Livre, Chap.
[3, 4]	καὶ βιωφελοῦς διδασκαλίας αὐτοῦ τυγχάνοντα.	~δʹ	Περὶ τῶν θειοτέρων ἔργων αὐτοῦ.
[3, 7]	γὰρ Ῥωμαίοις, φέρε, κηρύξομεν; πῶς	δ´	Αἰγυπτίοις διαλεχθησόμεθα; ποίᾳ δὲ χρησόμεθα
[3, 3]	παντὸς μὲν ψεύδους ἀποτρέπων, τὴν	δ´	ἀλήθειαν πρὸ παντὸς τιμᾶν παραινῶν,
[3, 7]	οἰκονομίαν ἐπιτελέσαι μαρτυροῦντα; Καὶ σὺ	δ´	ἂν αὐτὸς καταμάθοις τὸ ἔνθεον
[3, 6]	εἰς οὐρανοὺς ἄνοδον μαρτυρούντων. τίς	δ´	ἂν γένοιτό σοι τούτων ἀξιόπιστος
[3, 6]	εἰς ὁδόν, μηδ´ ὑποδήματα» πῶς	δ´	ἂν ἐπείθοντο λέγοντι, καὶ ἐν
[3, 6]	οἷς ἑτέρους ἐδίδασκεν μετιόντα; πάλαι	δ´	ἂν καταγελάσαντες αὐτοῦ καὶ τῶν
[3, 7]	οὐχί γε ἀνδρῶν συλλόγου; πῶς	δ´	ἂν πλήθει διειλέχθησαν οἱ πάσης
[3, 6]	αὐτὸς δοῦλος ἐγεγόνει δαιμόνων; πῶς	δ´	ἂν τοῖς πονηροῖς πνεύμασιν ἔθυσεν;
[3, 5]	προσήκειν αὐτοῖς τοὺς νόμους, τὸ	δ´	ἀπαθὲς τῆς ψυχῆς περὶ πολλοῦ
[3, 2]	τοῖς πιστεύουσιν αὐτοῖς παρατέθειται· τοῖς	δ´	ἀπειθοῦσι ταῖς προφητικαῖς γραφαῖς ἰδίως
[3, 6]	αὐτὸν τῶν παραδόξων πεποιηκέναι, δυνάμει	δ´	ἀπορρήτῳ καὶ ὡς ἀληθῶς ἐνθέῳ
[3, 3]	μὴ τὸν συμπήξαντα βούλεσθαι; Εἰ	δ´	ἄρα βουληθείη εἶναι φύσεως τοιαύτης,
[3, 5]	αὐτοῦ μὴ παρόντος ἐδόκουν; τί	δ´	ἄρα; οὐκ ἦν σεμνότερον τοῦ
[3, 5]	ξηρὸς παραχρῆμα τὴν δεξιάν, ὁ	δ´	ἀρχιερεὺς Καϊάφας, ὡς ἂν συντρέχων
[3, 5]	μεριμνᾶν τῶν χρειῶν ἕνεκα. Παρῄνει	δ´	αὐτοῖς καὶ τῶν Ἰουδαίοις ὑπὸ
[3, 5]	ἐδίδασκεν, οἱ δ´ ἐμάνθανον; παρῄνει	δ´	αὐτοῖς πρὸς τοῖς ἄλλοις τῆς
[3, 2]	δόξης. Γέγραπται δ´ οὖν· Καταβαίνων	δ´	αὐτὸς ἐκ τοῦ ὄρους Μωσῆς
[3, 5]	ἡσυχίας βάλλεσθαι τὸ πρᾶγμα· κηρύττειν	δ´	εἰς πάντας τὸ τοῦ Ἰησοῦ
[3, 3]	οὐδ´ οἰκεῖος αὐτῷ λόγος, τοῖς	δ´	ἐκ μακροῦ πάλαι θεοφιλέσιν Ἑβραίοις
[3, 5]	αὐτοῦ παράδοξον πραχθὲν ἑωρακέναι, αὐτοὺς	δ´	ἐκ συνθήματος ὁμοῦ πάντα τὰ
[3, 5]	μὴ τὰ προλελεγμένα διδασκέτω, τὰ	δ´	ἐκείνοις ἐναντία, παρανομεῖν δηλαδὴ καὶ
[3, 5]	ὅσα ὁ μὲν ἐδίδασκεν, οἱ	δ´	ἐμάνθανον; παρῄνει δ´ αὐτοῖς πρὸς
[3, 7]	ἀνθρώπου μορφῇ καὶ σχήματι μᾶλλον	δ´	ἐν αὐτῇ σαρκὶ καὶ σώματι
[3, 7]	ἀναποδείκτοις ἐμαρτύρουν λόγοις, δι´ αὐτῆς	δ´	ἐνεργείας ἔπειθον, ζῶντος ἔργα παριστῶντες.
[3, 5]	ὡς πάντων ἀνοσιουργῶν χαλεπωτέρους· εἰ	δ´	ἐξομόσαιτό τις τὴν προσηγορίαν καὶ
[3, 5]	τι ἕτερον κακὸν λέγοιτο, λανθάνειν	δ´	ἐπὶ πᾶσι τούτοις σπουδάζειν καὶ
[3, 6]	μὲν ὧδε τέλος ἐχέτω. Πάλιν	δ´	ἐπὶ τὸν δι´ ἐναντίας ἰτέον,
[3, 6]	ὁποῖός τις ἦν γνωρίζειν. Φέρε	δ´	ἔτι καὶ ταύτῃ τὸν λόγον
[3, 7]	ἀδρανέσιν βασάνοις αἰεὶ προβέβληται· ψυχὴ	δ´	εὐσεβέων εἰς οὐράνιον πέδον ἵζει»
[3, 6]	οὐδὲν ἂν ἦν εἰπεῖν· εἰ	δ´	ἐφ´ ἑκάστῳ πράγματι καὶ λόγῳ
[3, 5]	καὶ τροφῆς συνήθους ἐκοινώνησεν. Φυλαττέσθω	δ´	ἡμῖν πᾶσιν τὸ ἀναιδὲς καὶ
[3, 6]	ἦν ὡς ἀληθῶς μέγιστον, ἀδύνατον	δ´	ἦν αὐτῷ λέγειν εἰς πάντας,
[3, 5]	τὸν Πέτρον χωλοῦ τινος (οὗτος	δ´	ἦν τῶν δι´ ἐσχάτην ἀπορίαν
[3, 5]	μαθόντες εἰς ἑτέρους ἐξήνεγκαν· παραγγελίαι	δ´	ἦσαν αὐτῷ φιλοσόφου βίου, ὃν
[3, 2]	Αὐτὸς ἔσται προσδοκία ἐθνῶν Πάλιν	δ´	ὁ αὐτὸς Ἡσαΐας προϊὼν περὶ
[3, 6]	πολὺ πρότερον ὁ διδάσκαλος; Εἰ	δ´	ὅλως ἀπὸ τῶν γνωρίμων τὸν
[3, 5]	πλάνοι καὶ ἀπατεῶνες ἐτύγχανον, προσθὲς	δ´	ὅτι καὶ ἀπαίδευτοι καὶ παντελῶς
[3, 7]	τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν ἁπάντων. τοῦτο	δ´	ὅτι μὴ ἀθεεὶ τῇ περὶ
[3, 6]	ὠφελῆσθαι τὰ τῆς γοητείας; εἰ	δ´	οὐδένα ἄν τις ἔχοι λέγειν
[3, 6]	πονηροῖς δαίμοσιν δουλωθῆναι ὑπομένοντες. τίς	δ´	οὐκ οἶδεν, ὅπως σὺν αὐτῇ
[3, 5]	κυροῖ τὸ ἀμφιγνοούμενον (ἐπὶ στόματος»	δ´	οὖν δύο καὶ τριῶν μαρτύρων
[3, 7]	ἐν τῷ ὀνόματί μου» Τοῦτο	δ´	οὖν εἰπὼν ἐπισυνῆψεν ἐπαγγελίαν, δι´
[3, 3]	καὶ τιμὰς ἑαυτοῖς ὑφαρπάζουσιν, ταύτης	δ´	οὖν ἔτι μᾶλλον τῆς θεομαχίας
[3, 2]	βιαίῳ ἔπηξε τὴν θάλασσαν. Λέγει	δ´	οὖν ἡ γραφή· Ἐξέτεινε δὲ
[3, 2]	καὶ τὸν λαὸν ὡδήγησε. Λέγει	δ´	οὖν ἡ γραφή· Ἐξέτεινε Μωσῆς
[3, 2]	τροφὰς τῷ λαῷ παρέσχε. Λέγει	δ´	οὖν ἡ γραφή· Ἰδοὺ ἐγὼ
[3, 2]	τῷ λαῷ ἡγουμένους ἑβδομήκοντα. Λέγει	δ´	οὖν ἡ γραφή· Συνάγαγέ μοι
[3, 2]	ἔφησε τὸν νόμον γεγράφθαι. Γέγραπται	δ´	οὖν· Καὶ ἔδωκε τῷ Μωσεῖ,
[3, 2]	Πάλιν Μωσῆς λεπρὸν ἐκαθάρισε. Γέγραπται	δ´	οὖν· Καὶ ἰδοὺ Μαρία λεπρῶσα
[3, 5]	αὐτοῦ μηδ´ ὠφέλιμον μεμαθηκότας. ταύτῃ	δ´	οὖν καὶ μᾶλλον τιμητέον αὐτόν,
[3, 2]	διδασκαλίας γενησομένην μεταβολὴν θεσπίζει. Λέγει	δ´	οὖν· Καὶ συμβοσκηθήσεται λύκος μετὰ
[3, 2]	πρόσωπον ἑωρᾶτο πλήρης δόξης. Γέγραπται	δ´	οὖν· Καταβαίνων δ´ αὐτὸς ἐκ
[3, 2]	ἀληθείας κατ´ οὐδὲν ἀπολελειμμένοι. Εἰπὼν	δ´	οὖν ὁ Ἡσαΐας Ἀνηγγείλαμεν ἐνώπιον
[3, 5]	ὁμοῦ καὶ ψυχῆς κατορθούμενον. τίς	δ´	οὖν οὐκ ἂν αὐτοὺς θαυμάσειεν
[3, 2]	τὰ πέρατα τῆς γῆς» ταῦτα	δ´	οὖν τὰ ἔθνη καὶ ὁ
[3, 2]	βαίνειν ἐπ´ αὐτῆς ἐποίησε. Γέγραπται	δ´	οὖν· Τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς
[3, 5]	ἔκλαυσεν ἐπ´ αὐτῇ πικρῶς. Εὕροις	δ´	οὖν τὸν Μάρκον ἱστοροῦντα περὶ
[3, 5]	τοῦ τελώνου ὄνομα προστίθησιν. Λέγει	δ´	οὖν· Τῶν δὲ δώδεκα ἀποστόλων
[3, 7]	ἐναντία λεγόντων κατέπτυσεν εἰκότως; τίς	δ´	οὕτως ἠλίθιος ὑπῆρχεν, ὡς εὐχερῶς
[3, 5]	παρὰ πᾶσιν ὡμολογημένοις πολεμεῖν, τὸν	δ´	ὑπ´ ὀφθαλμοῖς ἡμῶν ἀποθανόντα διδάσκαλον
[3, 2]	ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ ὁ	Δαβίδ·	Οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου
[3, 2]	ἑνὸς ἐκ σπέρματος καὶ διαδοχῆς	Δαβὶδ	τοῦ βασιλέως ἀναστησομένου ταῦτα προλέγει·
[3, 2]	ἐλπιοῦσιν Λέλεκται δὲ καὶ τῷ	Δαβίδ,	ὡς ἄρα Ἐκ τοῦ καρποῦ
[3, 7]	εἰπὼν Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε,	δαίμονας	ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε»
[3, 4]	προστάγματι λόγου τοὺς ἐν ἀνθρώποις	δαίμονας	ἐλαύνων, καὶ ἄλλοτε πάλιν νοσηλευομένοις
[3, 6]	πνεύμασιν ἔθυσεν; ἢ πῶς βοηθοὺς	δαίμονας	ἐπεκαλέσατο ἐν ταῖς παραδοξοποιίαις, ὁπότε
[3, 5]	ἤγειρεν, καὶ λεπροὺς ἐκαθάρισεν, καὶ	δαίμονας	ἤλασεν, καὶ τῶν ἄλλων παραδόξων
[3, 7]	περὶ γῆν ἀέρα ζοφώδη πονηροὶ	δαίμονες	καὶ ἄρχοντες τούτων· οὓς καὶ
[3, 2]	ἐν δακτύλῳ θεοῦ ἐκβάλλω τὰ	δαιμόνια	Ἐφ´ ὅλοις τούτοις Μωσῆς μετωνόμασε
[3, 5]	πάντες καὶ λεπρῶν καθάρσεις καὶ	δαιμόνων	ἀπελάσεις νεκρῶν τε ἀναβιώσεις πηρῶν
[3, 6]	σύ γε κἂν τῶν σαυτοῦ	δαιμόνων,	αὐτῶν δὴ τῶν χρησμῳδῶν θεῶν,
[3, 6]	δίχα σπονδῶν καὶ θυμάτων καὶ	δαιμόνων	ἐπικλήσεώς τε καὶ παρουσίας γοητεύοντας.
[3, 6]	σὺν εὐχαῖς καθαρωτάταις πᾶν τὸ	δαιμόνων	ἔργον ἀπελαύνειν ἡμῖν φίλον ἐστίν;
[3, 3]	σὺν τοῖς πονηροῖς διατρίβειν δυνάμεις	δαιμόνων	καὶ πνευμάτων πονηρῶν καὶ τῶν
[3, 6]	πάντας ἡμᾶς ἀπειργάσατο, ἐχθρούς τε	δαιμόνων	καὶ πολεμίους, ἀλλ´ οὐ φίλους
[3, 6]	τῇ τῶν παλαιῶν δεισιδαιμονίᾳ, νόμοι	δαιμόνων	πολέμιοι καὶ πάσης ἐχθροὶ πολυθέου
[3, 6]	πῶς ἂν αὐτὸς δοῦλος ἐγεγόνει	δαιμόνων;	πῶς δ´ ἂν τοῖς πονηροῖς
[3, 1]	πνευμάτων πονηρῶν ὀχλουμένοις, ὑπό τε	δαιμόνων	τρόπον αἰχμαλώτων πάλαι πρότερον κεκρατημένοις,
[3, 2]	ἐκ τῆς ὑπὸ τοῖς πονηροῖς	δαίμοσι	δυσσεβοῦς καὶ Αἰγυπτιακῆς εἰδωλολατρείας εἰς
[3, 6]	ζωῆς ἐξιστάμενοι ἢ τοῖς πονηροῖς	δαίμοσιν	δουλωθῆναι ὑπομένοντες. τίς δ´ οὐκ
[3, 6]	μὲν θανάτῳ τὴν ψυχὴν ἢ	δαίμοσιν	θυσίαν προέσθαι τολμῶντες, θᾶττον δὲ
[3, 6]	παραδοξοποιίαις, ὁπότε εἰσέτι δεῦρο πᾶς	δαίμων	καὶ πᾶν ἀκάθαρτον πνεῦμα, ὥς
[3, 2]	οὖν οἱ ἐπαοιδοὶ τῷ Φαραῷ,	δάκτυλος	θεοῦ ἐστιν τοῦτο Ὡσαύτως δὲ
[3, 2]	Φαρισαίοις ἔλεγεν· Εἰ δὲ ἐν	δακτύλῳ	θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια Ἐφ´
[3, 2]	αὐτοῦ ἡ λέπρα Πάλιν Μωσῆς	δακτύλῳ	θεοῦ ἔφησε τὸν νόμον γεγράφθαι.
[3, 2]	μαρτυρίου, πλάκας λιθίνας γεγραμμένας τῷ	δακτύλῳ	τοῦ θεοῦ καὶ ἐν τῇ
[3, 2]	ἢ Ἱερεμίας ἢ Ἰεζεκιὴλ ἢ	Δανιὴλ	ἤ τις ἕτερος τῶν δώδεκα
[3, 6]	μηκέτι στέγειν ἀποκρύπτοντας, εἰς φανερὸν	δὲ	ἄγειν τὰ ἀπόρρητα, ἐλέγχους τε
[3, 3]	βουληθείη εἶναι φύσεως τοιαύτης, ψυχὴν	δὲ	ἀθάνατον ἔχαι καὶ φρονεῖν πάντα
[3, 2]	ἐπισκιάζων τὴν πρόρρησιν, εὖ μάλα	δὲ	ἀκριβῶς τὴν τῶν προφητευομένων ἔκβασιν
[3, 5]	πλασάμενοι οἱ αὐτοῦ μαθηταὶ τῇ	δὲ	ἀληθείᾳ ἐμαρτύρουν τὰς ὑπ´ αὐτοῦ
[3, 4]	φάσκουσιν, ἢ γεγονέναι μέν, γοητείᾳ	δὲ	ἄλλως ἐπὶ πλάνῃ τῶν ὁρώντων
[3, 5]	Ἰησοῦν τὰ παράδοξα πεποιηκέναι, γοητείᾳ	δὲ	ἄλλως ἐπὶ πλάνῃ τῶν ὁρώντων
[3, 2]	παρόντος ταῦθ´ ἡμῖν ἐπιτετμήσθω· πλεῖστα	δὲ	ἂν καὶ αὐτὸς ἐπὶ σχολῆς
[3, 7]	τὰ ἔθνη προσέταττεν, μετὰ προσθήκης	δὲ	ἀναγκαίας τῆς Ἐν τῷ ὀνόματι
[3, 2]	ἰσχυρῶν μερίσειν τὰ σκῦλα. Ἡγοῦμαι	δὲ	ἀναμφιλόγως τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν
[3, 5]	τὸν ἀκίνδυνον διάγειν βίον; Πλάνοι	δὲ	ἄνδρες καὶ ἀπατεῶνες πῶς ἀγαπητὸν
[3, 6]	λαμπρὰ τεκμήρια παρεστήσαντο. Οὐ μόνον	δὲ	ἄνδρες παρ´ αὐτῷ τοῦτον φιλοσοφοῦσι
[3, 5]	πρῶτα μὲν παρέδωκαν φυλακῇ, ἔπειτα	δὲ	ἀπέλυσαν παραγγείλαντες μηδενὶ λαλεῖν ἐπὶ
[3, 5]	ἢ πρεσβύτερον ἑαυτὸν ὀνομάζει, οὐδαμοῦ	δὲ	ἀπόστολον οὐδ´ εὐαγγελιστήν· ἐν δὲ
[3, 6]	οὔπω καὶ ἄλλοτε πρότερον. Συνίστη	δὲ	ἄρα ὁ λόγος τοῦ σωτῆρος
[3, 6]	περὶ αὐτοῦ λόγων. Ἐπὶ τοσοῦτον	δὲ	ἄρα οἵ τε ἀρχῆθεν αὐτῷ
[3, 6]	πραγμάτων τὴν ἐξέτασιν πεποιημένων. Οὕτως	δὲ	ἄρα οὐδεὶς ἦν γόης, ὡς
[3, 6]	Ὅτι μὴ κατὰ γοητείαν ἐνθέῳ	δὲ	ἀρετῇ καὶ δυνάμει τὰ παράδοξα
[3, 4]	καὶ θυγατέρα πάλιν ἄλλος, Ἰουδαίων	δὲ	ἀρχισυνάγωγος ἦν, ἀλλ´ οὗτος ἤδη
[3, 5]	μὲν φθόνου καὶ βασκανίας, ἐχθροὶ	δὲ	αὐτῆς ἀληθείας ἁλισκόμενοι, οἵ γε
[3, 2]	ἀπαραιτήτοις τιμωρίαις ἀπαγορεύσας εἰδωλολατρεῖν· πρῶτος	δὲ	αὐτοῖς καὶ τὴν περὶ μοναρχίας
[3, 7]	ἐξ αἰῶνος καταγνῶναι πάντων, μόνοις	δὲ	αὐτοῖς πείθεσθαι καὶ τοῖς ὑπὸ
[3, 5]	Χριστοῦ ἔγειραι καὶ περιπάτει» Σκυθρωπὰ	δὲ	αὐτοῖς προαγγέλλοντος τοῦ διδασκάλου, προσέχοντες
[3, 5]	οὐδ´ ὑποτάττει τῷ Θωμᾷ, κρείττονα	δὲ	αὐτὸν εἰδὼς πρῶτον αὐτὸν κατέλεξεν,
[3, 1]	ἡ παρατεθεῖσα προφητεία παρίστησιν, μετὰ	δὲ	αὐτὸν τῆς αὐτῆς ὑποθέσεως ὑπηρέτας
[3, 5]	καὶ ὁ Μάρκος πεποίηκεν. Ἔχουσιν	δὲ	αὐτοῦ αἱ λέξεις οὕτως· Καὶ
[3, 6]	καὶ αὐστηρὸν τοῦ τρόπου· σωφροσύνης	δὲ	αὐτοῦ μέγα δεῖγμα ἦν κἀκείνη
[3, 5]	τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ· γνόντες	δὲ	αὐτοὺς μετὰ ταῦτα δημοσίᾳ τῷ
[3, 2]	Χριστοῦ πάντας ἡμᾶς εὐαγγελίζεται· ἀδελφὰ	δὲ	αὐτῷ καὶ Ἡσαΐας ἀφωρισμένως περί
[3, 5]	μηδενὸς ψευδοῦς φειδόμενοι λόγου· πάντα	δὲ	αὐτῷ τὰ παράδοξα καὶ τὰς
[3, 5]	ἐγγόνων ἀλλ´ ἀθανάτων ὠρέχθησαν; τὸ	δὲ	ἀφιλοχρήματον αὐτῶν τοῦ τρόπου πῶς
[3, 6]	πάσας μὲν αἰκίας ἀνατλάντες, πάσας	δὲ	βασάνων ἰδέας ὑπομείναντες, καὶ τέλος
[3, 5]	Ἰησοῦ πεπραγμένοις, οὐκ ἀνιδρωτί, διὰ	δὲ	βασάνων ὑπομονῆς καὶ πάσης αἰκίας
[3, 7]	Χριστοῦ δυσσεβείας ἥκειν περιελαθῆναι. Οἱ	δέ	γε λοιποὶ πάντες τῆς ἐνθέου
[3, 5]	βαρβάροις θεῶν ἀνατροπὴν εἰσηγησαμένους. Ἡ	δέ	γε περὶ αὐτῶν ἱστορία σαφῶς
[3, 5]	καὶ ἐναργῆ τεκμήρια παρεσχηκέναι; Οἱ	δέ	γε τοὺς τοιούσδε πεπλάσθαι καὶ
[3, 2]	ἔνθα γεγεννῆσθαι ἔμελλεν, προείρητο. Τῆς	δὲ	γενέσεως αὐτοῦ τὸ θαῦμα ποτὲ
[3, 2]	γένεσιν τοῦ Χριστοῦ δηλοῖ, ἡ	δὲ	Γῆ ἡ ἄβατος καὶ διψῶσα
[3, 7]	ὀλίγον ἐγγυμνασάμενοι τοῖς πειρατηρίοις, τὸ	δὲ	γνήσιον καὶ εἰλικρινὲς τοῦ φρονήματος
[3, 2]	αὐτὸ μόνον τοῖς χείλεσι διαθέσει	δὲ	γνησιωτάτῃ, μυρία πλήθη ἐξ ἁπάντων
[3, 5]	ἡ μέχρι θανάτου ὁμοφροσύνη; ἀνδρὶ	δὲ	γόητι τοιάδε διδάσκοντι καὶ τοιάδε
[3, 5]	μὴ κλέπτειν, οἷα δουλοπρεπεστάτοις, αὐτοὺς	δὲ	δεῖν τούτους μὲν ἡγεῖσθαι μὴ
[3, 5]	κατὰ τοῦ σώματος φέρειν, εἰ	δὲ	δέοι καὶ δεσμωτηρίων πειρᾶσθαι ἀτιμιῶν
[3, 6]	γόητα τὸν τρόπον γεγονέναι; εἰ	δὲ	δὴ μαγγανευτής τις ἦν καὶ
[3, 2]	τῶν πρόσθεν ἡμῖν γεγυμνασμένων) χρῆν	δὲ	δήπου τὸν μὴ μόνον Ἰουδαίων
[3, 7]	σέβειν ἀγνοοῦντας τοὺς Χριστιανούς. Ἐπερωτησάντων	δὲ	διὰ τί ἐκολάσθη, ἔχρησεν· Σῶμα
[3, 2]	αὐτοῦ» καὶ τὰ λοιπά. Σημαίνει	δὲ	διὰ τούτων ὡς ἄρα ὁ
[3, 5]	γεγονέναι ἐνδίκως ἂν ὁμολογοῖντο, φιλαλήθους	δὲ	διαθέσεως σαφῆ καὶ ἐναργῆ τεκμήρια
[3, 5]	ἣν οἱ μὲν μαθηταί, ὁ	δὲ	διδάσκαλος ἐχρημάτισαν. Ὅ τε γὰρ
[3, 5]	κατὰ πλάνους καὶ γόητας. Οἱ	δὲ	διδασκάλου φαύλου καὶ διαστροφέως πεπειραμένοι,
[3, 6]	ἀνθρώπου καλύπτοι ἂν φύσιν; Βασιλέων	δὲ	δόγμασιν καὶ παλαιῶν νομοθετῶν φιλοσόφων
[3, 5]	θνητὸν περὶ αὐτὸν συνέβη, ἐνθέῳ	δὲ	δυνάμει τὰ πάντα καταστησάμενος τὴν
[3, 5]	τοῦτο διανοίᾳ ἐφαντάσθησαν τολμῆσαι; ποίᾳ	δὲ	δυνάμει τὸ ἐπιχειρηθὲν κατώρθωσαν; ἔστω
[3, 1]	εἰς πειθὼ τῶν ἀκροωμένων, θεοῦ	δὲ	δύναμις ἦν ἡ συνεργοῦσα αὐτοῖς
[3, 5]	προστίθησιν. Λέγει δ´ οὖν· Τῶν	δὲ	δώδεκα ἀποστόλων τὰ ὀνόματά ἐστιν
[3, 7]	φήσας λάβετε πνεῦμα ἅγιον» τοτὲ	δὲ	εἰπὼν Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε,
[3, 2]	θεοῦ τοῖς Φαρισαίοις ἔλεγεν· Εἰ	δὲ	ἐν δακτύλῳ θεοῦ ἐκβάλλω τὰ
[3, 6]	οὐδ´ ἐπεχείρησεν μέν, οὐ κατώρθωσεν	δέ,	ἑνὶ δὲ ῥήματι καὶ μιᾷ
[3, 5]	τῶν περὶ αὐτοῦ συντιθεμένων. Ἤδη	δὲ	ἐντεῦθεν νομοθετῶμεν πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν
[3, 6]	λοιποῦ περὶ γοητείαν σπουδήν, καθαροὶ	δὲ	ἐξ ἐκείνου πάσης τῆς περὶ
[3, 2]	σπέρμα σου ἔθνη κληρονομήσει» Πλείονος	δὲ	ἐξεργασίας δεομένων τῶν κατὰ τὸν
[3, 2]	δὲ ἔσεσθαι προσδοκίαν. Καὶ τοῦτο	δὲ	ἐπὶ μὲν τῶν προφητῶν οὐκ
[3, 5]	πρὸς αὐτῶν βάλλεται. Καὶ Πέτρος	δὲ	ἐπὶ Ῥώμης κατὰ κεφαλῆς σταυροῦται,
[3, 2]	παραδώσεταί τε καὶ ἑρμηνεύσει. τέως	δὲ	ἐπὶ τοῦ παρόντος τῆς τῶν
[3, 5]	καταγελάσας αὐτῶν τοῦ δικαστηρίου, οἱ	δὲ	ἐπιβουλεύοντες, ὑπὸ φαντασίας θεηλάτου πλανώμενοι,
[3, 2]	ἢ παρεῖναι τὸν προφητευόμενον· τούτου	δὲ	ἐπιστάντος καταλυθήσεσθαι μὲν αὐτίκα τὴν
[3, 6]	οὐκ ἐνενόησεν μέν, οὐ τετόλμηκεν	δὲ	ἐπιχειρῆσαι, ἀλλ´ οὐδ´ ἐπεχείρησεν μέν,
[3, 2]	δὲ οὐκ ἔτι Ἰουδαίων, ἐθνῶν	δὲ	ἔσεσθαι προσδοκίαν. Καὶ τοῦτο δὲ
[3, 3]	ἡμῖν αἰτοίη τὰ ἀγαθά· νοῦς	δέ	ἐστιν οὗτος ὀργάνου μὴ δεόμενος»
[3, 2]	πληγῇ καὶ ἐν κακώσει. Αὐτὸς	δὲ	ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν,
[3, 5]	χρυσίον οὐχ ὑπάρχει μοι, ὃ	δὲ	ἔχω, τοῦτό σοι δίδωμι· ἐν
[3, 5]	τὸ ἀναιδὲς καὶ ἀδιάτρεπτον, μενέτω	δὲ	ἡ ἔκστασις μέχρι θανάτου· τί
[3, 5]	αὖ πάλιν τὸ Σκυθῶν, τινὰς	δὲ	ἤδη καὶ ἐπ´ αὐτὰ τῆς
[3, 5]	πολιτείας εἰς αὐτοὺς ἐνετίθετο. τοιαῦτα	δὲ	ἦν καὶ τὰ περὶ τῶν
[3, 5]	δι´ οἰκείας προφέρειν μαρτυρίας. τίνα	δὲ	ἦν τὰ πρὸς αὐτὸν λεχθέντα
[3, 0]	ὑπόθεσιν ἄρξασθαι τῶν ἐπηγγελμένων. τίνα	δὲ	ἦν ταῦτα ἀλλ´ ἢ τὰ
[3, 5]	τὸ δεύτερον στῖφος ἐνστῶμεν. τοῦτο	δὲ	ἦν τὸ τῶν συνομολογούντων μὲν
[3, 5]	Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου ἦς. Ὁ	δὲ	ἠρνήσατο λέγων· οὔτε οἶδα οὔτε
[3, 5]	καὶ γὰρ Γαλιλαῖος εἶ. Ὁ	δὲ	ἤρξατο ἀναθεματίζειν καὶ ὀμνύειν, ὅτι
[3, 3]	σέβας, τί δεῖ πλάνον οὐχὶ	δὲ	θαυμαστὸν εὐσεβείας διδάσκαλον ὁμολογεῖν τοῦτον,
[3, 2]	ῥίζα ἀπὸ γῆς ἀβάτου ὁ	δὲ	Θεοδοτίων· Καὶ ἀναβήσεται ὡς θηλάζον
[3, 3]	ἀπαθείᾳ ἄρα τῆς ψυχῆς τοῦ	δὲ	θεοῦ θεωρίᾳ ἡ θυσία αὕτη
[3, 5]	πρόαυλιν, καὶ ἀλέκτωρ ἐφώνησεν. Πάλιν	δὲ	ἰδοῦσα αὐτὸν ἡ παιδίσκη ἤρξατο
[3, 2]	αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ	δὲ	ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς
[3, 5]	ἀγαθὴν φέρειν φήμην παραιτούμενοι, τὰς	δὲ	καθ´ ἑαυτῶν διαβολὰς εἰς ἄληστον
[3, 5]	διατεθεῖσθαι αὐτοὺς καὶ ἀναβεβιωκέναι, προσπεποιῆσθαι	δὲ	καθ´ ὑπόκρισιν τὸν φιλόσοφον ἑλεῖν
[3, 2]	μὴ γίνεται ὧν βούλεται· ἐβουλήθη	δὲ	Καθαρίσαι αὐτὸν» καὶ δεῖξαι αὐτῷ
[3, 2]	ποιητὴν μόνον παραγγείλας σέβειν· πρῶτος	δὲ	καὶ ἀγωγήν τινα θεοσεβοῦς βίου
[3, 6]	ἀκοαῖς εἰς δεῦρο παραλαμβάνομεν; ποῖος	δὲ	καὶ αἱρήσεται τὰ ἀσύνακτα συνάγειν;
[3, 5]	τὰ οἰκεῖα προϊσχόμενος ἐξῳκειοῦτο, ἐλευθέρῳ	δὲ	καὶ ἀληθεῖ λόγῳ τὰ συμβησόμενα
[3, 6]	αὐτοῖς Ἕλλησιν ἐθῶν ἀνατρεπτικοί, καινῆς	δὲ	καὶ ἀληθοῦς εὐσεβείας καταγγελτικοί. Τί
[3, 2]	Μωσέως φωναῖς ἀκολούθως συνέστη. Σκέψαι	δὲ	καὶ ἄλλην προφητείαν ἀνάγραπτον. Ἐπειδὴ
[3, 7]	Σύρων ἐντραφέντες μόνῃ φωνῇ; Πέρσας	δὲ	καὶ Ἀρμενίους, καὶ Χαλδαίους, καὶ
[3, 2]	ἐκδικήσω ἐξ αὐτοῦ τὰ ὅμοια	δὲ	καὶ αὐτὸς ὁ Μωσῆς, πρὸς
[3, 6]	τὸν ἀριθμητικόν; κατὰ τὰ αὐτὰ	δὲ	καὶ γόητος ἀνδρὸς μέγιστοι ἂν
[3, 5]	τῆς περὶ αὐτὸν σπουδῆς; τίνων	δὲ	καὶ διδάσκαλον ἐπεγράφοντο μαθημάτων; ἢ
[3, 5]	τοὺς τῶν τοιωνδὶ ἀκροατάς, ἤδη	δὲ	καὶ διδασκάλους τῶν αὐτῶν φύντας
[3, 7]	αἰῶνος κειμένοις νόμοις; ἐπὶ ποίᾳ	δὲ	καὶ δυνάμει περιέσεσθαι ἔστιν τοῦ
[3, 7]	εἰκὸς ἦν τοὺς ἀκροωμένους; πῶς	δὲ	καὶ ἐδημηγόρουν ἄνδρες λόγων ἄπειροι
[3, 7]	τῶν τῆς εὐσεβείας ἀθλητῶν, ὁμοῦ	δὲ	καὶ εἰς τὸ τοῖς πᾶσιν
[3, 2]	Ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν ἐνταῦθα	δὲ	Καὶ ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ
[3, 5]	ἡγοῦντο θεοὺς οἱ προπάτορες, παρίωμεν	δὲ	καὶ ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα, καὶ
[3, 5]	τὸ βαρὺ τοῦ προστάγματος, οἱ	δὲ	καὶ ἔργον πεποιηκότες τὸν λόγον
[3, 5]	καὶ ξενιζούσῃ κέχρητο διδασκαλίᾳ; μαρτυρεῖ	δὲ	καὶ ἡ τῶν Πράξεων τῶν
[3, 7]	ἔπειθον, ζῶντος ἔργα παριστῶντες. Εἰ	δὲ	καὶ θεὸν αὐτὸν καὶ θεοῦ
[3, 2]	τὸν νόμον φυλάξασιν ἐπηγγείλατο ὡσαύτως	δὲ	καὶ Ἰησοῦς ὁ Χριστός, μακάριοι«
[3, 2]	δάκτυλος θεοῦ ἐστιν τοῦτο Ὡσαύτως	δὲ	καὶ Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ
[3, 5]	πράττειν οἷς νομοθετεῖν προσποιεῖται, σχηματίζεσθαι	δὲ	καὶ καθυποκρίνεσθαι τὸν σεμνὸν βίον.
[3, 2]	γὰρ ἱστορία δηλοῖ τοῦτο) βοᾷ	δὲ	καὶ κέκραγεν ἡ ἀλήθεια ἐπὶ
[3, 2]	τῆς γῆς Καὶ ὁ σωτὴρ	δὲ	καὶ κύριος ἡμῶν ὡσαύτως φησὶν
[3, 2]	ποτὲ μὲν δι´ αἰνιγμάτων, ποτὲ	δὲ	καὶ λευκότερον ὁ Ἡσαΐας παρίστησι·
[3, 5]	ὑπὲρ τοῦ μηδενὸς ἀποθνῄσκειν; τί	δὲ	καὶ λυπεῖ μηδενὸς εὐλόγου χάριν
[3, 2]	καὶ τεῖχος ἐξ εὐωνύμων Ὡσαύτως	δὲ	καὶ μᾶλλον θεοπρεπέστερον Ἰησοῦς ὁ
[3, 5]	τὸ παράπαν ἐλπίδα κτήσασθαι, εἰκῆ	δὲ	καὶ μάτην πλανᾶσθαι καὶ πλανᾶν;
[3, 2]	θεὸς δέομαι ἴασαι αὐτήν Ὡσαύτως	δὲ	καὶ μείζονι δυνάμει ἐξουσίας ὁ
[3, 5]	ἀνδροφονίας νομοθετῆσαι μὴ φονεύειν, ὡσαύτως	δὲ	καὶ μὴ μοιχεύειν, οἷα λαγνιστάτοις
[3, 2]	καὶ Συνήγαγεν ἑβδομήκοντα ἄνδρας ὡσαύτως	δὲ	καὶ ὁ σωτὴρ Ἀνέδειξεν ἑαυτοῦ
[3, 2]	μετωνόμασε τὸν Ναυὴν Ἰησοῦν. Ὡσαύτως	δὲ	καὶ ὁ σωτὴρ τὸν Σίμωνα
[3, 2]	καὶ ὕδωρ οὐκ ἔπιεν« ὡσαύτως	δὲ	καὶ ὁ Χριστός. Γέγραπται γοῦν·
[3, 2]	αὐτοῦ καταγγελθεῖσαν εὐσέβειαν ἐπιστώσατο. Ὡσαύτως	δὲ	καὶ ὁ Χριστὸς ταῖς ἀναγράπτοις
[3, 6]	προτέρας αὐτῶν μοχθηρίας ἀπεργάζεσθαι. τοιοῦτοι	δὲ	καὶ οἱ πρὸς αὐτῶν μαθητευόμενοι,
[3, 6]	ὕπουλον ἐν αὐτοῖς λανθάνειν, ἐνσεμνύνεσθαι	δὲ	καὶ παρρησιάζεσθαι ἐπὶ τῇ τῶν
[3, 5]	γεγονέναι μὴ σωφρόνων λόγων, ἀδικίας	δὲ	καὶ πλεονεξίας καὶ πάσης ἀκολασίας,
[3, 2]	χρωτὸς τοῦ προσώπου αὐτοῦ Ὡσαύτως	δὲ	καὶ πολὺ διαφερόντως ὁ ἡμέτερος
[3, 2]	ἐξέπεμψε τὴν γῆν κατασκεψομένους· ὡσαύτως	δὲ	καὶ πολὺ κρεῖττον ὁ ἡμέτερος
[3, 2]	ἐν μέσῳ τῆς θαλάσσης Ὡσαύτως	δὲ	καὶ πολὺ κρειττόνως ὁ σωτὴρ
[3, 6]	αὐτὸν καὶ γόητα νομίζειν; Σκέψαι	δὲ	καὶ ταῦτα πάλιν· γόης, ὅταν
[3, 6]	φυσικὰς τοῦ σώματος ἡδονάς, ἄτρωτον	δὲ	καὶ τὴν διάνοιαν παντὸς αἰσχροῦ
[3, 3]	ἤμελλον θεραπεύειν τὸ θεῖον; ὅπως	δὲ	καὶ τίσιν λόγοις οἱ παλαιοὶ
[3, 2]	τοῖς ἐνδεέσι προΐεσθαι προστάττει, ὑπερβὰς	δὲ	καὶ τὸ ἐπιορκεῖν τὴν ἀρχὴν
[3, 5]	λόγος εἴη ἂν οὗτος. Σκεψώμεθα	δὲ	καὶ τὸν ἐναντίον. Ἔστω γὰρ
[3, 5]	πολλοὺς μὲν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ, πολλοὺς	δὲ	καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐπηγάγετο. Ὁ
[3, 5]	ἀντικηρύττωμεν, μηδ´ Αἰγυπτίους ἀνῶμεν, πολεμῶμεν	δὲ	καὶ τοὺς τούτων θεούς, μὴ
[3, 7]	τὴν ἐπ´ αὐτῶν ἐξουσίαν. Νῦν	δὲ	καὶ τοῦτο θεοῦ τοῦ ἐπὶ
[3, 5]	τῶν φαύλων οἰκεῖον φύσεως; Ἔτι	δὲ	καὶ τούτῳ πρόςσχες. Εἰ δὴ
[3, 2]	ἀλλ´ οὐχ ὑπὲρ ἑαυτοῦ. Εἰ	δὲ	καὶ τραυματισθήσεται λόγοις βλασφήμοις βαλλόμενος,
[3, 2]	ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσιν Λέλεκται	δὲ	καὶ τῷ Δαβίδ, ὡς ἄρα
[3, 2]	γῆς ἢ ἀμφὶ ταύτην οὐχὶ	δὲ	καὶ τῷ πορρωτάτω τῆς ἀλλοδαπῆς
[3, 3]	ἱερὰν προσαγαγεῖν θεῷ, τὴν αὐτὴν	δὲ	καὶ ὕμνον οὖσαν καὶ ἡμῶν
[3, 5]	καὶ τὸν λόγον ἰδιώτας, εὐσεβοῦς	δὲ	καὶ φιλοσόφου διδασκαλίας εἰς ἔρωτα
[3, 5]	τις, γεγονότα παραίτιον ἀγαθοῦ, πάσης	δὲ	κακίας διδάσκαλον; ἀνὴρ μὲν γὰρ
[3, 5]	σωτῆρος ἡμῶν ἐν τούτοις· Γίνεται	δὲ	κατ´ ἐκεῖνον τὸν χρόνον Ἰησοῦς,
[3, 5]	καὶ Μάρκος αὐτὰ παρέλιπεν. τὰ	δὲ	κατὰ τὴν ἄρνησιν αὐτοῦ εἰς
[3, 5]	προφητῶν κατηγγελμένον. Καὶ ἡ ἱστορία	δὲ	κατέχει ὡς καὶ μεγίστη τις
[3, 5]	γυναῖκα μετὰ ἐπιθυμίας ἀκολάστου, τοῦ	δὲ	κλέπτειν τοὐναντίον καὶ τὰ οἰκεῖα
[3, 5]	Κλαύσετε καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ	δὲ	κόσμος χαρήσεται» πῶς οὐκ αὐτοὶ
[3, 5]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν μαρτυρία. Οὐδὲν	δὲ	κωλύει οἷον ἐκ περιουσίας καὶ
[3, 5]	αὐτοῦ πραχθείσας παραδοξοποιοὺς ἱστορίας. Εἰ	δὲ	λέγοιεν μηδὲν τὴν ἀρχὴν πεποιηκέναι
[3, 6]	τοῖς ἀρχαίοις, οὐ μοιχεύσεις· ἐγὼ	δὲ	λέγω ὑμῖν, ὅτι πᾶς ὁ
[3, 7]	μαρτύριον πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν» Ὁ	δὲ	λόγος εἴρητο μὲν ἐν γωνίᾳ
[3, 6]	ἀλλ´ οὐκ ἔστιν εἰπεῖν, ἔμπαλιν	δὲ	λόγους φιλοσόφους μετιόν, ὡς ἀποδέδεικται.
[3, 7]	τὸν πάντων δημιουργὸν σέβειν; ποίᾳ	δὲ	λόγων ἱκανότητι θαρσοῦντες ἐπὶ τοῦτο
[3, 7]	ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» ἐπειδὴ	δὲ	λοιπὸν αὐτοὺς ἀκολούθους ἐκτήσατο, ἐμπνεύσας
[3, 5]	γὰρ ὁ μὲν διδάσκαλος, οἱ	δὲ	μαθηταί· εἶθ´ ὡς ἐν ὑποθέσει
[3, 5]	δώδεκα μὲν ὄντων ἀποστόλων, ἑβδομήκοντα	δὲ	μαθητῶν, μυρίου τε πλήθους τούτων
[3, 3]	διαγωγῆς, τίνα ἂν πλανήσειεν, οὐχὶ	δὲ	μᾶλλον προτρέψαιτο σπεύδειν μὲν ἐπ´
[3, 5]	γε Λουκᾶς, οὐδὲ Μάρκος, αὐτὸς	δὲ	Ματθαῖος τὸν ἑαυτοῦ στηλιτεύων βίον,
[3, 5]	παρὰ τοὺς πολλοὺς ἐφρόνει, οὐδὲν	δὲ	μέγα οὐδὲ τῆς ἀναστάσεως ἄξιον
[3, 3]	ἡμᾶς γεγόνασι τοῖς χρόνοις, λέγω	δὲ	μετὰ τὴν προβεβλημένην ἡμῖν ὑπὸ
[3, 6]	διδάσκαλος ἦν ἄρα τοιοῦτος. Ἵνα	δὲ	μὴ ἐξ ἀγράφων ὁ λόγος
[3, 5]	πηρωθείη τὰς ὄψεις; διὰ τί	δὲ	μὴ ἐψεύσαντο πάντες, ὅτι μηδὲν
[3, 6]	οἰκείῳ ὀνόματι σύστασιν ποιήσασθαι. τὸ	δὲ	μὴ μόνον ἐννοῆσαι τοῦτο, ἀλλὰ
[3, 5]	πλανῶντες μὲν οὓς δυνατόν· εἰ	δὲ	μὴ πείθοιτό τις, ἀλλ´ αὐτοί
[3, 1]	τοῦ κόσμου θεοσεβοῦς διδασκαλίας; ὅτι	δὲ	μὴ ῥήμασιν ἀνθρωπίνοις ἐκέχρηντο εἰς
[3, 5]	πάσης αἰσχρᾶς ἐπιθυμίας πειρᾶσθαι, μᾶλλον	δὲ	μηδὲ ὀργίζεσθαι δι´ ἄκραν ψυχῆς
[3, 5]	παρὰ τοῖς πᾶσιν ἀνατρέπωμεν. Προθυμίας	δὲ	μηδεὶς ἡμῶν λειπέσθω» Οὔτε γὰρ
[3, 7]	κρατῦναι οἷός τε ἦν· ὁ	δὲ	μηδὲν θνητὸν καὶ ἀνθρώπινον διανοηθεὶς
[3, 3]	καὶ θορυβώδους συνουσίας ἀνείργων, διδάσκων	δὲ	μόνην ἀσπάζεσθαι τὴν περὶ τὰ
[3, 6]	μυριάδες καὶ αὐτῶν βαρβάρων, οὐχὶ	δὲ	μόνον Ἑλλήνων, ἐκ τῶν Ἰησοῦ
[3, 2]	οὐκ ἂν δύναιο ἐφαρμόζειν, ἐπὶ	δὲ	μόνον τὸν σωτῆρα καὶ κύριον
[3, 5]	μετ´ εὐκλείας θάνατον ὑπομείνειεν, ὁ	δὲ	μοχθηρός, τὸν τρόπον φιλοπαθής τις
[3, 2]	εἶναι φάσκειν τὸν προφητευόμενον; Ὅτι	δὲ	Μωσῆς ταῦτα οὐκ ἀπεριορίστως προλέγει,
[3, 2]	δ´ οὖν ἡ γραφή· Ἐξέτεινε	δὲ	Μωσῆς τὴν χεῖρα ἐπὶ τὴν
[3, 2]	ἀρχόντων παρέσεσθαι τὸν προφητευόμενον. Ἰούδαν	δὲ	νῦν οὐ τὴν φυλὴν ὀνομάζει,
[3, 2]	ταῦτα μὲν ἐπεσκιασμένως ᾐνίξατο· γυμνότερον	δὲ	ὁ αὐτὸς ἑρμηνεύει προφήτης τὴν
[3, 5]	τοῦ θεοῦ τοῦ ζῶντος. Ἀποκριθεὶς	δὲ	ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ, μακάριος
[3, 2]	τοσούτων οὐδεὶς μὲν ἄλλος μόνος	δὲ	ὁ σωτὴρ ἡμῶν παρέστη τὰ
[3, 2]	εἰς ἐλευθερίαν μετεστήσατο. Καὶ Ἰησοῦς	δὲ	ὁ Χριστὸς ἐκ τῆς ὑπὸ
[3, 5]	αὐτὸν οἱ ἄνθρωποι, καὶ αὐτοὶ	δὲ	οἱ αὐτοῦ μαθηταὶ τίνα δόξαν
[3, 6]	τίς πώποτε διαπραξάμενος ἱστορεῖται; τίνος	δὲ	οἱ γνώριμοι καὶ τῶν πραγμάτων
[3, 5]	οὐκ ἐμφανὴς ὁ φθόνος; Τί	δέ;	οἱ καταψευδόμενοι τοῦ διδασκάλου καὶ
[3, 3]	ἦν ὁ λόγος, καὶ φιλοσόφων	δὲ	οἱ μάλιστα διαφανεῖς τοῖς αὐτοῖς
[3, 6]	πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς» Ἀνὴρ	δὲ	ὅλως γοητείᾳ προσέχων τὸν νοῦν,
[3, 5]	τοῦ λόγου» Καὶ τὸν Ἰωάννην	δὲ	ὅμοιον εὕροις ἂν τῷ Ματθαίῳ·
[3, 1]	ἐν γαστρὶ ἐχούσας παρακαλέσει Ταῦτα	δὲ	ὁποίας ἔχεται διανοίας, ὁδῷ προϊόντες
[3, 5]	προελθόντας κατορθῶσαι τὸ ἐπιτήδευμα; σκέψαι	δὲ	ὁποῖόν ἐστιν καὶ τὸ μηδένα
[3, 6]	ἐνώπιον πάντων πυρὶ παραδοῦναι. Ἐπάκουσον	δὲ	ὅπως ἡ γραφὴ περιέχει· Ἱκανοὶ
[3, 2]	τοῦ Χριστοῦ τελευτὴν ἑώρα· ἐπεὶ	δὲ	ὅσον οὔπω ἔμελλε μετὰ τὴν
[3, 5]	ἀπαίδευτοι καὶ παντελῶς ἰδιῶται, μᾶλλον	δὲ	ὅτι καὶ βάρβαροι, καὶ τῆς
[3, 5]	ἡδονὴν μεταδιώκοντες· καὶ ὁ διδάσκαλος	δέ,	ὅτι μὴ δι´ ἀπάτης θέλγων
[3, 6]	θῦσαι πρὸς αὐτῶν βεβιασμένον. Εἰ	δὲ	οὐδεὶς πώποτε τῶν καθ´ ἡμᾶς
[3, 2]	αὐτίκα τὴν Ἰουδαίων ἀρχήν, αὐτὸν	δὲ	οὐκ ἔτι Ἰουδαίων, ἐθνῶν δὲ
[3, 4]	δὲ τὸ κελευσθὲν ἐποίει. τυφλοῖς	δὲ	πάλιν ἄλλοτε τὰ βλεπτικὰ τοῦ
[3, 2]	θήσομαι αὐτόν Καὶ περὶ τούτου	δὲ	πάλιν εἴρηται· Καὶ κατακυριεύσει ἀπὸ
[3, 5]	οὗτος ἐξ αὐτῶν ἐστιν. Ὁ	δὲ	πάλιν ἠρνήσατο. Καὶ μετὰ μικρὸν
[3, 5]	ὁδόν καὶ τὰ τοιαῦτα, τῇ	δὲ	πάντα διοικούσῃ προνοίᾳ αὐτοὺς ἀναθέντας
[3, 3]	τὰ θεῖα λόγια σχολήν. Ὁ	δὲ	παντὸς μὲν ψεύδους ἀποτρέπων, τὴν
[3, 2]	ἀρχῆς ἐξ ἡμερῶν αἰῶνος Ὡμολόγηται	δὲ	παρὰ τοῖς πᾶσιν ὅτι ἐν
[3, 2]	τὸ Ἰουδαίων καθῄρητο βασίλειον· ἐκλελοίπει	δὲ	παραχρῆμα ὁ ἐκ προγόνων διαδοχῆς
[3, 6]	μὲν σαρκὸς ἐγγόνων ἠλόγησαν, ψυχῆς	δὲ	πᾶσαν ἐπιμέλειαν πεποιηκυῖαι ὅλας αὐτὰς
[3, 3]	φύσεως οὐδαμῶς οἰκεῖα λογισάμενος, κρίνας	δὲ	πάσης θυσίας προσηνεστάτην καὶ ἡδεῖαν
[3, 3]	ἕνεκα τοῖς εὐσεβέσιν ἐπάθλων, ἀποτρέπεσθαι	δὲ	πάσης κακίας διὰ τὰς ἐπηρτημένας
[3, 2]	πάσας τὰς αἰνέσεις σου» Τούτοις	δὲ	πᾶσιν ἀντιβλέψαι δύνασθαι οὐδὲ τοὺς
[3, 6]	μὲν ὑπερεκκῦψαι πολύθεον πλάνην τὸν	δὲ	πατέρα καὶ δημιουργὸν τοῦδε τοῦ
[3, 2]	Οὐδένα γοῦν τούτων ὅμοιον· Μωσῆς	δὲ	περὶ ἑνὸς ὡρισμένως ἀναφωνεῖ. τίνα
[3, 2]	τοῖς οἰκείοις διανέμοντα; Καὶ ἄλλως	δὲ	περὶ τῆς μετὰ τὸν θάνατον
[3, 5]	καὶ αὐτοδίδακτον αὐτῆς· ἐπὶ μέγα	δὲ	πλαστοῖς ῥήμασιν ἐπαιρόντων τὸν διδάσκαλον,
[3, 4]	βλεπτικὰ τοῦ φωτὸς ἐχαρίζετο. Ἤδη	δέ	ποτε καὶ αἱμορροοῦσα γυνὴ μακραῖς
[3, 2]	τοῦ προκειμένου, καὶ ἡ παροῦσα	δὲ	πραγματεία τῆς Εὐαγγελικῆς Ἀποδείξεως κατὰ
[3, 2]	βασιλείαν οὐρανῶν κατήγγειλε. Καὶ ἄλλας	δὲ	πράξεις εὕροις ἂν ὑπὸ τοῦ
[3, 3]	παρούσης ὑποθέσεως, ἐκείνοις ἀρκεσθησόμεθα. Ἐπεὶ	δὲ	πρὸς τοῖς ἐξητασμένοις ἔγνωμεν, παρὰ
[3, 3]	φιλοσοφωτάτων ψυχὴν διαλλάττειν; Καὶ θείου	δὲ	πρὸς τούτοις δικαιωτηρίου συνεχῶς ὑπομιμνήσκων
[3, 2]	Καὶ οἱ μὲν ἐκλελοίπεσαν, ὁ	δὲ	προσδοκία τῶν καθ´ ὅλης τῆς
[3, 4]	σῶμα δυνάμει θείᾳ καθαίρων, τοτὲ	δὲ	προστάγματι λόγου τοὺς ἐν ἀνθρώποις
[3, 4]	ἐνστῆναι, οὐκ ἀπολειψόμεθα σπουδῆς. Ἄλλως	δὲ	πῶς αὐτοῖς ἀπαντήσομεν; ~Ὅτι μὴ
[3, 5]	παραχρῆμα τὴν δίκην ἐπεσπάσατο. Κἀκεῖνο	δὲ	πῶς οὐ μεστὸν ἐκπλήξεως, τὸ
[3, 5]	τῆς προδοσίας, ἀπελιθώθη αὐτίκα, ὁ	δὲ	ῥαπίσαι αὐτὸν τολμήσας ξηρὸς παραχρῆμα
[3, 6]	μέν, οὐ κατώρθωσεν δέ, ἑνὶ	δὲ	ῥήματι καὶ μιᾷ φωνῇ φήσας
[3, 3]	πάθει ψυχῆς ᾖ μεμολυσμένος) διὰ	δὲ	σιγῆς καθαρᾶς καὶ τῶν περὶ
[3, 5]	τίνα με λέγετε εἶναι; ἀποκριθεὶς	δὲ	Σίμων Πέτρος εἶπεν, σὺ εἶ
[3, 3]	τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ τοιαῦτα. Φέρε	δὲ	σκεψώμεθα, μὴ ἄρα ποτὲ ὁ
[3, 2]	οὐ κλέψεις, οὐκ ἐπιορκήσεις Ὁ	δὲ	σωτὴρ ἡμῶν ἐπιτείνων τὸν νόμον
[3, 6]	εἰδέναι καὶ ἔχειν μεγαλαυχούμενος· ὁ	δὲ	σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν, ὅτι
[3, 6]	ὑποσύρειν τῇ αὐτοῦ κακίᾳ· ὁ	δὲ	σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν οὐδ´
[3, 6]	τίς πώποτε γοήτων διανενόηται; ὁ	δὲ	σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν οὐκ
[3, 5]	μὲν τοιοῦτον αὐτῷ συνεγνωκότες, ἑαυτοῖς	δὲ	τὰ πάντα πλαττόμενοι καὶ πλανῶντες
[3, 2]	νομοθέτης ἀποδέδεικται. Καὶ τὰ λοιπὰ	δὲ	τὰ περὶ κόσμου γενέσεως, καὶ
[3, 7]	μόνα καὶ ἔνδοξα προσεκόμιζον (λέγω	δὲ	τὰς θαυματουργίας καὶ τὰς παραδοξοποιίας
[3, 5]	θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» Μετὰ	δὲ	ταῦτα λίθοις βληθεὶς ἀναιρεῖται Στέφανος,
[3, 5]	καὶ εὐσεβείας ἐπαγγελίᾳ καινῆς· οἱ	δὲ	ταῦτα μετερχέσθων, καὶ τὰ τούτων
[3, 5]	Μάρκος μὲν ταῦτα γράφει, Πέτρος	δὲ	ταῦτα περὶ ἑαυτοῦ μαρτυρεῖ· πάντα
[3, 7]	μετὰ σῶμα προβαίνει γιγνώσκεις, σοφίης	δὲ	τετμημένη αἰὲν ἀλᾶται· ἀνέρος εὐσεβίῃ
[3, 1]	κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς Καὶ τυφλοῖς	δὲ	τὴν ἀνάβλεψιν παρεῖχεν, τοῖς τὰς
[3, 5]	τοὺς δὲ τὴν Περσῶν, τοὺς	δὲ	τὴν Ἀρμενίων, ἑτέρους δὲ τὸ
[3, 2]	σπέρμα σου ἔθνη κληρονομήσει» ταῦτα	δὲ	τὴν ἐξ ἐθνῶν ἐκκλησίαν καθ´
[3, 5]	τὴν βασιλικωτάτην πόλιν νείμασθαι, τοὺς	δὲ	τὴν Περσῶν, τοὺς δὲ τὴν
[3, 5]	τις καὶ φιλήδονος ὤν, μόνην	δὲ	τὴν πρόσκαιρον ταυτηνὶ ζωὴν καὶ
[3, 7]	τῷ θεῷ κατηξιωμένοι βραβείων· οἱ	δὲ	τῆς εὐσεβείας πολέμιοι τὰς προσηκούσας
[3, 6]	δαίμοσιν θυσίαν προέσθαι τολμῶντες, θᾶττον	δὲ	τῆς ζωῆς ἐξιστάμενοι ἢ τοῖς
[3, 5]	ἐξέστη τῆς προθέσεως, δι´ εὐχῆς	δὲ	τιθέμενοι καὶ αὐτοὶ τῶν ἴσων
[3, 5]	Ματθαῖος δηλοῖ διὰ τούτων· Ὑμεῖς	δὲ	τίνα με λέγετε εἶναι; ἀποκριθεὶς
[3, 4]	δυνάμεως δεῖγμα μέγιστον ἐπικομιζομένη. Ἄλλος	δέ	τις βασιλικὸς ἀνὴρ κακῶς ἔχοντα
[3, 5]	τὸν φιλόσοφον ἑλεῖν βίον. Οὕτως	δέ	τις καὶ πάσας ἁπλῶς εἰπεῖν
[3, 2]	φυλαὶ τῆς γῆς Καὶ τόπος	δέ	τις πάλιν ἀφωρισμένος τῆς τοῦ
[3, 5]	τῆς γε ἐπιβουλῆς ἐσκευώρητο, μετὰ	δὲ	τὸ ἐξ ἀνθρώπων γενέσθαι ἀσμένως
[3, 4]	κράββατόν σου, καὶ περιπάτει» ὁ	δὲ	τὸ κελευσθὲν ἐποίει. τυφλοῖς δὲ
[3, 5]	τοὺς δὲ τὴν Ἀρμενίων, ἑτέρους	δὲ	τὸ Πάρθων ἔθνος, καὶ αὖ
[3, 5]	διαπράξασθαι τὸν διδάσκαλον ἐμαρτύρησαν. Τί	δὲ	τὸ πιθανὸν τοῦ νομίζειν συμφώνως
[3, 5]	ψευδῆ πρὸς ἡμῶν ἐκθειαζομένου. τείνωμεν	δὲ	τὸ ψεῦδος μὴ ἐπὶ μόνους
[3, 5]	πιστεύειν αὐτοῖς ὡς ἀληθεστάτοις, ἐν	δὲ	τοῖς ἐπιδόξοις καὶ σεμνοτέροις ἀπιστεῖν.
[3, 7]	ἦν ἐπαμῦναι ἑαυτῷ δεδυνημένον; τίς	δὲ	τοῖς ἰδιώταις καὶ εὐτελέσιν ἐκείνοις
[3, 7]	οὐ κατὰ πλῆθος, κατὰ μέρος	δὲ	τοῖς προστυχοῦσι διελέγοντο. τίσιν οὖν
[3, 6]	κατορθώσεως εἶεν ἂν μάρτυρες· γεωμετρικοὶ	δὲ	τὸν ἄρχοντα τίνα ἄλλον ἢ
[3, 7]	αὐτῶν τὸν Ἑρμῆν εἶναι, τινὰ	δὲ	τὸν Δία νενομικέναι. τοσοῦτον αὐτῶν
[3, 6]	τοιαῦτα σεμνῶς νομοθετοῦντα ἑώρων, αὐτὸν	δὲ	τὸν νομοθέτην κατ´ οὐδένα τρόπον
[3, 7]	μὲν πατρίων θεῶν ἀφίστασθαι, ἕνα	δὲ	τὸν πάντων δημιουργὸν σέβειν; ποίᾳ
[3, 5]	δεῖσθαι, πολλοῦ δεῖ ἐπιορκεῖν, παρασκευάζειν	δὲ	τὸν τρόπον παντὸς ὅρκου πιστότερον
[3, 2]	εὐσεβείας νομοθέτην ἀνηγορεῦσθαι Ἰουδαίων, Ἰησοῦν	δὲ	τὸν Χριστὸν τῶν ἐθνῶν ἁπάντων,
[3, 6]	σωτῆρος ἡμῶν ἐπιδέδεικται δύναμις; ἰάσεις	δὲ	τοσάσδε καὶ παραδόξους εὐεργεσίας τοιάσδε,
[3, 7]	πιθανώτερον λέγεσθαι τὰ εἰρημένα. Νῦν	δὲ	τοτὲ μὲν τὸν πρεσβευόμενον θεὸν
[3, 5]	πολλοὺς μὲν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ, πολλοὺς	δὲ	τοῦ Ἑλληνικοῦ» προσαγόμενος, δῆλος ἂν
[3, 1]	πέφανται τὸ εὐαγγέλιον καὶ τοὔνομα	δὲ	τοῦ εὐαγγελίου διὰ τῶν προφητικῶν
[3, 5]	κατ´ αὐτῶν γενόμενα ἀνατεινόμενοι, τὸν	δὲ	τοῦ ἡμετέρου διδασκάλου θάνατον ὥσπερ
[3, 2]	ἐκ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ« (λέγει	δὲ	τοῦ Ἰσραήλ) καὶ κυριεύσει ἐθνῶν
[3, 3]	μὴ διὰ στόματος ἰόντι) παρὰ	δὲ	τοῦ καλλίστου τῶν ὄντων διὰ
[3, 5]	μὴ ῥηματίοις καὶ λόγοις δυνάμει	δὲ	τοῦ σταυρωθέντος διδασκάλου καταλύωμεν, ἀπίωμεν
[3, 4]	τοῦ σώματος ἀναχώρησιν ἐποιεῖτο. Εἶτα	δὲ	τοῦ σώματος αὐτοῦ ληφθέντος πρὸς
[3, 3]	ἄνακτα σεβαζόμενοι θεὸν ἁγνῶς. Χαλδαίους	δὲ	τοὺς αὐτοὺς διὰ τὸν Ἀβραὰμ
[3, 5]	τὸν ἀριθμὸν τοὺς ἐκκρίτους, ἑβδομήκοντα	δὲ	τοὺς λοιπούς, οὓς καὶ ἀποστεῖλαι
[3, 6]	πρόνοιαν καὶ θεοῦ κρίσιν, χλευάσει	δὲ	τοὺς περὶ ἀρετῆς καὶ τοὺς
[3, 2]	ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν Χριστόν; ὅπως	δὲ	τοῦτ´ εἴρηται διασκέψασθαι ἀναγκαῖον. Μωσῆς
[3, 2]	ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα» Διὰ ποῖον	δὲ	τοῦτο, πάλιν ἑξῆς διδάσκει φήσας·
[3, 5]	μὲν ἄλλοις πιστεύειν εὔλογον, μόνοις	δὲ	τούτοις ἀπιστεῖν; καὶ πῶς οὐκ
[3, 7]	δυνάμεις πεποιηκέναι οἷα θεόν) τοτὲ	δὲ	τούτοις ἐναντίως ὕβρεις αὐτὸν καὶ
[3, 5]	δὲ ἀπόστολον οὐδ´ εὐαγγελιστήν· ἐν	δὲ	τῷ εὐαγγελίῳ ἐπισημηνάμενος ὃν ἠγάπα
[3, 3]	ἀεὶ τῷ κρείττονι λόγῳ (λέγω	δὲ	τῷ μὴ διὰ στόματος ἰόντι)
[3, 5]	ἀπὸ σεμνῆς διατριβῆς ὡρμᾶτο, ἐκ	δὲ	τῶν ἀμφὶ τὰς τελωνείας καὶ
[3, 7]	τοῦτον μὲν οὐ βλασφημήσεις, ἐλεήσεις	δὲ	τῶν ἀνθρώπων τὴν ἄνοιαν. Ταῦτα
[3, 6]	ᾄδεται τῷ ἡμετέρῳ παραπλησίως; Τίς	δὲ	τῶν ἀπ´ αἰῶνος πώποτε γόης,
[3, 2]	οἴκοθεν μὲν οὐδέν, ἐξ αὐτῶν	δὲ	τῶν αὐτοῦ φωνῶν καὶ ἧς
[3, 6]	Κράτης Κράτητα, ἠλευθέρου κομπάζων. Οἱ	δὲ	τῶν Ἰησοῦ λόγων ζηλωταὶ μυρίοι
[3, 2]	τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἐκκλησίας Ὅτι	δὲ	τῶν μετὰ Μωσέα προφητῶν οὐδεὶς
[3, 2]	τοῦ προσδοκωμένου παρουσίας ἀποφαίνεται, διαλιπόντων	δὲ	τῶν παρ´ αὐτοῖς ἀρχόντων παρέσεσθαι
[3, 6]	ὅπως ἡ γραφὴ περιέχει· Ἱκανοὶ	δὲ	τῶν τὰ περίεργα πραξάντων συνεισενέγκαντες
[3, 2]	ὁ ἀναμάρτητος, ταῦτα ἦν. Ἰουδαίων	δὲ	τῶν τὸν θάνατον αὐτῷ συσκευασαμένων
[3, 5]	μὲν τῶν οἰκείων ὠλιγωρηκότων, ἀντὶ	δὲ	τῶν φιλτάτων, γυναικὸς λέγω καὶ
[3, 6]	μικρὰ ταῦτα καὶ ἀνθρώπεια· τὸ	δὲ	φάναι τὸν τῆς ἀνθρώπων εὐσεβείας
[3, 5]	σεμνότερα τῷ διδασκάλῳ προτεθειμένους. Εἰ	δὲ	φιλαλήθεις ἐν τοῖς περὶ αὐτοῦ
[3, 2]	ἐποίησε. Γέγραπται δ´ οὖν· Τετάρτῃ	δὲ	φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἦλθεν ὁ
[3, 4]	οἷα δεσπότου φωνὴν καταπτήξαντα; πέντε	δὲ	χιλιάδας ἀνδρῶν, συνεπιπαρόντος μυρίου ἄλλου
[3, 4]	ὑπ´ ἀνδρὸς πλάνου ἐπιθέσθαι. Εἰ	δὲ	χρὴ καὶ ἐπὶ τοῦ παρόντος
[3, 7]	πῶς δ´ Αἰγυπτίοις διαλεχθησόμεθα; ποίᾳ	δὲ	χρησόμεθα λέξει πρὸς Ἕλληνας, ἄνδρες
[3, 3]	οὐ πρόσεστίν γε μίασμα) μόνῳ	δὲ	χρῷτο πρὸς αὐτὸν ἀεὶ τῷ
[3, 5]	Κακὸν γὰρ ἴσως ἀλήθεια, τὸ	δὲ	ψεῦδος ἔχει τοῦ κακοῦ τὸ
[3, 6]	καὶ ἄδικος καὶ ἀσεβής; τοιοῦτος	δὲ	ὢν πόθεν ἢ πῶς τὰ
[3, 3]	θεοφιλέσιν Ἑβραίοις προσφιλής, ὥσπερ οὖν	δέδεικται	διὰ τῆς Προπαρασκευῆς, παρ´ ὧν
[3, 2]	πᾶσι τοῖς σημείοις καὶ τέρασι	Δέδεικται	τοίνυν τὸ ἔνθεον πνεῦμα διὰ
[3, 5]	δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται	δεδεμένα	ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὅσα
[3, 4]	τοῦ παρόντος βραχέα πρὸς τοὺς	δεδηλωμένους	ἐνστῆναι, οὐκ ἀπολειψόμεθα σπουδῆς. Ἄλλως
[3, 5]	μαθητὰς αὐτοῦ τοιαῦτα παρ´ αὐτοῦ	δεδιδαγμένους	παντορέκτας γεγονέναι καὶ παμπονήρους τῶν
[3, 2]	Ἰσραὴλ τὸν Μωσῆν, καὶ ἦν	δεδοξασμένη	ἡ ὄψις τοῦ χρωτὸς τοῦ
[3, 2]	ὄρους Μωσῆς οὐκ ᾔδει ὅτι	δεδόξασται	ἡ ὄψις τοῦ χρωτὸς τοῦ
[3, 5]	ἂν τοιαύτην τιμωρίαν; καὶ μὴν	δεδόσθω	τιμᾶν αὐτὸν συνόντα ἔτι καὶ
[3, 7]	ἐν ζῶσιν ἦν ἐπαμῦναι ἑαυτῷ	δεδυνημένον;	τίς δὲ τοῖς ἰδιώταις καὶ
[3, 2]	ὑπακοῆς καὶ τῆς ὑπομονῆς ἕνεκα	δεδώρηται	αὐτῷ τὰ ἐκκείμενα· γέγονε γὰρ
[3, 3]	αὐτοῦ καθαρῶν ἐννοιῶν θρησκεύσομεν αὐτόν.	Δεῖ	ἄρα συναφθέντας καὶ ὁμοιωθέντας αὐτῷ
[3, 7]	μάλα ἀκριβῶς τὸ μέλλον εἰπών·	Δεῖ	γὰρ κηρυχθῆναι τὸ εὐαγγέλιον τοῦτο
[3, 3]	ὡς μηδ´ εὐορκίας δεῖσθαι, πολλοῦ	δεῖ	ἐπιορκεῖν· Ἔστω γὰρ ὑμῶν τὸ
[3, 5]	ὡς μηδ´ εὐορκίας δεῖσθαι, πολλοῦ	δεῖ	ἐπιορκεῖν, παρασκευάζειν δὲ τὸν τρόπον
[3, 5]	αὐτοῖς ὁ Πέτρος εἶπεν· Πειθαρχεῖν	δεῖ	θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» Μετὰ
[3, 5]	κατὰ εὐτελεῖς καὶ ἰδιώτας, πολλοῦ	δεῖ	κατὰ πλάνους καὶ γόητας. Οἱ
[3, 4]	οὗτος ἤδη καὶ θανοῦσαν. τί	δεῖ	λέγειν ὡς τεταρταῖος ἄλλος δυνάμει
[3, 3]	τὸν ποιητὴν αὐτῶν σέβειν, σκέψασθαι	δεῖ,	μὴ ἄρα ἠπατήμεθα, τοῦτον παρ´
[3, 2]	ὀμνύναι νομοθετεῖ. Καὶ τί με	δεῖ	μηκύνειν τὸν λόγον εἰς ἀπόδειξιν
[3, 3]	θεὸν ἀνῆγον τὸ σέβας, τί	δεῖ	πλάνον οὐχὶ δὲ θαυμαστὸν εὐσεβείας
[3, 6]	ἄρα καὶ ἀληθῶς εὐσεβής, πολλοῦ	δεῖ	πλάνος καὶ γόης, ὁμολογοῖτ´ ἂν
[3, 5]	ἀμνησικάκως φέρειν. Καὶ τί με	δεῖ	συναγαγεῖν πάνθ´ ὅσα ὁ μὲν
[3, 6]	τοῦ Ἰησοῦ μαθηταί, ἀφ´ ὧν	δεῖ	τὸν διδάσκαλον ὁποῖός τις ἦν
[3, 6]	οὐ φίλους οὐδὲ συνήθεις, πολλοῦ	δεῖ	ὑπηκόους καὶ ὑποχειρίους εἶναι παρεσκεύασεν.
[3, 6]	τρόπου· σωφροσύνης δὲ αὐτοῦ μέγα	δεῖγμα	ἦν κἀκείνη ἡ διδασκαλία, δι´
[3, 4]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐνθέου δυνάμεως	δεῖγμα	μέγιστον ἐπικομιζομένη. Ἄλλος δέ τις
[3, 2]	ὁ Χριστός, ὡς καὶ σπήλαιον	δείκνυσθαι	πρὸς τῶν ἐπιχωρίων αὐτόθι τοῖς
[3, 4]	ὁ πρὶν ἀναχωρήσας ἑκών. Καὶ	δείκνυσίν	γε πάλιν αὐτὸς ἑαυτὸν ἔνσαρκον,
[3, 5]	γε περὶ αὐτῶν ἱστορία σαφῶς	δείκνυσιν,	ὡς μετὰ τὴν τοῦ διδασκάλου
[3, 5]	κλέπτειν, οἷα δουλοπρεπεστάτοις, αὐτοὺς δὲ	δεῖν	τούτους μὲν ἡγεῖσθαι μὴ προσήκειν
[3, 7]	ἐπείσθη ποτ´ ἂν λέγουσιν χρῆναι	δεῖν	τῶν μὲν πατρῴων θεῶν καταφρονῆσαι,
[3, 7]	οἰστρούμενοι καὶ πᾶν τὸ σῶμα	δεινοῖς	καὶ ἀνιαροῖς πάθεσιν διαφθειρόμενοι, ὥστε
[3, 6]	ὦ οὗτος, ἀλλὰ καὶ φαρμακέα	δεινὸν	καὶ ἀπατεῶνα καλεῖς. ἆρ´ οὖν
[3, 5]	μὴ προσδοκῆσαι αὐτοὺς μηδὲ ἐλπίσαι	δεινόν	τι πείσεσθαι ἐκ τῆς περὶ
[3, 5]	λόγων ἐπιδεδειγμένους, πανούργους τινὰς καὶ	δεινοὺς	ὑποτίθενται σοφιστάς, ὡς τὰ μὴ
[3, 2]	τοῦ πόνου τῆς ψυχῆς αὐτοῦ,	δεῖξαι	αὐτῷ φῶς» Ἀνώτερον εἰπὼν Ἄνθρωπος
[3, 2]	τοῦ πόνου τῆς ψυχῆς αὐτοῦ	δεῖξαι	αὐτῷ φῶς» Ἐπεὶ τοίνυν βεβούλευται
[3, 2]	ἐβουλήθη δὲ Καθαρίσαι αὐτὸν» καὶ	δεῖξαι	αὐτῷ φῶς» Ἐποίησεν ἄρα ταῦτα,
[3, 2]	καθαρίσαι αὐτὸν τῆς πληγῆς καὶ	δεῖξαι	αὐτῷ φῶς» πάντως που βουληθεὶς
[3, 3]	τιμᾶν παραινῶν, ὡς μηδ´ εὐορκίας	δεῖσθαι,	πολλοῦ δεῖ ἐπιορκεῖν· Ἔστω γὰρ
[3, 5]	οὕτως ἔχεσθαι ὡς μηδ´ εὐορκίας	δεῖσθαι,	πολλοῦ δεῖ ἐπιορκεῖν, παρασκευάζειν δὲ
[3, 7]	δὴ ἐφ´ ἑαυτοῖς εἶχον οἱ	δεισιδαίμονες	τὴν ἐπ´ αὐτῶν ἐξουσίαν. Νῦν
[3, 6]	κατεσπείροντο ἐναντίοι τῇ τῶν παλαιῶν	δεισιδαιμονίᾳ,	νόμοι δαιμόνων πολέμιοι καὶ πάσης
[3, 7]	τοὺς θυμοὺς τῶν κατὰ πόλεις	δεισιδαιμόνων	φόβῳ τῆς μείζονος ἀρχῆς καταστείλαντος.
[3, 3]	τι καθόλου τῶν αἰσθητῶν ἐπονομάζοι	(δεῖται	γὰρ οὐδενὸς οὐδὲ παρὰ τῶν
[3, 2]	σου κατίσχυσον, ἔτι εἰς τὰ	δεξιὰ	καὶ εἰς τὰ ἀριστερὰ ἐκπέτασον·
[3, 5]	αὐτὸν τολμήσας ξηρὸς παραχρῆμα τὴν	δεξιάν,	ὁ δ´ ἀρχιερεὺς Καϊάφας, ὡς
[3, 5]	ἀπάτης τῦφον· ἀνθ´ ὧν, φέρε,	δεξιὰς	δόντες ἀλλήλοις, ὁμοῦ πάντες συνθώμεθα
[3, 2]	τὸ ὕδωρ αὐτοῖς τεῖχος ἐκ	δεξιῶν	καὶ τεῖχος ἐξ εὐωνύμων Ὡσαύτως
[3, 5]	τοῦ σώματος φέρειν, εἰ δὲ	δέοι	καὶ δεσμωτηρίων πειρᾶσθαι ἀτιμιῶν τε
[3, 2]	πρὸς κύριον, λέγων, ὁ θεὸς	δέομαι	ἴασαι αὐτήν Ὡσαύτως δὲ καὶ
[3, 5]	καὶ τὰ οἰκεῖα προΐεσθαι τοῖς	δεομένοις,	ἀλλὰ μηδὲ σεμνύνεσθαι ἐπὶ τῷ
[3, 3]	δέ ἐστιν οὗτος ὀργάνου μὴ	δεόμενος»	Εἰ δὴ οὖν ταῦτα καὶ
[3, 2]	ἔθνη κληρονομήσει» Πλείονος δὲ ἐξεργασίας	δεομένων	τῶν κατὰ τὸν τόπον, ἀρκούντως
[3, 5]	ἑκάστοις, ὡς εἰκός, νόμων τιμωρίαι,	δεσμὰ	δηλαδὴ καὶ βάσανοι καὶ φυλακαί,
[3, 5]	τόν τε Πέτρον ὁ αὐτὸς	δεσμοῖς	περιέβαλεν, ὡς ἐν ταῖς Πράξεσι
[3, 1]	καὶ λύσιν τῶν ἀπὸ κακίας	δεσμῶν	ἀνακαλούμενος δι´ ὧν ἔφασκεν· Δεῦτε
[3, 5]	φέρειν, εἰ δὲ δέοι καὶ	δεσμωτηρίων	πειρᾶσθαι ἀτιμιῶν τε καὶ ὕβρεων
[3, 4]	πάντα γε ἔστη παραχρῆμα, οἷα	δεσπότου	φωνὴν καταπτήξαντα; πέντε δὲ χιλιάδας
[3, 3]	προσάγων ἀναγέγραπται, εἰσέτι τε καὶ	δεῦρο	οἱ τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ λόγοι
[3, 6]	ὁρῶμεν ὀφθαλμοῖς καὶ ἀκοαῖς εἰς	δεῦρο	παραλαμβάνομεν; ποῖος δὲ καὶ αἱρήσεται
[3, 6]	ἐν ταῖς παραδοξοποιίαις, ὁπότε εἰσέτι	δεῦρο	πᾶς δαίμων καὶ πᾶν ἀκάθαρτον
[3, 7]	ἀκμάσαι συνηνέχθηείνου τε καὶ εἰς	δεῦρο	τὸ ἀπ´ αἰῶνος καὶ ἀπ´
[3, 7]	τε ἐπιθεὶς τῇ φωνῇ τῇ	Δεῦτε,	ἀκολουθεῖτέ μοι, καὶ ποιήσω ὑμᾶς
[3, 7]	αὐτοὺς τὰ μὲν πρῶτά φησιν·	Δεῦτε,	ἀκολουθεῖτέ μοι, καὶ ποιήσω ὑμᾶς
[3, 1]	δεσμῶν ἀνακαλούμενος δι´ ὧν ἔφασκεν·	Δεῦτε	πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες
[3, 5]	ἑαυτοῦ βίον καὶ τοῦ συζύγου	δεύτερον	ἑαυτὸν κατέλεγεν. Συνεζευγμένος γοῦν τῷ
[3, 2]	ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσιν Ἤδη	δεύτερον	ἐν τούτοις ὁ προφήτης τὸ
[3, 5]	τάγμα, φέρε καὶ πρὸς τὸ	δεύτερον	στῖφος ἐνστῶμεν. τοῦτο δὲ ἦν
[3, 5]	αὐτὸν εἰδὼς πρῶτον αὐτὸν κατέλεξεν,	δεύτερον	τὸν Θωμᾶν ἐπαγαγών, ὥσπερ καὶ
[3, 5]	ὃν λέγετε· καὶ εὐθέως ἐκ	δευτέρου	ἀλέκτωρ ἐφώνησεν» Μάρκος μὲν ταῦτα
[3, 5]	ἀπαγορεύοντα καὶ νομοθετοῦντα μηδὲ μέχρι	δευτέρου	χιτῶνος αὔξειν τὴν ὕπαρξιν· ὅπερ
[3, 2]	κληρονομίας τοῦ Χριστοῦ μέμνηται τῷ	δευτέρῳ	συμφώνως ψαλμῷ, δι´ οὗ περὶ
[3, 6]	ἀγράφων ὁ λόγος ἡμῖν ὁδεύοι,	δέχου	τὰς ἀποδείξεις καὶ ἀπὸ ἱστορίας
[3, 7]	Τῷ ὀνόματί μου» οὐ γὰρ	δὴ	ἁπλῶς καὶ ἀδιορίστως μαθητεῦσαι πάντα
[3, 3]	ὑπειληφότας γεγονέναι αὐτὸν ἀντενεχθησόμεθα. Πευστέον	δὴ	αὐτῶν, εἴ ποτέ τις ἄλλος
[3, 3]	τινας σωτηρίους οἰκονομίας ἀπεστάλθαι· ἃς	δὴ	γνωρίζειν καὶ τιμᾶν κατὰ τὸ
[3, 3]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν διδασκαλίαν, οἷα	δὴ	ἐγγράφως ὡμολόγουν, ἄκουε. Ἀπὸ τῶν
[3, 5]	τοῖς μετὰ ταῦτα ἀνθρώποις, ὅτι	δὴ	ἐλυπεῖτο» καὶ ἠδημόνει» καὶ τετάρακτο
[3, 1]	ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν Καὶ	δὴ	ἐνθένδε ἀρξάμενος τῆς οἰκείας διδασκαλίας
[3, 1]	μὲν ἄρξεται τὸ εὐαγγέλιον, ὅτι	δὴ	ἐξ αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ, δι´
[3, 7]	πολέμους οὐ τοὺς τυχόντας, εἰ	δὴ	ἐφ´ ἑαυτοῖς εἶχον οἱ δεισιδαίμονες
[3, 7]	ὡς φάναι τὸν ἀπόστολον, ὅτι	δὴ	Ἐχαρίσατο αὐτῷ ὁ θεὸς τὸ
[3, 1]	κρατήσει, ὅτι μὴ ἀνθρωπείᾳ· ὃ	δὴ	καὶ αὐτὸ συνέστη διὰ τοῦ
[3, 5]	δὲ καὶ τούτῳ πρόςσχες. Εἰ	δὴ	καὶ αὐτοὶ πλάνοι καὶ ἀπατεῶνες
[3, 2]	αὐτοῦ κατηγγελμένον βίον ὑποσχόμενος· ὃ	δὴ	καὶ παριστὰς λευκότερον, τοῖς πρὸς
[3, 4]	τῶν θειοτέρων ἔργων αὐτοῦ. Φέρε	δὴ	καὶ τὰ θειότερα σκεψώμεθα. Καὶ
[3, 4]	εἰς οὐρανοὺς πορείαν στειλάμενος· οἷς	δὴ	καὶ ὑποθήκας περὶ τῶν πρακτέων
[3, 0]	οὐκ ἀλλοτρίων αὐτῶν μεταποιούμεθα· καλεῖ	δὴ	καιρὸς ἐπ´ αὐτὴν ἐμβάντα τὴν
[3, 5]	τε ἦν τὸ ἐπιχείρημα. Κακῷ	δὴ	κακὸν οὔ φασιν εἶναι φίλον,
[3, 2]	μόνου τοῦ σωτῆρος ἡμῶν, ὅτι	δὴ	κύριον αὐτόν, καὶ οὐκ αὐτὸ
[3, 6]	τὸν τρόπον γεγονέναι; εἰ δὲ	δὴ	μαγγανευτής τις ἦν καὶ φαρμακεύς,
[3, 3]	καὶ πρόπαλαι παῖδες Ἑβραίων, τῶν	δὴ	μάλιστα καὶ πρὸς τῶν χρησμῶν
[3, 2]	ὑψωθήσεται ἡ βασιλεία αὐτοῦ Εἰ	δὴ	μηδεὶς ἄλλος πώποτε τῶν ἐκ
[3, 2]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν θεσπίσαν, εἰ	δὴ	μόνος αὐτὸς καὶ οὐδ´ ἄλλος
[3, 2]	ἐκ σπέρματος Ἰεσσαί, ἀφ´ οὗ	δὴ	ὁ σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν
[3, 7]	τε καὶ θάρσους ἐμπλήσας, καὶ	δὴ	οἷά τις ἀληθῶς θεοῦ λόγος
[3, 2]	εἰς τὴν θεότητα μεταβολήν. Εἰ	δὴ	οὖν διὰ τῶν τοσούτων οὐδεὶς
[3, 6]	φιλοσόφους μετιόν, ὡς ἀποδέδεικται. Ὁ	δὴ	οὖν ἑτέροις σεμνοῦ καὶ σώφρονος
[3, 3]	τὸ γένος, ὡς ἱστορεῖται. Εἰ	δὴ	οὖν καὶ πρόπαλαι παῖδες Ἑβραίων,
[3, 1]	τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ τί	δὴ	οὖν λείπεται ἐπὶ τούτοις ἢ
[3, 5]	αὐτοῦ μαρτυρίας ἀγαθῆς ἐξίστασθαι; εἰ	δὴ	οὖν μηδὲν ἀγαθὸν συνεγνωκότες τῷ
[3, 5]	ἄλλαις αὐτῶν διηγήσεσιν πεπιστευκότες. Οἱ	δὴ	οὖν μηδὲν τῆς ἀληθείας ἐν
[3, 6]	ἀπὸ τῶν χειρόνων μεταβολῇ. Οἱ	δὴ	οὖν πυρὶ παραδόντες τὰς μαγικὰς
[3, 5]	διαλέξεων εἶναι λέγεται ἀπομνημονεύματα. Οἱ	δὴ	οὖν τὰ μὲν δόξαντα αὐτοῖς
[3, 3]	οὗτος ὀργάνου μὴ δεόμενος» Εἰ	δὴ	οὖν ταῦτα καὶ πρὸς τῶν
[3, 3]	προφητῶν ἄντικρυς εὐσεβῆ παιδεύματα. Εἰ	δὴ	οὖν ταῦτα σεμνὰ εἰ ὠφέλιμα
[3, 6]	σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν. Εἰ	δὴ	οὖν τοιόσδε τις ἦν, πῶς
[3, 7]	καὶ οὐρανίων ἁψίδων οἰκήτορα. Ὁ	δὴ	οὖν τοιοῦτος πῶς ἂν ἄλλως
[3, 7]	τῶν παραδόξων ἔργων ἐπίδειξις. Καὶ	δὴ	οὕτω διακειμένοις πάνθ´ ὅσα περὶ
[3, 2]	τὴν κατὰ πάντων ἐθνῶν, ἃ	δὴ	πάντα παρέστη καὶ ἔτι μᾶλλον
[3, 5]	τοῦθ´ ἡμῖν ἤδη μεμελετήσθω. Ψευδώμεθα	δὴ	πάντες ὁμοῦ συμφώνως, καὶ πλαττώμεθα
[3, 2]	ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσι τοῦτο	δὴ	παράθες τοῖς παρὰ Μωσεῖ φερομένοις
[3, 5]	μαρτυροῦντες εὖ μάλα ἀναιδῶς, ὅτι	δὴ	πᾶσιν ἡμῖν μετὰ τὸ ἐκ
[3, 5]	ὁ τούτων ἔλεγχος; εἰ γὰρ	δὴ	πλάττεσθαι αὐτοῖς σκοπὸς ἦν καὶ
[3, 2]	ἁπάντων τῶν ἐθνῶν ὁμολογεῖ, τί	δή	ποτε ἐμποδὼν μὴ οὐχὶ αὐτὸν
[3, 6]	Καὶ γὰρ ἂν εἴη βελτίων	δή	που πᾶς ὁ διδάσκων τῶν
[3, 6]	καὶ ἀπὸ ἱστορίας ἐγγράφου. Οἱ	δὴ	πρῶτοι τοῦ Ἰησοῦ μαθηταὶ ἐν
[3, 4]	καὶ τὰ θειότερα σκεψώμεθα. Καὶ	δὴ	σκεψώμεθα ὅσων καὶ οἵων, σὺν
[3, 5]	μὲν δῆλοι τὸν τρόπον, ὅτι	δὴ	στερροί τινες καὶ βαθεῖς ὑπῆρχον,
[3, 3]	πατὴρ ὑμῶν τέλειός ἐστιν» Εἰ	δὴ	ταῦτά τις Ἑλλήνων αἰτιῷτο, ἴστω
[3, 6]	εἷς παρ´ αὐτοῖς θαυμάζεται, ὅτι	δὴ	τὴν οὐσίαν καταλιπὼν τοῖς πολίταις,
[3, 6]	εἴτ´ ἐπ´ Αἰγύπτου εἴθ´ ὅπῃ	δή;	τί οὖν οὐχὶ κἀκείνων, πρὸ
[3, 2]	τὰς ὑποχειρίους ῥυσάμενος ψυχάς, οἷα	δή	τινα σκῦλα τοῖς οἰκείοις διένειμεν
[3, 6]	καὶ εὗρον μυριάδας πέντε» τοιοῦτοι	δή	τινες οἱ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[3, 3]	τῆς αὐτοῦ δυνάμεως ἐπαιδεύθησαν; Ἀλλὰ	δὴ	τὸ τρίτον σκεψώμεθα, μή ποτ´
[3, 6]	ψυχῆς ἀθανασίας λόγους; εἰ μὲν	δὴ	τοιαῦτά τινα ἦν ἰδεῖν καὶ
[3, 6]	καὶ ὑποχειρίους εἶναι παρεσκεύασεν. Ὁ	δὴ	τοιούτους ἡμᾶς προαγαγὼν πῶς ἂν
[3, 6]	δυνάμει τὰ παράδοξα διεπράξατο. Καὶ	δὴ	τούσδε πρῶτον ἁπάντων ἐρωτητέον, τίνα
[3, 5]	θειοτέρας δόξης ἐποιήσατο; οὐ γὰρ	δὴ	τούτοις ἀπιστεῖν ἔμελλον οἱ ταῖς
[3, 6]	κἂν τῶν σαυτοῦ δαιμόνων, αὐτῶν	δὴ	τῶν χρησμῳδῶν θεῶν, ἄκουε τῷ
[3, 3]	ἀνθρώπων, εἰ θεῷ μέν, ὃν	δὴ	φαμὲν τοῦτον, ἑνί τε ὄντι
[3, 5]	τοιοῖσδε· Ἄνδρες φίλοι, τὸν μὲν	δὴ	χθὲς καὶ πρώην ἀπατεῶνα καὶ
[3, 5]	τὰ δ´ ἐκείνοις ἐναντία, παρανομεῖν	δηλαδὴ	καὶ ἀσεβεῖν καὶ ἀδικεῖν καὶ
[3, 5]	ὡς εἰκός, νόμων τιμωρίαι, δεσμὰ	δηλαδὴ	καὶ βάσανοι καὶ φυλακαί, πῦρ
[3, 5]	τὰ πρὸς αὐτὸν λεχθέντα Ματθαῖος	δηλοῖ	διὰ τούτων· Ὑμεῖς δὲ τίνα
[3, 2]	ἄντικρυς τὴν γένεσιν τοῦ Χριστοῦ	δηλοῖ,	ἡ δὲ Γῆ ἡ ἄβατος
[3, 5]	χαρήσεται» πῶς οὐκ αὐτοὶ μὲν	δῆλοι	τὸν τρόπον, ὅτι δὴ στερροί
[3, 2]	πολλῶν κατέστη (οὐδεμία γὰρ ἱστορία	δηλοῖ	τοῦτο) βοᾷ δὲ καὶ κέκραγεν
[3, 5]	ἐπεγράφοντο μαθημάτων; ἢ τοῦτο μὲν	δῆλον;	πάντως γάρ που ὧν παρ´
[3, 6]	ἐπιφέρειν διαβολήν; οὐχὶ καὶ τυφλῷ	δῆλον	ὡς πᾶν τοὐναντίον τούτοις ἡμεῖς
[3, 5]	πολλοὺς δὲ τοῦ Ἑλληνικοῦ» προσαγόμενος,	δῆλος	ἂν εἴη περιττόν τι κεκτημένος
[3, 6]	ἐγχειρῶν, ἆρ´ οὐκ ἂν εἴη	δῆλος	ἀνόσιος ὢν τὸν τρόπον καὶ
[3, 5]	ἀλήθειαν, καὶ εἰς τοὐναντίον τὰ	δηλούμενα	παρεκδεχόμενος. Ἀλλ´ ὡς οὐκ ἄν
[3, 6]	πᾶσαν ἀνθρώπου φύσιν ὑπερβεβηκέναι τὸν	δηλούμενον;	Ἀλλὰ διδασκάλοις αὐτὸν φῂς προσεσχηκέναι
[3, 5]	κατεγνωσμένου. Πῶς οὖν οἱ τοῦ	δηλουμένου	μαθηταί, εἰ ἄρα πλάνος ἦν
[3, 1]	προφῆται τὸ εὐαγγέλιον ἐκήρυττον. Τοῦ	δηλωθέντος	μάρτυς ἂν εἴη ῥήμασιν αὐτοῖς
[3, 7]	τίς ἦν ἄρα αὐτοῖς τῆς	δημηγορίας	ὁ λόγος, ᾧ πεπεῖσθαι εἰκὸς
[3, 3]	μεμαρτυρημένων, ἐπὶ μόνον τὸν πάντων	δημιουργὸν	θεὸν ἀνῆγον τὸ σέβας, τί
[3, 2]	θεολογίαν κατήγγειλεν, τὸν τῶν ἁπάντων	δημιουργὸν	καὶ ποιητὴν μόνον παραγγείλας σέβειν·
[3, 6]	πράγματι καὶ λόγῳ τὸν πάντων	δημιουργὸν	πατέρα θεὸν ἀνακαλούμενος ἀποδείκνυται καὶ
[3, 7]	ἀφίστασθαι, ἕνα δὲ τὸν πάντων	δημιουργὸν	σέβειν; ποίᾳ δὲ λόγων ἱκανότητι
[3, 6]	Τὸν μὲν οὖν πατέρα καὶ	δημιουργὸν	τοῦδε τοῦ παντὸς εὑρεῖν τε
[3, 6]	πλάνην τὸν δὲ πατέρα καὶ	δημιουργὸν	τοῦδε τοῦ παντὸς» μόνον εἰδέναι
[3, 6]	πείθεσθαι, ὡς τὸν ποιητὴν καὶ	δημιουργὸν	τοῦδε τοῦ παντὸς» μόνον θεὸν
[3, 6]	διδασκάλου συνεργίας τὸν πατέρα καὶ	δημιουργὸν	τῶν ὅλων εὑρεῖν τε καὶ
[3, 6]	ἰατρός, οὐδὲ τέκτων, οὐδ´ ἑτέρας	δημιουργὸς	τέχνης. Καίτοι μικρὰ ταῦτα καὶ
[3, 3]	γῆς καὶ τοῦ σύμπαντος κόσμου	δημιουργῷ,	αὐτός τε ἀνακείμενος καὶ τοὺς
[3, 6]	ὧδε κἀκεῖσε περιφέροντες Ἑλλήνων παῖδες·	Δημόκριτος	αὐτοῖς οὗτος ἦν. Καὶ Κράτης
[3, 5]	γνόντες δὲ αὐτοὺς μετὰ ταῦτα	δημοσίᾳ	τῷ πλήθει τὰ περὶ αὐτοῦ
[3, 2]	πρόσθεν ἡμῖν γεγυμνασμένων) χρῆν δὲ	δήπου	τὸν μὴ μόνον Ἰουδαίων θεὸν
[3, 5]	γάρ, κἂν ἄλλων λεγόντων, χρῆν	δήπουθεν	ἀρνεῖσθαι τοὺς οὐδὲν ἄλλο ἢ
[3, 5]	τῶν οὐρανῶν, καὶ ὅσα ἂν	δήσῃς	ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένα
[3, 6]	ὁ λόγος παρίστησιν, ἀποδειχθῆναι. τί	δῆτα	οὖν, ἦ τινες ἄλλοι κρείττους
[3, 5]	καὶ οἵῳ κέχρητο θανάτῳ; τί	δῆτα	οὖν καὶ μετὰ τὸ αἴσχιστον
[3, 6]	καὶ ἀληθοῦς εὐσεβείας καταγγελτικοί. Τί	δῆτα	οὖν τοῖς πάλαι γόησιν πρὸ
[3, 5]	δι´ ἐναντίας λόγου φανῇ. Ἐληλεγμένου	δῆτα	τούτου, φέρε ἀναδραμόντες ἐπὶ τὴν
[3, 7]	οἱ γνήσιοι τοῦ Χριστοῦ μαθηταὶ	δι´	ἁγνείας βίου καὶ τῶν πρὸς
[3, 2]	καὶ λευκότερον ὁ Ἡσαΐας παρίστησι·	δι´	αἰνιγμάτων μέν, ὅταν λέγῃ· Κύριε,
[3, 2]	αὐτοῦ τὸ θαῦμα ποτὲ μὲν	δι´	αἰνιγμάτων, ποτὲ δὲ καὶ λευκότερον
[3, 5]	πειρᾶσθαι, μᾶλλον δὲ μηδὲ ὀργίζεσθαι	δι´	ἄκραν ψυχῆς ἀπάθειαν, μηδὲ προσβλέπειν
[3, 5]	τὸν θεόν, καὶ πολὺ πρότερον	δι´	ἄκρας σωφροσύνης καὶ ἁγνείας σώματος
[3, 5]	καὶ σὺν αὐτοῖς διατρίβοντα καὶ	δι´	ἀπάτης αὐτούς, ὡς ἂν φαίη
[3, 5]	ὁ διδάσκαλος δέ, ὅτι μὴ	δι´	ἀπάτης θέλγων αὐτοὺς καὶ τὰ
[3, 5]	διδάξαι ἡμᾶς αὐτοὺς τόν τε	δι´	ἀπάτης τῦφον· ἀνθ´ ὧν, φέρε,
[3, 2]	εἰρημένων. Ἐπειδὴ γὰρ τὰ πάντα	δι´	αὐτὴν ὁ Χριστὸς ὑπέμεινεν, εἰκότως
[3, 7]	ἁπλοῖς οὐδ´ ἀναποδείκτοις ἐμαρτύρουν λόγοις,	δι´	αὐτῆς δ´ ἐνεργείας ἔπειθον, ζῶντος
[3, 7]	ἀπελάμβανον ἐλευθερίαν, εἰς μεῖζον ὁσημέραι	δι´	αὐτῶν ἐκλάμποντος τοῦ σωτηρίου λόγου
[3, 7]	καὶ αὐτὸς ὅπως κεκράτηκεν ὁ	δι´	αὐτῶν λόγος, ἐπεὶ καὶ αὐτῶν
[3, 6]	Ἔτι πρὸς τούτοις ὁ τῷ	δι´	ἐναντίας ἡμῖν λόγῳ παριστάμενος λεγέτω,
[3, 6]	ἐχέτω. Πάλιν δ´ ἐπὶ τὸν	δι´	ἐναντίας ἰτέον, ἐρωτητέον τε εἴ
[3, 5]	ἀτόπῳ συγχωρήσει τὸ ἀσύστατον τοῦ	δι´	ἐναντίας λόγου φανῇ. Ἐληλεγμένου δῆτα
[3, 5]	τινος (οὗτος δ´ ἦν τῶν	δι´	ἐσχάτην ἀπορίαν τὰς τροφὰς μεταιτούντων)
[3, 4]	ἡμῖν καὶ βεβασάνισται ταῦτα καὶ	δι´	ἑτέρων πραγμάτων ἐναργῶν, πάντα καλυπτόντων
[3, 5]	οὐδὲ καθῆκεν ἐπὶ εὐαγγελίου γραφὴν	δι´	εὐλαβείας ὑπερβολήν. τούτου Μάρκος γνώριμος
[3, 5]	τῶν λοιπῶν ἐξέστη τῆς προθέσεως,	δι´	εὐχῆς δὲ τιθέμενοι καὶ αὐτοὶ
[3, 5]	μὴ τὴν αἰτίαν ἔχουσιν ἀποδιδόναι,	δι´	ἣν οἱ μὲν μαθηταί, ὁ
[3, 6]	δεῖγμα ἦν κἀκείνη ἡ διδασκαλία,	δι´	ἧς ἁγνεύειν ἐξ αὐτοῦ τοῦ
[3, 7]	δ´ οὖν εἰπὼν ἐπισυνῆψεν ἐπαγγελίαν,	δι´	ἧς ἔμελλον ἐπιθαρρεῖν καὶ προθύμως
[3, 2]	χρὴ τὴν παρὰ Μωσεῖ προφητείαν,	δι´	ἧς ὅμοιον αὐτῷ παραστήσειν ὁ
[3, 0]	διὰ Χριστοῦ γενομένης κλήσεως ἐμνημόνευσαν,	δι´	ὃ καὶ ὡς οἰκείων ἀλλ´
[3, 3]	μή ποτ´ ἄρα τοῦτ´ ἦν	δι´	ὃ πλάνον αὐτόν φασιν, ὅτι
[3, 5]	αὐτοῦ λεχθέντα τῷ Ἰησοῦ ἐδικαίου	δι´	οἰκείας προφέρειν μαρτυρίας. τίνα δὲ
[3, 7]	αὐτοὶ τῇ τῶν παραδόξων ἐνεργείᾳ	δι´	ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ πρὸς αὐτῶν
[3, 3]	πρώτου συγγράμματος τῆς παρούσης ὑποθέσεως·	δι´	οὗ πάρεστιν ἀνθρώποις ἐπὶ σπείρας
[3, 2]	μέμνηται τῷ δευτέρῳ συμφώνως ψαλμῷ,	δι´	οὗ περὶ τῆς ἐπιβουλῆς τῆς
[3, 5]	τελώνης» Οὕτως μὲν ὁ Ματθαῖος	δι´	ὑπερβολὴν ἐπιεικείας τὸ φιλάληθες ὑποφαίνων
[3, 5]	οὖν οὐκ ἂν αὐτοὺς θαυμάσειεν	δι´	ὑπερβολὴν φιλοσοφίας καὶ ταῖς κατὰ
[3, 4]	πραγμάτων ἐναργῶν, πάντα καλυπτόντων λόγον,	δι´	ὧν αὐτὸς ὁ κύριος ἡμῶν
[3, 3]	τὴν τῶν οἰκείων ἐντολῶν κατόρθωσιν,	δι´	ὧν αὐτῷ σώματι καὶ ψυχῇ
[3, 5]	Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ,	δι´	ὧν ἐπετέλει παραδόξων ἔργων, ὑφ´
[3, 1]	τῶν ἀπὸ κακίας δεσμῶν ἀνακαλούμενος	δι´	ὧν ἔφασκεν· Δεῦτε πρός με
[3, 3]	πρότερον τοῖς φοιτηταῖς ἐκτελεῖν παραδούς,	δι´	ὧν κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον
[3, 2]	ἀπόκειται, καὶ αὐτὸς προσδοκία ἐθνῶν	δι´	ὧν οὐ διαλείψειν ἑξῆς καὶ
[3, 5]	αὐτοῖς προαγγέλλοντος τοῦ διδασκάλου, προσέχοντες	δι´	ὧν πρὸς αὐτοὺς ἔλεγεν Ἐν
[3, 0]	διδασκαλίας, τῆς τε αἰτίας ἀποδοθείσης	δι´	ὧν τὰ Ἰουδαίων ἀσπασάμενοι λόγια
[3, 1]	δὴ ἐξ αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ,	δι´	ὧν τε κηρυχθήσεται, ὅτι διὰ
[3, 6]	πέφανται τοῦ Ἰησοῦ μαθητής, καίτοι	διὰ	βασάνων πείρας τῶν κατὰ χρόνους
[3, 2]	ὡς ῥίζα ἐν γῇ διψώσῃ	Διὰ	γὰρ τούτων μνημονεύσας ὁ προφήτης
[3, 5]	τοῦ Ἰησοῦ πεπραγμένοις, οὐκ ἀνιδρωτί,	διὰ	δὲ βασάνων ὑπομονῆς καὶ πάσης
[3, 3]	ὅταν πάθει ψυχῆς ᾖ μεμολυσμένος)	διὰ	δὲ σιγῆς καθαρᾶς καὶ τῶν
[3, 2]	πόσας σπυρίδας ἐλάβετε; Πάλιν Μωσῆς	διὰ	μέσης τῆς θαλάσσης διῆλθε καὶ
[3, 2]	καὶ διῆλθον οἱ υἱοὶ Ἰσραὴλ	διὰ	μέσης τῆς θαλάσσης κατὰ τὸ
[3, 3]	καὶ δικαίοις ἀνδράσιν εὐσεβεῖν ὁμοίως	διὰ	μόνης τῆς αὐτοῦ δυνάμεως ἐπαιδεύθησαν;
[3, 2]	Δέδεικται τοίνυν τὸ ἔνθεον πνεῦμα	διὰ	Μωσέως περὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[3, 7]	Ἑρμῆν εἶναι, τινὰ δὲ τὸν	Δία	νενομικέναι. τοσοῦτον αὐτῶν τὰς διανοίας
[3, 5]	στέρξαντας βίον καρτερικὸν καὶ ἐπίπονον,	διὰ	νηστειῶν, οἴνου τε καὶ κρεῶν
[3, 3]	ἃς ἐν τῇ Προπαρασκευῇ πεποιήμεθα	διὰ	πλείστων ἀποδείξεις. Τοιαῦτα ἄττα τυγχάνει
[3, 2]	καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα»	Διὰ	ποῖον δὲ τοῦτο, πάλιν ἑξῆς
[3, 6]	γνώριμοι καὶ τῶν πραγμάτων αὐτόπται	διὰ	πυρὸς καὶ σιδήρου δοκιμῆς τὴν
[3, 5]	λυπηρὰ χρῆν μᾶλλον ἐκφυγεῖν, ἤτοι	διὰ	σιωπῆς, ἢ διὰ τῆς περὶ
[3, 7]	τοῖς πάντων ἀνθρώπων κακουργοτάτοις ἐπηρτημένην	διὰ	σταυροῦ τιμωρίαν, τίς οὐκ ἂν
[3, 3]	λόγῳ (λέγω δὲ τῷ μὴ	διὰ	στόματος ἰόντι) παρὰ δὲ τοῦ
[3, 5]	τὰ Ἱεροσόλυμα οἰκοῦντες ἐκάλουν δίκαιον	διὰ	τὰ τῆς ἀρετῆς πλεονεκτήματα, ἐρωτηθεὶς
[3, 2]	αὐτὸς ἁμαρτίας πολλῶν ἀνήνεγκεν, καὶ	διὰ	τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν παρεδόθη» Ἀντὶ
[3, 2]	ἐν κακώσει. Αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη	διὰ	τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, καὶ μεμαλάκισται
[3, 2]	ἡμετέρων ἁμαρτιῶν· ἐπεὶ καὶ μεμαλάκισται	διὰ	τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, ὅπως ἡμεῖς,
[3, 2]	τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, καὶ μεμαλάκισται	διὰ	τὰς ἀνομίας ἡμῶν· παιδεία εἰρήνης
[3, 3]	ἐπάθλων, ἀποτρέπεσθαι δὲ πάσης κακίας	διὰ	τὰς ἐπηρτημένας τοῖς ἀσεβέσι τιμωρίας;
[3, 6]	ἡδονῶν ἕνεκεν θήρας, ὥστε ἤδη	διὰ	τὰς μαγγανείας γύναιά τινα καταβάλλειν
[3, 2]	γε κατὰ τοῦ λαοῦ ἔλεγχον	διὰ	τὰς παραβάσεις τοῦ Μωσέως ἐποιοῦντο
[3, 7]	μηδεμιᾶς οὔσης ἐν αὐτοῖς ἐπιμιξίας	διὰ	τὰς πολλὰς ἐθναρχίας· ὧν περιῃρημένων
[3, 2]	ἐν τοῖς ἀνόμοις λογισθῆναι, θεσπίζεται.	Διὰ	ταῦτα γὰρ εἴρηται κληρονομήσειν πολλοὺς
[3, 5]	πλείστης ἄλλης ταπεινώσεως τοῦ σώματος,	διά	τε εὐχῶν καὶ ἱκετηριῶν τῶν
[3, 7]	τῶν πρὸς τὸν θεὸν εὐχῶν	διά	τε τῆς αὐτοῦ ἐνθέου προσηγορίας
[3, 6]	εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς	διὰ	τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» Πάλιν
[3, 2]	Μωσῆς συνιδὼν τῷ θείῳ πνεύματι,	διὰ	τῆς αὐτοῦ γραφῆς τοῦτον ἀνεφώνησε
[3, 5]	τῶν μετὰ ταῦτα εἰ μὴ	διὰ	τῆς αὐτῶν ἔμαθεν φωνῆς, καθ´
[3, 4]	παραφαίνειν εἴωθεν, πλὴν ἀλλὰ καὶ	διὰ	τῆς λογικωτέρας μεθόδου, ἣν προσάγειν
[3, 5]	ἐκφυγεῖν, ἤτοι διὰ σιωπῆς, ἢ	διὰ	τῆς περὶ αὐτὸν ἀρνήσεως, μὴ
[3, 3]	Ἑβραίοις προσφιλής, ὥσπερ οὖν δέδεικται	διὰ	τῆς Προπαρασκευῆς, παρ´ ὧν ἤδη
[3, 6]	ὅση τοῖς Ἰησοῦ μαθηταῖς, οἷς	διὰ	τῆς τοῦ διδασκάλου συνεργίας τὸν
[3, 2]	ἐπὶ τὸ πρᾶον καὶ ἥμερον	διὰ	τῆς Χριστοῦ διδασκαλίας γενησομένην μεταβολὴν
[3, 5]	ὀψιγόνων ἐλέγξαι δυναμένων τὰ σεσιγημένα.	Διὰ	τί γὰρ μὴ ἐψεύσαντο καὶ
[3, 5]	αὐτοῦ συκοφάνταις, πηρωθείη τὰς ὄψεις;	διὰ	τί δὲ μὴ ἐψεύσαντο πάντες,
[3, 7]	ἀγνοοῦντας τοὺς Χριστιανούς. Ἐπερωτησάντων δὲ	διὰ	τί ἐκολάσθη, ἔχρησεν· Σῶμα μὲν
[3, 3]	μέχρις ἀνθρώπων νεύματι τοῦ πατρὸς	διά	τινας σωτηρίους οἰκονομίας ἀπεστάλθαι· ἃς
[3, 2]	ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Καὶ αὐτὸς	διὰ	τὸ κεκακῶσθαι οὐκ ἀνοίγει τὸ
[3, 5]	καὶ τὰ περὶ τῶν μελλόντων	διὰ	τὸ ὄνομα αὐτοῦ συμβήσεσθαι αὐτοῖς,
[3, 5]	Χριστὸν ὁμολογοῦντι, κολάζουσιν ὅμως αἰκιζόμενοι	διὰ	τὸ ὄνομα αὐτοῦ ὡς πάντων
[3, 5]	καὶ τὰ τούτων ἔτι μοχθηρότερα,	διὰ	τὸ προαλὲς τῆς κακίας καὶ
[3, 3]	ἁγνῶς. Χαλδαίους δὲ τοὺς αὐτοὺς	διὰ	τὸν Ἀβραὰμ ὠνόμασεν, ἐπεὶ Χαλδαῖος
[3, 6]	βασάνων ἰδέας ὑπομείναντες, καὶ τέλος	διὰ	τοῦ ἰδίου αἵματος τὰ περὶ
[3, 2]	λόγος εὐαγγελίζεται, σαφέστατα τοῦτο παριστὰς	διὰ	τοῦ Καὶ τὸ σπέρμα σου
[3, 3]	δὲ τοῦ καλλίστου τῶν ὄντων	διὰ	τοῦ καλλίστου τοῦ ἐν ἡμῖν
[3, 1]	ὃ δὴ καὶ αὐτὸ συνέστη	διὰ	τοῦ Κύριος δώσει ῥῆμα τοῖς
[3, 3]	ὅλον ἐφαπλῶσαι τὸν κόσμον ἀποδέδεικται	διὰ	τοῦ πρώτου συγγράμματος τῆς παρούσης
[3, 7]	λόγον, ὅστις ποτ´ ἦν ὁ	διὰ	τοῦ φαινομένου ἀνδρὸς τὰς θαυματουργίας
[3, 6]	καὶ μόνον σέβειν καὶ μόνον	διὰ	τοῦ Χριστοῦ θεολογεῖν. ταῦτ´ ἦν
[3, 2]	εἰκότως ὁ προφήτης ἐπισυνάπτει λέγων·	διὰ	τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλοὺς καὶ
[3, 2]	ἐνταῦθα περὶ τοῦ Χριστοῦ φησιν·	Διὰ	τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλούς, καὶ
[3, 2]	καὶ ὁ προφήτης ᾐνίξατο εἰπών·	Διὰ	τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλούς» καὶ
[3, 2]	ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν τοῦ προφητευομένου	διὰ	τούτων παρίστασθαι. Πῶϵ παραδοθέντα, εἶτα
[3, 5]	πρὸς αὐτὸν λεχθέντα Ματθαῖος δηλοῖ	διὰ	τούτων· Ὑμεῖς δὲ τίνα με
[3, 2]	καὶ τὰ λοιπά. Σημαίνει δὲ	διὰ	τούτων ὡς ἄρα ὁ Χριστὸς
[3, 1]	δι´ ὧν τε κηρυχθήσεται, ὅτι	διὰ	τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ
[3, 2]	λοιποῖς ἔθνεσιν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς	διὰ	τῶν αὐτοῦ μαθητῶν κατήγγειλεν. Ὥστε
[3, 2]	πάντα παρέστη καὶ ἔτι μᾶλλον	διὰ	τῶν ἑξῆς παραστήσεται ἐπὶ μόνον
[3, 7]	ἐκπλῆξαι. Ἐξέπληττον γὰρ ὡς εἰκὸς	διὰ	τῶν ἔργων τοὺς θεωμένους πρότερον·
[3, 5]	ὡς ἀληθῶς καὶ ἀκέραιον ἦθος	διὰ	τῶν οἰκείων λόγων ἐπιδεδειγμένους, πανούργους
[3, 2]	πορρωτάτω τῆς ἀλλοδαπῆς διατρίβοντι (Συνῶπται	διὰ	τῶν πρόσθεν ἡμῖν γεγυμνασμένων) χρῆν
[3, 1]	καὶ τοὔνομα δὲ τοῦ εὐαγγελίου	διὰ	τῶν προφητικῶν φωνῶν μεμαρτυρημένον, ἔχεις
[3, 2]	θεότητα μεταβολήν. Εἰ δὴ οὖν	διὰ	τῶν τοσούτων οὐδεὶς μὲν ἄλλος
[3, 2]	ἐκ τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους ἀναστήσειν	διὰ	χρησμοῦ θεσπίζει, τοῦτον εἰρηκότος αὐτοῦ
[3, 0]	προλαβοῦσαι τὸ μέλλον, τῆς ἡμετέρας	διὰ	Χριστοῦ γενομένης κλήσεως ἐμνημόνευσαν, δι´
[3, 5]	τῶν παρ´ Ἕλλησι φιλοσόφων ὑποθήκας	διαβάλλοι	ἄν τις τόν τε καρτερικὸν
[3, 5]	ἁπλῶς εἰπεῖν τὰς τῶν παλαιῶν	διαβάλλοι	ἂν ἱστορίας, ἀθετῶν τὴν ἐν
[3, 6]	πολλοὺς τῶν πρότερον περὶ γοητείαν	διαβεβλημένων	εἰς τοσοῦτον μεταβάλλειν τὸν ἑαυτῶν
[3, 5]	παραιτούμενοι, τὰς δὲ καθ´ ἑαυτῶν	διαβολὰς	εἰς ἄληστον αἰῶνα καταγράφοντες, καὶ
[3, 5]	τὴν κατὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ	διαβολήν,	ὅτε καὶ πρὸς αὐτῶν καὶ
[3, 6]	βίον, ἔχει τις τοιαύτην ἐπιφέρειν	διαβολήν;	οὐχὶ καὶ τυφλῷ δῆλον ὡς
[3, 2]	τεσσαράκοντα ἡμέρας πειραζόμενος ὑπὸ τοῦ	διαβόλου,	καὶ οὐδὲν ἔφαγεν ἐν ταῖς
[3, 5]	μετὰ τῶν φιλτάτων τὸν ἀκίνδυνον	διάγειν	βίον; Πλάνοι δὲ ἄνδρες καὶ
[3, 6]	προστάτην, ὁποῖός τις ἦν, βούλει	διαγιγνώσκειν,	ἔχεις τοῦ Ἰησοῦ τῶν λόγων
[3, 5]	τῶν ἀποστόλων τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	διαγράφειν	ἦθος πειρώμενον, ἀρκούντων καὶ τῶν
[3, 3]	βασιλείας καὶ σὺν θεῷ μακαρίας	διαγωγῆς,	τίνα ἂν πλανήσειεν, οὐχὶ δὲ
[3, 7]	τεκμήρια τῆς ἐνθέου ἀρετῆς αὐτοῦ	διαδεικνύντες.	Ἀλλὰ γὰρ τῶνδε κατὰ καιρὸν
[3, 7]	πρὶν ἀνθρώποις γε τοῖς πᾶσιν	διάδηλοι	καὶ διαπρεπεῖς ἐγίνοντο τῶν παρὰ
[3, 2]	οὐ διαλείψειν ἑξῆς καὶ κατὰ	διαδοχὴν	ἡγουμένους καὶ ἄρχοντας ἐκ τοῦ
[3, 5]	Λέγονται γοῦν οἱ πρῶτοι κατὰ	διαδοχὴν	προστάντες αὐτόθι ἐπίσκοποι Ἰουδαῖοι γεγονέναι,
[3, 2]	δὲ παραχρῆμα ὁ ἐκ προγόνων	διαδοχῆς	ἄρχων αὐτῶν καὶ ὁ κατὰ
[3, 2]	τινος ἑνὸς ἐκ σπέρματος καὶ	διαδοχῆς	Δαβὶδ τοῦ βασιλέως ἀναστησομένου ταῦτα
[3, 6]	μετὰ ταῦτα τῆς ἐκείνων διατριβῆς	διάδοχοι,	πορρωτάτω καθεστήκεσαν φαύλης καὶ πονηρᾶς
[3, 2]	οὐκ αὐτὸ μόνον τοῖς χείλεσι	διαθέσει	δὲ γνησιωτάτῃ, μυρία πλήθη ἐξ
[3, 6]	μαθητευόμενοι, καθαροὶ καὶ γνήσιοι τὰς	διαθέσεις,	ὡς μηδὲν ὕπουλον ἐν αὐτοῖς
[3, 5]	ἐνδίκως ἂν ὁμολογοῖντο, φιλαλήθους δὲ	διαθέσεως	σαφῆ καὶ ἐναργῆ τεκμήρια παρεσχηκέναι;
[3, 7]	ἐποιοῦντο τὴν ἐν τοῖς λόγοις	διάθεσιν.	Λέγονται γοῦν ἤδη τινὲς βουθυσίας
[3, 2]	ἐνώπιόν σου ὃν τρόπον οἱ	διαιρούμενοι	σκῦλα» Καὶ ὁ ψαλμῳδός· Κύριος
[3, 6]	τε πάσης ἐκθέσμου καὶ θηριώδους	διαίτης,	νόμοι τῶν ἐξ αἰῶνος παρ´
[3, 7]	ἔργων ἐπίδειξις. Καὶ δὴ οὕτω	διακειμένοις	πάνθ´ ὅσα περὶ τοῦ Ἰησοῦ
[3, 7]	ταπεινοῦ βίου προσοικειωσάμενος, τούτοις κέχρηται	διακόνοις	ἐπὶ κατορθώσει πράγματος πάντα καλύπτοντος
[3, 2]	θειοτέρας αὐτοῦ φύσεως κατὰ καιρὸν	διαλάβωμεν,	ἐξ ἐναργῶν τῶν ἀποδείξεων παριστῶντες
[3, 6]	καὶ σωτηρίᾳ πολλῶν Σαμαρείτιδι γυναικὶ	διαλεγόμενον	αὐτὸν τεθεαμένοι ἐθαύμαζον, ὅτι μετὰ
[3, 5]	τῷ πλήθει τὰ περὶ αὐτοῦ	διαλεγομένους,	ἀναρπάσαντες ἐμάστιζον, ἐπιτιμῶντες ἐπὶ τῇ
[3, 2]	προσδοκία ἐθνῶν δι´ ὧν οὐ	διαλείψειν	ἑξῆς καὶ κατὰ διαδοχὴν ἡγουμένους
[3, 5]	περὶ τῶν πράξεων τοῦ Ἰησοῦ	διαλέξεις·	ὃς ἐλθὼν ἐπ´ ἐκεῖνα τῆς
[3, 5]	τὰ παρὰ Μάρκῳ τῶν Πέτρου	διαλέξεων	εἶναι λέγεται ἀπομνημονεύματα. Οἱ δὴ
[3, 7]	φέρε, κηρύξομεν; πῶς δ´ Αἰγυπτίοις	διαλεχθησόμεθα;	ποίᾳ δὲ χρησόμεθα λέξει πρὸς
[3, 2]	τῆς τοῦ προσδοκωμένου παρουσίας ἀποφαίνεται,	διαλιπόντων	δὲ τῶν παρ´ αὐτοῖς ἀρχόντων
[3, 3]	σφῶν αὐτῶν τῶν φιλοσοφωτάτων ψυχὴν	διαλλάττειν;	Καὶ θείου δὲ πρὸς τούτοις
[3, 2]	πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ μαθητάς· Τί	διαλογίζεσθε	ἐν ἑαυτοῖς, ὀλιγόπιστοι, ὅτι ἄρτους
[3, 2]	πολλούς, καὶ σκῦλα τοῖς οἰκείοις	διανέμοντα;	Καὶ ἄλλως δὲ περὶ τῆς
[3, 6]	ἐπιδεῖξαι αἰῶνα, τίς πώποτε γοήτων	διανενόηται;	ὁ δὲ σωτὴρ καὶ κύριος
[3, 7]	κατορθώσει πράγματος πάντα καλύπτοντος λόγον.	Διανοηθεὶς	γάρ, ὃ μηδεὶς πώποτε, νόμους
[3, 7]	Ἕλλην μὴ βάρβαρος, τοιοῦτόν τι	διανοηθεὶς	ἱστορεῖται, ἀλλ´ οὐδ´ εἰς φαντασίαν
[3, 7]	δὲ μηδὲν θνητὸν καὶ ἀνθρώπινον	διανοηθεὶς	ὅρα εἰ μὴ ὡς ἀληθῶς
[3, 7]	συνεισῆλθεν τίς οὐκ ἂν ὁμολογήσειεν,	διανοηθεὶς	ὡς οὐ ῥᾴδιον ἦν τοῖς
[3, 4]	ἄκρου τοῦ ἱματίου προσψαῦσαι μόνον	διανοηθεῖσα	ὑποδύνει, καὶ τοῦ κρασπέδου ἐπιλαβομένη
[3, 7]	ἂν κατὰ τὸ εἰκὸς ἢ	διανοηθέντων	τῶν τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν, μιᾶς
[3, 5]	πατρίου φωνῆς ἐπισταμένους, μὴ μόνον	διανοηθῆναι	τολμῆσαι προελθεῖν ἐπὶ τὴν τῶν
[3, 5]	τὴν οἰκουμένην; ἢ ποίᾳ τοῦτο	διανοίᾳ	ἐφαντάσθησαν τολμῆσαι; ποίᾳ δὲ δυνάμει
[3, 2]	ὁ αὐτὸς ἑρμηνεύει προφήτης τὴν	διάνοιαν,	ἐπὰν λέγῃ· Ἰδοὺ ἡ παρθένος
[3, 6]	ἡδονάς, ἄτρωτον δὲ καὶ τὴν	διάνοιαν	παντὸς αἰσχροῦ πάθους φυλαξάντων, οἳ
[3, 3]	Ἕλληνα καὶ βάρβαρον ἄνω τὴν	διάνοιαν	πρὸς τὸν ἀνωτάτω θεὸν ἀνάγουσιν,
[3, 1]	διεφθαρμένοις τὸ βλέπειν δωρούμενος, κατὰ	διάνοιαν	τοῖς πάλαι περὶ τὴν ἀλήθειαν
[3, 6]	ἁγνεύειν ἐξ αὐτοῦ τοῦ τῆς	διανοίας	βάθους, τὰς ἐμπαθεῖς ὀρέξεις ἀποτέμνοντας,
[3, 7]	Δία νενομικέναι. τοσοῦτον αὐτῶν τὰς	διανοίας	ἐξέπληττεν ἡ τῶν παραδόξων ἔργων
[3, 1]	παρακαλέσει Ταῦτα δὲ ὁποίας ἔχεται	διανοίας,	ὁδῷ προϊόντες κατὰ τὴν εὐαγγελικὴν
[3, 5]	προτιμᾶν, κάτωθεν ἐκ βάθους αὐτῆς	διανοίας	ὥσπερ ἀπὸ ῥιζῶν τὰ τῆς
[3, 2]	ἡμῶν παρέστη τὰ παραπλήσια Μωσεῖ	διαπεπραγμένος,	θέα λοιπὸν ἐπὶ μόνον αὐτὸν
[3, 2]	τὰ ὅμοιά τις ἐκείνων Μωσεῖ	διαπέπρακται;	οὐκ ἔστιν εἰπεῖν. Ἕκαστος γοῦν
[3, 6]	ἡμέτερος πεποιηκὼς μνημονεύεται, τίς πώποτε	διαπραξάμενος	ἱστορεῖται; τίνος δὲ οἱ γνώριμοι
[3, 5]	φύντας μαθημάτων, πεπλάσθαι ὑπονοεῖν ὅσα	διαπράξασθαι	τὸν διδάσκαλον ἐμαρτύρησαν. Τί δὲ
[3, 7]	γε τοῖς πᾶσιν διάδηλοι καὶ	διαπρεπεῖς	ἐγίνοντο τῶν παρὰ τῷ θεῷ
[3, 7]	τόποις, ἀλλ´ ἐν ταῖς μάλιστα	διαπρεπεστάταις	πόλεσιν ἱδρυθεῖσαι, ἐπ´ αὐτῆς λέγω
[3, 3]	καὶ πρὸς τῶν παρ´ Ἕλλησι	διαπρεπῶν	φιλοσόφων τε καὶ θεολόγων ὁμολογεῖται,
[3, 7]	νομίσαι. Πῶς γάρ; οἱ μηδὲ	διᾶραι	δυνάμενοι στόμα, κἂν ἑνός τινος
[3, 7]	νομισθείη κατὰ συγχώρησιν τῶν κρατούντων	διαρκέσειν·	εἴποτέ τις τούτων πονηρίᾳ ληφθεὶς
[3, 2]	ἐσόμενον καὶ εἰς τὸ ἀεὶ	διαρκέσοντα.	Πάλιν ἀνώτερον εἰπών καὶ ἡμεῖς
[3, 2]	οὐδὲν ὑπεριδόμενος, ὁ θαυμάσιος προφήτης	διαρρήδην	ἀπελέγχει, καὶ τοῦτο ἄντικρυς σχετλιάζων
[3, 5]	ἑαυτοῦ γιγνόμενος. Ἐπάκουσον γοῦν ὅπως	διαρρήδην	ἐπ´ ὀνόματος αὐτοῦ μέμνηται ἐν
[3, 3]	τὸν θεὸν ἐξομοίωσιν ἀπομιμεῖσθαι ἐδίδασκεν,	διαρρήδην	φάσκων· Ἔσεσθε τέλειοι, ὡς ὁ
[3, 6]	πάντας ἐκφέρειν ὡμολόγει μὴ τολμᾶν,	διαρρήδην	φάσκων· Τὸν μὲν οὖν πατέρα
[3, 2]	παραπλήσια, ἃ καὶ παρὰ πόδας	διασαφῶν	ἑρμηνεύει, φήσας· Καὶ ἔσται ὁ
[3, 2]	Χριστόν; ὅπως δὲ τοῦτ´ εἴρηται	διασκέψασθαι	ἀναγκαῖον. Μωσῆς πρῶτος ἡγήσατο τοῦ
[3, 2]	παράθες τοῖς παρὰ Μωσεῖ φερομένοις	διαστέλλων,	καὶ τὸ μὲν Ἔσται ὁ
[3, 5]	καὶ μαθημάτων, εἴ τις τἀληθὲς	διαστρέφων	τὴν ἐναντίαν οἷς ἐδίδασκεν περιβάλλειν
[3, 5]	λέγοι τοῦ τρόπου, καὶ τὸ	διάστροφα	διδάξαι ἡμᾶς αὐτοὺς τόν τε
[3, 5]	Οἱ δὲ διδασκάλου φαύλου καὶ	διαστροφέως	πεπειραμένοι, καὶ τούτου τὴν ἔκβασιν
[3, 5]	συκοφαντῶν κατηγορίαν, χλεύας τε καὶ	διασυρμοὺς	δικαστῶν, τάς τε ὕβρεις καὶ
[3, 2]	τινα θεοσεβοῦς βίου τοῖς αὐτοῖς	διαταξάμενος	νομοθέτης αὐτοῖς εὐσεβοῦς πολιτείας πρῶτος
[3, 5]	φάσκων ἐναντίως μὲν τοῖς ἀναγεγραμμένοις	διατεθεῖσθαι	αὐτοὺς καὶ ἀναβεβιωκέναι, προσπεποιῆσθαι δὲ
[3, 5]	λεχθέντα, ταῦτα ὡς ἀληθῶς πεπραγμένα	διατεινώμεθα.	Ἀλλ´ ἐπεὶ καὶ ἡ ἐσχάτη
[3, 6]	τε τοῦ τὰς ἐν ὄρεσι	διατριβὰς	καὶ τὰς ἀναχωρήσεις διώκειν καὶ
[3, 4]	καὶ οἵων, σὺν ἀνθρώποις τὰς	διατριβὰς	πεποιημένος, παραδόξων γέγονεν ποιητὴς ἔργων,
[3, 3]	πωτᾶσθαι καὶ σὺν τοῖς πονηροῖς	διατρίβειν	δυνάμεις δαιμόνων καὶ πνευμάτων πονηρῶν
[3, 6]	οἱ μετὰ ταῦτα τῆς ἐκείνων	διατριβῆς	διάδοχοι, πορρωτάτω καθεστήκεσαν φαύλης καὶ
[3, 5]	Ἰησοῦ μαθητῶν τῆς σὺν αὐτῷ	διατριβῆς,	καὶ τί τὸ ἀναγκαῖον τῆς
[3, 5]	πρότερον βίον οὐκ ἀπὸ σεμνῆς	διατριβῆς	ὡρμᾶτο, ἐκ δὲ τῶν ἀμφὶ
[3, 5]	συνόντα ἔτι καὶ σὺν αὐτοῖς	διατρίβοντα	καὶ δι´ ἀπάτης αὐτούς, ὡς
[3, 2]	καὶ τῷ πορρωτάτω τῆς ἀλλοδαπῆς	διατρίβοντι	(Συνῶπται διὰ τῶν πρόσθεν ἡμῖν
[3, 3]	καὶ ψυχῇ κεκαθαρμένους, νῷ τε	διαυγεῖ	καὶ δόγμασιν εὐσεβέσιν κεκοσμημένους, τὴν
[3, 3]	καὶ φιλοσόφων δὲ οἱ μάλιστα	διαφανεῖς	τοῖς αὐτοῖς συνηνέχθησαν, γεννητὸν καὶ
[3, 5]	αὐτοῦ τελευτὴ περιβόητον ἔσχεν καὶ	διαφανῆ	τὸν θάνατον, ὡς μὴ δύνασθαι
[3, 7]	τῶν πώποτε ἐν ἀνθρώποις γενομένων	διαφανῶν,	μὴ βασιλεὺς μὴ νομοθέτης μὴ
[3, 2]	ἔσται προσδοκία ἐθνῶν τί γὰρ	διαφέρει	φάσκειν Ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν
[3, 3]	οἳ μηδὲν κατὰ τὴν οὐσίαν	διαφέρειν	ἀπεφήναντο ἐμπίδος τε καὶ εὐλῆς
[3, 2]	αὐτοῦ Ὡσαύτως δὲ καὶ πολὺ	διαφερόντως	ὁ ἡμέτερος σωτὴρ ἀναγαγὼν τοὺς
[3, 2]	πολὺ κρείττων ἀσυγκρίτῳ ὑπεροχῇ καὶ	διαφέρων	ἀναφανῇ, τὸ τηνικάδε καὶ τὰ
[3, 4]	ἀνθρώποις γεγενημένος. Οὐ γὰρ νόσῳ	διαφθαρείς,	ἀλλ´ οὐδὲ βρόχῳ ἢ πυρί,
[3, 7]	σῶμα δεινοῖς καὶ ἀνιαροῖς πάθεσιν	διαφθειρόμενοι,	ὥστε ἤδη καὶ εἰς ὁμολογίαν
[3, 2]	δώσεις τὸν ὅσιόν σου ἰδεῖν	διαφθοράν»	καὶ πάλιν· Κύριε, ἀνήγαγες ἐξ
[3, 5]	ἐστιν καὶ τὸ μηδένα μηδαμοῦ	διάφωνον	ἐξενεγκεῖν περὶ τῶν πράξεων τοῦ
[3, 5]	τοῦ τρόπου, καὶ τὸ διάστροφα	διδάξαι	ἡμᾶς αὐτοὺς τόν τε δι´
[3, 6]	αἴτια; εἰ μὲν γὰρ μηδενὸς	διδάξαντος	αὐτὸς πρῶτος καὶ μόνος εὑρετὴς
[3, 6]	ἢ πῶς τὰ περὶ εὐσεβείας	διδάξειεν	ἂν ἑτέρους, ἢ τὰ περὶ
[3, 7]	τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ συνεστήσαντο	διδασκαλεῖα.	Καίτοι τίς οὐκ ἂν θαυμάσειεν
[3, 6]	ἱστοροῦνται τοὺς ἐξ ἐθνῶν τῇ	διδασκαλίᾳ	αὐτῶν προσιόντας Ὥστε πολλοὺς τῶν
[3, 6]	μέγα δεῖγμα ἦν κἀκείνη ἡ	διδασκαλία,	δι´ ἧς ἁγνεύειν ἐξ αὐτοῦ
[3, 5]	παραδόξοις ἔργοις καὶ ξενιζούσῃ κέχρητο	διδασκαλίᾳ;	μαρτυρεῖ δὲ καὶ ἡ τῶν
[3, 5]	ἀναρπάσαντες ἐμάστιζον, ἐπιτιμῶντες ἐπὶ τῇ	διδασκαλίᾳ,	ὅτε ἀποκριθεὶς αὖθις αὐτοῖς ὁ
[3, 7]	ἐπτοημένους τῇ τοῦ Χριστοῦ πολεμεῖν	διδασκαλίᾳ,	πάλαι ἂν ἑώρας κατὰ πόλεις
[3, 6]	λόγος καὶ ἡ παρ´ αὐτοῦ	διδασκαλία	πολὺ κρείττους τῆς ἀοράτου ταύτης
[3, 7]	τῇ περὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	διδασκαλίᾳ	συνεισῆλθεν τίς οὐκ ἂν ὁμολογήσειεν,
[3, 6]	μήτε ἡδονῆς ἕνεκεν ἐπιβέβλητο τῇ	διδασκαλίᾳ,	τίς ἔτι χώρα περιλείπεται ὑπονοίας
[3, 0]	περὶ τῆς κατ´ αὐτὸν θεολογίας	διδασκαλίαι,	καὶ αἱ περὶ τῆς εἰς
[3, 5]	ὡς εἰκὸς ἐν ταῖς αὐτοῦ	διδασκαλίαις	ἐξηγόρευσεν, ὅρα τί φησίν· ἐρωτήσαντος
[3, 7]	πώποτε, νόμους οἰκείους καὶ ξένην	διδασκαλίαν	εἰς πάντα κατασπεῖραι τὰ ἔθνη,
[3, 3]	ἡμῖν ὑπὸ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	διδασκαλίαν,	οἷα δὴ ἐγγράφως ὡμολόγουν, ἄκουε.
[3, 7]	πίστει φθάνοντας τὴν παρ´ αὐτῶν	διδασκαλίαν.	Οὐ γὰρ τοῖς λόγοις πεισθέντες
[3, 1]	προϊόντες κατὰ τὴν εὐαγγελικὴν εἰσόμεθα	διδασκαλίαν.	Πλὴν ἀλλὰ πέφανται τὸ εὐαγγέλιον
[3, 3]	τε καὶ δεῦρο οἱ τῆς	διδασκαλίας	αὐτοῦ λόγοι πάντα Ἕλληνα καὶ
[3, 2]	κεχρημένος τὰ καινὰ τῆς εὐαγγελικῆς	διδασκαλίας	αὐτοῦ μαθήματα συνεστήσατο. Πάλιν Μωσῆς
[3, 7]	παραδοξοποιίας αὐτοῦ τάς τε φιλοσόφους	διδασκαλίας	αὐτοῦ) οὐδ´ οὕτως ἦν αὐτοῖς
[3, 3]	Ἀλλὰ τὰ μὲν ἠθικώτερα τῆς	διδασκαλίας	αὐτοῦ τοιαῦτα. Φέρε δὲ σκεψώμεθα,
[3, 3]	παραστατικὰ τῆς σεμνῆς καὶ βιωφελοῦς	διδασκαλίας	αὐτοῦ τυγχάνοντα. ~δʹ Περὶ τῶν
[3, 2]	καὶ ἥμερον διὰ τῆς Χριστοῦ	διδασκαλίας	γενησομένην μεταβολὴν θεσπίζει. Λέγει δ´
[3, 6]	Χριστιανῶν γένος ἐκ τῆς ἐκείνου	διδασκαλίας	γοητεῦον ἢ φαρμακεῦον κατείληφεν; ἀλλ´
[3, 5]	ἰδιώτας, εὐσεβοῦς δὲ καὶ φιλοσόφου	διδασκαλίας	εἰς ἔρωτα συμβεβηκότας, καὶ στέρξαντας
[3, 6]	ὥστε ἐκ τῆς αὐτῶν ἐκείνων	διδασκαλίας	εἰσέτι νῦν κατὰ τὸν παρόντα
[3, 6]	ταῦτα γοῦν πάντα τῆς Χριστοῦ	διδασκαλίας	ἐξελήλαται, οὐδ´ ἔστιν πώποτε Χριστιανὸν
[3, 5]	μάλ´ εὐφυῶς ἐπικρύπτεσθαι προσχήματι σεμνῆς	διδασκαλίας	καὶ εὐσεβείας ἐπαγγελίᾳ καινῆς· οἱ
[3, 7]	διεπέμπετο, κήρυκας ἀναδείξας τῆς αὐτοῦ	διδασκαλίας.	Καὶ τίς οὐκ ἂν ἐξεπλάγη
[3, 1]	τοῦ σωτῆρος τοῦ κόσμου θεοσεβοῦς	διδασκαλίας;	ὅτι δὲ μὴ ῥήμασιν ἀνθρωπίνοις
[3, 6]	καὶ γόης, πῶς ἂν τοιαύτης	διδασκαλίας·	πᾶσι τοῖς ἔθνεσι κατέστη αἴτιος,
[3, 1]	δὴ ἐνθένδε ἀρξάμενος τῆς οἰκείας	διδασκαλίας	πτωχοῖς εὐηγγελίζετο, τῶν παρ´ αὐτῷ
[3, 2]	αὐτοῦ φωνῶν καὶ ἧς παρέδωκε	διδασκαλίας	τὰς παραθέσεις ποιούμενοι. ~γʹ Πῶς
[3, 0]	τῆς τοῦ σωτῆρος ἡμῶν εὐαγγελικῆς	διδασκαλίας,	τῆς τε αἰτίας ἀποδοθείσης δι´
[3, 2]	κρειττόνως πρῶτος τῆς κατ´ εὐσέβειαν	διδασκαλίας	τοῖς λοιποῖς ἔθνεσι καθηγήσατο, καὶ
[3, 7]	τῆς τῶν μαθητῶν τοῦ Ἰησοῦ	διδασκαλίας	τρόπος; ἆρα γὰρ εἰς μέσην
[3, 6]	πρότεροι τῷ χρόνῳ καὶ αὐτοῦ	διδάσκαλοι,	εἴτ´ ἐπ´ Αἰγύπτου εἴθ´ ὅπῃ
[3, 7]	δυνάμενοι στόμα, κἂν ἑνός τινος	διδάσκαλοι	κατέστησαν, οὐχί γε ἀνδρῶν συλλόγου;
[3, 6]	φύσιν ὑπερβεβηκέναι τὸν δηλούμενον; Ἀλλὰ	διδασκάλοις	αὐτὸν φῂς προσεσχηκέναι πλάνοις, μηδὲ
[3, 3]	ἴστω μὴ φίλα τοῖς οἰκείοις	διδασκάλοις	φρονῶν, οἵ γε, ὡς εἰκὸς
[3, 5]	παραίτιον ἀγαθοῦ, πάσης δὲ κακίας	διδάσκαλον;	ἀνὴρ μὲν γὰρ λογισμοῦ καὶ
[3, 5]	ὑπολαβεῖν, καὶ φάναι τὸν Ἰησοῦν	διδάσκαλον	γεγονέναι μὴ σωφρόνων λόγων, ἀδικίας
[3, 5]	πεπλάσθαι ὑπονοεῖν ὅσα διαπράξασθαι τὸν	διδάσκαλον	ἐμαρτύρησαν. Τί δὲ τὸ πιθανὸν
[3, 5]	αὐτὸν σπουδῆς; τίνων δὲ καὶ	διδάσκαλον	ἐπεγράφοντο μαθημάτων; ἢ τοῦτο μὲν
[3, 7]	ἔθνη, καὶ παντὸς γένους ἀνθρώπων	διδάσκαλον	εὐσεβείας ἑνὸς τοῦ ἐπὶ πάντων
[3, 6]	παραδιδόναι ἠξίουν, εἰ χρηματιζόμενον τὸν	διδάσκαλον	ἑώρων καὶ τἀναντία οἷς ἑτέρους
[3, 5]	δ´ ὑπ´ ὀφθαλμοῖς ἡμῶν ἀποθανόντα	διδάσκαλον	θεὸν εἶναι καὶ θεοῦ παῖδα
[3, 5]	κακοῖς ὁμόσε χωρητέον, ὑπόδειγμα τὸν	διδάσκαλον	κεκτημένοις. τί γὰρ τούτων γένοιτ´
[3, 5]	ἦν καὶ λόγοις ψευδέσι τὸν	διδάσκαλον	κοσμεῖν, οὐκ ἄν ποτε αὐτοῖς
[3, 5]	δὲ πλαστοῖς ῥήμασιν ἐπαιρόντων τὸν	διδάσκαλον,	μηδενὸς ψευδοῦς φειδόμενοι λόγου· πάντα
[3, 3]	πλάνον οὐχὶ δὲ θαυμαστὸν εὐσεβείας	διδάσκαλον	ὁμολογεῖν τοῦτον, ὃς τὰ πρόπαλαι
[3, 6]	μαθηταί, ἀφ´ ὧν δεῖ τὸν	διδάσκαλον	ὁποῖός τις ἦν γνωρίζειν. Φέρε
[3, 6]	ἆρα γὰρ ἐπινοῆσαι δυνατόν, ἄνδρα	διδάσκαλον	σεμνῆς καὶ παναρέτου πολιτείας, ὑγιῶν
[3, 6]	τὸν τῆς ἀνθρώπων εὐσεβείας ἀληθοῦς	διδάσκαλον	τοιαῦτα τεθαυματουργηκότα, καθ´ ὃν ἐπεδήμει
[3, 5]	καὶ πρώην ἀπατεῶνα καὶ πλάνης	διδάσκαλον	ὑπ´ ὀφθαλμοῖς ἁπάντων ἡμῶν τὴν
[3, 5]	τοῦ μὴ φεύγειν ἀλλ´ ἀσπάσασθαι	διδάσκαλον	χρυσοῦ καὶ ἀργύρου τὴν κτῆσιν
[3, 5]	Ἦν γὰρ παραδόξων ἔργων ποιητής,	διδάσκαλος	ἀνθρώπων τἀληθῆ σεβομένων. Καὶ πολλοὺς
[3, 5]	πρὸς ἡδονὴν μεταδιώκοντες· καὶ ὁ	διδάσκαλος	δέ, ὅτι μὴ δι´ ἀπάτης
[3, 6]	πῶς οὐ πολὺ πρότερον ὁ	διδάσκαλος;	Εἰ δ´ ὅλως ἀπὸ τῶν
[3, 3]	λόγοις εὐλόγως ἂν ὁ τούτων	διδάσκαλος	ἐπιγραφείη τὸ τοῦ πλάνου ὄνομα;
[3, 5]	οἱ μὲν μαθηταί, ὁ δὲ	διδάσκαλος	ἐχρημάτισαν. Ὅ τε γὰρ διδάσκων
[3, 6]	μαθητῶν γοητείας ἥλω, οὐδ´ ὁ	διδάσκαλος	ἦν ἄρα τοιοῦτος. Ἵνα δὲ
[3, 6]	ὁ πρώτιστος καὶ εὐσεβῶν ἀνδρῶν	διδάσκαλος;	Καὶ γὰρ ἂν εἴη βελτίων
[3, 6]	σώφρων αὐτὸς καὶ σωφρόνων λόγων	διδάσκαλος,	καὶ εἰ ποιητὴς καὶ κῆρυξ
[3, 7]	μιᾶς προσθήκῃ λέξεως αὐτοῖς ὁ	διδάσκαλος	λύσιν τῶν ἀπορηθέντων ὑπέθετο, φήσας
[3, 5]	ἐναντίον. Ἔστω γὰρ ὁ μὲν	διδάσκαλος,	οἱ δὲ μαθηταί· εἶθ´ ὡς
[3, 6]	πώποτε αὐτοδίδακτος ἡμῖν γραμματικῆς παρῆλθεν	διδάσκαλος,	οὐδέ γε ῥήτωρ μὴ μεμαθηκώς,
[3, 3]	τε καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς	διδάσκαλος	τοῖς ἀπατωμένοις γεγονὼς αἴτιος, καὶ
[3, 6]	βάρβαρος ἢ Ἕλλην, τοιούτων κατέστη	διδάσκαλος	φοιτητῶν καὶ τοιούτων νόμων καὶ
[3, 6]	οὖν αἱρεῖ λόγος τοὺς τοιούσδε	διδασκάλου	γόητος καὶ πλάνου μαθητὰς γεγονέναι
[3, 5]	ἀνατεινόμενοι, τὸν δὲ τοῦ ἡμετέρου	διδασκάλου	θάνατον ὥσπερ τι φόβητρον αὐτοῖς
[3, 5]	τὸ τέλος οὐ συνεωράκεσαν τοῦ	διδασκάλου	καὶ οἵῳ κέχρητο θανάτῳ; τί
[3, 5]	Τί δέ; οἱ καταψευδόμενοι τοῦ	διδασκάλου	καὶ τὰ μὴ γεγονότα τῇ
[3, 5]	λόγοις δυνάμει δὲ τοῦ σταυρωθέντος	διδασκάλου	καταλύωμεν, ἀπίωμεν καὶ ἐπὶ τὴν
[3, 5]	ἑλομένων, καὶ τὴν περὶ τοῦ	διδασκάλου	μαρτυρίαν σύμφωνον ὡς ἀφ´ ἑνὸς
[3, 6]	οὖν ἰατρικοὶ μὲν τῆς τοῦ	διδασκάλου	περὶ τὸ μάθημα κατορθώσεως εἶεν
[3, 5]	Σκυθρωπὰ δὲ αὐτοῖς προαγγέλλοντος τοῦ	διδασκάλου,	προσέχοντες δι´ ὧν πρὸς αὐτοὺς
[3, 6]	μαθηταῖς, οἷς διὰ τῆς τοῦ	διδασκάλου	συνεργίας τὸν πατέρα καὶ δημιουργὸν
[3, 5]	δείκνυσιν, ὡς μετὰ τὴν τοῦ	διδασκάλου	τελευτὴν ἐπίβουλοί τινες συλλαβόντες αὐτοὺς
[3, 6]	τὴν μάθησιν δίχα ποδηγοῦ καὶ	διδασκάλου	τινὸς ἀναλαβεῖν δυνατόν, μὴ οὐχὶ
[3, 5]	πλάνους καὶ γόητας. Οἱ δὲ	διδασκάλου	φαύλου καὶ διαστροφέως πεπειραμένοι, καὶ
[3, 6]	που κατὰ τὸ ἀκόλουθον εἰς	διδασκάλους	ἀναπέμπειν χρὴ τὰ αἴτια; εἰ
[3, 7]	φησάσῃ, ὁμοῦ τε ἐργάτας καὶ	διδασκάλους	αὐτοὺς εὐσεβείας ἀπειργασμένος ἤδη καὶ
[3, 5]	τοιωνδὶ ἀκροατάς, ἤδη δὲ καὶ	διδασκάλους	τῶν αὐτῶν φύντας μαθημάτων, πεπλάσθαι
[3, 4]	ὑποθήκας περὶ τῶν πρακτέων παραδοὺς	διδασκάλους	τῶν ἐθνῶν ἁπάντων τῆς ἀνωτάτω
[3, 6]	φοιτηταί, τὰ ὅμοιά που τῷ	διδασκάλῳ	καὶ αὐτοὶ μετιόντες. Ἀλλ´ οὐδείς
[3, 5]	οὖν μηδὲν ἀγαθὸν συνεγνωκότες τῷ	διδασκάλῳ,	μὴ βίον μὴ μάθημα μὴ
[3, 7]	εἶπον ἂν οἱ μαθηταὶ τῷ	διδασκάλῳ	πάντως που ἀποκρινάμενοι, τοῦθ´ ἡμῖν
[3, 5]	μαθημάτων ὀριγνώμενοι σφᾶς αὐτοὺς τῷ	διδασκάλῳ	προσφέροντες ἐπιτρέπουσιν. τίνα οὖν ἔστιν
[3, 5]	ἢ χαρίζεσθαι τὰ σεμνότερα τῷ	διδασκάλῳ	προτεθειμένους. Εἰ δὲ φιλαλήθεις ἐν
[3, 5]	ὄντα πλασαμένους, καὶ τῷ οἰκείῳ	διδασκάλῳ	τὰ μὴ πρὸς αὐτοῦ πραχθέντα
[3, 6]	ἄνευ βίβλων καὶ λόγων καὶ	διδασκάλων	αὐτοδίδακτος καὶ αὐτομαθὴς τοιούτων πραγμάτων
[3, 5]	ἐρωτηθεὶς πρὸς τῶν ἀρχιερέων καὶ	διδασκάλων	τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους, τίνα περὶ
[3, 6]	παλαιῶν ἐρανισάμενον μήτ´ ἐκ νέων	διδασκάλων	ὠφελημένον, τὰ ὅμοια καὶ πρὸ
[3, 2]	Μωσεῖ, σαφῶς ἡ παλαιὰ γραφὴ	διδάσκει	λέγουσα· Καὶ οὐκ ἀνέστη ἔτι
[3, 2]	ποῖον δὲ τοῦτο, πάλιν ἑξῆς	διδάσκει	φήσας· Ἀνθ´ ὧν παρεδόθη εἰς
[3, 5]	τε ἀγροὺς καὶ κατὰ πόλιν	διδάσκειν,	καὶ τοὺς μὲν αὐτῶν τὴν
[3, 5]	ὁ μὲν μὴ τὰ προλελεγμένα	διδασκέτω,	τὰ δ´ ἐκείνοις ἐναντία, παρανομεῖν
[3, 6]	ἔθνη ἐν τῷ ὀνόματί μου,	διδάσκοντες	αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην
[3, 7]	προσηγορίᾳ τὸ θαῦμα γέγονεν· εἶτα	διδάσκοντες	ηὕρισκον τῇ πίστει φθάνοντας τὴν
[3, 5]	ὁμοφροσύνη; ἀνδρὶ δὲ γόητι τοιάδε	διδάσκοντι	καὶ τοιάδε ἐπαγγελλομένῳ τίς ἂν
[3, 3]	ἀγελαίου καὶ θορυβώδους συνουσίας ἀνείργων,	διδάσκων	δὲ μόνην ἀσπάζεσθαι τὴν περὶ
[3, 5]	διδάσκαλος ἐχρημάτισαν. Ὅ τε γὰρ	διδάσκων	ἐπαγγελίαν μαθήματός τινος ἐπαγγέλλεται, οἵ
[3, 6]	βελτίων δή που πᾶς ὁ	διδάσκων	τῶν μαθητευομένων· φιλόσοφος ἄρα καὶ
[3, 3]	ἄρα ἠπατήμεθα, τοῦτον παρ´ αὐτοῦ	διδαχθέντες	φρονεῖν τὸν τρόπον. Καὶ μὴν
[3, 5]	ὃ δὲ ἔχω, τοῦτό σοι	δίδωμι·	ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ
[3, 2]	οὖν ἡ γραφή· Ἰδοὺ ἐγὼ	δίδωμι	ὑμῖν ἄρτους ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
[3, 5]	κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις» συκοφαντῶν αὐτὸν	διέβαλλέ	τις λέγων εἰρωνείᾳ ταῦτα φάναι
[3, 7]	συλλόγου; πῶς δ´ ἂν πλήθει	διειλέχθησαν	οἱ πάσης ἐκτὸς γεγονότες παιδείας;
[3, 3]	οἱ παλαιοὶ Ἑβραῖοι θύειν μνημονεύονται,	διειληφότες	ἐν τῷ πρώτῳ συγγράμματι τῆς
[3, 7]	κατὰ μέρος δὲ τοῖς προστυχοῦσι	διελέγοντο.	τίσιν οὖν καὶ ὁποίοις ἐχρῶντο
[3, 2]	ἀγαπητοῦ, τῇ ὡραιότητι τοῦ οἴκου	διελέσθαι	σκῦλα» Εἰκότως τοιγαροῦν καὶ ἐνταῦθα
[3, 1]	ἡμῶν ἐν τῇ συναγωγῇ ποτε	διελθὼν	ἐπὶ τοῦ πλήθους τῶν Ἰουδαίων,
[3, 2]	δή τινα σκῦλα τοῖς οἰκείοις	διένειμεν	μαθηταῖς. Διό φησιν ὁ Ἡσαΐας
[3, 2]	(ὅτι μηδὲν τῆς λοιπῆς αὕτη	διενήνοχεν)	ἀλλὰ τὴν κατ´ οὐρανὸν ψυχαῖς
[3, 6]	παραδόξους τεραστείας πεποιηκότα, ἃς ἀρτίως	διεξήλθομεν,	ἐκ τοῦ αὐτομάτου τοιοῦτον φῦναι,
[3, 7]	καὶ εἰς πάντα τὰ ἔθνη	διεπέμπετο,	κήρυκας ἀναδείξας τῆς αὐτοῦ διδασκαλίας.
[3, 6]	ἀρετῇ καὶ δυνάμει τὰ παράδοξα	διεπράξατο.	Καὶ δὴ τούσδε πρῶτον ἁπάντων
[3, 2]	μὴν αἷς καὶ ὁ Μωσῆς	διεπράξατο.	Οἷον, ὡς ἐπὶ παραδείγματος, Μωσῆς
[3, 6]	ἔτι καὶ ταύτῃ τὸν λόγον	διερευνησώμεθα.	Γόητα φῂς αὐτόν, ὦ οὗτος,
[3, 2]	ὁ Μωσῆς, πρὸς τὸν λαὸν	διερμηνεύων	τὸ τοῦ θεοῦ λόγιον, φησίν·
[3, 2]	τὸν λαὸν τὴν τοῦ θεοῦ	διερμηνεύων	φωνὴν ἔφησεν· Προφήτην ἐκ τῶν
[3, 2]	ἐθνῶν, τοῦ θηριώδους ἕνεκα τρόπου,	διεσάφησεν·	ὧν ἐθνῶν ἄρξειν φησὶν τὸν
[3, 7]	πορείαν ἐπὶ τῆς ἀλλοδαπῆς στείλασθαι,	διεστώτων	πρὸς ἄλληλα τῶν ἐθνῶν, καὶ
[3, 3]	γῆς ἀναθυμιωμένοις τὸ θεῖον τιμᾶν	διετάξατο,	ταπεινὰ μὲν καὶ γεώδη ταῦτα
[3, 1]	τοῖς τὰς ὄψεις τοῦ σώματος	διεφθαρμένοις	τὸ βλέπειν δωρούμενος, κατὰ διάνοιαν
[3, 5]	τοῖς πλάσμασιν καὶ μέχρι θανάτου	διεφύλαξεν,	οὐδείς τε αὐτῶν πώποτε, τὰ
[3, 5]	ἐν τοῖς περὶ αὐτοῦ σκυθρωποῖς	διηγήμασι	φαίνονται, πολὺ μᾶλλον ἐν τοῖς
[3, 5]	ἔμελλον οἱ ταῖς ἄλλαις αὐτῶν	διηγήσεσιν	πεπιστευκότες. Οἱ δὴ οὖν μηδὲν
[3, 2]	στόμα. τὴν γενεὰν αὐτοῦ τίς	διηγήσεται;	ὅτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς
[3, 2]	Μωσῆς διὰ μέσης τῆς θαλάσσης	διῆλθε	καὶ τὸν λαὸν ὡδήγησε. Λέγει
[3, 2]	καὶ ἐσχίσθη τὸ ὕδωρ, καὶ	διῆλθον	οἱ υἱοὶ Ἰσραὴλ διὰ μέσης
[3, 3]	οἳ τοῖς πάλαι προφήταις καὶ	δικαίοις	ἀνδράσιν εὐσεβεῖν ὁμοίως διὰ μόνης
[3, 5]	πάλαι τὰ Ἱεροσόλυμα οἰκοῦντες ἐκάλουν	δίκαιον	διὰ τὰ τῆς ἀρετῆς πλεονεκτήματα,
[3, 6]	καὶ εἰ ποιητὴς καὶ κῆρυξ	δικαιοσύνης	καὶ ἀληθείας καὶ φιλανθρωπίας καὶ
[3, 7]	οὐδὲ φαρμακέα, ἀλλ´ εὐσεβῆ καὶ	δικαιότατον	καὶ σοφὸν καὶ οὐρανίων ἁψίδων
[3, 6]	θεοῦ γνώσεως, ἢ τὰ περὶ	δικαιωτηρίου	καὶ κρίσεως τοῦ ἐπὶ πάντων
[3, 3]	Καὶ θείου δὲ πρὸς τούτοις	δικαιωτηρίου	συνεχῶς ὑπομιμνήσκων καὶ μελλούσης ἔσεσθαι
[3, 7]	εὐσεβείας πολέμιοι τὰς προσηκούσας ἐξέτινον	δίκας,	θεηλάτοις μάστιξιν οἰστρούμενοι καὶ πᾶν
[3, 5]	ἔν τε τοῖς κατὰ νόμους	δικαστηρίοις	καὶ ἐν ταῖς κοιναῖς ἀμφισβητήσεσιν
[3, 5]	ἀφανὴς ἦν καταγελάσας αὐτῶν τοῦ	δικαστηρίου,	οἱ δὲ ἐπιβουλεύοντες, ὑπὸ φαντασίας
[3, 5]	κατηγορίαν, χλεύας τε καὶ διασυρμοὺς	δικαστῶν,	τάς τε ὕβρεις καὶ τὰς
[3, 5]	αὐτοχειρίᾳ καθ´ ἑαυτοῦ παραχρῆμα τὴν	δίκην	ἐπεσπάσατο. Κἀκεῖνο δὲ πῶς οὐ
[3, 5]	τῆς περὶ τοῦ Ἰησοῦ μαρτυρίας,	διὸ	καὶ ἀδεῶς ἐπὶ τὸ περὶ
[3, 2]	ὑπήκοος» τῷ πατρὶ μέχρι θανάτου»	διὸ	καὶ κληρονομήσειν πολλούς, καὶ οὐ
[3, 5]	ὁ Πέτρος εἰκότως παρασιωπᾶσθαι ἠξίου·	διὸ	καὶ Μάρκος αὐτὰ παρέλιπεν. τὰ
[3, 2]	ἀνθρώπων ἁμαρτίας εἰς ἑαυτὸν ἀναδέξεται.	Διὸ	καὶ πείσεται τὰ τῶν ἡμαρτηκότων
[3, 7]	φύσιν εἶναι ἢ θεοῦ λόγον	(διὸ	καὶ τοιαύτας τεραστίας δυνάμεις πεποιηκέναι
[3, 5]	ἔχει τοῦ κακοῦ τὸ ἐναντίον.	Διὸ	λέγωμεν, ὅτι καὶ νεκροὺς ἤγειρεν,
[3, 3]	τῷ ἀΰλῳ εὐθύς ἐστιν ἀκάθαρτον·	διὸ	οὐδὲ λόγος αὐτῷ ὁ κατὰ
[3, 2]	σκῦλα τοῖς οἰκείοις διένειμεν μαθηταῖς.	Διό	φησιν ὁ Ἡσαΐας περὶ αὐτῶν·
[3, 5]	τὰ τοιαῦτα, τῇ δὲ πάντα	διοικούσῃ	προνοίᾳ αὐτοὺς ἀναθέντας μηδὲν μεριμνᾶν
[3, 6]	τῶν πρώτων στοιχείων τὴν μάθησιν	δίχα	ποδηγοῦ καὶ διδασκάλου τινὸς ἀναλαβεῖν
[3, 6]	ἔγνω γόητάς τε καὶ φαρμακέας	δίχα	σπονδῶν καὶ θυμάτων καὶ δαιμόνων
[3, 5]	ὅτε καὶ πρὸς αὐτῶν καὶ	δίχα	τῆς αὐτῶν μαρτυρίας μυρία ὁμολογεῖται
[3, 2]	δὲ Γῆ ἡ ἄβατος καὶ	διψῶσα	τὴν ἀποκυήσασαν αὐτὸν παρθένον, ἧς
[3, 2]	παιδίον, ὡς ῥίζα ἐν γῇ	διψώσῃ	ἀνθ´ οὗ ὁ μὲν Ἀκύλας
[3, 2]	καὶ ὡς ῥίζα ἐν γῇ	διψώσῃ	Διὰ γὰρ τούτων μνημονεύσας ὁ
[3, 2]	παιδίον, ὡς ῥίζα ἐν γῇ	διψώσῃ	ἑξῆς συνάπτει λέγων· Οὐκ ἔστιν
[3, 5]	τοῦ Ἰουδαίων πλήθους παρρησιασάμενος, καὶ	διωγμὸς	οὐχ ὁ τυχὼν ἐπανίσταται τοῖς
[3, 7]	καὶ κατὰ ἀγροὺς ἐμφυλίους στάσεις,	διωγμούς	τε καὶ πολέμους οὐ τοὺς
[3, 6]	ὄρεσι διατριβὰς καὶ τὰς ἀναχωρήσεις	διώκειν	καὶ φεύγειν τὰς κατὰ πόλεις
[3, 5]	πόθεν τὸ περὶ αὐτοὺς ἐναντίον	δόγμα	συστήσεται; τὸ γὰρ ἀληθεύειν τοὺς
[3, 3]	κεκαθαρμένους, νῷ τε διαυγεῖ καὶ	δόγμασιν	εὐσεβέσιν κεκοσμημένους, τὴν πρὸς τὸν
[3, 6]	καλύπτοι ἂν φύσιν; Βασιλέων δὲ	δόγμασιν	καὶ παλαιῶν νομοθετῶν φιλοσόφων τε
[3, 2]	ἀθανασίας, καὶ ὅσα ἄλλα φιλόσοφα	δόγματα	πρῶτος Μωσῆς τῷ Ἰουδαίων παρέδωκεν
[3, 3]	παῖδες τὰ μεγάλα ὠφελημένοι τῷ	δόγματι	συνηρέσθησαν. Σεμνύνονταί γέ τοι καὶ
[3, 3]	ἄττα τυγχάνει καὶ ἐν τοῖς	δογματικοῖς	μαθήμασιν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἀναφερόμενα
[3, 3]	τοῖς ἀσεβέσι τιμωρίας; Ἐν τοῖς	δογματικοῖς	τῶν αὐτοῦ λόγων παρειλήφαμεν εἶναί
[3, 3]	αὐτῷ περὶ τὰ κυριώτατα τῶν	δογμάτων	κατεγίνετο. Ἆρ´ οὖν οὐχὶ μόνῳ
[3, 6]	πολιτείας, ὑγιῶν τε καὶ ἀληθῶν	δογμάτων,	οἵων προδιήλθομεν, γόητα τὸν τρόπον
[3, 5]	οὖν, ἀρχῆς ἀτόπου κατὰ συγχώρησιν	δοθείσης,	γεγυμνάσθω. τὸ γὰρ τοῖς ἐγγράφοις
[3, 5]	κεχαρισμένως ἀναθέντας; Ὡς εὖ μοι	δοκεῖ	εἰρῆσθαι, πάντα χρὴ πιστεύειν τοῖς
[3, 5]	ἐχόμενα λόγου τὰ τοιαῦτα εἶναι	δοκεῖ;	καὶ πείσειέ τις ἂν ἑαυτόν,
[3, 6]	αὐτόπται διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου	δοκιμῆς	τὴν ὑπὲρ ὧν ἐμαρτύρησαν ἀλήθειαν
[3, 5]	ἐπήγετο, εἰ μή τις τὸ	δολερὸν	καὶ ὕπουλον λέγοι τοῦ τρόπου,
[3, 5]	τῦφον· ἀνθ´ ὧν, φέρε, δεξιὰς	δόντες	ἀλλήλοις, ὁμοῦ πάντες συνθώμεθα περὶ
[3, 2]	Οὐκ ἔστιν εἶδος αὐτῷ οὐδὲ	δόξα.	Καὶ εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ
[3, 5]	αὐτοῖς περὶ τῶν πατρῴων θεῶν	δόξαις.	Κελεύωμεν Ῥωμαίοις αὐτοῖς πρώτιστα πάντων
[3, 5]	δὲ οἱ αὐτοῦ μαθηταὶ τίνα	δόξαν	ἔχοιεν περὶ αὐτοῦ, ὑπακούσαντος τοῦ
[3, 5]	τίνα περὶ τοῦ Χριστοῦ ἔχοι	δόξαν,	κἄπειτα ἀποκρινάμενος ὅτι υἱὸς θεοῦ
[3, 5]	ἐναντίαν οἷς ἐδίδασκεν περιβάλλειν αὐτῷ	δόξαν	πειρῷτο. Πλὴν ἀλλ´ ἐδόθη καὶ
[3, 5]	Οἱ δὴ οὖν τὰ μὲν	δόξαντα	αὐτοῖς ἀγαθὴν φέρειν φήμην παραιτούμενοι,
[3, 6]	γυναικὸς ἐλάλει» παράδοξόν τι τοῦτο	δόξαντες	ὁρᾶν, ὥσπερ οὔπω καὶ ἄλλοτε
[3, 3]	ληπτοὺς ὀρθὰς περὶ θεοῦ φέρειν	δόξας,	ἀλλὰ μυρία πλήθη βαρβάρων τῶν
[3, 5]	ὤνησεν, πάντα τε ἐπὶ τῷ	δοξάσαι	αὐτοῦ τὴν προσηγορίαν ποιητέον, καὶ
[3, 7]	ἐνθέου ἀρετῆς δύναμις. Παράδοξον ἴσως	δόξειεν	ἄν τισιν εἶναι τὸ μέλλον
[3, 2]	κατιόντος τὸ πρόσωπον ἑωρᾶτο πλήρης	δόξης.	Γέγραπται δ´ οὖν· Καταβαίνων δ´
[3, 5]	εἰς οὐρανοὺς ἐπάνοδον μετὰ θειοτέρας	δόξης	ἐποιήσατο; οὐ γὰρ δὴ τούτοις
[3, 6]	ἐπιβλαβεῖς ὁμιλίας. Εἰ μήτε τοιγαροῦν	δόξης	μήτε χρημάτων μήτε ἡδονῆς ἕνεκεν
[3, 6]	λαοπλάνος πάντα ἐγχειρεῖ καὶ πράττει	δοξοκοπῶν	τὰ πολλὰ καὶ φαντασιοκοπῶν, καὶ
[3, 6]	καὶ κύριος ἡμῶν, ὅτι μὴ	δοξομανὴς	καὶ ἀλαζὼν καὶ φαντασιοκόπος ἦν,
[3, 7]	δαίμονας ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν	δότε»	Συνορᾷς τοιγαροῦν καὶ αὐτὸς ὅπως
[3, 2]	ἐκ πικρᾶς τῆς ὑπ´ Αἰγυπτίοις	δουλείας	τὸ Ἰουδαίων ἔθνος εἰς ἐλευθερίαν
[3, 2]	καὶ αὖθις· Πάντα τὰ ἔθνη	δουλεύσουσιν	αὐτῷ Καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν σοὶ
[3, 7]	καὶ τὸ Ἰουδαίων ἔθνος Ῥωμαίων	δοῦλον	γέγονεν, καὶ τὸ Σύρων ὡσαύτως,
[3, 5]	αὖ πάλιν μὴ κλέπτειν, οἷα	δουλοπρεπεστάτοις,	αὐτοὺς δὲ δεῖν τούτους μὲν
[3, 6]	ἡμᾶς προαγαγὼν πῶς ἂν αὐτὸς	δοῦλος	ἐγεγόνει δαιμόνων; πῶς δ´ ἂν
[3, 5]	μήτε παίδων καὶ ἐγγόνων ἐπιθυμίᾳ	δουλωθέντας,	ἐπεὶ μηδὲ θνητῶν ἐγγόνων ἀλλ´
[3, 6]	ἐξιστάμενοι ἢ τοῖς πονηροῖς δαίμοσιν	δουλωθῆναι	ὑπομένοντες. τίς δ´ οὐκ οἶδεν,
[3, 6]	νοσηλευομένοις ἐπιτρέπειν, οἷα πολλοὶ πολλὰ	δρᾶν	ἐπιχειροῦσιν, ἢ πετάλων ἐπιγραφαῖς καὶ
[3, 2]	μετ´ ὀλίγα· Ἐγένετο καταπαυομένης τῆς	δρόσου	κύκλῳ τῆς παρεμβολῆς, καὶ ἰδοὺ
[3, 7]	ἔργα φύσεως εἶναι νομίζειν τὰ	δρώμενα	ἀλλὰ θεοῦ, κἂν μὴ λέγῃ
[3, 2]	μὲν τῶν προφητῶν οὐκ ἂν	δύναιο	ἐφαρμόζειν, ἐπὶ δὲ μόνον τὸν
[3, 2]	καὶ αὐτὸς ἐπὶ σχολῆς ἀναλέξασθαι	δύναιο	περὶ τοῦ προκειμένου, καὶ ἡ
[3, 5]	φύσις τὸ φιλόζωον οἰκεῖον κεκτημένη	δύναιτ´	ἄν ποθ´ ὑπὲρ τοῦ μηδενὸς
[3, 2]	ἡμῶν κρείττονι ἢ κατὰ Μωσέα	δυνάμει	γεγονυίας, παραπλησίας γε μὴν αἷς
[3, 6]	γοητείαν αὐτὸν τῶν παραδόξων πεποιηκέναι,	δυνάμει	δ´ ἀπορρήτῳ καὶ ὡς ἀληθῶς
[3, 5]	φήμην μὴ ῥηματίοις καὶ λόγοις	δυνάμει	δὲ τοῦ σταυρωθέντος διδασκάλου καταλύωμεν,
[3, 2]	αὐτήν Ὡσαύτως δὲ καὶ μείζονι	δυνάμει	ἐξουσίας ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ,
[3, 7]	παραδόξων ἔργων γεγόνει ποιητὴς ἢ	δυνάμει	θείᾳ, ἣν καὶ τὰ ἱερὰ
[3, 4]	τοτὲ μὲν λεπροὺς τὸ σῶμα	δυνάμει	θείᾳ καθαίρων, τοτὲ δὲ προστάγματι
[3, 7]	ποτ´ ἦν οὗτος οὗ τῇ	δυνάμει	καὶ προσηγορίᾳ τὸ θαῦμα γέγονεν·
[3, 7]	ἢ θειοτέρᾳ καὶ ὑπὲρ ἄνθρωπον	δυνάμει	καὶ συνεργίᾳ τοῦ φήσαντος αὐτοῖς·
[3, 6]	θαυματουργίαις ἢ θείᾳ καὶ ἀπορρήτῳ	δυνάμει	καὶ τῇ ἀνωτάτω περὶ τοῦ
[3, 1]	ἀποστόλων αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ποίᾳ	δυνάμει	κρατήσει, ὅτι μὴ ἀνθρωπείᾳ· ὃ
[3, 7]	τὸ ζητηθὲν αὐτὸ ἐκεῖνο, ὁποίᾳ	δυνάμει	περιγεγόνασιν τῶν ἐν ἀρχαῖς ἀκροωμένων
[3, 7]	νόμοις; ἐπὶ ποίᾳ δὲ καὶ	δυνάμει	περιέσεσθαι ἔστιν τοῦ τολμήματος; ταῦτα
[3, 1]	Κύριος δώσει ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις	δυνάμει	πολλῇ Καὶ πάλιν ὁ Ἡσαΐας·
[3, 2]	Κύριος δώσει ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις	δυνάμει	πολλῇ. Ὁ βασιλεὺς τῶν δυνάμεων
[3, 1]	Κύριος δώσει ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις	δυνάμει	πολλῇ τί δὴ οὖν λείπεται
[3, 3]	πάντας ἀνθρώπους ἀοράτῳ καὶ ἐνθέῳ	δυνάμει	προαγαγὼν ἐξήπλωσεν, ὥστε μηκέτι κατὰ
[3, 5]	περὶ αὐτὸν συνέβη, ἐνθέῳ δὲ	δυνάμει	τὰ πάντα καταστησάμενος τὴν εἰς
[3, 6]	γοητείαν ἐνθέῳ δὲ ἀρετῇ καὶ	δυνάμει	τὰ παράδοξα διεπράξατο. Καὶ δὴ
[3, 5]	διανοίᾳ ἐφαντάσθησαν τολμῆσαι; ποίᾳ δὲ	δυνάμει	τὸ ἐπιχειρηθὲν κατώρθωσαν; ἔστω γὰρ
[3, 4]	δεῖ λέγειν ὡς τεταρταῖος ἄλλος	δυνάμει	τοῦ Ἰησοῦ νεκρὸς ἠγείρετο; ἢ
[3, 6]	καὶ παραχωρεῖ τῇ τῆς προσηγορίας	δυνάμει;	ὥσπερ οὖν καὶ πάλαι καθ´
[3, 3]	τινας μετὰ τὸν ἀνωτάτω θεὸν	δυνάμεις,	ἀσωμάτους τὴν φύσιν καὶ νοεράς,
[3, 3]	καὶ σὺν τοῖς πονηροῖς διατρίβειν	δυνάμεις	δαιμόνων καὶ πνευμάτων πονηρῶν καὶ
[3, 7]	λόγον (διὸ καὶ τοιαύτας τεραστίας	δυνάμεις	πεποιηκέναι οἷα θεόν) τοτὲ δὲ
[3, 7]	Πῶς γάρ; οἱ μηδὲ διᾶραι	δυνάμενοι	στόμα, κἂν ἑνός τινος διδάσκαλοι
[3, 7]	καὶ ἐν τούτῳ τοῖς συνορᾶν	δυναμένοις	τὰ τεκμήρια τῆς ἐνθέου ἀρετῆς
[3, 5]	μὴ ἄλλως τῶν ὀψιγόνων ἐλέγξαι	δυναμένων	τὰ σεσιγημένα. Διὰ τί γὰρ
[3, 2]	τὰ μεγάλα κατὰ τὸν βίον	δυναμένων	τὸν προφητευόμενον ὑπογράφουσιν; οὐκ ἔστιν
[3, 2]	δυνάμει πολλῇ. Ὁ βασιλεὺς τῶν	δυνάμεων	τοῦ ἀγαπητοῦ, τῇ ὡραιότητι τοῦ
[3, 2]	ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα» Τῶν γὰρ	δυνάμεων	τῶν ἀντικειμένων, αἳ πάλαι τῶν
[3, 2]	τοῖς ἔθνεσι κυριολογεῖ, τῆς ἐνθέου	δυνάμεως	αὐτοῦ χάριν κύριον ὁμολογοῦντα, καὶ
[3, 4]	τῆς τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐνθέου	δυνάμεως	δεῖγμα μέγιστον ἐπικομιζομένη. Ἄλλος δέ
[3, 7]	τὸ ἔνθεον τῆς περὶ αὐτοῦ	δυνάμεως,	εἰ λογίσαιο, τίς ποτε ὢν
[3, 4]	εἰκότως τῆς κατ´ αὐτὸν ἀπορρήτου	δυνάμεως	ἐκκαλέσεται; Ἀλλ´ ἵνα μή μοι
[3, 3]	ὁμοίως διὰ μόνης τῆς αὐτοῦ	δυνάμεως	ἐπαιδεύθησαν; Ἀλλὰ δὴ τὸ τρίτον
[3, 7]	ἀλλ´ ἐκ τῆς τοῦ θεοῦ	δυνάμεως	ἡ τοῦ λόγου σύστασις. Αὐτίκα
[3, 7]	αὐτοὺς ἀκολούθους ἐκτήσατο, ἐμπνεύσας αὐτοῖς	δυνάμεως	θείας, μένους τε καὶ θάρσους
[3, 6]	πολὺ κρείττους τῆς ἀοράτου ταύτης	δυνάμεως	πάντας ἡμᾶς ἀπειργάσατο, ἐχθρούς τε
[3, 7]	τῆς ἐνεργούσης ἐν αὐτοῖς θείας	δυνάμεως	παραστατικόν. Ἀνακαλέσας γοῦν αὐτοὺς τὰ
[3, 4]	κρίνειεν, μικρά τινα τῆς αὐτοῦ	δυνάμεως	παραφαίνειν εἴωθεν, πλὴν ἀλλὰ καὶ
[3, 7]	λανθανούσης ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ	δυνάμεως	τὴν ἀρετὴν ἐμφαίνων, τοῖς αὐτοῦ
[3, 7]	ἐμπνεῦσαι λέγεται θείου, ἀλλὰ καὶ	δύναμιν	αὐτοῖς ἔνθεον καὶ παραδοξοποιὸν πεποιηκέναι,
[3, 7]	φιλαλήθως τὸν λόγον, οὐδεμίαν πειστικὴν	δύναμιν	ἐν αὐτῷ, οὐδέ τι σεμνὸν
[3, 6]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν μαθηταί, τοσαύτην	δύναμιν	προφέροντες λόγων ἐν ταῖς πρὸς
[3, 7]	αὐτῷ, θεοῦ λόγον καὶ θεοῦ	δύναμιν	τὴν ἀνωτάτω ἐν ἀνθρώπου μορφῇ
[3, 7]	ἀφορῶν εἰς τὴν τοῦ λόγου	δύναμιν	ὡς μυρία πλήθη πέπεικεν, καὶ
[3, 1]	πειθὼ τῶν ἀκροωμένων, θεοῦ δὲ	δύναμις	ἦν ἡ συνεργοῦσα αὐτοῖς ἐν
[3, 6]	ἡ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐπιδέδεικται	δύναμις;	ἰάσεις δὲ τοσάσδε καὶ παραδόξους
[3, 2]	ἦν φύσεως ἡ περὶ αὐτὸν	δύναμις·	οἷς ἀκολούθως καὶ τὰ τῆς
[3, 6]	παρῆν αὐτῷ τοσαύτη τις εὐσεβείας	δύναμις	ὅση τοῖς Ἰησοῦ μαθηταῖς, οἷς
[3, 7]	τῆς περὶ αὐτὸν ἐνθέου ἀρετῆς	δύναμις.	Παράδοξον ἴσως δόξειεν ἄν τισιν
[3, 7]	ὀνόματι αὐτοῦ» Ἐπειδὴ γὰρ ἡ	δύναμις	τῆς αὐτοῦ προσηγορίας τοιαύτη τις
[3, 2]	λεπροῦ καὶ φήσαντος· Ἐὰν θέλῃς,	δύνασαί	με καθαρίσαι ἀπεκρίνατο· Θέλω, καθαρίσθητι.
[3, 7]	ἕνα τινὰ τῶν ἠλιθίων πεῖσαι	δύνασθαι	Ἀλλὰ πάλιν ἀφορῶν εἰς τὴν
[3, 5]	διαφανῆ τὸν θάνατον, ὡς μὴ	δύνασθαι	αὐτὸν ἐπικρύψασθαι, ἀλλὰ καὶ τοῦτον
[3, 7]	ἀδύνατον ἡγούμενοι εἰκότως, λογισάμενοι μὴ	δύνασθαι	θνητῆς ἔργα φύσεως εἶναι νομίζειν
[3, 2]	σου» Τούτοις δὲ πᾶσιν ἀντιβλέψαι	δύνασθαι	οὐδὲ τοὺς σφόδρα ἀγνωμονεστάτους ἡγοῦμαι.
[3, 2]	Μή τι οὖν ἐπίδοξόν τινα	δυνάστην	ἢ τύραννον ἤ τινα ἄλλως
[3, 6]	τὰ προωδευμένα; ἆρα γὰρ ἐπινοῆσαι	δυνατόν,	ἄνδρα διδάσκαλον σεμνῆς καὶ παναρέτου
[3, 5]	πλαττόμενοι καὶ πλανῶντες μὲν οὓς	δυνατόν·	εἰ δὲ μὴ πείθοιτό τις,
[3, 6]	ποδηγοῦ καὶ διδασκάλου τινὸς ἀναλαβεῖν	δυνατόν,	μὴ οὐχὶ τὴν κοινὴν ἐκβεβηκότα
[3, 7]	που ἀποκρινάμενοι, τοῦθ´ ἡμῖν ἔσται	δυνατόν;	πῶς γὰρ Ῥωμαίοις, φέρε, κηρύξομεν;
[3, 5]	οὓς καὶ ἀποστεῖλαι λέγεται ἀνὰ	δύο	δύο πρὸ προσώπου αὐτοῦ εἰς
[3, 5]	ἀμφιγνοούμενον (ἐπὶ στόματος» δ´ οὖν	δύο	καὶ τριῶν μαρτύρων συνίσταται πᾶν
[3, 2]	ἐν τῷ ὄρει Σινᾶ, τὰς	δύο	πλάκας τοῦ μαρτυρίου, πλάκας λιθίνας
[3, 5]	καὶ ἀποστεῖλαι λέγεται ἀνὰ δύο	δύο	πρὸ προσώπου αὐτοῦ εἰς πάντα
[3, 2]	μαθητὰς ἑβδομήκοντα, καὶ ἀπέστειλεν ἀνὰ	δύο	πρὸ προσώπου αὐτοῦ Καὶ πάλιν
[3, 6]	ἀριθμόν, ἀλλ´ οὐχ εἷς οὐδὲ	δύο,	τὰς κτήσεις ἀπεμπολήσαντες πένησι καὶ
[3, 2]	καὶ ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι	δυσμῶν	παρατείνουσαν ὁ λόγος εὐαγγελίζεται, σαφέστατα
[3, 7]	εἰς ὁμολογίαν τῆς κατὰ Χριστοῦ	δυσσεβείας	ἥκειν περιελαθῆναι. Οἱ δέ γε
[3, 2]	τῆς ὑπὸ τοῖς πονηροῖς δαίμοσι	δυσσεβοῦς	καὶ Αἰγυπτιακῆς εἰδωλολατρείας εἰς ἐλευθερίαν
[3, 7]	οὗτος; κἂν τὰ φίλα σε	δυσωπείτω	τῶν οἰκείων ῥήματα. Ἔχεις τοιγαροῦν
[3, 5]	ἔχων ὁ Πέτρος ὅ τι	δῷ,	ὡμολόγει πάσης ὑπάρξεως χρυσίου καὶ
[3, 2]	προσώπου αὐτοῦ Καὶ πάλιν Μωσῆς	δώδεκα	ἄνδρας ἐξέπεμψε τὴν γῆν κατασκεψομένους·
[3, 2]	πολὺ κρεῖττον ὁ ἡμέτερος σωτὴρ	δώδεκα	ἀποστόλους ἐξαπέστειλεν ἐπισκέψασθαι πάντα τὰ
[3, 5]	ἱστορικὸν μαρτυρεῖται οὐ μόνον τοὺς	δώδεκα	ἀποστόλους οὐδὲ τοὺς ἑβδομήκοντα μαθητὰς
[3, 5]	Λέγει δ´ οὖν· Τῶν δὲ	δώδεκα	ἀποστόλων τὰ ὀνόματά ἐστιν ταῦτα·
[3, 4]	τοσαῦτα, ὅσα ἱκανὰ ἦν πληρῶσαι	δώδεκα	κοφίνους, λαβεῖν, τίνα οὐκ ἂν
[3, 5]	τοῦ νομίζειν συμφώνως ἅπαντας ψεύσασθαι,	δώδεκα	μὲν ὄντας τὸν ἀριθμὸν τοὺς
[3, 5]	ἀλήθεια καὶ ἐπὶ τῶνδε συσταίη,	δώδεκα	μὲν ὄντων ἀποστόλων, ἑβδομήκοντα δὲ
[3, 2]	Δανιὴλ ἤ τις ἕτερος τῶν	δώδεκα	Μωσεῖ κατέστη παραπλήσιος νομοθέτης; οὐδαμῶς.
[3, 5]	αὐτοῦ, καὶ ἐκλεξάμενος ἐξ αὐτῶν	δώδεκα,	οὓς καὶ ἀποστόλους ὠνόμασεν, Σίμωνα,
[3, 2]	μόνοις τοῖς ἐξομολογησαμένοις καὶ τὰ	δῶρα	τὰ ὑπὲρ ἁμαρτιῶν προσάγουσι τῷ
[3, 7]	καθαρίζετε, δαίμονας ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε,	δωρεὰν	δότε» Συνορᾷς τοιγαροῦν καὶ αὐτὸς
[3, 7]	θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, δαίμονας ἐκβάλλετε·	δωρεὰν	ἐλάβετε, δωρεὰν δότε» Συνορᾷς τοιγαροῦν
[3, 4]	εἴδεσι καταπονουμένοις τὴν ἴασιν ἀφθόνως	δωρούμενος.	Καὶ ποτὲ μὲν ἔφησεν παραλυτικῷ·
[3, 1]	τοῦ σώματος διεφθαρμένοις τὸ βλέπειν	δωρούμενος,	κατὰ διάνοιαν τοῖς πάλαι περὶ
[3, 1]	ἄλλος πάλιν προφήτης ἀναφωνεῖ· Κύριος	δώσει	ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ
[3, 1]	αὐτὸ συνέστη διὰ τοῦ Κύριος	δώσει	ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ
[3, 2]	σκῦλα» Καὶ ὁ ψαλμῳδός· Κύριος	δώσει	ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ.
[3, 2]	ψυχήν μου εἰς ᾅδην, οὐδὲ	δώσεις	τὸν ὅσιόν σου ἰδεῖν διαφθοράν»
[3, 2]	σε· αἴτησαι παρ´ ἐμοῦ, καὶ	δώσω	σοι ἔθνη τὴν κληρονομίαν σου,
[3, 5]	ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς, καὶ	δώσω	σοι τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας
[3, 2]	ἀδελφῶν αὐτῶν ὥσπερ σέ, καὶ	δώσω	τὸ ῥῆμά μου ἐν τῷ
[3, 2]	ἀναστήσω αὐτοῖς ὥσπερ σέ, καὶ	δώσω	τὸ ῥῆμά μου ἐν τῷ
[3, 2]	οὐδὲ τοῦτο παριδὼν ἐπιλέγει· Καὶ	δώσω	τοὺς πονηροὺς ἀντὶ τῆς ταφῆς
[3, 2]	καθαρίσαι αὐτὸν τῆς πληγῆς· ἐὰν	δῶτε	περὶ ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ ὑμῶν
[3, 2]	πληγῆς» καὶ πῶς ἔσται; Ἐὰν	δῶτε»	φησίν, περὶ ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ