Livre, Chap.
[3, 6]	φαρμακέα τινὰ θαυμασιῶσαι τοὺς παρόντας.	~ςʹ	Ὅτι μὴ κατὰ γοητείαν ἐνθέῳ
[3, 6]	ἐπ´ ὠφελείᾳ καὶ σωτηρίᾳ πολλῶν	Σαμαρείτιδι	γυναικὶ διαλεγόμενον αὐτὸν τεθεαμένοι ἐθαύμαζον,
[3, 2]	καὶ κύριον ἡμῶν, ἄνθρωπον κατὰ	σάρκα	γενόμενον ἐκ σπέρματος Ἰσραήλ, μυρία
[3, 7]	σχήματι μᾶλλον δ´ ἐν αὐτῇ	σαρκὶ	καὶ σώματι κατοικῆσαι, καὶ πᾶσαν
[3, 6]	σοφίας ἔρωτι ληφθεῖσαι, τῶν μὲν	σαρκὸς	ἐγγόνων ἠλόγησαν, ψυχῆς δὲ πᾶσαν
[3, 5]	εἶ Σίμων Βὰρ Ἰωνᾶ, ὅτι	σὰρξ	καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέν σοι,
[3, 6]	Ἀλλὰ σύ γε κἂν τῶν	σαυτοῦ	δαιμόνων, αὐτῶν δὴ τῶν χρησμῳδῶν
[3, 7]	τοῦ θεοῦ καὶ παρὰ τοῖς	σαὐτοῦ	ὡμολογημένον οὐ γόητα οὐδὲ φαρμακέα,
[3, 2]	δυσμῶν παρατείνουσαν ὁ λόγος εὐαγγελίζεται,	σαφέστατα	τοῦτο παριστὰς διὰ τοῦ Καὶ
[3, 5]	ἂν ὁμολογοῖντο, φιλαλήθους δὲ διαθέσεως	σαφῆ	καὶ ἐναργῆ τεκμήρια παρεσχηκέναι; Οἱ
[3, 2]	ἐθνῶν, ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν	Σαφῶς	γὰρ τὰ ἄλογα θρέμματα καὶ
[3, 5]	δέ γε περὶ αὐτῶν ἱστορία	σαφῶς	δείκνυσιν, ὡς μετὰ τὴν τοῦ
[3, 2]	σωτῆρος ἡμῶν ὅμοιος ἐγήγερται Μωσεῖ,	σαφῶς	ἡ παλαιὰ γραφὴ διδάσκει λέγουσα·
[3, 2]	εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά	σε·	αἴτησαι παρ´ ἐμοῦ, καὶ δώσω
[3, 7]	ἀπατεὼν οὗτος; κἂν τὰ φίλα	σε	δυσωπείτω τῶν οἰκείων ῥήματα. Ἔχεις
[3, 2]	ἀδελφῶν αὐτῶν ἀναστήσω αὐτοῖς ὥσπερ	σέ,	καὶ δώσω τὸ ῥῆμά μου
[3, 2]	ἐκ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν ὥσπερ	σέ,	καὶ δώσω τὸ ῥῆμά μου
[3, 3]	ἠδ´ ἄρ´ Ἑβραῖοι, αὐτογένεθλον ἄνακτα	σεβαζόμενοι	θεὸν ἁγνῶς. Χαλδαίους δὲ τοὺς
[3, 3]	πάντων δημιουργὸν θεὸν ἀνῆγον τὸ	σέβας,	τί δεῖ πλάνον οὐχὶ δὲ
[3, 3]	μόνῳ τῷ παμβασιλεῖ θεῷ τὴν	σεβάσμιον	τιμὴν ἀπονέμοντες. Ἔτι πρὸς τούτοις
[3, 7]	εὐσεβῶν, μετὰ θάνατον ἀπαθανατισθῆναι, ἣν	σέβειν	ἀγνοοῦντας τοὺς Χριστιανούς. Ἐπερωτησάντων δὲ
[3, 3]	ἢ ὅτι μὴ καὶ πλείους	σέβειν	θεούς, ἐκ τῆς ἀνωτάτω καὶ
[3, 6]	μόνον θεὸν γνωρίζειν καὶ μόνον	σέβειν	καὶ μόνον διὰ τοῦ Χριστοῦ
[3, 5]	Ῥωμαίοις αὐτοῖς πρώτιστα πάντων μὴ	σέβειν	οὓς ἡγοῦντο θεοὺς οἱ προπάτορες,
[3, 7]	ἕνα δὲ τὸν πάντων δημιουργὸν	σέβειν;	ποίᾳ δὲ λόγων ἱκανότητι θαρσοῦντες
[3, 2]	δημιουργὸν καὶ ποιητὴν μόνον παραγγείλας	σέβειν·	πρῶτος δὲ καὶ ἀγωγήν τινα
[3, 3]	ταῦτα ἀλλὰ τὸν ποιητὴν αὐτῶν	σέβειν,	σκέψασθαι δεῖ, μὴ ἄρα ἠπατήμεθα,
[3, 5]	ἔργων ποιητής, διδάσκαλος ἀνθρώπων τἀληθῆ	σεβομένων.	Καὶ πολλοὺς μὲν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ,
[3, 6]	ὃν οἷα πατέρα τιμῶν καὶ	σέβων	τὰ μάλιστα ἀποδείκνυται ἐκ τῶν
[3, 3]	οὐρανὸς αὐτὸς καὶ ἥλιος καὶ	σελήνη	καὶ ἄστρα ἔργα θεοῦ τυγχάνει,
[3, 3]	τὸν οὐρανὸν καὶ ἥλιον καὶ	σελήνην	καὶ ἄστρα καὶ τὸν σύμπαντα
[3, 3]	τε οὐρανὸν καὶ ἥλιον καὶ	σελήνην	καὶ τοὺς λοιποὺς ἀστέρας, εἰ
[3, 3]	παιδεύματα. Εἰ δὴ οὖν ταῦτα	σεμνὰ	εἰ ὠφέλιμα εἰ φιλόσοφα εἰ
[3, 5]	πλάνην, πῶς ἔθνῃσκον προθύμως, τὰ	σεμνὰ	καὶ ἐπίδοξα περὶ αὐτοῦ μαρτυροῦντες,
[3, 7]	ὁπόσα πέπονθεν ὑπὸ Ἰουδαίων, τὰ	σεμνὰ	μόνα καὶ ἔνδοξα προσεκόμιζον (λέγω
[3, 5]	τὸν πρότερον βίον οὐκ ἀπὸ	σεμνῆς	διατριβῆς ὡρμᾶτο, ἐκ δὲ τῶν
[3, 5]	ἦθος μάλ´ εὐφυῶς ἐπικρύπτεσθαι προσχήματι	σεμνῆς	διδασκαλίας καὶ εὐσεβείας ἐπαγγελίᾳ καινῆς·
[3, 3]	ἀνθρώπου τέως ἐξητάσθω, παραστατικὰ τῆς	σεμνῆς	καὶ βιωφελοῦς διδασκαλίας αὐτοῦ τυγχάνοντα.
[3, 6]	γὰρ ἐπινοῆσαι δυνατόν, ἄνδρα διδάσκαλον	σεμνῆς	καὶ παναρέτου πολιτείας, ὑγιῶν τε
[3, 5]	τοσοῦτο πλῆθος ἀνδρῶν εὐσεβῆ καὶ	σεμνὸν	βίον ἀσπασαμένων καὶ πάντων μὲν
[3, 5]	σχηματίζεσθαι δὲ καὶ καθυποκρίνεσθαι τὸν	σεμνὸν	βίον. ταύτῃ γὰρ καὶ τὰς
[3, 7]	δύναμιν ἐν αὐτῷ, οὐδέ τι	σεμνὸν	οὐδ´ ἀξιόπιστον, ἀλλ´ οὐδὲ πιθανὸν
[3, 5]	μύσται τῶν ἀπορρήτων αὐτοῦ γεγενημένοι·	σεμνὸς	μέν τις τοῖς πολλοῖς ἐφαντάζετο,
[3, 5]	οὐδὲν ἄλλο ἢ χαρίζεσθαι τὰ	σεμνότερα	τῷ διδασκάλῳ προτεθειμένους. Εἰ δὲ
[3, 5]	ἐν δὲ τοῖς ἐπιδόξοις καὶ	σεμνοτέροις	ἀπιστεῖν. Καὶ πόθεν τὸ περὶ
[3, 5]	τί δ´ ἄρα; οὐκ ἦν	σεμνότερον	τοῦ πλάττεσθαι, Καὶ τῶν τοιῶνδε
[3, 6]	ἀποδέδεικται. Ὁ δὴ οὖν ἑτέροις	σεμνοῦ	καὶ σώφρονος βίου εὐσεβείας τε
[3, 5]	προΐεσθαι τοῖς δεομένοις, ἀλλὰ μηδὲ	σεμνύνεσθαι	ἐπὶ τῷ μὴ ἀποστερεῖν {ἄλλ{
[3, 3]	μεγάλα ὠφελημένοι τῷ δόγματι συνηρέσθησαν.	Σεμνύνονταί	γέ τοι καὶ αὐτῶν Ἑλλήνων
[3, 6]	εἰκότως, εἰ αὐτοῖς μὲν τοιαῦτα	σεμνῶς	νομοθετοῦντα ἑώρων, αὐτὸν δὲ τὸν
[3, 5]	τῶν ὀψιγόνων ἐλέγξαι δυναμένων τὰ	σεσιγημένα.	Διὰ τί γὰρ μὴ ἐψεύσαντο
[3, 2]	ζωὴ αὐτοῦ» καὶ τὰ λοιπά.	Σημαίνει	δὲ διὰ τούτων ὡς ἄρα
[3, 2]	πρὸς πρόσωπον ἐν πᾶσι τοῖς	σημείοις	καὶ τέρασι Δέδεικται τοίνυν τὸ
[3, 7]	τῆς αὐτοῦ ἐνθέου προσηγορίας ἐξελαύνοντες,	Σημείων	τῶν πάλαι ἱστορουμένων ὑπ´ αὐτοῦ
[3, 2]	υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ	σήμερον	γεγέννηκά σε· αἴτησαι παρ´ ἐμοῦ,
[3, 2]	ἔθνος ἐχρημάτιζεν, ὡς καὶ εἰς	σήμερον	Ἰουδαίους ὀνομάζεσθαι, σφόδρα θαυμαστῶς καὶ
[3, 1]	Ἰουδαίων, Πτύξας τὸ βιβλίον εἶπεν·	σήμερον	πεπλήρωται ἡ γραφὴ αὕτη ἐν
[3, 3]	ἐν τούτοις ἀρχόντων, οὓς παντὶ	σθένει	φεύγειν πεπαιδεύμεθα, εἰ καὶ ὅτι
[3, 3]	ψυχῆς ᾖ μεμολυσμένος) διὰ δὲ	σιγῆς	καθαρᾶς καὶ τῶν περὶ αὐτοῦ
[3, 5]	καὶ φυλακαί, πῦρ τε καὶ	σίδηρος,	καὶ σταυροὶ καὶ θῆρες, ὧν
[3, 6]	πραγμάτων αὐτόπται διὰ πυρὸς καὶ	σιδήρου	δοκιμῆς τὴν ὑπὲρ ὧν ἐμαρτύρησαν
[3, 4]	ὁμοίως τοῖς λοιποῖς κακούργοις ὑποτμηθεὶς	σιδήρῳ	τὰ σκέλη, οὐδὲ ὅλως πρός
[3, 5]	Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ, μακάριος εἶ	Σίμων	Βὰρ Ἰωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ
[3, 5]	τὰ ὀνόματά ἐστιν ταῦτα· πρῶτος	Σίμων	ὁ λεγόμενος Πέτρος, καὶ Ἀνδρέας
[3, 5]	με λέγετε εἶναι; ἀποκριθεὶς δὲ	Σίμων	Πέτρος εἶπεν, σὺ εἶ ὁ
[3, 5]	δώδεκα, οὓς καὶ ἀποστόλους ὠνόμασεν,	Σίμωνα,	ὃν καὶ ἐκάλεσεν Πέτρον, καὶ
[3, 2]	δὲ καὶ ὁ σωτὴρ τὸν	Σίμωνα	Πέτρον. Καὶ πάλιν Μωσῆς κατέστησε
[3, 2]	λαλῶν αὐτῷ ἐν τῷ ὄρει	Σινᾶ,	τὰς δύο πλάκας τοῦ μαρτυρίου,
[3, 1]	ὄρος ὑψηλὸν ἀνάβηθι ὁ εὐαγγελιζόμενος	Σιών,	ὕψωσον τῇ ἰσχύϊ τὴν φωνήν
[3, 5]	χρῆν μᾶλλον ἐκφυγεῖν, ἤτοι διὰ	σιωπῆς,	ἢ διὰ τῆς περὶ αὐτὸν
[3, 4]	λοιποῖς κακούργοις ὑποτμηθεὶς σιδήρῳ τὰ	σκέλη,	οὐδὲ ὅλως πρός τινος ἀνθρώπων
[3, 2]	αὐτοῦ Μωσέως φωναῖς ἀκολούθως συνέστη.	Σκέψαι	δὲ καὶ ἄλλην προφητείαν ἀνάγραπτον.
[3, 6]	πλάνον αὐτὸν καὶ γόητα νομίζειν;	Σκέψαι	δὲ καὶ ταῦτα πάλιν· γόης,
[3, 5]	καὶ προελθόντας κατορθῶσαι τὸ ἐπιτήδευμα;	σκέψαι	δὲ ὁποῖόν ἐστιν καὶ τὸ
[3, 3]	ἀλλὰ τὸν ποιητὴν αὐτῶν σέβειν,	σκέψασθαι	δεῖ, μὴ ἄρα ἠπατήμεθα, τοῦτον
[3, 5]	ἀληθὴς λόγος εἴη ἂν οὗτος.	Σκεψώμεθα	δὲ καὶ τὸν ἐναντίον. Ἔστω
[3, 5]	παράδοξον ὧν ἐμαρτύρησαν οἱ γνώριμοι,	σκεψώμεθα	εἰ πιθανὸς ὁ λόγος αὐτοῖς
[3, 4]	Φέρε δὴ καὶ τὰ θειότερα	σκεψώμεθα.	Καὶ δὴ σκεψώμεθα ὅσων καὶ
[3, 3]	διδασκαλίας αὐτοῦ τοιαῦτα. Φέρε δὲ	σκεψώμεθα,	μὴ ἄρα ποτὲ ὁ πλάνος
[3, 3]	ἐπαιδεύθησαν; Ἀλλὰ δὴ τὸ τρίτον	σκεψώμεθα,	μή ποτ´ ἄρα τοῦτ´ ἦν
[3, 4]	τὰ θειότερα σκεψώμεθα. Καὶ δὴ	σκεψώμεθα	ὅσων καὶ οἵων, σὺν ἀνθρώποις
[3, 2]	κύριος, πλάτυνον τὸν τόπον τῆς	σκηνῆς	σου καὶ τῶν αὐλαιῶν σου,
[3, 5]	εἰ γὰρ δὴ πλάττεσθαι αὐτοῖς	σκοπὸς	ἦν καὶ λόγοις ψευδέσι τὸν
[3, 7]	καὶ Ἀρμενίους, καὶ Χαλδαίους, καὶ	Σκύθας,	καὶ Ἰνδούς, καὶ εἴ τινα
[3, 5]	Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγειραι καὶ περιπάτει»	Σκυθρωπὰ	δὲ αὐτοῖς προαγγέλλοντος τοῦ διδασκάλου,
[3, 5]	φιλαλήθεις ἐν τοῖς περὶ αὐτοῦ	σκυθρωποῖς	διηγήμασι φαίνονται, πολὺ μᾶλλον ἐν
[3, 5]	ἀληθείας ἐν τοῖς ἀπεμφαίνουσι καὶ	σκυθρωποῖς	παραχαράξαντες πῶς οὐκ ἂν εἶεν
[3, 5]	μὴ ἐψεύσαντο πάντες, ὅτι μηδὲν	σκυθρωπὸν	ἀληθῶς περὶ αὐτὸν γέγονεν, ἀλλ´
[3, 6]	πάσης ἐχθροὶ πολυθέου πλάνης, νόμοι	Σκυθῶν	καὶ Περσῶν καὶ τῶν ἄλλων
[3, 5]	ἔθνος, καὶ αὖ πάλιν τὸ	Σκυθῶν,	τινὰς δὲ ἤδη καὶ ἐπ´
[3, 2]	πολλούς, καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ	σκῦλα»	Διὰ ποῖον δὲ τοῦτο, πάλιν
[3, 2]	τῇ ὡραιότητι τοῦ οἴκου διελέσθαι	σκῦλα»	Εἰκότως τοιγαροῦν καὶ ἐνταῦθα περὶ
[3, 2]	πολλοὺς καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ	σκῦλα»	Ἔνθα λοιπὸν ἤδη καὶ τῆς
[3, 2]	καὶ τῶν ἰσχυρῶν μερίσειν τὰ	σκῦλα.	Ἡγοῦμαι δὲ ἀναμφιλόγως τὴν ἐκ
[3, 2]	σου ὃν τρόπον οἱ διαιρούμενοι	σκῦλα»	Καὶ ὁ ψαλμῳδός· Κύριος δώσει
[3, 2]	ὀψόμενον, καὶ κληρονομοῦντα πολλούς, καὶ	σκῦλα	τοῖς οἰκείοις διανέμοντα; Καὶ ἄλλως
[3, 2]	ῥυσάμενος ψυχάς, οἷα δή τινα	σκῦλα	τοῖς οἰκείοις διένειμεν μαθηταῖς. Διό
[3, 2]	ἐπιλέγει· Καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ	σκῦλα»	Τῶν γὰρ δυνάμεων τῶν ἀντικειμένων,
[3, 5]	σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέν	σοι,	ἀλλ´ ὁ πατήρ μου ὁ
[3, 5]	μοι, ὃ δὲ ἔχω, τοῦτό	σοι	δίδωμι· ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ
[3, 2]	αἴτησαι παρ´ ἐμοῦ, καὶ δώσω	σοι	ἔθνη τὴν κληρονομίαν σου, καὶ
[3, 6]	ἐβόα· Ἔα, τί ἡμῖν καὶ	σοί,	Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ θεοῦ; ἦλθες
[3, 2]	ἀπὸ τοῦ πνεύματος τοῦ ἐπὶ	σοί,	καὶ ἐπιθήσω ἐπ´ αὐτοὺς καὶ
[3, 5]	ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Καὶ ἐγώ	σοι	λέγω, σὺ εἶ Πέτρος, καὶ
[3, 7]	ὅτι γὰρ ἐπίστευσαν λέγοντι, συλλογιζομένῳ	σοι	ὁμολογεῖν ἀνάγκη. Προστάξαντι γὰρ οὐδεὶς
[3, 2]	δουλεύσουσιν αὐτῷ Καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν	σοὶ	πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς
[3, 5]	πλάνης καθ´ ἑαυτῶν ἐφελκόμενοι. Ἆρά	σοι	πιθανὰ ταῦτα ἢ καὶ ἀληθοῦς
[3, 5]	οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς, καὶ δώσω	σοι	τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν
[3, 6]	μαρτυρούντων. τίς δ´ ἂν γένοιτό	σοι	τούτων ἀξιόπιστος ὁμολογία μᾶλλον τῆς
[3, 2]	διὰ τοῦ Καὶ τὸ σπέρμα	σου	ἔθνη κληρονομήσει» Πλείονος δὲ ἐξεργασίας
[3, 2]	ἀριστερὰ ἐκπέτασον· καὶ τὸ σπέρμα	σου	ἔθνη κληρονομήσει» ταῦτα δὲ τὴν
[3, 2]	ᾐτήσω παρὰ κυρίου τοῦ θεοῦ	σου	ἐν Χωρὴβ τῇ ἡμέρᾳ τῆς
[3, 2]	ᾅδην, οὐδὲ δώσεις τὸν ὅσιόν	σου	ἰδεῖν διαφθοράν» καὶ πάλιν· Κύριε,
[3, 4]	παραλυτικῷ· Ἀναστὰς ἆρον τὸν κράββατόν	σου,	καὶ περιπάτει» ὁ δὲ τὸ
[3, 2]	δώσω σοι ἔθνη τὴν κληρονομίαν	σου,	καὶ τὴν κατάσχεσίν σου τὰ
[3, 2]	μὴ φείσῃ· πλάτυνον τὰ σχοινίσματά	σου,	καὶ τοὺς πασσάλους σου κατίσχυσον,
[3, 2]	πλάτυνον τὸν τόπον τῆς σκηνῆς	σου	καὶ τῶν αὐλαιῶν σου, πῆξον,
[3, 2]	σχοινίσματά σου, καὶ τοὺς πασσάλους	σου	κατίσχυσον, ἔτι εἰς τὰ δεξιὰ
[3, 2]	εἶναι ἐν χιλιάσιν Ἰούδα· ἐκ	σοῦ	μοι ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ
[3, 1]	ὕψωσον τῇ ἰσχύϊ τὴν φωνήν	σου,	ὁ εὐαγγελιζόμενος Ἱερουσαλήμ· ὑψώσατε, μὴ
[3, 2]	περὶ αὐτῶν· Καὶ εὐφρανθήσονται ἐνώπιόν	σου	ὃν τρόπον οἱ διαιρούμενοι σκῦλα»
[3, 4]	αὐτοῖς ῥήμασιν Πάτερ εἰς χεῖράς	σου	παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου» οὕτως
[3, 2]	σκηνῆς σου καὶ τῶν αὐλαιῶν	σου,	πῆξον, μὴ φείσῃ· πλάτυνον τὰ
[3, 2]	κληρονομίαν σου, καὶ τὴν κατάσχεσίν	σου	τὰ πέρατα τῆς γῆς» ταῦτα
[3, 2]	ἂν ἐξαγγείλω πάσας τὰς αἰνέσεις	σου»	Τούτοις δὲ πᾶσιν ἀντιβλέψαι δύνασθαι
[3, 6]	πλάνοις, μηδὲ λαθεῖν αὐτὸν τὰ	σοφὰ	τῶν Αἰγυπτίων καὶ τῶν πάλαι
[3, 3]	καὶ πρὸς τῶν χρησμῶν ἐπὶ	σοφίᾳ	μεμαρτυρημένων, ἐπὶ μόνον τὸν πάντων
[3, 6]	τῶν ὅλων θεοῦ, τὴν ἀνωτάτω	σοφίαν	ἀσπασάμεναι, οὐρανίου τε σοφίας ἔρωτι
[3, 6]	σὺ γοητείαν, ἀλλ´ εὐσέβειαν καὶ	σοφίαν	καὶ εἰς οὐρανοὺς ἄνοδον μαρτυρούντων.
[3, 6]	ἀνωτάτω σοφίαν ἀσπασάμεναι, οὐρανίου τε	σοφίας	ἔρωτι ληφθεῖσαι, τῶν μὲν σαρκὸς
[3, 2]	αὐτὸν πνεῦμα τοῦ θεοῦ, πνεῦμα	σοφίας	καὶ συνέσεως καὶ τὰ λοιπά.
[3, 3]	πως Ἑβραίων μνημονεύουσιν· Μοῦνοι Χαλδαῖοι	σοφίην	λάχον, ἠδ´ ἄρ´ Ἑβραῖοι, αὐτογένεθλον
[3, 7]	ψυχὴ μετὰ σῶμα προβαίνει γιγνώσκεις,	σοφίης	δὲ τετμημένη αἰὲν ἀλᾶται· ἀνέρος
[3, 5]	πανούργους τινὰς καὶ δεινοὺς ὑποτίθενται	σοφιστάς,	ὡς τὰ μὴ ὄντα πλασαμένους,
[3, 5]	τὴν Ἑλλάδα, καὶ τοῖς τούτων	σοφοῖς	ἀντικηρύττωμεν, μηδ´ Αἰγυπτίους ἀνῶμεν, πολεμῶμεν
[3, 7]	ἀλλ´ εὐσεβῆ καὶ δικαιότατον καὶ	σοφὸν	καὶ οὐρανίων ἁψίδων οἰκήτορα. Ὁ
[3, 5]	κατ´ ἐκεῖνον τὸν χρόνον Ἰησοῦς,	σοφὸς	ἀνήρ, εἴ γε ἄνδρα αὐτὸν
[3, 3]	ἐπὶ πᾶσιν, ὥς τις ἀνὴρ	σοφὸς	ἔφη, μηδὲν τῶν αἰσθητῶν μήτε
[3, 3]	καὶ ἰδιώτην παιδεύσας, ἆρ´ οὐχὶ	σοφωτέρους	ἀπείργασται τοὺς καθ´ ὅλης τῆς
[3, 3]	δι´ οὗ πάρεστιν ἀνθρώποις ἐπὶ	σπείρας	τοῖς καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης
[3, 2]	ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται	σπέρμα	μακρόβιον. Καὶ βούλεται κύριος ἀφελεῖν
[3, 2]	ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται	σπέρμα	μακρόβιον Οὐ πᾶσι γὰρ ἐφεῖται
[3, 2]	γὰρ τούτων ἡ ψυχὴ ὄψεται	σπέρμα	μακρόβιον» τὸ τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι
[3, 2]	παριστὰς διὰ τοῦ Καὶ τὸ	σπέρμα	σου ἔθνη κληρονομήσει» Πλείονος δὲ
[3, 2]	τὰ ἀριστερὰ ἐκπέτασον· καὶ τὸ	σπέρμα	σου ἔθνη κληρονομήσει» ταῦτα δὲ
[3, 2]	ἐφεῖται τὸ μακρόβιον τοῦ Χριστοῦ	σπέρμα	συνιδεῖν ἢ μόνοις τοῖς ἐξομολογησαμένοις
[3, 2]	τρόπον· Ἐξελεύσεται ἄνθρωπος ἐκ τοῦ	σπέρματος	αὐτοῦ« (λέγει δὲ τοῦ Ἰσραήλ)
[3, 2]	ἄρξειν φησὶν τὸν ἀνιστάμενον ἐκ	σπέρματος	Ἰεσσαί, ἀφ´ οὗ δὴ ὁ
[3, 2]	ἄνθρωπον κατὰ σάρκα γενόμενον ἐκ	σπέρματος	Ἰσραήλ, μυρία πλήθη ἐν πᾶσι
[3, 2]	ἀφωρισμένως περί τινος ἑνὸς ἐκ	σπέρματος	καὶ διαδοχῆς Δαβὶδ τοῦ βασιλέως
[3, 3]	πλανήσειεν, οὐχὶ δὲ μᾶλλον προτρέψαιτο	σπεύδειν	μὲν ἐπ´ ἀρετὴν τῶν προσδοκωμένων
[3, 2]	Ἰησοῦς ὁ Χριστός, ὡς καὶ	σπήλαιον	δείκνυσθαι πρὸς τῶν ἐπιχωρίων αὐτόθι
[3, 7]	γοῦν ἤδη τινὲς βουθυσίας καὶ	σπονδὰς	ὡς ἂν ἤδη θεοῖς οὖσιν
[3, 6]	γόητάς τε καὶ φαρμακέας δίχα	σπονδῶν	καὶ θυμάτων καὶ δαιμόνων ἐπικλήσεώς
[3, 5]	λανθάνειν δ´ ἐπὶ πᾶσι τούτοις	σπουδάζειν	καὶ τὸ ἦθος μάλ´ εὐφυῶς
[3, 6]	ἔχοιεν τοῦ λοιποῦ περὶ γοητείαν	σπουδήν,	καθαροὶ δὲ ἐξ ἐκείνου πάσης
[3, 4]	τοὺς δεδηλωμένους ἐνστῆναι, οὐκ ἀπολειψόμεθα	σπουδῆς.	Ἄλλως δὲ πῶς αὐτοῖς ἀπαντήσομεν;
[3, 5]	τὸ ἀναγκαῖον τῆς περὶ αὐτὸν	σπουδῆς;	τίνων δὲ καὶ διδάσκαλον ἐπεγράφοντο
[3, 2]	ἑπτὰ τῶν τετρακισχιλίων καὶ πόσας	σπυρίδας	ἐλάβετε; Πάλιν Μωσῆς διὰ μέσης
[3, 7]	παρελθόντες πόλιν, ἔπειτα ἐν ἀγορᾷ	στάντες	καὶ βοῇ μείζονι χρησάμενοι συνεκάλουν
[3, 7]	πόλεις καὶ κατὰ ἀγροὺς ἐμφυλίους	στάσεις,	διωγμούς τε καὶ πολέμους οὐ
[3, 5]	πῦρ τε καὶ σίδηρος, καὶ	σταυροὶ	καὶ θῆρες, ὧν μάλιστα προθυμητέον
[3, 7]	πάντων ἀνθρώπων κακουργοτάτοις ἐπηρτημένην διὰ	σταυροῦ	τιμωρίαν, τίς οὐκ ἂν ὡς
[3, 4]	οὐδὲ μὴν κατ´ αὐτὸ τοῦ	σταυροῦ	τὸ τρόπαιον ὁμοίως τοῖς λοιποῖς
[3, 5]	τέλος αὐτὸν αὐτὸ τὸ τοῦ	σταυροῦ	τρόπαιον ἐπικομίζοντα, ἐν τούτῳ τε
[3, 5]	δὲ ἐπὶ Ῥώμης κατὰ κεφαλῆς	σταυροῦται,	Παῦλός τε ἀποτέμνεται, Ἰωάννης τε
[3, 5]	καὶ λόγοις δυνάμει δὲ τοῦ	σταυρωθέντος	διδασκάλου καταλύωμεν, ἀπίωμεν καὶ ἐπὶ
[3, 7]	πείθεσθαι καὶ τοῖς ὑπὸ τοῦ	σταυρωθέντος	παρηγγελμένοις; τοῦτον γὰρ εἶναι τοῦ
[3, 6]	τὸ ἑκάστου συνειδός, ὡς μηκέτι	στέγειν	ἀποκρύπτοντας, εἰς φανερὸν δὲ ἄγειν
[3, 7]	τῆς οἰκείας γῆς ἐπὶ πάντα	στειλάμενοι	τὰ ἔθνη, ἐν ὀλίγῳ τε
[3, 4]	αὐτῶν τὴν εἰς οὐρανοὺς πορείαν	στειλάμενος·	οἷς δὴ καὶ ὑποθήκας περὶ
[3, 7]	αὐτοῦ πορείαν ἐπὶ τῆς ἀλλοδαπῆς	στείλασθαι,	διεστώτων πρὸς ἄλληλα τῶν ἐθνῶν,
[3, 2]	αὐτοῦ προρρήσεις ἐπιφέρει λέγων· Εὐφράνθητι,	στεῖρα	ἡ οὐ τίκτουσα, ῥῆξον καὶ
[3, 2]	προφητείας τὸ συμπέρασμα τὴν πάλαι	στεῖραν	καὶ ἔρημον θεοῦ ψυχὴν ἢ
[3, 5]	διδασκαλίας εἰς ἔρωτα συμβεβηκότας, καὶ	στέρξαντας	βίον καρτερικὸν καὶ ἐπίπονον, διὰ
[3, 5]	δῆλοι τὸν τρόπον, ὅτι δὴ	στερροί	τινες καὶ βαθεῖς ὑπῆρχον, μὴ
[3, 5]	νώτου, καὶ τὸν ἐξ ἀκανθῶν	στέφανον	ἐπ´ ἀτιμίᾳ περιτιθέμενον αὐτῷ, φοινικοῦν
[3, 5]	δὲ ταῦτα λίθοις βληθεὶς ἀναιρεῖται	Στέφανος,	ἐπὶ τοῦ Ἰουδαίων πλήθους παρρησιασάμενος,
[3, 5]	αὐτῶν ἔμαθεν φωνῆς, καθ´ ἑαυτῶν	στηλιτεύοντες,	πῶς οὐ φιλαυτίας μὲν ἁπάσης
[3, 5]	αὐτὸς δὲ Ματθαῖος τὸν ἑαυτοῦ	στηλιτεύων	βίον, καὶ κατήγορος αὐτὸς ἑαυτοῦ
[3, 5]	φέρε καὶ πρὸς τὸ δεύτερον	στῖφος	ἐνστῶμεν. τοῦτο δὲ ἦν τὸ
[3, 5]	ταῦτα προσθεὶς ἐπὶ τὸ ἕτερον	στῖφος	τῶν συκοφαντῶν μεταβήσομαι. Ματθαῖος ὁ
[3, 6]	ἐπιστήμης οὐδέ γε τῶν πρώτων	στοιχείων	τὴν μάθησιν δίχα ποδηγοῦ καὶ
[3, 7]	γάρ; οἱ μηδὲ διᾶραι δυνάμενοι	στόμα,	κἂν ἑνός τινος διδάσκαλοι κατέστησαν,
[3, 2]	ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ	στόμα.	τὴν γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται;
[3, 2]	τὸ κεκακῶσθαι οὐκ ἀνοίγει τὸ	στόμα·	ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη,
[3, 2]	τὸ ῥῆμά μου ἐν τῷ	στόματι	αὐτοῦ, καὶ λαλήσει αὐτοῖς καθ´
[3, 2]	τὸ ῥῆμά μου ἐν τῷ	στόματι	αὐτοῦ, καὶ λαλήσει αὐτοῖς καθὰ
[3, 5]	συμφωνία κυροῖ τὸ ἀμφιγνοούμενον (ἐπὶ	στόματος»	δ´ οὖν δύο καὶ τριῶν
[3, 5]	μαρτυρίαν σύμφωνον ὡς ἀφ´ ἑνὸς	στόματος	εἰς πάντας ἀνθρώπους ἐξενηνοχότων. Ὁ
[3, 5]	αὐτῶν χρόνους πῶς ἐξ ἑνὸς	στόματος	ἐμαρτύρουν γεγονέναι, μέχρι καὶ θανάτου
[3, 3]	(λέγω δὲ τῷ μὴ διὰ	στόματος	ἰόντι) παρὰ δὲ τοῦ καλλίστου
[3, 5]	αὐτοῦ πλάσασθαι; ἐξ ἑνὸς γὰρ	στόματος	οἱ πάντες καὶ λεπρῶν καθάρσεις
[3, 2]	θεσπίζεται ὑπὸ Μιχαίου λέγοντος· Καὶ	σὺ	Βηθλεὲμ οἶκος Ἐφραθά, ὀλιγοστὸς εἶ
[3, 6]	που τοὺς λέγοντας ἡμᾶς. Ἀλλὰ	σύ	γε κἂν τῶν σαυτοῦ δαιμόνων,
[3, 6]	τῷ σωτῆρι ἡμῶν οὐχ ὥσπερ	σὺ	γοητείαν, ἀλλ´ εὐσέβειαν καὶ σοφίαν
[3, 7]	ἀνθρώποις οἰκονομίαν ἐπιτελέσαι μαρτυροῦντα; Καὶ	σὺ	δ´ ἂν αὐτὸς καταμάθοις τὸ
[3, 2]	πρός με, υἱός μου εἶ	σύ,	ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε· αἴτησαι
[3, 5]	Ἰησοῦ, Ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος λέγει,	σὺ	εἶ ὁ Χριστός. Καὶ ἐπετίμησεν
[3, 5]	ἀποκριθεὶς δὲ Σίμων Πέτρος εἶπεν,	σὺ	εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς
[3, 5]	οὐρανοῖς. Καὶ ἐγώ σοι λέγω,	σὺ	εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτην
[3, 2]	ἐπικαλέσεταί με, πατήρ μου εἶ	σύ	Κἀγὼ πρωτότοκον θήσομαι αὐτόν Καὶ
[3, 5]	οὔτε οἶδα οὔτε ἐπίσταμαι τί	σὺ	λέγεις. Καὶ ἐξῆλθεν εἰς τὴν
[3, 5]	θερμαινόμενον. Ἐμβλέψασα αὐτῷ λέγει, καὶ	σὺ	μετὰ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου ἦς.
[3, 6]	ὧν καὶ αὐτοὶ τυγχάνομεν μάρτυρες	συγγενόμενοι	τοιούτοις, καὶ αὐτοῖς ἔργοις ἀλλ´
[3, 6]	ἐκ λογίων φιλοσοφίας» ἐν τρίτῳ	συγγράμματι	τέθειται, ὧδέ πως ἱστορῶν κατὰ
[3, 3]	μνημονεύονται, διειληφότες ἐν τῷ πρώτῳ	συγγράμματι	τῆς παρούσης ὑποθέσεως, ἐκείνοις ἀρκεσθησόμεθα.
[3, 3]	κόσμον ἀποδέδεικται διὰ τοῦ πρώτου	συγγράμματος	τῆς παρούσης ὑποθέσεως· δι´ οὗ
[3, 7]	λόγος πρὸς τὸ ποιῆσαι ῥᾳδίως	συγκαταθέσθαι	τοὺς ἀκούοντας ξενοφωνουμένους καὶ ἄρτι
[3, 5]	φιλοσοφίας καὶ ταῖς κατὰ νόμον	συγκεχωρημέναις	γαμεταῖς ἀποτεταγμένους, καὶ μήθ´ ὑπὸ
[3, 5]	ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἀπὸ Ἰουδαίων	συγκροτουμένη	μέχρι τῶν χρόνων τῆς κατ´
[3, 3]	τὸν ὡς ἀληθῶς πλάνον τραχηλισθέντα,	συγχωρεῖ;	ἀλλ´ οὗτος οὐ νεώτερος οὐδ´
[3, 5]	ἐκ περιουσίας καὶ ἐν ἀτόπῳ	συγχωρήσει	τὸ ἀσύστατον τοῦ δι´ ἐναντίας
[3, 5]	μὲν οὖν, ἀρχῆς ἀτόπου κατὰ	συγχώρησιν	δοθείσης, γεγυμνάσθω. τὸ γὰρ τοῖς
[3, 7]	αὖ ὡς μὴ νομισθείη κατὰ	συγχώρησιν	τῶν κρατούντων διαρκέσειν· εἴποτέ τις
[3, 5]	πρότερον ἑαυτοῦ βίον καὶ τοῦ	συζύγου	δεύτερον ἑαυτὸν κατέλεγεν. Συνεζευγμένος γοῦν
[3, 5]	ἂν συντρέχων τοῖς κατ´ αὐτοῦ	συκοφάνταις,	πηρωθείη τὰς ὄψεις; διὰ τί
[3, 5]	μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις»	συκοφαντῶν	αὐτὸν διέβαλλέ τις λέγων εἰρωνείᾳ
[3, 5]	μαθητοῦ προδοσίαν, καὶ τὴν τῶν	συκοφαντῶν	κατηγορίαν, χλεύας τε καὶ διασυρμοὺς
[3, 5]	ἐπὶ τὸ ἕτερον στῖφος τῶν	συκοφαντῶν	μεταβήσομαι. Ματθαῖος ὁ ἀπόστολος τὸν
[3, 5]	τοῦ διδασκάλου τελευτὴν ἐπίβουλοί τινες	συλλαβόντες	αὐτοὺς πρῶτα μὲν παρέδωκαν φυλακῇ,
[3, 6]	λεγομένων τὰ ἀπόρρητα, παρ´ ὧν	συλλεξάμενον,	ἄνδρα τοιοῦτον, οἷον ὁ λόγος
[3, 5]	καθαρίσαι καὶ νεκροὺς ἐγεῖραι. Καὶ	συλλήβδην	εἰπεῖν, ἃ μήτε εἴδομεν πρὸς
[3, 7]	εἰλήφεσαν; ὅτι γὰρ ἐπίστευσαν λέγοντι,	συλλογιζομένῳ	σοι ὁμολογεῖν ἀνάγκη. Προστάξαντι γὰρ
[3, 7]	διδάσκαλοι κατέστησαν, οὐχί γε ἀνδρῶν	συλλόγου;	πῶς δ´ ἂν πλήθει διειλέχθησαν
[3, 5]	καὶ ταῦτα, καὶ ὅσα τούτοις	{συμ}	φέρεται ὅμοια, πεπλάσθαι χρὴ Πρὸς
[3, 7]	τίς οὐκ ἂν θαυμάσειεν τὰ	συμβαίνειν	κατὰ τοὺς τοιούσδε καιροὺς εἰωθότα;
[3, 5]	οὐδείς τε αὐτῶν πώποτε, τὰ	συμβάντα	τοῖς προανῃρημένοις τρέσας, ἐξέστη τῆς
[3, 5]	καὶ φιλοσόφου διδασκαλίας εἰς ἔρωτα	συμβεβηκότας,	καὶ στέρξαντας βίον καρτερικὸν καὶ
[3, 5]	μελλόντων διὰ τὸ ὄνομα αὐτοῦ	συμβήσεσθαι	αὐτοῖς, ἐν οἷς προλέγων ἐμαρτύρατο,
[3, 5]	δὲ καὶ ἀληθεῖ λόγῳ τὰ	συμβησόμενα	θεσπίζων, τὴν αἵρεσιν τῆς κατ´
[3, 5]	προδοὺς αὐτὸν φιλήματι, τολμήσας τὸ	σύμβολον	ἐνδείξασθαι τῆς προδοσίας, ἀπελιθώθη αὐτίκα,
[3, 2]	θεσπίζει. Λέγει δ´ οὖν· Καὶ	συμβοσκηθήσεται	λύκος μετὰ ἀρνός, καὶ πάρδαλις
[3, 3]	σελήνην καὶ ἄστρα καὶ τὸν	σύμπαντα	κόσμον πρὸς τοῦ τῶν ὅλων
[3, 3]	οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ τοῦ	σύμπαντος	κόσμου δημιουργῷ, αὐτός τε ἀνακείμενος
[3, 5]	εἰς πάντας προελθόντες ἀνθρώπους, καὶ	σύμπασαν	τὴν οἰκουμένην καταπλήσωμεν τῶν περὶ
[3, 2]	τὸν σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν	συμπεπερασμένα.	Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἀπὸ τῶν
[3, 2]	ἀλλὰ τῆς Ἡσαΐου προφητείας τὸ	συμπέρασμα	τὴν πάλαι στεῖραν καὶ ἔρημον
[3, 3]	φησιν ταῦτα, τῷ μὴ τὸν	συμπήξαντα	βούλεσθαι; Εἰ δ´ ἄρα βουληθείη
[3, 5]	πλανᾶν; τοῦτο γὰρ ἦν τὸ	συμφέρον	καὶ τὸ φέρεσθαι ἐξ ἐναντίας
[3, 7]	τῶν Πράξεων συνῳδὰ τούτοις καὶ	σύμφωνα	μαρτυρεῖ· ἔνθα ἱστοροῦνται καὶ αὐτοὶ
[3, 5]	ἐχρήσαντο πρὸς ἀλλήλους εἰς τὸ	σύμφωνα	περὶ αὐτοῦ πλάσασθαι; ἐξ ἑνὸς
[3, 5]	ταῖς κοιναῖς ἀμφισβητήσεσιν τῶν μαρτύρων	συμφωνία	κυροῖ τὸ ἀμφιγνοούμενον (ἐπὶ στόματος»
[3, 5]	ἀνδρῶν ἡ τῶν κακῶν εὕρηται	συμφωνία;	πόθεν ἡ περὶ τῶν αὐτῶν
[3, 5]	ἄξιον ὅπως τοσοῦτο πλῆθος τὴν	συμφωνίαν	ἐπὶ τοῖς πλάσμασιν καὶ μέχρι
[3, 5]	πλήθους τούτων ἐκτός, πάντων θαυμαστὴν	συμφωνίαν	ἐπιδεδειγμένων καὶ μαρτυρησάντων γε τοῖς
[3, 5]	ὁμοῦ πάντες συνθώμεθα περὶ αὐτοῦ	σύμφωνον	ἐξενεγκεῖν εἰς πάντας ἀνθρώπους πλάνην,
[3, 5]	τὴν περὶ τοῦ διδασκάλου μαρτυρίαν	σύμφωνον	ὡς ἀφ´ ἑνὸς στόματος εἰς
[3, 5]	δὲ τὸ πιθανὸν τοῦ νομίζειν	συμφώνως	ἅπαντας ψεύσασθαι, δώδεκα μὲν ὄντας
[3, 5]	μεμελετήσθω. Ψευδώμεθα δὴ πάντες ὁμοῦ	συμφώνως,	καὶ πλαττώμεθα ἐπ´ οὐδενὸς ὠφελείᾳ,
[3, 2]	πιστεύοντα ἔθνη εἰσέτι νῦν ἐλπίζει,	συμφώνως	τῇ προρρήσει Καὶ ἔσται ὁ
[3, 2]	τοῦ Χριστοῦ μέμνηται τῷ δευτέρῳ	συμφώνως	ψαλμῷ, δι´ οὗ περὶ τῆς
[3, 5]	ναί καὶ τοῦ οὔ χωροῦντας,	σὺν	ἀληθείᾳ τοῖς ῥήμασι χρωμένους. Πευστέον
[3, 5]	ἢ πρότερον, αὐτὸν τεθειάκασιν, ἐπεὶ	σὺν	ἀνθρώποις μένοντα λέγονται καὶ ἀπολελοιπέναι
[3, 4]	δὴ σκεψώμεθα ὅσων καὶ οἵων,	σὺν	ἀνθρώποις τὰς διατριβὰς πεποιημένος, παραδόξων
[3, 6]	τίς δ´ οὐκ οἶδεν, ὅπως	σὺν	αὐτῇ τῇ τοῦ Ἰησοῦ προσηγορίᾳ
[3, 5]	τιμᾶν αὐτὸν συνόντα ἔτι καὶ	σὺν	αὐτοῖς διατρίβοντα καὶ δι´ ἀπάτης
[3, 5]	τῶν τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν τῆς	σὺν	αὐτῷ διατριβῆς, καὶ τί τὸ
[3, 6]	τῇ τοῦ Ἰησοῦ προσηγορίᾳ καὶ	σὺν	εὐχαῖς καθαρωτάταις πᾶν τὸ δαιμόνων
[3, 3]	ζωῆς καὶ οὐρανῶν βασιλείας καὶ	σὺν	θεῷ μακαρίας διαγωγῆς, τίνα ἂν
[3, 3]	περὶ γῆν ἀέρα πωτᾶσθαι καὶ	σὺν	τοῖς πονηροῖς διατρίβειν δυνάμεις δαιμόνων
[3, 2]	Λέγει δ´ οὖν ἡ γραφή·	Συνάγαγέ	μοι ἑβδομήκοντα ἄνδρας ἀπὸ τῶν
[3, 5]	φέρειν. Καὶ τί με δεῖ	συναγαγεῖν	πάνθ´ ὅσα ὁ μὲν ἐδίδασκεν,
[3, 5]	Καὶ τί με χρὴ μυρία	συναγαγεῖν	τὸ τῶν ἀποστόλων τοῦ σωτῆρος
[3, 6]	δὲ καὶ αἱρήσεται τὰ ἀσύνακτα	συνάγειν;	γόης μὲν γάρ τις ὡς
[3, 1]	ὁ σωτὴρ ἡμῶν ἐν τῇ	συναγωγῇ	ποτε διελθὼν ἐπὶ τοῦ πλήθους
[3, 2]	λύκος μετὰ ἀρνός, καὶ πάρδαλις	συναναπαύσεται	ἐρίφῳ, καὶ μοσχάριον καὶ ταῦρος
[3, 5]	ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ	συνανέκειντο	τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς μαθηταῖς
[3, 1]	καὶ ἐν τῷ βραχίονι αὐτοῦ	συνάξει	ἄρνας καὶ ἐν γαστρὶ ἐχούσας
[3, 5]	Θωμᾶν, προτιμῶν ὡς κρείττονα τὸν	συναπόστολον,	τῶν λοιπῶν εὐαγγελιστῶν τοὐναντίον πεποιηκότων.
[3, 5]	λοιπῶν εὐαγγελιστῶν ἐδήλωσεν, οὐχ ὁ	συναπόστολος	αὐτοῦ Ἰωάννης, οὐδέ γε Λουκᾶς,
[3, 2]	ῥίζα ἐν γῇ διψώσῃ ἑξῆς	συνάπτει	λέγων· Οὐκ ἔστιν εἶδος αὐτῷ
[3, 3]	ἐννοιῶν θρησκεύσομεν αὐτόν. Δεῖ ἄρα	συναφθέντας	καὶ ὁμοιωθέντας αὐτῷ τὴν αὐτῶν
[3, 4]	ἐπὶ βραχὺ ὁμιλήσας καί τινα	συνδιατρίψας	χρόνον, ἄνεισιν ὅθεν καὶ παρῆν,
[3, 5]	ἀνθρώπινον μηδὲ θνητὸν περὶ αὐτὸν	συνέβη,	ἐνθέῳ δὲ δυνάμει τὰ πάντα
[3, 5]	μετὰ τὸ ἐκ νεκρῶν ἀναβιῶσαι	συνεγένετο,	ἑστίας τε καὶ τροφῆς συνήθους
[3, 5]	ποιητής, μηδὲν μὲν τοιοῦτον αὐτῷ	συνεγνωκότες,	ἑαυτοῖς δὲ τὰ πάντα πλαττόμενοι
[3, 5]	εἰ δὴ οὖν μηδὲν ἀγαθὸν	συνεγνωκότες	τῷ διδασκάλῳ, μὴ βίον μὴ
[3, 5]	ἐπί τισιν ἀγαθοῖς κατορθώμασι βοηθέντων	συνεγράψαντο.	ἢ τοῖς μὲν ἄλλοις πιστεύειν
[3, 5]	τοῦ συζύγου δεύτερον ἑαυτὸν κατέλεγεν.	Συνεζευγμένος	γοῦν τῷ Θωμᾷ, ὡς Πέτρος
[3, 6]	τε καὶ τιτρώσκειν τὸ ἑκάστου	συνειδός,	ὡς μηκέτι στέγειν ἀποκρύπτοντας, εἰς
[3, 6]	δὲ τῶν τὰ περίεργα πραξάντων	συνεισενέγκαντες	τὰς βίβλους κατέκαιον ἐνώπιον πάντων,
[3, 7]	περὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν διδασκαλίᾳ	συνεισῆλθεν	τίς οὐκ ἂν ὁμολογήσειεν, διανοηθεὶς
[3, 7]	στάντες καὶ βοῇ μείζονι χρησάμενοι	συνεκάλουν	τοὺς παριόντας κἄπειτα ἐδημηγόρουν; καὶ
[3, 5]	ὁμολογίαν; ἢ μή ποτε ἄρα	συνελθόντες	συνωμοσίαν τε κατὰ τὸ αὐτὸ
[3, 7]	καὶ Βιθυνῶν καὶ Ἑλλήνων, καὶ	συνελόντι	φάναι τῶν λοιπῶν τῶν ὑπὸ
[3, 4]	καταπτήξαντα; πέντε δὲ χιλιάδας ἀνδρῶν,	συνεπιπαρόντος	μυρίου ἄλλου γυναικῶν τε καὶ
[3, 7]	καὶ ὑπὲρ ἄνθρωπον δυνάμει καὶ	συνεργίᾳ	τοῦ φήσαντος αὐτοῖς· Μαθητεύσατε πάντα
[3, 6]	οἷς διὰ τῆς τοῦ διδασκάλου	συνεργίας	τὸν πατέρα καὶ δημιουργὸν τῶν
[3, 1]	θεοῦ δὲ δύναμις ἦν ἡ	συνεργοῦσα	αὐτοῖς ἐν τῷ εὐαγγελικῷ κηρύγματι,
[3, 2]	τοῦ θεοῦ, πνεῦμα σοφίας καὶ	συνέσεως	καὶ τὰ λοιπά. Εἶθ´ ὑποβὰς
[3, 1]	ἀνθρωπείᾳ· ὃ δὴ καὶ αὐτὸ	συνέστη	διὰ τοῦ Κύριος δώσει ῥῆμα
[3, 2]	ταῖς αὐτοῦ Μωσέως φωναῖς ἀκολούθως	συνέστη.	Σκέψαι δὲ καὶ ἄλλην προφητείαν
[3, 7]	μυρία πλήθη πέπεικεν, καὶ ὡς	συνέστησαν	μυρίανδροι ἐκκλησίαι πρὸς αὐτῶν ἐκείνων
[3, 7]	ἑνὸς τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ	συνεστήσαντο	διδασκαλεῖα. Καίτοι τίς οὐκ ἂν
[3, 7]	οἰκείας γῆς τὸ οἰκεῖον ἐπάγγελμα	συνεστήσατο,	καὶ τοὺς καλῶς ἔχειν φανέντας
[3, 2]	τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας αὐτοῦ μαθήματα	συνεστήσατο.	Πάλιν Μωσῆς ἐκ πικρᾶς τῆς
[3, 5]	πώποτε ἀνθρώπων, καθ´ ὑπόθεσιν ἡμῖν	συνεχωρεῖτο,	ὅπερ ἦν παντὸς ἀτοπώτατον· ὅμοιον
[3, 3]	θείου δὲ πρὸς τούτοις δικαιωτηρίου	συνεχῶς	ὑπομιμνήσκων καὶ μελλούσης ἔσεσθαι κρίσεως,
[3, 6]	βίβλους κατέκαιον ἐνώπιον πάντων, καὶ	συνεψήφισαν	τὰς τιμὰς αὐτῶν, καὶ εὗρον
[3, 5]	οὖν οἵδε τὸ τέλος οὐ	συνεωράκεσαν	τοῦ διδασκάλου καὶ οἵῳ κέχρητο
[3, 2]	καὶ ἐπιθήσω ἐπ´ αὐτοὺς καὶ	Συνήγαγεν	ἑβδομήκοντα ἄνδρας ὡσαύτως δὲ καὶ
[3, 6]	πολεμίους, ἀλλ´ οὐ φίλους οὐδὲ	συνήθεις,	πολλοῦ δεῖ ὑπηκόους καὶ ὑποχειρίους
[3, 5]	συνεγένετο, ἑστίας τε καὶ τροφῆς	συνήθους	ἐκοινώνησεν. Φυλαττέσθω δ´ ἡμῖν πᾶσιν
[3, 7]	ἐπιδημίᾳ καὶ τὰ Ῥωμαίων ἀκμάσαι	συνηνέχθηείνου	τε καὶ εἰς δεῦρο τὸ
[3, 3]	οἱ μάλιστα διαφανεῖς τοῖς αὐτοῖς	συνηνέχθησαν,	γεννητὸν καὶ αὐτὸν τὸν οὐρανὸν
[3, 3]	τὰ μεγάλα ὠφελημένοι τῷ δόγματι	συνηρέσθησαν.	Σεμνύνονταί γέ τοι καὶ αὐτῶν
[3, 2]	τῆς γῆς, καὶ οἱ ἄρχοντες	συνήχθησαν	ἐπὶ τὸ αὐτὸ κατὰ τοῦ
[3, 5]	ἑαυτόν, ὡς τοιαῦτα πλασάμενοι καὶ	συνθέμενοι	ἀλλήλοις εὐτελεῖς ἄνδρες καὶ ἰδιῶται
[3, 5]	χρήσασθαι αὐτοὺς λόγοις ἐπὶ ταῖς	συνθήκαις;	ἢ μή ποτε τοῖς τοιοῖσδε·
[3, 5]	τε κατὰ τὸ αὐτὸ πεποιημένοι	συνθήκας	ἔθεντο πρὸς ἀλλήλους πλάσασθαι καὶ
[3, 5]	μήν, εἴπερ ψεύσματα ἦν κατὰ	συνθήκην	αὐτοῖς πεπλασμένα, θαυμάζειν ἄξιον ὅπως
[3, 5]	πραχθὲν ἑωρακέναι, αὐτοὺς δ´ ἐκ	συνθήματος	ὁμοῦ πάντα τὰ τοιαῦτα πεπλάσθαι,
[3, 5]	δεξιὰς δόντες ἀλλήλοις, ὁμοῦ πάντες	συνθώμεθα	περὶ αὐτοῦ σύμφωνον ἐξενεγκεῖν εἰς
[3, 2]	τὸ μακρόβιον τοῦ Χριστοῦ σπέρμα	συνιδεῖν	ἢ μόνοις τοῖς ἐξομολογησαμένοις καὶ
[3, 6]	μόνοις τῆς τοῦ Ἰησοῦ μαθητείας	συνιδόντες	τὰ κατορθώματα. Τί χρὴ λέγειν
[3, 2]	ὁμολογοῦντα, καὶ τοῦτο πάλιν Μωσῆς	συνιδὼν	τῷ θείῳ πνεύματι, διὰ τῆς
[3, 5]	οὖν δύο καὶ τριῶν μαρτύρων	συνίσταται	πᾶν ῥῆμα» πῶς οὐκ ἂν
[3, 1]	Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν τοῦ θεοῦ	συνίσταται	πεπληρωμένα; ~βʹ Ὅπως περὶ τοῦ
[3, 6]	ὥσπερ οὔπω καὶ ἄλλοτε πρότερον.	Συνίστη	δὲ ἄρα ὁ λόγος τοῦ
[3, 6]	ἀπορρήτῳ καὶ ὡς ἀληθῶς ἐνθέῳ	συνομολογεῖν;	Ἀλλ´ εἰς τοσοῦτον ἐλαύνεις ἀπηνείας,
[3, 7]	τὴν τοῦ αἰτίου ζήτησιν, καὶ	συνομολογεῖν	μὴ ἄλλως αὐτοὺς κεκρατηκέναι τοῦ
[3, 5]	τοῦτο δὲ ἦν τὸ τῶν	συνομολογούντων	μὲν τὸν Ἰησοῦν τὰ παράδοξα
[3, 5]	καὶ μὴν δεδόσθω τιμᾶν αὐτὸν	συνόντα	ἔτι καὶ σὺν αὐτοῖς διατρίβοντα
[3, 7]	παραδόξων, καὶ ἐν τούτῳ τοῖς	συνορᾶν	δυναμένοις τὰ τεκμήρια τῆς ἐνθέου
[3, 7]	ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε»	Συνορᾷς	τοιγαροῦν καὶ αὐτὸς ὅπως κεκράτηκεν
[3, 7]	καὶ ἀπὸ τῆς ἐνεργείας αὐτῆς	συνορᾶται	τοῖς φιλαληθέσιν ἡ τῆς περὶ
[3, 6]	μέγας ἔλεγχος ἡ τῶν φοιτητῶν	συνουσία.	Ἄνδρες γοῦν ἔντεχνοι καὶ ἐπιστήμονες
[3, 3]	πανδήμου καὶ ἀγελαίου καὶ θορυβώδους	συνουσίας	ἀνείργων, διδάσκων δὲ μόνην ἀσπάζεσθαι
[3, 5]	ἔπειτα ῥημάτια περὶ αὐτοῦ ψευδῆ	συνταξαμένους	ὑπὲρ τούτων θνῄσκειν ὑπομένειν ἑτοίμως
[3, 5]	ἀλλ´ αὐτοί γε ὑπὲρ ὧν	συντεθείμεθα	τἀπίχειρα τῆς πλάνης καθ´ ἑαυτῶν
[3, 5]	ἄλλοις εἰς φῶς ἀγαγὼν τὰ	συντεθειμένα,	ἀλλὰ καὶ ὁ ζῶντα προδοῦναι
[3, 3]	ποιητοῦ γεγονότα ἀποφηνάμενοι. Ἀλλὰ καὶ	συντέλειαν	καὶ μεταβολὴν τὴν ἐπὶ τὰ
[3, 7]	πάσας τὰς ἡμέρας, ἕως τῆς	συντελείας	τοῦ αἰῶνος» Ἀλλὰ καὶ πνεύματος
[3, 5]	οἰκουμένην καταπλήσωμεν τῶν περὶ αὐτοῦ	συντιθεμένων.	Ἤδη δὲ ἐντεῦθεν νομοθετῶμεν πᾶσι
[3, 5]	δ´ ἀρχιερεὺς Καϊάφας, ὡς ἂν	συντρέχων	τοῖς κατ´ αὐτοῦ συκοφάνταις, πηρωθείη
[3, 7]	αὐτῶν ἡ βίβλος τῶν Πράξεων	συνῳδὰ	τούτοις καὶ σύμφωνα μαρτυρεῖ· ἔνθα
[3, 5]	ἢ μή ποτε ἄρα συνελθόντες	συνωμοσίαν	τε κατὰ τὸ αὐτὸ πεποιημένοι
[3, 2]	τῷ πορρωτάτω τῆς ἀλλοδαπῆς διατρίβοντι	(Συνῶπται	διὰ τῶν πρόσθεν ἡμῖν γεγυμνασμένων)
[3, 3]	ἄρκτου τε καὶ παρδάλεως καὶ	συὸς	ψυχῆς κατ´ οὐδέν, ὅσον ἐπὶ
[3, 7]	λέξει πρὸς Ἕλληνας, ἄνδρες τῇ	Σύρων	ἐντραφέντες μόνῃ φωνῇ; Πέρσας δὲ
[3, 5]	ὅτι καὶ βάρβαροι, καὶ τῆς	Σύρων	οὐ πλέον ἐπαΐοντες φωνῆς, πῶς
[3, 7]	Ῥωμαίων δοῦλον γέγονεν, καὶ τὸ	Σύρων	ὡσαύτως, Καππαδόκων τε καὶ Μακεδόνων,
[3, 2]	δὲ τῶν τὸν θάνατον αὐτῷ	συσκευασαμένων	οὐδὲν ὑπεριδόμενος, ὁ θαυμάσιος προφήτης
[3, 2]	τῆς ἐπιβουλῆς τῆς κατ´ αὐτοῦ	συσκευασθείσης	ὀνομαστὶ θεσπίσας ὁ λόγος ἐν
[3, 5]	ἡ ἀλήθεια καὶ ἐπὶ τῶνδε	συσταίη,	δώδεκα μὲν ὄντων ἀποστόλων, ἑβδομήκοντα
[3, 7]	ὡς εἰπεῖν τῆς πρώτης ἀνθρωπείας.	Συστὰν	Αἰγύπτου βασίλειον καθῄρητο. Ἐξ ἐκείνου
[3, 0]	παρῃτησάμεθα, καὶ ἔτι πρὸς τούτοις	συστάντος,	ὡς αἱ προφητικαὶ παρ´ αὐτοῖς
[3, 6]	νέου ἔθνους ἐπὶ οἰκείῳ ὀνόματι	σύστασιν	ποιήσασθαι. τὸ δὲ μὴ μόνον
[3, 7]	θεοῦ δυνάμεως ἡ τοῦ λόγου	σύστασις.	Αὐτίκα τίς οὐκ ἂν θαυμάσειεν
[3, 5]	ἴδωμεν, εἰ τοιοῖσδε οὖσιν αὐτοῖς	συστῆναι	οἷόν τε ἦν τὸ ἐπιχείρημα.
[3, 5]	τὸ περὶ αὐτοὺς ἐναντίον δόγμα	συστήσεται;	τὸ γὰρ ἀληθεύειν τοὺς αὐτοὺς
[3, 3]	μὴ βουθυσίαις μηδὲ ζῴων ἀλόγων	σφαγαῖς	μηδ´ αἵμασι καὶ πυρὶ μηδὲ
[3, 2]	τὸ στόμα· ὡς πρόβατον ἐπὶ	σφαγὴν	ἤχθη, καὶ ὡς ἀμνὸς ἔναντι
[3, 2]	ἐν πόνῳ» νῦν μετὰ τὴν	σφαγὴν	καὶ τὸν θάνατον αὐτοῦ φησιν·
[3, 5]	ους, ἀλλ´ ἐπὶ τῷ τοὺς	σφᾶς	ἀποστερεῖν προηγουμένους ἀμνησικάκως φέρειν. Καὶ
[3, 7]	ἔμελλον ἐπιθαρρεῖν καὶ προθύμως ἐπιδιδόναι	σφᾶς	αὐτοὺς τοῖς παρηγγελμένοις. Φησὶν γοῦν
[3, 5]	τ´ αὖ μαθηταὶ μαθημάτων ὀριγνώμενοι	σφᾶς	αὐτοὺς τῷ διδασκάλῳ προσφέροντες ἐπιτρέπουσιν.
[3, 2]	πᾶσιν ἀντιβλέψαι δύνασθαι οὐδὲ τοὺς	σφόδρα	ἀγνωμονεστάτους ἡγοῦμαι. Πλὴν ἀλλὰ τῆς
[3, 1]	ἢ Τῶν εὐαγγελιζομένων εἰρήνην Ἔνθα	σφόδρα	ἀπηκριβωμένως ὡραίους ἔφησεν ἔσεσθαι τοὺς
[3, 2]	καὶ εἰς σήμερον Ἰουδαίους ὀνομάζεσθαι,	σφόδρα	θαυμαστῶς καὶ προφητικῶς τὸ πᾶν
[3, 6]	αὐτοῖς τῆς ἐπιστήμης πολὺ κρείττονα	σφῶν	αὐτῶν ἀποφαίνουσιν· ὥσπερ οὖν ἰατρικοὶ
[3, 3]	φύσεώς τε καὶ οὐσίας, τὴν	σφῶν	αὐτῶν τῶν φιλοσοφωτάτων ψυχὴν διαλλάττειν;
[3, 2]	διαρρήδην ἀπελέγχει, καὶ τοῦτο ἄντικρυς	σχετλιάζων	καὶ λέγων· Ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν
[3, 7]	ἀνωτάτω ἐν ἀνθρώπου μορφῇ καὶ	σχήματι	μᾶλλον δ´ ἐν αὐτῇ σαρκὶ
[3, 5]	φοινικοῦν τε χιτῶνα ἐν χλαμύδος	σχήματι	περιβληθέντα, καὶ τέλος αὐτὸν αὐτὸ
[3, 5]	τἀναντία πράττειν οἷς νομοθετεῖν προσποιεῖται,	σχηματίζεσθαι	δὲ καὶ καθυποκρίνεσθαι τὸν σεμνὸν
[3, 2]	πῆξον, μὴ φείσῃ· πλάτυνον τὰ	σχοινίσματά	σου, καὶ τοὺς πασσάλους σου
[3, 5]	ἀμφὶ τὰς τελωνείας καὶ πλεονεξίας	σχολαζόντων.	τοῦτο οὐδεὶς τῶν λοιπῶν εὐαγγελιστῶν
[3, 3]	τὴν περὶ τὰ θεῖα λόγια	σχολήν.	Ὁ δὲ παντὸς μὲν ψεύδους
[3, 2]	δὲ ἂν καὶ αὐτὸς ἐπὶ	σχολῆς	ἀναλέξασθαι δύναιο περὶ τοῦ προκειμένου,
[3, 2]	ἡμῶν, παρὸν ὅτῳ φίλον ἐπὶ	σχολῆς	ἀναλέξασθαι ταῦτα; ἐπεὶ καὶ τὸν
[3, 4]	ἑκὼν παρεδίδου τοῖς ἐπιβουλεύουσι τὸ	σῶμα,	ἀνωρθοῦτο μὲν ἀπὸ γῆς αὐτίκα,
[3, 7]	μάστιξιν οἰστρούμενοι καὶ πᾶν τὸ	σῶμα	δεινοῖς καὶ ἀνιαροῖς πάθεσιν διαφθειρόμενοι,
[3, 4]	ἔργων, τοτὲ μὲν λεπροὺς τὸ	σῶμα	δυνάμει θείᾳ καθαίρων, τοτὲ δὲ
[3, 7]	δὲ διὰ τί ἐκολάσθη, ἔχρησεν·	Σῶμα	μὲν ἀδρανέσιν βασάνοις αἰεὶ προβέβληται·
[3, 7]	Ὅττι μὲν ἀθανάτη ψυχὴ μετὰ	σῶμα	προβαίνει γιγνώσκεις, σοφίης δὲ τετμημένη
[3, 7]	πρεσβευόμενον θεὸν ἐν ἀνθρώπου γεγονέναι	σώματι	καὶ οὐδὲν ἄλλο τὴν φύσιν
[3, 3]	ἐντολῶν κατόρθωσιν, δι´ ὧν αὐτῷ	σώματι	καὶ ψυχῇ κεκαθαρμένους, νῷ τε
[3, 6]	ἐπιμέλειαν πεποιηκυῖαι ὅλας αὐτὰς αὐτῷ	σώματι	καὶ ψυχῇ τῷ παμβασιλεῖ καὶ
[3, 7]	δ´ ἐν αὐτῇ σαρκὶ καὶ	σώματι	κατοικῆσαι, καὶ πᾶσαν τὴν ἐν
[3, 4]	ἀφ´ ἑαυτοῦ τὴν ἐκ τοῦ	σώματος	ἀναχώρησιν ἐποιεῖτο. Εἶτα δὲ τοῦ
[3, 4]	ἀναχώρησιν ἐποιεῖτο. Εἶτα δὲ τοῦ	σώματος	αὐτοῦ ληφθέντος πρὸς τῶν γνωρίμων
[3, 5]	καὶ πλείστης ἄλλης ταπεινώσεως τοῦ	σώματος,	διά τε εὐχῶν καὶ ἱκετηριῶν
[3, 1]	παρεῖχεν, τοῖς τὰς ὄψεις τοῦ	σώματος	διεφθαρμένοις τὸ βλέπειν δωρούμενος, κατὰ
[3, 6]	μὲν πρὸς τὰς φυσικὰς τοῦ	σώματος	ἡδονάς, ἄτρωτον δὲ καὶ τὴν
[3, 5]	δι´ ἄκρας σωφροσύνης καὶ ἁγνείας	σώματος	ὁμοῦ καὶ ψυχῆς κατορθούμενον. τίς
[3, 5]	μάστιγας καὶ βασάνους κατὰ τοῦ	σώματος	φέρειν, εἰ δὲ δέοι καὶ
[3, 4]	παῖδα προσπεσὼν τῷ Ἰησοῦ παραχρῆμα	σῶον	ἀπελάμβανεν· καὶ θυγατέρα πάλιν ἄλλος,
[3, 2]	καὶ πολὺ διαφερόντως ὁ ἡμέτερος	σωτὴρ	ἀναγαγὼν τοὺς ἑαυτοῦ μαθητὰς Εἰς
[3, 2]	ἄνδρας ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ	σωτὴρ	Ἀνέδειξεν ἑαυτοῦ μαθητὰς ἑβδομήκοντα, καὶ
[3, 2]	ἐπὶ τῆς γῆς Καὶ ὁ	σωτὴρ	δὲ καὶ κύριος ἡμῶν ὡσαύτως
[3, 2]	καὶ πολὺ κρεῖττον ὁ ἡμέτερος	σωτὴρ	δώδεκα ἀποστόλους ἐξαπέστειλεν ἐπισκέψασθαι πάντα
[3, 1]	τυφλοῖς ἀνάβλεψιν ἥντινα προφητείαν ὁ	σωτὴρ	ἡμῶν ἐν τῇ συναγωγῇ ποτε
[3, 2]	δὲ καὶ πολὺ κρειττόνως ὁ	σωτὴρ	ἡμῶν Ἐπετίμησε τῷ ἀνέμῳ καὶ
[3, 2]	κλέψεις, οὐκ ἐπιορκήσεις Ὁ δὲ	σωτὴρ	ἡμῶν ἐπιτείνων τὸν νόμον οὐ
[3, 2]	μὲν ἄλλος μόνος δὲ ὁ	σωτὴρ	ἡμῶν παρέστη τὰ παραπλήσια Μωσεῖ
[3, 2]	Ἰεσσαί, ἀφ´ οὗ δὴ ὁ	σωτὴρ	καὶ κύριος ἡμῶν γενεαλογεῖται, ἐφ´
[3, 6]	καὶ γόης, ὁμολογοῖτ´ ἂν ὁ	σωτὴρ	καὶ κύριος ἡμῶν. Εἰ δὴ
[3, 6]	Μή τι οὖν καὶ ὁ	σωτὴρ	καὶ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ
[3, 6]	καὶ ἔχειν μεγαλαυχούμενος· ὁ δὲ	σωτὴρ	καὶ κύριος ἡμῶν, ὅτι μὴ
[3, 6]	τῇ αὐτοῦ κακίᾳ· ὁ δὲ	σωτὴρ	καὶ κύριος ἡμῶν οὐδ´ ἔστιν
[3, 6]	πώποτε γοήτων διανενόηται; ὁ δὲ	σωτὴρ	καὶ κύριος ἡμῶν οὐκ ἐνενόησεν
[3, 2]	Ἰησοῦν. Ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ	σωτὴρ	τὸν Σίμωνα Πέτρον. Καὶ πάλιν
[3, 5]	μηδὲν τὴν ἀρχὴν πεποιηκέναι τὸν	σωτῆρα	ἡμῶν θαυμαστὸν μηδέ τι παράδοξον
[3, 7]	ῥήματα. Ἔχεις τοιγαροῦν τὸν ἡμέτερον	σωτῆρα	Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν τοῦ θεοῦ
[3, 2]	ἐφαρμόζειν, ἐπὶ δὲ μόνον τὸν	σωτῆρα	καὶ κύριον ἡμῶν. Ἅμα τε
[3, 2]	προφητείαν ἀνάγραπτον. Ἐπειδὴ γὰρ τὸν	σωτῆρα	καὶ κύριον ἡμῶν, ἄνθρωπον κατὰ
[3, 2]	ἔσεσθαι προφήτην ἢ μόνον τὸν	σωτῆρα	καὶ κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν
[3, 1]	τὰ ἀποτελέσματα, ὅπως ἐπὶ τὸν	σωτῆρα	καὶ κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν
[3, 6]	ἦν ἰδεῖν καὶ περὶ τὸν	σωτῆρα	καὶ κύριον ἡμῶν, οὐδὲν ἂν
[3, 2]	πεποιηκέναι Μωσέα καὶ Ἰησοῦν τὸν	σωτῆρα	καὶ κύριον ἡμῶν, παρὸν ὅτῳ
[3, 2]	ἑξῆς παραστήσεται ἐπὶ μόνον τὸν	σωτῆρα	καὶ κύριον ἡμῶν συμπεπερασμένα. Ἀλλὰ
[3, 6]	τῶν χρησμῳδῶν θεῶν, ἄκουε τῷ	σωτῆρι	ἡμῶν οὐχ ὥσπερ σὺ γοητείαν,
[3, 6]	ποτε ἀναγκαίως ἐπ´ ὠφελείᾳ καὶ	σωτηρίᾳ	πολλῶν Σαμαρείτιδι γυναικὶ διαλεγόμενον αὐτὸν
[3, 3]	καὶ ὕμνον οὖσαν καὶ ἡμῶν	σωτηρίαν.	Ἐν ἀπαθείᾳ ἄρα τῆς ψυχῆς
[3, 7]	ὁσημέραι δι´ αὐτῶν ἐκλάμποντος τοῦ	σωτηρίου	λόγου καὶ ἐν αὐτοῖς γε
[3, 3]	νεύματι τοῦ πατρὸς διά τινας	σωτηρίους	οἰκονομίας ἀπεστάλθαι· ἃς δὴ γνωρίζειν
[3, 3]	ἐν τοῖς δογματικοῖς μαθήμασιν τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν ἀναφερόμενα Ἑβραίων τῶν πάλαι
[3, 5]	συναγαγεῖν τὸ τῶν ἀποστόλων τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν διαγράφειν ἦθος πειρώμενον, ἀρκούντων
[3, 7]	μὴ ἀθεεὶ τῇ περὶ τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν διδασκαλίᾳ συνεισῆλθεν τίς οὐκ
[3, 3]	τὴν προβεβλημένην ἡμῖν ὑπὸ τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν διδασκαλίαν, οἷα δὴ ἐγγράφως
[3, 5]	Πιλάτου χρόνους ἱστορῶν μέμνηται τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν ἐν τούτοις· Γίνεται δὲ
[3, 4]	τε ὑγιὴς ἦν, τῆς τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν ἐνθέου δυνάμεως δεῖγμα μέγιστον
[3, 6]	λόγων αὐθέντης, οἵων ἡ τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν ἐπιδέδεικται δύναμις; ἰάσεις δὲ
[3, 0]	τε τοῦ τρόπου τῆς τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν εὐαγγελικῆς διδασκαλίας, τῆς τε
[3, 6]	τι οὖν καὶ κατὰ τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν, ἢ κατὰ τῶν αὐτοῦ
[3, 2]	πνεῦμα διὰ Μωσέως περὶ τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν θεσπίσαν, εἰ δὴ μόνος
[3, 2]	πράξεις εὕροις ἂν ὑπὸ τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν κρείττονι ἢ κατὰ Μωσέα
[3, 5]	τελευτήν, ἢ ὡς οἱ τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν μαθηταὶ εἰς τοσαύτην ὑπερβολὴν
[3, 6]	ἐπιστώσαντο ὥσπερ οὖν οἱ τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν μαθηταί, πάσας μὲν αἰκίας
[3, 6]	τοιοῦτοι δή τινες οἱ τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν μαθηταί, τοσαύτην δύναμιν προφέροντες
[3, 5]	ἡ τῶνδε τυγχάνει περὶ τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν μαρτυρία. Οὐδὲν δὲ κωλύει
[3, 2]	Μωσέα προφητῶν οὐδεὶς πρὸ τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν ὅμοιος ἐγήγερται Μωσεῖ, σαφῶς
[3, 2]	ἡ ἀλήθεια ἐπὶ μόνου τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν, ὅτι δὴ κύριον αὐτόν,
[3, 6]	ὅτε τοίνυν οἱ μαθηταὶ τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν πεφήνασιν γεγονότες τοιοῦτοι, πῶς
[3, 2]	τῶν προφητῶν περὶ τῆς τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν προρρήσεώς τε καὶ προγνώσεως,
[3, 4]	θεοσεβείας ἀπέφηνεν. Τοιαῦτα ἦν τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν τὰ πολυύμνητα τῆς ἀρετῆς
[3, 2]	αὐτοῦ, ὥσπερ οὖν οὐδὲ τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν τὴν μετὰ τὴν ἀναβίωσιν
[3, 6]	δὲ ἄρα ὁ λόγος τοῦ	σωτῆρος	ἡμῶν τὸ ἐμβριθὲς καὶ αὐστηρὸν
[3, 5]	οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν τοῦ	σωτῆρος	λόγων τε καὶ μαθημάτων, εἴ
[3, 1]	τόπον πληρώσοντες τῆς περὶ τοῦ	σωτῆρος	τοῦ κόσμου θεοσεβοῦς διδασκαλίας; ὅτι
[3, 4]	τεκμήρια· ταῦτα καὶ αὐτοὶ λογισμῷ	σώφρονι	τεθαυμάκαμεν, βεβασανισμένῃ τε καὶ ἐξητασμένῃ
[3, 6]	Περσῶν καὶ τῶν ἄλλων βαρβάρων	σωφρονισταί,	ἐπιστρεπτικοί τε πάσης ἐκθέσμου καὶ
[3, 6]	δὴ οὖν ἑτέροις σεμνοῦ καὶ	σώφρονος	βίου εὐσεβείας τε τῆς ἀνωτάτω
[3, 5]	τὸν Ἰησοῦν διδάσκαλον γεγονέναι μὴ	σωφρόνων	λόγων, ἀδικίας δὲ καὶ πλεονεξίας
[3, 6]	καὶ εἰ σώφρων αὐτὸς καὶ	σωφρόνων	λόγων διδάσκαλος, καὶ εἰ ποιητὴς
[3, 6]	ἐλαύνεις ἀπηνείας, ὡς μὴ λογισμοῖς	σώφροσιν	λόγων τε ἀκολουθίᾳ προσέχειν τὸν
[3, 6]	ἔστιν εἰπεῖν ὅπως ἀνέστραπται περὶ	σωφροσύνην,	ὁπότε πάλιν οἱ μαθηταὶ μαρτυροῦσι
[3, 6]	ἐμβριθὲς καὶ αὐστηρὸν τοῦ τρόπου·	σωφροσύνης	δὲ αὐτοῦ μέγα δεῖγμα ἦν
[3, 6]	ἂν ἑτέρους, ἢ τὰ περὶ	σωφροσύνης,	ἢ τὰ περὶ θεοῦ γνώσεως,
[3, 5]	καὶ πολὺ πρότερον δι´ ἄκρας	σωφροσύνης	καὶ ἁγνείας σώματος ὁμοῦ καὶ
[3, 3]	πλάνος ἱστόρηται πραότητος καὶ ἐπιεικείας	σωφροσύνης	τε καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς
[3, 6]	τοιούτους εἶναι παρασκευάζων, καὶ εἰ	σώφρων	αὐτὸς καὶ σωφρόνων λόγων διδάσκαλος,