Livre, Chap.
[3, 4]	ἱκανὰ ἦν πληρῶσαι δώδεκα κοφίνους,	λαβεῖν,	τίνα οὐκ ἂν ἐκπλήξειεν καὶ
[3, 7]	παραδοξοποιὸν πεποιηκέναι, τοτὲ μὲν φήσας	λάβετε	πνεῦμα ἅγιον» τοτὲ δὲ εἰπὼν
[3, 5]	δὲ καὶ μὴ μοιχεύειν, οἷα	λαγνιστάτοις	καὶ καταφερεστάτοις, καὶ αὖ πάλιν
[3, 6]	αὐτὸν φῂς προσεσχηκέναι πλάνοις, μηδὲ	λαθεῖν	αὐτὸν τὰ σοφὰ τῶν Αἰγυπτίων
[3, 2]	με ἀπὸ τῶν καταβαινόντων εἰς	λάκκον»	καὶ πάλιν· ὁ ὑψῶν με
[3, 2]	προσώπου αὐτοῦ ἐν τῷ αὐτὸν	λαλεῖν	αὐτῷ. Καὶ εἶδεν Ἀρὼν καὶ
[3, 5]	ἔπειτα δὲ ἀπέλυσαν παραγγείλαντες μηδενὶ	λαλεῖν	ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ·
[3, 5]	πλάνους ἄνδρας καὶ ἰδιώτας, μήτε	λαλεῖν	μήτε ἀκούειν πλέον τῆς πατρίου
[3, 2]	ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ, καὶ	λαλήσει	αὐτοῖς καθ´ ὅ τι ἂν
[3, 2]	ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ, καὶ	λαλήσει	αὐτοῖς καθὰ ἂν ἐντείλωμαι αὐτῷ.
[3, 2]	τῶν λόγων αὐτοῦ, ὅσα ἂν	λαλήσῃ	ὁ προφήτης ἐπὶ τῷ ὀνόματί
[3, 2]	τῶν λόγων αὐτοῦ, ὅσα ἂν	λαλήσῃ	ὁ προφήτης ἐπὶ τῷ ὀνόματί
[3, 2]	ἔδωκε τῷ Μωσεῖ, ἡνίκα κατέπαυσε	λαλῶν	αὐτῷ ἐν τῷ ὄρει Σινᾶ,
[3, 6]	ἐκ τῶν λόγων αὐτοῦ τροφῆς	λαμπρὰ	τεκμήρια παρεστήσαντο. Οὐ μόνον δὲ
[3, 5]	εἴ τι ἕτερον κακὸν λέγοιτο,	λανθάνειν	δ´ ἐπὶ πᾶσι τούτοις σπουδάζειν
[3, 6]	ὡς μηδὲν ὕπουλον ἐν αὐτοῖς	λανθάνειν,	ἐνσεμνύνεσθαι δὲ καὶ παρρησιάζεσθαι ἐπὶ
[3, 7]	καταχθονίων» εἰκότως τῆς τοὺς πολλοὺς	λανθανούσης	ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ δυνάμεως
[3, 2]	αὐτὸς ὁ Μωσῆς, πρὸς τὸν	λαὸν	διερμηνεύων τὸ τοῦ θεοῦ λόγιον,
[3, 2]	ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὸν	λαόν	μου τὸν Ἰσραήλ. Καὶ αἱ
[3, 2]	Αὐτός τε Μωσῆς πρὸς τὸν	λαὸν	τὴν τοῦ θεοῦ διερμηνεύων φωνὴν
[3, 2]	τῆς θαλάσσης διῆλθε καὶ τὸν	λαὸν	ὡδήγησε. Λέγει δ´ οὖν ἡ
[3, 6]	ὁ μὲν γόης καὶ ἀληθῶς	λαοπλάνος	πάντα ἐγχειρεῖ καὶ πράττει δοξοκοπῶν
[3, 2]	καὶ τόν γε κατὰ τοῦ	λαοῦ	ἔλεγχον διὰ τὰς παραβάσεις τοῦ
[3, 2]	λέγων· Ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν τοῦ	λαοῦ	μου ἤχθη εἰς θάνατον» Εἶτ´
[3, 3]	Ἑβραίων μνημονεύουσιν· Μοῦνοι Χαλδαῖοι σοφίην	λάχον,	ἠδ´ ἄρ´ Ἑβραῖοι, αὐτογένεθλον ἄνακτα
[3, 2]	Καὶ πάλιν Μωσῆς κατέστησε τῷ	λαῷ	ἡγουμένους ἑβδομήκοντα. Λέγει δ´ οὖν
[3, 2]	ἐν τῇ ἐρήμῳ τροφὰς τῷ	λαῷ	παρέσχε. Λέγει δ´ οὖν ἡ
[3, 2]	διῆλθε καὶ τὸν λαὸν ὡδήγησε.	Λέγει	δ´ οὖν ἡ γραφή· Ἐξέτεινε
[3, 2]	νότῳ βιαίῳ ἔπηξε τὴν θάλασσαν.	Λέγει	δ´ οὖν ἡ γραφή· Ἐξέτεινε
[3, 2]	ἐρήμῳ τροφὰς τῷ λαῷ παρέσχε.	Λέγει	δ´ οὖν ἡ γραφή· Ἰδοὺ
[3, 2]	κατέστησε τῷ λαῷ ἡγουμένους ἑβδομήκοντα.	Λέγει	δ´ οὖν ἡ γραφή· Συνάγαγέ
[3, 2]	Χριστοῦ διδασκαλίας γενησομένην μεταβολὴν θεσπίζει.	Λέγει	δ´ οὖν· Καὶ συμβοσκηθήσεται λύκος
[3, 5]	τὸ τοῦ τελώνου ὄνομα προστίθησιν.	Λέγει	δ´ οὖν· Τῶν δὲ δώδεκα
[3, 2]	ἄνθρωπος ἐκ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ«	(λέγει	δὲ τοῦ Ἰσραήλ) καὶ κυριεύσει
[3, 5]	ἰδοῦσα αὐτὸν θερμαινόμενον. Ἐμβλέψασα αὐτῷ	λέγει,	καὶ σὺ μετὰ Ἰησοῦ τοῦ
[3, 2]	μετὰ τὸν θάνατον ἀναβιώσεως αὐτοῦ	λέγει	που προφητεύων ἐκ προσώπου τοῦ
[3, 5]	τοῦ Ἰησοῦ, Ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος	λέγει,	σὺ εἶ ὁ Χριστός. Καὶ
[3, 6]	καὶ εὑρόντα εἰς πάντας ἀδύνατον	λέγειν»	Ἀλλ´ ἐκείνῳ μὲν καὶ ἔργον
[3, 6]	δ´ οὐδένα ἄν τις ἔχοι	λέγειν	αὐτῷ γεγονέναι ὅμοιον (οὐδεὶς γὰρ
[3, 6]	μέγιστον, ἀδύνατον δ´ ἦν αὐτῷ	λέγειν	εἰς πάντας, ὅτι μὴ παρῆν
[3, 6]	συνιδόντες τὰ κατορθώματα. Τί χρὴ	λέγειν	ὁπόσαι μυριάδες καὶ αὐτῶν βαρβάρων,
[3, 3]	τί με χρὴ πλείονα νῦν	λέγειν,	παρὸν ἐκ τῶν πρόσθεν εἰρημένων
[3, 5]	τὸ αὐτὸ περὶ τῶν αὐτῶν	λέγειν.	τίς οὖν ὁ τούτων ἔλεγχος;
[3, 5]	ἰδοῦσα αὐτὸν ἡ παιδίσκη ἤρξατο	λέγειν	τοῖς παρεστῶσιν· οὗτος ἐξ αὐτῶν
[3, 5]	ἀνήρ, εἴ γε ἄνδρα αὐτὸν	λέγειν	χρή. Ἦν γὰρ παραδόξων ἔργων
[3, 4]	ἤδη καὶ θανοῦσαν. τί δεῖ	λέγειν	ὡς τεταρταῖος ἄλλος δυνάμει τοῦ
[3, 5]	οἶδα οὔτε ἐπίσταμαι τί σὺ	λέγεις.	Καὶ ἐξῆλθεν εἰς τὴν ἔξω
[3, 7]	πλὴν ἀλλ´ ἔδοξεν ἂν πιθανώτερον	λέγεσθαι	τὰ εἰρημένα. Νῦν δὲ τοτὲ
[3, 7]	ἄν τισιν εἶναι τὸ μέλλον	λέγεσθαι	ὑφ´ ἡμῶν. τὸν γὰρ Χριστὸν
[3, 5]	τοὺς λοιπούς, οὓς καὶ ἀποστεῖλαι	λέγεται	ἀνὰ δύο δύο πρὸ προσώπου
[3, 5]	Μάρκῳ τῶν Πέτρου διαλέξεων εἶναι	λέγεται	ἀπομνημονεύματα. Οἱ δὴ οὖν τὰ
[3, 7]	Ἀλλὰ καὶ πνεύματος αὐτοῖς ἐμπνεῦσαι	λέγεται	θείου, ἀλλὰ καὶ δύναμιν αὐτοῖς
[3, 5]	γνώριμος καὶ φοιτητὴς γεγονὼς ἀπομνημονεῦσαι	λέγεται	τὰς τοῦ Πέτρου περὶ τῶν
[3, 5]	τούτων· Ὑμεῖς δὲ τίνα με	λέγετε	εἶναι; ἀποκριθεὶς δὲ Σίμων Πέτρος
[3, 5]	οἶδα τὸν ἄνθρωπον τοῦτον, ὃν	λέγετε·	καὶ εὐθέως ἐκ δευτέρου ἀλέκτωρ
[3, 6]	δι´ ἐναντίας ἡμῖν λόγῳ παριστάμενος	λεγέτω,	τίς τῶν πώποτε γοήτων κἂν
[3, 2]	ἑρμηνεύει προφήτης τὴν διάνοιαν, ἐπὰν	λέγῃ·	Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ
[3, 2]	παρίστησι· δι´ αἰνιγμάτων μέν, ὅταν	λέγῃ·	Κύριε, τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ
[3, 7]	δρώμενα ἀλλὰ θεοῦ, κἂν μὴ	λέγῃ	τις; τοῦτ´ ἦν ἄρα καὶ
[3, 5]	τις τὸ δολερὸν καὶ ὕπουλον	λέγοι	τοῦ τρόπου, καὶ τὸ διάστροφα
[3, 5]	πραχθείσας παραδοξοποιοὺς ἱστορίας. Εἰ δὲ	λέγοιεν	μηδὲν τὴν ἀρχὴν πεποιηκέναι τὸν
[3, 5]	καὶ εἴ τι ἕτερον κακὸν	λέγοιτο,	λανθάνειν δ´ ἐπὶ πᾶσι τούτοις
[3, 5]	ἐστιν ταῦτα· πρῶτος Σίμων ὁ	λεγόμενος	Πέτρος, καὶ Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς
[3, 7]	ἐπαγομένων ἀξιόπιστον εἰς τὴν τῶν	λεγομένων	μαρτυρίαν· πλὴν ἀλλ´ ἔδοξεν ἂν
[3, 6]	καὶ τῶν πάλαι παρ´ αὐτοῖς	λεγομένων	τὰ ἀπόρρητα, παρ´ ὧν συλλεξάμενον,
[3, 5]	οὐδὲν ἀποκρινάμενον τὸν Ἰησοῦν οὐδὲ	λέγοντα	αὐτῷ γράφει, ἀλλ´ ὅτι ἐπετίμησεν
[3, 7]	τὴν ἐν τοῖς λόγοις διάθεσιν.	Λέγονται	γοῦν ἤδη τινὲς βουθυσίας καὶ
[3, 5]	χρόνων τῆς κατ´ Ἀδριανὸν πολιορκίας.	Λέγονται	γοῦν οἱ πρῶτοι κατὰ διαδοχὴν
[3, 5]	τεθειάκασιν, ἐπεὶ σὺν ἀνθρώποις μένοντα	λέγονται	καὶ ἀπολελοιπέναι καὶ ἀπηρνῆσθαί ποτε,
[3, 6]	τεκμηρίοις, ὑπονοῶν τάχα που τοὺς	λέγοντας	ἡμᾶς. Ἀλλὰ σύ γε κἂν
[3, 6]	ὑποδήματα» πῶς δ´ ἂν ἐπείθοντο	λέγοντι,	καὶ ἐν ἀπομνημονεύμασιν ἐγγράφοις ταῦτα
[3, 7]	πεῖραν εἰλήφεσαν; ὅτι γὰρ ἐπίστευσαν	λέγοντι,	συλλογιζομένῳ σοι ὁμολογεῖν ἀνάγκη. Προστάξαντι
[3, 2]	προφητευομένου γενέσεως θεσπίζεται ὑπὸ Μιχαίου	λέγοντος·	Καὶ σὺ Βηθλεὲμ οἶκος Ἐφραθά,
[3, 5]	καὶ Μωσέως ἐν τοῖς νόμοις	λέγοντος	οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ
[3, 7]	τίς οὐκ ἂν ὡς ἐναντία	λεγόντων	κατέπτυσεν εἰκότως; τίς δ´ οὕτως
[3, 5]	ἐξωμόσατο. ταῦτα γάρ, κἂν ἄλλων	λεγόντων,	χρῆν δήπουθεν ἀρνεῖσθαι τοὺς οὐδὲν
[3, 2]	ἐνήστευσεν, ὡς ἡ γραφὴ μαρτυρεῖ,	λέγουσα	καὶ ἦν ἐκεῖ Μωσῆς ἔναντι
[3, 2]	σαφῶς ἡ παλαιὰ γραφὴ διδάσκει	λέγουσα·	Καὶ οὐκ ἀνέστη ἔτι προφήτης
[3, 7]	ἠλίθιος ὑπῆρχεν, ὡς εὐχερῶς πιστεῦσαι	λέγουσιν	ἑωρακέναι μετὰ τὸν θάνατον ἐκ
[3, 7]	εὐτελέσιν ἐκείνοις ἐπείσθη ποτ´ ἂν	λέγουσιν	χρῆναι δεῖν τῶν μὲν πατρῴων
[3, 3]	μεθ´ ἡμᾶς γεγόνασι τοῖς χρόνοις,	λέγω	δὲ μετὰ τὴν προβεβλημένην ἡμῖν
[3, 7]	σεμνὰ μόνα καὶ ἔνδοξα προσεκόμιζον	(λέγω	δὲ τὰς θαυματουργίας καὶ τὰς
[3, 3]	αὐτὸν ἀεὶ τῷ κρείττονι λόγῳ	(λέγω	δὲ τῷ μὴ διὰ στόματος
[3, 5]	ἀντὶ δὲ τῶν φιλτάτων, γυναικὸς	λέγω	καὶ παίδων καὶ παντὸς γένους,
[3, 5]	πάθη κατεψεύσαντο αὐτοῦ; τὴν ἑνὸς	λέγω	μαθητοῦ προδοσίαν, καὶ τὴν τῶν
[3, 5]	τοῖς οὐρανοῖς. Καὶ ἐγώ σοι	λέγω,	σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ
[3, 7]	διαπρεπεστάταις πόλεσιν ἱδρυθεῖσαι, ἐπ´ αὐτῆς	λέγω	τῆς Ῥωμαίων βασιλευούσης, ἐπί τε
[3, 6]	ἀρχαίοις, οὐ μοιχεύσεις· ἐγὼ δὲ	λέγω	ὑμῖν, ὅτι πᾶς ὁ ἐμβλέπων
[3, 5]	εἰς πάντας ἀνθρώπους πλάνην, καὶ	λέγωμεν	ἑωρακέναι αὐτὸν τυφλοῖς τὸ βλέπειν
[3, 5]	τοῦ κακοῦ τὸ ἐναντίον. Διὸ	λέγωμεν,	ὅτι καὶ νεκροὺς ἤγειρεν, καὶ
[3, 2]	καὶ τοῦτο ἄντικρυς σχετλιάζων καὶ	λέγων·	Ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν τοῦ λαοῦ
[3, 2]	φῶς, εἰκότως ὁ προφήτης ἐπισυνάπτει	λέγων·	διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλοὺς
[3, 7]	ἄρα πιστὸς ἦν αὐτοῖς τοῦτο	λέγων,	εἰ μὴ ἐξ ἑτέρων τῶν
[3, 5]	ψευδομαρτυρήσεις» συκοφαντῶν αὐτὸν διέβαλλέ τις	λέγων	εἰρωνείᾳ ταῦτα φάναι καὶ προσποιήσει·
[3, 6]	τὰς ἐμπαθεῖς ὀρέξεις ἀποτέμνοντας, ἐδίδασκεν	λέγων·	Εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες ἐγενήθησαν οὕτως,
[3, 2]	τὰς περὶ αὐτοῦ προρρήσεις ἐπιφέρει	λέγων·	Εὐφράνθητι, στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα,
[3, 2]	Καὶ ἐβόησεν Μωσῆς πρὸς κύριον,	λέγων,	ὁ θεὸς δέομαι ἴασαι αὐτήν
[3, 2]	τὰ ἔθνη« Πάλιν Μωσῆς νομοθετεῖ	λέγων·	Οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ
[3, 2]	ἐν γῇ διψώσῃ ἑξῆς συνάπτει	λέγων·	Οὐκ ἔστιν εἶδος αὐτῷ οὐδὲ
[3, 5]	Ναζωραίου ἦς. Ὁ δὲ ἠρνήσατο	λέγων·	οὔτε οἶδα οὔτε ἐπίσταμαι τί
[3, 1]	αὐτοῦ μαθητὰς θεσπίζει ὁ αὐτὸς	λέγων	προφήτης· Ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες
[3, 5]	ὅτι ἐπετίμησεν αὐτοῖς, ἵνα μηδενὶ	λέγωσιν	περὶ αὐτοῦ» Οὐ γὰρ παρῆν
[3, 5]	Καὶ ἐπετίμησεν αὐτοῖς, ἵνα μηδενὶ	λέγωσιν	περὶ αὐτοῦ» ταῦτα μὲν οὖν
[3, 5]	ἀνατρέπωμεν. Προθυμίας δὲ μηδεὶς ἡμῶν	λειπέσθω»	Οὔτε γὰρ μικρὸς ὁ ἆθλος
[3, 2]	καὶ οὐκ ἐλογίσθη Τί οὖν	λείπεται	ἐπὶ τούτοις; εἰ γὰρ προεῖπον
[3, 1]	δυνάμει πολλῇ τί δὴ οὖν	λείπεται	ἐπὶ τούτοις ἢ ἐκ πολλῶν
[3, 2]	τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσιν	Λέλεκται	δὲ καὶ τῷ Δαβίδ, ὡς
[3, 5]	λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται	λελυμένα	ἐν τοῖς οὐρανοῖς» τοσούτων εἰρημένων
[3, 5]	μνημονεύεται· ὡς καὶ ἐκ τούτων	λελύσθαι	πᾶσαν τὴν κατὰ τῶν μαθητῶν
[3, 7]	Αἰγυπτίοις διαλεχθησόμεθα; ποίᾳ δὲ χρησόμεθα	λέξει	πρὸς Ἕλληνας, ἄνδρες τῇ Σύρων
[3, 5]	πεποίηκεν. Ἔχουσιν δὲ αὐτοῦ αἱ	λέξεις	οὕτως· Καὶ ὅτε ἡμέρα ἐγένετο,
[3, 7]	τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν, μιᾶς προσθήκῃ	λέξεως	αὐτοῖς ὁ διδάσκαλος λύσιν τῶν
[3, 6]	τέθειται, ὧδέ πως ἱστορῶν κατὰ	λέξιν·	~ζʹ Ὡς καὶ ἀπὸ τῆς
[3, 2]	καθαρίσθητι. Καὶ ἐκαθαρίσθη αὐτοῦ ἡ	λέπρα	Πάλιν Μωσῆς δακτύλῳ θεοῦ ἔφησε
[3, 2]	ὡς τὸ φῶς Πάλιν Μωσῆς	λεπρὸν	ἐκαθάρισε. Γέγραπται δ´ οὖν· Καὶ
[3, 2]	Χριστὸς τοῦ θεοῦ, προσελθόντος αὐτῷ	λεπροῦ	καὶ φήσαντος· Ἐὰν θέλῃς, δύνασαί
[3, 5]	ὅτι καὶ νεκροὺς ἤγειρεν, καὶ	λεπροὺς	ἐκαθάρισεν, καὶ δαίμονας ἤλασεν, καὶ
[3, 7]	τοτὲ δὲ εἰπὼν Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε,	λεπροὺς	καθαρίζετε, δαίμονας ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε,
[3, 5]	ὃ οὐδείς ποθ´ ἡμῶν ἤκουσεν·	λεπρούς	τε καθαρίσαι καὶ νεκροὺς ἐγεῖραι.
[3, 4]	γέγονεν ποιητὴς ἔργων, τοτὲ μὲν	λεπροὺς	τὸ σῶμα δυνάμει θείᾳ καθαίρων,
[3, 5]	γὰρ στόματος οἱ πάντες καὶ	λεπρῶν	καθάρσεις καὶ δαιμόνων ἀπελάσεις νεκρῶν
[3, 2]	δ´ οὖν· Καὶ ἰδοὺ Μαρία	λεπρῶσα	ὡσεὶ χιών καὶ μετ´ ὀλίγα·
[3, 2]	ἰδοὺ ἐπὶ πρόσωπον τῆς ἐρήμου	λεπτὸν	ὡσεὶ κόριον λευκόν, ὡσεὶ πάγος
[3, 2]	τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο	λευκὰ	ὡς τὸ φῶς Πάλιν Μωσῆς
[3, 1]	προφητικῶν φωνῶν μεμαρτυρημένον, ἔχεις τε	λευκὰς	καὶ ἐναργεῖς ἀποδείξεις, ἐκ τίνος
[3, 2]	τῆς ἐρήμου λεπτὸν ὡσεὶ κόριον	λευκόν,	ὡσεὶ πάγος ἐπὶ τῆς γῆς
[3, 2]	δι´ αἰνιγμάτων, ποτὲ δὲ καὶ	λευκότερον	ὁ Ἡσαΐας παρίστησι· δι´ αἰνιγμάτων
[3, 2]	ὑποσχόμενος· ὃ δὴ καὶ παριστὰς	λευκότερον,	τοῖς πρὸς αὐτοῦ μακαριζομένοις βασιλείαν
[3, 5]	Μάρκος τοῖς ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ	λεχθεῖσιν,	ἀλλ´ οὐδὲ Πέτρος τὰ πρὸς
[3, 5]	δὲ ἦν τὰ πρὸς αὐτὸν	λεχθέντα	Ματθαῖος δηλοῖ διὰ τούτων· Ὑμεῖς
[3, 5]	πρὸς αὐτοῦ πραχθέντα μήτε ἠκούσαμεν	λεχθέντα,	ταῦτα ὡς ἀληθῶς πεπραγμένα διατεινώμεθα.
[3, 5]	πρὸς αὐτὸν καὶ περὶ αὐτοῦ	λεχθέντα	τῷ Ἰησοῦ ἐδικαίου δι´ οἰκείας
[3, 2]	καὶ μοσχάριον καὶ ταῦρος καὶ	λέων	ἅμα βοσκηθήσονται καὶ τὰ τούτοις
[3, 4]	ὡς ἐπὶ θαλάττης οἷα ἐπὶ	λεωφόρου	γῆς τὰς πορείας ἤνυεν ποιούμενος,
[3, 3]	παλαιὸν βραχεῖς τινας καὶ ἀριθμῷ	ληπτοὺς	ὀρθὰς περὶ θεοῦ φέρειν δόξας,
[3, 7]	διαρκέσειν· εἴποτέ τις τούτων πονηρίᾳ	ληφθεὶς	τῷ τοῦ Χριστοῦ λόγῳ πολεμεῖν
[3, 6]	ἀσπασάμεναι, οὐρανίου τε σοφίας ἔρωτι	ληφθεῖσαι,	τῶν μὲν σαρκὸς ἐγγόνων ἠλόγησαν,
[3, 4]	Εἶτα δὲ τοῦ σώματος αὐτοῦ	ληφθέντος	πρὸς τῶν γνωρίμων καὶ τῇ
[3, 2]	Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ	λήψεται,	καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσι
[3, 2]	ἑαυτοῦ μαθητὰς Εἰς ὄρος ὑψηλὸν	λίαν,	μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε
[3, 7]	ὅλης τε τῆς Αἰγύπτου καὶ	Λιβύης,	Εὐρώπης τε καὶ Ἀσίας, ἔν
[3, 2]	δύο πλάκας τοῦ μαρτυρίου, πλάκας	λιθίνας	γεγραμμένας τῷ δακτύλῳ τοῦ θεοῦ
[3, 5]	ἢ ἀνθρώποις» Μετὰ δὲ ταῦτα	λίθοις	βληθεὶς ἀναιρεῖται Στέφανος, ἐπὶ τοῦ
[3, 5]	ἀποκρινάμενος ὅτι υἱὸς θεοῦ εἴη,	λίθοις	καὶ αὐτὸς πρὸς αὐτῶν βάλλεται.
[3, 7]	θείᾳ, ἣν καὶ τὰ ἱερὰ	λόγια	μαρτυροῦσιν αὐτῷ, θεοῦ λόγον καὶ
[3, 3]	ἀσπάζεσθαι τὴν περὶ τὰ θεῖα	λόγια	σχολήν. Ὁ δὲ παντὸς μὲν
[3, 0]	δι´ ὧν τὰ Ἰουδαίων ἀσπασάμενοι	λόγια	τὸν κατ´ αὐτοὺς βίον παρῃτησάμεθα,
[3, 3]	ἀσωμάτους τὴν φύσιν καὶ νοεράς,	λογικάς	τε καὶ παναρέτους, τὸν παμβασιλέα
[3, 6]	μὴν οὔτε βαναύσου τέχνης οὔτε	λογικῆς	ἐπιστήμης οὐδέ γε τῶν πρώτων
[3, 7]	θαυμάτων ποιητής, νοερῶν αὐτοὺς καὶ	λογικῶν	ψυχῶν θηρευτὰς ποιήσας, ἔργον τε
[3, 4]	πλὴν ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς	λογικωτέρας	μεθόδου, ἣν προσάγειν εἰώθαμεν τοῖς
[3, 2]	λαὸν διερμηνεύων τὸ τοῦ θεοῦ	λόγιον,	φησίν· Προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν
[3, 7]	φόβῳ τῆς μείζονος ἀρχῆς καταστείλαντος.	Λόγισαι	γὰρ ὡς, εἰ μηδὲν τὸ
[3, 7]	τῆς περὶ αὐτοῦ δυνάμεως, εἰ	λογίσαιο,	τίς ποτε ὢν ἄρα τὴν
[3, 7]	εἶναι καὶ ἀδύνατον ἡγούμενοι εἰκότως,	λογισάμενοι	μὴ δύνασθαι θνητῆς ἔργα φύσεως
[3, 3]	τῆς ἀθανάτου φύσεως οὐδαμῶς οἰκεῖα	λογισάμενος,	κρίνας δὲ πάσης θυσίας προσηνεστάτην
[3, 2]	αὐτοῦ καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις	λογισθῆναι,	θεσπίζεται. Διὰ ταῦτα γὰρ εἴρηται
[3, 6]	τοσοῦτον ἐλαύνεις ἀπηνείας, ὡς μὴ	λογισμοῖς	σώφροσιν λόγων τε ἀκολουθίᾳ προσέχειν
[3, 5]	κακίας διδάσκαλον; ἀνὴρ μὲν γὰρ	λογισμοῦ	καὶ ἀρετῆς μέτοχος ὑπὲρ ἀγαθοῦ
[3, 4]	τὰ τεκμήρια· ταῦτα καὶ αὐτοὶ	λογισμῷ	σώφρονι τεθαυμάκαμεν, βεβασανισμένῃ τε καὶ
[3, 3]	πλήθη βαρβάρων τῶν πάλαι θηριωδεστάτων	λογίων	τε καὶ Ἑλλήνων ἀνδρῶν, οἳ
[3, 2]	ταῦτα μὲν ἀπὸ τῶν ἱερῶν	λογίων	τοῖς πιστεύουσιν αὐτοῖς παρατέθειται· τοῖς
[3, 6]	οἷς ἐπέγραψεν· Περὶ τῆς ἐκ	λογίων	φιλοσοφίας» ἐν τρίτῳ συγγράμματι τέθειται,
[3, 3]	τοι καὶ αὐτῶν Ἑλλήνων οἱ	λογιώτατοι	ἐπὶ χρησμοῖς τῶν οἰκείων θεῶν
[3, 3]	δεῦρο οἱ τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ	λόγοι	πάντα Ἕλληνα καὶ βάρβαρον ἄνω
[3, 7]	ἐνθέων ἔργων τῆς ἐν τοῖς	λόγοις	ἀληθείας αὐτοῦ τὴν πεῖραν εἰλήφεσαν;
[3, 2]	ἑαυτοῦ. Εἰ δὲ καὶ τραυματισθήσεται	λόγοις	βλασφήμοις βαλλόμενος, καὶ τοῦτ´ ἔργον
[3, 7]	οὐχ ἁπλοῖς οὐδ´ ἀναποδείκτοις ἐμαρτύρουν	λόγοις,	δι´ αὐτῆς δ´ ἐνεργείας ἔπειθον,
[3, 7]	ῥᾴδιον ἐποιοῦντο τὴν ἐν τοῖς	λόγοις	διάθεσιν. Λέγονται γοῦν ἤδη τινὲς
[3, 5]	θεῶν φήμην μὴ ῥηματίοις καὶ	λόγοις	δυνάμει δὲ τοῦ σταυρωθέντος διδασκάλου
[3, 7]	τίσιν οὖν καὶ ὁποίοις ἐχρῶντο	λόγοις	ἐπὶ πειθὼ τῶν ἀκουόντων, ἐπεὶ
[3, 5]	ἄρα πιθανὸν εἰπεῖν χρήσασθαι αὐτοὺς	λόγοις	ἐπὶ ταῖς συνθήκαις; ἢ μή
[3, 3]	φιλόσοφα εἰ ἀρετῆς μεστά, τίσιν	λόγοις	εὐλόγως ἂν ὁ τούτων διδάσκαλος
[3, 5]	τῆς τελευτῆς καθεωρακότες, ποίοις ἄρα	λόγοις	ἐχρήσαντο πρὸς ἀλλήλους εἰς τὸ
[3, 6]	καὶ αὐτοῖς ἔργοις ἀλλ´ οὐ	λόγοις	μόνοις τῆς τοῦ Ἰησοῦ μαθητείας
[3, 3]	θεῖον; ὅπως δὲ καὶ τίσιν	λόγοις	οἱ παλαιοὶ Ἑβραῖοι θύειν μνημονεύονται,
[3, 6]	οὐδένα τρόπον ἑπόμενον τοῖς οἰκείοις	λόγοις.	Πάλιν ὁ μὲν γόης καὶ
[3, 7]	αὐτῶν διδασκαλίαν. Οὐ γὰρ τοῖς	λόγοις	πεισθέντες ἀλλὰ τοῖς ἔργοις προκαταληφθέντες
[3, 5]	πλάττεσθαι αὐτοῖς σκοπὸς ἦν καὶ	λόγοις	ψευδέσι τὸν διδάσκαλον κοσμεῖν, οὐκ
[3, 5]	δὲ καὶ ἔργον πεποιηκότες τὸν	λόγον	ἀποδείκνυνται. Αἰτήσαντος γοῦν ποτε τοὺς
[3, 4]	ἑτέρων πραγμάτων ἐναργῶν, πάντα καλυπτόντων	λόγον,	δι´ ὧν αὐτὸς ὁ κύριος
[3, 7]	ἐπὶ κατορθώσει πράγματος πάντα καλύπτοντος	λόγον.	Διανοηθεὶς γάρ, ὃ μηδεὶς πώποτε,
[3, 6]	δ´ ἔτι καὶ ταύτῃ τὸν	λόγον	διερευνησώμεθα. Γόητα φῂς αὐτόν, ὦ
[3, 7]	τὴν φύσιν εἶναι ἢ θεοῦ	λόγον	(διὸ καὶ τοιαύτας τεραστίας δυνάμεις
[3, 5]	περὶ τῶν πράξεων τοῦ Ἰησοῦ	λόγον.	Εἰ γὰρ ἐπὶ πάντων ἀμφιγνοουμένων
[3, 2]	τί με δεῖ μηκύνειν τὸν	λόγον	εἰς ἀπόδειξιν τοῦ τὰ παραπλήσια
[3, 5]	ὃς τὸν ὑπ´ αὐτῶν καταγγελθέντα	λόγον	ἔτι καὶ νῦν καὶ εἰς
[3, 3]	δι´ ὧν κατὰ τὸν ὀρθὸν	λόγον	ἤμελλον θεραπεύειν τὸ θεῖον; ὅπως
[3, 5]	μὲν εὐτελεῖς ὁμολογουμένως καὶ τὸν	λόγον	ἰδιώτας, εὐσεβοῦς δὲ καὶ φιλοσόφου
[3, 7]	ἱερὰ λόγια μαρτυροῦσιν αὐτῷ, θεοῦ	λόγον	καὶ θεοῦ δύναμιν τὴν ἀνωτάτω
[3, 2]	ὅλης τῆς οἰκουμένης ἐπισπαρέντα αὐτοῦ	λόγον	μακρόβιον ἐσόμενον καὶ εἰς τὸ
[3, 7]	θεολογίας ἐφάψασθαι, καὶ τὸν θεὸν	λόγον,	ὅστις ποτ´ ἦν ὁ διὰ
[3, 7]	ἐξετάζων παρ´ ἐμαυτῷ φιλαλήθως τὸν	λόγον,	οὐδεμίαν πειστικὴν δύναμιν ἐν αὐτῷ,
[3, 5]	Πευστέον τοίνυν, τίνα ἂν ἔχοι	λόγον	τοὺς τῶν τοιωνδὶ ἀκροατάς, ἤδη
[3, 5]	αὐτὸς ἔρχεσθαι» ἀλλ´ οὐδεὶς αἱρεῖ	λόγος	ἀπιστεῖσθαι τοσοῦτο πλῆθος ἀνδρῶν εὐσεβῆ
[3, 5]	γνώριμοι, σκεψώμεθα εἰ πιθανὸς ὁ	λόγος	αὐτοῖς ἔσται, μὴ τὴν αἰτίαν
[3, 3]	εὐθύς ἐστιν ἀκάθαρτον· διὸ οὐδὲ	λόγος	αὐτῷ ὁ κατὰ φωνὴν οἰκεῖος,
[3, 5]	κύριος καὶ πρῶτος καὶ ἀληθὴς	λόγος	εἴη ἂν οὗτος. Σκεψώμεθα δὲ
[3, 7]	πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν» Ὁ δὲ	λόγος	εἴρητο μὲν ἐν γωνίᾳ γῆς
[3, 4]	μή μοι τὰ νῦν ὁ	λόγος	εἰς μακρὸν μῆκος ἐκτείνοιτο, ἐπὶ
[3, 2]	αὐτοῦ συσκευασθείσης ὀνομαστὶ θεσπίσας ὁ	λόγος	ἐν τῷ Παρέστησαν οἱ βασιλεῖς
[3, 2]	ὃς ἦν ὁ τοῦ θεοῦ	λόγος,	Ἐνώπιον αὐτοῦ φησίν, Ἀνηγγείλαμεν ὡς
[3, 7]	ὅπως κεκράτηκεν ὁ δι´ αὐτῶν	λόγος,	ἐπεὶ καὶ αὐτῶν ἡ βίβλος
[3, 2]	ἡλίου μέχρι δυσμῶν παρατείνουσαν ὁ	λόγος	εὐαγγελίζεται, σαφέστατα τοῦτο παριστὰς διὰ
[3, 6]	δὲ μὴ ἐξ ἀγράφων ὁ	λόγος	ἡμῖν ὁδεύοι, δέχου τὰς ἀποδείξεις
[3, 7]	δὴ οἷά τις ἀληθῶς θεοῦ	λόγος	καὶ αὐτὸς θεὸς τηλικούτων θαυμάτων
[3, 6]	ἐστίν; οὕτως ὁ τοῦ Ἰησοῦ	λόγος	καὶ ἡ παρ´ αὐτοῦ διδασκαλία
[3, 3]	Ἑβραίων καὶ οὗτος ἦν ὁ	λόγος,	καὶ φιλοσόφων δὲ οἱ μάλιστα
[3, 6]	συλλεξάμενον, ἄνδρα τοιοῦτον, οἷον ὁ	λόγος	παρίστησιν, ἀποδειχθῆναι. τί δῆτα οὖν,
[3, 7]	οὕτως ἦν αὐτοῖς εὐχερὴς ὁ	λόγος	πρὸς τὸ ποιῆσαι ῥᾳδίως συγκαταθέσθαι
[3, 3]	οὐ νεώτερος οὐδ´ οἰκεῖος αὐτῷ	λόγος,	τοῖς δ´ ἐκ μακροῦ πάλαι
[3, 6]	πρότερον. Συνίστη δὲ ἄρα ὁ	λόγος	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν τὸ ἐμβριθὲς
[3, 6]	πολλοὶ νενομίκασιν. τίς οὖν αἱρεῖ	λόγος	τοὺς τοιούσδε διδασκάλου γόητος καὶ
[3, 7]	ἄρα αὐτοῖς τῆς δημηγορίας ὁ	λόγος,	ᾧ πεπεῖσθαι εἰκὸς ἦν τοὺς
[3, 7]	πάλιν ἀφορῶν εἰς τὴν τοῦ	λόγου	δύναμιν ὡς μυρία πλήθη πέπεικεν,
[3, 7]	ὁμοῦ καὶ βαρβάρους ὡς περὶ	λόγου	θεοῦ περὶ αὐτοῦ φρονεῖν ἔπεισαν,
[3, 7]	δι´ αὐτῶν ἐκλάμποντος τοῦ σωτηρίου	λόγου	καὶ ἐν αὐτοῖς γε μέσοις
[3, 5]	αὐτόπται καὶ ὑπηρέται γενόμενοι τοῦ	λόγου»	Καὶ τὸν Ἰωάννην δὲ ὅμοιον
[3, 7]	ἀρχῆς τοὺς ἐχθροὺς τοῦ οἰκείου	λόγου	καταδουλῶσαι· προκόπτειν γὰρ αὐτὸν ὁσημέραι
[3, 5]	μαθηταί· εἶθ´ ὡς ἐν ὑποθέσει	λόγου	ὁ μὲν μὴ τὰ προλελεγμένα
[3, 5]	τὸν διδάσκαλον, μηδενὸς ψευδοῦς φειδόμενοι	λόγου·	πάντα δὲ αὐτῷ τὰ παράδοξα
[3, 7]	τοῦ θεοῦ δυνάμεως ἡ τοῦ	λόγου	σύστασις. Αὐτίκα τίς οὐκ ἂν
[3, 5]	ταῦτα ἢ καὶ ἀληθοῦς ἐχόμενα	λόγου	τὰ τοιαῦτα εἶναι δοκεῖ; καὶ
[3, 4]	θείᾳ καθαίρων, τοτὲ δὲ προστάγματι	λόγου	τοὺς ἐν ἀνθρώποις δαίμονας ἐλαύνων,
[3, 5]	τὸ ἀσύστατον τοῦ δι´ ἐναντίας	λόγου	φανῇ. Ἐληλεγμένου δῆτα τούτου, φέρε
[3, 3]	εἴη πλάνος ὁ μὴ μόνον	λόγους	ἀλλ´ ἔργα τῶν λόγων πολὺ
[3, 5]	τε καρτερικὸν βίον καὶ τοὺς	λόγους	αὐτῶν πάντας, φάσκων ἐναντίως μὲν
[3, 6]	καὶ τοὺς περὶ ψυχῆς ἀθανασίας	λόγους;	εἰ μὲν δὴ τοιαῦτά τινα
[3, 5]	ἢ παρὰ βαρβάροις βίους καὶ	λόγους	καὶ ἀπομνημονεύματα τῶν κατὰ χρόνους
[3, 7]	τε ἦν ἔργα θεωρῆσαι τοὺς	λόγους.	Κεκήρυκτο γοῦν τὸ εὐαγγέλιον ἐν
[3, 6]	οὐκ ἔστιν εἰπεῖν, ἔμπαλιν δὲ	λόγους	φιλοσόφους μετιόν, ὡς ἀποδέδεικται. Ὁ
[3, 6]	ἐνετειλάμην ὑμῖν» ἔργον ἐπῆγε τῷ	λόγῳ,	αὐτίκα τε ἐμαθητεύετο ἐν ὀλίγῳ
[3, 5]	θεοῖς καὶ ἀνθρώποις ἐπ´ οὐδενὶ	λόγῳ	καταστῆναι, καὶ μή ποτε ἡδέος
[3, 3]	πρὸς αὐτὸν ἀεὶ τῷ κρείττονι	λόγῳ	(λέγω δὲ τῷ μὴ διὰ
[3, 6]	ὁ τῷ δι´ ἐναντίας ἡμῖν	λόγῳ	παριστάμενος λεγέτω, τίς τῶν πώποτε
[3, 7]	πονηρίᾳ ληφθεὶς τῷ τοῦ Χριστοῦ	λόγῳ	πολεμεῖν προύθετο, καὶ τούτῳ πράττειν
[3, 5]	καὶ τίς πώποτ´ ἐπ´ οὐδενὶ	λόγῳ	πρόδηλον ἕλοιτ´ ἂν τοιαύτην τιμωρίαν;
[3, 5]	ἐξῳκειοῦτο, ἐλευθέρῳ δὲ καὶ ἀληθεῖ	λόγῳ	τὰ συμβησόμενα θεσπίζων, τὴν αἵρεσιν
[3, 6]	δ´ ἐφ´ ἑκάστῳ πράγματι καὶ	λόγῳ	τὸν πάντων δημιουργὸν πατέρα θεὸν
[3, 3]	ψυχῆς κατ´ οὐδέν, ὅσον ἐπὶ	λόγῳ	φύσεώς τε καὶ οὐσίας, τὴν
[3, 5]	Ἰησοῦν διδάσκαλον γεγονέναι μὴ σωφρόνων	λόγων,	ἀδικίας δὲ καὶ πλεονεξίας καὶ
[3, 7]	πῶς δὲ καὶ ἐδημηγόρουν ἄνδρες	λόγων	ἄπειροι καὶ πάσης ἀμέτοχοι παιδείας;
[3, 6]	φοιτητῶν καὶ τοιούτων νόμων καὶ	λόγων	αὐθέντης, οἵων ἡ τοῦ σωτῆρος
[3, 2]	ὃς ἂν μὴ ἀκούσῃ τῶν	λόγων	αὐτοῦ, ὅσα ἂν λαλήσῃ ὁ
[3, 2]	ὃς ἐὰν μὴ ἀκούσῃ τῶν	λόγων	αὐτοῦ, ὅσα ἂν λαλήσῃ ὁ
[3, 6]	ἐγκρατείᾳ καταγηράσαντες τῆς ἐκ τῶν	λόγων	αὐτοῦ τροφῆς λαμπρὰ τεκμήρια παρεστήσαντο.
[3, 6]	εἰ σώφρων αὐτὸς καὶ σωφρόνων	λόγων	διδάσκαλος, καὶ εἰ ποιητὴς καὶ
[3, 6]	ἡμῶν μαθηταί, τοσαύτην δύναμιν προφέροντες	λόγων	ἐν ταῖς πρὸς τοὺς ἀκροωμένους
[3, 6]	ἀποδείκνυται ἐκ τῶν περὶ αὐτοῦ	λόγων.	Ἐπὶ τοσοῦτον δὲ ἄρα οἵ
[3, 5]	ἀκέραιον ἦθος διὰ τῶν οἰκείων	λόγων	ἐπιδεδειγμένους, πανούργους τινὰς καὶ δεινοὺς
[3, 6]	κομπάζων. Οἱ δὲ τῶν Ἰησοῦ	λόγων	ζηλωταὶ μυρίοι τὸν ἀριθμόν, ἀλλ´
[3, 6]	ἡμῶν, ἢ κατὰ τῶν αὐτοῦ	λόγων,	ἢ κατὰ τῶν εἰσέτι νῦν
[3, 7]	πάντων δημιουργὸν σέβειν; ποίᾳ δὲ	λόγων	ἱκανότητι θαρσοῦντες ἐπὶ τοῦτο παρελευσόμεθα;
[3, 6]	αὐτόν, ὃς ἄνευ βίβλων καὶ	λόγων	καὶ διδασκάλων αὐτοδίδακτος καὶ αὐτομαθὴς
[3, 6]	ἂν καταγελάσαντες αὐτοῦ καὶ τῶν	λόγων	καταπτύσαντες ἀνεχώρησαν τῆς μαθητείας εἰκότως,
[3, 6]	διαγιγνώσκειν, ἔχεις τοῦ Ἰησοῦ τῶν	λόγων	μαθητὰς εἰσέτι νῦν μυρίους, ὧν
[3, 3]	Ἐν τοῖς δογματικοῖς τῶν αὐτοῦ	λόγων	παρειλήφαμεν εἶναί τινας μετὰ τὸν
[3, 6]	μόνον Ἑλλήνων, ἐκ τῶν Ἰησοῦ	λόγων	πᾶσαν μὲν ὑπερεκκῦψαι πολύθεον πλάνην
[3, 3]	μόνον λόγους ἀλλ´ ἔργα τῶν	λόγων	πολὺ πρότερον τοῖς φοιτηταῖς ἐκτελεῖν
[3, 6]	ἀπηνείας, ὡς μὴ λογισμοῖς σώφροσιν	λόγων	τε ἀκολουθίᾳ προσέχειν τὸν νοῦν,
[3, 5]	καὶ ἐπὶ τῶν τοῦ σωτῆρος	λόγων	τε καὶ μαθημάτων, εἴ τις
[3, 2]	καὶ νομοθέτης ἀποδέδεικται. Καὶ τὰ	λοιπὰ	δὲ τὰ περὶ κόσμου γενέσεως,
[3, 2]	σοφίας καὶ συνέσεως καὶ τὰ	λοιπά.	Εἶθ´ ὑποβὰς ἑξῆς προφητικῷ τρόπῳ
[3, 2]	ἡ ζωὴ αὐτοῦ» καὶ τὰ	λοιπά.	Σημαίνει δὲ διὰ τούτων ὡς
[3, 2]	τῆς Ἰουδαίας (ὅτι μηδὲν τῆς	λοιπῆς	αὕτη διενήνοχεν) ἀλλὰ τὴν κατ´
[3, 5]	Καὶ τούτων ταῦτα πεπονθότων, οἱ	λοιποὶ	μαθηταί, ἀπρὶξ ἐχόμενοι τοῦ Ἰησοῦ,
[3, 7]	ἥκειν περιελαθῆναι. Οἱ δέ γε	λοιποὶ	πάντες τῆς ἐνθέου προσηγορίας ἠξιωμένοι
[3, 4]	αὐτοῦ θάνατος, οὐ κοινὸς τοῖς	λοιποῖς	ἀνθρώποις γεγενημένος. Οὐ γὰρ νόσῳ
[3, 2]	τῆς κατ´ εὐσέβειαν διδασκαλίας τοῖς	λοιποῖς	ἔθνεσι καθηγήσατο, καὶ πρῶτος ἀνατροπὴν
[3, 2]	ἔθνει, ταῦτα θεοπρεπέστερον πρῶτος τοῖς	λοιποῖς	ἔθνεσιν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς διὰ
[3, 4]	σταυροῦ τὸ τρόπαιον ὁμοίως τοῖς	λοιποῖς	κακούργοις ὑποτμηθεὶς σιδήρῳ τὰ σκέλη,
[3, 5]	εἶεν ἄξιοι καὶ ἐν τοῖς	λοιποῖς,	οἷς ἐμαρτύρησαν αὐτῷ τὰ παράδοξα,
[3, 2]	περὶ ἀνδρὸς κοινοῦ καὶ τοῖς	λοιποῖς	παραπλησίου τέως τὴν ἐξέτασιν ποιούμενοι,
[3, 7]	περὶ τοῦ Ἰησοῦ κατήγγελλον ἤδη	λοιπὸν	ἀληθεύειν εὐλόγως ἐνομίζοντο, καὶ τῇ
[3, 7]	ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» ἐπειδὴ δὲ	λοιπὸν	αὐτοὺς ἀκολούθους ἐκτήσατο, ἐμπνεύσας αὐτοῖς
[3, 2]	τὰ παραπλήσια Μωσεῖ διαπεπραγμένος, θέα	λοιπὸν	ἐπὶ μόνον αὐτὸν καὶ οὐδ´
[3, 2]	τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα» Ἔνθα	λοιπὸν	ἤδη καὶ τῆς κληρονομίας τοῦ
[3, 6]	πᾶσιν, ὅτι μηδεμίαν ἔχοιεν τοῦ	λοιποῦ	περὶ γοητείαν σπουδήν, καθαροὶ δὲ
[3, 3]	πάντων, μεθ´ ὃν γνωρίζεσθαι τοὺς	λοιποὺς	ἀναγκαῖον, μὴ θύοι τι τὴν
[3, 5]	περιττόν τι κεκτημένος παρὰ τοὺς	λοιποὺς	ἀνθρώπους. Πῶς γὰρ ἂν ἄλλως
[3, 3]	ἥλιον καὶ σελήνην καὶ τοὺς	λοιποὺς	ἀστέρας, εἰ καὶ μὴ λυθήσεσθαί
[3, 5]	τοὺς ἐκκρίτους, ἑβδομήκοντα δὲ τοὺς	λοιπούς,	οὓς καὶ ἀποστεῖλαι λέγεται ἀνὰ
[3, 5]	τούτων ταῦτα παθόντων οὐδεὶς τῶν	λοιπῶν	ἐξέστη τῆς προθέσεως, δι´ εὐχῆς
[3, 5]	πλεονεξίας σχολαζόντων. τοῦτο οὐδεὶς τῶν	λοιπῶν	εὐαγγελιστῶν ἐδήλωσεν, οὐχ ὁ συναπόστολος
[3, 5]	ὡς κρείττονα τὸν συναπόστολον, τῶν	λοιπῶν	εὐαγγελιστῶν τοὐναντίον πεποιηκότων. Ἄκουε γοῦν
[3, 7]	Ἑλλήνων, καὶ συνελόντι φάναι τῶν	λοιπῶν	τῶν ὑπὸ τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν
[3, 5]	εὐαγγελιστῶν τοὐναντίον πεποιηκότων. Ἄκουε γοῦν	Λουκᾶ,	πῶς τοῦ Ματθαίου μνημονεύσας οὐ
[3, 5]	Οὕτως μὲν τὸν Ματθαῖον ὁ	Λουκᾶς	ἐτίμησεν, καθ´ ἃ παρέδωκαν αὐτῷ
[3, 5]	συναπόστολος αὐτοῦ Ἰωάννης, οὐδέ γε	Λουκᾶς,	οὐδὲ Μάρκος, αὐτὸς δὲ Ματθαῖος
[3, 3]	λοιποὺς ἀστέρας, εἰ καὶ μὴ	λυθήσεσθαί	φησιν ταῦτα, τῷ μὴ τὸν
[3, 2]	Λέγει δ´ οὖν· Καὶ συμβοσκηθήσεται	λύκος	μετὰ ἀρνός, καὶ πάρδαλις συναναπαύσεται
[3, 5]	μηδενὸς ἀποθνῄσκειν; τί δὲ καὶ	λυπεῖ	μηδενὸς εὐλόγου χάριν μάστιγας καὶ
[3, 5]	γὰρ ἅπαξ ψεύδεσθαι προελομένους τὰ	λυπηρὰ	χρῆν μᾶλλον ἐκφυγεῖν, ἤτοι διὰ
[3, 5]	τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὅσα ἂν	λύσῃς	ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένα
[3, 1]	τοὺς πάντας εἰς ἐλευθερίαν καὶ	λύσιν	τῶν ἀπὸ κακίας δεσμῶν ἀνακαλούμενος
[3, 7]	προσθήκῃ λέξεως αὐτοῖς ὁ διδάσκαλος	λύσιν	τῶν ἀπορηθέντων ὑπέθετο, φήσας κατορθώσειν
[3, 2]	καὶ τὰ πᾶσι τοῖς ἔθνεσι	λυσιτελῆ	πρὸς τὴν αὐτοῦ γνῶσίν τε
[3, 3]	οὐχὶ καὶ ὁ Πλάτων φύσεως	λυτῆς	καὶ φθαρτῆς οἶδεν αὐτόν τε

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 6/05/2010