοφος μὴ	Ἕλλην	μὴ βάρβαρος, τοιοῦτόν τι διανοηθεὶς
[3, 6]	αἰῶνος πώποτε γόης, βάρβαρος ἢ	Ἕλλην,	τοιούτων κατέστη διδάσκαλος φοιτητῶν καὶ
[3, 3]	τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ λόγοι πάντα	Ἕλληνα	καὶ βάρβαρον ἄνω τὴν διάνοιαν
[3, 7]	ποίᾳ δὲ χρησόμεθα λέξει πρὸς	Ἕλληνας,	ἄνδρες τῇ Σύρων ἐντραφέντες μόνῃ
[3, 7]	τοῦ Ἰησοῦ μαθηταί, καὶ ὅπως	Ἕλληνας	ὁμοῦ καὶ βαρβάρους ὡς περὶ
[3, 7]	τοῖς ἔθνεσιν, καὶ βάρβαροι καὶ	Ἕλληνες	τὰς περὶ τοῦ Ἰησοῦ γραφὰς
[3, 5]	Ἰουδαϊκοῦ, πολλοὺς δὲ καὶ τοῦ	Ἑλληνικοῦ	ἐπηγάγετο. Ὁ Χριστὸς οὗτος ἦν·
[3, 5]	προσήγετο τοῦ Ἰουδαϊκοῦ καὶ τοῦ	Ἑλληνικοῦ	πλείους, εἰ μή τισιν θαυμαστοῖς
[3, 5]	τοῦ Ἰουδαϊκοῦ, πολλοὺς δὲ τοῦ	Ἑλληνικοῦ»	προσαγόμενος, δῆλος ἂν εἴη περιττόν
[3, 3]	ἐστιν» Εἰ δὴ ταῦτά τις	Ἑλλήνων	αἰτιῷτο, ἴστω μὴ φίλα τοῖς
[3, 3]	πάλαι θηριωδεστάτων λογίων τε καὶ	Ἑλλήνων	ἀνδρῶν, οἳ τοῖς πάλαι προφήταις
[3, 5]	ὁμολογεῖται πλήθη Ἰουδαίων τε καὶ	Ἑλλήνων	αὐτὸς Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ
[3, 6]	αὐτῶν βαρβάρων, οὐχὶ δὲ μόνον	Ἑλλήνων,	ἐκ τῶν Ἰησοῦ λόγων πᾶσαν
[3, 7]	καὶ Μακεδόνων, καὶ Βιθυνῶν καὶ	Ἑλλήνων,	καὶ συνελόντι φάναι τῶν λοιπῶν
[3, 3]	τε ὅσους ζηλωτὰς οὐκ ἐξ	Ἑλλήνων	μόνον ἀλλὰ καὶ βαρβάρων τῆς
[3, 3]	Σεμνύνονταί γέ τοι καὶ αὐτῶν	Ἑλλήνων	οἱ λογιώτατοι ἐπὶ χρησμοῖς τῶν
[3, 6]	ἐμαθητεύετο ἐν ὀλίγῳ πᾶν γένος	Ἑλλήνων	ὁμοῦ καὶ βαρβάρων, καὶ νόμοι
[3, 6]	φιλοσοφίας ᾄδουσιν ὧδε κἀκεῖσε περιφέροντες	Ἑλλήνων	παῖδες· Δημόκριτος αὐτοῖς οὗτος ἦν.
[3, 2]	ἀλλοφύλων ἐθνῶν βαρβάρων τε καὶ	Ἑλλήνων	τῶν τε ἀγριωτάτων καὶ θηριωδεστάτων
[3, 3]	ταῦτα καὶ πρὸς τῶν παρ´	Ἕλλησι	διαπρεπῶν φιλοσόφων τε καὶ θεολόγων
[3, 5]	πείσεσθαι, τοὺς Ῥωμαίοις ὁμοῦ καὶ	Ἕλλησι	καὶ βαρβάροις θεῶν ἀνατροπὴν εἰσηγησαμένους.
[3, 5]	γὰρ καὶ τὰς τῶν παρ´	Ἕλλησι	φιλοσόφων ὑποθήκας διαβάλλοι ἄν τις
[3, 6]	τῶν ἐξ αἰῶνος παρ´ αὐτοῖς	Ἕλλησιν	ἐθῶν ἀνατρεπτικοί, καινῆς δὲ καὶ
[3, 5]	πᾶσιν, οἵτινες ποτ´ ἄρα παρ´	Ἕλλησιν	ἢ παρὰ βαρβάροις βίους καὶ
[3, 2]	περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς	ἐλογισάμεθα	αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ καὶ
[3, 2]	Πάλιν ἀνώτερον εἰπών καὶ ἡμεῖς	ἐλογισάμεθα	αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ» νῦν
[3, 2]	αὐτοῦ καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις	ἐλογίσθη,	καὶ αὐτὸς ἁμαρτίας πολλῶν ἀνήνεγκεν,
[3, 2]	φέρειν μαλακίαν, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ	ἐλογίσθη.	Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει
[3, 2]	φέρειν μαλακίαν, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ	ἐλογίσθη	Τί οὖν λείπεται ἐπὶ τούτοις;
[3, 5]	πώποτ´ ἐπ´ οὐδενὶ λόγῳ πρόδηλον	ἕλοιτ´	ἂν τοιαύτην τιμωρίαν; καὶ μὴν
[3, 5]	ἡδυπαθείας μεταδιώκων, οὐκ ἄν ποτε	ἕλοιτο	πρὸ ζωῆς θάνατον, οὐδ´ ὑπὲρ
[3, 5]	παντὸς γένους, τὸν ἀκτήμονα τρόπον	ἑλομένων,	καὶ τὴν περὶ τοῦ διδασκάλου
[3, 2]	κατὰ θεὸν αὐτῶν προσδοκίας τὴν	ἐλπίδα	ἐπ´ αὐτῷ τίθεσθαι. Καὶ Μωσῆς
[3, 5]	μήτε τινὸς ἀγαθοῦ τὸ παράπαν	ἐλπίδα	κτήσασθαι, εἰκῆ δὲ καὶ μάτην
[3, 2]	αὐτὸν πιστεύοντα ἔθνη εἰσέτι νῦν	ἐλπίζει,	συμφώνως τῇ προρρήσει Καὶ ἔσται
[3, 2]	ἄρχειν ἐθνῶν, ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη	ἐλπιοῦσι	τοῦτο δὴ παράθες τοῖς παρὰ
[3, 2]	μὲν Ἔσται ὁ ἀνιστάμ? θνη	ἐλπιοῦσι	τῷ Καὶ αὐτὸς ἔσται προσδοκία
[3, 2]	ἀνώτερον εἰπών Ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη	ἐλπιοῦσιν	ἐνταῦθα δὲ Καὶ ἐν τῷ
[3, 2]	διαφέρει φάσκειν Ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη	ἐλπιοῦσιν	ἢ Αὐτὸς ἔσται προσδοκία ἐθνῶν
[3, 2]	ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη	ἐλπιοῦσιν	Ἤδη δεύτερον ἐν τούτοις ὁ
[3, 2]	ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη	ἐλπιοῦσιν	Λέλεκται δὲ καὶ τῷ Δαβίδ,
[3, 2]	ἄρχειν ἐθνῶν, ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη	ἐλπιοῦσιν	Σαφῶς γὰρ τὰ ἄλογα θρέμματα
[3, 7]	τοῦτο παρελευσόμεθα; ἢ τίς ἡμῖν	ἐλπὶς	ἔσται τοῦ κατορθώματος ἀντινομοθετεῖν τολμῶσιν
[3, 5]	φῄς; μὴ προσδοκῆσαι αὐτοὺς μηδὲ	ἐλπίσαι	δεινόν τι πείσεσθαι ἐκ τῆς
[3, 2]	ἐπὶ τῷ Χριστῷ τὰ ἔθνη	ἐλπίσειν	τίθεται, ἀνώτερον εἰπών Ἐπ´ αὐτῷ
[3, 5]	μετὰ ταῦτα ἀνθρώποις, ὅτι δὴ	ἐλυπεῖτο»	καὶ ἠδημόνει» καὶ τετάρακτο τὴν
[3, 5]	εἰ μὴ διὰ τῆς αὐτῶν	ἔμαθεν	φωνῆς, καθ´ ἑαυτῶν στηλιτεύοντες, πῶς
[3, 6]	ἐπῆγε τῷ λόγῳ, αὐτίκα τε	ἐμαθητεύετο	ἐν ὀλίγῳ πᾶν γένος Ἑλλήνων
[3, 7]	τὰ παρηγγελμένα πᾶν γένος ἀνθρώπων	ἐμαθήτευον,	ἐκ τῆς οἰκείας γῆς ἐπὶ
[3, 5]	ὁ μὲν ἐδίδασκεν, οἱ δ´	ἐμάνθανον;	παρῄνει δ´ αὐτοῖς πρὸς τοῖς
[3, 5]	συμβήσεσθαι αὐτοῖς, ἐν οἷς προλέγων	ἐμαρτύρατο,	ὅτι καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας ἀχθήσονται,
[3, 6]	σιδήρου δοκιμῆς τὴν ὑπὲρ ὧν	ἐμαρτύρησαν	ἀλήθειαν ἐπιστώσαντο ὥσπερ οὖν οἱ
[3, 5]	καὶ ἐν τοῖς λοιποῖς, οἷς	ἐμαρτύρησαν	αὐτῷ τὰ παράδοξα, φαύλης ἐκτὸς
[3, 5]	νοσούντων ἰάσεις πρὸς αὐτοῦ γενέσθαι	ἐμαρτύρησαν,	καὶ ἐπὶ πᾶσιν τὴν αὐτοῦ
[3, 5]	θαυμαστὸν μηδέ τι παράδοξον ὧν	ἐμαρτύρησαν	οἱ γνώριμοι, σκεψώμεθα εἰ πιθανὸς
[3, 6]	τοῦ παντὸς» μόνον εἰδέναι θεὸν	ἐμαρτύρησαν;	ὃν πάλαι φιλοσόφων εἷς μόνος
[3, 5]	ὑπονοεῖν ὅσα διαπράξασθαι τὸν διδάσκαλον	ἐμαρτύρησαν.	Τί δὲ τὸ πιθανὸν τοῦ
[3, 5]	χρόνους πῶς ἐξ ἑνὸς στόματος	ἐμαρτύρουν	γεγονέναι, μέχρι καὶ θανάτου πιστούμενοι
[3, 5]	παραδόξοις ἔργοις αὐτοῦ μετὰ παρρησίας	ἐμαρτύρουν.	Καὶ μήν, εἴπερ ψεύσματα ἦν
[3, 7]	αὐτοῦ οὐχ ἁπλοῖς οὐδ´ ἀναποδείκτοις	ἐμαρτύρουν	λόγοις, δι´ αὐτῆς δ´ ἐνεργείας
[3, 5]	αὐτοῦ μαθηταὶ τῇ δὲ ἀληθείᾳ	ἐμαρτύρουν	τὰς ὑπ´ αὐτοῦ πραχθείσας παραδοξοποιοὺς
[3, 5]	τὰ περὶ αὐτοῦ διαλεγομένους, ἀναρπάσαντες	ἐμάστιζον,	ἐπιτιμῶντες ἐπὶ τῇ διδασκαλίᾳ, ὅτε
[3, 7]	Ἐγὼ μὲν οὖν ἐξετάζων παρ´	ἐμαυτῷ	φιλαλήθως τὸν λόγον, οὐδεμίαν πειστικὴν
[3, 0]	καλεῖ δὴ καιρὸς ἐπ´ αὐτὴν	ἐμβάντα	τὴν ὑπόθεσιν ἄρξασθαι τῶν ἐπηγγελμένων.
[3, 2]	ἀντὶ τοῦ μὴ μοιχεύειν μηδ´	ἐμβλέπειν	γυναικὶ μετὰ ἐπιθυμίας ἀκολάστου παραινεῖ,
[3, 6]	οἱ μαθηταὶ μαρτυροῦσι παραινεῖν μηδ´	ἐμβλέπειν	μετ´ ἐπιθυμίας ἀκολάστου, φήσαντα· Ἐρρέθη
[3, 3]	ἀποκαλεῖν τοῖς ὀνόμασι τὸν μηδὲ	ἐμβλέπειν	μετὰ ἐπιθυμίας ἀκολάστου γυναιξὶν ἐπιτρέψαντα,
[3, 6]	λέγω ὑμῖν, ὅτι πᾶς ὁ	ἐμβλέπων	γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν
[3, 5]	ἀρχιερέως, καὶ ἰδοῦσα αὐτὸν θερμαινόμενον.	Ἐμβλέψασα	αὐτῷ λέγει, καὶ σὺ μετὰ
[3, 6]	λόγος τοῦ σωτῆρος ἡμῶν τὸ	ἐμβριθὲς	καὶ αὐστηρὸν τοῦ τρόπου· σωφροσύνης
[3, 2]	ἐκ τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν ὡς	ἐμὲ	ἀναστήσει κύριος ὁ θεός, αὐτοῦ
[3, 1]	Χριστοῦ κεκραγώς· Ππνεῦμα κυρίου ἐπ´	ἐμέ,	οὗ εἵνεκεν ἔχρισέν με εὐαγγελίσασθαι
[3, 2]	Χριστοῦ πάλαι πρότερον παρ´ Ἑβραίοις	ἐμελετᾶτο.	Μή τι οὖν ἐπίδοξόν τινα
[3, 2]	ἑώρα· ἐπεὶ δὲ ὅσον οὔπω	ἔμελλε	μετὰ τὴν τελευτὴν ἢ μετὰ
[3, 5]	πάντα τόπον καὶ χώραν οὗ	ἔμελλεν	αὐτὸς ἔρχεσθαι» ἀλλ´ οὐδεὶς αἱρεῖ
[3, 2]	μὲν τόπος οὗτος, ἔνθα γεγεννῆσθαι	ἔμελλεν,	προείρητο. Τῆς δὲ γενέσεως αὐτοῦ
[3, 7]	εἰπὼν ἐπισυνῆψεν ἐπαγγελίαν, δι´ ἧς	ἔμελλον	ἐπιθαρρεῖν καὶ προθύμως ἐπιδιδόναι σφᾶς
[3, 5]	οὐ γὰρ δὴ τούτοις ἀπιστεῖν	ἔμελλον	οἱ ταῖς ἄλλαις αὐτῶν διηγήσεσιν
[3, 1]	Χριστοῦ ἀγαθά. Πῶς γὰρ οὐκ	ἔμελλον	ὡραῖοι ἔσεσθαι οἱ ἐν ὀλίγῳ
[3, 2]	θεός τοῦτο γὰρ ἑρμηνεύει τὸ	Ἐμμανουήλ.	Τοιαῦτα περὶ τῆς εἰς ἀνθρώπους
[3, 0]	ἡμετέρας διὰ Χριστοῦ γενομένης κλήσεως	ἐμνημόνευσαν,	δι´ ὃ καὶ ὡς οἰκείων
[3, 6]	πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν ἤδη	ἐμοίχευσεν	αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ»
[3, 2]	σήμερον γεγέννηκά σε· αἴτησαι παρ´	ἐμοῦ,	καὶ δώσω σοι ἔθνη τὴν
[3, 6]	τοῦ τῆς διανοίας βάθους, τὰς	ἐμπαθεῖς	ὀρέξεις ἀποτέμνοντας, ἐδίδασκεν λέγων· Εἰσὶν
[3, 6]	κατείληφεν; ἀλλ´ οὐκ ἔστιν εἰπεῖν,	ἔμπαλιν	δὲ λόγους φιλοσόφους μετιόν, ὡς
[3, 3]	κατὰ τὴν οὐσίαν διαφέρειν ἀπεφήναντο	ἐμπίδος	τε καὶ εὐλῆς καὶ μυίας
[3, 4]	ἤνυεν ποιούμενος, τῶν αὐτοῦ μαθητῶν	ἐμπλεόντων,	καὶ ὡς χειμασθέντων ἐπετίμησεν τῇ
[3, 7]	θείας, μένους τε καὶ θάρσους	ἐμπλήσας,	καὶ δὴ οἷά τις ἀληθῶς
[3, 7]	αἰῶνος» Ἀλλὰ καὶ πνεύματος αὐτοῖς	ἐμπνεῦσαι	λέγεται θείου, ἀλλὰ καὶ δύναμιν
[3, 7]	δὲ λοιπὸν αὐτοὺς ἀκολούθους ἐκτήσατο,	ἐμπνεύσας	αὐτοῖς δυνάμεως θείας, μένους τε
[3, 2]	ἐθνῶν ὁμολογεῖ, τί δή ποτε	ἐμποδὼν	μὴ οὐχὶ αὐτὸν εἶναι φάσκειν
[3, 2]	Εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν, μετεμορφώθη	ἔμπροσθεν	αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον
[3, 7]	ὀνόματι αὐτοῦ δυνάμεως τὴν ἀρετὴν	ἐμφαίνων,	τοῖς αὐτοῦ μαθηταῖς ἔφησεν· Πορευθέντες
[3, 5]	τούτοις ἀπιστεῖν; καὶ πῶς οὐκ	ἐμφανὴς	ὁ φθόνος; Τί δέ; οἱ
[3, 7]	κατὰ πόλεις καὶ κατὰ ἀγροὺς	ἐμφυλίους	στάσεις, διωγμούς τε καὶ πολέμους
[3, 3]	ἄκουε. Ἀπὸ τῶν Πορφυρίου περὶ	ἐμψύχων	ἀποχῆς> Θεῷ μὲν τῷ ἐπὶ
[3, 7]	εἰς μέσην παρελθόντες πόλιν, ἔπειτα	ἐν	ἀγορᾷ στάντες καὶ βοῇ μείζονι
[3, 7]	ἀγροίκων τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν, οὐκ	ἐν	ἀδήλοις που καὶ ἀφανέσι τόποις,
[3, 7]	ὅτε μηδεὶς μὲν τῶν πώποτε	ἐν	ἀνθρώποις γενομένων διαφανῶν, μὴ βασιλεὺς
[3, 4]	τοτὲ δὲ προστάγματι λόγου τοὺς	ἐν	ἀνθρώποις δαίμονας ἐλαύνων, καὶ ἄλλοτε
[3, 7]	σώματι κατοικῆσαι, καὶ πᾶσαν τὴν	ἐν	ἀνθρώποις οἰκονομίαν ἐπιτελέσαι μαρτυροῦντα; Καὶ
[3, 2]	πάντων τῶν ἐξ αἰῶνος βοηθέντων	ἐν	ἀνθρώποις πολὺ κρείττων ἀσυγκρίτῳ ὑπεροχῇ
[3, 3]	καὶ εὐλῆς καὶ μυίας τὴν	ἐν	ἀνθρώποις ψυχήν, ἀλλὰ καὶ ὄφεως
[3, 7]	τοτὲ μὲν τὸν πρεσβευόμενον θεὸν	ἐν	ἀνθρώπου γεγονέναι σώματι καὶ οὐδὲν
[3, 7]	καὶ θεοῦ δύναμιν τὴν ἀνωτάτω	ἐν	ἀνθρώπου μορφῇ καὶ σχήματι μᾶλλον
[3, 3]	ὕμνον οὖσαν καὶ ἡμῶν σωτηρίαν.	Ἐν	ἀπαθείᾳ ἄρα τῆς ψυχῆς τοῦ
[3, 6]	δ´ ἂν ἐπείθοντο λέγοντι, καὶ	ἐν	ἀπομνημονεύμασιν ἐγγράφοις ταῦτα παραδιδόναι ἠξίουν,
[3, 7]	ἐκεῖνο, ὁποίᾳ δυνάμει περιγεγόνασιν τῶν	ἐν	ἀρχαῖς ἀκροωμένων οἱ τοῦ Ἰησοῦ
[3, 5]	ὅπως καὶ ἐκ περιουσίας καὶ	ἐν	ἀτόπῳ συγχωρήσει τὸ ἀσύστατον τοῦ
[3, 5]	διαβάλλοι ἂν ἱστορίας, ἀθετῶν τὴν	ἐν	αὐταῖς ἀλήθειαν, καὶ εἰς τοὐναντίον
[3, 7]	μορφῇ καὶ σχήματι μᾶλλον δ´	ἐν	αὐτῇ σαρκὶ καὶ σώματι κατοικῆσαι,
[3, 7]	ἐκλάμποντος τοῦ σωτηρίου λόγου καὶ	ἐν	αὐτοῖς γε μέσοις τοῖς ἐχθροῖς
[3, 7]	τῶν ἐθνῶν, καὶ μηδεμιᾶς οὔσης	ἐν	αὐτοῖς ἐπιμιξίας διὰ τὰς πολλὰς
[3, 7]	ἐνθέου βουλῆς καὶ τῆς ἐνεργούσης	ἐν	αὐτοῖς θείας δυνάμεως παραστατικόν. Ἀνακαλέσας
[3, 6]	τὰς διαθέσεις, ὡς μηδὲν ὕπουλον	ἐν	αὐτοῖς λανθάνειν, ἐνσεμνύνεσθαι δὲ καὶ
[3, 4]	τῆς ἀρετῆς θαύματα, ταῦτα τῆς	ἐν	αὐτῷ θεότητος τὰ τεκμήρια· ταῦτα
[3, 7]	τὸν λόγον, οὐδεμίαν πειστικὴν δύναμιν	ἐν	αὐτῷ, οὐδέ τι σεμνὸν οὐδ´
[3, 2]	δὲ παρὰ τοῖς πᾶσιν ὅτι	ἐν	Βηθλεὲμ ἐγεννήθη Ἰησοῦς ὁ Χριστός,
[3, 7]	λόγους. Κεκήρυκτο γοῦν τὸ εὐαγγέλιον	ἐν	βραχεῖ χρόνῳ ἐν ὅλῃ τῇ
[3, 1]	βραχίονι αὐτοῦ συνάξει ἄρνας καὶ	ἐν	γαστρὶ ἐχούσας παρακαλέσει Ταῦτα δὲ
[3, 2]	ἐπὰν λέγῃ· Ἰδοὺ ἡ παρθένος	ἐν	γαστρὶ λήψεται, καὶ τέξεται υἱόν,
[3, 2]	αὐτοῦ ὡς παιδίον, ὡς ῥίζα	ἐν	γῇ διψώσῃ ἀνθ´ οὗ ὁ
[3, 2]	ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ ὡς ῥίζα	ἐν	γῇ διψώσῃ Διὰ γὰρ τούτων
[3, 2]	αὐτοῦ, ὡς παιδίον, ὡς ῥίζα	ἐν	γῇ διψώσῃ ἑξῆς συνάπτει λέγων·
[3, 7]	Ὁ δὲ λόγος εἴρητο μὲν	ἐν	γωνίᾳ γῆς τότε, καὶ οἱ
[3, 2]	τοῖς Φαρισαίοις ἔλεγεν· Εἰ δὲ	ἐν	δακτύλῳ θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια
[3, 5]	χρὴ πιστεύειν αὐτοῖς ὡς ἀληθεστάτοις,	ἐν	δὲ τοῖς ἐπιδόξοις καὶ σεμνοτέροις
[3, 5]	οὐδαμοῦ δὲ ἀπόστολον οὐδ´ εὐαγγελιστήν·	ἐν	δὲ τῷ εὐαγγελίῳ ἐπισημηνάμενος ὃν
[3, 2]	τοὺς ἑαυτοῦ μαθητάς· Τί διαλογίζεσθε	ἐν	ἑαυτοῖς, ὀλιγόπιστοι, ὅτι ἄρτους οὐκ
[3, 6]	οἳ καὶ τὸν πάντα βίον	ἐν	ἐγκρατείᾳ καταγηράσαντες τῆς ἐκ τῶν
[3, 7]	νεκρῶν ἀναβεβιωκότα τὸν μηδὲ ὅτε	ἐν	ζῶσιν ἦν ἐπαμῦναι ἑαυτῷ δεδυνημένον;
[3, 3]	ὄντων διὰ τοῦ καλλίστου τοῦ	ἐν	ἡμῖν αἰτοίη τὰ ἀγαθά· νοῦς
[3, 2]	Καὶ οὐκ ἀνέστη ἔτι προφήτης	ἐν	Ἰσραὴλ ὡς Μωσῆς, ὃν ἔγνω
[3, 2]	πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ καὶ	ἐν	κακώσει. Αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ
[3, 5]	ὅμοιον εὕροις ἂν τῷ Ματθαίῳ·	ἐν	μὲν γὰρ ταῖς ἐπιστολαῖς αὐτοῦ
[3, 7]	αὐτοῦ φρονεῖν ἔπεισαν, ὅπως τε	ἐν	μέσαις ταῖς πόλεσιν καὶ ἀνὰ
[3, 2]	καὶ ἐπιφέρει· Ἐπάγη τὰ κύματα	ἐν	μέσῳ τῆς θαλάσσης Ὡσαύτως δὲ
[3, 5]	ἐκεῖνο τέλος αὐτοῦ ἐπέμενον, τὸν	ἐν	νεκροῖς θεολογοῦντες, ἢ τί ἄρα
[3, 6]	καθ´ ἡμῶν πολεμίου γραφῆς, ἣν	ἐν	οἷς ἐπέγραψεν· Περὶ τῆς ἐκ
[3, 5]	ἐλθὼν ἐπ´ ἐκεῖνα τῆς ἱστορίας,	ἐν	οἷς ὁ Ἰησοῦς ἐρωτήσας, τίνα
[3, 5]	τὸ ὄνομα αὐτοῦ συμβήσεσθαι αὐτοῖς,	ἐν	οἷς προλέγων ἐμαρτύρατο, ὅτι καὶ
[3, 7]	τὸ εὐαγγέλιον ἐν βραχεῖ χρόνῳ	ἐν	ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον
[3, 7]	γὰρ κηρυχθῆναι τὸ εὐαγγέλιον τοῦτο	ἐν	ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον
[3, 1]	οὐκ ἔμελλον ὡραῖοι ἔσεσθαι οἱ	ἐν	ὀλίγῳ καὶ βραχεῖ χρόνῳ τὴν
[3, 6]	τῷ λόγῳ, αὐτίκα τε ἐμαθητεύετο	ἐν	ὀλίγῳ πᾶν γένος Ἑλλήνων ὁμοῦ
[3, 7]	ἐπὶ πάντα στειλάμενοι τὰ ἔθνη,	ἐν	ὀλίγῳ τε ἦν ἔργα θεωρῆσαι
[3, 6]	νῦν κατὰ τὸν παρόντα καιρὸν	ἐν	ὅλοις τοῖς ἐπὶ γῆς ἔθνεσιν
[3, 6]	ἔκδηλος, ἀπό τε τοῦ τὰς	ἐν	ὄρεσι διατριβὰς καὶ τὰς ἀναχωρήσεις
[3, 2]	ἐκ σπέρματος Ἰσραήλ, μυρία πλήθη	ἐν	πᾶσι τοῖς ἔθνεσι κυριολογεῖ, τῆς
[3, 2]	ἔγνω κύριος πρόσωπον πρὸς πρόσωπον	ἐν	πᾶσι τοῖς σημείοις καὶ τέρασι
[3, 5]	πόθεν ἡ περὶ τῶν αὐτῶν	ἐν	πᾶσιν αὐτοῖς ὁμόφωνος μαρτυρία, ἡ
[3, 2]	αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ καὶ	ἐν	πληγῇ καὶ ἐν κακώσει. Αὐτὸς
[3, 2]	ταύτης Ἡσαΐας θεσπίζει; Ἄνθρωπος φησίν,	ἐν	πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν
[3, 2]	τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων· ἄνθρωπος	ἐν	πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν
[3, 2]	αὐτῷ φῶς» Ἀνώτερον εἰπὼν Ἄνθρωπος	ἐν	πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν
[3, 5]	ἀλλ´ οὐδὲ ἀγαθῷ. Πόθεν οὖν	ἐν	πλήθει τοσῶνδε ἀνδρῶν ἡ τῶν
[3, 2]	καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι	ἐν	πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ καὶ
[3, 2]	καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι	ἐν	πόνῳ» νῦν μετὰ τὴν σφαγὴν
[3, 1]	ὁρᾶν. Τὸν μὲν οὖν Χριστὸν	ἐν	πρώτοις αὐθέντην καὶ ἀρχηγὸν ἔσεσθαι
[3, 2]	ἔθνη δουλεύσουσιν αὐτῷ Καὶ ἐνευλογηθήσονται	ἐν	σοὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς
[3, 5]	ὁ Πέτρος ταῦθ´ ὡς εἰκὸς	ἐν	ταῖς αὐτοῦ διδασκαλίαις ἐξηγόρευσεν, ὅρα
[3, 2]	τοῦ διαβόλου, καὶ οὐδὲν ἔφαγεν	ἐν	ταῖς ἡμέραις ἐκείναις Καὶ πάλιν
[3, 5]	τοῖς κατὰ νόμους δικαστηρίοις καὶ	ἐν	ταῖς κοιναῖς ἀμφισβητήσεσιν τῶν μαρτύρων
[3, 7]	που καὶ ἀφανέσι τόποις, ἀλλ´	ἐν	ταῖς μάλιστα διαπρεπεστάταις πόλεσιν ἱδρυθεῖσαι,
[3, 6]	ἢ πῶς βοηθοὺς δαίμονας ἐπεκαλέσατο	ἐν	ταῖς παραδοξοποιίαις, ὁπότε εἰσέτι δεῦρο
[3, 5]	ὁ αὐτὸς δεσμοῖς περιέβαλεν, ὡς	ἐν	ταῖς Πράξεσι τῶν Ἀποστόλων γέγραπται.
[3, 6]	μαθηταί, τοσαύτην δύναμιν προφέροντες λόγων	ἐν	ταῖς πρὸς τοὺς ἀκροωμένους ὁμιλίαις,
[3, 2]	γῆν ἁγίαν καὶ θεοφιλῆ βίον	ἐν	ταύτῃ καὶ μακαριστὸν τοῖς τὸν
[3, 5]	τάδε· καὶ ὄντος τοῦ Πέτρου	ἐν	τῇ αὐλῇ ἔρχεται πρὸς αὐτὸν
[3, 6]	δὴ πρῶτοι τοῦ Ἰησοῦ μαθηταὶ	ἐν	τῇ βίβλῳ τῶν ἰδίων Πράξεων
[3, 2]	τῷ δακτύλῳ τοῦ θεοῦ καὶ	ἐν	τῇ ἐξόδῳ· Εἶπον οὖν οἱ
[3, 2]	ἡμέραις ἐκείναις Καὶ πάλιν Μωσῆς	ἐν	τῇ ἐρήμῳ τροφὰς τῷ λαῷ
[3, 6]	ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν	ἐν	τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ» Καί ποτε
[3, 5]	αὐτῷ. Καὶ ἐγένετο ἀνακειμένου αὐτοῦ	ἐν	τῇ οἰκίᾳ, καὶ ἰδοὺ πολλοὶ
[3, 3]	ἕνεκεν ἀποτρεπτέας εἶναι, καθ´ ἃς	ἐν	τῇ Προπαρασκευῇ πεποιήμεθα διὰ πλείστων
[3, 1]	ἥντινα προφητείαν ὁ σωτὴρ ἡμῶν	ἐν	τῇ συναγωγῇ ποτε διελθὼν ἐπὶ
[3, 2]	θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ καὶ	ἐν	τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη, καὶ αὐτὸς
[3, 2]	θάνατον τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ	ἐν	τοῖς ἀνόμοις λογισθῆναι, θεσπίζεται. Διὰ
[3, 5]	δὴ οὖν μηδὲν τῆς ἀληθείας	ἐν	τοῖς ἀπεμφαίνουσι καὶ σκυθρωποῖς παραχαράξαντες
[3, 3]	ἀποδείξεις. Τοιαῦτα ἄττα τυγχάνει καὶ	ἐν	τοῖς δογματικοῖς μαθήμασιν τοῦ σωτῆρος
[3, 3]	τὰς ἐπηρτημένας τοῖς ἀσεβέσι τιμωρίας;	Ἐν	τοῖς δογματικοῖς τῶν αὐτοῦ λόγων
[3, 5]	σκυθρωποῖς διηγήμασι φαίνονται, πολὺ μᾶλλον	ἐν	τοῖς ἐνδοξοτέροις εἶεν ἂν τοιοῦτοι.
[3, 5]	μεγίστη τις ἦν ἐκκλησία Χριστοῦ	ἐν	τοῖς Ἱεροσολύμοις ἀπὸ Ἰουδαίων συγκροτουμένη
[3, 7]	αὐτοῦ πεπραγμένων ἐνθέων ἔργων τῆς	ἐν	τοῖς λόγοις ἀληθείας αὐτοῦ τὴν
[3, 7]	ἔργοις προκαταληφθέντες ῥᾴδιον ἐποιοῦντο τὴν	ἐν	τοῖς λόγοις διάθεσιν. Λέγονται γοῦν
[3, 5]	οὐκ ἂν εἶεν ἄξιοι καὶ	ἐν	τοῖς λοιποῖς, οἷς ἐμαρτύρησαν αὐτῷ
[3, 2]	ἀλλ´ ἐπεὶ κατά τινα προσωνυμίαν	ἐν	τοῖς μετὰ ταῦτα χρόνοις ἀπὸ
[3, 5]	ὅμοιον ὡς εἰ καὶ Μωσέως	ἐν	τοῖς νόμοις λέγοντος οὐ φονεύσεις,
[3, 5]	ἀλλ´ ὁ πατήρ μου ὁ	ἐν	τοῖς οὐρανοῖς. Καὶ ἐγώ σοι
[3, 5]	ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένα	ἐν	τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὅσα ἂν
[3, 5]	ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένα	ἐν	τοῖς οὐρανοῖς» τοσούτων εἰρημένων τῷ
[3, 5]	διδασκάλῳ προτεθειμένους. Εἰ δὲ φιλαλήθεις	ἐν	τοῖς περὶ αὐτοῦ σκυθρωποῖς διηγήμασι
[3, 1]	σήμερον πεπλήρωται ἡ γραφὴ αὕτη	ἐν	τοῖς ὠσὶν ὑμῶν Καὶ δὴ
[3, 3]	καὶ πνευμάτων πονηρῶν καὶ τῶν	ἐν	τούτοις ἀρχόντων, οὓς παντὶ σθένει
[3, 5]	ἱστορῶν μέμνηται τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	ἐν	τούτοις· Γίνεται δὲ κατ´ ἐκεῖνον
[3, 5]	Πρὸς τῶν αὐτοῦ μαθητῶν, ἢ	ἐν	τούτοις μὲν χρὴ πιστεύειν αὐτοῖς
[3, 2]	αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσιν Ἤδη δεύτερον	ἐν	τούτοις ὁ προφήτης τὸ ἐπὶ
[3, 5]	τὸ τοῦ σταυροῦ τρόπαιον ἐπικομίζοντα,	ἐν	τούτῳ τε πηγνύμενον καὶ χεῖρας
[3, 7]	ὑπ´ αὐτοῦ γεγονέναι παραδόξων, καὶ	ἐν	τούτῳ τοῖς συνορᾶν δυναμένοις τὰ
[3, 6]	Περὶ τῆς ἐκ λογίων φιλοσοφίας»	ἐν	τρίτῳ συγγράμματι τέθειται, ὧδέ πως
[3, 2]	τοῦ χρωτὸς τοῦ προσώπου αὐτοῦ	ἐν	τῷ αὐτὸν λαλεῖν αὐτῷ. Καὶ
[3, 5]	ἀληθεύειν τοὺς αὐτοὺς φάναι καὶ	ἐν	τῷ αὐτῷ ψεύδεσθαι οὐδέν ἐστιν
[3, 1]	ποιμανεῖ τὸ ποίμνιον αὐτοῦ, καὶ	ἐν	τῷ βραχίονι αὐτοῦ συνάξει ἄρνας
[3, 1]	δύναμις ἦν ἡ συνεργοῦσα αὐτοῖς	ἐν	τῷ εὐαγγελικῷ κηρύγματι, ἄλλος πάλιν
[3, 5]	δι´ ὧν πρὸς αὐτοὺς ἔλεγεν	Ἐν	τῷ κόσμῳ θλίψιν ἔχετε» καὶ
[3, 5]	Ἑβραίων Ἰωσήπῳ μάρτυρι χρήσασθαι, ὃς	ἐν	τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ τῆς Ἰουδαϊκῆς Ἀρχαιολογίας
[3, 7]	εἰκότως τῆς τοὺς πολλοὺς λανθανούσης	ἐν	τῷ ὀνόματι αὐτοῦ δυνάμεως τὴν
[3, 2]	θῇ ἐπὶ γῆς κρίσιν, καὶ	ἐν	τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσιν
[3, 2]	ἔθνη ἐλπιοῦσιν ἐνταῦθα δὲ Καὶ	ἐν	τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσιν
[3, 7]	μετὰ προσθήκης δὲ ἀναγκαίας τῆς	Ἐν	τῷ ὀνόματι αὐτοῦ» Ἐπειδὴ γὰρ
[3, 7]	τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, ἵνα	ἐν	τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ
[3, 5]	δὲ ἔχω, τοῦτό σοι δίδωμι·	ἐν	τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγειραι
[3, 6]	Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη	ἐν	τῷ ὀνόματί μου, διδάσκοντες αὐτοὺς
[3, 7]	αὐτοῖς· Μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη	ἐν	τῷ ὀνόματί μου» Τοῦτο δ´
[3, 2]	Μωσεῖ, ἡνίκα κατέπαυσε λαλῶν αὐτῷ	ἐν	τῷ ὄρει Σινᾶ, τὰς δύο
[3, 2]	συσκευασθείσης ὀνομαστὶ θεσπίσας ὁ λόγος	ἐν	τῷ Παρέστησαν οἱ βασιλεῖς τῆς
[3, 5]	διαρρήδην ἐπ´ ὀνόματος αὐτοῦ μέμνηται	ἐν	τῷ πρὸς αὐτοῦ γραφέντι εὐαγγελίῳ
[3, 3]	παλαιοὶ Ἑβραῖοι θύειν μνημονεύονται, διειληφότες	ἐν	τῷ πρώτῳ συγγράμματι τῆς παρούσης
[3, 2]	καὶ δώσω τὸ ῥῆμά μου	ἐν	τῷ στόματι αὐτοῦ, καὶ λαλήσει
[3, 2]	καὶ δώσω τὸ ῥῆμά μου	ἐν	τῷ στόματι αὐτοῦ, καὶ λαλήσει
[3, 3]	τὴν εἰς ἄκρον παραδοὺς φιλοσοφίαν,	ἐν	τῷ τοὺς φοιτητὰς παιδεύειν τῶν
[3, 5]	οἱ δὲ μαθηταί· εἶθ´ ὡς	ἐν	ὑποθέσει λόγου ὁ μὲν μὴ
[3, 5]	ἀλλ´ ἐδόθη καὶ τοῦτο ὡς	ἐν	ὑποθέσει, ὅπως καὶ ἐκ περιουσίας
[3, 1]	εἰδῇς, τίνα ἔσεσθαι τὸ εὐαγγέλιον	ἐν	ὑστέροις καιροῖς εὐηγγελίζετο, ὁμοῦ τε
[3, 2]	Ἐφραθά, ὀλιγοστὸς εἶ τοῦ εἶναι	ἐν	χιλιάσιν Ἰούδα· ἐκ σοῦ μοι
[3, 5]	περιτιθέμενον αὐτῷ, φοινικοῦν τε χιτῶνα	ἐν	χλαμύδος σχήματι περιβληθέντα, καὶ τέλος
[3, 2]	ᾐτήσω παρὰ κυρίου τοῦ θεοῦ	ἐν	Χωρὴβ τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἐκκλησίας
[3, 2]	παρὰ κυρίου τοῦ θεοῦ σου	ἐν	Χωρὴβ τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἐκκλησίας
[3, 7]	Λιβύης, Εὐρώπης τε καὶ Ἀσίας,	ἔν	τε κώμαις τε καὶ χώραις
[3, 5]	γὰρ ἐπὶ πάντων ἀμφιγνοουμένων πραγμάτων	ἔν	τε τοῖς κατὰ νόμους δικαστηρίοις
[3, 7]	τῶν μὲν πατρίων θεῶν ἀφίστασθαι,	ἕνα	δὲ τὸν πάντων δημιουργὸν σέβειν;
[3, 6]	ἁγνείαν παντελῆ καὶ παρθενίαν ἀσκήσασαι.	Ἕνα	μὲν οὖν μηλόβοτον καταλιπόντα τὴν
[3, 7]	οὐδὲ πιθανὸν εἰς τὸ κἂν	ἕνα	τινὰ τῶν ἠλιθίων πεῖσαι δύνασθαι
[3, 2]	λέγουσα καὶ ἦν ἐκεῖ Μωσῆς	ἔναντι	κυρίου τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα
[3, 2]	σφαγὴν ἤχθη, καὶ ὡς ἀμνὸς	ἔναντι	τοῦ κείροντος ἄφωνος, οὕτως οὐκ
[3, 7]	τιμωρίαν, τίς οὐκ ἂν ὡς	ἐναντία	λεγόντων κατέπτυσεν εἰκότως; τίς δ´
[3, 5]	προλελεγμένα διδασκέτω, τὰ δ´ ἐκείνοις	ἐναντία,	παρανομεῖν δηλαδὴ καὶ ἀσεβεῖν καὶ
[3, 6]	θεοῦ; οὐχὶ τούτων ἁπάντων τὰ	ἐναντία	πρεσβεύςει, ἀκόλουθα τῇ ἑαυτοῦ μοχθηρίᾳ
[3, 5]	εἴ τις τἀληθὲς διαστρέφων τὴν	ἐναντίαν	οἷς ἐδίδασκεν περιβάλλειν αὐτῷ δόξαν
[3, 6]	πρὸς τούτοις ὁ τῷ δι´	ἐναντίας	ἡμῖν λόγῳ παριστάμενος λεγέτω, τίς
[3, 6]	καὶ ποιητῶν καὶ θεολόγων ἐξ	ἐναντίας	θέσθαι νόμους τοὺς κατ´ εἰδωλολατρίας,
[3, 6]	Πάλιν δ´ ἐπὶ τὸν δι´	ἐναντίας	ἰτέον, ἐρωτητέον τε εἴ ποτε
[3, 5]	συγχωρήσει τὸ ἀσύστατον τοῦ δι´	ἐναντίας	λόγου φανῇ. Ἐληλεγμένου δῆτα τούτου,
[3, 5]	συμφέρον καὶ τὸ φέρεσθαι ἐξ	ἐναντίας	πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν καὶ τὸ
[3, 6]	νόμοι πᾶσι τοῖς ἔθνεσι κατεσπείροντο	ἐναντίοι	τῇ τῶν παλαιῶν δεισιδαιμονίᾳ, νόμοι
[3, 7]	οὐκ ἂν προσέθεντο μᾶλλον, τὸ	ἐναντίον	ἄπιστον εἶναι καὶ ἀδύνατον ἡγούμενοι
[3, 2]	βραχίων κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη; Ἀνηγγείλαμεν	ἐναντίον	αὐτοῦ ὡς παιδίον, ὡς ῥίζα
[3, 1]	αὐτοῦ, καὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ	ἐναντίον	αὐτοῦ. Ὡς ποιμὴν ποιμανεῖ τὸ
[3, 5]	ψεῦδος ἔχει τοῦ κακοῦ τὸ	ἐναντίον.	Διὸ λέγωμεν, ὅτι καὶ νεκροὺς
[3, 5]	Καὶ πόθεν τὸ περὶ αὐτοὺς	ἐναντίον	δόγμα συστήσεται; τὸ γὰρ ἀληθεύειν
[3, 5]	οὗτος. Σκεψώμεθα δὲ καὶ τὸν	ἐναντίον.	Ἔστω γὰρ ὁ μὲν διδάσκαλος,
[3, 5]	τοὺς λόγους αὐτῶν πάντας, φάσκων	ἐναντίως	μὲν τοῖς ἀναγεγραμμένοις διατεθεῖσθαι αὐτοὺς
[3, 7]	οἷα θεόν) τοτὲ δὲ τούτοις	ἐναντίως	ὕβρεις αὐτὸν καὶ ἀτιμίας ὑπομεῖναι
[3, 1]	μεμαρτυρημένον, ἔχεις τε λευκὰς καὶ	ἐναργεῖς	ἀποδείξεις, ἐκ τίνος μὲν ἄρξεται
[3, 5]	φιλαλήθους δὲ διαθέσεως σαφῆ καὶ	ἐναργῆ	τεκμήρια παρεσχηκέναι; Οἱ δέ γε
[3, 4]	ταῦτα καὶ δι´ ἑτέρων πραγμάτων	ἐναργῶν,	πάντα καλυπτόντων λόγον, δι´ ὧν
[3, 2]	φύσεως κατὰ καιρὸν διαλάβωμεν, ἐξ	ἐναργῶν	τῶν ἀποδείξεων παριστῶντες ὡς οὐκ
[3, 0]	ἃς αὐτῷ μόνῳ ἐφαρμόζειν ἐξ	ἐναργῶν	τῶν ἀποτελεσμάτων αὐτίκα μάλα παραστήσομεν,
[3, 3]	τοὺς φοιτητὰς παιδεύειν τῶν ὑπαρχόντων	ἐνδεέσι	κοινωνεῖν καὶ τὸ φιλόπονον καὶ
[3, 2]	μὴ κλέπτειν τὰ οἰκεῖα τοῖς	ἐνδεέσι	προΐεσθαι προστάττει, ὑπερβὰς δὲ καὶ
[3, 6]	τὰς κτήσεις ἀπεμπολήσαντες πένησι καὶ	ἐνδεέσιν	μεταδεδώκασιν, ὧν καὶ αὐτοὶ τυγχάνομεν
[3, 5]	αὐτὸν φιλήματι, τολμήσας τὸ σύμβολον	ἐνδείξασθαι	τῆς προδοσίας, ἀπελιθώθη αὐτίκα, ὁ
[3, 7]	τὸ καταθύμιον, ὁμοῦ μὲν εἰς	ἔνδειξιν	τῶν τῆς εὐσεβείας ἀθλητῶν, ὁμοῦ
[3, 5]	ἁπάσης καὶ ψευδολογίας ἐκτὸς γεγονέναι	ἐνδίκως	ἂν ὁμολογοῖντο, φιλαλήθους δὲ διαθέσεως
[3, 6]	ἀνωτάτω παραίτιος γεγενημένος τίς ἂν	ἐνδίκως	νομισθείη ἢ φιλοσόφων ὁ πρώτιστος
[3, 3]	οὒ οὔ» πῶς ἂν πλάνος	ἐνδίκως	ὀνομασθείη; καὶ τί με χρὴ
[3, 3]	κατὰ φωνὴν οἰκεῖος, οὐδ´ ὁ	ἔνδον,	ὅταν πάθει ψυχῆς ᾖ μεμολυσμένος)
[3, 7]	Ἰουδαίων, τὰ σεμνὰ μόνα καὶ	ἔνδοξα	προσεκόμιζον (λέγω δὲ τὰς θαυματουργίας
[3, 5]	φαίνονται, πολὺ μᾶλλον ἐν τοῖς	ἐνδοξοτέροις	εἶεν ἂν τοιοῦτοι. τοὺς γὰρ
[3, 7]	πολεμεῖν προύθετο, καὶ τούτῳ πράττειν	ἐνεδίδου	τὸ καταθύμιον, ὁμοῦ μὲν εἰς
[3, 2]	τῆς ὑπακοῆς καὶ τῆς ὑπομονῆς	ἕνεκα	δεδώρηται αὐτῷ τὰ ἐκκείμενα· γέγονε
[3, 5]	ἀναθέντας μηδὲν μεριμνᾶν τῶν χρειῶν	ἕνεκα.	Παρῄνει δ´ αὐτοῖς καὶ τῶν
[3, 3]	μὲν ἐπ´ ἀρετὴν τῶν προσδοκωμένων	ἕνεκα	τοῖς εὐσεβέσιν ἐπάθλων, ἀποτρέπεσθαι δὲ
[3, 2]	εἶναι τῶν ἐθνῶν, τοῦ θηριώδους	ἕνεκα	τρόπου, διεσάφησεν· ὧν ἐθνῶν ἄρξειν
[3, 5]	τῆς εἰς τὸ θεῖον εὐσεβείας	ἕνεκα	τυχεῖν, ἔτι μᾶλλον τῷ Ἰησοῦ
[3, 3]	τῆς θεομαχίας καὶ τῆς θεοεχθρίας	ἕνεκεν	ἀποτρεπτέας εἶναι, καθ´ ἃς ἐν
[3, 6]	δόξης μήτε χρημάτων μήτε ἡδονῆς	ἕνεκεν	ἐπιβέβλητο τῇ διδασκαλίᾳ, τίς ἔτι
[3, 6]	ἐπιδίδωσιν ἀνοσίων καὶ ἀθεμίτων ἡδονῶν	ἕνεκεν	θήρας, ὥστε ἤδη διὰ τὰς
[3, 6]	σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν οὐκ	ἐνενόησεν	μέν, οὐ τετόλμηκεν δὲ ἐπιχειρῆσαι,
[3, 7]	καὶ αὐτοὶ τῇ τῶν παραδόξων	ἐνεργείᾳ	δι´ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ πρὸς
[3, 7]	~ζʹ Ὡς καὶ ἀπὸ τῆς	ἐνεργείας	αὐτῆς συνορᾶται τοῖς φιλαληθέσιν ἡ
[3, 7]	ἐμαρτύρουν λόγοις, δι´ αὐτῆς δ´	ἐνεργείας	ἔπειθον, ζῶντος ἔργα παριστῶντες. Εἰ
[3, 5]	ἐπιβουλεύοντες, ὑπὸ φαντασίας θεηλάτου πλανώμενοι,	ἐνεργεῖν	κατ´ αὐτοῦ μὴ παρόντος ἐδόκουν;
[3, 5]	ἀχθήσονται, καὶ μέχρι βασ? ροῦντας	ἐνεργούμενον	Καταπλαγῆναι τὴν πρόρρησιν· ἡ γὰρ
[3, 7]	τῆς ἐνθέου βουλῆς καὶ τῆς	ἐνεργούσης	ἐν αὐτοῖς θείας δυνάμεως παραστατικόν.
[3, 5]	χείρονι μοχθηρίας τρόπῳ τὰς ψυχὰς	ἐνεσχημένοι,	ὑπέμενον πρὸς τῶν ὁμοεθνῶν πάσας
[3, 6]	διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα	ἐνετειλάμην	ὑμῖν» ἔργον ἐπῆγε τῷ λόγῳ,
[3, 5]	κατ´ αὐτὸν πολιτείας εἰς αὐτοὺς	ἐνετίθετο.	τοιαῦτα δὲ ἦν καὶ τὰ
[3, 2]	τὰ ἔθνη δουλεύσουσιν αὐτῷ Καὶ	ἐνευλογηθήσονται	ἐν σοὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ
[3, 2]	παραδείγματος, Μωσῆς ἐφεξῆς τεσσαράκοντα ἡμέρας	ἐνήστευσεν,	ὡς ἡ γραφὴ μαρτυρεῖ, λέγουσα
[3, 2]	Καὶ ὁ μὲν τόπος οὗτος,	ἔνθα	γεγεννῆσθαι ἔμελλεν, προείρητο. Τῆς δὲ
[3, 7]	συνῳδὰ τούτοις καὶ σύμφωνα μαρτυρεῖ·	ἔνθα	ἱστοροῦνται καὶ αὐτοὶ τῇ τῶν
[3, 2]	καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα»	Ἔνθα	λοιπὸν ἤδη καὶ τῆς κληρονομίας
[3, 1]	ἀγαθὰ ἢ Τῶν εὐαγγελιζομένων εἰρήνην	Ἔνθα	σφόδρα ἀπηκριβωμένως ὡραίους ἔφησεν ἔσεσθαι
[3, 1]	τοῖς ὠσὶν ὑμῶν Καὶ δὴ	ἐνθένδε	ἀρξάμενος τῆς οἰκείας διδασκαλίας πτωχοῖς
[3, 7]	θείου, ἀλλὰ καὶ δύναμιν αὐτοῖς	ἔνθεον	καὶ παραδοξοποιὸν πεποιηκέναι, τοτὲ μὲν
[3, 2]	καὶ τέρασι Δέδεικται τοίνυν τὸ	ἔνθεον	πνεῦμα διὰ Μωσέως περὶ τοῦ
[3, 7]	δ´ ἂν αὐτὸς καταμάθοις τὸ	ἔνθεον	τῆς περὶ αὐτοῦ δυνάμεως, εἰ
[3, 7]	συνορᾶν δυναμένοις τὰ τεκμήρια τῆς	ἐνθέου	ἀρετῆς αὐτοῦ διαδεικνύντες. Ἀλλὰ γὰρ
[3, 7]	φιλαληθέσιν ἡ τῆς περὶ αὐτὸν	ἐνθέου	ἀρετῆς δύναμις. Παράδοξον ἴσως δόξειεν
[3, 7]	τοῦτ´ ἦν ἄρα τὸ τῆς	ἐνθέου	βουλῆς καὶ τῆς ἐνεργούσης ἐν
[3, 2]	πᾶσι τοῖς ἔθνεσι κυριολογεῖ, τῆς	ἐνθέου	δυνάμεως αὐτοῦ χάριν κύριον ὁμολογοῦντα,
[3, 4]	ἦν, τῆς τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	ἐνθέου	δυνάμεως δεῖγμα μέγιστον ἐπικομιζομένη. Ἄλλος
[3, 7]	εὐχῶν διά τε τῆς αὐτοῦ	ἐνθέου	προσηγορίας ἐξελαύνοντες, Σημείων τῶν πάλαι
[3, 7]	δέ γε λοιποὶ πάντες τῆς	ἐνθέου	προσηγορίας ἠξιωμένοι καὶ τὰ Χριστοῦ
[3, 6]	~ςʹ Ὅτι μὴ κατὰ γοητείαν	ἐνθέῳ	δὲ ἀρετῇ καὶ δυνάμει τὰ
[3, 5]	μηδὲ θνητὸν περὶ αὐτὸν συνέβη,	ἐνθέῳ	δὲ δυνάμει τὰ πάντα καταστησάμενος
[3, 3]	εἰς πάντας ἀνθρώπους ἀοράτῳ καὶ	ἐνθέῳ	δυνάμει προαγαγὼν ἐξήπλωσεν, ὥστε μηκέτι
[3, 6]	δ´ ἀπορρήτῳ καὶ ὡς ἀληθῶς	ἐνθέῳ	συνομολογεῖν; Ἀλλ´ εἰς τοσοῦτον ἐλαύνεις
[3, 7]	ἑτέρων τῶν ὑπ´ αὐτοῦ πεπραγμένων	ἐνθέων	ἔργων τῆς ἐν τοῖς λόγοις
[3, 7]	θαυμάσειεν πρὸς ἑαυτὸν ἐπιλογισάμενος καὶ	ἐνθυμηθείς,	ὡς οὐκ ἀνθρώπινον ἦν τὸ
[3, 6]	ἐπεχείρησεν μέν, οὐ κατώρθωσεν δέ,	ἑνὶ	δὲ ῥήματι καὶ μιᾷ φωνῇ
[3, 3]	μέν, ὃν δὴ φαμὲν τοῦτον,	ἑνί	τε ὄντι καὶ κεχωρισμένῳ πάντων,
[3, 6]	ποιήσασθαι. τὸ δὲ μὴ μόνον	ἐννοῆσαι	τοῦτο, ἀλλὰ καὶ κατορθῶσαι τὸ
[3, 3]	καὶ τῶν περὶ αὐτοῦ καθαρῶν	ἐννοιῶν	θρησκεύσομεν αὐτόν. Δεῖ ἄρα συναφθέντας
[3, 7]	κατήγγελλον ἤδη λοιπὸν ἀληθεύειν εὐλόγως	ἐνομίζοντο,	καὶ τῇ μετὰ τὸν θάνατον
[3, 5]	σύμφωνα περὶ αὐτοῦ πλάσασθαι; ἐξ	ἑνὸς	γὰρ στόματος οἱ πάντες καὶ
[3, 2]	καὶ Ἡσαΐας ἀφωρισμένως περί τινος	ἑνὸς	ἐκ σπέρματος καὶ διαδοχῆς Δαβὶδ
[3, 5]	τὰ πάθη κατεψεύσαντο αὐτοῦ; τὴν	ἑνὸς	λέγω μαθητοῦ προδοσίαν, καὶ τὴν
[3, 5]	διδασκάλου μαρτυρίαν σύμφωνον ὡς ἀφ´	ἑνὸς	στόματος εἰς πάντας ἀνθρώπους ἐξενηνοχότων.
[3, 5]	τοὺς αὐτῶν χρόνους πῶς ἐξ	ἑνὸς	στόματος ἐμαρτύρουν γεγονέναι, μέχρι καὶ
[3, 7]	μηδὲ διᾶραι δυνάμενοι στόμα, κἂν	ἑνός	τινος διδάσκαλοι κατέστησαν, οὐχί γε
[3, 7]	παντὸς γένους ἀνθρώπων διδάσκαλον εὐσεβείας	ἑνὸς	τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ ἑαυτὸν
[3, 7]	καὶ ἀνὰ τὰς χώρας εὐσεβείας	ἑνὸς	τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ συνεστήσαντο
[3, 7]	ἔχειν φανέντας νόμους κἂν ἐφ´	ἑνὸς	τοῦ οἰκείου ἔθνους κρατῦναι οἷός
[3, 2]	εἰδωλολατρείας εἰργάσατο· πρῶτός τε τὴν	ἑνὸς	τοῦ παμβασιλέως θεοῦ γνῶσίν τε
[3, 2]	τούτων ὅμοιον· Μωσῆς δὲ περὶ	ἑνὸς	ὡρισμένως ἀναφωνεῖ. τίνα τοίνυν ὁ
[3, 5]	ἀφεῖται παραχρῆμα ἐλεύθερος, κἂν μυρίοις	ἔνοχος	ἁλίσκηται πλημμελήμασιν. Καὶ τί με
[3, 6]	Χριστὸς τοῦ θεοῦ τοιοῖσδέ τισιν	ἔνοχος	ἦν; πόθεν, ἢ πῶς, ὁ
[3, 4]	δείκνυσίν γε πάλιν αὐτὸς ἑαυτὸν	ἔνσαρκον,	ἔνσωμον, αὐτὸν ἐκεῖνον, οἷος καὶ
[3, 6]	μηδὲν ὕπουλον ἐν αὐτοῖς λανθάνειν,	ἐνσεμνύνεσθαι	δὲ καὶ παρρησιάζεσθαι ἐπὶ τῇ
[3, 4]	παρόντος βραχέα πρὸς τοὺς δεδηλωμένους	ἐνστῆναι,	οὐκ ἀπολειψόμεθα σπουδῆς. Ἄλλως δὲ
[3, 5]	καὶ πρὸς τὸ δεύτερον στῖφος	ἐνστῶμεν.	τοῦτο δὲ ἦν τὸ τῶν
[3, 4]	γε πάλιν αὐτὸς ἑαυτὸν ἔνσαρκον,	ἔνσωμον,	αὐτὸν ἐκεῖνον, οἷος καὶ τὸ
[3, 2]	εἰπών Ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν	ἐνταῦθα	δὲ Καὶ ἐν τῷ ὀνόματι
[3, 2]	διελέσθαι σκῦλα» Εἰκότως τοιγαροῦν καὶ	ἐνταῦθα	περὶ τοῦ Χριστοῦ φησιν· Διὰ
[3, 2]	αὐτοῖς καθ´ ὅ τι ἂν	ἐντείλωμαι	αὐτῷ. Καὶ ὁ ἄνθρωπος ὃς
[3, 2]	καὶ λαλήσει αὐτοῖς καθὰ ἂν	ἐντείλωμαι	αὐτῷ. Καὶ ὁ ἄνθρωπος ὃς
[3, 5]	περὶ αὐτοῦ συντιθεμένων. Ἤδη δὲ	ἐντεῦθεν	νομοθετῶμεν πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν ἀντίστροφα
[3, 6]	τῶν φοιτητῶν συνουσία. Ἄνδρες γοῦν	ἔντεχνοι	καὶ ἐπιστήμονες πάντως που τὸν
[3, 3]	τῷ θεῷ τὴν τῶν οἰκείων	ἐντολῶν	κατόρθωσιν, δι´ ὧν αὐτῷ σώματι
[3, 7]	πρὸς Ἕλληνας, ἄνδρες τῇ Σύρων	ἐντραφέντες	μόνῃ φωνῇ; Πέρσας δὲ καὶ
[3, 3]	θυμιῶντες μήτ´ ἐπονομάζοντες (οὐδὲν γὰρ	ἔνυλον,	ὃ μὴ τῷ ἀΰλῳ εὐθύς
[3, 2]	Θεοδοτίων· Καὶ ἀναβήσεται ὡς θηλάζον	ἐνώπιον	αὐτοῦ, καὶ ὡς ῥίζα ἐν
[3, 2]	ἦν ὁ τοῦ θεοῦ λόγος,	Ἐνώπιον	αὐτοῦ φησίν, Ἀνηγγείλαμεν ὡς παιδίον
[3, 2]	δ´ οὖν ὁ Ἡσαΐας Ἀνηγγείλαμεν	ἐνώπιον	αὐτοῦ, ὡς παιδίον, ὡς ῥίζα
[3, 6]	πραξάντων συνεισενέγκαντες τὰς βίβλους κατέκαιον	ἐνώπιον	πάντων, καὶ συνεψήφισαν τὰς τιμὰς
[3, 6]	τὰς ἀπηγορευμένας βίβλους καὶ ταύτας	ἐνώπιον	πάντων πυρὶ παραδοῦναι. Ἐπάκουσον δὲ
[3, 2]	Ἡσαΐας περὶ αὐτῶν· Καὶ εὐφρανθήσονται	ἐνώπιόν	σου ὃν τρόπον οἱ διαιρούμενοι
[3, 6]	ἄρα τοιοῦτος. Ἵνα δὲ μὴ	ἐξ	ἀγράφων ὁ λόγος ἡμῖν ὁδεύοι,
[3, 2]	διαφθοράν» καὶ πάλιν· Κύριε, ἀνήγαγες	ἐξ	ᾅδου τὴν ψυχήν μου, ἔσωσάς
[3, 2]	ποιούμενοι, ἵνα, ὁπόταν πάντων τῶν	ἐξ	αἰῶνος βοηθέντων ἐν ἀνθρώποις πολὺ
[3, 7]	καταφρονῆσαι, καὶ μωρίαν μὲν τῶν	ἐξ	αἰῶνος καταγνῶναι πάντων, μόνοις δὲ
[3, 7]	ἐθνῶν περὶ τῶν οἰκείων θεῶν	ἐξ	αἰῶνος κειμένοις νόμοις; ἐπὶ ποίᾳ
[3, 6]	καὶ θηριώδους διαίτης, νόμοι τῶν	ἐξ	αἰῶνος παρ´ αὐτοῖς Ἕλλησιν ἐθῶν
[3, 5]	πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν ἀντίστροφα ταῖς	ἐξ	αἰῶνος παρ´ αὐτοῖς περὶ τῶν
[3, 5]	καὶ τὸ θεοῖς μὲν τοῖς	ἐξ	αἰῶνος παρὰ πᾶσιν ὡμολογημένοις πολεμεῖν,
[3, 5]	τε κατὰ νώτου, καὶ τὸν	ἐξ	ἀκανθῶν στέφανον ἐπ´ ἀτιμίᾳ περιτιθέμενον
[3, 7]	φύσιν καὶ πηλίκος, ἄνδρας εὐτελεῖς	ἐξ	ἁλείας καὶ ταπεινοῦ βίου προσοικειωσάμενος,
[3, 2]	πρώτου Ῥωμαίων μοναρχήσαντος, Ἡρώδου τε	ἐξ	ἀλλοφύλων ἐθνῶν βασιλέως αὐτῶν καταστάντος.
[3, 7]	χώραις καὶ παντοίοις ἔθνεσιν, πάλιν	ἐξ	ἀνάγκης ἀνατρέχειν ἐκβιάζομαι ἐπὶ τὴν
[3, 3]	πάλαι θεοφιλῶν Ἑβραίων ἤδη πως	ἐξ	ἀνθρώπων ἀπολωλότα μόνος ἀνανεωσάμενος οὐκ
[3, 5]	ἐπιβουλῆς ἐσκευώρητο, μετὰ δὲ τὸ	ἐξ	ἀνθρώπων γενέσθαι ἀσμένως αὐτοὶ θνῄσκειν
[3, 7]	πᾶσιν φανερὸν καταστῆναι, ὅτι μὴ	ἐξ	ἀνθρώπων ἦν βουλῆς ἀλλ´ ἐκ
[3, 2]	καὶ εἰσέτι νῦν πάντας τοὺς	ἐξ	ἁπάντων τῶν ἐθνῶν εἰς αὐτὸν
[3, 2]	διαθέσει δὲ γνησιωτάτῃ, μυρία πλήθη	ἐξ	ἁπάντων τῶν ἐθνῶν ὁμολογεῖ, τί
[3, 2]	τῷ ὀνόματί μου, ἐγὼ ἐκδικήσω	ἐξ	αὐτοῦ Αὐτός τε Μωσῆς πρὸς
[3, 2]	τῷ ὀνόματί μου, ἐγὼ ἐκδικήσω	ἐξ	αὐτοῦ τὰ ὅμοια δὲ καὶ
[3, 6]	ἡ διδασκαλία, δι´ ἧς ἁγνεύειν	ἐξ	αὐτοῦ τοῦ τῆς διανοίας βάθους,
[3, 1]	ἄρξεται τὸ εὐαγγέλιον, ὅτι δὴ	ἐξ	αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ, δι´ ὧν
[3, 2]	τούτους ἀποκρινώμεθα, οἴκοθεν μὲν οὐδέν,	ἐξ	αὐτῶν δὲ τῶν αὐτοῦ φωνῶν
[3, 5]	τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, καὶ ἐκλεξάμενος	ἐξ	αὐτῶν δώδεκα, οὓς καὶ ἀποστόλους
[3, 5]	παρεστῶτες ἔλεγον τῷ Πέτρῳ· ἀληθῶς	ἐξ	αὐτῶν εἶ, καὶ γὰρ Γαλιλαῖος
[3, 5]	ἀντιτάττοντες, καὶ τὴν ἀπ´ αἰῶνος	ἐξ	αὐτῶν εἰς πάντας ἀνθρώπους προελθοῦσαν
[3, 5]	ἤρξατο λέγειν τοῖς παρεστῶσιν· οὗτος	ἐξ	αὐτῶν ἐστιν. Ὁ δὲ πάλιν
[3, 5]	οἷον ἐκ περιουσίας καὶ τῷ	ἐξ	Ἑβραίων Ἰωσήπῳ μάρτυρι χρήσασθαι, ὃς
[3, 2]	ψυχὴν ἢ καὶ μᾶλλον τὴν	ἐξ	ἐθνῶν ἐκκλησίαν εὐαγγελίζεται, ἀκολούθως τῇ
[3, 2]	ἔθνη κληρονομήσει» ταῦτα δὲ τὴν	ἐξ	ἐθνῶν ἐκκλησίαν καθ´ ὅλης τῆς
[3, 6]	τῶν ἰδίων Πράξεων ἱστοροῦνται τοὺς	ἐξ	ἐθνῶν τῇ διδασκαλίᾳ αὐτῶν προσιόντας
[3, 6]	περὶ γοητείαν σπουδήν, καθαροὶ δὲ	ἐξ	ἐκείνου πάσης τῆς περὶ τούτου
[3, 7]	ἀνθρωπείας. Συστὰν Αἰγύπτου βασίλειον καθῄρητο.	Ἐξ	ἐκείνου τε καὶ τὸ Ἰουδαίων
[3, 3]	μυρίους τε ὅσους ζηλωτὰς οὐκ	ἐξ	Ἑλλήνων μόνον ἀλλὰ καὶ βαρβάρων
[3, 6]	τε καὶ ποιητῶν καὶ θεολόγων	ἐξ	ἐναντίας θέσθαι νόμους τοὺς κατ´
[3, 5]	τὸ συμφέρον καὶ τὸ φέρεσθαι	ἐξ	ἐναντίας πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν καὶ
[3, 2]	αὐτοῦ φύσεως κατὰ καιρὸν διαλάβωμεν,	ἐξ	ἐναργῶν τῶν ἀποδείξεων παριστῶντες ὡς
[3, 0]	προρρήσεις, ἃς αὐτῷ μόνῳ ἐφαρμόζειν	ἐξ	ἐναργῶν τῶν ἀποτελεσμάτων αὐτίκα μάλα
[3, 5]	τὸ σύμφωνα περὶ αὐτοῦ πλάσασθαι;	ἐξ	ἑνὸς γὰρ στόματος οἱ πάντες
[3, 5]	κατὰ τοὺς αὐτῶν χρόνους πῶς	ἐξ	ἑνὸς στόματος ἐμαρτύρουν γεγονέναι, μέχρι
[3, 7]	αὐτοῖς τοῦτο λέγων, εἰ μὴ	ἐξ	ἑτέρων τῶν ὑπ´ αὐτοῦ πεπραγμένων
[3, 2]	τεῖχος ἐκ δεξιῶν καὶ τεῖχος	ἐξ	εὐωνύμων Ὡσαύτως δὲ καὶ μᾶλλον
[3, 2]	αἱ ἔξοδοι αὐτοῦ ἀπ´ ἀρχῆς	ἐξ	ἡμερῶν αἰῶνος Ὡμολόγηται δὲ παρὰ
[3, 3]	φρονῶν, οἵ γε, ὡς εἰκὸς	ἐξ	ἡμῶν ὠφελημένοι, ἐπεὶ καὶ μεθ´
[3, 2]	τούτου θεσπίζει· Οὐκ ἐκλείψει ἄρχων	ἐξ	Ἰούδα, καὶ ἡγούμενος ἐκ τῶν
[3, 2]	πυλῶν τοῦ θανάτου, ὅπως ἂν	ἐξαγγείλω	πάσας τὰς αἰνέσεις σου» Τούτοις
[3, 4]	τοῦ τε πάθους τὴν ἀπαλλαγὴν	ἐξαιτήσασθαι,	ἀλλὰ καὶ ἄκρου τοῦ ἱματίου
[3, 2]	ὁ ἡμέτερος σωτὴρ δώδεκα ἀποστόλους	ἐξαπέστειλεν	ἐπισκέψασθαι πάντα τὰ ἔθνη« Πάλιν
[3, 5]	τόν τε κατάλογον τῶν μαθητῶν	ἐξαριθμούμενος,	αὐτὸς ἑαυτῷ τὸ τοῦ τελώνου
[3, 7]	τε τῆς αὐτοῦ ἐνθέου προσηγορίας	ἐξελαύνοντες,	Σημείων τῶν πάλαι ἱστορουμένων ὑπ´
[3, 2]	γραφῆς τοῦτον ἀνεφώνησε τὸν τρόπον·	Ἐξελεύσεται	ἄνθρωπος ἐκ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ«
[3, 2]	χιλιάσιν Ἰούδα· ἐκ σοῦ μοι	ἐξελεύσεται	ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὸν λαόν
[3, 2]	τοῦ βασιλέως ἀναστησομένου ταῦτα προλέγει·	Ἐξελεύσεται	ῥάβδος ἐκ ῥίζης Ἰεσσαί, καὶ
[3, 6]	γοῦν πάντα τῆς Χριστοῦ διδασκαλίας	ἐξελήλαται,	οὐδ´ ἔστιν πώποτε Χριστιανὸν περιάμματι
[3, 6]	εὑροῦσιν εἰς πᾶν γένος ἀνθρώπων	ἐξενεγκεῖν	ἀνακαλύψαι τε καὶ πληρῶσαι καὶ
[3, 5]	πάντες συνθώμεθα περὶ αὐτοῦ σύμφωνον	ἐξενεγκεῖν	εἰς πάντας ἀνθρώπους πλάνην, καὶ
[3, 5]	καὶ τὸ μηδένα μηδαμοῦ διάφωνον	ἐξενεγκεῖν	περὶ τῶν πράξεων τοῦ Ἰησοῦ
[3, 5]	ἑνὸς στόματος εἰς πάντας ἀνθρώπους	ἐξενηνοχότων.	Ὁ μὲν οὖν κύριος καὶ
[3, 2]	Καὶ πάλιν Μωσῆς δώδεκα ἄνδρας	ἐξέπεμψε	τὴν γῆν κατασκεψομένους· ὡσαύτως δὲ
[3, 7]	διδασκαλίας. Καὶ τίς οὐκ ἂν	ἐξεπλάγη	καὶ ἠπίστησεν ἂν εἰκότως τῷ
[3, 7]	νενομικέναι. τοσοῦτον αὐτῶν τὰς διανοίας	ἐξέπληττεν	ἡ τῶν παραδόξων ἔργων ἐπίδειξις.
[3, 7]	παρόντας καὶ τοὺς θεωμένους ἐκπλῆξαι.	Ἐξέπληττον	γὰρ ὡς εἰκὸς διὰ τῶν
[3, 2]	σου ἔθνη κληρονομήσει» Πλείονος δὲ	ἐξεργασίας	δεομένων τῶν κατὰ τὸν τόπον,
[3, 5]	τὰ συμβάντα τοῖς προανῃρημένοις τρέσας,	ἐξέστη	τῆς ἑταιρίας, οὐδ´ ἀντεκήρυξε τοῖς
[3, 5]	ταῦτα παθόντων οὐδεὶς τῶν λοιπῶν	ἐξέστη	τῆς προθέσεως, δι´ εὐχῆς δὲ
[3, 7]	μονογενῆ παῖδα. Ἐγὼ μὲν οὖν	ἐξετάζων	παρ´ ἐμαυτῷ φιλαλήθως τὸν λόγον,
[3, 6]	τῶν καθ´ ἡμᾶς πραγμάτων τὴν	ἐξέτασιν	πεποιημένων. Οὕτως δὲ ἄρα οὐδεὶς
[3, 2]	τοῖς λοιποῖς παραπλησίου τέως τὴν	ἐξέτασιν	ποιούμενοι, ἵνα, ὁπόταν πάντων τῶν
[3, 2]	Λέγει δ´ οὖν ἡ γραφή·	Ἐξέτεινε	δὲ Μωσῆς τὴν χεῖρα ἐπὶ
[3, 2]	Λέγει δ´ οὖν ἡ γραφή·	Ἐξέτεινε	Μωσῆς τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ
[3, 7]	τῆς εὐσεβείας πολέμιοι τὰς προσηκούσας	ἐξέτινον	δίκας, θεηλάτοις μάστιξιν οἰστρούμενοι καὶ
[3, 2]	ἢ τῶν παρὰ Μωσεῖ νενομοθετημένων	ἐξέχεσθαι.	Οὐδένα γοῦν τούτων ὅμοιον· Μωσῆς
[3, 5]	εἰκὸς ἐν ταῖς αὐτοῦ διδασκαλίαις	ἐξηγόρευσεν,	ὅρα τί φησίν· ἐρωτήσαντος τοῦ
[3, 5]	ἐπίσταμαι τί σὺ λέγεις. Καὶ	ἐξῆλθεν	εἰς τὴν ἔξω πρόαυλιν, καὶ
[3, 5]	παρ´ αὐτοῦ μαθόντες εἰς ἑτέρους	ἐξήνεγκαν·	παραγγελίαι δ´ ἦσαν αὐτῷ φιλοσόφου
[3, 2]	ἐκκλησίαν καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης	ἐξηπλωμένην	καὶ ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι
[3, 3]	ἀοράτῳ καὶ ἐνθέῳ δυνάμει προαγαγὼν	ἐξήπλωσεν,	ὥστε μηκέτι κατὰ τὸ παλαιὸν
[3, 7]	καὶ ἐπιλέγει μετὰ τὸν χρησμὸν	ἑξῆς·	Αὐτὸς οὖν εὐσεβὴς καὶ εἰς
[3, 2]	Διὰ ποῖον δὲ τοῦτο, πάλιν	ἑξῆς	διδάσκει φήσας· Ἀνθ´ ὧν παρεδόθη
[3, 2]	καὶ κατὰ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ»	ἑξῆς	ἐπιλέγει· Κύριος εἶπεν πρός με,
[3, 2]	περὶ αὐτοῦ καὶ ταῦτα προστίθησιν,	ἑξῆς	ἐπιλέγων· Καὶ κύριος βούλεται καθαρίσαι
[3, 2]	ἐθνῶν δι´ ὧν οὐ διαλείψειν	ἑξῆς	καὶ κατὰ διαδοχὴν ἡγουμένους καὶ
[3, 2]	καὶ βίου τρόπον, ἀκόλουθον ἦν	ἑξῆς	μηδὲ τὴν τελευτὴν ἀποσιωπῆσαι αὐτοῦ.
[3, 2]	καὶ ἔτι μᾶλλον διὰ τῶν	ἑξῆς	παραστήσεται ἐπὶ μόνον τὸν σωτῆρα
[3, 2]	καὶ τὰ λοιπά. Εἶθ´ ὑποβὰς	ἑξῆς	προφητικῷ τρόπῳ τὴν τῶν ἀλλοφύλων
[3, 2]	ὡς ῥίζα ἐν γῇ διψώσῃ	ἑξῆς	συνάπτει λέγων· Οὐκ ἔστιν εἶδος
[3, 5]	μαθηταῖς αὐτοῦ» Καὶ πάλιν προϊὼν	ἑξῆς	τόν τε κατάλογον τῶν μαθητῶν
[3, 2]	αὐτοῦ ἀναστήσεταί τις, περὶ οὗ	ἑξῆς	φησιν ὁ θεός· Αὐτὸς ἐπικαλέσεταί
[3, 3]	κοινοῦ τὴν φύσιν ἀνθρώπου τέως	ἐξητάσθω,	παραστατικὰ τῆς σεμνῆς καὶ βιωφελοῦς
[3, 4]	σώφρονι τεθαυμάκαμεν, βεβασανισμένῃ τε καὶ	ἐξητασμένῃ	τῇ κρίσει κατεδεξάμεθα. Ἐξήτασται παρ´
[3, 3]	ἀρκεσθησόμεθα. Ἐπεὶ δὲ πρὸς τοῖς	ἐξητασμένοις	ἔγνωμεν, παρὰ τοῦ Χριστοῦ μαθόντες,
[3, 4]	καὶ ἐξητασμένῃ τῇ κρίσει κατεδεξάμεθα.	Ἐξήτασται	παρ´ ἡμῖν καὶ βεβασάνισται ταῦτα
[3, 6]	τολμῶντες, θᾶττον δὲ τῆς ζωῆς	ἐξιστάμενοι	ἢ τοῖς πονηροῖς δαίμοσιν δουλωθῆναι
[3, 5]	τῆς ὑπὲρ αὐτοῦ μαρτυρίας ἀγαθῆς	ἐξίστασθαι;	εἰ δὴ οὖν μηδὲν ἀγαθὸν
[3, 2]	μου τὸν Ἰσραήλ. Καὶ αἱ	ἔξοδοι	αὐτοῦ ἀπ´ ἀρχῆς ἐξ ἡμερῶν
[3, 2]	τοῦ θεοῦ καὶ ἐν τῇ	ἐξόδῳ·	Εἶπον οὖν οἱ ἐπαοιδοὶ τῷ
[3, 2]	ψυχή μου, κρίσιν τοῖς ἔθνεσιν	ἐξοίσει	καὶ ἐπιφέρει· Ἕως ἂν θῇ
[3, 3]	κεκοσμημένους, τὴν πρὸς τὸν θεὸν	ἐξομοίωσιν	ἀπομιμεῖσθαι ἐδίδασκεν, διαρρήδην φάσκων· Ἔσεσθε
[3, 2]	σπέρμα συνιδεῖν ἢ μόνοις τοῖς	ἐξομολογησαμένοις	καὶ τὰ δῶρα τὰ ὑπὲρ
[3, 5]	πάντων ἀνοσιουργῶν χαλεπωτέρους· εἰ δ´	ἐξομόσαιτό	τις τὴν προσηγορίαν καὶ ἀρνηθείη
[3, 7]	οἱ δεισιδαίμονες τὴν ἐπ´ αὐτῶν	ἐξουσίαν.	Νῦν δὲ καὶ τοῦτο θεοῦ
[3, 2]	Ὡσαύτως δὲ καὶ μείζονι δυνάμει	ἐξουσίας	ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ, προσελθόντος
[3, 5]	λέγεις. Καὶ ἐξῆλθεν εἰς τὴν	ἔξω	πρόαυλιν, καὶ ἀλέκτωρ ἐφώνησεν. Πάλιν
[3, 5]	αὐτοὺς καὶ τὰ οἰκεῖα προϊσχόμενος	ἐξῳκειοῦτο,	ἐλευθέρῳ δὲ καὶ ἀληθεῖ λόγῳ
[3, 5]	ἀποστόλους οὐδὲ τοὺς ἑβδομήκοντα μαθητὰς	ἐξῳκειωμένος,	ἀλλὰ πολλοὺς μὲν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ,
[3, 5]	καὶ ἀρχοντικῆς ἀπειλῆς τρίτον αὐτὸν	ἐξωμόσατο.	ταῦτα γάρ, κἂν ἄλλων λεγόντων,
[3, 7]	ὧν περιῃρημένων ἀφόβως ἤδη καὶ	ἐπ´	ἀδείας τὸ προκείμενον ἤνυον, τὴν
[3, 6]	χρόνῳ καὶ αὐτοῦ διδάσκαλοι, εἴτ´	ἐπ´	Αἰγύπτου εἴθ´ ὅπῃ δή; τί
[3, 3]	δὲ μᾶλλον προτρέψαιτο σπεύδειν μὲν	ἐπ´	ἀρετὴν τῶν προσδοκωμένων ἕνεκα τοῖς
[3, 5]	καὶ τὸν ἐξ ἀκανθῶν στέφανον	ἐπ´	ἀτιμίᾳ περιτιθέμενον αὐτῷ, φοινικοῦν τε
[3, 5]	Σκυθῶν, τινὰς δὲ ἤδη καὶ	ἐπ´	αὐτὰ τῆς οἰκουμένης ἐλθεῖν τὰ
[3, 5]	ἐκήρυξεν ἀνθρώπους, ἐπεὶ καὶ ἔκλαυσεν	ἐπ´	αὐτῇ πικρῶς. Εὕροις δ´ οὖν
[3, 0]	αὐτῶν μεταποιούμεθα· καλεῖ δὴ καιρὸς	ἐπ´	αὐτὴν ἐμβάντα τὴν ὑπόθεσιν ἄρξασθαι
[3, 2]	περιπατήσας καὶ τὸν Πέτρον βαίνειν	ἐπ´	αὐτῆς ἐποίησε. Γέγραπται δ´ οὖν·
[3, 7]	ταῖς μάλιστα διαπρεπεστάταις πόλεσιν ἱδρυθεῖσαι,	ἐπ´	αὐτῆς λέγω τῆς Ῥωμαίων βασιλευούσης,
[3, 2]	τῆς ῥίζης ἀναβήσεται· καὶ ἀναπαύσεται	ἐπ´	αὐτὸν πνεῦμα τοῦ θεοῦ, πνεῦμα
[3, 2]	ἀνομίας ἡμῶν· παιδεία εἰρήνης ἡμῶν	ἐπ´	αὐτόν, τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς
[3, 2]	αὐτοῦ προφητείαν· Κατάστησον, κύριε, νομοθέτην	ἐπ´	αὐτούς, γνώτωσαν ἔθνη ὅτι ἄνθρωποί
[3, 2]	τοῦ ἐπὶ σοί, καὶ ἐπιθήσω	ἐπ´	αὐτοὺς καὶ Συνήγαγεν ἑβδομήκοντα ἄνδρας
[3, 2]	ἔσται ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν,	ἐπ´	αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσι τοῦτο δὴ
[3, 2]	ἔθνη ἐλπίσειν τίθεται, ἀνώτερον εἰπών	Ἐπ´	αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν ἐνταῦθα δὲ
[3, 2]	ἐθνῶν τί γὰρ διαφέρει φάσκειν	Ἐπ´	αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν ἢ Αὐτὸς
[3, 2]	ἔσται ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν,	ἐπ´	αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν Σαφῶς γὰρ
[3, 2]	θεὸν αὐτῶν προσδοκίας τὴν ἐλπίδα	ἐπ´	αὐτῷ τίθεσθαι. Καὶ Μωσῆς μὲν
[3, 7]	ἑαυτοῖς εἶχον οἱ δεισιδαίμονες τὴν	ἐπ´	αὐτῶν ἐξουσίαν. Νῦν δὲ καὶ
[3, 5]	τοῦ Ἰησοῦ διαλέξεις· ὃς ἐλθὼν	ἐπ´	ἐκεῖνα τῆς ἱστορίας, ἐν οἷς
[3, 1]	τοῦ Χριστοῦ κεκραγώς· Ππνεῦμα κυρίου	ἐπ´	ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέν με
[3, 7]	καὶ τὰ Χριστοῦ φρονεῖν αὐχοῦντες,	ἐπ´	ὀλίγον ἐγγυμνασάμενοι τοῖς πειρατηρίοις, τὸ
[3, 5]	γιγνόμενος. Ἐπάκουσον γοῦν ὅπως διαρρήδην	ἐπ´	ὀνόματος αὐτοῦ μέμνηται ἐν τῷ
[3, 1]	πολλῇ Καὶ πάλιν ὁ Ἡσαΐας·	Ἐπ´	ὄρος ὑψηλὸν ἀνάβηθι ὁ εὐαγγελιζόμενος
[3, 5]	ἐχθροὺς καὶ θεοῖς καὶ ἀνθρώποις	ἐπ´	οὐδενὶ λόγῳ καταστῆναι, καὶ μή
[3, 5]	ἴσα παθεῖν; καὶ τίς πώποτ´	ἐπ´	οὐδενὶ λόγῳ πρόδηλον ἕλοιτ´ ἂν
[3, 5]	πάντες ὁμοῦ συμφώνως, καὶ πλαττώμεθα	ἐπ´	οὐδενὸς ὠφελείᾳ, οὔθ´ ἡμῶν οὔτε
[3, 6]	καρδίᾳ αὐτοῦ» Καί ποτε ἀναγκαίως	ἐπ´	ὠφελείᾳ καὶ σωτηρίᾳ πολλῶν Σαμαρείτιδι
[3, 5]	αὐτὸν κατέλεξεν, δεύτερον τὸν Θωμᾶν	ἐπαγαγών,	ὥσπερ καὶ ὁ Μάρκος πεποίηκεν.
[3, 5]	προσχήματι σεμνῆς διδασκαλίας καὶ εὐσεβείας	ἐπαγγελίᾳ	καινῆς· οἱ δὲ ταῦτα μετερχέσθων,
[3, 7]	Τοῦτο δ´ οὖν εἰπὼν ἐπισυνῆψεν	ἐπαγγελίαν,	δι´ ἧς ἔμελλον ἐπιθαρρεῖν καὶ
[3, 5]	ἐχρημάτισαν. Ὅ τε γὰρ διδάσκων	ἐπαγγελίαν	μαθήματός τινος ἐπαγγέλλεται, οἵ τ´
[3, 3]	ἀσεβέσιν ὑπογράφων τοῖς τε εὐσεβέσιν	ἐπαγγελίας	θεοῦ αἰωνίου ζωῆς καὶ οὐρανῶν
[3, 5]	γὰρ διδάσκων ἐπαγγελίαν μαθήματός τινος	ἐπαγγέλλεται,	οἵ τ´ αὖ μαθηταὶ μαθημάτων
[3, 6]	περιάμμασιν χρῆσθαι, ἢ τοῖς κατεπᾴδειν	ἐπαγγελλομένοις	προσέχειν τὸν νοῦν, ἢ ῥιζῶν
[3, 6]	γεγονέναι νομίζειν; Καὶ μὴν παντὸς	ἐπαγγελλομένου	τι μέγας ἔλεγχος ἡ τῶν
[3, 5]	γόητι τοιάδε διδάσκοντι καὶ τοιάδε	ἐπαγγελλομένῳ	τίς ἂν τὴν ἀρχὴν προσέσχεν
[3, 7]	τῆς οἰκείας γῆς τὸ οἰκεῖον	ἐπάγγελμα	συνεστήσατο, καὶ τοὺς καλῶς ἔχειν
[3, 2]	ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ καὶ ἐπιφέρει·	Ἐπάγη	τὰ κύματα ἐν μέσῳ τῆς
[3, 7]	καινῶν ῥημάτων ὑπ´ ἀνδρῶν οὐδὲν	ἐπαγομένων	ἀξιόπιστον εἰς τὴν τῶν λεγομένων
[3, 3]	τῶν προσδοκωμένων ἕνεκα τοῖς εὐσεβέσιν	ἐπάθλων,	ἀποτρέπεσθαι δὲ πάσης κακίας διὰ
[3, 3]	διὰ μόνης τῆς αὐτοῦ δυνάμεως	ἐπαιδεύθησαν;	Ἀλλὰ δὴ τὸ τρίτον σκεψώμεθα,
[3, 5]	μάθημα μὴ πρᾶξιν μὴ ἔργον	ἐπαίνου	ἄξιον, μηδὲ μὴν κατά τι
[3, 5]	καὶ τῆς Σύρων οὐ πλέον	ἐπαΐοντες	φωνῆς, πῶς ἐπὶ πᾶσαν προῆλθον
[3, 5]	ἐπὶ μέγα δὲ πλαστοῖς ῥήμασιν	ἐπαιρόντων	τὸν διδάσκαλον, μηδενὸς ψευδοῦς φειδόμενοι
[3, 7]	ἀκούοντας ξενοφωνουμένους καὶ ἄρτι πρῶτον	ἐπακούοντας	καινῶν ῥημάτων ὑπ´ ἀνδρῶν οὐδὲν
[3, 5]	καὶ κατήγορος αὐτὸς ἑαυτοῦ γιγνόμενος.	Ἐπάκουσον	γοῦν ὅπως διαρρήδην ἐπ´ ὀνόματος
[3, 6]	ταύτας ἐνώπιον πάντων πυρὶ παραδοῦναι.	Ἐπάκουσον	δὲ ὅπως ἡ γραφὴ περιέχει·
[3, 7]	μηδὲ ὅτε ἐν ζῶσιν ἦν	ἐπαμῦναι	ἑαυτῷ δεδυνημένον; τίς δὲ τοῖς
[3, 2]	αὐτὸς ἑρμηνεύει προφήτης τὴν διάνοιαν,	ἐπὰν	λέγῃ· Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν
[3, 5]	καὶ διωγμὸς οὐχ ὁ τυχὼν	ἐπανίσταται	τοῖς πρεσβεύουσι τὸ τοῦ Ἰησοῦ
[3, 5]	πάντα καταστησάμενος τὴν εἰς οὐρανοὺς	ἐπάνοδον	μετὰ θειοτέρας δόξης ἐποιήσατο; οὐ
[3, 2]	τῇ ἐξόδῳ· Εἶπον οὖν οἱ	ἐπαοιδοὶ	τῷ Φαραῷ, δάκτυλος θεοῦ ἐστιν
[3, 5]	σπουδῆς; τίνων δὲ καὶ διδάσκαλον	ἐπεγράφοντο	μαθημάτων; ἢ τοῦτο μὲν δῆλον;
[3, 6]	πολεμίου γραφῆς, ἣν ἐν οἷς	ἐπέγραψεν·	Περὶ τῆς ἐκ λογίων φιλοσοφίας»
[3, 6]	διδάσκαλον τοιαῦτα τεθαυματουργηκότα, καθ´ ὃν	ἐπεδήμει	τῷ βίῳ χρόνον, καὶ τοιαύτας
[3, 6]	οὖν καὶ πάλαι καθ´ ὃν	ἐπεδήμει	τῷ βίῳ χρόνον, μὴ φέροντες
[3, 2]	τὴν τοῦ Χριστοῦ τελευτὴν ἑώρα·	ἐπεὶ	δὲ ὅσον οὔπω ἔμελλε μετὰ
[3, 3]	τῆς παρούσης ὑποθέσεως, ἐκείνοις ἀρκεσθησόμεθα.	Ἐπεὶ	δὲ πρὸς τοῖς ἐξητασμένοις ἔγνωμεν,
[3, 2]	αὐτὸν ἔδειξεν αὐτῷ φῶς. Καὶ	ἐπεὶ	ἐβουλήθη, καὶ βουληθεὶς ἀφεῖλε τὸν
[3, 7]	κεκράτηκεν ὁ δι´ αὐτῶν λόγος,	ἐπεὶ	καὶ αὐτῶν ἡ βίβλος τῶν
[3, 5]	αὐτοῦ εἰς πάντας ἐκήρυξεν ἀνθρώπους,	ἐπεὶ	καὶ ἔκλαυσεν ἐπ´ αὐτῇ πικρῶς.
[3, 5]	ὡς ἀληθῶς πεπραγμένα διατεινώμεθα. Ἀλλ´	ἐπεὶ	καὶ ἡ ἐσχάτη αὐτοῦ τελευτὴ
[3, 3]	ὡς εἰκὸς ἐξ ἡμῶν ὠφελημένοι,	ἐπεὶ	καὶ μεθ´ ἡμᾶς γεγόνασι τοῖς
[3, 2]	ἔργον ἔσται τῶν ἡμετέρων ἁμαρτιῶν·	ἐπεὶ	καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἁμαρτίας
[3, 2]	φίλον ἐπὶ σχολῆς ἀναλέξασθαι ταῦτα;	ἐπεὶ	καὶ τὸν θάνατον Μωσέως μηδένα
[3, 2]	οὐ τὴν φυλὴν ὀνομάζει, ἀλλ´	ἐπεὶ	κατά τινα προσωνυμίαν ἐν τοῖς
[3, 5]	μικρὸς ὁ ἆθλος τῶν τολμωμένων,	ἐπεὶ	μὴ τὰ τυχόντα βραβεῖα ἡμᾶς
[3, 5]	παίδων καὶ ἐγγόνων ἐπιθυμίᾳ δουλωθέντας,	ἐπεὶ	μηδὲ θνητῶν ἐγγόνων ἀλλ´ ἀθανάτων
[3, 7]	λόγοις ἐπὶ πειθὼ τῶν ἀκουόντων,	ἐπεὶ	μηδὲ μικρὸς ἦν αὐτοῖς ὁ
[3, 2]	μου ἤχθη εἰς θάνατον» Εἶτ´	ἐπεὶ	παραχρῆμα καὶ οὐκ εἰς μακρὸν
[3, 5]	τότε ἢ πρότερον, αὐτὸν τεθειάκασιν,	ἐπεὶ	σὺν ἀνθρώποις μένοντα λέγονται καὶ
[3, 2]	ψυχῆς αὐτοῦ δεῖξαι αὐτῷ φῶς»	Ἐπεὶ	τοίνυν βεβούλευται κύριος ὁ τῶν
[3, 2]	τέ ἐστιν ἡμῖν ἐποπτεῦσαι, ποιησόμεθα.	Ἐπεὶ	τοίνυν τῶν ἀπίστων οἱ πλείους
[3, 3]	αὐτοὺς διὰ τὸν Ἀβραὰμ ὠνόμασεν,	ἐπεὶ	Χαλδαῖος ἦν τὸ γένος, ὡς
[3, 7]	τῆς Ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ»	Ἐπειδὴ	γὰρ ἡ δύναμις τῆς αὐτοῦ
[3, 2]	προφήτην ὅμοιον αὐτῷ ἀναστήσεσθαι εὐαγγελίζεται.	Ἐπειδὴ	γὰρ ἡ κατ´ αὐτὸν νομοθεσία
[3, 2]	ἀκολούθως τῇ θεωρίᾳ τῶν εἰρημένων.	Ἐπειδὴ	γὰρ τὰ πάντα δι´ αὐτὴν
[3, 2]	δὲ καὶ ἄλλην προφητείαν ἀνάγραπτον.	Ἐπειδὴ	γὰρ τὸν σωτῆρα καὶ κύριον
[3, 7]	καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»	ἐπειδὴ	δὲ λοιπὸν αὐτοὺς ἀκολούθους ἐκτήσατο,
[3, 4]	περιόδοις πρὸς τοῦ πάθους κατατρυχομένη,	ἐπειδὴ	ἑώρα μυρία πλήθη κυκλοῦντα αὐτὸν
[3, 7]	λόγοις, δι´ αὐτῆς δ´ ἐνεργείας	ἔπειθον,	ζῶντος ἔργα παριστῶντες. Εἰ δὲ
[3, 6]	μηδ´ ὑποδήματα» πῶς δ´ ἂν	ἐπείθοντο	λέγοντι, καὶ ἐν ἀπομνημονεύμασιν ἐγγράφοις
[3, 7]	λόγου θεοῦ περὶ αὐτοῦ φρονεῖν	ἔπεισαν,	ὅπως τε ἐν μέσαις ταῖς
[3, 7]	τοῖς ἰδιώταις καὶ εὐτελέσιν ἐκείνοις	ἐπείσθη	ποτ´ ἂν λέγουσιν χρῆναι δεῖν
[3, 5]	αὐτοὺς πρῶτα μὲν παρέδωκαν φυλακῇ,	ἔπειτα	δὲ ἀπέλυσαν παραγγείλαντες μηδενὶ λαλεῖν
[3, 7]	γὰρ εἰς μέσην παρελθόντες πόλιν,	ἔπειτα	ἐν ἀγορᾷ στάντες καὶ βοῇ
[3, 5]	ὁμοῦ πάντα τὰ τοιαῦτα πεπλάσθαι,	ἔπειτα	ῥημάτια περὶ αὐτοῦ ψευδῆ συνταξαμένους
[3, 6]	ἔθυσεν; ἢ πῶς βοηθοὺς δαίμονας	ἐπεκαλέσατο	ἐν ταῖς παραδοξοποιίαις, ὁπότε εἰσέτι
[3, 5]	ἀπὸ τοῦδε τῶν Χριστιανῶν οὐκ	{ἐπέλ{	ε} ιπεν τὸ φῦλον. Εἰ
[3, 4]	καὶ τῆς τῶν κακῶν ἰάσεως	ἐπελάβετο,	παραχρῆμά τε ὑγιὴς ἦν, τῆς
[3, 5]	τὸ αἴσχιστον ἐκεῖνο τέλος αὐτοῦ	ἐπέμενον,	τὸν ἐν νεκροῖς θεολογοῦντες, ἢ
[3, 7]	ἣν σέβειν ἀγνοοῦντας τοὺς Χριστιανούς.	Ἐπερωτησάντων	δὲ διὰ τί ἐκολάσθη, ἔχρησεν·
[3, 2]	Θηλάζον παιδίον. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν	ἐπεσκιασμένως	ᾐνίξατο· γυμνότερον δὲ ὁ αὐτὸς
[3, 5]	καθ´ ἑαυτοῦ παραχρῆμα τὴν δίκην	ἐπεσπάσατο.	Κἀκεῖνο δὲ πῶς οὐ μεστὸν
[3, 6]	τοῦ παμβασιλέως θεοῦ, πῶς οὐχ	ἕπεται	τούτοις τὸ μηδὲν μὲν ἡγεῖσθαι
[3, 5]	Χριστὸς τοῦ θεοῦ, δι´ ὧν	ἐπετέλει	παραδόξων ἔργων, ὑφ´ ἑαυτὸν πεποιημένος.
[3, 2]	πολὺ κρειττόνως ὁ σωτὴρ ἡμῶν	Ἐπετίμησε	τῷ ἀνέμῳ καὶ τῇ θαλάσσῃ,
[3, 5]	λέγοντα αὐτῷ γράφει, ἀλλ´ ὅτι	ἐπετίμησεν	αὐτοῖς, ἵνα μηδενὶ λέγωσιν περὶ
[3, 5]	σὺ εἶ ὁ Χριστός. Καὶ	ἐπετίμησεν	αὐτοῖς, ἵνα μηδενὶ λέγωσιν περὶ
[3, 4]	μαθητῶν ἐμπλεόντων, καὶ ὡς χειμασθέντων	ἐπετίμησεν	τῇ θαλάσσῃ καὶ τῷ κλύδωνι
[3, 6]	τις ἦν, πῶς ἂν ἄλλως	ἐπεχείρει	ταῖς θαυματουργίαις ἢ θείᾳ καὶ
[3, 6]	τετόλμηκεν δὲ ἐπιχειρῆσαι, ἀλλ´ οὐδ´	ἐπεχείρησεν	μέν, οὐ κατώρθωσεν δέ, ἑνὶ
[3, 5]	πολλοὺς δὲ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ	ἐπηγάγετο.	Ὁ Χριστὸς οὗτος ἦν· καν
[3, 2]	μακαριστὸν τοῖς τὸν νόμον φυλάξασιν	ἐπηγγείλατο	ὡσαύτως δὲ καὶ Ἰησοῦς ὁ
[3, 0]	ἐμβάντα τὴν ὑπόθεσιν ἄρξασθαι τῶν	ἐπηγγελμένων.	τίνα δὲ ἦν ταῦτα ἀλλ´
[3, 6]	πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» ἔργον	ἐπῆγε	τῷ λόγῳ, αὐτίκα τε ἐμαθητεύετο
[3, 5]	μέγα οὐδὲ τῆς ἀναστάσεως ἄξιον	ἐπήγετο,	εἰ μή τις τὸ δολερὸν
[3, 2]	Πάλιν Μωσῆς ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ	ἔπηξε	τὴν θάλασσαν. Λέγει δ´ οὖν
[3, 3]	δὲ πάσης κακίας διὰ τὰς	ἐπηρτημένας	τοῖς ἀσεβέσι τιμωρίας; Ἐν τοῖς
[3, 7]	καὶ τοῖς πάντων ἀνθρώπων κακουργοτάτοις	ἐπηρτημένην	διὰ σταυροῦ τιμωρίαν, τίς οὐκ
[3, 4]	τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς, οἷς καὶ	ἐπὶ	βραχὺ ὁμιλήσας καί τινα συνδιατρίψας
[3, 6]	παρόντα καιρὸν ἐν ὅλοις τοῖς	ἐπὶ	γῆς ἔθνεσιν μυρία πλήθη οὐ
[3, 2]	καὶ ἐπιφέρει· Ἕως ἂν θῇ	ἐπὶ	γῆς κρίσιν, καὶ ἐν τῷ
[3, 2]	προφητῶν οὐκ ἂν δύναιο ἐφαρμόζειν,	ἐπὶ	δὲ μόνον τὸν σωτῆρα καὶ
[3, 5]	γε μὴν Πέτρος οὐδὲ καθῆκεν	ἐπὶ	εὐαγγελίου γραφὴν δι´ εὐλαβείας ὑπερβολήν.
[3, 4]	τίνα οὐκ ἂν ἐκπλήξειεν καὶ	ἐπὶ	ζήτησίν γε εἰκότως τῆς κατ´
[3, 5]	οἷς προλέγων ἐμαρτύρατο, ὅτι καὶ	ἐπὶ	ἡγεμόνας ἀχθήσονται, καὶ μέχρι βασ?
[3, 4]	Ἰησοῦ νεκρὸς ἠγείρετο; ἢ ὡς	ἐπὶ	θαλάττης οἷα ἐπὶ λεωφόρου γῆς
[3, 2]	πρὸς τῶν ἐπιχωρίων αὐτόθι τοῖς	ἐπὶ	θέαν ἀπὸ τῆς ἀλλοδαπῆς ἀφικνουμένοις.
[3, 7]	βίου προσοικειωσάμενος, τούτοις κέχρηται διακόνοις	ἐπὶ	κατορθώσει πράγματος πάντα καλύπτοντος λόγον.
[3, 4]	ἢ ὡς ἐπὶ θαλάττης οἷα	ἐπὶ	λεωφόρου γῆς τὰς πορείας ἤνυεν
[3, 3]	συὸς ψυχῆς κατ´ οὐδέν, ὅσον	ἐπὶ	λόγῳ φύσεώς τε καὶ οὐσίας,
[3, 5]	τῆς κακίας καὶ αὐτοδίδακτον αὐτῆς·	ἐπὶ	μέγα δὲ πλαστοῖς ῥήμασιν ἐπαιρόντων
[3, 2]	ἔσεσθαι προσδοκίαν. Καὶ τοῦτο δὲ	ἐπὶ	μὲν τῶν προφητῶν οὐκ ἂν
[3, 7]	γὰρ ἑκάστῳ ἦν, εἰ καὶ	ἐπὶ	μόνης τῆς οἰκείας γῆς τὸ
[3, 2]	παραπλήσια Μωσεῖ διαπεπραγμένος, θέα λοιπὸν	ἐπὶ	μόνον αὐτὸν καὶ οὐδ´ ἐφ´
[3, 3]	τῶν χρησμῶν ἐπὶ σοφίᾳ μεμαρτυρημένων,	ἐπὶ	μόνον τὸν πάντων δημιουργὸν θεὸν
[3, 2]	μᾶλλον διὰ τῶν ἑξῆς παραστήσεται	ἐπὶ	μόνον τὸν σωτῆρα καὶ κύριον
[3, 2]	δὲ καὶ κέκραγεν ἡ ἀλήθεια	ἐπὶ	μόνου τοῦ σωτῆρος ἡμῶν, ὅτι
[3, 5]	τείνωμεν δὲ τὸ ψεῦδος μὴ	ἐπὶ	μόνους τοὺς ὁμοεθνεῖς, ἀλλὰ καὶ
[3, 2]	πρώτου καὶ εἰς τὸν τελευταῖον	ἐπὶ	Μωσέα τοὺς ἀκροωμένους ἀνέπεμπον, καὶ
[3, 6]	εἰς νοῦν ἐβάλλετο νέου ἔθνους	ἐπὶ	οἰκείῳ ὀνόματι σύστασιν ποιήσασθαι. τὸ
[3, 7]	ἐμαθήτευον, ἐκ τῆς οἰκείας γῆς	ἐπὶ	πάντα στειλάμενοι τὰ ἔθνη, ἐν
[3, 5]	τοῦ Ἰησοῦ λόγον. Εἰ γὰρ	ἐπὶ	πάντων ἀμφιγνοουμένων πραγμάτων ἔν τε
[3, 7]	δὲ καὶ τοῦτο θεοῦ τοῦ	ἐπὶ	πάντων ἔργον ἦν, τὸ μείζονι
[3, 7]	ἀνθρώπων διδάσκαλον εὐσεβείας ἑνὸς τοῦ	ἐπὶ	πάντων θεοῦ ἑαυτὸν ἀποφῆναι, τοῖς
[3, 7]	τὴν πορείαν αὐτοῖς προεξευμαρίσαντος τοῦ	ἐπὶ	πάντων θεοῦ καὶ τοὺς θυμοὺς
[3, 7]	γὰρ εἶναι τοῦ μόνου καὶ	ἐπὶ	πάντων θεοῦ μόνον ἀγαπητὸν καὶ
[3, 6]	περὶ δικαιωτηρίου καὶ κρίσεως τοῦ	ἐπὶ	πάντων θεοῦ; οὐχὶ τούτων ἁπάντων
[3, 7]	τὰς χώρας εὐσεβείας ἑνὸς τοῦ	ἐπὶ	πάντων θεοῦ συνεστήσαντο διδασκαλεῖα. Καίτοι
[3, 2]	ὁ Μωσῆς διεπράξατο. Οἷον, ὡς	ἐπὶ	παραδείγματος, Μωσῆς ἐφεξῆς τεσσαράκοντα ἡμέρας
[3, 5]	οὐ πλέον ἐπαΐοντες φωνῆς, πῶς	ἐπὶ	πᾶσαν προῆλθον τὴν οἰκουμένην; ἢ
[3, 5]	ἕτερον κακὸν λέγοιτο, λανθάνειν δ´	ἐπὶ	πᾶσι τούτοις σπουδάζειν καὶ τὸ
[3, 4]	λόγος εἰς μακρὸν μῆκος ἐκτείνοιτο,	ἐπὶ	πᾶσιν ἐκκείσθω ὁ αὐτοῦ θάνατος,
[3, 5]	πρὸς αὐτοῦ γενέσθαι ἐμαρτύρησαν, καὶ	ἐπὶ	πᾶσιν τὴν αὐτοῦ μετὰ τὸν
[3, 5]	πάσης αἰκίας καὶ θανάτου, καὶ	ἐπὶ	πᾶσιν ὑπὸ τοῦ θεοῦ μαρτυρηθέντων,
[3, 3]	ἐμψύχων ἀποχῆς> Θεῷ μὲν τῷ	ἐπὶ	πᾶσιν, ὥς τις ἀνὴρ σοφὸς
[3, 7]	οὖν καὶ ὁποίοις ἐχρῶντο λόγοις	ἐπὶ	πειθὼ τῶν ἀκουόντων, ἐπεὶ μηδὲ
[3, 5]	παράδοξα πεποιηκέναι, γοητείᾳ δὲ ἄλλως	ἐπὶ	πλάνῃ τῶν ὁρώντων οἷα θαυματουργὸν
[3, 4]	γεγονέναι μέν, γοητείᾳ δὲ ἄλλως	ἐπὶ	πλάνῃ τῶν ὁρώντων ὡς ἂν
[3, 7]	θεῶν ἐξ αἰῶνος κειμένοις νόμοις;	ἐπὶ	ποίᾳ δὲ καὶ δυνάμει περιέσεσθαι
[3, 2]	κύκλῳ τῆς παρεμβολῆς, καὶ ἰδοὺ	ἐπὶ	πρόσωπον τῆς ἐρήμου λεπτὸν ὡσεὶ
[3, 5]	αὐτῶν βάλλεται. Καὶ Πέτρος δὲ	ἐπὶ	Ῥώμης κατὰ κεφαλῆς σταυροῦται, Παῦλός
[3, 2]	ἀφελῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματος τοῦ	ἐπὶ	σοί, καὶ ἐπιθήσω ἐπ´ αὐτοὺς
[3, 3]	μάλιστα καὶ πρὸς τῶν χρησμῶν	ἐπὶ	σοφίᾳ μεμαρτυρημένων, ἐπὶ μόνον τὸν
[3, 3]	ὑποθέσεως· δι´ οὗ πάρεστιν ἀνθρώποις	ἐπὶ	σπείρας τοῖς καθ´ ὅλης τῆς
[3, 5]	μαρτύρων συμφωνία κυροῖ τὸ ἀμφιγνοούμενον	(ἐπὶ	στόματος» δ´ οὖν δύο καὶ
[3, 2]	ἀνοίγει τὸ στόμα· ὡς πρόβατον	ἐπὶ	σφαγὴν ἤχθη, καὶ ὡς ἀμνὸς
[3, 2]	πλεῖστα δὲ ἂν καὶ αὐτὸς	ἐπὶ	σχολῆς ἀναλέξασθαι δύναιο περὶ τοῦ
[3, 2]	κύριον ἡμῶν, παρὸν ὅτῳ φίλον	ἐπὶ	σχολῆς ἀναλέξασθαι ταῦτα; ἐπεὶ καὶ
[3, 3]	καὶ συντέλειαν καὶ μεταβολὴν τὴν	ἐπὶ	τὰ κρείττω τοῦδε τοῦ παντὸς
[3, 2]	ὸ τοῦ πλοίου Πέτρος περιεπάτησεν	ἐπὶ	τὰ ὕδατα Πάλιν Μωσῆς ἀνέμῳ
[3, 5]	πιθανὸν εἰπεῖν χρήσασθαι αὐτοὺς λόγοις	ἐπὶ	ταῖς συνθήκαις; ἢ μή ποτε
[3, 5]	ἑτέρους ὑπὲρ τὸν Ὠκεανὸν παρελθεῖν	ἐπὶ	τὰς καλουμένας Βρεττανικὰς νήσους, ταῦτα
[3, 5]	λέγω, σὺ εἶ Πέτρος, καὶ	ἐπὶ	ταύτην τὴν πέτραν οἰκοδομήσω μου
[3, 5]	τῆς οἰκουμένης ἐλθεῖν τὰ ἄκρα,	ἐπί	τε τὴν Ἰνδῶν φθάσαι χώραν,
[3, 7]	αὐτῆς λέγω τῆς Ῥωμαίων βασιλευούσης,	ἐπί	τε τῆς Ἀλεξανδρέων καὶ Ἀντιοχέων,
[3, 5]	αὐτοῦ διαλεγομένους, ἀναρπάσαντες ἐμάστιζον, ἐπιτιμῶντες	ἐπὶ	τῇ διδασκαλίᾳ, ὅτε ἀποκριθεὶς αὖθις
[3, 6]	λανθάνειν, ἐνσεμνύνεσθαι δὲ καὶ παρρησιάζεσθαι	ἐπὶ	τῇ τῶν κρειττόνων ἀπὸ τῶν
[3, 5]	σταυρωθέντος διδασκάλου καταλύωμεν, ἀπίωμεν καὶ	ἐπὶ	τὴν ἄλλην βάρβαρον γῆν, καὶ
[3, 5]	οἱ προπάτορες, παρίωμεν δὲ καὶ	ἐπὶ	τὴν Ἑλλάδα, καὶ τοῖς τούτων
[3, 2]	Ἐξέτεινε δὲ Μωσῆς τὴν χεῖρα	ἐπὶ	τὴν θάλασσαν, καὶ ὑπήγαγε κύριος
[3, 2]	Ἐξέτεινε Μωσῆς τὴν χεῖρα αὐτοῦ	ἐπὶ	τὴν θάλασσαν, καὶ ὑπήγαγεν κύριος
[3, 5]	εὐτελεῖς ἄνδρες καὶ ἰδιῶται παρῄεσαν	ἐπὶ	τὴν Ῥωμαίων ἀρχήν, ἢ ὡς
[3, 7]	πάλιν ἐξ ἀνάγκης ἀνατρέχειν ἐκβιάζομαι	ἐπὶ	τὴν τοῦ αἰτίου ζήτησιν, καὶ
[3, 5]	μὴ μόνον διανοηθῆναι τολμῆσαι προελθεῖν	ἐπὶ	τὴν τῶν ἐθνῶν ἁπάντων περίοδον,
[3, 5]	Ἐληλεγμένου δῆτα τούτου, φέρε ἀναδραμόντες	ἐπὶ	τὴν τῶν ἱερῶν γραφῶν ἀλήθειαν,
[3, 7]	ἦν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ πορείαν	ἐπὶ	τῆς ἀλλοδαπῆς στείλασθαι, διεστώτων πρὸς
[3, 5]	οὐρανῶν, καὶ ὅσα ἂν δήσῃς	ἐπὶ	τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένα ἐν
[3, 5]	οὐρανοῖς, καὶ ὅσα ἂν λύσῃς	ἐπὶ	τῆς γῆς, ἔσται λελυμένα ἐν
[3, 2]	ὡσεὶ κόριον λευκόν, ὡσεὶ πάγος	ἐπὶ	τῆς γῆς Καὶ ὁ σωτὴρ
[3, 2]	θαλάσσης. Καὶ ἰδόντες αὐτὸν περιπατοῦντα	ἐπὶ	τῆς θαλάσσης ἐταράχθησαν καὶ με?
[3, 2]	ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτοὺς περιπατῶν	ἐπὶ	τῆς θαλάσσης. Καὶ ἰδόντες αὐτὸν
[3, 2]	Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ	ἐπὶ	τῆς θαλάσσης περιπατήσας καὶ τὸν
[3, 2]	Ἰουδαίων προσῆκεν ἔθνει, καὶ τούτῳ	ἐπὶ	τῆς Ἰουδαίας γῆς ἢ ἀμφὶ
[3, 2]	ἁγίαν καὶ θεοφιλῆ, οὐχὶ τὴν	ἐπὶ	τῆς Ἰουδαίας (ὅτι μηδὲν τῆς
[3, 5]	τὸ ἐπιχειρηθὲν κατώρθωσαν; ἔστω γὰρ	ἐπὶ	τῆς οἰκείας γῆς καλινδουμένους ἀγροίκους
[3, 5]	παρὸν ἑκάστῳ ζῆν ἀπραγμόνως καὶ	ἐπὶ	τῆς οἰκείας ἑστίας μετὰ τῶν
[3, 5]	καὶ ἀπομνημονεύματα τῶν κατὰ χρόνους	ἐπί	τισιν ἀγαθοῖς κατορθώμασι βοηθέντων συνεγράψαντο.
[3, 2]	γῆς, καὶ οἱ ἄρχοντες συνήχθησαν	ἐπὶ	τὸ αὐτὸ κατὰ τοῦ κυρίου
[3, 5]	προκειμένου; οἷς ἔτι ταῦτα προσθεὶς	ἐπὶ	τὸ ἕτερον στῖφος τῶν συκοφαντῶν
[3, 5]	Ἰησοῦ μαρτυρίας, διὸ καὶ ἀδεῶς	ἐπὶ	τὸ περὶ αὐτοῦ κήρυγμα προελθεῖν;
[3, 2]	ἀγριωτάτων καὶ θηριωδεστάτων ἀνθρώπων τὴν	ἐπὶ	τὸ πρᾶον καὶ ἥμερον διὰ
[3, 5]	ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον	ἐπὶ	τὸ τελώνιον, Ματθαῖον ὀνόματι, καὶ
[3, 7]	εἶθ´ οὕτως προθύμους εἶχον αὐτοὺς	ἐπὶ	τὸ φιλοπευστεῖν, τίς ποτ´ ἦν
[3, 5]	ὅπως τοσοῦτο πλῆθος τὴν συμφωνίαν	ἐπὶ	τοῖς πλάσμασιν καὶ μέχρι θανάτου
[3, 6]	ὧδε τέλος ἐχέτω. Πάλιν δ´	ἐπὶ	τὸν δι´ ἐναντίας ἰτέον, ἐρωτητέον
[3, 1]	τῶν προρρήσεων τὰ ἀποτελέσματα, ὅπως	ἐπὶ	τὸν σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν
[3, 6]	ἐκ τῶν περὶ αὐτοῦ λόγων.	Ἐπὶ	τοσοῦτον δὲ ἄρα οἵ τε
[3, 5]	ἑαυτὸν πεποιημένος. Ἀλλὰ τούτων ἡμῖν	ἐπὶ	τοσοῦτον εἰρημένων πρὸς τὸ πρῶτον
[3, 4]	μὲν ἀπὸ γῆς αὐτίκα, κἄπειτα	ἐπὶ	τοῦ ἰκρίου φωνήσας μέγα, καὶ
[3, 5]	ταῦτα λίθοις βληθεὶς ἀναιρεῖται Στέφανος,	ἐπὶ	τοῦ Ἰουδαίων πλήθους παρρησιασάμενος, καὶ
[3, 4]	ἐπιθέσθαι. Εἰ δὲ χρὴ καὶ	ἐπὶ	τοῦ παρόντος βραχέα πρὸς τοὺς
[3, 2]	τῶν κατὰ τὸν τόπον, ἀρκούντως	ἐπὶ	τοῦ παρόντος ταῦθ´ ἡμῖν ἐπιτετμήσθω·
[3, 2]	τε καὶ ἑρμηνεύσει. τέως δὲ	ἐπὶ	τοῦ παρόντος τῆς τῶν προφητῶν
[3, 1]	ἐν τῇ συναγωγῇ ποτε διελθὼν	ἐπὶ	τοῦ πλήθους τῶν Ἰουδαίων, Πτύξας
[3, 0]	προφῆται τὴν τοῦ εὐαγγελίου μνήμην	ἐπὶ	τοῦ Χριστοῦ προελάμβανον. ~αʹ Ὅπως
[3, 7]	ποίᾳ δὲ λόγων ἱκανότητι θαρσοῦντες	ἐπὶ	τοῦτο παρελευσόμεθα; ἢ τίς ἡμῖν
[3, 2]	οὐκ ἐλογίσθη Τί οὖν λείπεται	ἐπὶ	τούτοις; εἰ γὰρ προεῖπον αὐτοῦ
[3, 1]	πολλῇ τί δὴ οὖν λείπεται	ἐπὶ	τούτοις ἢ ἐκ πολλῶν ὀλίγα
[3, 5]	καὶ τὰς παραδοξοποιίας αὐτοῦ καταγγέλλοντες.	Ἐπὶ	τούτοις Ἰάκωβος ὁ ἀδελφὸς τοῦ
[3, 2]	θανάτου αὐτοῦ» Ἤρκει μὲν οὖν	ἐπὶ	τούτοις περιγράψαι τὴν προφητείαν, εἰ
[3, 5]	μηδὲν ἡμᾶς ὤνησεν, πάντα τε	ἐπὶ	τῷ δοξάσαι αὐτοῦ τὴν προσηγορίαν
[3, 5]	τοῖς δεομένοις, ἀλλὰ μηδὲ σεμνύνεσθαι	ἐπὶ	τῷ μὴ ἀποστερεῖν {ἄλλ{ ηλ}
[3, 2]	ὅσα ἂν λαλήσῃ ὁ προφήτης	ἐπὶ	τῷ ὀνόματί μου, ἐγὼ ἐκδικήσω
[3, 2]	ὅσα ἂν λαλήσῃ ὁ προφήτης	ἐπὶ	τῷ ὀνόματί μου, ἐγὼ ἐκδικήσω
[3, 5]	δὲ ἀπέλυσαν παραγγείλαντες μηδενὶ λαλεῖν	ἐπὶ	τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ· γνόντες
[3, 5]	ἀποστερεῖν {ἄλλ{ ηλ} ους, ἀλλ´	ἐπὶ	τῷ τοὺς σφᾶς ἀποστερεῖν προηγουμένους
[3, 2]	ἐν τούτοις ὁ προφήτης τὸ	ἐπὶ	τῷ Χριστῷ τὰ ἔθνη ἐλπίσειν
[3, 5]	τὸν τοιοῦτον ἀποφήνασθαι, οὕτω καὶ	ἐπὶ	τῶν τοῦ σωτῆρος λόγων τε
[3, 5]	οὐκ ἂν ἡ ἀλήθεια καὶ	ἐπὶ	τῶνδε συσταίη, δώδεκα μὲν ὄντων
[3, 3]	καὶ αὐτῶν Ἑλλήνων οἱ λογιώτατοι	ἐπὶ	χρησμοῖς τῶν οἰκείων θεῶν ὧδέ
[3, 2]	αὐτὸν παρθένον, ἧς οὐδεὶς ἀνὴρ	ἐπιβέβηκεν,	ἀφ´ ἧς καίπερ ἀβάτου τυγχανούσης
[3, 6]	μήτε χρημάτων μήτε ἡδονῆς ἕνεκεν	ἐπιβέβλητο	τῇ διδασκαλίᾳ, τίς ἔτι χώρα
[3, 6]	τὰς κατὰ πόλεις τῶν πολλῶν	ἐπιβλαβεῖς	ὁμιλίας. Εἰ μήτε τοιγαροῦν δόξης
[3, 5]	αὐτῶν τοῦ δικαστηρίου, οἱ δὲ	ἐπιβουλεύοντες,	ὑπὸ φαντασίας θεηλάτου πλανώμενοι, ἐνεργεῖν
[3, 4]	αὐτὸ μόνον ἑκὼν παρεδίδου τοῖς	ἐπιβουλεύουσι	τὸ σῶμα, ἀνωρθοῦτο μὲν ἀπὸ
[3, 5]	ὅτε αὐτῷ τὰ τῆς γε	ἐπιβουλῆς	ἐσκευώρητο, μετὰ δὲ τὸ ἐξ
[3, 2]	ψαλμῷ, δι´ οὗ περὶ τῆς	ἐπιβουλῆς	τῆς κατ´ αὐτοῦ συσκευασθείσης ὀνομαστὶ
[3, 5]	μετὰ τὴν τοῦ διδασκάλου τελευτὴν	ἐπίβουλοί	τινες συλλαβόντες αὐτοὺς πρῶτα μὲν
[3, 7]	πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ	ἐπιγείων	καὶ καταχθονίων» εἰκότως τῆς τοὺς
[3, 6]	πολλὰ δρᾶν ἐπιχειροῦσιν, ἢ πετάλων	ἐπιγραφαῖς	καὶ περιάμμασιν χρῆσθαι, ἢ τοῖς
[3, 6]	ἐπιλαλιαῖς, ἢ πετάλων τινῶν περιέργων	ἐπιγραφαῖς,	οὐδ´ ἄλλοις, ὧν τὴν χρῆσιν
[3, 3]	εὐλόγως ἂν ὁ τούτων διδάσκαλος	ἐπιγραφείη	τὸ τοῦ πλάνου ὄνομα; Ἀλλὰ
[3, 5]	παράδοξα καὶ τὰς θαυματουργίας πεπλασμένως	ἐπιγραφόντων,	ὡς ἂν θαυμάζοιντο καὶ αὐτοὶ
[3, 6]	ἄρχοντα τίνα ἄλλον ἢ γεωμέτρην	ἐπιγράψονται	καὶ ἀριθμητικοὶ τὸν ἀριθμητικόν; κατὰ
[3, 5]	ἦθος διὰ τῶν οἰκείων λόγων	ἐπιδεδειγμένους,	πανούργους τινὰς καὶ δεινοὺς ὑποτίθενται
[3, 5]	τούτων ἐκτός, πάντων θαυμαστὴν συμφωνίαν	ἐπιδεδειγμένων	καὶ μαρτυρησάντων γε τοῖς ὑπὸ
[3, 6]	οἵων ἡ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	ἐπιδέδεικται	δύναμις; ἰάσεις δὲ τοσάσδε καὶ
[3, 6]	ξένην τινὰ καὶ θείαν φύσιν	ἐπιδεδημηκέναι	τῷ βίῳ, ᾗ μόνῃ καὶ
[3, 6]	τε καὶ ἀηττήτους εἰς μακρὸν	ἐπιδεῖξαι	αἰῶνα, τίς πώποτε γοήτων διανενόηται;
[3, 7]	γνήσιον καὶ εἰλικρινὲς τοῦ φρονήματος	ἐπιδειξάμενοι,	τὴν οἰκείαν αὖθις ἀπελάμβανον ἐλευθερίαν,
[3, 7]	ἐξέπληττεν ἡ τῶν παραδόξων ἔργων	ἐπίδειξις.	Καὶ δὴ οὕτω διακειμένοις πάνθ´
[3, 7]	τῇ εἰς ἀνθρώπους αὐτοῦ παραδόξῳ	ἐπιδημίᾳ	καὶ τὰ Ῥωμαίων ἀκμάσαι συνηνέχθηείνου
[3, 7]	ἧς ἔμελλον ἐπιθαρρεῖν καὶ προθύμως	ἐπιδιδόναι	σφᾶς αὐτοὺς τοῖς παρηγγελμένοις. Φησὶν
[3, 6]	ἀπειρημένοις καὶ τοῖς ἀνοσίοις ἑαυτὸν	ἐπιδίδωσιν	ἀνοσίων καὶ ἀθεμίτων ἡδονῶν ἕνεκεν
[3, 5]	ἔθνῃσκον προθύμως, τὰ σεμνὰ καὶ	ἐπίδοξα	περὶ αὐτοῦ μαρτυροῦντες, παρὸν ἑκάστῳ
[3, 5]	ὡς ἀληθεστάτοις, ἐν δὲ τοῖς	ἐπιδόξοις	καὶ σεμνοτέροις ἀπιστεῖν. Καὶ πόθεν
[3, 2]	Ἑβραίοις ἐμελετᾶτο. Μή τι οὖν	ἐπίδοξόν	τινα δυνάστην ἢ τύραννον ἤ
[3, 3]	τοιοῦτος πλάνος ἱστόρηται πραότητος καὶ	ἐπιεικείας	σωφροσύνης τε καὶ τῆς ἄλλης
[3, 5]	μὲν ὁ Ματθαῖος δι´ ὑπερβολὴν	ἐπιεικείας	τὸ φιλάληθες ὑποφαίνων τοῦ ἰδίου
[3, 2]	οὐκ ἔφαγεν, καὶ ὕδωρ οὐκ	ἔπιεν«	ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ Χριστός.
[3, 7]	ἐπισυνῆψεν ἐπαγγελίαν, δι´ ἧς ἔμελλον	ἐπιθαρρεῖν	καὶ προθύμως ἐπιδιδόναι σφᾶς αὐτοὺς
[3, 7]	ψυχῶν θηρευτὰς ποιήσας, ἔργον τε	ἐπιθεὶς	τῇ φωνῇ τῇ Δεῦτε, ἀκολουθεῖτέ
[3, 4]	ὡς ἂν ὑπ´ ἀνδρὸς πλάνου	ἐπιθέσθαι.	Εἰ δὲ χρὴ καὶ ἐπὶ
[3, 2]	πνεύματος τοῦ ἐπὶ σοί, καὶ	ἐπιθήσω	ἐπ´ αὐτοὺς καὶ Συνήγαγεν ἑβδομήκοντα
[3, 6]	ὁ ἐμβλέπων γυναῖκα πρὸς τὸ	ἐπιθυμῆσαι	αὐτὴν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν
[3, 5]	καθελκυσθέντας, μήτε παίδων καὶ ἐγγόνων	ἐπιθυμίᾳ	δουλωθέντας, ἐπεὶ μηδὲ θνητῶν ἐγγόνων
[3, 3]	ὀνόμασι τὸν μηδὲ ἐμβλέπειν μετὰ	ἐπιθυμίας	ἀκολάστου γυναιξὶν ἐπιτρέψαντα, καὶ εἰ
[3, 2]	μοιχεύειν μηδ´ ἐμβλέπειν γυναικὶ μετὰ	ἐπιθυμίας	ἀκολάστου παραινεῖ, ἀντί τε τοῦ
[3, 5]	ἀπάθειαν, μηδὲ προσβλέπειν γυναῖκα μετὰ	ἐπιθυμίας	ἀκολάστου, τοῦ δὲ κλέπτειν τοὐναντίον
[3, 6]	μαρτυροῦσι παραινεῖν μηδ´ ἐμβλέπειν μετ´	ἐπιθυμίας	ἀκολάστου, φήσαντα· Ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις,
[3, 5]	μὲν ὀργῆς καὶ πάσης αἰσχρᾶς	ἐπιθυμίας	πειρᾶσθαι, μᾶλλον δὲ μηδὲ ὀργίζεσθαι
[3, 2]	ἑξῆς φησιν ὁ θεός· Αὐτὸς	ἐπικαλέσεταί	με, πατήρ μου εἶ σύ
[3, 6]	σπονδῶν καὶ θυμάτων καὶ δαιμόνων	ἐπικλήσεώς	τε καὶ παρουσίας γοητεύοντας. Μή
[3, 4]	ἡμῶν ἐνθέου δυνάμεως δεῖγμα μέγιστον	ἐπικομιζομένη.	Ἄλλος δέ τις βασιλικὸς ἀνὴρ
[3, 5]	αὐτὸ τὸ τοῦ σταυροῦ τρόπαιον	ἐπικομίζοντα,	ἐν τούτῳ τε πηγνύμενον καὶ
[3, 5]	καὶ τὸ ἦθος μάλ´ εὐφυῶς	ἐπικρύπτεσθαι	προσχήματι σεμνῆς διδασκαλίας καὶ εὐσεβείας
[3, 5]	καὶ τελώνην ἑαυτὸν ἀπεκάλει, μὴ	ἐπικρύπτων	τὸν πρότερον ἑαυτοῦ βίον καὶ
[3, 7]	καταγγελλομένου; εἰ μὲν γάρ, τοῦτον	ἐπικρυψάμενοι	καὶ μὴ ὁμολογοῦντες εἰς πάντας,
[3, 5]	θάνατον, ὡς μὴ δύνασθαι αὐτὸν	ἐπικρύψασθαι,	ἀλλὰ καὶ τοῦτον ἡμεῖς ἀδιαστρέπτως
[3, 4]	διανοηθεῖσα ὑποδύνει, καὶ τοῦ κρασπέδου	ἐπιλαβομένη	ὁμοῦ καὶ τῆς τῶν κακῶν
[3, 6]	Χριστιανὸν περιάμματι χρώμενον θεάσασθαι, οὐδ´	ἐπιλαλιαῖς,	ἢ πετάλων τινῶν περιέργων ἐπιγραφαῖς,
[3, 2]	ὑπὸ Ῥωμαίων, οὐδὲ τοῦτο παριδὼν	ἐπιλέγει·	Καὶ δώσω τοὺς πονηροὺς ἀντὶ
[3, 2]	τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλούς» καὶ	ἐπιλέγει·	Καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα»
[3, 2]	κατὰ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ» ἑξῆς	ἐπιλέγει·	Κύριος εἶπεν πρός με, υἱός
[3, 7]	εἰς οὐράνιον πέδον ἵζει» καὶ	ἐπιλέγει	μετὰ τὸν χρησμὸν ἑξῆς· Αὐτὸς
[3, 7]	τε αὐτοῦ μνημονεύουσιν. καὶ ὑποβὰς	ἐπιλέγει·	Περὶ γοῦν τοῦ Χριστοῦ ἐρωτησάντων
[3, 2]	αὐτοῦ καὶ ταῦτα προστίθησιν, ἑξῆς	ἐπιλέγων·	Καὶ κύριος βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν
[3, 7]	οὐκ ἂν θαυμάσειεν πρὸς ἑαυτὸν	ἐπιλογισάμενος	καὶ ἐνθυμηθείς, ὡς οὐκ ἀνθρώπινον
[3, 5]	ἀλλὰ καὶ τοῦτον ἡμεῖς ἀδιαστρέπτως	ἐπιλυώμεθα,	μαρτυροῦντες εὖ μάλα ἀναιδῶς, ὅτι
[3, 6]	ἐγγόνων ἠλόγησαν, ψυχῆς δὲ πᾶσαν	ἐπιμέλειαν	πεποιηκυῖαι ὅλας αὐτὰς αὐτῷ σώματι
[3, 3]	μάλιστα ἄν τις τὴν προσήκουσαν	ἐπιμέλειαν	ποιοῖτο τοῦ θείου, τυγχάνοι τε
[3, 7]	καὶ μηδεμιᾶς οὔσης ἐν αὐτοῖς	ἐπιμιξίας	διὰ τὰς πολλὰς ἐθναρχίας· ὧν
[3, 6]	πρὸς τὰ προωδευμένα; ἆρα γὰρ	ἐπινοῆσαι	δυνατόν, ἄνδρα διδάσκαλον σεμνῆς καὶ
[3, 3]	μηδ´ εὐορκίας δεῖσθαι, πολλοῦ δεῖ	ἐπιορκεῖν·	Ἔστω γὰρ ὑμῶν τὸ ναὶ
[3, 5]	μηδ´ εὐορκίας δεῖσθαι, πολλοῦ δεῖ	ἐπιορκεῖν,	παρασκευάζειν δὲ τὸν τρόπον παντὸς
[3, 2]	προστάττει, ὑπερβὰς δὲ καὶ τὸ	ἐπιορκεῖν	τὴν ἀρχὴν μηδὲ ὀμνύναι νομοθετεῖ.
[3, 2]	οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐκ	ἐπιορκήσεις	Ὁ δὲ σωτὴρ ἡμῶν ἐπιτείνων
[3, 5]	καὶ στέρξαντας βίον καρτερικὸν καὶ	ἐπίπονον,	διὰ νηστειῶν, οἴνου τε καὶ
[3, 5]	εὐαγγελιστήν· ἐν δὲ τῷ εὐαγγελίῳ	ἐπισημηνάμενος	ὃν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς» οὐκ
[3, 2]	ἡμέτερος σωτὴρ δώδεκα ἀποστόλους ἐξαπέστειλεν	ἐπισκέψασθαι	πάντα τὰ ἔθνη« Πάλιν Μωσῆς
[3, 2]	εἰς ἄπειρον καὶ ἀπερίμετρον χρόνῳ	ἐπισκιάζων	τὴν πρόρρησιν, εὖ μάλα δὲ
[3, 5]	πρῶτοι κατὰ διαδοχὴν προστάντες αὐτόθι	ἐπίσκοποι	Ἰουδαῖοι γεγονέναι, ὧν καὶ τὰ
[3, 2]	τὸν καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης	ἐπισπαρέντα	αὐτοῦ λόγον μακρόβιον ἐσόμενον καὶ
[3, 5]	ἠρνήσατο λέγων· οὔτε οἶδα οὔτε	ἐπίσταμαι	τί σὺ λέγεις. Καὶ ἐξῆλθεν
[3, 5]	ἀκούειν πλέον τῆς πατρίου φωνῆς	ἐπισταμένους,	μὴ μόνον διανοηθῆναι τολμῆσαι προελθεῖν
[3, 2]	παρεῖναι τὸν προφητευόμενον· τούτου δὲ	ἐπιστάντος	καταλυθήσεσθαι μὲν αὐτίκα τὴν Ἰουδαίων
[3, 7]	τὴν πεῖραν εἰλήφεσαν; ὅτι γὰρ	ἐπίστευσαν	λέγοντι, συλλογιζομένῳ σοι ὁμολογεῖν ἀνάγκη.
[3, 2]	μέν, ὅταν λέγῃ· Κύριε, τίς	ἐπίστευσε	τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ ὁ
[3, 6]	οὔτε βαναύσου τέχνης οὔτε λογικῆς	ἐπιστήμης	οὐδέ γε τῶν πρώτων στοιχείων
[3, 6]	που τὸν αἴτιον αὐτοῖς τῆς	ἐπιστήμης	πολὺ κρείττονα σφῶν αὐτῶν ἀποφαίνουσιν·
[3, 6]	συνουσία. Ἄνδρες γοῦν ἔντεχνοι καὶ	ἐπιστήμονες	πάντως που τὸν αἴτιον αὐτοῖς
[3, 5]	Ματθαίῳ· ἐν μὲν γὰρ ταῖς	ἐπιστολαῖς	αὐτοῦ οὐδὲ μνήμην τῆς οἰκείας
[3, 6]	καὶ τῶν ἄλλων βαρβάρων σωφρονισταί,	ἐπιστρεπτικοί	τε πάσης ἐκθέσμου καὶ θηριώδους
[3, 6]	τὴν ὑπὲρ ὧν ἐμαρτύρησαν ἀλήθειαν	ἐπιστώσαντο	ὥσπερ οὖν οἱ τοῦ σωτῆρος
[3, 2]	τὴν πρὸς αὐτοῦ καταγγελθεῖσαν εὐσέβειαν	ἐπιστώσατο.	Ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ Χριστὸς
[3, 2]	αὐτῷ φῶς, εἰκότως ὁ προφήτης	ἐπισυνάπτει	λέγων· διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει
[3, 7]	μου» Τοῦτο δ´ οὖν εἰπὼν	ἐπισυνῆψεν	ἐπαγγελίαν, δι´ ἧς ἔμελλον ἐπιθαρρεῖν
[3, 2]	ἐπιορκήσεις Ὁ δὲ σωτὴρ ἡμῶν	ἐπιτείνων	τὸν νόμον οὐ τὸ φονεύειν
[3, 7]	πᾶσαν τὴν ἐν ἀνθρώποις οἰκονομίαν	ἐπιτελέσαι	μαρτυροῦντα; Καὶ σὺ δ´ ἂν
[3, 7]	ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ πρὸς αὐτῶν	ἐπιτελουμένῃ	τοὺς παρόντας καὶ τοὺς θεωμένους
[3, 2]	ἐπὶ τοῦ παρόντος ταῦθ´ ἡμῖν	ἐπιτετμήσθω·	πλεῖστα δὲ ἂν καὶ αὐτὸς
[3, 5]	ἀλλὰ καὶ προελθόντας κατορθῶσαι τὸ	ἐπιτήδευμα;	σκέψαι δὲ ὁποῖόν ἐστιν καὶ
[3, 6]	ἡμεῖς οἱ τὰ Ἰησοῦ φρονοῦντες	ἐπιτηδεύομεν,	θᾶττον μὲν θανάτῳ τὴν ψυχὴν
[3, 5]	περὶ αὐτοῦ διαλεγομένους, ἀναρπάσαντες ἐμάστιζον,	ἐπιτιμῶντες	ἐπὶ τῇ διδασκαλίᾳ, ὅτε ἀποκριθεὶς
[3, 6]	ὑπονοίας, ὡς μηδὲ τοῖς νοσηλευομένοις	ἐπιτρέπειν,	οἷα πολλοὶ πολλὰ δρᾶν ἐπιχειροῦσιν,
[3, 4]	πλήθη κυκλοῦντα αὐτὸν καὶ μηδαμῶς	ἐπιτρέποντα	αὐτῇ γονυπετῆσαι προσελθούσῃ τοῦ τε
[3, 5]	σφᾶς αὐτοὺς τῷ διδασκάλῳ προσφέροντες	ἐπιτρέπουσιν.	τίνα οὖν ἔστιν εἰπεῖν αἰτίαν
[3, 3]	ἐμβλέπειν μετὰ ἐπιθυμίας ἀκολάστου γυναιξὶν	ἐπιτρέψαντα,	καὶ εἰ πλάνος ὁ τὴν
[3, 0]	αἱ περὶ τῆς εἰς ἀνθρώπους	ἐπιφανείας	αὐτοῦ προρρήσεις, ἃς αὐτῷ μόνῳ
[3, 2]	θάλασσαν ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ καὶ	ἐπιφέρει·	Ἐπάγη τὰ κύματα ἐν μέσῳ
[3, 2]	κρίσιν τοῖς ἔθνεσιν ἐξοίσει καὶ	ἐπιφέρει·	Ἕως ἂν θῇ ἐπὶ γῆς
[3, 2]	μετὰ τὰς περὶ αὐτοῦ προρρήσεις	ἐπιφέρει	λέγων· Εὐφράνθητι, στεῖρα ἡ οὐ
[3, 6]	αὐτοῦ βίον, ἔχει τις τοιαύτην	ἐπιφέρειν	διαβολήν; οὐχὶ καὶ τυφλῷ δῆλον
[3, 5]	τολμῆσαι; ποίᾳ δὲ δυνάμει τὸ	ἐπιχειρηθὲν	κατώρθωσαν; ἔστω γὰρ ἐπὶ τῆς
[3, 5]	συστῆναι οἷόν τε ἦν τὸ	ἐπιχείρημα.	Κακῷ δὴ κακὸν οὔ φασιν
[3, 6]	ἐνενόησεν μέν, οὐ τετόλμηκεν δὲ	ἐπιχειρῆσαι,	ἀλλ´ οὐδ´ ἐπεχείρησεν μέν, οὐ
[3, 6]	καὶ μόνος εὑρετὴς γέγονε τῆς	ἐπιχειρήσεως,	μηδὲν μηδαμῶς παρ´ ἑτέρων μαθὼν
[3, 6]	ἐπιτρέπειν, οἷα πολλοὶ πολλὰ δρᾶν	ἐπιχειροῦσιν,	ἢ πετάλων ἐπιγραφαῖς καὶ περιάμμασιν
[3, 2]	καὶ σπήλαιον δείκνυσθαι πρὸς τῶν	ἐπιχωρίων	αὐτόθι τοῖς ἐπὶ θέαν ἀπὸ
[3, 2]	ἡμεῖς ἰάθημεν. Πάντες ὡς πρόβατα	ἐπλανήθημεν,	καὶ κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς
[3, 4]	περιπάτει» ὁ δὲ τὸ κελευσθὲν	ἐποίει.	τυφλοῖς δὲ πάλιν ἄλλοτε τὰ
[3, 4]	τὴν ἐκ τοῦ σώματος ἀναχώρησιν	ἐποιεῖτο.	Εἶτα δὲ τοῦ σώματος αὐτοῦ
[3, 5]	οὐρανοὺς ἐπάνοδον μετὰ θειοτέρας δόξης	ἐποιήσατο;	οὐ γὰρ δὴ τούτοις ἀπιστεῖν
[3, 2]	τὸν Πέτρον βαίνειν ἐπ´ αὐτῆς	ἐποίησε.	Γέγραπται δ´ οὖν· Τετάρτῃ δὲ
[3, 2]	αὐτὸν» καὶ δεῖξαι αὐτῷ φῶς»	Ἐποίησεν	ἄρα ταῦτα, καὶ καθαρίσας αὐτὸν
[3, 2]	βιαίῳ ὅλην τὴν ἡμέραν, καὶ	ἐποίησεν	τὴν θάλασσαν ξηράν, καὶ ἐσχίσθη
[3, 2]	διὰ τὰς παραβάσεις τοῦ Μωσέως	ἐποιοῦντο	νόμου, προύτρεπόν τε οὐδὲν ἄλλο
[3, 7]	ἀλλὰ τοῖς ἔργοις προκαταληφθέντες ῥᾴδιον	ἐποιοῦντο	τὴν ἐν τοῖς λόγοις διάθεσιν.
[3, 6]	τὸν νομοθέτην κατ´ οὐδένα τρόπον	ἑπόμενον	τοῖς οἰκείοις λόγοις. Πάλιν ὁ
[3, 7]	ὁ ἀγών, μὴ ἀρνουμένοις τὸν	ἐπονείδιστον	θάνατον τοῦ καταγγελλομένου; εἰ μὲν
[3, 3]	μήτε τι καθόλου τῶν αἰσθητῶν	ἐπονομάζοι	(δεῖται γὰρ οὐδενὸς οὐδὲ παρὰ
[3, 3]	τῶν αἰσθητῶν μήτε θυμιῶντες μήτ´	ἐπονομάζοντες	(οὐδὲν γὰρ ἔνυλον, ὃ μὴ
[3, 7]	φαινομένου ἀνδρὸς τὰς θαυματουργίας ἐκτελῶν,	ἐποπτεῦσαι.
[3, 2]	ὡς οἷόν τέ ἐστιν ἡμῖν	ἐποπτεῦσαι,	ποιησόμεθα. Ἐπεὶ τοίνυν τῶν ἀπίστων
[3, 7]	ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ	ἐπουρανίων	καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων» εἰκότως
[3, 2]	πόσους κοφίνους ἐλάβετε; Οὐδὲ τοὺς	ἑπτὰ	τῶν τετρακισχιλίων καὶ πόσας σπυρίδας
[3, 7]	τοὺς περὶ τὴν πολύθεον πλάνην	ἐπτοημένους	τῇ τοῦ Χριστοῦ πολεμεῖν διδασκαλίᾳ,
[3, 6]	τοιοῦτον φῦναι, μήτε παρὰ παλαιῶν	ἐρανισάμενον	μήτ´ ἐκ νέων διδασκάλων ὠφελημένον,
[3, 6]	ἑτέρων μαθὼν μηδ´ ἐκ παλαιῶν	ἐρανισάμενος,	πῶς οὐ θείας φύσεως χρῆν
[3, 3]	ἥλιος καὶ σελήνη καὶ ἄστρα	ἔργα	θεοῦ τυγχάνει, καὶ ὅτι χρὴ
[3, 7]	ἔθνη, ἐν ὀλίγῳ τε ἦν	ἔργα	θεωρῆσαι τοὺς λόγους. Κεκήρυκτο γοῦν
[3, 7]	αὐτῆς δ´ ἐνεργείας ἔπειθον, ζῶντος	ἔργα	παριστῶντες. Εἰ δὲ καὶ θεὸν
[3, 3]	ὁ μὴ μόνον λόγους ἀλλ´	ἔργα	τῶν λόγων πολὺ πρότερον τοῖς
[3, 7]	εἰκότως, λογισάμενοι μὴ δύνασθαι θνητῆς	ἔργα	φύσεως εἶναι νομίζειν τὰ δρώμενα
[3, 7]	ἁλιεῖς ἀνθρώπων» φησάσῃ, ὁμοῦ τε	ἐργάτας	καὶ διδασκάλους αὐτοὺς εὐσεβείας ἀπειργασμένος
[3, 6]	μάρτυρες συγγενόμενοι τοιούτοις, καὶ αὐτοῖς	ἔργοις	ἀλλ´ οὐ λόγοις μόνοις τῆς
[3, 5]	τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς παραδόξοις	ἔργοις	αὐτοῦ μετὰ παρρησίας ἐμαρτύρουν. Καὶ
[3, 5]	μή τισιν θαυμαστοῖς καὶ παραδόξοις	ἔργοις	καὶ ξενιζούσῃ κέχρητο διδασκαλίᾳ; μαρτυρεῖ
[3, 2]	ἄνθρωποί εἰσιν Πάλιν Μωσῆς θαυμασίοις	ἔργοις	καὶ παραδοξοποιίαις τὴν πρὸς αὐτοῦ
[3, 7]	τοῖς λόγοις πεισθέντες ἀλλὰ τοῖς	ἔργοις	προκαταληφθέντες ῥᾴδιον ἐποιοῦντο τὴν ἐν
[3, 6]	εὐχαῖς καθαρωτάταις πᾶν τὸ δαιμόνων	ἔργον	ἀπελαύνειν ἡμῖν φίλον ἐστίν; οὕτως
[3, 1]	αὐτοῦ μετ´ αὐτοῦ, καὶ τὸ	ἔργον	αὐτοῦ ἐναντίον αὐτοῦ. Ὡς ποιμὴν
[3, 5]	μὴ μάθημα μὴ πρᾶξιν μὴ	ἔργον	ἐπαίνου ἄξιον, μηδὲ μὴν κατά
[3, 6]	τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν»	ἔργον	ἐπῆγε τῷ λόγῳ, αὐτίκα τε
[3, 2]	λόγοις βλασφήμοις βαλλόμενος, καὶ τοῦτ´	ἔργον	ἔσται τῶν ἡμετέρων ἁμαρτιῶν· ἐπεὶ
[3, 6]	λέγειν» Ἀλλ´ ἐκείνῳ μὲν καὶ	ἔργον	εὑρεῖν ἐδόκει τὸ πρᾶγμα, καὶ
[3, 7]	τοῦτο θεοῦ τοῦ ἐπὶ πάντων	ἔργον	ἦν, τὸ μείζονι φόβῳ τῆς
[3, 6]	τοῦδε τοῦ παντὸς εὑρεῖν τε	ἔργον	καὶ εὑρόντα εἰς πάντας ἀδύνατον
[3, 5]	τοῦ προστάγματος, οἱ δὲ καὶ	ἔργον	πεποιηκότες τὸν λόγον ἀποδείκνυνται. Αἰτήσαντος
[3, 7]	καὶ λογικῶν ψυχῶν θηρευτὰς ποιήσας,	ἔργον	τε ἐπιθεὶς τῇ φωνῇ τῇ
[3, 4]	τυγχάνοντα. ~δʹ Περὶ τῶν θειοτέρων	ἔργων	αὐτοῦ. Φέρε δὴ καὶ τὰ
[3, 7]	πῶς ἂν ἄλλως τῶν παραδόξων	ἔργων	γεγόνει ποιητὴς ἢ δυνάμει θείᾳ,
[3, 5]	ἤλασεν, καὶ τῶν ἄλλων παραδόξων	ἔργων	γέγονεν ποιητής, μηδὲν μὲν τοιοῦτον
[3, 7]	διανοίας ἐξέπληττεν ἡ τῶν παραδόξων	ἔργων	ἐπίδειξις. Καὶ δὴ οὕτω διακειμένοις
[3, 5]	πλάττεσθαι, Καὶ τῶν τοιῶνδε ποιητὴς	ἔργων	παραδόξων γέγονεν, τὸ γράφειν ὅτι
[3, 5]	λέγειν χρή. Ἦν γὰρ παραδόξων	ἔργων	ποιητής, διδάσκαλος ἀνθρώπων τἀληθῆ σεβομένων.
[3, 7]	τῶν ὑπ´ αὐτοῦ πεπραγμένων ἐνθέων	ἔργων	τῆς ἐν τοῖς λόγοις ἀληθείας
[3, 4]	διατριβὰς πεποιημένος, παραδόξων γέγονεν ποιητὴς	ἔργων,	τοτὲ μὲν λεπροὺς τὸ σῶμα
[3, 7]	γὰρ ὡς εἰκὸς διὰ τῶν	ἔργων	τοὺς θεωμένους πρότερον· εἶθ´ οὕτως
[3, 5]	θεοῦ, δι´ ὧν ἐπετέλει παραδόξων	ἔργων,	ὑφ´ ἑαυτὸν πεποιημένος. Ἀλλὰ τούτων
[3, 2]	συμπέρασμα τὴν πάλαι στεῖραν καὶ	ἔρημον	θεοῦ ψυχὴν ἢ καὶ μᾶλλον
[3, 2]	γοῦν· Καὶ ἤγετο εἰς τὴν	ἔρημον	τεσσαράκοντα ἡμέρας πειραζόμενος ὑπὸ τοῦ
[3, 2]	καὶ ἰδοὺ ἐπὶ πρόσωπον τῆς	ἐρήμου	λεπτὸν ὡσεὶ κόριον λευκόν, ὡσεὶ
[3, 2]	ὅτι πολλὰ τὰ τέκνα τῆς	ἐρήμου	μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν
[3, 2]	Καὶ πάλιν Μωσῆς ἐν τῇ	ἐρήμῳ	τροφὰς τῷ λαῷ παρέσχε. Λέγει
[3, 2]	μετὰ ἀρνός, καὶ πάρδαλις συναναπαύσεται	ἐρίφῳ,	καὶ μοσχάριον καὶ ταῦρος καὶ
[3, 7]	καὶ τινὰ μὲν αὐτῶν τὸν	Ἑρμῆν	εἶναι, τινὰ δὲ τὸν Δία
[3, 2]	ᾐνίξατο· γυμνότερον δὲ ὁ αὐτὸς	ἑρμηνεύει	προφήτης τὴν διάνοιαν, ἐπὰν λέγῃ·
[3, 2]	ἡμῶν ὁ θεός τοῦτο γὰρ	ἑρμηνεύει	τὸ Ἐμμανουήλ. Τοιαῦτα περὶ τῆς
[3, 2]	ἃ καὶ παρὰ πόδας διασαφῶν	ἑρμηνεύει,	φήσας· Καὶ ἔσται ὁ ἀνιστάμενος
[3, 2]	καιρὸν ἕκαστα παραδώσεταί τε καὶ	ἑρμηνεύσει.	τέως δὲ ἐπὶ τοῦ παρόντος
[3, 6]	ἐμβλέπειν μετ´ ἐπιθυμίας ἀκολάστου, φήσαντα·	Ἐρρέθη	τοῖς ἀρχαίοις, οὐ μοιχεύσεις· ἐγὼ
[3, 5]	καὶ χώραν οὗ ἔμελλεν αὐτὸς	ἔρχεσθαι»	ἀλλ´ οὐδεὶς αἱρεῖ λόγος ἀπιστεῖσθαι
[3, 1]	ἡμῶν. ἰδοὺ κύριος μετὰ ἰσχύος	ἔρχεται,	καὶ ὁ βραχίων μετὰ κυρίας·
[3, 5]	τοῦ Πέτρου ἐν τῇ αὐλῇ	ἔρχεται	πρὸς αὐτὸν μία τῶν παιδισκῶν
[3, 5]	δὲ καὶ φιλοσόφου διδασκαλίας εἰς	ἔρωτα	συμβεβηκότας, καὶ στέρξαντας βίον καρτερικὸν
[3, 5]	διὰ τὰ τῆς ἀρετῆς πλεονεκτήματα,	ἐρωτηθεὶς	πρὸς τῶν ἀρχιερέων καὶ διδασκάλων
[3, 5]	διδασκαλίαις ἐξηγόρευσεν, ὅρα τί φησίν·	ἐρωτήσαντος	τοῦ Ἰησοῦ, Ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος
[3, 7]	ἐπιλέγει· Περὶ γοῦν τοῦ Χριστοῦ	ἐρωτησάντων	εἰ ἔστιν θεός, φησίν· Ὅττι
[3, 5]	ἱστορίας, ἐν οἷς ὁ Ἰησοῦς	ἐρωτήσας,	τίνα φασὶν αὐτὸν οἱ ἄνθρωποι,
[3, 6]	ἐπὶ τὸν δι´ ἐναντίας ἰτέον,	ἐρωτητέον	τε εἴ ποτε ὀφθαλμοῖς εἶδεν
[3, 6]	Καὶ δὴ τούσδε πρῶτον ἁπάντων	ἐρωτητέον,	τίνα φαῖεν πρὸς τὰ προωδευμένα;
[3, 6]	σοφίαν ἀσπασάμεναι, οὐρανίου τε σοφίας	ἔρωτι	ληφθεῖσαι, τῶν μὲν σαρκὸς ἐγγόνων
[3, 3]	δικαιωτηρίου συνεχῶς ὑπομιμνήσκων καὶ μελλούσης	ἔσεσθαι	κρίσεως, κολάσεις τε καὶ τιμωρίας
[3, 2]	προφητείαν, εἰ μηδέν τι πλέον	ἔσεσθαι	μετὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ τελευτὴν
[3, 1]	Πῶς γὰρ οὐκ ἔμελλον ὡραῖοι	ἔσεσθαι	οἱ ἐν ὀλίγῳ καὶ βραχεῖ
[3, 3]	τὰ κρείττω τοῦδε τοῦ παντὸς	ἔσεσθαι	προσδοκᾶν ἐδίδαξεν, ταῖς Ἑβραίων καὶ
[3, 2]	οὐκ ἔτι Ἰουδαίων, ἐθνῶν δὲ	ἔσεσθαι	προσδοκίαν. Καὶ τοῦτο δὲ ἐπὶ
[3, 2]	ὁ χρησμὸς θεσπίζει Μωσεῖ παραπλήσιον	ἔσεσθαι	προφήτην ἢ μόνον τὸν σωτῆρα
[3, 2]	βίῳ, τοιοῦτον αὐτὸν καὶ ἐθέσπισαν	ἔσεσθαι,	τῆς ἀληθείας κατ´ οὐδὲν ἀπολελειμμένοι.
[3, 1]	ἐν πρώτοις αὐθέντην καὶ ἀρχηγὸν	ἔσεσθαι	τῆς εὐαγγελικῆς πραγματείας ἡ παρατεθεῖσα
[3, 1]	προφητευομένων, ὡς ἂν εἰδῇς, τίνα	ἔσεσθαι	τὸ εὐαγγέλιον ἐν ὑστέροις καιροῖς
[3, 1]	αὐτὸν τῆς αὐτῆς ὑποθέσεως ὑπηρέτας	ἔσεσθαι	τοὺς αὐτοῦ μαθητὰς θεσπίζει ὁ
[3, 1]	Ἔνθα σφόδρα ἀπηκριβωμένως ὡραίους ἔφησεν	ἔσεσθαι	τοὺς πόδας τῶν εὐαγγελιζομένων τὰ
[3, 3]	ἐξομοίωσιν ἀπομιμεῖσθαι ἐδίδασκεν, διαρρήδην φάσκων·	Ἔσεσθε	τέλειοι, ὡς ὁ πατὴρ ὑμῶν
[3, 5]	αὐτῷ τὰ τῆς γε ἐπιβουλῆς	ἐσκευώρητο,	μετὰ δὲ τὸ ἐξ ἀνθρώπων
[3, 3]	παρὰ τῶν κρειττόνων ἤπερ ἡμεῖς	ἐσμεν,	οὐδ´ ἔστιν ὃ τὴν ἀρχὴν
[3, 2]	οἰκουμένης ἐπισπαρέντα αὐτοῦ λόγον μακρόβιον	ἐσόμενον	καὶ εἰς τὸ ἀεὶ διαρκέσοντα.
[3, 5]	ἂν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς,	ἔσται	δεδεμένα ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ
[3, 7]	πάντως που ἀποκρινάμενοι, τοῦθ´ ἡμῖν	ἔσται	δυνατόν; πῶς γὰρ Ῥωμαίοις, φέρε,
[3, 2]	αὐτὸν τῆς πληγῆς» καὶ πῶς	ἔσται;	Ἐὰν δῶτε» φησίν, περὶ ἁμαρτίας,
[3, 5]	ἂν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς,	ἔσται	λελυμένα ἐν τοῖς οὐρανοῖς» τοσούτων
[3, 5]	εἰ πιθανὸς ὁ λόγος αὐτοῖς	ἔσται,	μὴ τὴν αἰτίαν ἔχουσιν ἀποδιδόναι,
[3, 2]	φερομένοις διαστέλλων, καὶ τὸ μὲν	Ἔσται	ὁ ἀνιστάμ? θνη ἐλπιοῦσι τῷ
[3, 2]	ἐλπίζει, συμφώνως τῇ προρρήσει Καὶ	ἔσται	ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν, ἐπ´
[3, 2]	πόδας διασαφῶν ἑρμηνεύει, φήσας· Καὶ	ἔσται	ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν, ἐπ´
[3, 2]	αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν ἢ Αὐτὸς	ἔσται	προσδοκία ἐθνῶν Πάλιν δ´ ὁ
[3, 2]	θνη ἐλπιοῦσι τῷ Καὶ αὐτὸς	ἔσται	προσδοκία ἐθνῶν τί γὰρ διαφέρει
[3, 7]	παρελευσόμεθα; ἢ τίς ἡμῖν ἐλπὶς	ἔσται	τοῦ κατορθώματος ἀντινομοθετεῖν τολμῶσιν τοῖς
[3, 2]	βλασφήμοις βαλλόμενος, καὶ τοῦτ´ ἔργον	ἔσται	τῶν ἡμετέρων ἁμαρτιῶν· ἐπεὶ καὶ
[3, 4]	τοῖς ἀνέμοις, καὶ πάντα γε	ἔστη	παραχρῆμα, οἷα δεσπότου φωνὴν καταπτήξαντα;
[3, 6]	πεποιηκότων, τί ἄλλο ἢ μαρτυρούντων	ἐστὶ	καὶ ὁμολογούντων θεῖον ἀληθῶς χρῆμα
[3, 5]	ἀπραγμόνως καὶ ἐπὶ τῆς οἰκείας	ἑστίας	μετὰ τῶν φιλτάτων τὸν ἀκίνδυνον
[3, 5]	τὸ ἐκ νεκρῶν ἀναβιῶσαι συνεγένετο,	ἑστίας	τε καὶ τροφῆς συνήθους ἐκοινώνησεν.
[3, 3]	ὃ μὴ τῷ ἀΰλῳ εὐθύς	ἐστιν	ἀκάθαρτον· διὸ οὐδὲ λόγος αὐτῷ
[3, 3]	ὡς ὁ πατὴρ ὑμῶν τέλειός	ἐστιν»	Εἰ δὴ ταῦτά τις Ἑλλήνων
[3, 7]	αἰὲν ἀλᾶται· ἀνέρος εὐσεβίῃ προφερεστάτου	ἐστὶν	ἐκείνη ψυχή· εὐσεβέστατον ἄρα ἔφη
[3, 5]	ἐν τῷ αὐτῷ ψεύδεσθαι οὐδέν	ἐστιν	ἢ τἀναντία κατὰ τὸ αὐτὸ
[3, 1]	πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν	ἐστιν	ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν« Ἀλλὰ
[3, 2]	αὐτὸν θεολογίας, ὡς οἷόν τέ	ἐστιν	ἡμῖν ἐποπτεῦσαι, ποιησόμεθα. Ἐπεὶ τοίνυν
[3, 5]	τὸ ἐπιτήδευμα; σκέψαι δὲ ὁποῖόν	ἐστιν	καὶ τὸ μηδένα μηδαμοῦ διάφωνον
[3, 5]	τοῖς παρεστῶσιν· οὗτος ἐξ αὐτῶν	ἐστιν.	Ὁ δὲ πάλιν ἠρνήσατο. Καὶ
[3, 2]	ἂν ὃ ἐβουλήθη. Οὐδὲν γάρ	ἐστιν	ὃ μὴ γίνεται ὧν βούλεται·
[3, 3]	αἰτοίη τὰ ἀγαθά· νοῦς δέ	ἐστιν	οὗτος ὀργάνου μὴ δεόμενος» Εἰ
[3, 6]	δαιμόνων ἔργον ἀπελαύνειν ἡμῖν φίλον	ἐστίν;	οὕτως ὁ τοῦ Ἰησοῦ λόγος
[3, 5]	δὲ δώδεκα ἀποστόλων τὰ ὀνόματά	ἐστιν	ταῦτα· πρῶτος Σίμων ὁ λεγόμενος
[3, 2]	ἐπαοιδοὶ τῷ Φαραῷ, δάκτυλος θεοῦ	ἐστιν	τοῦτο Ὡσαύτως δὲ καὶ Ἰησοῦς
[3, 2]	διψώσῃ ἑξῆς συνάπτει λέγων· Οὐκ	ἔστιν	εἶδος αὐτῷ οὐδὲ δόξα. Καὶ
[3, 5]	διδασκάλῳ προσφέροντες ἐπιτρέπουσιν. τίνα οὖν	ἔστιν	εἰπεῖν αἰτίαν τῶν τοῦ Ἰησοῦ
[3, 2]	τις ἐκείνων Μωσεῖ διαπέπρακται; οὐκ	ἔστιν	εἰπεῖν. Ἕκαστος γοῦν αὐτῶν ἀπὸ
[3, 6]	ἢ φαρμακεῦον κατείληφεν; ἀλλ´ οὐκ	ἔστιν	εἰπεῖν, ἔμπαλιν δὲ λόγους φιλοσόφους
[3, 6]	σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν οὐδ´	ἔστιν	εἰπεῖν ὅπως ἀνέστραπται περὶ σωφροσύνην,
[3, 6]	τρόπον, ἀλλὰ καὶ γυναικῶν οὐδ´	ἔστιν	εἰπεῖν ὅσαι μυριάδες καθ´ ὅλης
[3, 2]	δυναμένων τὸν προφητευόμενον ὑπογράφουσιν; οὐκ	ἔστιν	εἰπεῖν, ὅτι μηδὲ ἐφάνη τοιοῦτος.
[3, 7]	γοῦν τοῦ Χριστοῦ ἐρωτησάντων εἰ	ἔστιν	θεός, φησίν· Ὅττι μὲν ἀθανάτη
[3, 3]	κρειττόνων ἤπερ ἡμεῖς ἐσμεν, οὐδ´	ἔστιν	ὃ τὴν ἀρχὴν γῆ ἀνίησιν
[3, 6]	τῆς Χριστοῦ διδασκαλίας ἐξελήλαται, οὐδ´	ἔστιν	πώποτε Χριστιανὸν περιάμματι χρώμενον θεάσασθαι,
[3, 7]	ποίᾳ δὲ καὶ δυνάμει περιέσεσθαι	ἔστιν	τοῦ τολμήματος; ταῦτα ἢ φησάντων
[3, 5]	δὲ δυνάμει τὸ ἐπιχειρηθὲν κατώρθωσαν;	ἔστω	γὰρ ἐπὶ τῆς οἰκείας γῆς
[3, 5]	Σκεψώμεθα δὲ καὶ τὸν ἐναντίον.	Ἔστω	γὰρ ὁ μὲν διδάσκαλος, οἱ
[3, 3]	εὐορκίας δεῖσθαι, πολλοῦ δεῖ ἐπιορκεῖν·	Ἔστω	γὰρ ὑμῶν τὸ ναὶ ναί,
[3, 5]	διατεινώμεθα. Ἀλλ´ ἐπεὶ καὶ ἡ	ἐσχάτη	αὐτοῦ τελευτὴ περιβόητον ἔσχεν καὶ
[3, 5]	(οὗτος δ´ ἦν τῶν δι´	ἐσχάτην	ἀπορίαν τὰς τροφὰς μεταιτούντων) οὐκ
[3, 5]	ὑπ´ ὀφθαλμοῖς ἁπάντων ἡμῶν τὴν	ἐσχάτην	ὑπομείναντα τιμωρίαν, ὅστις ποτὲ ἦν,
[3, 5]	ἡ ἐσχάτη αὐτοῦ τελευτὴ περιβόητον	ἔσχεν	καὶ διαφανῆ τὸν θάνατον, ὡς
[3, 2]	ἐποίησεν τὴν θάλασσαν ξηράν, καὶ	ἐσχίσθη	τὸ ὕδωρ, καὶ διῆλθον οἱ
[3, 2]	ἐξ ᾅδου τὴν ψυχήν μου,	ἔσωσάς	με ἀπὸ τῶν καταβαινόντων εἰς
[3, 5]	καλουμένας Βρεττανικὰς νήσους, ταῦτα οὐκ	ἔτ´	ἔγωγε ἡγοῦμαι κατὰ ἄνθρωπον εἶναι,
[3, 5]	τοῖς προανῃρημένοις τρέσας, ἐξέστη τῆς	ἑταιρίας,	οὐδ´ ἀντεκήρυξε τοῖς ἄλλοις εἰς
[3, 2]	αὐτὸν περιπατοῦντα ἐπὶ τῆς θαλάσσης	ἐταράχθησαν	καὶ με? ὸ τοῦ πλοίου
[3, 2]	μὲν τοσαῦτα καὶ τὰ τούτων	ἕτερα	πλείω περὶ τοῦ Χριστοῦ πάντας
[3, 6]	αὐτοφυὴς ἰατρός, οὐδὲ τέκτων, οὐδ´	ἑτέρας	δημιουργὸς τέχνης. Καίτοι μικρὰ ταῦτα
[3, 6]	ὡς ἀποδέδεικται. Ὁ δὴ οὖν	ἑτέροις	σεμνοῦ καὶ σώφρονος βίου εὐσεβείας
[3, 6]	καὶ ταῦτα πάλιν· γόης, ὅταν	ἑτέροις	τὰ τῆς κακίας μεταδιδῶ, ὁποίους
[3, 2]	μόνον αὐτὸν καὶ οὐδ´ ἐφ´	ἕτερον	ἀναφέρειν χρὴ τὴν παρὰ Μωσεῖ
[3, 5]	καὶ ἀποστερεῖν, καὶ εἴ τι	ἕτερον	κακὸν λέγοιτο, λανθάνειν δ´ ἐπὶ
[3, 2]	παρασχεῖν τῷ βίῳ, εἰκότως προφήτην	ἕτερον	κατ´ οὐδὲν ἀποδέοντα τῆς κατ´
[3, 2]	Χριστοῦ προανεφώνουν. Πρῶτος προφητῶν Μωσῆς	ἕτερον	προφήτην ὅμοιον αὐτῷ ἀναστήσεσθαι εὐαγγελίζεται.
[3, 5]	ἔτι ταῦτα προσθεὶς ἐπὶ τὸ	ἕτερον	στῖφος τῶν συκοφαντῶν μεταβήσομαι. Ματθαῖος
[3, 2]	Ἰεζεκιὴλ ἢ Δανιὴλ ἤ τις	ἕτερος	τῶν δώδεκα Μωσεῖ κατέστη παραπλήσιος
[3, 5]	πῶς ἀγαπητὸν ἡγοῦντο τὸν ὑπὲρ	ἑτέρου	θάνατον, ὃν ἀκριβῶς πάντων μᾶλλον
[3, 5]	Περσῶν, τοὺς δὲ τὴν Ἀρμενίων,	ἑτέρους	δὲ τὸ Πάρθων ἔθνος, καὶ
[3, 6]	διδάσκαλον ἑώρων καὶ τἀναντία οἷς	ἑτέρους	ἐδίδασκεν μετιόντα; πάλαι δ´ ἂν
[3, 5]	ὧν παρ´ αὐτοῦ μαθόντες εἰς	ἑτέρους	ἐξήνεγκαν· παραγγελίαι δ´ ἦσαν αὐτῷ
[3, 6]	τὰ περὶ εὐσεβείας διδάξειεν ἂν	ἑτέρους,	ἢ τὰ περὶ σωφροσύνης, ἢ
[3, 5]	τὴν Ἰνδῶν φθάσαι χώραν, καὶ	ἑτέρους	ὑπὲρ τὸν Ὠκεανὸν παρελθεῖν ἐπὶ
[3, 6]	τῆς ἐπιχειρήσεως, μηδὲν μηδαμῶς παρ´	ἑτέρων	μαθὼν μηδ´ ἐκ παλαιῶν ἐρανισάμενος,
[3, 4]	καὶ βεβασάνισται ταῦτα καὶ δι´	ἑτέρων	πραγμάτων ἐναργῶν, πάντα καλυπτόντων λόγον,
[3, 7]	τοῦτο λέγων, εἰ μὴ ἐξ	ἑτέρων	τῶν ὑπ´ αὐτοῦ πεπραγμένων ἐνθέων
[3, 6]	ὡς εἰκότως φάναι αὐτὸν παρ´	ἑτέρων	ὠφελῆσθαι τὰ τῆς γοητείας; εἰ
[3, 5]	τῆς τῶν φαύλων οἰκεῖον φύσεως;	Ἔτι	δὲ καὶ τούτῳ πρόςσχες. Εἰ
[3, 2]	καὶ τοὺς πασσάλους σου κατίσχυσον,	ἔτι	εἰς τὰ δεξιὰ καὶ εἰς
[3, 2]	Ἰουδαίων ἀρχήν, αὐτὸν δὲ οὐκ	ἔτι	Ἰουδαίων, ἐθνῶν δὲ ἔσεσθαι προσδοκίαν.
[3, 5]	τὸν ὑπ´ αὐτῶν καταγγελθέντα λόγον	ἔτι	καὶ νῦν καὶ εἰς ὅλον
[3, 5]	μὴν δεδόσθω τιμᾶν αὐτὸν συνόντα	ἔτι	καὶ σὺν αὐτοῖς διατρίβοντα καὶ
[3, 6]	τις ἦν γνωρίζειν. Φέρε δ´	ἔτι	καὶ ταύτῃ τὸν λόγον διερευνησώμεθα.
[3, 2]	ἃ δὴ πάντα παρέστη καὶ	ἔτι	μᾶλλον διὰ τῶν ἑξῆς παραστήσεται
[3, 5]	ἀπρὶξ ἐχόμενοι τοῦ Ἰησοῦ, παρέμενον	ἔτι	μᾶλλον εἰς πάντας αὐτόν τε
[3, 3]	ἑαυτοῖς ὑφαρπάζουσιν, ταύτης δ´ οὖν	ἔτι	μᾶλλον τῆς θεομαχίας καὶ τῆς
[3, 5]	τὸ θεῖον εὐσεβείας ἕνεκα τυχεῖν,	ἔτι	μᾶλλον τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς
[3, 5]	ταῦτα μετερχέσθων, καὶ τὰ τούτων	ἔτι	μοχθηρότερα, διὰ τὸ προαλὲς τῆς
[3, 2]	τὴν ταφὴν παλινοστεῖν καὶ ἀναβιοῦν,	ἔτι	περὶ αὐτοῦ καὶ ταῦτα προστίθησιν,
[3, 3]	θεῷ τὴν σεβάσμιον τιμὴν ἀπονέμοντες.	Ἔτι	πρὸς τούτοις ἔγνωμεν, παρ´ αὐτοῦ
[3, 6]	περὶ αὐτοῦ μαρτυρηθέντα αὐτοῖς πιστωσάμενοι;	Ἔτι	πρὸς τούτοις ὁ τῷ δι´
[3, 0]	κατ´ αὐτοὺς βίον παρῃτησάμεθα, καὶ	ἔτι	πρὸς τούτοις συστάντος, ὡς αἱ
[3, 2]	διδάσκει λέγουσα· Καὶ οὐκ ἀνέστη	ἔτι	προφήτης ἐν Ἰσραὴλ ὡς Μωσῆς,
[3, 5]	εἰς ἀπόδειξιν τοῦ προκειμένου; οἷς	ἔτι	ταῦτα προσθεὶς ἐπὶ τὸ ἕτερον
[3, 6]	ἕνεκεν ἐπιβέβλητο τῇ διδασκαλίᾳ, τίς	ἔτι	χώρα περιλείπεται ὑπονοίας τοῦ πλάνον
[3, 5]	μὲν τὸν Ματθαῖον ὁ Λουκᾶς	ἐτίμησεν,	καθ´ ἃ παρέδωκαν αὐτῷ οἱ
[3, 5]	ὑπὲρ οὗ καὶ αὐτοὺς θνῄσκειν	ἑτοίμους	εἶναι, μηδὲν ἀληθὲς παρ´ αὐτοῦ
[3, 5]	συνταξαμένους ὑπὲρ τούτων θνῄσκειν ὑπομένειν	ἑτοίμως	ἔχειν; ἀλλὰ τί φῄς; μὴ
[3, 2]	καὶ ἐν κακώσει. Αὐτὸς δὲ	ἐτραυματίσθη	διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, καὶ
[3, 6]	πάσης τῆς περὶ τούτου ὑπονοίας	ἐτύγχανον;	ὅτε τοίνυν οἱ μαθηταὶ τοῦ
[3, 5]	καὶ αὐτοὶ πλάνοι καὶ ἀπατεῶνες	ἐτύγχανον,	προσθὲς δ´ ὅτι καὶ ἀπαίδευτοι
[3, 6]	μετιόντες. Ἀλλ´ οὐδείς πω τοσούτων	ἐτῶν	γόης πέφανται τοῦ Ἰησοῦ μαθητής,
[3, 4]	ποτε καὶ αἱμορροοῦσα γυνὴ μακραῖς	ἐτῶν	περιόδοις πρὸς τοῦ πάθους κατατρυχομένη,
[3, 7]	ὀνόματί μου» Εἶτα καὶ θεσπίζει	εὖ	μάλα ἀκριβῶς τὸ μέλλον εἰπών·
[3, 5]	τοῦτον ἡμεῖς ἀδιαστρέπτως ἐπιλυώμεθα, μαρτυροῦντες	εὖ	μάλα ἀναιδῶς, ὅτι δὴ πᾶσιν
[3, 2]	ἀπερίμετρον χρόνῳ ἐπισκιάζων τὴν πρόρρησιν,	εὖ	μάλα δὲ ἀκριβῶς τὴν τῶν
[3, 5]	αὐτοῦ πραχθέντα κεχαρισμένως ἀναθέντας; Ὡς	εὖ	μοι δοκεῖ εἰρῆσθαι, πάντα χρὴ
[3, 5]	οὐκ ἄν τις ὀκνήσειεν τῶν	εὖ	φρονούντων μαίνεσθαι τὸν τοιοῦτον ἀποφήνασθαι,
[3, 5]	Αὐτόθεν μὲν οὖν ἄν τις	εὖ	φρονῶν πῶς οὐ πάσης ἀποδοχῆς
[3, 2]	περὶ τοῦ Χριστοῦ πάντας ἡμᾶς	εὐαγγελίζεται·	ἀδελφὰ δὲ αὐτῷ καὶ Ἡσαΐας
[3, 2]	μᾶλλον τὴν ἐξ ἐθνῶν ἐκκλησίαν	εὐαγγελίζεται,	ἀκολούθως τῇ θεωρίᾳ τῶν εἰρημένων.
[3, 2]	ἕτερον προφήτην ὅμοιον αὐτῷ ἀναστήσεσθαι	εὐαγγελίζεται.	Ἐπειδὴ γὰρ ἡ κατ´ αὐτὸν
[3, 2]	μέχρι δυσμῶν παρατείνουσαν ὁ λόγος	εὐαγγελίζεται,	σαφέστατα τοῦτο παριστὰς διὰ τοῦ
[3, 1]	ἀναφωνεῖ· Κύριος δώσει ῥῆμα τοῖς	εὐαγγελιζομένοις	δυνάμει πολλῇ Καὶ πάλιν ὁ
[3, 2]	ψαλμῳδός· Κύριος δώσει ῥῆμα τοῖς	εὐαγγελιζομένοις	δυνάμει πολλῇ. Ὁ βασιλεὺς τῶν
[3, 1]	τοῦ Κύριος δώσει ῥῆμα τοῖς	εὐαγγελιζομένοις	δυνάμει πολλῇ τί δὴ οὖν
[3, 1]	ἰσχύϊ τὴν φωνήν σου, ὁ	εὐαγγελιζόμενος	Ἱερουσαλήμ· ὑψώσατε, μὴ φοβεῖσθε· εἶπον
[3, 1]	Ἐπ´ ὄρος ὑψηλὸν ἀνάβηθι ὁ	εὐαγγελιζόμενος	Σιών, ὕψωσον τῇ ἰσχύϊ τὴν
[3, 1]	Ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν	εὐαγγελιζομένων	ἀγαθὰ ἢ Τῶν εὐαγγελιζομένων εἰρήνην
[3, 1]	τῶν εὐαγγελιζομένων ἀγαθὰ ἢ Τῶν	εὐαγγελιζομένων	εἰρήνην Ἔνθα σφόδρα ἀπηκριβωμένως ὡραίους
[3, 1]	ἔφησεν ἔσεσθαι τοὺς πόδας τῶν	εὐαγγελιζομένων	τὰ τοῦ Χριστοῦ ἀγαθά. Πῶς
[3, 0]	~Τῶν προλεγομένων εἰς τὴν	εὐαγγελικὴν	ἀπόδειξιν αὐτάρκως μοι γεγυμνασμένων, ἀποδεδειγμένου
[3, 1]	διανοίας, ὁδῷ προϊόντες κατὰ τὴν	εὐαγγελικὴν	εἰσόμεθα διδασκαλίαν. Πλὴν ἀλλὰ πέφανται
[3, 2]	ἡ παροῦσα δὲ πραγματεία τῆς	Εὐαγγελικῆς	Ἀποδείξεως κατὰ καιρὸν ἕκαστα παραδώσεταί
[3, 2]	ὁρώντων κεχρημένος τὰ καινὰ τῆς	εὐαγγελικῆς	διδασκαλίας αὐτοῦ μαθήματα συνεστήσατο. Πάλιν
[3, 0]	τρόπου τῆς τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	εὐαγγελικῆς	διδασκαλίας, τῆς τε αἰτίας ἀποδοθείσης
[3, 1]	αὐθέντην καὶ ἀρχηγὸν ἔσεσθαι τῆς	εὐαγγελικῆς	πραγματείας ἡ παρατεθεῖσα προφητεία παρίστησιν,
[3, 1]	ἡ συνεργοῦσα αὐτοῖς ἐν τῷ	εὐαγγελικῷ	κηρύγματι, ἄλλος πάλιν προφήτης ἀναφωνεῖ·
[3, 1]	οἱ παρ´ Ἑβραίοις προφῆται τὸ	εὐαγγέλιον	ἐκήρυττον. Τοῦ δηλωθέντος μάρτυς ἂν
[3, 7]	τοὺς λόγους. Κεκήρυκτο γοῦν τὸ	εὐαγγέλιον	ἐν βραχεῖ χρόνῳ ἐν ὅλῃ
[3, 1]	ἂν εἰδῇς, τίνα ἔσεσθαι τὸ	εὐαγγέλιον	ἐν ὑστέροις καιροῖς εὐηγγελίζετο, ὁμοῦ
[3, 1]	διδασκαλίαν. Πλὴν ἀλλὰ πέφανται τὸ	εὐαγγέλιον	καὶ τοὔνομα δὲ τοῦ εὐαγγελίου
[3, 1]	ἐκ τίνος μὲν ἄρξεται τὸ	εὐαγγέλιον,	ὅτι δὴ ἐξ αὐτοῦ τοῦ
[3, 7]	εἰπών· Δεῖ γὰρ κηρυχθῆναι τὸ	εὐαγγέλιον	τοῦτο ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ
[3, 5]	μὴν Πέτρος οὐδὲ καθῆκεν ἐπὶ	εὐαγγελίου	γραφὴν δι´ εὐλαβείας ὑπερβολήν. τούτου
[3, 1]	εὐαγγέλιον καὶ τοὔνομα δὲ τοῦ	εὐαγγελίου	διὰ τῶν προφητικῶν φωνῶν μεμαρτυρημένον,
[3, 0]	ὅπως οἱ προφῆται τὴν τοῦ	εὐαγγελίου	μνήμην ἐπὶ τοῦ Χριστοῦ προελάμβανον.
[3, 1]	ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέν με	εὐαγγελίσασθαι	πτωχοῖς, ἀπέσταλκέν με κηρῦξαι αἰχμαλώτοις
[3, 5]	ὀνομάζει, οὐδαμοῦ δὲ ἀπόστολον οὐδ´	εὐαγγελιστήν·	ἐν δὲ τῷ εὐαγγελίῳ ἐπισημηνάμενος
[3, 5]	σχολαζόντων. τοῦτο οὐδεὶς τῶν λοιπῶν	εὐαγγελιστῶν	ἐδήλωσεν, οὐχ ὁ συναπόστολος αὐτοῦ
[3, 5]	κρείττονα τὸν συναπόστολον, τῶν λοιπῶν	εὐαγγελιστῶν	τοὐναντίον πεποιηκότων. Ἄκουε γοῦν Λουκᾶ,
[3, 5]	οὐδ´ εὐαγγελιστήν· ἐν δὲ τῷ	εὐαγγελίῳ	ἐπισημηνάμενος ὃν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς»
[3, 5]	ἐν τῷ πρὸς αὐτοῦ γραφέντι	εὐαγγελίῳ	τὸν τρόπον· Καὶ παράγων ἐκεῖθεν
[3, 2]	ὁ ἀγαπητός μου, εἰς ὃν	εὐδόκησεν	ἡ ψυχή μου, κρίσιν τοῖς
[3, 6]	ἰάσεις δὲ τοσάσδε καὶ παραδόξους	εὐεργεσίας	τοιάσδε, οἵας ὁ ἡμέτερος πεποιηκὼς
[3, 2]	τὴν τῶν μελλόντων ἀγαθῶν παρουσίαν	εὐηγγελίζετο,	ἱκανῶς ἔχει τὰ εἰρημένα, προαναφωνοῦντα
[3, 1]	τὸ εὐαγγέλιον ἐν ὑστέροις καιροῖς	εὐηγγελίζετο,	ὁμοῦ τε τῶν προφητῶν τὸ
[3, 1]	ἀρξάμενος τῆς οἰκείας διδασκαλίας πτωχοῖς	εὐηγγελίζετο,	τῶν παρ´ αὐτῷ μακαρισμῶν προτάττων
[3, 5]	ἄνθρωπον τοῦτον, ὃν λέγετε· καὶ	εὐθέως	ἐκ δευτέρου ἀλέκτωρ ἐφώνησεν» Μάρκος
[3, 3]	ἔνυλον, ὃ μὴ τῷ ἀΰλῳ	εὐθύς	ἐστιν ἀκάθαρτον· διὸ οὐδὲ λόγος
[3, 5]	κἂν εὐλόγως ποτὲ τὸν μετ´	εὐκλείας	θάνατον ὑπομείνειεν, ὁ δὲ μοχθηρός,
[3, 5]	καθῆκεν ἐπὶ εὐαγγελίου γραφὴν δι´	εὐλαβείας	ὑπερβολήν. τούτου Μάρκος γνώριμος καὶ
[3, 3]	διαφέρειν ἀπεφήναντο ἐμπίδος τε καὶ	εὐλῆς	καὶ μυίας τὴν ἐν ἀνθρώποις
[3, 2]	καίπερ ἀβάτου τυγχανούσης προῆλθεν ἡ	εὐλογημένη	ῥίζα, καὶ τὸ Τιθιζόμενον καὶ
[3, 5]	ἢ τοῖς μὲν ἄλλοις πιστεύειν	εὔλογον,	μόνοις δὲ τούτοις ἀπιστεῖν; καὶ
[3, 5]	τί δὲ καὶ λυπεῖ μηδενὸς	εὐλόγου	χάριν μάστιγας καὶ βασάνους κατὰ
[3, 3]	εἰ ἀρετῆς μεστά, τίσιν λόγοις	εὐλόγως	ἂν ὁ τούτων διδάσκαλος ἐπιγραφείη
[3, 7]	Ἰησοῦ κατήγγελλον ἤδη λοιπὸν ἀληθεύειν	εὐλόγως	ἐνομίζοντο, καὶ τῇ μετὰ τὸν
[3, 5]	μέτοχος ὑπὲρ ἀγαθοῦ κατορθώματος κἂν	εὐλόγως	ποτὲ τὸν μετ´ εὐκλείας θάνατον
[3, 7]	Καίτοι τίς οὐκ ἂν ἀπορήσειεν	εὐλόγως,	τίς ἦν ἄρα ὁ τῆς
[3, 3]	τε αὐτόθεν ἵλεώ τε καὶ	εὐμενοῦς	αὐτοῦ παρ´ ὁντιναοῦν μόνος ἀνθρώπων,
[3, 6]	ἀνθρώπων, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες	εὐνούχισαν	ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν
[3, 6]	οὕτως, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες	εὐνουχίσθησαν	ὑπὸ ἀνθρώπων, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι
[3, 6]	ὀρέξεις ἀποτέμνοντας, ἐδίδασκεν λέγων· Εἰσὶν	εὐνοῦχοι	οἵτινες ἐγενήθησαν οὕτως, καὶ εἰσὶν
[3, 6]	εὐνουχίσθησαν ὑπὸ ἀνθρώπων, καὶ εἰσὶν	εὐνοῦχοι	οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν
[3, 6]	οἵτινες ἐγενήθησαν οὕτως, καὶ εἰσὶν	εὐνοῦχοι	οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπὸ ἀνθρώπων, καὶ
[3, 3]	παντὸς τιμᾶν παραινῶν, ὡς μηδ´	εὐορκίας	δεῖσθαι, πολλοῦ δεῖ ἐπιορκεῖν· Ἔστω
[3, 5]	ἀληθείας οὕτως ἔχεσθαι ὡς μηδ´	εὐορκίας	δεῖσθαι, πολλοῦ δεῖ ἐπιορκεῖν, παρασκευάζειν
[3, 6]	Ἀλλ´ ἐκείνῳ μὲν καὶ ἔργον	εὑρεῖν	ἐδόκει τὸ πρᾶγμα, καὶ ἦν
[3, 6]	καὶ δημιουργὸν τοῦδε τοῦ παντὸς	εὑρεῖν	τε ἔργον καὶ εὑρόντα εἰς
[3, 6]	πατέρα καὶ δημιουργὸν τῶν ὅλων	εὑρεῖν	τε καὶ γνῶναι ῥᾴδιον γέγονεν,
[3, 6]	αὐτοδίδακτος καὶ αὐτομαθὴς τοιούτων πραγμάτων	εὑρετὴς	ἀναπέφηνεν; καὶ μὴν οὔτε βαναύσου
[3, 6]	διδάξαντος αὐτὸς πρῶτος καὶ μόνος	εὑρετὴς	γέγονε τῆς ἐπιχειρήσεως, μηδὲν μηδαμῶς
[3, 6]	οὖν πρῶτος αὐτὸς καὶ μόνος	εὑρετὴς	κατέστη τοῦ πράγματος, ἢ πάντως
[3, 5]	τοσῶνδε ἀνδρῶν ἡ τῶν κακῶν	εὕρηται	συμφωνία; πόθεν ἡ περὶ τῶν
[3, 5]	Καὶ τὸν Ἰωάννην δὲ ὅμοιον	εὕροις	ἂν τῷ Ματθαίῳ· ἐν μὲν
[3, 2]	κατήγγειλε. Καὶ ἄλλας δὲ πράξεις	εὕροις	ἂν ὑπὸ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[3, 5]	καὶ ἔκλαυσεν ἐπ´ αὐτῇ πικρῶς.	Εὕροις	δ´ οὖν τὸν Μάρκον ἱστοροῦντα
[3, 6]	συνεψήφισαν τὰς τιμὰς αὐτῶν, καὶ	εὗρον	μυριάδας πέντε» τοιοῦτοι δή τινες
[3, 6]	παντὸς εὑρεῖν τε ἔργον καὶ	εὑρόντα	εἰς πάντας ἀδύνατον λέγειν» Ἀλλ´
[3, 6]	καὶ γνῶναι ῥᾴδιον γέγονεν, καὶ	εὑροῦσιν	εἰς πᾶν γένος ἀνθρώπων ἐξενεγκεῖν
[3, 2]	πρῶτος ἡγήσατο τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους,	εὑρών	τε αὐτοὺς τῇ κατὰ Αἰγυπτίους
[3, 7]	τε τῆς Αἰγύπτου καὶ Λιβύης,	Εὐρώπης	τε καὶ Ἀσίας, ἔν τε
[3, 6]	περὶ τοῦ τῶν ὅλων θεοῦ	εὐσεβείᾳ,	ὃν οἷα πατέρα τιμῶν καὶ
[3, 2]	πολὺ κρειττόνως πρῶτος τῆς κατ´	εὐσέβειαν	διδασκαλίας τοῖς λοιποῖς ἔθνεσι καθηγήσατο,
[3, 2]	παραδοξοποιίαις τὴν πρὸς αὐτοῦ καταγγελθεῖσαν	εὐσέβειαν	ἐπιστώσατο. Ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ
[3, 6]	οὐχ ὥσπερ σὺ γοητείαν, ἀλλ´	εὐσέβειαν	καὶ σοφίαν καὶ εἰς οὐρανοὺς
[3, 2]	τὴν αὐτοῦ γνῶσίν τε καὶ	εὐσέβειαν	παρασχεῖν τῷ βίῳ, εἰκότως προφήτην
[3, 2]	παμβασιλέως θεοῦ γνῶσίν τε καὶ	εὐσέβειαν	πᾶσιν ἀνθρώποις προυβάλετο, καινοῦ τε
[3, 7]	εἰωθότα; οἱ μὲν γὰρ τῆς	εὐσεβείας	ἀθληταὶ τὸ πρὶν ἀνθρώποις γε
[3, 7]	μὲν εἰς ἔνδειξιν τῶν τῆς	εὐσεβείας	ἀθλητῶν, ὁμοῦ δὲ καὶ εἰς
[3, 6]	δὲ φάναι τὸν τῆς ἀνθρώπων	εὐσεβείας	ἀληθοῦς διδάσκαλον τοιαῦτα τεθαυματουργηκότα, καθ´
[3, 7]	τε ἐργάτας καὶ διδασκάλους αὐτοὺς	εὐσεβείας	ἀπειργασμένος ἤδη καὶ εἰς πάντα
[3, 6]	πόθεν ἢ πῶς τὰ περὶ	εὐσεβείας	διδάξειεν ἂν ἑτέρους, ἢ τὰ
[3, 3]	δεῖ πλάνον οὐχὶ δὲ θαυμαστὸν	εὐσεβείας	διδάσκαλον ὁμολογεῖν τοῦτον, ὃς τὰ
[3, 6]	μὴ παρῆν αὐτῷ τοσαύτη τις	εὐσεβείας	δύναμις ὅση τοῖς Ἰησοῦ μαθηταῖς,
[3, 5]	προειρημένοις τῆς εἰς τὸ θεῖον	εὐσεβείας	ἕνεκα τυχεῖν, ἔτι μᾶλλον τῷ
[3, 7]	καὶ παντὸς γένους ἀνθρώπων διδάσκαλον	εὐσεβείας	ἑνὸς τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ
[3, 7]	πόλεσιν καὶ ἀνὰ τὰς χώρας	εὐσεβείας	ἑνὸς τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ
[3, 5]	ἐπικρύπτεσθαι προσχήματι σεμνῆς διδασκαλίας καὶ	εὐσεβείας	ἐπαγγελίᾳ καινῆς· οἱ δὲ ταῦτα
[3, 6]	ἀνατρεπτικοί, καινῆς δὲ καὶ ἀληθοῦς	εὐσεβείας	καταγγελτικοί. Τί δῆτα οὖν τοῖς
[3, 2]	μὲν εἰκότως πρῶτον καὶ μόνον	εὐσεβείας	νομοθέτην ἀνηγορεῦσθαι Ἰουδαίων, Ἰησοῦν δὲ
[3, 2]	προαναφωνοῦντα προφήτου τινὸς ἄφιξιν καὶ	εὐσέβειας	νομοθέτου Μωσεῖ παραπλησίου, γένος τε
[3, 1]	ἀμβλυωποῦσι τὸ φῶς τῆς ἀληθοῦς	εὐσεβείας	παρέχων ὁρᾶν. Τὸν μὲν οὖν
[3, 7]	κατηξιωμένοι βραβείων· οἱ δὲ τῆς	εὐσεβείας	πολέμιοι τὰς προσηκούσας ἐξέτινον δίκας,
[3, 6]	ἑτέροις σεμνοῦ καὶ σώφρονος βίου	εὐσεβείας	τε τῆς ἀνωτάτω παραίτιος γεγενημένος
[3, 3]	πάλαι προφήταις καὶ δικαίοις ἀνδράσιν	εὐσεβεῖν	ὁμοίως διὰ μόνης τῆς αὐτοῦ
[3, 7]	καὶ εἰς οὐρανούς, ὥσπερ οἱ	εὐσεβεῖς,	χωρήσας. Ὥστε τοῦτον μὲν οὐ
[3, 3]	τοῖς ἀσεβέσιν ὑπογράφων τοῖς τε	εὐσεβέσιν	ἐπαγγελίας θεοῦ αἰωνίου ζωῆς καὶ
[3, 3]	ἀρετὴν τῶν προσδοκωμένων ἕνεκα τοῖς	εὐσεβέσιν	ἐπάθλων, ἀποτρέπεσθαι δὲ πάσης κακίας
[3, 3]	νῷ τε διαυγεῖ καὶ δόγμασιν	εὐσεβέσιν	κεκοσμημένους, τὴν πρὸς τὸν θεὸν
[3, 7]	τὸν γὰρ Χριστὸν οἱ θεοὶ	εὐσεβέστατον	ἀπεφήναντο καὶ ἀθάνατον γεγονότα, εὐφήμως
[3, 7]	εὐσεβίῃ προφερεστάτου ἐστὶν ἐκείνη ψυχή·	εὐσεβέστατον	ἄρα ἔφη αὐτόν, καὶ τὴν
[3, 7]	βασάνοις αἰεὶ προβέβληται· ψυχὴ δ´	εὐσεβέων	εἰς οὐράνιον πέδον ἵζει» καὶ
[3, 7]	οὐ γόητα οὐδὲ φαρμακέα, ἀλλ´	εὐσεβῆ	καὶ δικαιότατον καὶ σοφὸν καὶ
[3, 5]	λόγος ἀπιστεῖσθαι τοσοῦτο πλῆθος ἀνδρῶν	εὐσεβῆ	καὶ σεμνὸν βίον ἀσπασαμένων καὶ
[3, 3]	ἀνδρῶν τε καὶ προφητῶν ἄντικρυς	εὐσεβῆ	παιδεύματα. Εἰ δὴ οὖν ταῦτα
[3, 7]	τὸν χρησμὸν ἑξῆς· Αὐτὸς οὖν	εὐσεβὴς	καὶ εἰς οὐρανούς, ὥσπερ οἱ
[3, 6]	μαθητευομένων· φιλόσοφος ἄρα καὶ ἀληθῶς	εὐσεβής,	πολλοῦ δεῖ πλάνος καὶ γόης,
[3, 7]	δὲ τετμημένη αἰὲν ἀλᾶται· ἀνέρος	εὐσεβίῃ	προφερεστάτου ἐστὶν ἐκείνη ψυχή· εὐσεβέστατον
[3, 3]	ὡς ἀληθῶς καὶ θείας καὶ	εὐσεβοῦς	ἀλλ´ οὐ τῆς κοινῆς καὶ
[3, 5]	ὁμολογουμένως καὶ τὸν λόγον ἰδιώτας,	εὐσεβοῦς	δὲ καὶ φιλοσόφου διδασκαλίας εἰς
[3, 2]	τοῖς αὐτοῖς διαταξάμενος νομοθέτης αὐτοῖς	εὐσεβοῦς	πολιτείας πρῶτος καὶ μόνος ἀποδέδεικται.
[3, 6]	ἢ φιλοσόφων ὁ πρώτιστος καὶ	εὐσεβῶν	ἀνδρῶν διδάσκαλος; Καὶ γὰρ ἂν
[3, 7]	αὐτοῦ, καθάπερ καὶ τῶν ἄλλων	εὐσεβῶν,	μετὰ θάνατον ἀπαθανατισθῆναι, ἣν σέβειν
[3, 5]	τοιαῦτα πλασάμενοι καὶ συνθέμενοι ἀλλήλοις	εὐτελεῖς	ἄνδρες καὶ ἰδιῶται παρῄεσαν ἐπὶ
[3, 7]	τὴν φύσιν καὶ πηλίκος, ἄνδρας	εὐτελεῖς	ἐξ ἁλείας καὶ ταπεινοῦ βίου
[3, 5]	εἶναι, μή τί γε κατὰ	εὐτελεῖς	καὶ ἰδιώτας, πολλοῦ δεῖ κατὰ
[3, 5]	αὐτοὺς ἀξίους κρίνειεν, ἄνδρας μὲν	εὐτελεῖς	ὁμολογουμένως καὶ τὸν λόγον ἰδιώτας,
[3, 7]	τίς δὲ τοῖς ἰδιώταις καὶ	εὐτελέσιν	ἐκείνοις ἐπείσθη ποτ´ ἂν λέγουσιν
[3, 7]	προήκατο φωνήν, αὐτολεξεὶ φήσας τοῖς	εὐτελεστάτοις	ἐκείνοις αὐτοῦ μαθηταῖς· Πορευθέντες μαθητεύσατε
[3, 7]	ἀποφῆναι, τοῖς πάντων ἀγροικοτάτοις καὶ	εὐτελεστάτοις	ἡγήσατο χρῆσθαι τῆς οἰκείας βουλῆς
[3, 7]	ἐκκλησίαι πρὸς αὐτῶν ἐκείνων τῶν	εὐτελεστάτων	καὶ ἀγροίκων τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν,
[3, 7]	εὐσεβέστατον ἀπεφήναντο καὶ ἀθάνατον γεγονότα,	εὐφήμως	τε αὐτοῦ μνημονεύουσιν. καὶ ὑποβὰς
[3, 2]	ὁ Ἡσαΐας περὶ αὐτῶν· Καὶ	εὐφρανθήσονται	ἐνώπιόν σου ὃν τρόπον οἱ
[3, 2]	περὶ αὐτοῦ προρρήσεις ἐπιφέρει λέγων·	Εὐφράνθητι,	στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα, ῥῆξον
[3, 5]	σπουδάζειν καὶ τὸ ἦθος μάλ´	εὐφυῶς	ἐπικρύπτεσθαι προσχήματι σεμνῆς διδασκαλίας καὶ
[3, 6]	τοῦ Ἰησοῦ προσηγορίᾳ καὶ σὺν	εὐχαῖς	καθαρωτάταις πᾶν τὸ δαιμόνων ἔργον
[3, 7]	αὐτοῦ) οὐδ´ οὕτως ἦν αὐτοῖς	εὐχερὴς	ὁ λόγος πρὸς τὸ ποιῆσαι
[3, 7]	δ´ οὕτως ἠλίθιος ὑπῆρχεν, ὡς	εὐχερῶς	πιστεῦσαι λέγουσιν ἑωρακέναι μετὰ τὸν
[3, 5]	λοιπῶν ἐξέστη τῆς προθέσεως, δι´	εὐχῆς	δὲ τιθέμενοι καὶ αὐτοὶ τῶν
[3, 7]	καὶ τῶν πρὸς τὸν θεὸν	εὐχῶν	διά τε τῆς αὐτοῦ ἐνθέου
[3, 5]	ταπεινώσεως τοῦ σώματος, διά τε	εὐχῶν	καὶ ἱκετηριῶν τῶν πρὸς τὸν
[3, 2]	ἐκ δεξιῶν καὶ τεῖχος ἐξ	εὐωνύμων	Ὡσαύτως δὲ καὶ μᾶλλον θεοπρεπέστερον
[3, 7]	οὐ τοὺς τυχόντας, εἰ δὴ	ἐφ´	ἑαυτοῖς εἶχον οἱ δεισιδαίμονες τὴν
[3, 6]	ἂν ἦν εἰπεῖν· εἰ δ´	ἐφ´	ἑκάστῳ πράγματι καὶ λόγῳ τὸν
[3, 7]	καλῶς ἔχειν φανέντας νόμους κἂν	ἐφ´	ἑνὸς τοῦ οἰκείου ἔθνους κρατῦναι
[3, 2]	ἐπὶ μόνον αὐτὸν καὶ οὐδ´	ἐφ´	ἕτερον ἀναφέρειν χρὴ τὴν παρὰ
[3, 5]	πλανᾶν καὶ πλανᾶσθαι, καὶ μὴ	ἐφ´	ἡσυχίας βάλλεσθαι τὸ πρᾶγμα· κηρύττειν
[3, 2]	δακτύλῳ θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια	Ἐφ´	ὅλοις τούτοις Μωσῆς μετωνόμασε τὸν
[3, 2]	σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν γενεαλογεῖται,	ἐφ´	ὃν τὰ εἰς αὐτὸν πιστεύοντα
[3, 2]	ὑπὸ τοῦ διαβόλου, καὶ οὐδὲν	ἔφαγεν	ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις Καὶ
[3, 2]	καὶ τεσσαράκοντα νύκτας, ἄρτον οὐκ	ἔφαγεν,	καὶ ὕδωρ οὐκ ἔπιεν« ὡσαύτως
[3, 2]	οὐκ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι μηδὲ	ἐφάνη	τοιοῦτος. Ἀλλ´ οἷος ἐφάνη τῷ
[3, 2]	μηδὲ ἐφάνη τοιοῦτος. Ἀλλ´ οἷος	ἐφάνη	τῷ βίῳ, τοιοῦτον αὐτὸν καὶ
[3, 5]	σεμνὸς μέν τις τοῖς πολλοῖς	ἐφαντάζετο,	καί τι πλέον ἔχειν παρὰ
[3, 5]	οἰκουμένην; ἢ ποίᾳ τοῦτο διανοίᾳ	ἐφαντάσθησαν	τολμῆσαι; ποίᾳ δὲ δυνάμει τὸ
[3, 3]	καὶ μετρίους, ἀλλ´ εἰς ὅλον	ἐφαπλῶσαι	τὸν κόσμον ἀποδέδεικται διὰ τοῦ
[3, 0]	αὐτοῦ προρρήσεις, ἃς αὐτῷ μόνῳ	ἐφαρμόζειν	ἐξ ἐναργῶν τῶν ἀποτελεσμάτων αὐτίκα
[3, 2]	τῶν προφητῶν οὐκ ἂν δύναιο	ἐφαρμόζειν,	ἐπὶ δὲ μόνον τὸν σωτῆρα
[3, 1]	κακίας δεσμῶν ἀνακαλούμενος δι´ ὧν	ἔφασκεν·	Δεῦτε πρός με πάντες οἱ
[3, 7]	τῆς μυστικωτέρας περὶ αὐτοῦ θεολογίας	ἐφάψασθαι,	καὶ τὸν θεὸν λόγον, ὅστις
[3, 2]	σπέρμα μακρόβιον Οὐ πᾶσι γὰρ	ἐφεῖται	τὸ μακρόβιον τοῦ Χριστοῦ σπέρμα
[3, 5]	τἀπίχειρα τῆς πλάνης καθ´ ἑαυτῶν	ἐφελκόμενοι.	Ἆρά σοι πιθανὰ ταῦτα ἢ
[3, 2]	Οἷον, ὡς ἐπὶ παραδείγματος, Μωσῆς	ἐφεξῆς	τεσσαράκοντα ἡμέρας ἐνήστευσεν, ὡς ἡ
[3, 7]	ἐστὶν ἐκείνη ψυχή· εὐσεβέστατον ἄρα	ἔφη	αὐτόν, καὶ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ,
[3, 3]	πᾶσιν, ὥς τις ἀνὴρ σοφὸς	ἔφη,	μηδὲν τῶν αἰσθητῶν μήτε θυμιῶντες
[3, 5]	τί γὰρ μὴ ἐψεύσαντο καὶ	ἔφησαν,	ὅτι Ἰούδας μὲν ὁ προδοὺς
[3, 2]	λέπρα Πάλιν Μωσῆς δακτύλῳ θεοῦ	ἔφησε	τὸν νόμον γεγράφθαι. Γέγραπται δ´
[3, 1]	εἰρήνην Ἔνθα σφόδρα ἀπηκριβωμένως ὡραίους	ἔφησεν	ἔσεσθαι τοὺς πόδας τῶν εὐαγγελιζομένων
[3, 4]	ἀφθόνως δωρούμενος. Καὶ ποτὲ μὲν	ἔφησεν	παραλυτικῷ· Ἀναστὰς ἆρον τὸν κράββατόν
[3, 7]	ἀρετὴν ἐμφαίνων, τοῖς αὐτοῦ μαθηταῖς	ἔφησεν·	Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη
[3, 2]	τὴν τοῦ θεοῦ διερμηνεύων φωνὴν	ἔφησεν·	Προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν
[3, 6]	κἀκείνων, πρὸ τῆς τούτου κατηγορίας,	ἔφθασεν	εἰς πάντας ἀνθρώπους ἡ φήμη,
[3, 2]	λέγοντος· Καὶ σὺ Βηθλεὲμ οἶκος	Ἐφραθά,	ὀλιγοστὸς εἶ τοῦ εἶναι ἐν
[3, 5]	πλέον ἔχειν παρὰ τοὺς πολλοὺς	ἐφρόνει,	οὐδὲν δὲ μέγα οὐδὲ τῆς
[3, 5]	καὶ εὐθέως ἐκ δευτέρου ἀλέκτωρ	ἐφώνησεν»	Μάρκος μὲν ταῦτα γράφει, Πέτρος
[3, 5]	τὴν ἔξω πρόαυλιν, καὶ ἀλέκτωρ	ἐφώνησεν.	Πάλιν δὲ ἰδοῦσα αὐτὸν ἡ
[3, 5]	οὕτως· Καὶ ὅτε ἡμέρα ἐγένετο,	ἐφώνησεν	τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, καὶ ἐκλεξάμενος
[3, 3]	φύσεως τοιαύτης, ψυχὴν δὲ ἀθάνατον	ἔχαι	καὶ φρονεῖν πάντα βάρβαρον καὶ
[3, 4]	ἄλλοτε τὰ βλεπτικὰ τοῦ φωτὸς	ἐχαρίζετο.	Ἤδη δέ ποτε καὶ αἱμορροοῦσα
[3, 7]	φάναι τὸν ἀπόστολον, ὅτι δὴ	Ἐχαρίσατο	αὐτῷ ὁ θεὸς τὸ ὄνομα
[3, 2]	μελλόντων ἀγαθῶν παρουσίαν εὐηγγελίζετο, ἱκανῶς	ἔχει	τὰ εἰρημένα, προαναφωνοῦντα προφήτου τινὸς
[3, 6]	νῦν ζηλούντων τὸν αὐτοῦ βίον,	ἔχει	τις τοιαύτην ἐπιφέρειν διαβολήν; οὐχὶ
[3, 5]	ἴσως ἀλήθεια, τὸ δὲ ψεῦδος	ἔχει	τοῦ κακοῦ τὸ ἐναντίον. Διὸ
[3, 5]	ὑπὲρ τούτων θνῄσκειν ὑπομένειν ἑτοίμως	ἔχειν;	ἀλλὰ τί φῄς; μὴ προσδοκῆσαι
[3, 6]	παρὰ τοὺς πολλοὺς εἰδέναι καὶ	ἔχειν	μεγαλαυχούμενος· ὁ δὲ σωτὴρ καὶ
[3, 5]	πολλοῖς ἐφαντάζετο, καί τι πλέον	ἔχειν	παρὰ τοὺς πολλοὺς ἐφρόνει, οὐδὲν
[3, 7]	ἐπάγγελμα συνεστήσατο, καὶ τοὺς καλῶς	ἔχειν	φανέντας νόμους κἂν ἐφ´ ἑνὸς
[3, 1]	διὰ τῶν προφητικῶν φωνῶν μεμαρτυρημένον,	ἔχεις	τε λευκὰς καὶ ἐναργεῖς ἀποδείξεις,
[3, 7]	σε δυσωπείτω τῶν οἰκείων ῥήματα.	Ἔχεις	τοιγαροῦν τὸν ἡμέτερον σωτῆρα Ἰησοῦν
[3, 6]	ὁποῖός τις ἦν, βούλει διαγιγνώσκειν,	ἔχεις	τοῦ Ἰησοῦ τῶν λόγων μαθητὰς
[3, 5]	τοῖς ἄλλοις τῆς ἀληθείας οὕτως	ἔχεσθαι	ὡς μηδ´ εὐορκίας δεῖσθαι, πολλοῦ
[3, 1]	ἐχούσας παρακαλέσει Ταῦτα δὲ ὁποίας	ἔχεται	διανοίας, ὁδῷ προϊόντες κατὰ τὴν
[3, 5]	ἔλεγεν Ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν	ἔχετε»	καὶ πάλιν Κλαύσετε καὶ θρηνήσετε
[3, 6]	καὶ ταῦτα μὲν ὧδε τέλος	ἐχέτω.	Πάλιν δ´ ἐπὶ τὸν δι´
[3, 3]	αὐτοῦ μαθόντες, πολεμίας τινὰς καὶ	ἐχθρὰς	τοῦ ἀνθρωπείου γένους ἀμφὶ τὸν
[3, 5]	φίλοι μὲν φθόνου καὶ βασκανίας,	ἐχθροὶ	δὲ αὐτῆς ἀληθείας ἁλισκόμενοι, οἵ
[3, 6]	νόμοι δαιμόνων πολέμιοι καὶ πάσης	ἐχθροὶ	πολυθέου πλάνης, νόμοι Σκυθῶν καὶ
[3, 7]	ἐν αὐτοῖς γε μέσοις τοῖς	ἐχθροῖς	κατακρατοῦντος, μὴ μόνον τε τῶν
[3, 5]	γὰρ τούτων γένοιτ´ ἂν κάλλιον	ἐχθροὺς	καὶ θεοῖς καὶ ἀνθρώποις ἐπ´
[3, 6]	ταύτης δυνάμεως πάντας ἡμᾶς ἀπειργάσατο,	ἐχθρούς	τε δαιμόνων καὶ πολεμίους, ἀλλ´
[3, 7]	φόβῳ τῆς ἀνωτάτω ἀρχῆς τοὺς	ἐχθροὺς	τοῦ οἰκείου λόγου καταδουλῶσαι· προκόπτειν
[3, 3]	ψυχήν, ἀλλὰ καὶ ὄφεως καὶ	ἐχίδνης	ἄρκτου τε καὶ παρδάλεως καὶ
[3, 5]	ἔθνους, τίνα περὶ τοῦ Χριστοῦ	ἔχοι	δόξαν, κἄπειτα ἀποκρινάμενος ὅτι υἱὸς
[3, 6]	εἰ δ´ οὐδένα ἄν τις	ἔχοι	λέγειν αὐτῷ γεγονέναι ὅμοιον (οὐδεὶς
[3, 5]	χρωμένους. Πευστέον τοίνυν, τίνα ἂν	ἔχοι	λόγον τοὺς τῶν τοιωνδὶ ἀκροατάς,
[3, 5]	οἱ αὐτοῦ μαθηταὶ τίνα δόξαν	ἔχοιεν	περὶ αὐτοῦ, ὑπακούσαντος τοῦ Πέτρου,
[3, 6]	πρόδηλοι τοῖς πᾶσιν, ὅτι μηδεμίαν	ἔχοιεν	τοῦ λοιποῦ περὶ γοητείαν σπουδήν,
[3, 5]	πιθανὰ ταῦτα ἢ καὶ ἀληθοῦς	ἐχόμενα	λόγου τὰ τοιαῦτα εἶναι δοκεῖ;
[3, 5]	πεπονθότων, οἱ λοιποὶ μαθηταί, ἀπρὶξ	ἐχόμενοι	τοῦ Ἰησοῦ, παρέμενον ἔτι μᾶλλον
[3, 4]	δέ τις βασιλικὸς ἀνὴρ κακῶς	ἔχοντα	τὸν παῖδα προσπεσὼν τῷ Ἰησοῦ
[3, 1]	συνάξει ἄρνας καὶ ἐν γαστρὶ	ἐχούσας	παρακαλέσει Ταῦτα δὲ ὁποίας ἔχεται
[3, 2]	τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς	ἐχούσης	τὸν ἄνδρα· εἶπεν γὰρ κύριος,
[3, 5]	αὐτοῖς ἔσται, μὴ τὴν αἰτίαν	ἔχουσιν	ἀποδιδόναι, δι´ ἣν οἱ μὲν
[3, 5]	ὥσπερ καὶ ὁ Μάρκος πεποίηκεν.	Ἔχουσιν	δὲ αὐτοῦ αἱ λέξεις οὕτως·
[3, 2]	Ἰούδα τὸ πᾶν Ἰουδαίων ἔθνος	ἐχρημάτιζεν,	ὡς καὶ εἰς σήμερον Ἰουδαίους
[3, 5]	μὲν μαθηταί, ὁ δὲ διδάσκαλος	ἐχρημάτισαν.	Ὅ τε γὰρ διδάσκων ἐπαγγελίαν
[3, 5]	τελευτῆς καθεωρακότες, ποίοις ἄρα λόγοις	ἐχρήσαντο	πρὸς ἀλλήλους εἰς τὸ σύμφωνα
[3, 7]	Ἐπερωτησάντων δὲ διὰ τί ἐκολάσθη,	ἔχρησεν·	Σῶμα μὲν ἀδρανέσιν βασάνοις αἰεὶ
[3, 1]	κυρίου ἐπ´ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν	ἔχρισέν	με εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς, ἀπέσταλκέν με
[3, 7]	διελέγοντο. τίσιν οὖν καὶ ὁποίοις	ἐχρῶντο	λόγοις ἐπὶ πειθὼ τῶν ἀκουόντων,
[3, 5]	οὐχ ὑπάρχει μοι, ὃ δὲ	ἔχω,	τοῦτό σοι δίδωμι· ἐν τῷ
[3, 5]	ἀπορίαν τὰς τροφὰς μεταιτούντων) οὐκ	ἔχων	ὁ Πέτρος ὅ τι δῷ,
[3, 5]	σεσιγημένα. Διὰ τί γὰρ μὴ	ἐψεύσαντο	καὶ ἔφησαν, ὅτι Ἰούδας μὲν
[3, 5]	ὄψεις; διὰ τί δὲ μὴ	ἐψεύσαντο	πάντες, ὅτι μηδὲν σκυθρωπὸν ἀληθῶς
[3, 2]	μετὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ τελευτὴν	ἑώρα·	ἐπεὶ δὲ ὅσον οὔπω ἔμελλε
[3, 4]	πρὸς τοῦ πάθους κατατρυχομένη, ἐπειδὴ	ἑώρα	μυρία πλήθη κυκλοῦντα αὐτὸν καὶ
[3, 5]	πάντας ἀνθρώπους πλάνην, καὶ λέγωμεν	ἑωρακέναι	αὐτὸν τυφλοῖς τὸ βλέπειν κεχαρισμένον,
[3, 5]	μὲν ὑπ´ αὐτοῦ παράδοξον πραχθὲν	ἑωρακέναι,	αὐτοὺς δ´ ἐκ συνθήματος ὁμοῦ
[3, 7]	ὑπῆρχεν, ὡς εὐχερῶς πιστεῦσαι λέγουσιν	ἑωρακέναι	μετὰ τὸν θάνατον ἐκ νεκρῶν
[3, 5]	τὸν θάνατον ἀναβίωσιν πρώτοις αὐτοῖς	ἑωραμένην.	ταῦτα γὰρ μὴ γενόμενα μηδ´
[3, 7]	Χριστοῦ πολεμεῖν διδασκαλίᾳ, πάλαι ἂν	ἑώρας	κατὰ πόλεις καὶ κατὰ ἀγροὺς
[3, 2]	τοῦ ὄρους κατιόντος τὸ πρόσωπον	ἑωρᾶτο	πλήρης δόξης. Γέγραπται δ´ οὖν·
[3, 6]	αὐτοῖς μὲν τοιαῦτα σεμνῶς νομοθετοῦντα	ἑώρων,	αὐτὸν δὲ τὸν νομοθέτην κατ´
[3, 6]	ἠξίουν, εἰ χρηματιζόμενον τὸν διδάσκαλον	ἑώρων	καὶ τἀναντία οἷς ἑτέρους ἐδίδασκεν
[3, 2]	ἡγούμενος ἐκ τῶν μηρῶν αὐτοῦ,	ἕως	ἂν ἔλθῃ ᾧ ἀπόκειται, καὶ
[3, 2]	τοῖς ἔθνεσιν ἐξοίσει καὶ ἐπιφέρει·	Ἕως	ἂν θῇ ἐπὶ γῆς κρίσιν,
[3, 2]	εἴρηται· Καὶ κατακυριεύσει ἀπὸ θαλάσσης	ἕως	θαλάσσης, καὶ ἀπὸ ποταμῶν ἕως
[3, 2]	ἕως θαλάσσης, καὶ ἀπὸ ποταμῶν	ἕως	περάτων τῆς οἰκουμένης καὶ αὖθις·
[3, 7]	ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας,	ἕως	τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» Ἀλλὰ