Livre, Chap.
[3, 2]	αὐτόν, τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς	ἰάθημεν.	Πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν, καὶ
[3, 2]	κακίας τραύματα, τῷ μώλωπι αὐτοῦ	ἰαθῶμεν.	Καὶ τὰ μὲν αἴτια, ὧν
[3, 5]	καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ,	Ἰάκωβον	καὶ Ἰωάννην καὶ Φίλιππον καὶ
[3, 5]	τῶν Ἰουδαίων βασιλεὺς ἀνεῖλεν τὸν	Ἰάκωβον	τὸν ἀδελφὸν Ἰωάννου μαχαίρᾳ» τόν
[3, 5]	παραδοξοποιίας αὐτοῦ καταγγέλλοντες. Ἐπὶ τούτοις	Ἰάκωβος	ὁ ἀδελφὸς τοῦ κυρίου, ὃν
[3, 5]	καὶ Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ,	Ἰάκωβος	ὁ τοῦ Ζεβεδαίου, καὶ Ἰωάννης
[3, 5]	Θωμᾷ, ὡς Πέτρος Ἀνδρέᾳ, καὶ	Ἰάκωβος	τῷ Ἰωάννῃ, καὶ Φίλιππος Βαρθολομαίῳ,
[3, 2]	κύριον, λέγων, ὁ θεὸς δέομαι	ἴασαι	αὐτήν Ὡσαύτως δὲ καὶ μείζονι
[3, 6]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐπιδέδεικται δύναμις;	ἰάσεις	δὲ τοσάσδε καὶ παραδόξους εὐεργεσίας
[3, 5]	ἀναβλέψεις καὶ μυρίας ἄλλας νοσούντων	ἰάσεις	πρὸς αὐτοῦ γενέσθαι ἐμαρτύρησαν, καὶ
[3, 4]	ὁμοῦ καὶ τῆς τῶν κακῶν	ἰάσεως	ἐπελάβετο, παραχρῆμά τε ὑγιὴς ἦν,
[3, 4]	παντοίοις ἀσθενειῶν εἴδεσι καταπονουμένοις τὴν	ἴασιν	ἀφθόνως δωρούμενος. Καὶ ποτὲ μὲν
[3, 6]	σφῶν αὐτῶν ἀποφαίνουσιν· ὥσπερ οὖν	ἰατρικοὶ	μὲν τῆς τοῦ διδασκάλου περὶ
[3, 6]	ῥήτωρ μὴ μεμαθηκώς, οὐδ´ αὐτοφυὴς	ἰατρός,	οὐδὲ τέκτων, οὐδ´ ἑτέρας δημιουργὸς
[3, 6]	αἰκίας ἀνατλάντες, πάσας δὲ βασάνων	ἰδέας	ὑπομείναντες, καὶ τέλος διὰ τοῦ
[3, 2]	οὐδὲ δώσεις τὸν ὅσιόν σου	ἰδεῖν	διαφθοράν» καὶ πάλιν· Κύριε, ἀνήγαγες
[3, 6]	μὲν δὴ τοιαῦτά τινα ἦν	ἰδεῖν	καὶ περὶ τὸν σωτῆρα καὶ
[3, 6]	ὑπομείναντες, καὶ τέλος διὰ τοῦ	ἰδίου	αἵματος τὰ περὶ αὐτοῦ μαρτυρηθέντα
[3, 5]	ἐπιεικείας τὸ φιλάληθες ὑποφαίνων τοῦ	ἰδίου	τρόπου καὶ τελώνην ἑαυτὸν ἀπεκάλει,
[3, 6]	μαθηταὶ ἐν τῇ βίβλῳ τῶν	ἰδίων	Πράξεων ἱστοροῦνται τοὺς ἐξ ἐθνῶν
[3, 2]	δ´ ἀπειθοῦσι ταῖς προφητικαῖς γραφαῖς	ἰδίως	ἀπαντήσομεν, ὡς περὶ ἀνδρὸς κοινοῦ
[3, 5]	ὅτι καὶ ἀπαίδευτοι καὶ παντελῶς	ἰδιῶται,	μᾶλλον δὲ ὅτι καὶ βάρβαροι,
[3, 5]	συνθέμενοι ἀλλήλοις εὐτελεῖς ἄνδρες καὶ	ἰδιῶται	παρῄεσαν ἐπὶ τὴν Ῥωμαίων ἀρχήν,
[3, 7]	ἑαυτῷ δεδυνημένον; τίς δὲ τοῖς	ἰδιώταις	καὶ εὐτελέσιν ἐκείνοις ἐπείσθη ποτ´
[3, 5]	εὐτελεῖς ὁμολογουμένως καὶ τὸν λόγον	ἰδιώτας,	εὐσεβοῦς δὲ καὶ φιλοσόφου διδασκαλίας
[3, 5]	ἐκπλήξεως, τὸ πλάνους ἄνδρας καὶ	ἰδιώτας,	μήτε λαλεῖν μήτε ἀκούειν πλέον
[3, 5]	τί γε κατὰ εὐτελεῖς καὶ	ἰδιώτας,	πολλοῦ δεῖ κατὰ πλάνους καὶ
[3, 3]	καὶ φρονεῖν πάντα βάρβαρον καὶ	ἰδιώτην	παιδεύσας, ἆρ´ οὐχὶ σοφωτέρους ἀπείργασται
[3, 2]	περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης. Καὶ	ἰδόντες	αὐτὸν περιπατοῦντα ἐπὶ τῆς θαλάσσης
[3, 2]	Λέγει δ´ οὖν ἡ γραφή·	Ἰδοὺ	ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν ἄρτους ἐκ
[3, 7]	παρηγγελμένοις. Φησὶν γοῦν αὐτοῖς· Καὶ	ἰδοὺ	ἐγὼ μεθ´ ὑμῶν εἰμι πάσας
[3, 2]	δρόσου κύκλῳ τῆς παρεμβολῆς, καὶ	ἰδοὺ	ἐπὶ πρόσωπον τῆς ἐρήμου λεπτὸν
[3, 2]	προφήτης τὴν διάνοιαν, ἐπὰν λέγῃ·	Ἰδοὺ	ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ λήψεται,
[3, 1]	Ἰούδα, ἰδοὺ ὁ θεὸς ἡμῶν.	ἰδοὺ	κύριος μετὰ ἰσχύος ἔρχεται, καὶ
[3, 2]	ἐκαθάρισε. Γέγραπται δ´ οὖν· Καὶ	ἰδοὺ	Μαρία λεπρῶσα ὡσεὶ χιών καὶ
[3, 1]	φοβεῖσθε· εἶπον ταῖς πόλεσιν Ἰούδα,	ἰδοὺ	ὁ θεὸς ἡμῶν. ἰδοὺ κύριος
[3, 1]	καὶ ὁ βραχίων μετὰ κυρίας·	ἰδοὺ	ὁ μισθὸς αὐτοῦ μετ´ αὐτοῦ,
[3, 2]	περὶ τοῦ Χριστοῦ ταῦτα προφητεύει·	Ἰδοὺ	ὁ παῖς μου ὃν ᾑρέτισα,
[3, 5]	αὐτοῦ ἐν τῇ οἰκίᾳ, καὶ	ἰδοὺ	πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ συνανέκειντο
[3, 5]	καὶ ἀλέκτωρ ἐφώνησεν. Πάλιν δὲ	ἰδοῦσα	αὐτὸν ἡ παιδίσκη ἤρξατο λέγειν
[3, 5]	τῶν παιδισκῶν τοῦ ἀρχιερέως, καὶ	ἰδοῦσα	αὐτὸν θερμαινόμενον. Ἐμβλέψασα αὐτῷ λέγει,
[3, 7]	ἐν ταῖς μάλιστα διαπρεπεστάταις πόλεσιν	ἱδρυθεῖσαι,	ἐπ´ αὐτῆς λέγω τῆς Ῥωμαίων
[3, 5]	τοιοῦδε γενέσθαι ἠξιωμένοι. Φέρε οὖν	ἴδωμεν,	εἰ τοιοῖσδε οὖσιν αὐτοῖς συστῆναι
[3, 2]	Ἡσαΐας, φέρε, ἢ Ἱερεμίας ἢ	Ἰεζεκιὴλ	ἢ Δανιὴλ ἤ τις ἕτερος
[3, 7]	δυνάμει θείᾳ, ἣν καὶ τὰ	ἱερὰ	λόγια μαρτυροῦσιν αὐτῷ, θεοῦ λόγον
[3, 3]	αὐτῷ τὴν αὐτῶν ἀγωγὴν θυσίαν	ἱερὰν	προσαγαγεῖν θεῷ, τὴν αὐτὴν δὲ
[3, 6]	ὅλης τῆς οἰκουμένης, οἷά τινες	ἱέρειαι	τοῦ τῶν ὅλων θεοῦ, τὴν
[3, 2]	Μωσέα προφῆται, Ἡσαΐας, φέρε, ἢ	Ἱερεμίας	ἢ Ἰεζεκιὴλ ἢ Δανιὴλ ἤ
[3, 5]	κυρίου, ὃν οἱ πάλαι τὰ	Ἱεροσόλυμα	οἰκοῦντες ἐκάλουν δίκαιον διὰ τὰ
[3, 5]	ἦν ἐκκλησία Χριστοῦ ἐν τοῖς	Ἱεροσολύμοις	ἀπὸ Ἰουδαίων συγκροτουμένη μέχρι τῶν
[3, 1]	τὴν φωνήν σου, ὁ εὐαγγελιζόμενος	Ἱερουσαλήμ·	ὑψώσατε, μὴ φοβεῖσθε· εἶπον ταῖς
[3, 5]	φέρε ἀναδραμόντες ἐπὶ τὴν τῶν	ἱερῶν	γραφῶν ἀλήθειαν, τὸ ἦθος τῶν
[3, 2]	Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἀπὸ τῶν	ἱερῶν	λογίων τοῖς πιστεύουσιν αὐτοῖς παρατέθειται·
[3, 2]	φησὶν τὸν ἀνιστάμενον ἐκ σπέρματος	Ἰεσσαί,	ἀφ´ οὗ δὴ ὁ σωτὴρ
[3, 2]	προλέγει· Ἐξελεύσεται ῥάβδος ἐκ ῥίζης	Ἰεσσαί,	καὶ ἄνθος ἐκ τῆς ῥίζης
[3, 7]	δ´ εὐσεβέων εἰς οὐράνιον πέδον	ἵζει»	καὶ ἐπιλέγει μετὰ τὸν χρησμὸν
[3, 5]	ὅρα τί φησίν· ἐρωτήσαντος τοῦ	Ἰησοῦ,	Ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος λέγει, σὺ
[3, 5]	λαλεῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ	Ἰησοῦ·	γνόντες δὲ αὐτοὺς μετὰ ταῦτα
[3, 7]	καὶ Ἕλληνες τὰς περὶ τοῦ	Ἰησοῦ	γραφὰς πατρίοις χαρακτῆρσιν καὶ πατρίῳ
[3, 5]	Πέτρου περὶ τῶν πράξεων τοῦ	Ἰησοῦ	διαλέξεις· ὃς ἐλθὼν ἐπ´ ἐκεῖνα
[3, 7]	ὁ τῆς τῶν μαθητῶν τοῦ	Ἰησοῦ	διδασκαλίας τρόπος; ἆρα γὰρ εἰς
[3, 5]	καὶ περὶ αὐτοῦ λεχθέντα τῷ	Ἰησοῦ	ἐδικαίου δι´ οἰκείας προφέρειν μαρτυρίας.
[3, 5]	τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ συνανέκειντο τῷ	Ἰησοῦ	καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ» Καὶ
[3, 5]	ἕνεκα τυχεῖν, ἔτι μᾶλλον τῷ	Ἰησοῦ	καὶ τοῖς παραδόξοις ἔργοις αὐτοῦ
[3, 7]	διακειμένοις πάνθ´ ὅσα περὶ τοῦ	Ἰησοῦ	κατήγγελλον ἤδη λοιπὸν ἀληθεύειν εὐλόγως
[3, 5]	ὁ Μάρκος τοῖς ὑπὸ τοῦ	Ἰησοῦ	λεχθεῖσιν, ἀλλ´ οὐδὲ Πέτρος τὰ
[3, 5]	ἐξενεγκεῖν περὶ τῶν πράξεων τοῦ	Ἰησοῦ	λόγον. Εἰ γὰρ ἐπὶ πάντων
[3, 6]	φίλον ἐστίν; οὕτως ὁ τοῦ	Ἰησοῦ	λόγος καὶ ἡ παρ´ αὐτοῦ
[3, 6]	ἠλευθέρου κομπάζων. Οἱ δὲ τῶν	Ἰησοῦ	λόγων ζηλωταὶ μυρίοι τὸν ἀριθμόν,
[3, 6]	δὲ μόνον Ἑλλήνων, ἐκ τῶν	Ἰησοῦ	λόγων πᾶσαν μὲν ὑπερεκκῦψαι πολύθεον
[3, 6]	γοητεύματα, καὶ τοιοίδε οἱ τοῦ	Ἰησοῦ	μαθηταί, ἀφ´ ὧν δεῖ τὸν
[3, 6]	ἐγγράφου. Οἱ δὴ πρῶτοι τοῦ	Ἰησοῦ	μαθηταὶ ἐν τῇ βίβλῳ τῶν
[3, 7]	ἐν ἀρχαῖς ἀκροωμένων οἱ τοῦ	Ἰησοῦ	μαθηταί, καὶ ὅπως Ἕλληνας ὁμοῦ
[3, 5]	πάντα χρὴ πιστεύειν τοῖς τοῦ	Ἰησοῦ	μαθηταῖς, ἢ μή· καὶ εἰ
[3, 6]	τις εὐσεβείας δύναμις ὅση τοῖς	Ἰησοῦ	μαθηταῖς, οἷς διὰ τῆς τοῦ
[3, 6]	οὐ λόγοις μόνοις τῆς τοῦ	Ἰησοῦ	μαθητείας συνιδόντες τὰ κατορθώματα. Τί
[3, 6]	τοσούτων ἐτῶν γόης πέφανται τοῦ	Ἰησοῦ	μαθητής, καίτοι διὰ βασάνων πείρας
[3, 6]	οὔτε τῶν παλαιῶν ἐκείνων τοῦ	Ἰησοῦ	μαθητῶν γοητείας ἥλω, οὐδ´ ὁ
[3, 5]	ἀλήθειαν, τὸ ἦθος τῶν τοῦ	Ἰησοῦ	μαθητῶν θεασώμεθα. Αὐτόθεν μὲν οὖν
[3, 7]	εἰκὸς ἢ διανοηθέντων τῶν τοῦ	Ἰησοῦ	μαθητῶν, μιᾶς προσθήκῃ λέξεως αὐτοῖς
[3, 7]	τῶν εὐτελεστάτων καὶ ἀγροίκων τοῦ	Ἰησοῦ	μαθητῶν, οὐκ ἐν ἀδήλοις που
[3, 5]	ἔστιν εἰπεῖν αἰτίαν τῶν τοῦ	Ἰησοῦ	μαθητῶν τῆς σὺν αὐτῷ διατριβῆς,
[3, 5]	πείσεσθαι ἐκ τῆς περὶ τοῦ	Ἰησοῦ	μαρτυρίας, διὸ καὶ ἀδεῶς ἐπὶ
[3, 4]	ὡς τεταρταῖος ἄλλος δυνάμει τοῦ	Ἰησοῦ	νεκρὸς ἠγείρετο; ἢ ὡς ἐπὶ
[3, 5]	εἰρημένων τῷ Πέτρῳ ὑπὸ τοῦ	Ἰησοῦ,	ὁ Μάρκος μηδενὸς τούτων μνημονεύσας,
[3, 5]	ἐπανίσταται τοῖς πρεσβεύουσι τὸ τοῦ	Ἰησοῦ	ὄνομα. Καὶ πάλιν ἄλλοτε Ἡρώδης
[3, 5]	δ´ εἰς πάντας τὸ τοῦ	Ἰησοῦ	ὄνομα, καὶ τὰς παραδόξους πράξεις
[3, 5]	τὴν πρόρρησιν· ἡ γὰρ τοῦ	Ἰησοῦ	ὀνόματος ὁμολογία τοὺς θυμοὺς εἴωθεν
[3, 7]	ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι	Ἰησοῦ	πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ
[3, 4]	ἔχοντα τὸν παῖδα προσπεσὼν τῷ	Ἰησοῦ	παραχρῆμα σῶον ἀπελάμβανεν· καὶ θυγατέρα
[3, 5]	λοιποὶ μαθηταί, ἀπρὶξ ἐχόμενοι τοῦ	Ἰησοῦ,	παρέμενον ἔτι μᾶλλον εἰς πάντας
[3, 5]	μαρτυρησάντων γε τοῖς ὑπὸ τοῦ	Ἰησοῦ	πεπραγμένοις, οὐκ ἀνιδρωτί, διὰ δὲ
[3, 7]	παραδόξων ἐνεργείᾳ δι´ ὀνόματος τοῦ	Ἰησοῦ	πρὸς αὐτῶν ἐπιτελουμένῃ τοὺς παρόντας
[3, 7]	ἤδη θεοῖς οὖσιν τοῖς τοῦ	Ἰησοῦ	προσαγηοχέναι· καὶ τινὰ μὲν αὐτῶν
[3, 6]	ὅπως σὺν αὐτῇ τῇ τοῦ	Ἰησοῦ	προσηγορίᾳ καὶ σὺν εὐχαῖς καθαρωτάταις
[3, 6]	βασανιστικῶν τῆς οἰκείας φύσεως, τοῦ	Ἰησοῦ	τὸ ὄνομα φρίττει, ὑπεξίσταταί τε
[3, 5]	αὐτῷ λέγει, καὶ σὺ μετὰ	Ἰησοῦ	τοῦ Ναζωραίου ἦς. Ὁ δὲ
[3, 0]	τῆς κατὰ τὸν ἄνθρωπον οἰκονομίας	Ἰησοῦ	τοῦ Χριστοῦ τοῦ θεοῦ, αἵ
[3, 6]	ἦν, βούλει διαγιγνώσκειν, ἔχεις τοῦ	Ἰησοῦ	τῶν λόγων μαθητὰς εἰσέτι νῦν
[3, 6]	Ἔα, τί ἡμῖν καὶ σοί,	Ἰησοῦ,	υἱὲ τοῦ θεοῦ; ἦλθες πρὸ
[3, 6]	τοὐναντίον τούτοις ἡμεῖς οἱ τὰ	Ἰησοῦ	φρονοῦντες ἐπιτηδεύομεν, θᾶττον μὲν θανάτῳ
[3, 5]	σοι δίδωμι· ἐν τῷ ὀνόματι	Ἰησοῦ	Χριστοῦ ἔγειραι καὶ περιπάτει» Σκυθρωπὰ
[3, 7]	ἔθνη, ἀλλ´ ἀπὸ τῶν τοῦ	Ἰησοῦ	χρόνων. Ἅμα γὰρ τῇ εἰς
[3, 6]	πάλαι γόησιν πρὸ τῶν τοῦ	Ἰησοῦ	χρόνων ἢ καὶ μετὰ ταῦτα
[3, 2]	μόνον εὐσεβείας νομοθέτην ἀνηγορεῦσθαι Ἰουδαίων,	Ἰησοῦν	δὲ τὸν Χριστὸν τῶν ἐθνῶν
[3, 5]	τἀναντία ὑπολαβεῖν, καὶ φάναι τὸν	Ἰησοῦν	διδάσκαλον γεγονέναι μὴ σωφρόνων λόγων,
[3, 5]	περὶ Χριστοῦ, οὐδὲν ἀποκρινάμενον τὸν	Ἰησοῦν	οὐδὲ λέγοντα αὐτῷ γράφει, ἀλλ´
[3, 5]	τὸ τῶν συνομολογούντων μὲν τὸν	Ἰησοῦν	τὰ παράδοξα πεποιηκέναι, γοητείᾳ δὲ
[3, 2]	ἐγγὺς ἀλλήλων πεποιηκέναι Μωσέα καὶ	Ἰησοῦν	τὸν σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν,
[3, 2]	τὸν σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν	Ἰησοῦν	τὸν Χριστόν; ὅπως δὲ τοῦτ´
[3, 7]	Ἔχεις τοιγαροῦν τὸν ἡμέτερον σωτῆρα	Ἰησοῦν	τὸν Χριστὸν τοῦ θεοῦ καὶ
[3, 1]	τὸν σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν	Ἰησοῦν	τὸν Χριστὸν τοῦ θεοῦ συνίσταται
[3, 2]	τούτοις Μωσῆς μετωνόμασε τὸν Ναυὴν	Ἰησοῦν.	Ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ σωτὴρ
[3, 2]	ἔθνος εἰς ἐλευθερίαν μετεστήσατο. Καὶ	Ἰησοῦς	δὲ ὁ Χριστὸς ἐκ τῆς
[3, 5]	τρόπον· Καὶ παράγων ἐκεῖθεν ὁ	Ἰησοῦς	εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ τὸ
[3, 5]	τοῦ ζῶντος. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ	Ἰησοῦς	εἶπεν αὐτῷ, μακάριος εἶ Σίμων
[3, 5]	τῆς ἱστορίας, ἐν οἷς ὁ	Ἰησοῦς	ἐρωτήσας, τίνα φασὶν αὐτὸν οἱ
[3, 2]	θεοπρεπέστερον πρῶτος τοῖς λοιποῖς ἔθνεσιν	Ἰησοῦς	ὁ Χριστὸς διὰ τῶν αὐτοῦ
[3, 2]	φυλάξασιν ἐπηγγείλατο ὡσαύτως δὲ καὶ	Ἰησοῦς	ὁ Χριστός, μακάριοι« φησίν, οἱ
[3, 2]	καὶ μόνος ἀποδέδεικται. Ἀλλὰ καὶ	Ἰησοῦς	ὁ Χριστὸς Μωσεῖ παραπλησίως καὶ
[3, 5]	Ἰουδαίων τε καὶ Ἑλλήνων αὐτὸς	Ἰησοῦς	ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ, δι´
[3, 2]	Ὡσαύτως δὲ καὶ μᾶλλον θεοπρεπέστερον	Ἰησοῦς	ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ ἐπὶ
[3, 6]	ὁ σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν	Ἰησοῦς	ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ τοιοῖσδέ
[3, 2]	ἐστιν τοῦτο Ὡσαύτως δὲ καὶ	Ἰησοῦς	ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ τοῖς
[3, 2]	πᾶσιν ὅτι ἐν Βηθλεὲμ ἐγεννήθη	Ἰησοῦς	ὁ Χριστός, ὡς καὶ σπήλαιον
[3, 5]	εὐαγγελίῳ ἐπισημηνάμενος ὃν ἠγάπα ὁ	Ἰησοῦς»	οὐκ ἐδήλωσεν ὀνομαστὶ ἑαυτόν. Ὅ
[3, 2]	φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἦλθεν ὁ	Ἰησοῦς	πρὸς αὐτοὺς περιπατῶν ἐπὶ τῆς
[3, 5]	δὲ κατ´ ἐκεῖνον τὸν χρόνον	Ἰησοῦς,	σοφὸς ἀνήρ, εἴ γε ἄνδρα
[3, 4]	ὡς καὶ περιττὰ τοσαῦτα, ὅσα	ἱκανὰ	ἦν πληρῶσαι δώδεκα κοφίνους, λαβεῖν,
[3, 6]	δὲ ὅπως ἡ γραφὴ περιέχει·	Ἱκανοὶ	δὲ τῶν τὰ περίεργα πραξάντων
[3, 7]	δημιουργὸν σέβειν; ποίᾳ δὲ λόγων	ἱκανότητι	θαρσοῦντες ἐπὶ τοῦτο παρελευσόμεθα; ἢ
[3, 2]	τῶν μελλόντων ἀγαθῶν παρουσίαν εὐηγγελίζετο,	ἱκανῶς	ἔχει τὰ εἰρημένα, προαναφωνοῦντα προφήτου
[3, 5]	σώματος, διά τε εὐχῶν καὶ	ἱκετηριῶν	τῶν πρὸς τὸν θεόν, καὶ
[3, 4]	γῆς αὐτίκα, κἄπειτα ἐπὶ τοῦ	ἰκρίου	φωνήσας μέγα, καὶ τῷ πατρὶ
[3, 3]	τοῦ θείου, τυγχάνοι τε αὐτόθεν	ἵλεώ	τε καὶ εὐμενοῦς αὐτοῦ παρ´
[3, 2]	ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ	ἱμάτια	αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ
[3, 4]	ἐξαιτήσασθαι, ἀλλὰ καὶ ἄκρου τοῦ	ἱματίου	προσψαῦσαι μόνον διανοηθεῖσα ὑποδύνει, καὶ
[3, 6]	ὁ διδάσκαλος ἦν ἄρα τοιοῦτος.	Ἵνα	δὲ μὴ ἐξ ἀγράφων ὁ
[3, 7]	ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα,	ἵνα	ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν
[3, 4]	αὐτὸν ἀπορρήτου δυνάμεως ἐκκαλέσεται; Ἀλλ´	ἵνα	μή μοι τὰ νῦν ὁ
[3, 5]	γράφει, ἀλλ´ ὅτι ἐπετίμησεν αὐτοῖς,	ἵνα	μηδενὶ λέγωσιν περὶ αὐτοῦ» Οὐ
[3, 5]	ὁ Χριστός. Καὶ ἐπετίμησεν αὐτοῖς,	ἵνα	μηδενὶ λέγωσιν περὶ αὐτοῦ» ταῦτα
[3, 2]	παραπλησίου τέως τὴν ἐξέτασιν ποιούμενοι,	ἵνα,	ὁπόταν πάντων τῶν ἐξ αἰῶνος
[3, 7]	καὶ Χαλδαίους, καὶ Σκύθας, καὶ	Ἰνδούς,	καὶ εἴ τινα βαρβάρων γένοιτο
[3, 5]	τὰ ἄκρα, ἐπί τε τὴν	Ἰνδῶν	φθάσαι χώραν, καὶ ἑτέρους ὑπὲρ
[3, 3]	δὲ τῷ μὴ διὰ στόματος	ἰόντι)	παρὰ δὲ τοῦ καλλίστου τῶν
[3, 2]	εἶ τοῦ εἶναι ἐν χιλιάσιν	Ἰούδα·	ἐκ σοῦ μοι ἐξελεύσεται ἡγούμενος,
[3, 1]	μὴ φοβεῖσθε· εἶπον ταῖς πόλεσιν	Ἰούδα,	ἰδοὺ ὁ θεὸς ἡμῶν. ἰδοὺ
[3, 2]	θεσπίζει· Οὐκ ἐκλείψει ἄρχων ἐξ	Ἰούδα,	καὶ ἡγούμενος ἐκ τῶν μηρῶν
[3, 2]	χρόνοις ἀπὸ βασιλικῆς φυλῆς τῆς	Ἰούδα	τὸ πᾶν Ἰουδαίων ἔθνος ἐχρημάτιζεν,
[3, 2]	ἔθνει, καὶ τούτῳ ἐπὶ τῆς	Ἰουδαίας	γῆς ἢ ἀμφὶ ταύτην οὐχὶ
[3, 2]	θεοφιλῆ, οὐχὶ τὴν ἐπὶ τῆς	Ἰουδαίας	(ὅτι μηδὲν τῆς λοιπῆς αὕτη
[3, 5]	ὃς ἐν τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ τῆς	Ἰουδαϊκῆς	Ἀρχαιολογίας τὰ κατὰ τοὺς Πιλάτου
[3, 5]	γὰρ ἂν ἄλλως προσήγετο τοῦ	Ἰουδαϊκοῦ	καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ πλείους, εἰ
[3, 5]	σεβομένων. Καὶ πολλοὺς μὲν τοῦ	Ἰουδαϊκοῦ,	πολλοὺς δὲ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ
[3, 5]	ἐξῳκειωμένος, ἀλλὰ πολλοὺς μὲν τοῦ	Ἰουδαϊκοῦ,	πολλοὺς δὲ τοῦ Ἑλληνικοῦ» προσαγόμενος,
[3, 5]	κατὰ διαδοχὴν προστάντες αὐτόθι ἐπίσκοποι	Ἰουδαῖοι	γεγονέναι, ὧν καὶ τὰ ὀνόματα
[3, 5]	Παρῄνει δ´ αὐτοῖς καὶ τῶν	Ἰουδαίοις	ὑπὸ Μωσέως παρηγγελμένων κρείττονα φρονεῖν.
[3, 2]	ἐχρημάτιζεν, ὡς καὶ εἰς σήμερον	Ἰουδαίους	ὀνομάζεσθαι, σφόδρα θαυμαστῶς καὶ προφητικῶς
[3, 2]	ὠνόμασεν, ὥσπερ οὖν καὶ ἡμεῖς	Ἰουδαίους	προσαγορεύομεν. Εἶτά φησιν μὴ πρότερον
[3, 5]	γραφή, ὅτι πολλαὶ μυριάδες ἦσαν	Ἰουδαίων	ἀνδρῶν πεπεισμένων αὐτὸν εἶναι τὸν
[3, 2]	ἐπιστάντος καταλυθήσεσθαι μὲν αὐτίκα τὴν	Ἰουδαίων	ἀρχήν, αὐτὸν δὲ οὐκ ἔτι
[3, 0]	αἰτίας ἀποδοθείσης δι´ ὧν τὰ	Ἰουδαίων	ἀσπασάμενοι λόγια τὸν κατ´ αὐτοὺς
[3, 5]	πάλιν ἄλλοτε Ἡρώδης ὁ τῶν	Ἰουδαίων	βασιλεὺς ἀνεῖλεν τὸν Ἰάκωβον τὸν
[3, 4]	ἀπελάμβανεν· καὶ θυγατέρα πάλιν ἄλλος,	Ἰουδαίων	δὲ ἀρχισυνάγωγος ἦν, ἀλλ´ οὗτος
[3, 2]	πείσεται ὁ ἀναμάρτητος, ταῦτα ἦν.	Ἰουδαίων	δὲ τῶν τὸν θάνατον αὐτῷ
[3, 2]	τῆς ὑπ´ Αἰγυπτίοις δουλείας τὸ	Ἰουδαίων	ἔθνος εἰς ἐλευθερίαν μετεστήσατο. Καὶ
[3, 2]	φυλῆς τῆς Ἰούδα τὸ πᾶν	Ἰουδαίων	ἔθνος ἐχρημάτιζεν, ὡς καὶ εἰς
[3, 7]	Ἐξ ἐκείνου τε καὶ τὸ	Ἰουδαίων	ἔθνος Ῥωμαίων δοῦλον γέγονεν, καὶ
[3, 2]	κατ´ αὐτὸν οἰκονομίας ἐκ τοῦ	Ἰουδαίων	ἔθνους ἀναστήσειν διὰ χρησμοῦ θεσπίζει,
[3, 2]	ἀναγκαῖον. Μωσῆς πρῶτος ἡγήσατο τοῦ	Ἰουδαίων	ἔθνους, εὑρών τε αὐτοὺς τῇ
[3, 2]	ἡγουμένους καὶ ἄρχοντας ἐκ τοῦ	Ἰουδαίων	ἔθνους μέχρι τῆς τοῦ προσδοκωμένου
[3, 5]	τῶν ἀρχιερέων καὶ διδασκάλων τοῦ	Ἰουδαίων	ἔθνους, τίνα περὶ τοῦ Χριστοῦ
[3, 2]	ἀρχήν, αὐτὸν δὲ οὐκ ἔτι	Ἰουδαίων,	ἐθνῶν δὲ ἔσεσθαι προσδοκίαν. Καὶ
[3, 2]	δὲ δήπου τὸν μὴ μόνον	Ἰουδαίων	θεὸν ἀλλὰ καὶ ἐθνῶν καὶ
[3, 2]	καὶ μόνον εὐσεβείας νομοθέτην ἀνηγορεῦσθαι	Ἰουδαίων,	Ἰησοῦν δὲ τὸν Χριστὸν τῶν
[3, 2]	εἰς ἀνθρώπους παρῆν καὶ τὸ	Ἰουδαίων	καθῄρητο βασίλειον· ἐκλελοίπει δὲ παραχρῆμα
[3, 2]	φιλόσοφα δόγματα πρῶτος Μωσῆς τῷ	Ἰουδαίων	παρέδωκεν ἔθνει, ταῦτα θεοπρεπέστερον πρῶτος
[3, 5]	βληθεὶς ἀναιρεῖται Στέφανος, ἐπὶ τοῦ	Ἰουδαίων	πλήθους παρρησιασάμενος, καὶ διωγμὸς οὐχ
[3, 2]	κατ´ αὐτὸν νομοθεσία μόνῳ τῷ	Ἰουδαίων	προσῆκεν ἔθνει, καὶ τούτῳ ἐπὶ
[3, 1]	διελθὼν ἐπὶ τοῦ πλήθους τῶν	Ἰουδαίων,	Πτύξας τὸ βιβλίον εἶπεν· σήμερον
[3, 5]	Χριστοῦ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἀπὸ	Ἰουδαίων	συγκροτουμένη μέχρι τῶν χρόνων τῆς
[3, 7]	οἷα καὶ ὁπόσα πέπονθεν ὑπὸ	Ἰουδαίων,	τὰ σεμνὰ μόνα καὶ ἔνδοξα
[3, 5]	αὐτῶν μαρτυρίας μυρία ὁμολογεῖται πλήθη	Ἰουδαίων	τε καὶ Ἑλλήνων αὐτὸς Ἰησοῦς
[3, 2]	καὶ προφητικῶς τὸ πᾶν ἔθνος	Ἰουδαίων	ὠνόμασεν, ὥσπερ οὖν καὶ ἡμεῖς
[3, 2]	αὐτοῖς ἀρχόντων παρέσεσθαι τὸν προφητευόμενον.	Ἰούδαν	δὲ νῦν οὐ τὴν φυλὴν
[3, 5]	μὴ ἐψεύσαντο καὶ ἔφησαν, ὅτι	Ἰούδας	μὲν ὁ προδοὺς αὐτὸν φιλήματι,
[3, 5]	τῶν Χριστιανῶν οὐκ {ἐπέλ{ ε}	ιπεν	τὸ φῦλον. Εἰ τοίνυν καὶ
[3, 5]	ἢ τί ἄρα ποθοῦντες τὰ	ἴσα	παθεῖν; καὶ τίς πώποτ´ ἐπ´
[3, 5]	ἦν, πάντων ἡμεῖς μάλιστα ἀκριβῶς	ἴσμεν,	οἷα μύσται τῶν ἀπορρήτων αὐτοῦ
[3, 2]	ὕδωρ, καὶ διῆλθον οἱ υἱοὶ	Ἰσραὴλ	διὰ μέσης τῆς θαλάσσης κατὰ
[3, 2]	ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν	Ἰσραήλ.	Καὶ αἱ ἔξοδοι αὐτοῦ ἀπ´
[3, 2]	ἑβδομήκοντα ἄνδρας ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων	Ἰσραήλ	Καὶ ἀφελῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματος
[3, 2]	σπέρματος αὐτοῦ« (λέγει δὲ τοῦ	Ἰσραήλ)	καὶ κυριεύσει ἐθνῶν πολλῶν, καὶ
[3, 2]	κατὰ σάρκα γενόμενον ἐκ σπέρματος	Ἰσραήλ,	μυρία πλήθη ἐν πᾶσι τοῖς
[3, 2]	πάντες οἱ πρεσβύτεροι τῶν υἱῶν	Ἰσραὴλ	τὸν Μωσῆν, καὶ ἦν δεδοξασμένη
[3, 2]	οὐκ ἀνέστη ἔτι προφήτης ἐν	Ἰσραὴλ	ὡς Μωσῆς, ὃν ἔγνω κύριος
[3, 7]	μὴ βάρβαρος, τοιοῦτόν τι διανοηθεὶς	ἱστορεῖται,	ἀλλ´ οὐδ´ εἰς φαντασίαν ἐλθὼν
[3, 3]	Χαλδαῖος ἦν τὸ γένος, ὡς	ἱστορεῖται.	Εἰ δὴ οὖν καὶ πρόπαλαι
[3, 6]	πεποιηκὼς μνημονεύεται, τίς πώποτε διαπραξάμενος	ἱστορεῖται;	τίνος δὲ οἱ γνώριμοι καὶ
[3, 5]	κεχαρισμένον, ὃ οὐδείς ποθ´ ἡμῶν	ἱστόρησεν·	καὶ κωφοῖς τὴν ἀκοὴν παρασχεῖν,
[3, 3]	ποτέ τις ἄλλος τοιοῦτος πλάνος	ἱστόρηται	πραότητος καὶ ἐπιεικείας σωφροσύνης τε
[3, 5]	τῶν προφητῶν κατηγγελμένον. Καὶ ἡ	ἱστορία	δὲ κατέχει ὡς καὶ μεγίστη
[3, 2]	ἐθνῶν πολλῶν κατέστη (οὐδεμία γὰρ	ἱστορία	δηλοῖ τοῦτο) βοᾷ δὲ καὶ
[3, 5]	Ἡ δέ γε περὶ αὐτῶν	ἱστορία	σαφῶς δείκνυσιν, ὡς μετὰ τὴν
[3, 5]	τὰς τῶν παλαιῶν διαβάλλοι ἂν	ἱστορίας,	ἀθετῶν τὴν ἐν αὐταῖς ἀλήθειαν,
[3, 6]	δέχου τὰς ἀποδείξεις καὶ ἀπὸ	ἱστορίας	ἐγγράφου. Οἱ δὴ πρῶτοι τοῦ
[3, 5]	τὰς ὑπ´ αὐτοῦ πραχθείσας παραδοξοποιοὺς	ἱστορίας.	Εἰ δὲ λέγοιεν μηδὲν τὴν
[3, 5]	ὃς ἐλθὼν ἐπ´ ἐκεῖνα τῆς	ἱστορίας,	ἐν οἷς ὁ Ἰησοῦς ἐρωτήσας,
[3, 5]	Εἰ τοίνυν καὶ κατὰ τὸν	ἱστορικὸν	μαρτυρεῖται οὐ μόνον τοὺς δώδεκα
[3, 7]	προσηγορίας ἐξελαύνοντες, Σημείων τῶν πάλαι	ἱστορουμένων	ὑπ´ αὐτοῦ γεγονέναι παραδόξων, καὶ
[3, 5]	Εὕροις δ´ οὖν τὸν Μάρκον	ἱστοροῦντα	περὶ αὐτοῦ τάδε· καὶ ὄντος
[3, 7]	τούτοις καὶ σύμφωνα μαρτυρεῖ· ἔνθα	ἱστοροῦνται	καὶ αὐτοὶ τῇ τῶν παραδόξων
[3, 6]	τῇ βίβλῳ τῶν ἰδίων Πράξεων	ἱστοροῦνται	τοὺς ἐξ ἐθνῶν τῇ διδασκαλίᾳ
[3, 6]	τρίτῳ συγγράμματι τέθειται, ὧδέ πως	ἱστορῶν	κατὰ λέξιν· ~ζʹ Ὡς καὶ
[3, 5]	τὰ κατὰ τοὺς Πιλάτου χρόνους	ἱστορῶν	μέμνηται τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐν
[3, 3]	δὴ ταῦτά τις Ἑλλήνων αἰτιῷτο,	ἴστω	μὴ φίλα τοῖς οἰκείοις διδασκάλοις
[3, 1]	ὁ εὐαγγελιζόμενος Σιών, ὕψωσον τῇ	ἰσχύϊ	τὴν φωνήν σου, ὁ εὐαγγελιζόμενος
[3, 1]	θεὸς ἡμῶν. ἰδοὺ κύριος μετὰ	ἰσχύος	ἔρχεται, καὶ ὁ βραχίων μετὰ
[3, 2]	αὐτὸς κληρονομήσει πολλούς, καὶ τῶν	ἰσχυρῶν	μεριεῖ σκῦλα» Διὰ ποῖον δὲ
[3, 2]	αὐτὸς κληρονομήσει πολλοὺς καὶ τῶν	ἰσχυρῶν	μεριεῖ σκῦλα» Ἔνθα λοιπὸν ἤδη
[3, 2]	πολλούς» καὶ ἐπιλέγει· Καὶ τῶν	ἰσχυρῶν	μεριεῖ σκῦλα» Τῶν γὰρ δυνάμεων
[3, 2]	εἴρηται κληρονομήσειν πολλοὺς καὶ τῶν	ἰσχυρῶν	μερίσειν τὰ σκῦλα. Ἡγοῦμαι δὲ
[3, 5]	δὲ τιθέμενοι καὶ αὐτοὶ τῶν	ἴσων	τοῖς προειρημένοις τῆς εἰς τὸ
[3, 5]	ὑπὲρ μηδενὸς ἀληθοῦς. Κακὸν γὰρ	ἴσως	ἀλήθεια, τὸ δὲ ψεῦδος ἔχει
[3, 7]	αὐτὸν ἐνθέου ἀρετῆς δύναμις. Παράδοξον	ἴσως	δόξειεν ἄν τισιν εἶναι τὸ
[3, 6]	δ´ ἐπὶ τὸν δι´ ἐναντίας	ἰτέον,	ἐρωτητέον τε εἴ ποτε ὀφθαλμοῖς
[3, 5]	Πέτρος Ἀνδρέᾳ, καὶ Ἰάκωβος τῷ	Ἰωάννῃ,	καὶ Φίλιππος Βαρθολομαίῳ, προτάττει ἑαυτοῦ
[3, 5]	γενόμενοι τοῦ λόγου» Καὶ τὸν	Ἰωάννην	δὲ ὅμοιον εὕροις ἂν τῷ
[3, 5]	τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, Ἰάκωβον καὶ	Ἰωάννην	καὶ Φίλιππον καὶ Βαρθολομαῖον καὶ
[3, 5]	Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ζεβεδαίου, καὶ	Ἰωάννης	ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Φίλιππος καὶ
[3, 5]	ἐδήλωσεν, οὐχ ὁ συναπόστολος αὐτοῦ	Ἰωάννης,	οὐδέ γε Λουκᾶς, οὐδὲ Μάρκος,
[3, 5]	κεφαλῆς σταυροῦται, Παῦλός τε ἀποτέμνεται,	Ἰωάννης	τε νήσῳ παραδίδοται. Καὶ τούτων
[3, 5]	ἀνεῖλεν τὸν Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν	Ἰωάννου	μαχαίρᾳ» τόν τε Πέτρον ὁ
[3, 6]	καὶ φαντασιοκόπος ἦν, ἀφ´ ὧν	ἰώμενος	παρῄνει μηδενὶ φράζειν μηδὲ εἰς
[3, 5]	αὐτῷ, μακάριος εἶ Σίμων Βὰρ	Ἰωνᾶ,	ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ
[3, 5]	περιουσίας καὶ τῷ ἐξ Ἑβραίων	Ἰωσήπῳ	μάρτυρι χρήσασθαι, ὃς ἐν τῷ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 6/05/2010