Livre, Chap.
[3, 3]	ὧδέ πως Ἑβραίων μνημονεύουσιν· Μοῦνοι	Χαλδαῖοι	σοφίην λάχον, ἠδ´ ἄρ´ Ἑβραῖοι,
[3, 3]	διὰ τὸν Ἀβραὰμ ὠνόμασεν, ἐπεὶ	Χαλδαῖος	ἦν τὸ γένος, ὡς ἱστορεῖται.
[3, 3]	αὐτογένεθλον ἄνακτα σεβαζόμενοι θεὸν ἁγνῶς.	Χαλδαίους	δὲ τοὺς αὐτοὺς διὰ τὸν
[3, 7]	Πέρσας δὲ καὶ Ἀρμενίους, καὶ	Χαλδαίους,	καὶ Σκύθας, καὶ Ἰνδούς, καὶ
[3, 5]	ὄνομα αὐτοῦ ὡς πάντων ἀνοσιουργῶν	χαλεπωτέρους·	εἰ δ´ ἐξομόσαιτό τις τὴν
[3, 7]	περὶ τοῦ Ἰησοῦ γραφὰς πατρίοις	χαρακτῆρσιν	καὶ πατρίῳ φωνῇ μετελάμβανον. Καίτοι
[3, 5]	θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος	χαρήσεται»	πῶς οὐκ αὐτοὶ μὲν δῆλοι
[3, 5]	ἀρνεῖσθαι τοὺς οὐδὲν ἄλλο ἢ	χαρίζεσθαι	τὰ σεμνότερα τῷ διδασκάλῳ προτεθειμένους.
[3, 2]	κυριολογεῖ, τῆς ἐνθέου δυνάμεως αὐτοῦ	χάριν	κύριον ὁμολογοῦντα, καὶ τοῦτο πάλιν
[3, 5]	δὲ καὶ λυπεῖ μηδενὸς εὐλόγου	χάριν	μάστιγας καὶ βασάνους κατὰ τοῦ
[3, 6]	πράττει αἰσχροῦ καὶ ῥυπαροῦ κέρδους	χάριν.	Μή τι οὖν καὶ ὁ
[3, 2]	καὶ οὐκ αὐτὸ μόνον τοῖς	χείλεσι	διαθέσει δὲ γνησιωτάτῃ, μυρία πλήθη
[3, 4]	αὐτοῦ μαθητῶν ἐμπλεόντων, καὶ ὡς	χειμασθέντων	ἐπετίμησεν τῇ θαλάσσῃ καὶ τῷ
[3, 2]	ἡ γραφή· Ἐξέτεινε Μωσῆς τὴν	χεῖρα	αὐτοῦ ἐπὶ τὴν θάλασσαν, καὶ
[3, 2]	γραφή· Ἐξέτεινε δὲ Μωσῆς τὴν	χεῖρα	ἐπὶ τὴν θάλασσαν, καὶ ὑπήγαγε
[3, 5]	ἐν τούτῳ τε πηγνύμενον καὶ	χεῖρας	καὶ πόδας καταπειρόμενον, ὄξει τε
[3, 4]	εἰπὼν αὐτοῖς ῥήμασιν Πάτερ εἰς	χεῖράς	σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου»
[3, 5]	αὐτὸν τοιοῦτον, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ	χείρονι	μοχθηρίας τρόπῳ τὰς ψυχὰς ἐνεσχημένοι,
[3, 6]	τῇ τῶν κρειττόνων ἀπὸ τῶν	χειρόνων	μεταβολῇ. Οἱ δὴ οὖν πυρὶ
[3, 5]	Ἄνδρες φίλοι, τὸν μὲν δὴ	χθὲς	καὶ πρώην ἀπατεῶνα καὶ πλάνης
[3, 4]	δεσπότου φωνὴν καταπτήξαντα; πέντε δὲ	χιλιάδας	ἀνδρῶν, συνεπιπαρόντος μυρίου ἄλλου γυναικῶν
[3, 2]	ὀλιγοστὸς εἶ τοῦ εἶναι ἐν	χιλιάσιν	Ἰούδα· ἐκ σοῦ μοι ἐξελεύσεται
[3, 5]	ἀτιμίᾳ περιτιθέμενον αὐτῷ, φοινικοῦν τε	χιτῶνα	ἐν χλαμύδος σχήματι περιβληθέντα, καὶ
[3, 5]	καὶ νομοθετοῦντα μηδὲ μέχρι δευτέρου	χιτῶνος	αὔξειν τὴν ὕπαρξιν· ὅπερ τάχα
[3, 2]	Καὶ ἰδοὺ Μαρία λεπρῶσα ὡσεὶ	χιών	καὶ μετ´ ὀλίγα· Καὶ ἐβόησεν
[3, 5]	αὐτῷ, φοινικοῦν τε χιτῶνα ἐν	χλαμύδος	σχήματι περιβληθέντα, καὶ τέλος αὐτὸν
[3, 5]	καὶ τὴν τῶν συκοφαντῶν κατηγορίαν,	χλεύας	τε καὶ διασυρμοὺς δικαστῶν, τάς
[3, 6]	θεοῦ πρόνοιαν καὶ θεοῦ κρίσιν,	χλευάσει	δὲ τοὺς περὶ ἀρετῆς καὶ
[3, 3]	τε καὶ παναρέτους, τὸν παμβασιλέα	χορευούσας,	ὧν πλείους καὶ μέχρις ἀνθρώπων
[3, 5]	αὐτοὺς ἀναθέντας μηδὲν μεριμνᾶν τῶν	χρειῶν	ἕνεκα. Παρῄνει δ´ αὐτοῖς καὶ
[3, 5]	εἴ γε ἄνδρα αὐτὸν λέγειν	χρή.	Ἦν γὰρ παραδόξων ἔργων ποιητής,
[3, 4]	ἀνδρὸς πλάνου ἐπιθέσθαι. Εἰ δὲ	χρὴ	καὶ ἐπὶ τοῦ παρόντος βραχέα
[3, 6]	μαθητείας συνιδόντες τὰ κατορθώματα. Τί	χρὴ	λέγειν ὁπόσαι μυριάδες καὶ αὐτῶν
[3, 3]	ἔργα θεοῦ τυγχάνει, καὶ ὅτι	χρὴ	μὴ ταῦτα ἀλλὰ τὸν ποιητὴν
[3, 5]	ἁλίσκηται πλημμελήμασιν. Καὶ τί με	χρὴ	μυρία συναγαγεῖν τὸ τῶν ἀποστόλων
[3, 5]	μαθητῶν, ἢ ἐν τούτοις μὲν	χρὴ	πιστεύειν αὐτοῖς ὡς ἀληθεστάτοις, ἐν
[3, 5]	εὖ μοι δοκεῖ εἰρῆσθαι, πάντα	χρὴ	πιστεύειν τοῖς τοῦ Ἰησοῦ μαθηταῖς,
[3, 3]	ἐνδίκως ὀνομασθείη; καὶ τί με	χρὴ	πλείονα νῦν λέγειν, παρὸν ἐκ
[3, 5]	τούτοις {συμ} φέρεται ὅμοια, πεπλάσθαι	χρὴ	Πρὸς τῶν αὐτοῦ μαθητῶν, ἢ
[3, 6]	τὸ ἀκόλουθον εἰς διδασκάλους ἀναπέμπειν	χρὴ	τὰ αἴτια; εἰ μὲν γὰρ
[3, 2]	καὶ οὐδ´ ἐφ´ ἕτερον ἀναφέρειν	χρὴ	τὴν παρὰ Μωσεῖ προφητείαν, δι´
[3, 6]	ἐστὶ καὶ ὁμολογούντων θεῖον ἀληθῶς	χρῆμα	γεγονέναι, καὶ πᾶσαν ἀνθρώπου φύσιν
[3, 6]	ἐγγράφοις ταῦτα παραδιδόναι ἠξίουν, εἰ	χρηματιζόμενον	τὸν διδάσκαλον ἑώρων καὶ τἀναντία
[3, 6]	Εἰ μήτε τοιγαροῦν δόξης μήτε	χρημάτων	μήτε ἡδονῆς ἕνεκεν ἐπιβέβλητο τῇ
[3, 5]	μήτε τῶν φιλτάτων ὄνασθαι, μήτε	χρημάτων	τυχεῖν, μήτε τινὸς ἀγαθοῦ τὸ
[3, 2]	διὰ τῶν πρόσθεν ἡμῖν γεγυμνασμένων)	χρῆν	δὲ δήπου τὸν μὴ μόνον
[3, 5]	ταῦτα γάρ, κἂν ἄλλων λεγόντων,	χρῆν	δήπουθεν ἀρνεῖσθαι τοὺς οὐδὲν ἄλλο
[3, 5]	ἅπαξ ψεύδεσθαι προελομένους τὰ λυπηρὰ	χρῆν	μᾶλλον ἐκφυγεῖν, ἤτοι διὰ σιωπῆς,
[3, 6]	ἐρανισάμενος, πῶς οὐ θείας φύσεως	χρῆν	ὁμολογεῖν αὐτόν, ὃς ἄνευ βίβλων
[3, 7]	ἐκείνοις ἐπείσθη ποτ´ ἂν λέγουσιν	χρῆναι	δεῖν τῶν μὲν πατρῴων θεῶν
[3, 7]	ἀγορᾷ στάντες καὶ βοῇ μείζονι	χρησάμενοι	συνεκάλουν τοὺς παριόντας κἄπειτα ἐδημηγόρουν;
[3, 5]	καὶ ποίοις ἄρα πιθανὸν εἰπεῖν	χρήσασθαι	αὐτοὺς λόγοις ἐπὶ ταῖς συνθήκαις;
[3, 5]	τῷ ἐξ Ἑβραίων Ἰωσήπῳ μάρτυρι	χρήσασθαι,	ὃς ἐν τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ τῆς
[3, 6]	ἢ πετάλων ἐπιγραφαῖς καὶ περιάμμασιν	χρῆσθαι,	ἢ τοῖς κατεπᾴδειν ἐπαγγελλομένοις προσέχειν
[3, 7]	πάντων ἀγροικοτάτοις καὶ εὐτελεστάτοις ἡγήσατο	χρῆσθαι	τῆς οἰκείας βουλῆς ὑπηρέταις, ὡς
[3, 6]	ἐπιγραφαῖς, οὐδ´ ἄλλοις, ὧν τὴν	χρῆσιν	ἀδιάφορον οἱ πολλοὶ νενομίκασιν. τίς
[3, 3]	αὐτῶν Ἑλλήνων οἱ λογιώτατοι ἐπὶ	χρησμοῖς	τῶν οἰκείων θεῶν ὧδέ πως
[3, 7]	ἵζει» καὶ ἐπιλέγει μετὰ τὸν	χρησμὸν	ἑξῆς· Αὐτὸς οὖν εὐσεβὴς καὶ
[3, 2]	ὡρισμένως ἀναφωνεῖ. τίνα τοίνυν ὁ	χρησμὸς	θεσπίζει Μωσεῖ παραπλήσιον ἔσεσθαι προφήτην
[3, 2]	τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους ἀναστήσειν διὰ	χρησμοῦ	θεσπίζει, τοῦτον εἰρηκότος αὐτοῦ τοῦ
[3, 6]	σαυτοῦ δαιμόνων, αὐτῶν δὴ τῶν	χρησμῳδῶν	θεῶν, ἄκουε τῷ σωτῆρι ἡμῶν
[3, 3]	δὴ μάλιστα καὶ πρὸς τῶν	χρησμῶν	ἐπὶ σοφίᾳ μεμαρτυρημένων, ἐπὶ μόνον
[3, 7]	δ´ Αἰγυπτίοις διαλεχθησόμεθα; ποίᾳ δὲ	χρησόμεθα	λέξει πρὸς Ἕλληνας, ἄνδρες τῇ
[3, 6]	διδασκαλίας ἐξελήλαται, οὐδ´ ἔστιν πώποτε	Χριστιανὸν	περιάμματι χρώμενον θεάσασθαι, οὐδ´ ἐπιλαλιαῖς,
[3, 7]	ἀπαθανατισθῆναι, ἣν σέβειν ἀγνοοῦντας τοὺς	Χριστιανούς.	Ἐπερωτησάντων δὲ διὰ τί ἐκολάσθη,
[3, 6]	οὖν ἤδη πώποτε τὸ πᾶν	Χριστιανῶν	γένος ἐκ τῆς ἐκείνου διδασκαλίας
[3, 5]	εἰσέτι νῦν ἀπὸ τοῦδε τῶν	Χριστιανῶν	οὐκ {ἐπέλ{ ε} ιπεν τὸ
[3, 1]	παρέχων ὁρᾶν. Τὸν μὲν οὖν	Χριστὸν	ἐν πρώτοις αὐθέντην καὶ ἀρχηγὸν
[3, 7]	λέγεσθαι ὑφ´ ἡμῶν. τὸν γὰρ	Χριστὸν	οἱ θεοὶ εὐσεβέστατον ἀπεφήναντο καὶ
[3, 5]	φαῦλον ᾖ πεπραγμένον τῷ τὸν	Χριστὸν	ὁμολογοῦντι, κολάζουσιν ὅμως αἰκιζόμενοι διὰ
[3, 2]	καὶ κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν	Χριστόν;	ὅπως δὲ τοῦτ´ εἴρηται διασκέψασθαι
[3, 7]	τὸν ἡμέτερον σωτῆρα Ἰησοῦν τὸν	Χριστὸν	τοῦ θεοῦ καὶ παρὰ τοῖς
[3, 1]	καὶ κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν	Χριστὸν	τοῦ θεοῦ συνίσταται πεπληρωμένα; ~βʹ
[3, 5]	ἀνδρῶν πεπεισμένων αὐτὸν εἶναι τὸν	Χριστὸν	τοῦ θεοῦ, τὸν ὑπὸ τῶν
[3, 2]	ἀνηγορεῦσθαι Ἰουδαίων, Ἰησοῦν δὲ τὸν	Χριστὸν	τῶν ἐθνῶν ἁπάντων, κατὰ τὴν
[3, 2]	ἔπιεν« ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ	Χριστός.	Γέγραπται γοῦν· Καὶ ἤγετο εἰς
[3, 2]	τοῖς λοιποῖς ἔθνεσιν Ἰησοῦς ὁ	Χριστὸς	διὰ τῶν αὐτοῦ μαθητῶν κατήγγειλεν.
[3, 2]	μετεστήσατο. Καὶ Ἰησοῦς δὲ ὁ	Χριστὸς	ἐκ τῆς ὑπὸ τοῖς πονηροῖς
[3, 2]	διὰ τούτων ὡς ἄρα ὁ	Χριστὸς	ἐκτὸς πάσης ὑπάρχων πλημμελείας τὰς
[3, 5]	Πέτρος λέγει, σὺ εἶ ὁ	Χριστός.	Καὶ ἐπετίμησεν αὐτοῖς, ἵνα μηδενὶ
[3, 2]	ὡσαύτως δὲ καὶ Ἰησοῦς ὁ	Χριστός,	μακάριοι« φησίν, οἱ πραεῖς, ὅτι
[3, 2]	ἀποδέδεικται. Ἀλλὰ καὶ Ἰησοῦς ὁ	Χριστὸς	Μωσεῖ παραπλησίως καὶ πολὺ κρειττόνως
[3, 5]	Πέτρος εἶπεν, σὺ εἶ ὁ	Χριστὸς	ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ τοῦ
[3, 5]	καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐπηγάγετο. Ὁ	Χριστὸς	οὗτος ἦν· καν πάλιν ζῶν,
[3, 2]	ἐπιστώσατο. Ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ	Χριστὸς	ταῖς ἀναγράπτοις θαυματουργίαις πρὸς πίστιν
[3, 5]	καὶ Ἑλλήνων αὐτὸς Ἰησοῦς ὁ	Χριστὸς	τοῦ θεοῦ, δι´ ὧν ἐπετέλει
[3, 2]	καὶ μᾶλλον θεοπρεπέστερον Ἰησοῦς ὁ	Χριστὸς	τοῦ θεοῦ ἐπὶ τῆς θαλάσσης
[3, 2]	καὶ μείζονι δυνάμει ἐξουσίας ὁ	Χριστὸς	τοῦ θεοῦ, προσελθόντος αὐτῷ λεπροῦ
[3, 6]	καὶ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ	Χριστὸς	τοῦ θεοῦ τοιοῖσδέ τισιν ἔνοχος
[3, 2]	Ὡσαύτως δὲ καὶ Ἰησοῦς ὁ	Χριστὸς	τοῦ θεοῦ τοῖς Φαρισαίοις ἔλεγεν·
[3, 2]	τὰ πάντα δι´ αὐτὴν ὁ	Χριστὸς	ὑπέμεινεν, εἰκότως μετὰ τὰς περὶ
[3, 2]	ἐν Βηθλεὲμ ἐγεννήθη Ἰησοῦς ὁ	Χριστός,	ὡς καὶ σπήλαιον δείκνυσθαι πρὸς
[3, 1]	πόδας τῶν εὐαγγελιζομένων τὰ τοῦ	Χριστοῦ	ἀγαθά. Πῶς γὰρ οὐκ ἔμελλον
[3, 2]	τοῦ κυρίου καὶ κατὰ τοῦ	Χριστοῦ	αὐτοῦ» ἑξῆς ἐπιλέγει· Κύριος εἶπεν
[3, 0]	τὸ μέλλον, τῆς ἡμετέρας διὰ	Χριστοῦ	γενομένης κλήσεως ἐμνημόνευσαν, δι´ ὃ
[3, 2]	Θηλάζον ἄντικρυς τὴν γένεσιν τοῦ	Χριστοῦ	δηλοῖ, ἡ δὲ Γῆ ἡ
[3, 1]	ὅτι δὴ ἐξ αὐτοῦ τοῦ	Χριστοῦ,	δι´ ὧν τε κηρυχθήσεται, ὅτι
[3, 2]	πρᾶον καὶ ἥμερον διὰ τῆς	Χριστοῦ	διδασκαλίας γενησομένην μεταβολὴν θεσπίζει. Λέγει
[3, 6]	πορίζειν. ταῦτα γοῦν πάντα τῆς	Χριστοῦ	διδασκαλίας ἐξελήλαται, οὐδ´ ἔστιν πώποτε
[3, 7]	καὶ εἰς ὁμολογίαν τῆς κατὰ	Χριστοῦ	δυσσεβείας ἥκειν περιελαθῆναι. Οἱ δέ
[3, 5]	δίδωμι· ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ	Χριστοῦ	ἔγειραι καὶ περιπάτει» Σκυθρωπὰ δὲ
[3, 5]	καὶ μεγίστη τις ἦν ἐκκλησία	Χριστοῦ	ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἀπὸ Ἰουδαίων
[3, 7]	ὑποβὰς ἐπιλέγει· Περὶ γοῦν τοῦ	Χριστοῦ	ἐρωτησάντων εἰ ἔστιν θεός, φησίν·
[3, 5]	Ἰουδαίων ἔθνους, τίνα περὶ τοῦ	Χριστοῦ	ἔχοι δόξαν, κἄπειτα ἀποκρινάμενος ὅτι
[3, 2]	ὄψεται σπέρμα μακρόβιον» τὸ τοῦ	Χριστοῦ,	ἤτοι τὴν αἰώνιον ζωὴν αὐτοῦ
[3, 6]	σέβειν καὶ μόνον διὰ τοῦ	Χριστοῦ	θεολογεῖν. ταῦτ´ ἦν τοῦ νέου
[3, 1]	αὐτοῖς Ἡσαΐας, ἐκ προσώπου τοῦ	Χριστοῦ	κεκραγώς· Ππνεῦμα κυρίου ἐπ´ ἐμέ,
[3, 7]	τούτων πονηρίᾳ ληφθεὶς τῷ τοῦ	Χριστοῦ	λόγῳ πολεμεῖν προύθετο, καὶ τούτῳ
[3, 7]	καὶ αὐτοὺς οἱ γνήσιοι τοῦ	Χριστοῦ	μαθηταὶ δι´ ἁγνείας βίου καὶ
[3, 5]	καὶ ἀρνηθείη μὴ εἶναι τῶν	Χριστοῦ	μαθητῶν, ἀφεῖται παραχρῆμα ἐλεύθερος, κἂν
[3, 3]	τοῖς ἐξητασμένοις ἔγνωμεν, παρὰ τοῦ	Χριστοῦ	μαθόντες, ὅτι γεννητὸς ὁ κόσμος
[3, 2]	ἤδη καὶ τῆς κληρονομίας τοῦ	Χριστοῦ	μέμνηται τῷ δευτέρῳ συμφώνως ψαλμῷ,
[3, 2]	που προφητεύων ἐκ προσώπου τοῦ	Χριστοῦ	ὁ Δαβίδ· Οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν
[3, 5]	ὑπακούσαντος τοῦ Πέτρου, ὡς περὶ	Χριστοῦ,	οὐδὲν ἀποκρινάμενον τὸν Ἰησοῦν οὐδὲ
[3, 2]	τῆς εἰς ἀνθρώπους γενέσεως τοῦ	Χριστοῦ	πάλαι πρότερον παρ´ Ἑβραίοις ἐμελετᾶτο.
[3, 2]	τούτων ἕτερα πλείω περὶ τοῦ	Χριστοῦ	πάντας ἡμᾶς εὐαγγελίζεται· ἀδελφὰ δὲ
[3, 7]	πολύθεον πλάνην ἐπτοημένους τῇ τοῦ	Χριστοῦ	πολεμεῖν διδασκαλίᾳ, πάλαι ἂν ἑώρας
[3, 2]	πεπληρωμένα; ~βʹ Ὅπως περὶ τοῦ	Χριστοῦ	προανεφώνουν. Πρῶτος προφητῶν Μωσῆς ἕτερον
[3, 0]	τοῦ εὐαγγελίου μνήμην ἐπὶ τοῦ	Χριστοῦ	προελάμβανον. ~αʹ Ὅπως οἱ παρ´
[3, 1]	παρ´ Ἑβραίοις ἀνέκαθεν περὶ τοῦ	Χριστοῦ	προφητευομένων, ὡς ἂν εἰδῇς, τίνα
[3, 2]	γὰρ ἐφεῖται τὸ μακρόβιον τοῦ	Χριστοῦ	σπέρμα συνιδεῖν ἢ μόνοις τοῖς
[3, 2]	αὐτὸς Ἡσαΐας προϊὼν περὶ τοῦ	Χριστοῦ	ταῦτα προφητεύει· Ἰδοὺ ὁ παῖς
[3, 2]	πλέον ἔσεσθαι μετὰ τὴν τοῦ	Χριστοῦ	τελευτὴν ἑώρα· ἐπεὶ δὲ ὅσον
[3, 2]	μακρὸν μετὰ τὴν κατὰ τοῦ	Χριστοῦ	τόλμαν ὁ παντελὴς αὐτοὺς μετῆλθεν
[3, 0]	τὸν ἄνθρωπον οἰκονομίας Ἰησοῦ τοῦ	Χριστοῦ	τοῦ θεοῦ, αἵ τε τῶν
[3, 2]	τοιγαροῦν καὶ ἐνταῦθα περὶ τοῦ	Χριστοῦ	φησιν· Διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει
[3, 7]	ἐνθέου προσηγορίας ἠξιωμένοι καὶ τὰ	Χριστοῦ	φρονεῖν αὐχοῦντες, ἐπ´ ὀλίγον ἐγγυμνασάμενοι
[3, 2]	ὁ προφήτης τὸ ἐπὶ τῷ	Χριστῷ	τὰ ἔθνη ἐλπίσειν τίθεται, ἀνώτερον
[3, 2]	προσωνυμίαν ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα	χρόνοις	ἀπὸ βασιλικῆς φυλῆς τῆς Ἰούδα
[3, 3]	καὶ μεθ´ ἡμᾶς γεγόνασι τοῖς	χρόνοις,	λέγω δὲ μετὰ τὴν προβεβλημένην
[3, 2]	ἀκριβῶς τὴν τῶν προφητευομένων ἔκβασιν	χρόνοις	ὡρισμένοις περιγράφων, ἄκουε οἷα καὶ
[3, 4]	βραχὺ ὁμιλήσας καί τινα συνδιατρίψας	χρόνον,	ἄνεισιν ὅθεν καὶ παρῆν, ὑπ´
[3, 5]	Γίνεται δὲ κατ´ ἐκεῖνον τὸν	χρόνον	Ἰησοῦς, σοφὸς ἀνήρ, εἴ γε
[3, 6]	καθ´ ὃν ἐπεδήμει τῷ βίῳ	χρόνον,	καὶ τοιαύτας παραδόξους τεραστείας πεποιηκότα,
[3, 6]	καθ´ ὃν ἐπεδήμει τῷ βίῳ	χρόνον,	μὴ φέροντες αὐτοῦ τὴν παρουσίαν,
[3, 2]	φυλὴν καὶ τόπον ὅθεν προελεύσεται,	χρόνον	τε καθ´ ὃν ἥξειν προφητεύεται,
[3, 5]	λόγους καὶ ἀπομνημονεύματα τῶν κατὰ	χρόνους	ἐπί τισιν ἀγαθοῖς κατορθώμασι βοηθέντων
[3, 6]	διὰ βασάνων πείρας τῶν κατὰ	χρόνους	ἡγεμόνων τε καὶ βασιλέων ἀκριβῆ
[3, 5]	Ἀρχαιολογίας τὰ κατὰ τοὺς Πιλάτου	χρόνους	ἱστορῶν μέμνηται τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[3, 5]	ἀκουσθέντα πω κατὰ τοὺς αὐτῶν	χρόνους	πῶς ἐξ ἑνὸς στόματος ἐμαρτύρουν
[3, 7]	γοῦν τὸ εὐαγγέλιον ἐν βραχεῖ	χρόνῳ	ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ εἰς
[3, 2]	οὐδ´ εἰς ἄπειρον καὶ ἀπερίμετρον	χρόνῳ	ἐπισκιάζων τὴν πρόρρησιν, εὖ μάλα
[3, 6]	αὐτοῦ πεφήνασιν καὶ πρότεροι τῷ	χρόνῳ	καὶ αὐτοῦ διδάσκαλοι, εἴτ´ ἐπ´
[3, 1]	οἱ ἐν ὀλίγῳ καὶ βραχεῖ	χρόνῳ	τὴν πᾶσαν περιδραμούμενοι οἰκουμένην καὶ
[3, 7]	ἀλλ´ ἀπὸ τῶν τοῦ Ἰησοῦ	χρόνων.	Ἅμα γὰρ τῇ εἰς ἀνθρώπους
[3, 6]	γόησιν πρὸ τῶν τοῦ Ἰησοῦ	χρόνων	ἢ καὶ μετὰ ταῦτα τοιοῦτον
[3, 5]	ἀπὸ Ἰουδαίων συγκροτουμένη μέχρι τῶν	χρόνων	τῆς κατ´ Ἀδριανὸν πολιορκίας. Λέγονται
[3, 5]	ἀργυρίου καθαρεύειν, φήσας· Ἀργύριον καὶ	χρυσίον	οὐχ ὑπάρχει μοι, ὃ δὲ
[3, 5]	τι δῷ, ὡμολόγει πάσης ὑπάρξεως	χρυσίου	καὶ ἀργυρίου καθαρεύειν, φήσας· Ἀργύριον
[3, 6]	αὐτῶν μεμαρτύρηται, εἰρηκώς· Μὴ κτήσησθε	χρυσὸν	μηδ´ ἄργυρον εἰς τὰς ζώνας
[3, 5]	ὑπογράφων αὐτοῖς ἔλεγεν· Μὴ κτήσησθε	χρυσὸν	μηδὲ ἄργυρον εἰς τὰς ζώνας,
[3, 5]	μὴ φεύγειν ἀλλ´ ἀσπάσασθαι διδάσκαλον	χρυσοῦ	καὶ ἀργύρου τὴν κτῆσιν ἀπαγορεύοντα
[3, 6]	οὐδ´ ἔστιν πώποτε Χριστιανὸν περιάμματι	χρώμενον	θεάσασθαι, οὐδ´ ἐπιλαλιαῖς, ἢ πετάλων
[3, 5]	χωροῦντας, σὺν ἀληθείᾳ τοῖς ῥήμασι	χρωμένους.	Πευστέον τοίνυν, τίνα ἂν ἔχοι
[3, 3]	πρόσεστίν γε μίασμα) μόνῳ δὲ	χρῷτο	πρὸς αὐτὸν ἀεὶ τῷ κρείττονι
[3, 2]	ὅτι δεδόξασται ἡ ὄψις τοῦ	χρωτὸς	τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἐν τῷ
[3, 2]	ἦν δεδοξασμένη ἡ ὄψις τοῦ	χρωτὸς	τοῦ προσώπου αὐτοῦ Ὡσαύτως δὲ
[3, 5]	ποτε τοὺς ἀμφὶ τὸν Πέτρον	χωλοῦ	τινος (οὗτος δ´ ἦν τῶν
[3, 6]	ἐπιβέβλητο τῇ διδασκαλίᾳ, τίς ἔτι	χώρα	περιλείπεται ὑπονοίας τοῦ πλάνον αὐτὸν
[3, 7]	ἔν τε κώμαις τε καὶ	χώραις	καὶ παντοίοις ἔθνεσιν, πάλιν ἐξ
[3, 5]	ἐπί τε τὴν Ἰνδῶν φθάσαι	χώραν,	καὶ ἑτέρους ὑπὲρ τὸν Ὠκεανὸν
[3, 5]	αὐτοῦ εἰς πάντα τόπον καὶ	χώραν	οὗ ἔμελλεν αὐτὸς ἔρχεσθαι» ἀλλ´
[3, 6]	οὖν μηλόβοτον καταλιπόντα τὴν ἑαυτοῦ	χώραν	προφάσει φιλοσοφίας ᾄδουσιν ὧδε κἀκεῖσε
[3, 7]	ταῖς πόλεσιν καὶ ἀνὰ τὰς	χώρας	εὐσεβείας ἑνὸς τοῦ ἐπὶ πάντων
[3, 2]	παρὰ κυρίου τοῦ θεοῦ ἐν	Χωρὴβ	τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἐκκλησίας Ἆρ´
[3, 2]	κυρίου τοῦ θεοῦ σου ἐν	Χωρὴβ	τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἐκκλησίας Ὅτι
[3, 7]	εἰς οὐρανούς, ὥσπερ οἱ εὐσεβεῖς,	χωρήσας.	Ὥστε τοῦτον μὲν οὐ βλασφημήσεις,
[3, 5]	προθυμητέον καὶ τοῖς κακοῖς ὁμόσε	χωρητέον,	ὑπόδειγμα τὸν διδάσκαλον κεκτημένοις. τί
[3, 5]	τοῦ ναί καὶ τοῦ οὔ	χωροῦντας,	σὺν ἀληθείᾳ τοῖς ῥήμασι χρωμένους.

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 6/05/2010