Livre, Chap.
[3, 2]	λεπτὸν ὡσεὶ κόριον λευκόν, ὡσεὶ	πάγος	ἐπὶ τῆς γῆς Καὶ ὁ
[3, 3]	οἰκεῖος, οὐδ´ ὁ ἔνδον, ὅταν	πάθει	ψυχῆς ᾖ μεμολυσμένος) διὰ δὲ
[3, 5]	τί ἄρα ποθοῦντες τὰ ἴσα	παθεῖν;	καὶ τίς πώποτ´ ἐπ´ οὐδενὶ
[3, 7]	τὸ σῶμα δεινοῖς καὶ ἀνιαροῖς	πάθεσιν	διαφθειρόμενοι, ὥστε ἤδη καὶ εἰς
[3, 5]	παραδιδόντες γραφῇ, ἆρα καὶ τὰ	πάθη	κατεψεύσαντο αὐτοῦ; τὴν ἑνὸς λέγω
[3, 5]	νήσῳ παραδίδοται. Καὶ τούτων ταῦτα	παθόντων	οὐδεὶς τῶν λοιπῶν ἐξέστη τῆς
[3, 4]	μακραῖς ἐτῶν περιόδοις πρὸς τοῦ	πάθους	κατατρυχομένη, ἐπειδὴ ἑώρα μυρία πλήθη
[3, 4]	αὐτῇ γονυπετῆσαι προσελθούσῃ τοῦ τε	πάθους	τὴν ἀπαλλαγὴν ἐξαιτήσασθαι, ἀλλὰ καὶ
[3, 6]	καὶ τὴν διάνοιαν παντὸς αἰσχροῦ	πάθους	φυλαξάντων, οἳ καὶ τὸν πάντα
[3, 6]	τισιν ἄλλοις τοιουτοτρόποις ἀκέσεις τῶν	παθῶν	ἑαυτοῖς πορίζειν. ταῦτα γοῦν πάντα
[3, 4]	οὐδὲ ὅλως πρός τινος ἀνθρώπων	παθών	τι, τῶν ἀναιρεῖν εἰωθότων, βίαιον
[3, 7]	θεοῦ μόνον ἀγαπητὸν καὶ μονογενῆ	παῖδα.	Ἐγὼ μὲν οὖν ἐξετάζων παρ´
[3, 5]	διδάσκαλον θεὸν εἶναι καὶ θεοῦ	παῖδα	κηρύττειν, ὑπὲρ οὗ καὶ αὐτοὺς
[3, 7]	καὶ θεὸν αὐτὸν καὶ θεοῦ	παῖδα	πρὸ τῆς εἰς ἀνθρώπους ἀφίξεως
[3, 4]	βασιλικὸς ἀνὴρ κακῶς ἔχοντα τὸν	παῖδα	προσπεσὼν τῷ Ἰησοῦ παραχρῆμα σῶον
[3, 2]	μεμαλάκισται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν·	παιδεία	εἰρήνης ἡμῶν ἐπ´ αὐτόν, τῷ
[3, 7]	λόγων ἄπειροι καὶ πάσης ἀμέτοχοι	παιδείας;	ἀλλὰ μὴν οὐ κατὰ πλῆθος,
[3, 7]	διειλέχθησαν οἱ πάσης ἐκτὸς γεγονότες	παιδείας;	ἀλλὰ τοῦτ´ ἦν ἄρα τὸ
[3, 6]	ᾄδουσιν ὧδε κἀκεῖσε περιφέροντες Ἑλλήνων	παῖδες·	Δημόκριτος αὐτοῖς οὗτος ἦν. Καὶ
[3, 3]	Εἰ δὴ οὖν καὶ πρόπαλαι	παῖδες	Ἑβραίων, τῶν δὴ μάλιστα καὶ
[3, 3]	ἤδη καὶ τῶν νέων φιλοσόφων	παῖδες	τὰ μεγάλα ὠφελημένοι τῷ δόγματι
[3, 3]	φιλοσοφίαν, ἐν τῷ τοὺς φοιτητὰς	παιδεύειν	τῶν ὑπαρχόντων ἐνδεέσι κοινωνεῖν καὶ
[3, 3]	τε καὶ προφητῶν ἄντικρυς εὐσεβῆ	παιδεύματα.	Εἰ δὴ οὖν ταῦτα σεμνὰ
[3, 3]	φρονεῖν πάντα βάρβαρον καὶ ἰδιώτην	παιδεύσας,	ἆρ´ οὐχὶ σοφωτέρους ἀπείργασται τοὺς
[3, 2]	καὶ τὸ Τιθιζόμενον καὶ Θηλάζον	παιδίον.	Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἐπεσκιασμένως ᾐνίξατο·
[3, 2]	Ἐνώπιον αὐτοῦ φησίν, Ἀνηγγείλαμεν ὡς	παιδίον	Θηλάζον καὶ Τιθιζόμενον καὶ Ὡς
[3, 2]	γῆς ἀβάτου τὸ μὲν οὖν	παιδίον	τὸ Τιθιζόμενον καὶ Θηλάζον ἄντικρυς
[3, 2]	ἀπεκαλύφθη; Ἀνηγγείλαμεν ἐναντίον αὐτοῦ ὡς	παιδίον,	ὡς ῥίζα ἐν γῇ διψώσῃ
[3, 2]	Ἡσαΐας Ἀνηγγείλαμεν ἐνώπιον αὐτοῦ, ὡς	παιδίον,	ὡς ῥίζα ἐν γῇ διψώσῃ
[3, 5]	Πάλιν δὲ ἰδοῦσα αὐτὸν ἡ	παιδίσκη	ἤρξατο λέγειν τοῖς παρεστῶσιν· οὗτος
[3, 5]	ἔρχεται πρὸς αὐτὸν μία τῶν	παιδισκῶν	τοῦ ἀρχιερέως, καὶ ἰδοῦσα αὐτὸν
[3, 5]	τῆς φυσικῆς ἡδονῆς καθελκυσθέντας, μήτε	παίδων	καὶ ἐγγόνων ἐπιθυμίᾳ δουλωθέντας, ἐπεὶ
[3, 5]	τῶν φιλτάτων, γυναικὸς λέγω καὶ	παίδων	καὶ παντὸς γένους, τὸν ἀκτήμονα
[3, 6]	ἀνδρῶν, ἀλλὰ καὶ γυναικῶν καὶ	παίδων,	οἰκετῶν τε καὶ ἀγροίκων, τοσοῦτον
[3, 4]	μυρίου ἄλλου γυναικῶν τε καὶ	παίδων	πλήθους, ἐκ πέντε τὸν ἀριθμὸν
[3, 5]	καταπειρόμενον, ὄξει τε ποτιζόμενον, καὶ	παιόμενον	κατὰ κόρρης καλάμῳ, καὶ πρὸς
[3, 2]	Χριστοῦ ταῦτα προφητεύει· Ἰδοὺ ὁ	παῖς	μου ὃν ᾑρέτισα, ὁ ἀγαπητός
[3, 7]	τῇ τοῦ Χριστοῦ πολεμεῖν διδασκαλίᾳ,	πάλαι	ἂν ἑώρας κατὰ πόλεις καὶ
[3, 6]	καταγγελτικοί. Τί δῆτα οὖν τοῖς	πάλαι	γόησιν πρὸ τῶν τοῦ Ἰησοῦ
[3, 6]	τἀναντία οἷς ἑτέρους ἐδίδασκεν μετιόντα;	πάλαι	δ´ ἂν καταγελάσαντες αὐτοῦ καὶ
[3, 3]	λόγος, τοῖς δ´ ἐκ μακροῦ	πάλαι	θεοφιλέσιν Ἑβραίοις προσφιλής, ὥσπερ οὖν
[3, 3]	σωτῆρος ἡμῶν ἀναφερόμενα Ἑβραίων τῶν	πάλαι	θεοφιλῶν ἀνδρῶν τε καὶ προφητῶν
[3, 3]	ἄν; τὸν γοῦν βίον τῶν	πάλαι	θεοφιλῶν Ἑβραίων ἤδη πως ἐξ
[3, 3]	ἀλλὰ μυρία πλήθη βαρβάρων τῶν	πάλαι	θηριωδεστάτων λογίων τε καὶ Ἑλλήνων
[3, 7]	ἐνθέου προσηγορίας ἐξελαύνοντες, Σημείων τῶν	πάλαι	ἱστορουμένων ὑπ´ αὐτοῦ γεγονέναι παραδόξων,
[3, 6]	προσηγορίας δυνάμει; ὥσπερ οὖν καὶ	πάλαι	καθ´ ὃν ἐπεδήμει τῷ βίῳ
[3, 6]	σοφὰ τῶν Αἰγυπτίων καὶ τῶν	πάλαι	παρ´ αὐτοῖς λεγομένων τὰ ἀπόρρητα,
[3, 1]	βλέπειν δωρούμενος, κατὰ διάνοιαν τοῖς	πάλαι	περὶ τὴν ἀλήθειαν ἀμβλυωποῦσι τὸ
[3, 1]	ὑπό τε δαιμόνων τρόπον αἰχμαλώτων	πάλαι	πρότερον κεκρατημένοις, τὴν ἄφεσιν προεκήρυττε,
[3, 2]	εἰς ἀνθρώπους γενέσεως τοῦ Χριστοῦ	πάλαι	πρότερον παρ´ Ἑβραίοις ἐμελετᾶτο. Μή
[3, 3]	καὶ Ἑλλήνων ἀνδρῶν, οἳ τοῖς	πάλαι	προφήταις καὶ δικαίοις ἀνδράσιν εὐσεβεῖν
[3, 2]	Ἡσαΐου προφητείας τὸ συμπέρασμα τὴν	πάλαι	στεῖραν καὶ ἔρημον θεοῦ ψυχὴν
[3, 5]	ἀδελφὸς τοῦ κυρίου, ὃν οἱ	πάλαι	τὰ Ἱεροσόλυμα οἰκοῦντες ἐκάλουν δίκαιον
[3, 2]	γὰρ δυνάμεων τῶν ἀντικειμένων, αἳ	πάλαι	τῶν ἐθνῶν ἦρχον, τὰς ὑποχειρίους
[3, 6]	μόνον εἰδέναι θεὸν ἐμαρτύρησαν; ὃν	πάλαι	φιλοσόφων εἷς μόνος ὁ Πλάτων
[3, 2]	ὅμοιος ἐγήγερται Μωσεῖ, σαφῶς ἡ	παλαιὰ	γραφὴ διδάσκει λέγουσα· Καὶ οὐκ
[3, 3]	δὲ καὶ τίσιν λόγοις οἱ	παλαιοὶ	Ἑβραῖοι θύειν μνημονεύονται, διειληφότες ἐν
[3, 3]	ἐξήπλωσεν, ὥστε μηκέτι κατὰ τὸ	παλαιὸν	βραχεῖς τινας καὶ ἀριθμῷ ληπτοὺς
[3, 6]	ἔθνεσι κατεσπείροντο ἐναντίοι τῇ τῶν	παλαιῶν	δεισιδαιμονίᾳ, νόμοι δαιμόνων πολέμιοι καὶ
[3, 5]	πάσας ἁπλῶς εἰπεῖν τὰς τῶν	παλαιῶν	διαβάλλοι ἂν ἱστορίας, ἀθετῶν τὴν
[3, 6]	τῶν καθ´ ἡμᾶς οὔτε τῶν	παλαιῶν	ἐκείνων τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν γοητείας
[3, 6]	αὐτομάτου τοιοῦτον φῦναι, μήτε παρὰ	παλαιῶν	ἐρανισάμενον μήτ´ ἐκ νέων διδασκάλων
[3, 6]	παρ´ ἑτέρων μαθὼν μηδ´ ἐκ	παλαιῶν	ἐρανισάμενος, πῶς οὐ θείας φύσεως
[3, 6]	φύσιν; Βασιλέων δὲ δόγμασιν καὶ	παλαιῶν	νομοθετῶν φιλοσόφων τε καὶ ποιητῶν
[3, 4]	παραχρῆμα σῶον ἀπελάμβανεν· καὶ θυγατέρα	πάλιν	ἄλλος, Ἰουδαίων δὲ ἀρχισυνάγωγος ἦν,
[3, 5]	τὸ τοῦ Ἰησοῦ ὄνομα. Καὶ	πάλιν	ἄλλοτε Ἡρώδης ὁ τῶν Ἰουδαίων
[3, 4]	τὸ κελευσθὲν ἐποίει. τυφλοῖς δὲ	πάλιν	ἄλλοτε τὰ βλεπτικὰ τοῦ φωτὸς
[3, 2]	καὶ εἰς τὸ ἀεὶ διαρκέσοντα.	Πάλιν	ἀνώτερον εἰπών καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα
[3, 4]	ἀναχωρήσας ἑκών. Καὶ δείκνυσίν γε	πάλιν	αὐτὸς ἑαυτὸν ἔνσαρκον, ἔνσωμον, αὐτὸν
[3, 7]	τῶν ἠλιθίων πεῖσαι δύνασθαι Ἀλλὰ	πάλιν	ἀφορῶν εἰς τὴν τοῦ λόγου
[3, 2]	γῆς Καὶ τόπος δέ τις	πάλιν	ἀφωρισμένος τῆς τοῦ προφητευομένου γενέσεως
[3, 6]	νομίζειν; Σκέψαι δὲ καὶ ταῦτα	πάλιν·	γόης, ὅταν ἑτέροις τὰ τῆς
[3, 6]	ταῦτα μὲν ὧδε τέλος ἐχέτω.	Πάλιν	δ´ ἐπὶ τὸν δι´ ἐναντίας
[3, 2]	ἢ Αὐτὸς ἔσται προσδοκία ἐθνῶν	Πάλιν	δ´ ὁ αὐτὸς Ἡσαΐας προϊὼν
[3, 5]	ἔξω πρόαυλιν, καὶ ἀλέκτωρ ἐφώνησεν.	Πάλιν	δὲ ἰδοῦσα αὐτὸν ἡ παιδίσκη
[3, 2]	αὐτόν Καὶ περὶ τούτου δὲ	πάλιν	εἴρηται· Καὶ κατακυριεύσει ἀπὸ θαλάσσης
[3, 7]	καὶ χώραις καὶ παντοίοις ἔθνεσιν,	πάλιν	ἐξ ἀνάγκης ἀνατρέχειν ἐκβιάζομαι ἐπὶ
[3, 2]	σκῦλα» Διὰ ποῖον δὲ τοῦτο,	πάλιν	ἑξῆς διδάσκει φήσας· Ἀνθ´ ὧν
[3, 5]	Ὁ Χριστὸς οὗτος ἦν· καν	πάλιν	ζῶν, τῶν θείων προφητῶν ταῦτά
[3, 5]	ἐξ αὐτῶν ἐστιν. Ὁ δὲ	πάλιν	ἠρνήσατο. Καὶ μετὰ μικρὸν πάλιν
[3, 5]	τῷ κόσμῳ θλίψιν ἔχετε» καὶ	πάλιν	Κλαύσετε καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ
[3, 2]	ὅσιόν σου ἰδεῖν διαφθοράν» καὶ	πάλιν·	Κύριε, ἀνήγαγες ἐξ ᾅδου τὴν
[3, 5]	λαγνιστάτοις καὶ καταφερεστάτοις, καὶ αὖ	πάλιν	μὴ κλέπτειν, οἷα δουλοπρεπεστάτοις, αὐτοὺς
[3, 2]	θαλάσσῃ, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη»	Πάλιν	Μωσέως ἀπὸ τοῦ ὄρους κατιόντος
[3, 2]	Πέτρος περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ ὕδατα	Πάλιν	Μωσῆς ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ ἔπηξε
[3, 2]	τὸ πάντων ἀνθρώπων γένος ἀνεκαλέσατο.	Πάλιν	Μωσῆς γῆν ἁγίαν καὶ θεοφιλῆ
[3, 2]	Καὶ ἐκαθαρίσθη αὐτοῦ ἡ λέπρα	Πάλιν	Μωσῆς δακτύλῳ θεοῦ ἔφησε τὸν
[3, 2]	τετρακισχιλίων καὶ πόσας σπυρίδας ἐλάβετε;	Πάλιν	Μωσῆς διὰ μέσης τῆς θαλάσσης
[3, 2]	δύο πρὸ προσώπου αὐτοῦ Καὶ	πάλιν	Μωσῆς δώδεκα ἄνδρας ἐξέπεμψε τὴν
[3, 2]	εὐαγγελικῆς διδασκαλίας αὐτοῦ μαθήματα συνεστήσατο.	Πάλιν	Μωσῆς ἐκ πικρᾶς τῆς ὑπ´
[3, 2]	ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις Καὶ	πάλιν	Μωσῆς ἐν τῇ ἐρήμῳ τροφὰς
[3, 2]	γνώτωσαν ἔθνη ὅτι ἄνθρωποί εἰσιν	Πάλιν	Μωσῆς θαυμασίοις ἔργοις καὶ παραδοξοποιίαις
[3, 2]	σωτὴρ τὸν Σίμωνα Πέτρον. Καὶ	πάλιν	Μωσῆς κατέστησε τῷ λαῷ ἡγουμένους
[3, 2]	ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς	Πάλιν	Μωσῆς λεπρὸν ἐκαθάρισε. Γέγραπται δ´
[3, 2]	ἐξαπέστειλεν ἐπισκέψασθαι πάντα τὰ ἔθνη«	Πάλιν	Μωσῆς νομοθετεῖ λέγων· Οὐ φονεύσεις,
[3, 2]	χάριν κύριον ὁμολογοῦντα, καὶ τοῦτο	πάλιν	Μωσῆς συνιδὼν τῷ θείῳ πνεύματι,
[3, 4]	ἀνθρώποις δαίμονας ἐλαύνων, καὶ ἄλλοτε	πάλιν	νοσηλευομένοις καὶ παντοίοις ἀσθενειῶν εἴδεσι
[3, 1]	τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ Καὶ	πάλιν	ὁ Ἡσαΐας· Ἐπ´ ὄρος ὑψηλὸν
[3, 6]	διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν»	Πάλιν	ὁ μὲν γόης καὶ ἀληθῶς
[3, 6]	τρόπον ἑπόμενον τοῖς οἰκείοις λόγοις.	Πάλιν	ὁ μὲν γόης καὶ ὡς
[3, 2]	τῶν καταβαινόντων εἰς λάκκον» καὶ	πάλιν·	ὁ ὑψῶν με ἐκ τῶν
[3, 6]	ὅπως ἀνέστραπται περὶ σωφροσύνην, ὁπότε	πάλιν	οἱ μαθηταὶ μαρτυροῦσι παραινεῖν μηδ´
[3, 5]	πάλιν ἠρνήσατο. Καὶ μετὰ μικρὸν	πάλιν	οἱ παρεστῶτες ἔλεγον τῷ Πέτρῳ·
[3, 7]	εἰ μὴ ὡς ἀληθῶς θεοῦ	πάλιν	προήκατο φωνήν, αὐτολεξεὶ φήσας τοῖς
[3, 5]	καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ» Καὶ	πάλιν	προϊὼν ἑξῆς τόν τε κατάλογον
[3, 1]	ἐν τῷ εὐαγγελικῷ κηρύγματι, ἄλλος	πάλιν	προφήτης ἀναφωνεῖ· Κύριος δώσει ῥῆμα
[3, 7]	εἰς πάντας ἀνθρώπους αὔξειν βούλεται.	Πάλιν	τε αὖ ὡς μὴ νομισθείη
[3, 5]	τὸ Πάρθων ἔθνος, καὶ αὖ	πάλιν	τὸ Σκυθῶν, τινὰς δὲ ἤδη
[3, 2]	τελευτὴν ἢ μετὰ τὴν ταφὴν	παλινοστεῖν	καὶ ἀναβιοῦν, ἔτι περὶ αὐτοῦ
[3, 3]	λογικάς τε καὶ παναρέτους, τὸν	παμβασιλέα	χορευούσας, ὧν πλείους καὶ μέχρις
[3, 3]	τῆς ἀξίας ἐδιδάχθημεν, μόνῳ τῷ	παμβασιλεῖ	θεῷ τὴν σεβάσμιον τιμὴν ἀπονέμοντες.
[3, 3]	Ἆρ´ οὖν οὐχὶ μόνῳ τῷ	παμβασιλεῖ	θεῷ, τῷ καὶ οὐρανοῦ καὶ
[3, 6]	αὐτῷ σώματι καὶ ψυχῇ τῷ	παμβασιλεῖ	καὶ θεῷ τῶν ὅλων ἀνατεθείκασιν,
[3, 2]	πρῶτός τε τὴν ἑνὸς τοῦ	παμβασιλέως	θεοῦ γνῶσίν τε καὶ εὐσέβειαν
[3, 6]	ἁπάσης καὶ θεοσεβείας εἰσηγητὴς τοῦ	παμβασιλέως	θεοῦ, πῶς οὐχ ἕπεται τούτοις
[3, 5]	αὐτοῦ δεδιδαγμένους παντορέκτας γεγονέναι καὶ	παμπονήρους	τῶν πώποτε ἀνθρώπων, καθ´ ὑπόθεσιν
[3, 6]	εἰσέτι δεῦρο πᾶς δαίμων καὶ	πᾶν	ἀκάθαρτον πνεῦμα, ὥς τι τῶν
[3, 7]	τῷ νεύματι κατὰ τὰ παρηγγελμένα	πᾶν	γένος ἀνθρώπων ἐμαθήτευον, ἐκ τῆς
[3, 6]	ῥᾴδιον γέγονεν, καὶ εὑροῦσιν εἰς	πᾶν	γένος ἀνθρώπων ἐξενεγκεῖν ἀνακαλύψαι τε
[3, 6]	αὐτίκα τε ἐμαθητεύετο ἐν ὀλίγῳ	πᾶν	γένος Ἑλλήνων ὁμοῦ καὶ βαρβάρων,
[3, 7]	ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ	πᾶν	γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων
[3, 2]	σφόδρα θαυμαστῶς καὶ προφητικῶς τὸ	πᾶν	ἔθνος Ἰουδαίων ὠνόμασεν, ὥσπερ οὖν
[3, 2]	βασιλικῆς φυλῆς τῆς Ἰούδα τὸ	πᾶν	Ἰουδαίων ἔθνος ἐχρημάτιζεν, ὡς καὶ
[3, 7]	θεὸς τὸ ὄνομα τὸ ὑπὲρ	πᾶν	ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι
[3, 5]	δύο καὶ τριῶν μαρτύρων συνίσταται	πᾶν	ῥῆμα» πῶς οὐκ ἂν ἡ
[3, 5]	τῶν ὁμοεθνῶν πάσας αἰκίας καὶ	πᾶν	τιμωριῶν εἶδος ὑπὲρ τῆς αὐτοῦ
[3, 6]	προσηγορίᾳ καὶ σὺν εὐχαῖς καθαρωτάταις	πᾶν	τὸ δαιμόνων ἔργον ἀπελαύνειν ἡμῖν
[3, 7]	δίκας, θεηλάτοις μάστιξιν οἰστρούμενοι καὶ	πᾶν	τὸ σῶμα δεινοῖς καὶ ἀνιαροῖς
[3, 6]	οὐχὶ καὶ τυφλῷ δῆλον ὡς	πᾶν	τοὐναντίον τούτοις ἡμεῖς οἱ τὰ
[3, 6]	τίς οὖν ἤδη πώποτε τὸ	πᾶν	Χριστιανῶν γένος ἐκ τῆς ἐκείνου
[3, 6]	δυνατόν, ἄνδρα διδάσκαλον σεμνῆς καὶ	παναρέτου	πολιτείας, ὑγιῶν τε καὶ ἀληθῶν
[3, 3]	καὶ νοεράς, λογικάς τε καὶ	παναρέτους,	τὸν παμβασιλέα χορευούσας, ὧν πλείους
[3, 3]	καὶ εἰ πλάνος ὁ τῆς	πανδήμου	καὶ ἀγελαίου καὶ θορυβώδους συνουσίας
[3, 3]	ἀλλ´ οὐ τῆς κοινῆς καὶ	πανδήμου	φιλοσοφίας εἰσηγητὴν πᾶς ὁ φιλαλήθης
[3, 5]	Καὶ τί με δεῖ συναγαγεῖν	πάνθ´	ὅσα ὁ μὲν ἐδίδασκεν, οἱ
[3, 7]	ἐπίδειξις. Καὶ δὴ οὕτω διακειμένοις	πάνθ´	ὅσα περὶ τοῦ Ἰησοῦ κατήγγελλον
[3, 5]	διὰ τῶν οἰκείων λόγων ἐπιδεδειγμένους,	πανούργους	τινὰς καὶ δεινοὺς ὑποτίθενται σοφιστάς,
[3, 3]	δὲ ἀθάνατον ἔχαι καὶ φρονεῖν	πάντα	βάρβαρον καὶ ἰδιώτην παιδεύσας, ἆρ´
[3, 6]	πάθους φυλαξάντων, οἳ καὶ τὸν	πάντα	βίον ἐν ἐγκρατείᾳ καταγηράσαντες τῆς
[3, 5]	δὲ ταῦτα περὶ ἑαυτοῦ μαρτυρεῖ·	πάντα	γὰρ τὰ παρὰ Μάρκῳ τῶν
[3, 4]	κλύδωνι καὶ τοῖς ἀνέμοις, καὶ	πάντα	γε ἔστη παραχρῆμα, οἷα δεσπότου
[3, 5]	διδάσκαλον, μηδενὸς ψευδοῦς φειδόμενοι λόγου·	πάντα	δὲ αὐτῷ τὰ παράδοξα καὶ
[3, 2]	τῶν εἰρημένων. Ἐπειδὴ γὰρ τὰ	πάντα	δι´ αὐτὴν ὁ Χριστὸς ὑπέμεινεν,
[3, 5]	καὶ τὰ τοιαῦτα, τῇ δὲ	πάντα	διοικούσῃ προνοίᾳ αὐτοὺς ἀναθέντας μηδὲν
[3, 6]	μὲν γόης καὶ ἀληθῶς λαοπλάνος	πάντα	ἐγχειρεῖ καὶ πράττει δοξοκοπῶν τὰ
[3, 3]	οἱ τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ λόγοι	πάντα	Ἕλληνα καὶ βάρβαρον ἄνω τὴν
[3, 7]	κέχρηται διακόνοις ἐπὶ κατορθώσει πράγματος	πάντα	καλύπτοντος λόγον. Διανοηθεὶς γάρ, ὃ
[3, 4]	καὶ δι´ ἑτέρων πραγμάτων ἐναργῶν,	πάντα	καλυπτόντων λόγον, δι´ ὧν αὐτὸς
[3, 7]	οἰκείους καὶ ξένην διδασκαλίαν εἰς	πάντα	κατασπεῖραι τὰ ἔθνη, καὶ παντὸς
[3, 5]	συνέβη, ἐνθέῳ δὲ δυνάμει τὰ	πάντα	καταστησάμενος τὴν εἰς οὐρανοὺς ἐπάνοδον
[3, 6]	ὀνόματί μου, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν	πάντα	ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» ἔργον ἐπῆγε
[3, 2]	θεὸς ὑμῶν· αὐτοῦ ἀκούσεσθε κατὰ	πάντα	ὅσα ᾐτήσω παρὰ κυρίου τοῦ
[3, 2]	ὁ θεός, αὐτοῦ ἀκούσεσθε κατὰ	πάντα	ὅσα ᾐτήσω παρὰ κυρίου τοῦ
[3, 6]	πλάνους καὶ φαρμακέας αὐτῷ κατὰ	πάντα	παραπλησίους; τίς οὖν ἤδη πώποτε
[3, 2]	κατὰ πάντων ἐθνῶν, ἃ δὴ	πάντα	παρέστη καὶ ἔτι μᾶλλον διὰ
[3, 5]	αὐτῷ συνεγνωκότες, ἑαυτοῖς δὲ τὰ	πάντα	πλαττόμενοι καὶ πλανῶντες μὲν οὓς
[3, 6]	τρόπον, ἀπειρημένοις καὶ ἀνοσίοις ἐγχειρῶν,	πάντα	πράττει αἰσχροῦ καὶ ῥυπαροῦ κέρδους
[3, 7]	ἐκ τῆς οἰκείας γῆς ἐπὶ	πάντα	στειλάμενοι τὰ ἔθνη, ἐν ὀλίγῳ
[3, 7]	εὐσεβείας ἀπειργασμένος ἤδη καὶ εἰς	πάντα	τὰ ἔθνη διεπέμπετο, κήρυκας ἀναδείξας
[3, 2]	περάτων τῆς οἰκουμένης καὶ αὖθις·	Πάντα	τὰ ἔθνη δουλεύσουσιν αὐτῷ Καὶ
[3, 7]	συνεργίᾳ τοῦ φήσαντος αὐτοῖς· Μαθητεύσατε	πάντα	τὰ ἔθνη ἐν τῷ ὀνόματί
[3, 6]	τοὺς ἑαυτοῦ μαθητὰς Πορευθέντες μαθητεύσατε	πάντα	τὰ ἔθνη ἐν τῷ ὀνόματί
[3, 7]	ἐκείνοις αὐτοῦ μαθηταῖς· Πορευθέντες μαθητεύσατε	πάντα	τὰ ἔθνη» Καὶ πῶς, εἶπον
[3, 2]	σωτὴρ δώδεκα ἀποστόλους ἐξαπέστειλεν ἐπισκέψασθαι	πάντα	τὰ ἔθνη« Πάλιν Μωσῆς νομοθετεῖ
[3, 7]	δὴ ἁπλῶς καὶ ἀδιορίστως μαθητεῦσαι	πάντα	τὰ ἔθνη προσέταττεν, μετὰ προσθήκης
[3, 7]	αὐτοῦ μαθηταῖς ἔφησεν· Πορευθέντες μαθητεύσατε	πάντα	τὰ ἔθνη τῷ ὀνόματί μου»
[3, 5]	αὐτοὺς δ´ ἐκ συνθήματος ὁμοῦ	πάντα	τὰ τοιαῦτα πεπλάσθαι, ἔπειτα ῥημάτια
[3, 5]	αὐτόν, εἰ μηδὲν ἡμᾶς ὤνησεν,	πάντα	τε ἐπὶ τῷ δοξάσαι αὐτοῦ
[3, 5]	πάσας ὕβρεις καὶ τιμωρίας ὑπομενετέον,	πάντα	τε τρόπον ἀναδεκτέον θανάτου ὑπὲρ
[3, 6]	παθῶν ἑαυτοῖς πορίζειν. ταῦτα γοῦν	πάντα	τῆς Χριστοῦ διδασκαλίας ἐξελήλαται, οὐδ´
[3, 5]	δύο πρὸ προσώπου αὐτοῦ εἰς	πάντα	τόπον καὶ χώραν οὗ ἔμελλεν
[3, 1]	τὴν πᾶσαν περιδραμούμενοι οἰκουμένην καὶ	πάντα	τόπον πληρώσοντες τῆς περὶ τοῦ
[3, 5]	οὐκ εἰκὸς ἦν ἀπελπίσαι τὰ	πάντα	ὑπὲρ αὐτοῦ πείσεσθαι, τοὺς Ῥωμαίοις
[3, 5]	Ὡς εὖ μοι δοκεῖ εἰρῆσθαι,	πάντα	χρὴ πιστεύειν τοῖς τοῦ Ἰησοῦ
[3, 6]	τε ἔργον καὶ εὑρόντα εἰς	πάντας	ἀδύνατον λέγειν» Ἀλλ´ ἐκείνῳ μὲν
[3, 3]	τοῖς θεοφιλέσιν Ἑβραίοις ἐγνωσμένα εἰς	πάντας	ἀνθρώπους ἀοράτῳ καὶ ἐνθέῳ δυνάμει
[3, 7]	γὰρ αὐτὸν ὁσημέραι καὶ εἰς	πάντας	ἀνθρώπους αὔξειν βούλεται. Πάλιν τε
[3, 5]	ὡς ἀφ´ ἑνὸς στόματος εἰς	πάντας	ἀνθρώπους ἐξενηνοχότων. Ὁ μὲν οὖν
[3, 6]	τῆς τούτου κατηγορίας, ἔφθασεν εἰς	πάντας	ἀνθρώπους ἡ φήμη, ἢ τί
[3, 5]	περὶ αὐτοῦ σύμφωνον ἐξενεγκεῖν εἰς	πάντας	ἀνθρώπους πλάνην, καὶ λέγωμεν ἑωρακέναι
[3, 5]	ἀπ´ αἰῶνος ἐξ αὐτῶν εἰς	πάντας	ἀνθρώπους προελθοῦσαν περὶ θεῶν φήμην
[3, 5]	Ἰησοῦ, παρέμενον ἔτι μᾶλλον εἰς	πάντας	αὐτόν τε καὶ τὰς παραδοξοποιίας
[3, 1]	κεκρατημένοις, τὴν ἄφεσιν προεκήρυττε, τοὺς	πάντας	εἰς ἐλευθερίαν καὶ λύσιν τῶν
[3, 5]	κατὰ τὴν ἄρνησιν αὐτοῦ εἰς	πάντας	ἐκήρυξεν ἀνθρώπους, ἐπεὶ καὶ ἔκλαυσεν
[3, 6]	μόνος ὁ Πλάτων εἰδώς, εἰς	πάντας	ἐκφέρειν ὡμολόγει μὴ τολμᾶν, διαρρήδην
[3, 6]	κρείττους τῆς ἀοράτου ταύτης δυνάμεως	πάντας	ἡμᾶς ἀπειργάσατο, ἐχθρούς τε δαιμόνων
[3, 2]	ἕτερα πλείω περὶ τοῦ Χριστοῦ	πάντας	ἡμᾶς εὐαγγελίζεται· ἀδελφὰ δὲ αὐτῷ
[3, 7]	ἐπικρυψάμενοι καὶ μὴ ὁμολογοῦντες εἰς	πάντας,	οἷα καὶ ὁπόσα πέπονθεν ὑπὸ
[3, 6]	δ´ ἦν αὐτῷ λέγειν εἰς	πάντας,	ὅτι μὴ παρῆν αὐτῷ τοσαύτη
[3, 5]	τοὺς ὁμοεθνεῖς, ἀλλὰ καὶ εἰς	πάντας	προελθόντες ἀνθρώπους, καὶ σύμπασαν τὴν
[3, 5]	τὸ πρᾶγμα· κηρύττειν δ´ εἰς	πάντας	τὸ τοῦ Ἰησοῦ ὄνομα, καὶ
[3, 2]	ἀναπέφανται, ὡς καὶ εἰσέτι νῦν	πάντας	τοὺς ἐξ ἁπάντων τῶν ἐθνῶν
[3, 5]	βίον καὶ τοὺς λόγους αὐτῶν	πάντας,	φάσκων ἐναντίως μὲν τοῖς ἀναγεγραμμένοις
[3, 6]	θεῷ τῶν ὅλων ἀνατεθείκασιν, ἁγνείαν	παντελῆ	καὶ παρθενίαν ἀσκήσασαι. Ἕνα μὲν
[3, 6]	παραδόντες τὰς μαγικὰς βίβλους καὶ	παντελῆ	φθορὰν αὐτῶν ψηφισάμενοι πῶς οὐκ
[3, 2]	κατὰ τοῦ Χριστοῦ τόλμαν ὁ	παντελὴς	αὐτοὺς μετῆλθεν ὄλεθρος πολιορκηθέντας ὑπὸ
[3, 4]	παραδεχομένοις τὰ προειρημένα, ἀλλ´ ἤτοι	παντελῶς	ἀπιστοῦσιν αὐτοῖς καὶ μηδὲν καθόλου
[3, 5]	δ´ ὅτι καὶ ἀπαίδευτοι καὶ	παντελῶς	ἰδιῶται, μᾶλλον δὲ ὅτι καὶ
[3, 5]	ἐξ ἑνὸς γὰρ στόματος οἱ	πάντες	καὶ λεπρῶν καθάρσεις καὶ δαιμόνων
[3, 1]	ὧν ἔφασκεν· Δεῦτε πρός με	πάντες	οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ
[3, 2]	αὐτῷ. Καὶ εἶδεν Ἀρὼν καὶ	πάντες	οἱ πρεσβύτεροι τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ
[3, 5]	ἡμῖν ἤδη μεμελετήσθω. Ψευδώμεθα δὴ	πάντες	ὁμοῦ συμφώνως, καὶ πλαττώμεθα ἐπ´
[3, 5]	διὰ τί δὲ μὴ ἐψεύσαντο	πάντες,	ὅτι μηδὲν σκυθρωπὸν ἀληθῶς περὶ
[3, 5]	φέρε, δεξιὰς δόντες ἀλλήλοις, ὁμοῦ	πάντες	συνθώμεθα περὶ αὐτοῦ σύμφωνον ἐξενεγκεῖν
[3, 7]	περιελαθῆναι. Οἱ δέ γε λοιποὶ	πάντες	τῆς ἐνθέου προσηγορίας ἠξιωμένοι καὶ
[3, 2]	τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν.	Πάντες	ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν, καὶ κύριος
[3, 3]	τῶν ἐν τούτοις ἀρχόντων, οὓς	παντὶ	σθένει φεύγειν πεπαιδεύμεθα, εἰ καὶ
[3, 4]	καὶ ἄλλοτε πάλιν νοσηλευομένοις καὶ	παντοίοις	ἀσθενειῶν εἴδεσι καταπονουμένοις τὴν ἴασιν
[3, 7]	κώμαις τε καὶ χώραις καὶ	παντοίοις	ἔθνεσιν, πάλιν ἐξ ἀνάγκης ἀνατρέχειν
[3, 5]	αὐτοῦ τοιαῦτα παρ´ αὐτοῦ δεδιδαγμένους	παντορέκτας	γεγονέναι καὶ παμπονήρους τῶν πώποτε
[3, 6]	ἄτρωτον δὲ καὶ τὴν διάνοιαν	παντὸς	αἰσχροῦ πάθους φυλαξάντων, οἳ καὶ
[3, 5]	ὑπόθεσιν ἡμῖν συνεχωρεῖτο, ὅπερ ἦν	παντὸς	ἀτοπώτατον· ὅμοιον ὡς εἰ καὶ
[3, 7]	πάντα κατασπεῖραι τὰ ἔθνη, καὶ	παντὸς	γένους ἀνθρώπων διδάσκαλον εὐσεβείας ἑνὸς
[3, 5]	γυναικὸς λέγω καὶ παίδων καὶ	παντὸς	γένους, τὸν ἀκτήμονα τρόπον ἑλομένων,
[3, 6]	γόης, ὡς ἐλεύθερον ἀφεῖσθαι καὶ	παντὸς	ἐκτὸς κινδύνου τὸν αὐτὸ μόνον
[3, 6]	μαθητὰς γεγονέναι νομίζειν; Καὶ μὴν	παντὸς	ἐπαγγελλομένου τι μέγας ἔλεγχος ἡ
[3, 3]	ἐπὶ τὰ κρείττω τοῦδε τοῦ	παντὸς	ἔσεσθαι προσδοκᾶν ἐδίδαξεν, ταῖς Ἑβραίων
[3, 6]	πατέρα καὶ δημιουργὸν τοῦδε τοῦ	παντὸς	εὑρεῖν τε ἔργον καὶ εὑρόντα
[3, 3]	θεῖα λόγια σχολήν. Ὁ δὲ	παντὸς	μὲν ψεύδους ἀποτρέπων, τὴν δ´
[3, 6]	πατέρα καὶ δημιουργὸν τοῦδε τοῦ	παντὸς»	μόνον εἰδέναι θεὸν ἐμαρτύρησαν; ὃν
[3, 6]	ποιητὴν καὶ δημιουργὸν τοῦδε τοῦ	παντὸς»	μόνον θεὸν γνωρίζειν καὶ μόνον
[3, 5]	ἐπιορκεῖν, παρασκευάζειν δὲ τὸν τρόπον	παντὸς	ὅρκου πιστότερον φαίνεσθαι, μέχρι τοῦ
[3, 3]	ἀποτρέπων, τὴν δ´ ἀλήθειαν πρὸ	παντὸς	τιμᾶν παραινῶν, ὡς μηδ´ εὐορκίας
[3, 7]	πάντων θεοῦ ἑαυτὸν ἀποφῆναι, τοῖς	πάντων	ἀγροικοτάτοις καὶ εὐτελεστάτοις ἡγήσατο χρῆσθαι
[3, 5]	Ἰησοῦ λόγον. Εἰ γὰρ ἐπὶ	πάντων	ἀμφιγνοουμένων πραγμάτων ἔν τε τοῖς
[3, 2]	Αἰγυπτιακῆς εἰδωλολατρείας εἰς ἐλευθερίαν τὸ	πάντων	ἀνθρώπων γένος ἀνεκαλέσατο. Πάλιν Μωσῆς
[3, 7]	τέλος τὴν αἰσχίστην καὶ τοῖς	πάντων	ἀνθρώπων κακουργοτάτοις ἐπηρτημένην διὰ σταυροῦ
[3, 5]	διὰ τὸ ὄνομα αὐτοῦ ὡς	πάντων	ἀνοσιουργῶν χαλεπωτέρους· εἰ δ´ ἐξομόσαιτό
[3, 5]	ἀπολιπόντες ᾤχοντο, ἢ ὅτι ὁ	πάντων	αὐτῶν προκεκριμένος ἀπόστολός τε καὶ
[3, 3]	σοφίᾳ μεμαρτυρημένων, ἐπὶ μόνον τὸν	πάντων	δημιουργὸν θεὸν ἀνῆγον τὸ σέβας,
[3, 6]	ἑκάστῳ πράγματι καὶ λόγῳ τὸν	πάντων	δημιουργὸν πατέρα θεὸν ἀνακαλούμενος ἀποδείκνυται
[3, 7]	θεῶν ἀφίστασθαι, ἕνα δὲ τὸν	πάντων	δημιουργὸν σέβειν; ποίᾳ δὲ λόγων
[3, 2]	ἀναβίωσιν, καὶ ἀρχὴν τὴν κατὰ	πάντων	ἐθνῶν, ἃ δὴ πάντα παρέστη
[3, 7]	τοῦ κατορθώματος ἀντινομοθετεῖν τολμῶσιν τοῖς	πάντων	ἐθνῶν περὶ τῶν οἰκείων θεῶν
[3, 7]	καὶ τοῦτο θεοῦ τοῦ ἐπὶ	πάντων	ἔργον ἦν, τὸ μείζονι φόβῳ
[3, 5]	ὑπομείναντα τιμωρίαν, ὅστις ποτὲ ἦν,	πάντων	ἡμεῖς μάλιστα ἀκριβῶς ἴσμεν, οἷα
[3, 5]	μυρίου τε πλήθους τούτων ἐκτός,	πάντων	θαυμαστὴν συμφωνίαν ἐπιδεδειγμένων καὶ μαρτυρησάντων
[3, 7]	διδάσκαλον εὐσεβείας ἑνὸς τοῦ ἐπὶ	πάντων	θεοῦ ἑαυτὸν ἀποφῆναι, τοῖς πάντων
[3, 7]	πορείαν αὐτοῖς προεξευμαρίσαντος τοῦ ἐπὶ	πάντων	θεοῦ καὶ τοὺς θυμοὺς τῶν
[3, 7]	εἶναι τοῦ μόνου καὶ ἐπὶ	πάντων	θεοῦ μόνον ἀγαπητὸν καὶ μονογενῆ
[3, 6]	δικαιωτηρίου καὶ κρίσεως τοῦ ἐπὶ	πάντων	θεοῦ; οὐχὶ τούτων ἁπάντων τὰ
[3, 7]	χώρας εὐσεβείας ἑνὸς τοῦ ἐπὶ	πάντων	θεοῦ συνεστήσαντο διδασκαλεῖα. Καίτοι τίς
[3, 6]	συνεισενέγκαντες τὰς βίβλους κατέκαιον ἐνώπιον	πάντων,	καὶ συνεψήφισαν τὰς τιμὰς αὐτῶν,
[3, 5]	ὑπὲρ ἑτέρου θάνατον, ὃν ἀκριβῶς	πάντων	μᾶλλον ἐγίνωσκον οὐδενὸς μὲν αὐτοῖς,
[3, 3]	ἑνί τε ὄντι καὶ κεχωρισμένῳ	πάντων,	μεθ´ ὃν γνωρίζεσθαι τοὺς λοιποὺς
[3, 5]	καὶ σεμνὸν βίον ἀσπασαμένων καὶ	πάντων	μὲν τῶν οἰκείων ὠλιγωρηκότων, ἀντὶ
[3, 5]	δόξαις. Κελεύωμεν Ῥωμαίοις αὐτοῖς πρώτιστα	πάντων	μὴ σέβειν οὓς ἡγοῦντο θεοὺς
[3, 7]	μὲν τῶν ἐξ αἰῶνος καταγνῶναι	πάντων,	μόνοις δὲ αὐτοῖς πείθεσθαι καὶ
[3, 6]	ἀπηγορευμένας βίβλους καὶ ταύτας ἐνώπιον	πάντων	πυρὶ παραδοῦναι. Ἐπάκουσον δὲ ὅπως
[3, 2]	τὴν ἐξέτασιν ποιούμενοι, ἵνα, ὁπόταν	πάντων	τῶν ἐξ αἰῶνος βοηθέντων ἐν
[3, 5]	μαθημάτων; ἢ τοῦτο μὲν δῆλον;	πάντως	γάρ που ὧν παρ´ αὐτοῦ
[3, 6]	γοητείᾳ προσέχων τὸν νοῦν, καὶ	πάντως	γέ που ἀπειρημένοις πράγμασιν ἐγχειρῶν,
[3, 7]	ἂν οἱ μαθηταὶ τῷ διδασκάλῳ	πάντως	που ἀποκρινάμενοι, τοῦθ´ ἡμῖν ἔσται
[3, 2]	πληγῆς καὶ δεῖξαι αὐτῷ φῶς»	πάντως	που βουληθεὶς πράξειεν ἂν ὃ
[3, 6]	εὑρετὴς κατέστη τοῦ πράγματος, ἢ	πάντως	που κατὰ τὸ ἀκόλουθον εἰς
[3, 6]	Ἄνδρες γοῦν ἔντεχνοι καὶ ἐπιστήμονες	πάντως	που τὸν αἴτιον αὐτοῖς τῆς
[3, 6]	μόνῃ καὶ πρώτῃ τὰ μηδεπώποτε	παρ´	ἀνθρώποις μνημονευθέντα κατώρθωται. Ἀλλὰ καὶ
[3, 2]	Καὶ τὰ μὲν αἴτια, ὧν	παρ´	ἀνθρώποις πείσεται ὁ ἀναμάρτητος, ταῦτα
[3, 2]	παρουσίας ἀποφαίνεται, διαλιπόντων δὲ τῶν	παρ´	αὐτοῖς ἀρχόντων παρέσεσθαι τὸν προφητευόμενον.
[3, 0]	τούτοις συστάντος, ὡς αἱ προφητικαὶ	παρ´	αὐτοῖς γραφαί, προλαβοῦσαι τὸ μέλλον,
[3, 6]	διαίτης, νόμοι τῶν ἐξ αἰῶνος	παρ´	αὐτοῖς Ἕλλησιν ἐθῶν ἀνατρεπτικοί, καινῆς
[3, 6]	οὗτος ἦν. Καὶ Κράτης εἷς	παρ´	αὐτοῖς θαυμάζεται, ὅτι δὴ τὴν
[3, 6]	τῶν Αἰγυπτίων καὶ τῶν πάλαι	παρ´	αὐτοῖς λεγομένων τὰ ἀπόρρητα, παρ´
[3, 5]	ἔθνεσιν ἀντίστροφα ταῖς ἐξ αἰῶνος	παρ´	αὐτοῖς περὶ τῶν πατρῴων θεῶν
[3, 5]	τούς τε μαθητὰς αὐτοῦ τοιαῦτα	παρ´	αὐτοῦ δεδιδαγμένους παντορέκτας γεγονέναι καὶ
[3, 6]	τοῦ Ἰησοῦ λόγος καὶ ἡ	παρ´	αὐτοῦ διδασκαλία πολὺ κρείττους τῆς
[3, 3]	δεῖ, μὴ ἄρα ἠπατήμεθα, τοῦτον	παρ´	αὐτοῦ διδαχθέντες φρονεῖν τὸν τρόπον.
[3, 5]	δῆλον; πάντως γάρ που ὧν	παρ´	αὐτοῦ μαθόντες εἰς ἑτέρους ἐξήνεγκαν·
[3, 3]	ἀπονέμοντες. Ἔτι πρὸς τούτοις ἔγνωμεν,	παρ´	αὐτοῦ μαθόντες, πολεμίας τινὰς καὶ
[3, 5]	θνῄσκειν ἑτοίμους εἶναι, μηδὲν ἀληθὲς	παρ´	αὐτοῦ μηδ´ ὠφέλιμον μεμαθηκότας. ταύτῃ
[3, 1]	οἰκείας διδασκαλίας πτωχοῖς εὐηγγελίζετο, τῶν	παρ´	αὐτῷ μακαρισμῶν προτάττων μακάριοι οἱ
[3, 2]	ὑπὸ τοῦ κυρίου, καὶ φῶς	παρ´	αὐτῷ ὀψόμενον, καὶ κληρονομοῦντα πολλούς,
[3, 6]	παρεστήσαντο. Οὐ μόνον δὲ ἄνδρες	παρ´	αὐτῷ τοῦτον φιλοσοφοῦσι τὸν τρόπον,
[3, 7]	ηὕρισκον τῇ πίστει φθάνοντας τὴν	παρ´	αὐτῶν διδασκαλίαν. Οὐ γὰρ τοῖς
[3, 1]	ἐκ πολλῶν ὀλίγα προλαβεῖν τῶν	παρ´	Ἑβραίοις ἀνέκαθεν περὶ τοῦ Χριστοῦ
[3, 2]	γενέσεως τοῦ Χριστοῦ πάλαι πρότερον	παρ´	Ἑβραίοις ἐμελετᾶτο. Μή τι οὖν
[3, 1]	Χριστοῦ προελάμβανον. ~αʹ Ὅπως οἱ	παρ´	Ἑβραίοις προφῆται τὸ εὐαγγέλιον ἐκήρυττον.
[3, 0]	τοῦ θεοῦ, αἵ τε τῶν	παρ´	Ἑβραίοις προφητῶν περὶ τῆς κατ´
[3, 5]	ἐκδέξεται, ἀλλ´ αἱ ἀπὸ τῶν	παρ´	ἑκάστοις, ὡς εἰκός, νόμων τιμωρίαι,
[3, 3]	οὖν ταῦτα καὶ πρὸς τῶν	παρ´	Ἕλλησι διαπρεπῶν φιλοσόφων τε καὶ
[3, 5]	ταύτῃ γὰρ καὶ τὰς τῶν	παρ´	Ἕλλησι φιλοσόφων ὑποθήκας διαβάλλοι ἄν
[3, 5]	τοῖς πᾶσιν, οἵτινες ποτ´ ἄρα	παρ´	Ἕλλησιν ἢ παρὰ βαρβάροις βίους
[3, 7]	παῖδα. Ἐγὼ μὲν οὖν ἐξετάζων	παρ´	ἐμαυτῷ φιλαλήθως τὸν λόγον, οὐδεμίαν
[3, 2]	ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε· αἴτησαι	παρ´	ἐμοῦ, καὶ δώσω σοι ἔθνη
[3, 6]	γέγονε τῆς ἐπιχειρήσεως, μηδὲν μηδαμῶς	παρ´	ἑτέρων μαθὼν μηδ´ ἐκ παλαιῶν
[3, 6]	τετόλμηται, ὡς εἰκότως φάναι αὐτὸν	παρ´	ἑτέρων ὠφελῆσθαι τὰ τῆς γοητείας;
[3, 4]	ἐξητασμένῃ τῇ κρίσει κατεδεξάμεθα. Ἐξήτασται	παρ´	ἡμῖν καὶ βεβασάνισται ταῦτα καὶ
[3, 3]	ἵλεώ τε καὶ εὐμενοῦς αὐτοῦ	παρ´	ὁντιναοῦν μόνος ἀνθρώπων, εἰ θεῷ
[3, 3]	οὖν δέδεικται διὰ τῆς Προπαρασκευῆς,	παρ´	ὧν ἤδη καὶ τῶν νέων
[3, 6]	παρ´ αὐτοῖς λεγομένων τὰ ἀπόρρητα,	παρ´	ὧν συλλεξάμενον, ἄνδρα τοιοῦτον, οἷον
[3, 5]	ποτ´ ἄρα παρ´ Ἕλλησιν ἢ	παρὰ	βαρβάροις βίους καὶ λόγους καὶ
[3, 3]	τῷ μὴ διὰ στόματος ἰόντι)	παρὰ	δὲ τοῦ καλλίστου τῶν ὄντων
[3, 2]	ἀκούσεσθε κατὰ πάντα ὅσα ᾐτήσω	παρὰ	κυρίου τοῦ θεοῦ ἐν Χωρὴβ
[3, 2]	ἀκούσεσθε κατὰ πάντα ὅσα ᾐτήσω	παρὰ	κυρίου τοῦ θεοῦ σου ἐν
[3, 5]	ἑαυτοῦ μαρτυρεῖ· πάντα γὰρ τὰ	παρὰ	Μάρκῳ τῶν Πέτρου διαλέξεων εἶναι
[3, 2]	τε οὐδὲν ἄλλο ἢ τῶν	παρὰ	Μωσεῖ νενομοθετημένων ἐξέχεσθαι. Οὐδένα γοῦν
[3, 2]	ἐφ´ ἕτερον ἀναφέρειν χρὴ τὴν	παρὰ	Μωσεῖ προφητείαν, δι´ ἧς ὅμοιον
[3, 2]	ἐλπιοῦσι τοῦτο δὴ παράθες τοῖς	παρὰ	Μωσεῖ φερομένοις διαστέλλων, καὶ τὸ
[3, 6]	τοῦ αὐτομάτου τοιοῦτον φῦναι, μήτε	παρὰ	παλαιῶν ἐρανισάμενον μήτ´ ἐκ νέων
[3, 5]	θεοῖς μὲν τοῖς ἐξ αἰῶνος	παρὰ	πᾶσιν ὡμολογημένοις πολεμεῖν, τὸν δ´
[3, 2]	τὰ τούτοις παραπλήσια, ἃ καὶ	παρὰ	πόδας διασαφῶν ἑρμηνεύει, φήσας· Καὶ
[3, 5]	καὶ τὰ ὀνόματα εἰσέτι νῦν	παρὰ	τοῖς ἐγχωρίοις μνημονεύεται· ὡς καὶ
[3, 5]	ἄλλην βάρβαρον γῆν, καὶ τὰ	παρὰ	τοῖς πᾶσιν ἀνατρέπωμεν. Προθυμίας δὲ
[3, 2]	ἐξ ἡμερῶν αἰῶνος Ὡμολόγηται δὲ	παρὰ	τοῖς πᾶσιν ὅτι ἐν Βηθλεὲμ
[3, 7]	τὸν Χριστὸν τοῦ θεοῦ καὶ	παρὰ	τοῖς σαὐτοῦ ὡμολογημένον οὐ γόητα
[3, 3]	δὲ πρὸς τοῖς ἐξητασμένοις ἔγνωμεν,	παρὰ	τοῦ Χριστοῦ μαθόντες, ὅτι γεννητὸς
[3, 5]	ἂν εἴη περιττόν τι κεκτημένος	παρὰ	τοὺς λοιποὺς ἀνθρώπους. Πῶς γὰρ
[3, 6]	καὶ φαντασιοκοπῶν, καὶ πλέον τι	παρὰ	τοὺς πολλοὺς εἰδέναι καὶ ἔχειν
[3, 5]	ἐφαντάζετο, καί τι πλέον ἔχειν	παρὰ	τοὺς πολλοὺς ἐφρόνει, οὐδὲν δὲ
[3, 2]	τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον, ἐκλεῖπον	παρὰ	τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων· ἄνθρωπος
[3, 7]	διάδηλοι καὶ διαπρεπεῖς ἐγίνοντο τῶν	παρὰ	τῷ θεῷ κατηξιωμένοι βραβείων· οἱ
[3, 7]	πρὸ τῆς εἰς ἀνθρώπους ἀφίξεως	παρὰ	τῷ πατρὶ τυγχάνοντα κατήγγελλον, καὶ
[3, 3]	ἐπονομάζοι (δεῖται γὰρ οὐδενὸς οὐδὲ	παρὰ	τῶν κρειττόνων ἤπερ ἡμεῖς ἐσμεν,
[3, 2]	τοῦ λαοῦ ἔλεγχον διὰ τὰς	παραβάσεις	τοῦ Μωσέως ἐποιοῦντο νόμου, προύτρεπόν
[3, 5]	παρέδωκαν φυλακῇ, ἔπειτα δὲ ἀπέλυσαν	παραγγείλαντες	μηδενὶ λαλεῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματι
[3, 2]	ἁπάντων δημιουργὸν καὶ ποιητὴν μόνον	παραγγείλας	σέβειν· πρῶτος δὲ καὶ ἀγωγήν
[3, 5]	αὐτοῦ μαθόντες εἰς ἑτέρους ἐξήνεγκαν·	παραγγελίαι	δ´ ἦσαν αὐτῷ φιλοσόφου βίου,
[3, 5]	γραφέντι εὐαγγελίῳ τὸν τρόπον· Καὶ	παράγων	ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον
[3, 2]	Μωσῆς διεπράξατο. Οἷον, ὡς ἐπὶ	παραδείγματος,	Μωσῆς ἐφεξῆς τεσσαράκοντα ἡμέρας ἐνήστευσεν,
[3, 4]	ἣν προσάγειν εἰώθαμεν τοῖς οὐ	παραδεχομένοις	τὰ προειρημένα, ἀλλ´ ἤτοι παντελῶς
[3, 6]	καὶ ἐν ἀπομνημονεύμασιν ἐγγράφοις ταῦτα	παραδιδόναι	ἠξίουν, εἰ χρηματιζόμενον τὸν διδάσκαλον
[3, 5]	τὰ μὴ γεγονότα τῇ αὐτῶν	παραδιδόντες	γραφῇ, ἆρα καὶ τὰ πάθη
[3, 5]	τε ἀποτέμνεται, Ἰωάννης τε νήσῳ	παραδίδοται.	Καὶ τούτων ταῦτα παθόντων οὐδεὶς
[3, 2]	προφητευομένου διὰ τούτων παρίστασθαι. Πῶϵ	παραδοθέντα,	εἶτα καθαριζόμενον ὑπὸ τοῦ κυρίου,
[3, 4]	τῶν γνωρίμων καὶ τῇ προσηκούσῃ	παραδοθέντος	ταφῇ, τριταῖος αὖθις ἀπελάμβανε τοῦτο,
[3, 2]	οὐ πρότερον ἀλλὰ μετὰ τὸ	παραδοθῆναι	εἰς θάνατον τὴν ψυχὴν αὐτοῦ
[3, 6]	μεταβολῇ. Οἱ δὴ οὖν πυρὶ	παραδόντες	τὰς μαγικὰς βίβλους καὶ παντελῆ
[3, 6]	δὲ ἀρετῇ καὶ δυνάμει τὰ	παράδοξα	διεπράξατο. Καὶ δὴ τούσδε πρῶτον
[3, 5]	λόγου· πάντα δὲ αὐτῷ τὰ	παράδοξα	καὶ τὰς θαυματουργίας πεπλασμένως ἐπιγραφόντων,
[3, 5]	συνομολογούντων μὲν τὸν Ἰησοῦν τὰ	παράδοξα	πεποιηκέναι, γοητείᾳ δὲ ἄλλως ἐπὶ
[3, 5]	λοιποῖς, οἷς ἐμαρτύρησαν αὐτῷ τὰ	παράδοξα,	φαύλης ἐκτὸς ὑπονοίας καθεστάναι; Αὐτάρκης
[3, 5]	μᾶλλον τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς	παραδόξοις	ἔργοις αὐτοῦ μετὰ παρρησίας ἐμαρτύρουν.
[3, 5]	εἰ μή τισιν θαυμαστοῖς καὶ	παραδόξοις	ἔργοις καὶ ξενιζούσῃ κέχρητο διδασκαλίᾳ;
[3, 7]	περὶ αὐτὸν ἐνθέου ἀρετῆς δύναμις.	Παράδοξον	ἴσως δόξειεν ἄν τισιν εἶναι
[3, 5]	ὡς μηδὲν μὲν ὑπ´ αὐτοῦ	παράδοξον	πραχθὲν ἑωρακέναι, αὐτοὺς δ´ ἐκ
[3, 6]	ἐθαύμαζον, ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει»	παράδοξόν	τι τοῦτο δόξαντες ὁρᾶν, ὥσπερ
[3, 5]	σωτῆρα ἡμῶν θαυμαστὸν μηδέ τι	παράδοξον	ὧν ἐμαρτύρησαν οἱ γνώριμοι, σκεψώμεθα
[3, 6]	βοηθοὺς δαίμονας ἐπεκαλέσατο ἐν ταῖς	παραδοξοποιίαις,	ὁπότε εἰσέτι δεῦρο πᾶς δαίμων
[3, 2]	Πάλιν Μωσῆς θαυμασίοις ἔργοις καὶ	παραδοξοποιίαις	τὴν πρὸς αὐτοῦ καταγγελθεῖσαν εὐσέβειαν
[3, 5]	πάντας αὐτόν τε καὶ τὰς	παραδοξοποιίας	αὐτοῦ καταγγέλλοντες. Ἐπὶ τούτοις Ἰάκωβος
[3, 7]	δὲ τὰς θαυματουργίας καὶ τὰς	παραδοξοποιίας	αὐτοῦ τάς τε φιλοσόφους διδασκαλίας
[3, 7]	καὶ δύναμιν αὐτοῖς ἔνθεον καὶ	παραδοξοποιὸν	πεποιηκέναι, τοτὲ μὲν φήσας λάβετε
[3, 5]	ἐμαρτύρουν τὰς ὑπ´ αὐτοῦ πραχθείσας	παραδοξοποιοὺς	ἱστορίας. Εἰ δὲ λέγοιεν μηδὲν
[3, 6]	δύναμις; ἰάσεις δὲ τοσάσδε καὶ	παραδόξους	εὐεργεσίας τοιάσδε, οἵας ὁ ἡμέτερος
[3, 5]	τοῦ Ἰησοῦ ὄνομα, καὶ τὰς	παραδόξους	πράξεις αὐτοῦ κατά τε ἀγροὺς
[3, 6]	τῷ βίῳ χρόνον, καὶ τοιαύτας	παραδόξους	τεραστείας πεποιηκότα, ἃς ἀρτίως διεξήλθομεν,
[3, 7]	γὰρ τῇ εἰς ἀνθρώπους αὐτοῦ	παραδόξῳ	ἐπιδημίᾳ καὶ τὰ Ῥωμαίων ἀκμάσαι
[3, 7]	καὶ ἠπίστησεν ἂν εἰκότως τῷ	παραδόξῳ	τοῦ θαύματος, ὅτε μηδεὶς μὲν
[3, 4]	σὺν ἀνθρώποις τὰς διατριβὰς πεποιημένος,	παραδόξων	γέγονεν ποιητὴς ἔργων, τοτὲ μὲν
[3, 5]	Καὶ τῶν τοιῶνδε ποιητὴς ἔργων	παραδόξων	γέγονεν, τὸ γράφειν ὅτι μηδὲν
[3, 7]	ἱστοροῦνται καὶ αὐτοὶ τῇ τῶν	παραδόξων	ἐνεργείᾳ δι´ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ
[3, 7]	τοιοῦτος πῶς ἂν ἄλλως τῶν	παραδόξων	ἔργων γεγόνει ποιητὴς ἢ δυνάμει
[3, 5]	δαίμονας ἤλασεν, καὶ τῶν ἄλλων	παραδόξων	ἔργων γέγονεν ποιητής, μηδὲν μὲν
[3, 7]	τὰς διανοίας ἐξέπληττεν ἡ τῶν	παραδόξων	ἔργων ἐπίδειξις. Καὶ δὴ οὕτω
[3, 5]	αὐτὸν λέγειν χρή. Ἦν γὰρ	παραδόξων	ἔργων ποιητής, διδάσκαλος ἀνθρώπων τἀληθῆ
[3, 5]	τοῦ θεοῦ, δι´ ὧν ἐπετέλει	παραδόξων	ἔργων, ὑφ´ ἑαυτὸν πεποιημένος. Ἀλλὰ
[3, 7]	πάλαι ἱστορουμένων ὑπ´ αὐτοῦ γεγονέναι	παραδόξων,	καὶ ἐν τούτῳ τοῖς συνορᾶν
[3, 6]	ἡγεῖσθαι κατὰ γοητείαν αὐτὸν τῶν	παραδόξων	πεποιηκέναι, δυνάμει δ´ ἀπορρήτῳ καὶ
[3, 6]	καὶ ταύτας ἐνώπιον πάντων πυρὶ	παραδοῦναι.	Ἐπάκουσον δὲ ὅπως ἡ γραφὴ
[3, 3]	πολὺ πρότερον τοῖς φοιτηταῖς ἐκτελεῖν	παραδούς,	δι´ ὧν κατὰ τὸν ὀρθὸν
[3, 4]	καὶ ὑποθήκας περὶ τῶν πρακτέων	παραδοὺς	διδασκάλους τῶν ἐθνῶν ἁπάντων τῆς
[3, 3]	πλάνος ὁ τὴν εἰς ἄκρον	παραδοὺς	φιλοσοφίαν, ἐν τῷ τοὺς φοιτητὰς
[3, 2]	Εὐαγγελικῆς Ἀποδείξεως κατὰ καιρὸν ἕκαστα	παραδώσεταί	τε καὶ ἑρμηνεύσει. τέως δὲ
[3, 2]	αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσι τοῦτο δὴ	παράθες	τοῖς παρὰ Μωσεῖ φερομένοις διαστέλλων,
[3, 2]	καὶ ἧς παρέδωκε διδασκαλίας τὰς	παραθέσεις	ποιούμενοι. ~γʹ Πῶς πρὸς τοὺς
[3, 2]	ἐμβλέπειν γυναικὶ μετὰ ἐπιθυμίας ἀκολάστου	παραινεῖ,	ἀντί τε τοῦ μὴ κλέπτειν
[3, 6]	ὁπότε πάλιν οἱ μαθηταὶ μαρτυροῦσι	παραινεῖν	μηδ´ ἐμβλέπειν μετ´ ἐπιθυμίας ἀκολάστου,
[3, 3]	δ´ ἀλήθειαν πρὸ παντὸς τιμᾶν	παραινῶν,	ὡς μηδ´ εὐορκίας δεῖσθαι, πολλοῦ
[3, 5]	ὡς ἂν φαίη τις, γεγονότα	παραίτιον	ἀγαθοῦ, πάσης δὲ κακίας διδάσκαλον;
[3, 6]	βίου εὐσεβείας τε τῆς ἀνωτάτω	παραίτιος	γεγενημένος τίς ἂν ἐνδίκως νομισθείη
[3, 5]	δόξαντα αὐτοῖς ἀγαθὴν φέρειν φήμην	παραιτούμενοι,	τὰς δὲ καθ´ ἑαυτῶν διαβολὰς
[3, 1]	ἄρνας καὶ ἐν γαστρὶ ἐχούσας	παρακαλέσει	Ταῦτα δὲ ὁποίας ἔχεται διανοίας,
[3, 6]	ὀφθαλμοῖς καὶ ἀκοαῖς εἰς δεῦρο	παραλαμβάνομεν;	ποῖος δὲ καὶ αἱρήσεται τὰ
[3, 7]	βουλῆς ὑπηρέταις, ὡς εἰκός τινα	παραλογώτατα	ταῦτ´ αὐτὸν πεποιηκέναι νομίσαι. Πῶς
[3, 4]	δωρούμενος. Καὶ ποτὲ μὲν ἔφησεν	παραλυτικῷ·	Ἀναστὰς ἆρον τὸν κράββατόν σου,
[3, 5]	διδασκέτω, τὰ δ´ ἐκείνοις ἐναντία,	παρανομεῖν	δηλαδὴ καὶ ἀσεβεῖν καὶ ἀδικεῖν
[3, 5]	τυχεῖν, μήτε τινὸς ἀγαθοῦ τὸ	παράπαν	ἐλπίδα κτήσασθαι, εἰκῆ δὲ καὶ
[3, 2]	ἅμα βοσκηθήσονται καὶ τὰ τούτοις	παραπλήσια,	ἃ καὶ παρὰ πόδας διασαφῶν
[3, 2]	λόγον εἰς ἀπόδειξιν τοῦ τὰ	παραπλήσια	καὶ ἐγγὺς ἀλλήλων πεποιηκέναι Μωσέα
[3, 2]	ὁ σωτὴρ ἡμῶν παρέστη τὰ	παραπλήσια	Μωσεῖ διαπεπραγμένος, θέα λοιπὸν ἐπὶ
[3, 2]	ἢ κατὰ Μωσέα δυνάμει γεγονυίας,	παραπλησίας	γε μὴν αἷς καὶ ὁ
[3, 2]	τοίνυν ὁ χρησμὸς θεσπίζει Μωσεῖ	παραπλήσιον	ἔσεσθαι προφήτην ἢ μόνον τὸν
[3, 6]	μετὰ ταῦτα τοιοῦτον ἢ καὶ	παραπλήσιον	τετόλμηται, ὡς εἰκότως φάναι αὐτὸν
[3, 2]	ἕτερος τῶν δώδεκα Μωσεῖ κατέστη	παραπλήσιος	νομοθέτης; οὐδαμῶς. Ἀλλὰ τὰ ὅμοιά
[3, 7]	οὐδ´ εἰς φαντασίαν ἐλθὼν τοῦ	παραπλησίου;	ἀγαπητὸν γὰρ ἑκάστῳ ἦν, εἰ
[3, 2]	ἄφιξιν καὶ εὐσέβειας νομοθέτου Μωσεῖ	παραπλησίου,	γένος τε αὐτοῦ καὶ φυλὴν
[3, 2]	ἀνδρὸς κοινοῦ καὶ τοῖς λοιποῖς	παραπλησίου	τέως τὴν ἐξέτασιν ποιούμενοι, ἵνα,
[3, 6]	καὶ φαρμακέας αὐτῷ κατὰ πάντα	παραπλησίους;	τίς οὖν ἤδη πώποτε τὸ
[3, 2]	καὶ Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς Μωσεῖ	παραπλησίως	καὶ πολὺ κρειττόνως πρῶτος τῆς
[3, 6]	τὸ κλέος ᾄδεται τῷ ἡμετέρῳ	παραπλησίως;	Τίς δὲ τῶν ἀπ´ αἰῶνος
[3, 5]	μὲν οὖν ὁ Πέτρος εἰκότως	παρασιωπᾶσθαι	ἠξίου· διὸ καὶ Μάρκος αὐτὰ
[3, 5]	εὐορκίας δεῖσθαι, πολλοῦ δεῖ ἐπιορκεῖν,	παρασκευάζειν	δὲ τὸν τρόπον παντὸς ὅρκου
[3, 6]	καὶ τοὺς φοιτητὰς τοιούτους εἶναι	παρασκευάζων,	καὶ εἰ σώφρων αὐτὸς καὶ
[3, 3]	τὴν φύσιν ἀνθρώπου τέως ἐξητάσθω,	παραστατικὰ	τῆς σεμνῆς καὶ βιωφελοῦς διδασκαλίας
[3, 7]	ἐνεργούσης ἐν αὐτοῖς θείας δυνάμεως	παραστατικόν.	Ἀνακαλέσας γοῦν αὐτοὺς τὰ μὲν
[3, 2]	προφητείαν, δι´ ἧς ὅμοιον αὐτῷ	παραστήσειν	ὁ θεὸς ἐθέσπισεν εἰπών· Προφήτην
[3, 2]	ἔτι μᾶλλον διὰ τῶν ἑξῆς	παραστήσεται	ἐπὶ μόνον τὸν σωτῆρα καὶ
[3, 0]	ἐναργῶν τῶν ἀποτελεσμάτων αὐτίκα μάλα	παραστήσομεν,	πρῶτον ἀναγκαίως ἐκεῖνο θεωρήσαντες, ὅπως
[3, 5]	ἱστόρησεν· καὶ κωφοῖς τὴν ἀκοὴν	παρασχεῖν,	ὃ οὐδείς ποθ´ ἡμῶν ἤκουσεν·
[3, 2]	αὐτοῦ γνῶσίν τε καὶ εὐσέβειαν	παρασχεῖν	τῷ βίῳ, εἰκότως προφήτην ἕτερον
[3, 6]	πλεῖστα μὲν ἀνδρῶν τυγχάνει πλήθη,	παραταξαμένων	μὲν πρὸς τὰς φυσικὰς τοῦ
[3, 1]	ἔσεσθαι τῆς εὐαγγελικῆς πραγματείας ἡ	παρατεθεῖσα	προφητεία παρίστησιν, μετὰ δὲ αὐτὸν
[3, 2]	ἱερῶν λογίων τοῖς πιστεύουσιν αὐτοῖς	παρατέθειται·	τοῖς δ´ ἀπειθοῦσι ταῖς προφητικαῖς
[3, 2]	ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν	παρατείνουσαν	ὁ λόγος εὐαγγελίζεται, σαφέστατα τοῦτο
[3, 4]	φωνήσας μέγα, καὶ τῷ πατρὶ	παρατιθεὶς	τὸ πνεῦμα, εἰπὼν αὐτοῖς ῥήμασιν
[3, 4]	ῥήμασιν Πάτερ εἰς χεῖράς σου	παρατίθεμαι	τὸ πνεῦμά μου» οὕτως ἄφετος
[3, 4]	μικρά τινα τῆς αὐτοῦ δυνάμεως	παραφαίνειν	εἴωθεν, πλὴν ἀλλὰ καὶ διὰ
[3, 5]	ἐν τοῖς ἀπεμφαίνουσι καὶ σκυθρωποῖς	παραχαράξαντες	πῶς οὐκ ἂν εἶεν ἄξιοι
[3, 5]	εἶναι τῶν Χριστοῦ μαθητῶν, ἀφεῖται	παραχρῆμα	ἐλεύθερος, κἂν μυρίοις ἔνοχος ἁλίσκηται
[3, 2]	ἤχθη εἰς θάνατον» Εἶτ´ ἐπεὶ	παραχρῆμα	καὶ οὐκ εἰς μακρὸν μετὰ
[3, 2]	Ἰουδαίων καθῄρητο βασίλειον· ἐκλελοίπει δὲ	παραχρῆμα	ὁ ἐκ προγόνων διαδοχῆς ἄρχων
[3, 4]	ἀνέμοις, καὶ πάντα γε ἔστη	παραχρῆμα,	οἷα δεσπότου φωνὴν καταπτήξαντα; πέντε
[3, 4]	τὸν παῖδα προσπεσὼν τῷ Ἰησοῦ	παραχρῆμα	σῶον ἀπελάμβανεν· καὶ θυγατέρα πάλιν
[3, 4]	τῆς τῶν κακῶν ἰάσεως ἐπελάβετο,	παραχρῆμά	τε ὑγιὴς ἦν, τῆς τοῦ
[3, 5]	δὲ ῥαπίσαι αὐτὸν τολμήσας ξηρὸς	παραχρῆμα	τὴν δεξιάν, ὁ δ´ ἀρχιερεὺς
[3, 5]	τολμήσας αὐτὸν αὐτοχειρίᾳ καθ´ ἑαυτοῦ	παραχρῆμα	τὴν δίκην ἐπεσπάσατο. Κἀκεῖνο δὲ
[3, 6]	ὄνομα φρίττει, ὑπεξίσταταί τε καὶ	παραχωρεῖ	τῇ τῆς προσηγορίας δυνάμει; ὥσπερ
[3, 3]	καὶ ἐχίδνης ἄρκτου τε καὶ	παρδάλεως	καὶ συὸς ψυχῆς κατ´ οὐδέν,
[3, 2]	συμβοσκηθήσεται λύκος μετὰ ἀρνός, καὶ	πάρδαλις	συναναπαύσεται ἐρίφῳ, καὶ μοσχάριον καὶ
[3, 4]	ἀλλ´ ὡς αὐτὸ μόνον ἑκὼν	παρεδίδου	τοῖς ἐπιβουλεύουσι τὸ σῶμα, ἀνωρθοῦτο
[3, 2]	καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν	παρεδόθη»	Ἀντὶ τούτων γὰρ ἀμειβόμενος αὐτὸν
[3, 2]	ἑξῆς διδάσκει φήσας· Ἀνθ´ ὧν	παρεδόθη	εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ
[3, 5]	ὁ Λουκᾶς ἐτίμησεν, καθ´ ἃ	παρέδωκαν	αὐτῷ οἱ ἀπ´ ἀρχῆς αὐτόπται
[3, 5]	τινες συλλαβόντες αὐτοὺς πρῶτα μὲν	παρέδωκαν	φυλακῇ, ἔπειτα δὲ ἀπέλυσαν παραγγείλαντες
[3, 2]	τῶν αὐτοῦ φωνῶν καὶ ἧς	παρέδωκε	διδασκαλίας τὰς παραθέσεις ποιούμενοι. ~γʹ
[3, 2]	ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν, καὶ κύριος	παρέδωκεν	αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Καὶ
[3, 2]	δόγματα πρῶτος Μωσῆς τῷ Ἰουδαίων	παρέδωκεν	ἔθνει, ταῦτα θεοπρεπέστερον πρῶτος τοῖς
[3, 3]	τοῖς δογματικοῖς τῶν αὐτοῦ λόγων	παρειλήφαμεν	εἶναί τινας μετὰ τὸν ἀνωτάτω
[3, 2]	αὐτῶν ἄρχοντας καὶ ἡγουμένους ἢ	παρεῖναι	τὸν προφητευόμενον· τούτου δὲ ἐπιστάντος
[3, 1]	Καὶ τυφλοῖς δὲ τὴν ἀνάβλεψιν	παρεῖχεν,	τοῖς τὰς ὄψεις τοῦ σώματος
[3, 5]	καὶ εἰς τοὐναντίον τὰ δηλούμενα	παρεκδεχόμενος.	Ἀλλ´ ὡς οὐκ ἄν τις
[3, 7]	λόγων ἱκανότητι θαρσοῦντες ἐπὶ τοῦτο	παρελευσόμεθα;	ἢ τίς ἡμῖν ἐλπὶς ἔσται
[3, 5]	καὶ ἑτέρους ὑπὲρ τὸν Ὠκεανὸν	παρελθεῖν	ἐπὶ τὰς καλουμένας Βρεττανικὰς νήσους,
[3, 7]	τρόπος; ἆρα γὰρ εἰς μέσην	παρελθόντες	πόλιν, ἔπειτα ἐν ἀγορᾷ στάντες
[3, 5]	ἠξίου· διὸ καὶ Μάρκος αὐτὰ	παρέλιπεν.	τὰ δὲ κατὰ τὴν ἄρνησιν
[3, 2]	καταπαυομένης τῆς δρόσου κύκλῳ τῆς	παρεμβολῆς,	καὶ ἰδοὺ ἐπὶ πρόσωπον τῆς
[3, 5]	μαθηταί, ἀπρὶξ ἐχόμενοι τοῦ Ἰησοῦ,	παρέμενον	ἔτι μᾶλλον εἰς πάντας αὐτόν
[3, 2]	δὲ τῶν παρ´ αὐτοῖς ἀρχόντων	παρέσεσθαι	τὸν προφητευόμενον. Ἰούδαν δὲ νῦν
[3, 6]	δεῖ ὑπηκόους καὶ ὑποχειρίους εἶναι	παρεσκεύασεν.	Ὁ δὴ τοιούτους ἡμᾶς προαγαγὼν
[3, 2]	πάντων ἐθνῶν, ἃ δὴ πάντα	παρέστη	καὶ ἔτι μᾶλλον διὰ τῶν
[3, 2]	μόνος δὲ ὁ σωτὴρ ἡμῶν	παρέστη	τὰ παραπλήσια Μωσεῖ διαπεπραγμένος, θέα
[3, 2]	θεσπίσας ὁ λόγος ἐν τῷ	Παρέστησαν	οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ
[3, 6]	λόγων αὐτοῦ τροφῆς λαμπρὰ τεκμήρια	παρεστήσαντο.	Οὐ μόνον δὲ ἄνδρες παρ´
[3, 3]	τῆς παρούσης ὑποθέσεως· δι´ οὗ	πάρεστιν	ἀνθρώποις ἐπὶ σπείρας τοῖς καθ´
[3, 5]	ἡ παιδίσκη ἤρξατο λέγειν τοῖς	παρεστῶσιν·	οὗτος ἐξ αὐτῶν ἐστιν. Ὁ
[3, 5]	Καὶ μετὰ μικρὸν πάλιν οἱ	παρεστῶτες	ἔλεγον τῷ Πέτρῳ· ἀληθῶς ἐξ
[3, 2]	τῇ ἐρήμῳ τροφὰς τῷ λαῷ	παρέσχε.	Λέγει δ´ οὖν ἡ γραφή·
[3, 5]	διαθέσεως σαφῆ καὶ ἐναργῆ τεκμήρια	παρεσχηκέναι;	Οἱ δέ γε τοὺς τοιούσδε
[3, 1]	τὸ φῶς τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας	παρέχων	ὁρᾶν. Τὸν μὲν οὖν Χριστὸν
[3, 7]	αὐτοῦ τῷ νεύματι κατὰ τὰ	παρηγγελμένα	πᾶν γένος ἀνθρώπων ἐμαθήτευον, ἐκ
[3, 7]	καὶ τοῖς ὑπὸ τοῦ σταυρωθέντος	παρηγγελμένοις;	τοῦτον γὰρ εἶναι τοῦ μόνου
[3, 7]	προθύμως ἐπιδιδόναι σφᾶς αὐτοὺς τοῖς	παρηγγελμένοις.	Φησὶν γοῦν αὐτοῖς· Καὶ ἰδοὺ
[3, 5]	καὶ τῶν Ἰουδαίοις ὑπὸ Μωσέως	παρηγγελμένων	κρείττονα φρονεῖν. τὸν μὲν γὰρ
[3, 5]	ἀλλήλοις εὐτελεῖς ἄνδρες καὶ ἰδιῶται	παρῄεσαν	ἐπὶ τὴν Ῥωμαίων ἀρχήν, ἢ
[3, 6]	τῶν πώποτε αὐτοδίδακτος ἡμῖν γραμματικῆς	παρῆλθεν	διδάσκαλος, οὐδέ γε ῥήτωρ μὴ
[3, 6]	λέγειν εἰς πάντας, ὅτι μὴ	παρῆν	αὐτῷ τοσαύτη τις εὐσεβείας δύναμις
[3, 2]	τε γὰρ αὐτὸς εἰς ἀνθρώπους	παρῆν	καὶ τὸ Ἰουδαίων καθῄρητο βασίλειον·
[3, 5]	λέγωσιν περὶ αὐτοῦ» Οὐ γὰρ	παρῆν	ὁ Μάρκος τοῖς ὑπὸ τοῦ
[3, 4]	συνδιατρίψας χρόνον, ἄνεισιν ὅθεν καὶ	παρῆν,	ὑπ´ ὀφθαλμοῖς αὐτῶν τὴν εἰς
[3, 5]	μηδὲν μεριμνᾶν τῶν χρειῶν ἕνεκα.	Παρῄνει	δ´ αὐτοῖς καὶ τῶν Ἰουδαίοις
[3, 5]	μὲν ἐδίδασκεν, οἱ δ´ ἐμάνθανον;	παρῄνει	δ´ αὐτοῖς πρὸς τοῖς ἄλλοις
[3, 6]	φαντασιοκόπος ἦν, ἀφ´ ὧν ἰώμενος	παρῄνει	μηδενὶ φράζειν μηδὲ εἰς πολλοὺς
[3, 0]	λόγια τὸν κατ´ αὐτοὺς βίον	παρῃτησάμεθα,	καὶ ἔτι πρὸς τούτοις συστάντος,
[3, 5]	ὕπαρξιν· ὅπερ τάχα τις ἀκούσας	παρῄτητο	ἂν τὸ βαρὺ τοῦ προστάγματος,
[3, 6]	ὅλων ἀνατεθείκασιν, ἁγνείαν παντελῆ καὶ	παρθενίαν	ἀσκήσασαι. Ἕνα μὲν οὖν μηλόβοτον
[3, 2]	καὶ διψῶσα τὴν ἀποκυήσασαν αὐτὸν	παρθένον,	ἧς οὐδεὶς ἀνὴρ ἐπιβέβηκεν, ἀφ´
[3, 2]	διάνοιαν, ἐπὰν λέγῃ· Ἰδοὺ ἡ	παρθένος	ἐν γαστρὶ λήψεται, καὶ τέξεται
[3, 2]	καὶ τρόπον γενέσεως καὶ τῆς	παρθένου	τὸ θαῦμα καὶ βίου τρόπον,
[3, 5]	τὴν Ἀρμενίων, ἑτέρους δὲ τὸ	Πάρθων	ἔθνος, καὶ αὖ πάλιν τὸ
[3, 2]	πολιορκηθέντας ὑπὸ Ῥωμαίων, οὐδὲ τοῦτο	παριδὼν	ἐπιλέγει· Καὶ δώσω τοὺς πονηροὺς
[3, 7]	βοῇ μείζονι χρησάμενοι συνεκάλουν τοὺς	παριόντας	κἄπειτα ἐδημηγόρουν; καὶ τίς ἦν
[3, 6]	τῷ δι´ ἐναντίας ἡμῖν λόγῳ	παριστάμενος	λεγέτω, τίς τῶν πώποτε γοήτων
[3, 2]	ὁ λόγος εὐαγγελίζεται, σαφέστατα τοῦτο	παριστὰς	διὰ τοῦ Καὶ τὸ σπέρμα
[3, 2]	βίον ὑποσχόμενος· ὃ δὴ καὶ	παριστὰς	λευκότερον, τοῖς πρὸς αὐτοῦ μακαριζομένοις
[3, 2]	ἀνάστασιν τοῦ προφητευομένου διὰ τούτων	παρίστασθαι.	Πῶϵ παραδοθέντα, εἶτα καθαριζόμενον ὑπὸ
[3, 2]	δὲ καὶ λευκότερον ὁ Ἡσαΐας	παρίστησι·	δι´ αἰνιγμάτων μέν, ὅταν λέγῃ·
[3, 6]	ἄνδρα τοιοῦτον, οἷον ὁ λόγος	παρίστησιν,	ἀποδειχθῆναι. τί δῆτα οὖν, ἦ
[3, 1]	εὐαγγελικῆς πραγματείας ἡ παρατεθεῖσα προφητεία	παρίστησιν,	μετὰ δὲ αὐτὸν τῆς αὐτῆς
[3, 7]	δ´ ἐνεργείας ἔπειθον, ζῶντος ἔργα	παριστῶντες.	Εἰ δὲ καὶ θεὸν αὐτὸν
[3, 2]	διαλάβωμεν, ἐξ ἐναργῶν τῶν ἀποδείξεων	παριστῶντες	ὡς οὐκ ἀνθρωπείας ἄρα ἦν
[3, 5]	οὓς ἡγοῦντο θεοὺς οἱ προπάτορες,	παρίωμεν	δὲ καὶ ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα,
[3, 3]	με χρὴ πλείονα νῦν λέγειν,	παρὸν	ἐκ τῶν πρόσθεν εἰρημένων τίς
[3, 5]	καὶ ἐπίδοξα περὶ αὐτοῦ μαρτυροῦντες,	παρὸν	ἑκάστῳ ζῆν ἀπραγμόνως καὶ ἐπὶ
[3, 2]	τὸν σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν,	παρὸν	ὅτῳ φίλον ἐπὶ σχολῆς ἀναλέξασθαι
[3, 6]	διδασκαλίας εἰσέτι νῦν κατὰ τὸν	παρόντα	καιρὸν ἐν ὅλοις τοῖς ἐπὶ
[3, 7]	Ἰησοῦ πρὸς αὐτῶν ἐπιτελουμένῃ τοὺς	παρόντας	καὶ τοὺς θεωμένους ἐκπλῆξαι. Ἐξέπληττον
[3, 5]	ἢ φαρμακέα τινὰ θαυμασιῶσαι τοὺς	παρόντας.	~ςʹ Ὅτι μὴ κατὰ γοητείαν
[3, 7]	γωνίᾳ γῆς τότε, καὶ οἱ	παρόντες	ἤκουον μόνοι. Πῶς οὖν ἄρα
[3, 4]	δὲ χρὴ καὶ ἐπὶ τοῦ	παρόντος	βραχέα πρὸς τοὺς δεδηλωμένους ἐνστῆναι,
[3, 5]	πλανώμενοι, ἐνεργεῖν κατ´ αὐτοῦ μὴ	παρόντος	ἐδόκουν; τί δ´ ἄρα; οὐκ
[3, 2]	τὸν τόπον, ἀρκούντως ἐπὶ τοῦ	παρόντος	ταῦθ´ ἡμῖν ἐπιτετμήσθω· πλεῖστα δὲ
[3, 2]	ἑρμηνεύσει. τέως δὲ ἐπὶ τοῦ	παρόντος	τῆς τῶν προφητῶν περὶ τῆς
[3, 2]	περὶ τοῦ προκειμένου, καὶ ἡ	παροῦσα	δὲ πραγματεία τῆς Εὐαγγελικῆς Ἀποδείξεως
[3, 3]	διὰ τοῦ πρώτου συγγράμματος τῆς	παρούσης	ὑποθέσεως· δι´ οὗ πάρεστιν ἀνθρώποις
[3, 3]	ἐν τῷ πρώτῳ συγγράμματι τῆς	παρούσης	ὑποθέσεως, ἐκείνοις ἀρκεσθησόμεθα. Ἐπεὶ δὲ
[3, 6]	χρόνον, μὴ φέροντες αὐτοῦ τὴν	παρουσίαν,	ἄλλος ἄλλοθεν ἐβόα· Ἔα, τί
[3, 2]	ἀνθρώποις τὴν τῶν μελλόντων ἀγαθῶν	παρουσίαν	εὐηγγελίζετο, ἱκανῶς ἔχει τὰ εἰρημένα,
[3, 2]	ἔθνους μέχρι τῆς τοῦ προσδοκωμένου	παρουσίας	ἀποφαίνεται, διαλιπόντων δὲ τῶν παρ´
[3, 6]	καὶ δαιμόνων ἐπικλήσεώς τε καὶ	παρουσίας	γοητεύοντας. Μή τι οὖν καὶ
[3, 6]	αὐτοῖς λανθάνειν, ἐνσεμνύνεσθαι δὲ καὶ	παρρησιάζεσθαι	ἐπὶ τῇ τῶν κρειττόνων ἀπὸ
[3, 5]	τοῖς παραδόξοις ἔργοις αὐτοῦ μετὰ	παρρησίας	ἐμαρτύρουν. Καὶ μήν, εἴπερ ψεύσματα
[3, 5]	Στέφανος, ἐπὶ τοῦ Ἰουδαίων πλήθους	παρρησιασάμενος,	καὶ διωγμὸς οὐχ ὁ τυχὼν
[3, 6]	ταῖς παραδοξοποιίαις, ὁπότε εἰσέτι δεῦρο	πᾶς	δαίμων καὶ πᾶν ἀκάθαρτον πνεῦμα,
[3, 6]	ἂν εἴη βελτίων δή που	πᾶς	ὁ διδάσκων τῶν μαθητευομένων· φιλόσοφος
[3, 6]	ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ὅτι	πᾶς	ὁ ἐμβλέπων γυναῖκα πρὸς τὸ
[3, 3]	κοινῆς καὶ πανδήμου φιλοσοφίας εἰσηγητὴν	πᾶς	ὁ φιλαλήθης αὐτὸν ὁμολογήσαι ἄν;
[3, 2]	αὐτῷ Καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν σοὶ	πᾶσαι	αἱ φυλαὶ τῆς γῆς Καὶ
[3, 6]	κατορθῶσαι τὸ βουληθέν, πῶς οὐ	πᾶσαν	ἀνθρώπου καλύπτοι ἂν φύσιν; Βασιλέων
[3, 6]	θεῖον ἀληθῶς χρῆμα γεγονέναι, καὶ	πᾶσαν	ἀνθρώπου φύσιν ὑπερβεβηκέναι τὸν δηλούμενον;
[3, 6]	σαρκὸς ἐγγόνων ἠλόγησαν, ψυχῆς δὲ	πᾶσαν	ἐπιμέλειαν πεποιηκυῖαι ὅλας αὐτὰς αὐτῷ
[3, 6]	Ἑλλήνων, ἐκ τῶν Ἰησοῦ λόγων	πᾶσαν	μὲν ὑπερεκκῦψαι πολύθεον πλάνην τὸν
[3, 3]	πρὸς τὸν ἀνωτάτω θεὸν ἀνάγουσιν,	πᾶσαν	ὁρατὴν φύσιν ὑπερκύψαντα; ἆρα οὖν
[3, 1]	ὀλίγῳ καὶ βραχεῖ χρόνῳ τὴν	πᾶσαν	περιδραμούμενοι οἰκουμένην καὶ πάντα τόπον
[3, 5]	πλέον ἐπαΐοντες φωνῆς, πῶς ἐπὶ	πᾶσαν	προῆλθον τὴν οἰκουμένην; ἢ ποίᾳ
[3, 7]	σαρκὶ καὶ σώματι κατοικῆσαι, καὶ	πᾶσαν	τὴν ἐν ἀνθρώποις οἰκονομίαν ἐπιτελέσαι
[3, 5]	ὡς καὶ ἐκ τούτων λελύσθαι	πᾶσαν	τὴν κατὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ
[3, 5]	ἐνεσχημένοι, ὑπέμενον πρὸς τῶν ὁμοεθνῶν	πάσας	αἰκίας καὶ πᾶν τιμωριῶν εἶδος
[3, 5]	βίον. Οὕτως δέ τις καὶ	πάσας	ἁπλῶς εἰπεῖν τὰς τῶν παλαιῶν
[3, 6]	μαθηταί, πάσας μὲν αἰκίας ἀνατλάντες,	πάσας	δὲ βασάνων ἰδέας ὑπομείναντες, καὶ
[3, 6]	οἱ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν μαθηταί,	πάσας	μὲν αἰκίας ἀνατλάντες, πάσας δὲ
[3, 2]	τοῦ θανάτου, ὅπως ἂν ἐξαγγείλω	πάσας	τὰς αἰνέσεις σου» Τούτοις δὲ
[3, 7]	ἰδοὺ ἐγὼ μεθ´ ὑμῶν εἰμι	πάσας	τὰς ἡμέρας, ἕως τῆς συντελείας
[3, 5]	αὐτοῦ τὴν προσηγορίαν ποιητέον, καὶ	πάσας	ὕβρεις καὶ τιμωρίας ὑπομενετέον, πάντα
[3, 5]	διὰ δὲ βασάνων ὑπομονῆς καὶ	πάσης	αἰκίας καὶ θανάτου, καὶ ἐπὶ
[3, 5]	καὶ κρατεῖν μὲν ὀργῆς καὶ	πάσης	αἰσχρᾶς ἐπιθυμίας πειρᾶσθαι, μᾶλλον δὲ
[3, 5]	ἀδικίας δὲ καὶ πλεονεξίας καὶ	πάσης	ἀκολασίας, τούς τε μαθητὰς αὐτοῦ
[3, 7]	ἐδημηγόρουν ἄνδρες λόγων ἄπειροι καὶ	πάσης	ἀμέτοχοι παιδείας; ἀλλὰ μὴν οὐ
[3, 5]	τις εὖ φρονῶν πῶς οὐ	πάσης	ἀποδοχῆς αὐτοὺς ἀξίους κρίνειεν, ἄνδρας
[3, 5]	φαίη τις, γεγονότα παραίτιον ἀγαθοῦ,	πάσης	δὲ κακίας διδάσκαλον; ἀνὴρ μὲν
[3, 6]	ἄλλων βαρβάρων σωφρονισταί, ἐπιστρεπτικοί τε	πάσης	ἐκθέσμου καὶ θηριώδους διαίτης, νόμοι
[3, 7]	δ´ ἂν πλήθει διειλέχθησαν οἱ	πάσης	ἐκτὸς γεγονότες παιδείας; ἀλλὰ τοῦτ´
[3, 6]	δεισιδαιμονίᾳ, νόμοι δαιμόνων πολέμιοι καὶ	πάσης	ἐχθροὶ πολυθέου πλάνης, νόμοι Σκυθῶν
[3, 3]	οὐδαμῶς οἰκεῖα λογισάμενος, κρίνας δὲ	πάσης	θυσίας προσηνεστάτην καὶ ἡδεῖαν εἶναι
[3, 3]	τοῖς εὐσεβέσιν ἐπάθλων, ἀποτρέπεσθαι δὲ	πάσης	κακίας διὰ τὰς ἐπηρτημένας τοῖς
[3, 6]	σπουδήν, καθαροὶ δὲ ἐξ ἐκείνου	πάσης	τῆς περὶ τούτου ὑπονοίας ἐτύγχανον;
[3, 5]	Πέτρος ὅ τι δῷ, ὡμολόγει	πάσης	ὑπάρξεως χρυσίου καὶ ἀργυρίου καθαρεύειν,
[3, 2]	ὡς ἄρα ὁ Χριστὸς ἐκτὸς	πάσης	ὑπάρχων πλημμελείας τὰς ὑπὲρ ἀνθρώπων
[3, 2]	ὑμῶν ὄψεται σπέρμα μακρόβιον Οὐ	πᾶσι	γὰρ ἐφεῖται τὸ μακρόβιον τοῦ
[3, 6]	ὁμοῦ καὶ βαρβάρων, καὶ νόμοι	πᾶσι	τοῖς ἔθνεσι κατεσπείροντο ἐναντίοι τῇ
[3, 6]	γόης, πῶς ἂν τοιαύτης διδασκαλίας·	πᾶσι	τοῖς ἔθνεσι κατέστη αἴτιος, οἵας
[3, 2]	σπέρματος Ἰσραήλ, μυρία πλήθη ἐν	πᾶσι	τοῖς ἔθνεσι κυριολογεῖ, τῆς ἐνθέου
[3, 2]	ἀλλὰ καὶ ἐθνῶν καὶ τὰ	πᾶσι	τοῖς ἔθνεσι λυσιτελῆ πρὸς τὴν
[3, 5]	συντιθεμένων. Ἤδη δὲ ἐντεῦθεν νομοθετῶμεν	πᾶσι	τοῖς ἔθνεσιν ἀντίστροφα ταῖς ἐξ
[3, 5]	καὶ τὸ φέρεσθαι ἐξ ἐναντίας	πᾶσι	τοῖς ἔθνεσιν καὶ τὸ θεοῖς
[3, 7]	ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον	πᾶσι	τοῖς ἔθνεσιν» Ὁ δὲ λόγος
[3, 2]	κύριος πρόσωπον πρὸς πρόσωπον ἐν	πᾶσι	τοῖς σημείοις καὶ τέρασι Δέδεικται
[3, 5]	κακὸν λέγοιτο, λανθάνειν δ´ ἐπὶ	πᾶσι	τούτοις σπουδάζειν καὶ τὸ ἦθος
[3, 5]	γῆν, καὶ τὰ παρὰ τοῖς	πᾶσιν	ἀνατρέπωμεν. Προθυμίας δὲ μηδεὶς ἡμῶν
[3, 2]	θεοῦ γνῶσίν τε καὶ εὐσέβειαν	πᾶσιν	ἀνθρώποις προυβάλετο, καινοῦ τε βίου
[3, 2]	τε καὶ προγνώσεως, καὶ ὡς	πᾶσιν	ἀνθρώποις τὴν τῶν μελλόντων ἀγαθῶν
[3, 2]	τὰς αἰνέσεις σου» Τούτοις δὲ	πᾶσιν	ἀντιβλέψαι δύνασθαι οὐδὲ τοὺς σφόδρα
[3, 5]	ἡ περὶ τῶν αὐτῶν ἐν	πᾶσιν	αὐτοῖς ὁμόφωνος μαρτυρία, ἡ μέχρι
[3, 7]	τὸ πρὶν ἀνθρώποις γε τοῖς	πᾶσιν	διάδηλοι καὶ διαπρεπεῖς ἐγίνοντο τῶν
[3, 4]	εἰς μακρὸν μῆκος ἐκτείνοιτο, ἐπὶ	πᾶσιν	ἐκκείσθω ὁ αὐτοῦ θάνατος, οὐ
[3, 5]	εὖ μάλα ἀναιδῶς, ὅτι δὴ	πᾶσιν	ἡμῖν μετὰ τὸ ἐκ νεκρῶν
[3, 5]	τοῖς ἀνδράσιν ἀπιστητέον, καὶ τοῖς	πᾶσιν,	οἵτινες ποτ´ ἄρα παρ´ Ἕλλησιν
[3, 2]	αἰῶνος Ὡμολόγηται δὲ παρὰ τοῖς	πᾶσιν	ὅτι ἐν Βηθλεὲμ ἐγεννήθη Ἰησοῦς
[3, 6]	οὐκ ἂν εἶεν πρόδηλοι τοῖς	πᾶσιν,	ὅτι μηδεμίαν ἔχοιεν τοῦ λοιποῦ
[3, 5]	αὐτοῦ γενέσθαι ἐμαρτύρησαν, καὶ ἐπὶ	πᾶσιν	τὴν αὐτοῦ μετὰ τὸν θάνατον
[3, 5]	συνήθους ἐκοινώνησεν. Φυλαττέσθω δ´ ἡμῖν	πᾶσιν	τὸ ἀναιδὲς καὶ ἀδιάτρεπτον, μενέτω
[3, 5]	αἰκίας καὶ θανάτου, καὶ ἐπὶ	πᾶσιν	ὑπὸ τοῦ θεοῦ μαρτυρηθέντων, ὃς
[3, 7]	δὲ καὶ εἰς τὸ τοῖς	πᾶσιν	φανερὸν καταστῆναι, ὅτι μὴ ἐξ
[3, 5]	μὲν τοῖς ἐξ αἰῶνος παρὰ	πᾶσιν	ὡμολογημένοις πολεμεῖν, τὸν δ´ ὑπ´
[3, 3]	ἀποχῆς> Θεῷ μὲν τῷ ἐπὶ	πᾶσιν,	ὥς τις ἀνὴρ σοφὸς ἔφη,
[3, 6]	πληρῶσαι καὶ κηρῦξαι τὴν γνῶσιν	πᾶσιν,	ὥστε ἐκ τῆς αὐτῶν ἐκείνων
[3, 2]	τὰ σχοινίσματά σου, καὶ τοὺς	πασσάλους	σου κατίσχυσον, ἔτι εἰς τὰ
[3, 4]	τὸ πνεῦμα, εἰπὼν αὐτοῖς ῥήμασιν	Πάτερ	εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ
[3, 6]	καὶ λόγῳ τὸν πάντων δημιουργὸν	πατέρα	θεὸν ἀνακαλούμενος ἀποδείκνυται καὶ τοὺς
[3, 6]	ὑπερεκκῦψαι πολύθεον πλάνην τὸν δὲ	πατέρα	καὶ δημιουργὸν τοῦδε τοῦ παντὸς»
[3, 6]	διαρρήδην φάσκων· Τὸν μὲν οὖν	πατέρα	καὶ δημιουργὸν τοῦδε τοῦ παντὸς
[3, 6]	τῆς τοῦ διδασκάλου συνεργίας τὸν	πατέρα	καὶ δημιουργὸν τῶν ὅλων εὑρεῖν
[3, 6]	ὅλων θεοῦ εὐσεβείᾳ, ὃν οἷα	πατέρα	τιμῶν καὶ σέβων τὰ μάλιστα
[3, 2]	ὁ θεός· Αὐτὸς ἐπικαλέσεταί με,	πατήρ	μου εἶ σύ Κἀγὼ πρωτότοκον
[3, 5]	οὐκ ἀπεκάλυψέν σοι, ἀλλ´ ὁ	πατήρ	μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.
[3, 2]	τούτων γὰρ ἀμειβόμενος αὐτὸν ὁ	πατὴρ	τῆς ὑπακοῆς καὶ τῆς ὑπομονῆς
[3, 3]	φάσκων· Ἔσεσθε τέλειοι, ὡς ὁ	πατὴρ	ὑμῶν τέλειός ἐστιν» Εἰ δὴ
[3, 2]	ἐκκείμενα· γέγονε γὰρ ὑπήκοος» τῷ	πατρὶ	μέχρι θανάτου» διὸ καὶ κληρονομήσειν
[3, 4]	ἰκρίου φωνήσας μέγα, καὶ τῷ	πατρὶ	παρατιθεὶς τὸ πνεῦμα, εἰπὼν αὐτοῖς
[3, 7]	εἰς ἀνθρώπους ἀφίξεως παρὰ τῷ	πατρὶ	τυγχάνοντα κατήγγελλον, καὶ τούτῳ πῶς
[3, 7]	τὰς περὶ τοῦ Ἰησοῦ γραφὰς	πατρίοις	χαρακτῆρσιν καὶ πατρίῳ φωνῇ μετελάμβανον.
[3, 5]	λαλεῖν μήτε ἀκούειν πλέον τῆς	πατρίου	φωνῆς ἐπισταμένους, μὴ μόνον διανοηθῆναι
[3, 7]	Ἰησοῦ γραφὰς πατρίοις χαρακτῆρσιν καὶ	πατρίῳ	φωνῇ μετελάμβανον. Καίτοι τίς οὐκ
[3, 7]	ἔθνη, πῶς πείσομεν τῶν μὲν	πατρίων	θεῶν ἀφίστασθαι, ἕνα δὲ τὸν
[3, 3]	καὶ μέχρις ἀνθρώπων νεύματι τοῦ	πατρὸς	διά τινας σωτηρίους οἰκονομίας ἀπεστάλθαι·
[3, 5]	αἰῶνος παρ´ αὐτοῖς περὶ τῶν	πατρῴων	θεῶν δόξαις. Κελεύωμεν Ῥωμαίοις αὐτοῖς
[3, 7]	λέγουσιν χρῆναι δεῖν τῶν μὲν	πατρῴων	θεῶν καταφρονῆσαι, καὶ μωρίαν μὲν
[3, 5]	ἐπὶ Ῥώμης κατὰ κεφαλῆς σταυροῦται,	Παῦλός	τε ἀποτέμνεται, Ἰωάννης τε νήσῳ
[3, 2]	βλασφημοῦντες αὐτὸν οὔπω καὶ νῦν	παύονται,	φέρε καὶ πρὸς τούτους ἀποκρινώμεθα,
[3, 7]	ψυχὴ δ´ εὐσεβέων εἰς οὐράνιον	πέδον	ἵζει» καὶ ἐπιλέγει μετὰ τὸν
[3, 5]	αὖθις αὐτοῖς ὁ Πέτρος εἶπεν·	Πειθαρχεῖν	δεῖ θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις»
[3, 7]	Προστάξαντι γὰρ οὐδεὶς ἠπείθει, ἀλλὰ	πειθαρχήσαντες	αὐτοῦ τῷ νεύματι κατὰ τὰ
[3, 7]	καταγνῶναι πάντων, μόνοις δὲ αὐτοῖς	πείθεσθαι	καὶ τοῖς ὑπὸ τοῦ σταυρωθέντος
[3, 6]	ἀκολουθίᾳ προσέχειν τὸν νοῦν, μηδὲ	πείθεσθαι	τοῖς εἰκόσι τεκμηρίοις, ὑπονοῶν τάχα
[3, 6]	τοσοῦτον τῷ τοῦ Πλάτωνος μὴ	πείθεσθαι,	ὡς τὸν ποιητὴν καὶ δημιουργὸν
[3, 5]	οὓς δυνατόν· εἰ δὲ μὴ	πείθοιτό	τις, ἀλλ´ αὐτοί γε ὑπὲρ
[3, 7]	καὶ ὁποίοις ἐχρῶντο λόγοις ἐπὶ	πειθὼ	τῶν ἀκουόντων, ἐπεὶ μηδὲ μικρὸς
[3, 1]	μὴ ῥήμασιν ἀνθρωπίνοις ἐκέχρηντο εἰς	πειθὼ	τῶν ἀκροωμένων, θεοῦ δὲ δύναμις
[3, 2]	εἰς τὴν ἔρημον τεσσαράκοντα ἡμέρας	πειραζόμενος	ὑπὸ τοῦ διαβόλου, καὶ οὐδὲν
[3, 7]	τοῖς λόγοις ἀληθείας αὐτοῦ τὴν	πεῖραν	εἰλήφεσαν; ὅτι γὰρ ἐπίστευσαν λέγοντι,
[3, 6]	Ἰησοῦ μαθητής, καίτοι διὰ βασάνων	πείρας	τῶν κατὰ χρόνους ἡγεμόνων τε
[3, 5]	εἰ δὲ δέοι καὶ δεσμωτηρίων	πειρᾶσθαι	ἀτιμιῶν τε καὶ ὕβρεων ὑπὲρ
[3, 5]	ὀργῆς καὶ πάσης αἰσχρᾶς ἐπιθυμίας	πειρᾶσθαι,	μᾶλλον δὲ μηδὲ ὀργίζεσθαι δι´
[3, 7]	αὐχοῦντες, ἐπ´ ὀλίγον ἐγγυμνασάμενοι τοῖς	πειρατηρίοις,	τὸ δὲ γνήσιον καὶ εἰλικρινὲς
[3, 5]	νομίζοντες, καὶ οἷα πλάνους βλασφημεῖν	πειρώμενοι,	πῶς οὐκ ἂν γένοιντο καταγέλαστοι,
[3, 5]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν διαγράφειν ἦθος	πειρώμενον,	ἀρκούντων καὶ τῶν εἰρημένων εἰς
[3, 5]	οἷς ἐδίδασκεν περιβάλλειν αὐτῷ δόξαν	πειρῷτο.	Πλὴν ἀλλ´ ἐδόθη καὶ τοῦτο
[3, 7]	κἂν ἕνα τινὰ τῶν ἠλιθίων	πεῖσαι	δύνασθαι Ἀλλὰ πάλιν ἀφορῶν εἰς
[3, 5]	τὰ τοιαῦτα εἶναι δοκεῖ; καὶ	πείσειέ	τις ἂν ἑαυτόν, ὡς τοιαῦτα
[3, 5]	αὐτοὺς μηδὲ ἐλπίσαι δεινόν τι	πείσεσθαι	ἐκ τῆς περὶ τοῦ Ἰησοῦ
[3, 5]	ἀπελπίσαι τὰ πάντα ὑπὲρ αὐτοῦ	πείσεσθαι,	τοὺς Ῥωμαίοις ὁμοῦ καὶ Ἕλλησι
[3, 2]	μὲν αἴτια, ὧν παρ´ ἀνθρώποις	πείσεται	ὁ ἀναμάρτητος, ταῦτα ἦν. Ἰουδαίων
[3, 2]	εἰς ἑαυτὸν ἀναδέξεται. Διὸ καὶ	πείσεται	τὰ τῶν ἡμαρτηκότων καὶ ὑπὲρ
[3, 7]	διδασκαλίαν. Οὐ γὰρ τοῖς λόγοις	πεισθέντες	ἀλλὰ τοῖς ἔργοις προκαταληφθέντες ῥᾴδιον
[3, 7]	τινα βαρβάρων γένοιτο ἔθνη, πῶς	πείσομεν	τῶν μὲν πατρίων θεῶν ἀφίστασθαι,
[3, 7]	ἐμαυτῷ φιλαλήθως τὸν λόγον, οὐδεμίαν	πειστικὴν	δύναμιν ἐν αὐτῷ, οὐδέ τι
[3, 6]	οὐδὲ δύο, τὰς κτήσεις ἀπεμπολήσαντες	πένησι	καὶ ἐνδεέσιν μεταδεδώκασιν, ὧν καὶ
[3, 2]	μνημονεύετε τοὺς πέντε ἄρτους τῶν	πεντακισχιλίων	καὶ πόσους κοφίνους ἐλάβετε; Οὐδὲ
[3, 2]	Οὔπω νοεῖτε, οὐδὲ μνημονεύετε τοὺς	πέντε	ἄρτους τῶν πεντακισχιλίων καὶ πόσους
[3, 4]	παραχρῆμα, οἷα δεσπότου φωνὴν καταπτήξαντα;	πέντε	δὲ χιλιάδας ἀνδρῶν, συνεπιπαρόντος μυρίου
[3, 6]	τιμὰς αὐτῶν, καὶ εὗρον μυριάδας	πέντε»	τοιοῦτοι δή τινες οἱ τοῦ
[3, 4]	τε καὶ παίδων πλήθους, ἐκ	πέντε	τὸν ἀριθμὸν ἄρτων εἰς κόρον
[3, 3]	ἀρχόντων, οὓς παντὶ σθένει φεύγειν	πεπαιδεύμεθα,	εἰ καὶ ὅτι μάλιστα θεῶν
[3, 7]	λόγου δύναμιν ὡς μυρία πλήθη	πέπεικεν,	καὶ ὡς συνέστησαν μυρίανδροι ἐκκλησίαι
[3, 5]	δὲ διδασκάλου φαύλου καὶ διαστροφέως	πεπειραμένοι,	καὶ τούτου τὴν ἔκβασιν τῆς
[3, 7]	τῆς δημηγορίας ὁ λόγος, ᾧ	πεπεῖσθαι	εἰκὸς ἦν τοὺς ἀκροωμένους; πῶς
[3, 5]	πολλαὶ μυριάδες ἦσαν Ἰουδαίων ἀνδρῶν	πεπεισμένων	αὐτὸν εἶναι τὸν Χριστὸν τοῦ
[3, 2]	ἁπάντων τῶν ἐθνῶν εἰς αὐτὸν	πεπιστευκότας	τῆς κατὰ θεὸν αὐτῶν προσδοκίας
[3, 5]	οἱ ταῖς ἄλλαις αὐτῶν διηγήσεσιν	πεπιστευκότες.	Οἱ δὴ οὖν μηδὲν τῆς
[3, 5]	συνθήματος ὁμοῦ πάντα τὰ τοιαῦτα	πεπλάσθαι,	ἔπειτα ῥημάτια περὶ αὐτοῦ ψευδῆ
[3, 5]	Οἱ δέ γε τοὺς τοιούσδε	πεπλάσθαι	καὶ κατεψεῦσθαι νομίζοντες, καὶ οἷα
[3, 5]	διδασκάλους τῶν αὐτῶν φύντας μαθημάτων,	πεπλάσθαι	ὑπονοεῖν ὅσα διαπράξασθαι τὸν διδάσκαλον
[3, 5]	ὅσα τούτοις {συμ} φέρεται ὅμοια,	πεπλάσθαι	χρὴ Πρὸς τῶν αὐτοῦ μαθητῶν,
[3, 5]	ψεύσματα ἦν κατὰ συνθήκην αὐτοῖς	πεπλασμένα,	θαυμάζειν ἄξιον ὅπως τοσοῦτο πλῆθος
[3, 5]	τὰ παράδοξα καὶ τὰς θαυματουργίας	πεπλασμένως	ἐπιγραφόντων, ὡς ἂν θαυμάζοιντο καὶ
[3, 1]	τὸν Χριστὸν τοῦ θεοῦ συνίσταται	πεπληρωμένα;	~βʹ Ὅπως περὶ τοῦ Χριστοῦ
[3, 1]	Πτύξας τὸ βιβλίον εἶπεν· σήμερον	πεπλήρωται	ἡ γραφὴ αὕτη ἐν τοῖς
[3, 5]	ἐπαγαγών, ὥσπερ καὶ ὁ Μάρκος	πεποίηκεν.	Ἔχουσιν δὲ αὐτοῦ αἱ λέξεις
[3, 5]	μὲν τὸν Ἰησοῦν τὰ παράδοξα	πεποιηκέναι,	γοητείᾳ δὲ ἄλλως ἐπὶ πλάνῃ
[3, 6]	κατὰ γοητείαν αὐτὸν τῶν παραδόξων	πεποιηκέναι,	δυνάμει δ´ ἀπορρήτῳ καὶ ὡς
[3, 2]	τὰ παραπλήσια καὶ ἐγγὺς ἀλλήλων	πεποιηκέναι	Μωσέα καὶ Ἰησοῦν τὸν σωτῆρα
[3, 7]	εἰκός τινα παραλογώτατα ταῦτ´ αὐτὸν	πεποιηκέναι	νομίσαι. Πῶς γάρ; οἱ μηδὲ
[3, 7]	(διὸ καὶ τοιαύτας τεραστίας δυνάμεις	πεποιηκέναι	οἷα θεόν) τοτὲ δὲ τούτοις
[3, 5]	δὲ λέγοιεν μηδὲν τὴν ἀρχὴν	πεποιηκέναι	τὸν σωτῆρα ἡμῶν θαυμαστὸν μηδέ
[3, 7]	δύναμιν αὐτοῖς ἔνθεον καὶ παραδοξοποιὸν	πεποιηκέναι,	τοτὲ μὲν φήσας λάβετε πνεῦμα
[3, 6]	χρόνον, καὶ τοιαύτας παραδόξους τεραστείας	πεποιηκότα,	ἃς ἀρτίως διεξήλθομεν, ἐκ τοῦ
[3, 5]	προστάγματος, οἱ δὲ καὶ ἔργον	πεποιηκότες	τὸν λόγον ἀποδείκνυνται. Αἰτήσαντος γοῦν
[3, 5]	συναπόστολον, τῶν λοιπῶν εὐαγγελιστῶν τοὐναντίον	πεποιηκότων.	Ἄκουε γοῦν Λουκᾶ, πῶς τοῦ
[3, 6]	τὰ ὅμοια καὶ πρὸ αὐτοῦ	πεποιηκότων,	τί ἄλλο ἢ μαρτυρούντων ἐστὶ
[3, 6]	ἠλόγησαν, ψυχῆς δὲ πᾶσαν ἐπιμέλειαν	πεποιηκυῖαι	ὅλας αὐτὰς αὐτῷ σώματι καὶ
[3, 6]	εὐεργεσίας τοιάσδε, οἵας ὁ ἡμέτερος	πεποιηκὼς	μνημονεύεται, τίς πώποτε διαπραξάμενος ἱστορεῖται;
[3, 3]	καθ´ ἃς ἐν τῇ Προπαρασκευῇ	πεποιήμεθα	διὰ πλείστων ἀποδείξεις. Τοιαῦτα ἄττα
[3, 5]	συνωμοσίαν τε κατὰ τὸ αὐτὸ	πεποιημένοι	συνθήκας ἔθεντο πρὸς ἀλλήλους πλάσασθαι
[3, 5]	ἐπετέλει παραδόξων ἔργων, ὑφ´ ἑαυτὸν	πεποιημένος.	Ἀλλὰ τούτων ἡμῖν ἐπὶ τοσοῦτον
[3, 4]	οἵων, σὺν ἀνθρώποις τὰς διατριβὰς	πεποιημένος,	παραδόξων γέγονεν ποιητὴς ἔργων, τοτὲ
[3, 6]	καθ´ ἡμᾶς πραγμάτων τὴν ἐξέτασιν	πεποιημένων.	Οὕτως δὲ ἄρα οὐδεὶς ἦν
[3, 7]	εἰς πάντας, οἷα καὶ ὁπόσα	πέπονθεν	ὑπὸ Ἰουδαίων, τὰ σεμνὰ μόνα
[3, 5]	Ἀποστόλων γέγραπται. Καὶ τούτων ταῦτα	πεπονθότων,	οἱ λοιποὶ μαθηταί, ἀπρὶξ ἐχόμενοι
[3, 5]	ἠκούσαμεν λεχθέντα, ταῦτα ὡς ἀληθῶς	πεπραγμένα	διατεινώμεθα. Ἀλλ´ ἐπεὶ καὶ ἡ
[3, 5]	γε τοῖς ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ	πεπραγμένοις,	οὐκ ἀνιδρωτί, διὰ δὲ βασάνων
[3, 5]	Κἂν μηδὲν γὰρ φαῦλον ᾖ	πεπραγμένον	τῷ τὸν Χριστὸν ὁμολογοῦντι, κολάζουσιν
[3, 7]	ἐξ ἑτέρων τῶν ὑπ´ αὐτοῦ	πεπραγμένων	ἐνθέων ἔργων τῆς ἐν τοῖς
[3, 2]	καὶ τὴν κατάσχεσίν σου τὰ	πέρατα	τῆς γῆς» ταῦτα δ´ οὖν
[3, 2]	θαλάσσης, καὶ ἀπὸ ποταμῶν ἕως	περάτων	τῆς οἰκουμένης καὶ αὖθις· Πάντα
[3, 2]	αὐτὸν τῆς πληγῆς· ἐὰν δῶτε	περὶ	ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται
[3, 2]	πῶς ἔσται; Ἐὰν δῶτε» φησίν,	περὶ	ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται
[3, 2]	προφητικαῖς γραφαῖς ἰδίως ἀπαντήσομεν, ὡς	περὶ	ἀνδρὸς κοινοῦ καὶ τοῖς λοιποῖς
[3, 6]	θεοῦ κρίσιν, χλευάσει δὲ τοὺς	περὶ	ἀρετῆς καὶ τοὺς περὶ ψυχῆς
[3, 5]	διὰ σιωπῆς, ἢ διὰ τῆς	περὶ	αὐτὸν ἀρνήσεως, μὴ ἄλλως τῶν
[3, 5]	πάντες, ὅτι μηδὲν σκυθρωπὸν ἀληθῶς	περὶ	αὐτὸν γέγονεν, ἀλλ´ ὁ μὲν
[3, 2]	ἀνθρωπείας ἄρα ἦν φύσεως ἡ	περὶ	αὐτὸν δύναμις· οἷς ἀκολούθως καὶ
[3, 7]	συνορᾶται τοῖς φιλαληθέσιν ἡ τῆς	περὶ	αὐτὸν ἐνθέου ἀρετῆς δύναμις. Παράδοξον
[3, 5]	καὶ τί τὸ ἀναγκαῖον τῆς	περὶ	αὐτὸν σπουδῆς; τίνων δὲ καὶ
[3, 5]	μηδὲν μὲν ἀνθρώπινον μηδὲ θνητὸν	περὶ	αὐτὸν συνέβη, ἐνθέῳ δὲ δυνάμει
[3, 5]	ταῦτα δημοσίᾳ τῷ πλήθει τὰ	περὶ	αὐτοῦ διαλεγομένους, ἀναρπάσαντες ἐμάστιζον, ἐπιτιμῶντες
[3, 7]	αὐτὸς καταμάθοις τὸ ἔνθεον τῆς	περὶ	αὐτοῦ δυνάμεως, εἰ λογίσαιο, τίς
[3, 5]	ταῦτά τε καὶ ἄλλα μυρία	περὶ	αὐτοῦ εἰρηκότων. Ὅθεν εἰσέτι νῦν
[3, 7]	καιρὸς ἤδη καλεῖ τῆς μυστικωτέρας	περὶ	αὐτοῦ θεολογίας ἐφάψασθαι, καὶ τὸν
[3, 3]	δὲ σιγῆς καθαρᾶς καὶ τῶν	περὶ	αὐτοῦ καθαρῶν ἐννοιῶν θρησκεύσομεν αὐτόν.
[3, 2]	ταφὴν παλινοστεῖν καὶ ἀναβιοῦν, ἔτι	περὶ	αὐτοῦ καὶ ταῦτα προστίθησιν, ἑξῆς
[3, 5]	διὸ καὶ ἀδεῶς ἐπὶ τὸ	περὶ	αὐτοῦ κήρυγμα προελθεῖν; ἀλλ´ οὐκ
[3, 5]	Πέτρος τὰ πρὸς αὐτὸν καὶ	περὶ	αὐτοῦ λεχθέντα τῷ Ἰησοῦ ἐδικαίου
[3, 6]	τὰ μάλιστα ἀποδείκνυται ἐκ τῶν	περὶ	αὐτοῦ λόγων. Ἐπὶ τοσοῦτον δὲ
[3, 6]	διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος τὰ	περὶ	αὐτοῦ μαρτυρηθέντα αὐτοῖς πιστωσάμενοι; Ἔτι
[3, 5]	προθύμως, τὰ σεμνὰ καὶ ἐπίδοξα	περὶ	αὐτοῦ μαρτυροῦντες, παρὸν ἑκάστῳ ζῆν
[3, 5]	ἐπετίμησεν αὐτοῖς, ἵνα μηδενὶ λέγωσιν	περὶ	αὐτοῦ» Οὐ γὰρ παρῆν ὁ
[3, 5]	πρὸς ἀλλήλους εἰς τὸ σύμφωνα	περὶ	αὐτοῦ πλάσασθαι; ἐξ ἑνὸς γὰρ
[3, 2]	Χριστὸς ὑπέμεινεν, εἰκότως μετὰ τὰς	περὶ	αὐτοῦ προρρήσεις ἐπιφέρει λέγων· Εὐφράνθητι,
[3, 2]	ἐθνῶν ἁπάντων, κατὰ τὴν φήσασαν	περὶ	αὐτοῦ προφητείαν· Κατάστησον, κύριε, νομοθέτην
[3, 5]	Εἰ δὲ φιλαλήθεις ἐν τοῖς	περὶ	αὐτοῦ σκυθρωποῖς διηγήμασι φαίνονται, πολὺ
[3, 5]	δόντες ἀλλήλοις, ὁμοῦ πάντες συνθώμεθα	περὶ	αὐτοῦ σύμφωνον ἐξενεγκεῖν εἰς πάντας
[3, 5]	σύμπασαν τὴν οἰκουμένην καταπλήσωμεν τῶν	περὶ	αὐτοῦ συντιθεμένων. Ἤδη δὲ ἐντεῦθεν
[3, 5]	δ´ οὖν τὸν Μάρκον ἱστοροῦντα	περὶ	αὐτοῦ τάδε· καὶ ὄντος τοῦ
[3, 5]	ἐπετίμησεν αὐτοῖς, ἵνα μηδενὶ λέγωσιν	περὶ	αὐτοῦ» ταῦτα μὲν οὖν ὁ
[3, 5]	αὐτοῦ μαθηταὶ τίνα δόξαν ἔχοιεν	περὶ	αὐτοῦ, ὑπακούσαντος τοῦ Πέτρου, ὡς
[3, 7]	βαρβάρους ὡς περὶ λόγου θεοῦ	περὶ	αὐτοῦ φρονεῖν ἔπεισαν, ὅπως τε
[3, 5]	τὰ τοιαῦτα πεπλάσθαι, ἔπειτα ῥημάτια	περὶ	αὐτοῦ ψευδῆ συνταξαμένους ὑπὲρ τούτων
[3, 5]	σεμνοτέροις ἀπιστεῖν. Καὶ πόθεν τὸ	περὶ	αὐτοὺς ἐναντίον δόγμα συστήσεται; τὸ
[3, 5]	ἀνατροπὴν εἰσηγησαμένους. Ἡ δέ γε	περὶ	αὐτῶν ἱστορία σαφῶς δείκνυσιν, ὡς
[3, 2]	μαθηταῖς. Διό φησιν ὁ Ἡσαΐας	περὶ	αὐτῶν· Καὶ εὐφρανθήσονται ἐνώπιόν σου
[3, 7]	τινες ἄρ´ εἶεν ἀμφὶ τὸν	περὶ	γῆν ἀέρα ζοφώδη πονηροὶ δαίμονες
[3, 3]	τοῦ ἀνθρωπείου γένους ἀμφὶ τὸν	περὶ	γῆν ἀέρα πωτᾶσθαι καὶ σὺν
[3, 6]	προσιόντας Ὥστε πολλοὺς τῶν πρότερον	περὶ	γοητείαν διαβεβλημένων εἰς τοσοῦτον μεταβάλλειν
[3, 6]	ὅτι μηδεμίαν ἔχοιεν τοῦ λοιποῦ	περὶ	γοητείαν σπουδήν, καθαροὶ δὲ ἐξ
[3, 7]	αὐτοῦ μνημονεύουσιν. καὶ ὑποβὰς ἐπιλέγει·	Περὶ	γοῦν τοῦ Χριστοῦ ἐρωτησάντων εἰ
[3, 6]	περὶ θεοῦ γνώσεως, ἢ τὰ	περὶ	δικαιωτηρίου καὶ κρίσεως τοῦ ἐπὶ
[3, 5]	ταῦτα γράφει, Πέτρος δὲ ταῦτα	περὶ	ἑαυτοῦ μαρτυρεῖ· πάντα γὰρ τὰ
[3, 3]	ὡμολόγουν, ἄκουε. Ἀπὸ τῶν Πορφυρίου	περὶ	ἐμψύχων ἀποχῆς> Θεῷ μὲν τῷ
[3, 2]	γοῦν τούτων ὅμοιον· Μωσῆς δὲ	περὶ	ἑνὸς ὡρισμένως ἀναφωνεῖ. τίνα τοίνυν
[3, 6]	ὢν πόθεν ἢ πῶς τὰ	περὶ	εὐσεβείας διδάξειεν ἂν ἑτέρους, ἢ
[3, 2]	τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ	περὶ	ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα
[3, 6]	τὰ περὶ σωφροσύνης, ἢ τὰ	περὶ	θεοῦ γνώσεως, ἢ τὰ περὶ
[3, 3]	τινας καὶ ἀριθμῷ ληπτοὺς ὀρθὰς	περὶ	θεοῦ φέρειν δόξας, ἀλλὰ μυρία
[3, 5]	αὐτῶν εἰς πάντας ἀνθρώπους προελθοῦσαν	περὶ	θεῶν φήμην μὴ ῥηματίοις καὶ
[3, 3]	ὄνομα; Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὡς	περὶ	κοινοῦ τὴν φύσιν ἀνθρώπου τέως
[3, 2]	Καὶ τὰ λοιπὰ δὲ τὰ	περὶ	κόσμου γενέσεως, καὶ τὰ περὶ
[3, 7]	Ἕλληνας ὁμοῦ καὶ βαρβάρους ὡς	περὶ	λόγου θεοῦ περὶ αὐτοῦ φρονεῖν
[3, 2]	πρῶτος δὲ αὐτοῖς καὶ τὴν	περὶ	μοναρχίας θεολογίαν κατήγγειλεν, τὸν τῶν
[3, 2]	τῆς κοιλίας αὐτοῦ ἀναστήσεταί τις,	περὶ	οὗ ἑξῆς φησιν ὁ θεός·
[3, 5]	τὸ δ´ ἀπαθὲς τῆς ψυχῆς	περὶ	πολλοῦ προτιμᾶν, κάτωθεν ἐκ βάθους
[3, 3]	καὶ τὸ φιλόπονον καὶ κοινωνικὸν	περὶ	πολλοῦ τίθεσθαι, καὶ εἰ πλάνος
[3, 6]	οὐδ´ ἔστιν εἰπεῖν ὅπως ἀνέστραπται	περὶ	σωφροσύνην, ὁπότε πάλιν οἱ μαθηταὶ
[3, 6]	διδάξειεν ἂν ἑτέρους, ἢ τὰ	περὶ	σωφροσύνης, ἢ τὰ περὶ θεοῦ
[3, 3]	διδάσκων δὲ μόνην ἀσπάζεσθαι τὴν	περὶ	τὰ θεῖα λόγια σχολήν. Ὁ
[3, 3]	ἄρα ποτὲ ὁ πλάνος αὐτῷ	περὶ	τὰ κυριώτατα τῶν δογμάτων κατεγίνετο.
[3, 2]	ἀποσιωπῆσαι αὐτοῦ. τί οὖν καὶ	περὶ	ταύτης Ἡσαΐας θεσπίζει; Ἄνθρωπος φησίν,
[3, 1]	δωρούμενος, κατὰ διάνοιαν τοῖς πάλαι	περὶ	τὴν ἀλήθειαν ἀμβλυωποῦσι τὸ φῶς
[3, 7]	μηδὲν τὸ κωλῦον ἦν τοὺς	περὶ	τὴν πολύθεον πλάνην ἐπτοημένους τῇ
[3, 2]	γὰρ ἑρμηνεύει τὸ Ἐμμανουήλ. Τοιαῦτα	περὶ	τῆς εἰς ἀνθρώπους γενέσεως τοῦ
[3, 0]	αὐτὸν θεολογίας διδασκαλίαι, καὶ αἱ	περὶ	τῆς εἰς ἀνθρώπους ἐπιφανείας αὐτοῦ
[3, 6]	γραφῆς, ἣν ἐν οἷς ἐπέγραψεν·	Περὶ	τῆς ἐκ λογίων φιλοσοφίας» ἐν
[3, 2]	δευτέρῳ συμφώνως ψαλμῷ, δι´ οὗ	περὶ	τῆς ἐπιβουλῆς τῆς κατ´ αὐτοῦ
[3, 2]	ἀναφανῇ, τὸ τηνικάδε καὶ τὰ	περὶ	τῆς θειοτέρας αὐτοῦ φύσεως κατὰ
[3, 0]	τε τῶν παρ´ Ἑβραίοις προφητῶν	περὶ	τῆς κατ´ αὐτὸν θεολογίας διδασκαλίαι,
[3, 0]	ἦν ταῦτα ἀλλ´ ἢ τὰ	περὶ	τῆς κατὰ τὸν ἄνθρωπον οἰκονομίας
[3, 2]	οἰκείοις διανέμοντα; Καὶ ἄλλως δὲ	περὶ	τῆς μετὰ τὸν θάνατον ἀναβιώσεως
[3, 2]	τοῦ παρόντος τῆς τῶν προφητῶν	περὶ	τῆς τοῦ σωτῆρος ἡμῶν προρρήσεώς
[3, 2]	δὲ αὐτῷ καὶ Ἡσαΐας ἀφωρισμένως	περί	τινος ἑνὸς ἐκ σπέρματος καὶ
[3, 6]	ἰατρικοὶ μὲν τῆς τοῦ διδασκάλου	περὶ	τὸ μάθημα κατορθώσεως εἶεν ἂν
[3, 6]	τοιαῦτά τινα ἦν ἰδεῖν καὶ	περὶ	τὸν σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν,
[3, 5]	ἀκτήμονα τρόπον ἑλομένων, καὶ τὴν	περὶ	τοῦ διδασκάλου μαρτυρίαν σύμφωνον ὡς
[3, 7]	καὶ βάρβαροι καὶ Ἕλληνες τὰς	περὶ	τοῦ Ἰησοῦ γραφὰς πατρίοις χαρακτῆρσιν
[3, 7]	δὴ οὕτω διακειμένοις πάνθ´ ὅσα	περὶ	τοῦ Ἰησοῦ κατήγγελλον ἤδη λοιπὸν
[3, 5]	δεινόν τι πείσεσθαι ἐκ τῆς	περὶ	τοῦ Ἰησοῦ μαρτυρίας, διὸ καὶ
[3, 2]	αὐτὸς ἐπὶ σχολῆς ἀναλέξασθαι δύναιο	περὶ	τοῦ προκειμένου, καὶ ἡ παροῦσα
[3, 7]	δ´ ὅτι μὴ ἀθεεὶ τῇ	περὶ	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν διδασκαλίᾳ συνεισῆλθεν
[3, 2]	τὸ ἔνθεον πνεῦμα διὰ Μωσέως	περὶ	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν θεσπίσαν, εἰ
[3, 5]	οὖν καὶ ἡ τῶνδε τυγχάνει	περὶ	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν μαρτυρία. Οὐδὲν
[3, 1]	καὶ πάντα τόπον πληρώσοντες τῆς	περὶ	τοῦ σωτῆρος τοῦ κόσμου θεοσεβοῦς
[3, 6]	ἀπορρήτῳ δυνάμει καὶ τῇ ἀνωτάτω	περὶ	τοῦ τῶν ὅλων θεοῦ εὐσεβείᾳ,
[3, 5]	διδασκάλων τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους, τίνα	περὶ	τοῦ Χριστοῦ ἔχοι δόξαν, κἄπειτα
[3, 2]	καὶ τὰ τούτων ἕτερα πλείω	περὶ	τοῦ Χριστοῦ πάντας ἡμᾶς εὐαγγελίζεται·
[3, 2]	θεοῦ συνίσταται πεπληρωμένα; ~βʹ Ὅπως	περὶ	τοῦ Χριστοῦ προανεφώνουν. Πρῶτος προφητῶν
[3, 1]	προλαβεῖν τῶν παρ´ Ἑβραίοις ἀνέκαθεν	περὶ	τοῦ Χριστοῦ προφητευομένων, ὡς ἂν
[3, 2]	δ´ ὁ αὐτὸς Ἡσαΐας προϊὼν	περὶ	τοῦ Χριστοῦ ταῦτα προφητεύει· Ἰδοὺ
[3, 2]	σκῦλα» Εἰκότως τοιγαροῦν καὶ ἐνταῦθα	περὶ	τοῦ Χριστοῦ φησιν· Διὰ τοῦτο
[3, 2]	Κἀγὼ πρωτότοκον θήσομαι αὐτόν Καὶ	περὶ	τούτου δὲ πάλιν εἴρηται· Καὶ
[3, 2]	ὡρισμένοις περιγράφων, ἄκουε οἷα καὶ	περὶ	τούτου θεσπίζει· Οὐκ ἐκλείψει ἄρχων
[3, 6]	δὲ ἐξ ἐκείνου πάσης τῆς	περὶ	τούτου ὑπονοίας ἐτύγχανον; ὅτε τοίνυν
[3, 5]	κακῶν εὕρηται συμφωνία; πόθεν ἡ	περὶ	τῶν αὐτῶν ἐν πᾶσιν αὐτοῖς
[3, 5]	ἢ τἀναντία κατὰ τὸ αὐτὸ	περὶ	τῶν αὐτῶν λέγειν. τίς οὖν
[3, 4]	βιωφελοῦς διδασκαλίας αὐτοῦ τυγχάνοντα. ~δʹ	Περὶ	τῶν θειοτέρων ἔργων αὐτοῦ. Φέρε
[3, 5]	τοιαῦτα δὲ ἦν καὶ τὰ	περὶ	τῶν μελλόντων διὰ τὸ ὄνομα
[3, 7]	ἀντινομοθετεῖν τολμῶσιν τοῖς πάντων ἐθνῶν	περὶ	τῶν οἰκείων θεῶν ἐξ αἰῶνος
[3, 5]	ταῖς ἐξ αἰῶνος παρ´ αὐτοῖς	περὶ	τῶν πατρῴων θεῶν δόξαις. Κελεύωμεν
[3, 4]	στειλάμενος· οἷς δὴ καὶ ὑποθήκας	περὶ	τῶν πρακτέων παραδοὺς διδασκάλους τῶν
[3, 5]	ἀπομνημονεῦσαι λέγεται τὰς τοῦ Πέτρου	περὶ	τῶν πράξεων τοῦ Ἰησοῦ διαλέξεις·
[3, 5]	τὸ μηδένα μηδαμοῦ διάφωνον ἐξενεγκεῖν	περὶ	τῶν πράξεων τοῦ Ἰησοῦ λόγον.
[3, 5]	αὐτοῦ, ὑπακούσαντος τοῦ Πέτρου, ὡς	περὶ	Χριστοῦ, οὐδὲν ἀποκρινάμενον τὸν Ἰησοῦν
[3, 2]	περὶ κόσμου γενέσεως, καὶ τὰ	περὶ	ψυχῆς ἀθανασίας, καὶ ὅσα ἄλλα
[3, 6]	τοὺς περὶ ἀρετῆς καὶ τοὺς	περὶ	ψυχῆς ἀθανασίας λόγους; εἰ μὲν
[3, 6]	ἐπιχειροῦσιν, ἢ πετάλων ἐπιγραφαῖς καὶ	περιάμμασιν	χρῆσθαι, ἢ τοῖς κατεπᾴδειν ἐπαγγελλομένοις
[3, 6]	ἐξελήλαται, οὐδ´ ἔστιν πώποτε Χριστιανὸν	περιάμματι	χρώμενον θεάσασθαι, οὐδ´ ἐπιλαλιαῖς, ἢ
[3, 5]	διαστρέφων τὴν ἐναντίαν οἷς ἐδίδασκεν	περιβάλλειν	αὐτῷ δόξαν πειρῷτο. Πλὴν ἀλλ´
[3, 5]	τε χιτῶνα ἐν χλαμύδος σχήματι	περιβληθέντα,	καὶ τέλος αὐτὸν αὐτὸ τὸ
[3, 5]	καὶ ἡ ἐσχάτη αὐτοῦ τελευτὴ	περιβόητον	ἔσχεν καὶ διαφανῆ τὸν θάνατον,
[3, 7]	ζητηθὲν αὐτὸ ἐκεῖνο, ὁποίᾳ δυνάμει	περιγεγόνασιν	τῶν ἐν ἀρχαῖς ἀκροωμένων οἱ
[3, 2]	τῶν προφητευομένων ἔκβασιν χρόνοις ὡρισμένοις	περιγράφων,	ἄκουε οἷα καὶ περὶ τούτου
[3, 2]	Ἤρκει μὲν οὖν ἐπὶ τούτοις	περιγράψαι	τὴν προφητείαν, εἰ μηδέν τι
[3, 1]	καὶ βραχεῖ χρόνῳ τὴν πᾶσαν	περιδραμούμενοι	οἰκουμένην καὶ πάντα τόπον πληρώσοντες
[3, 5]	τε Πέτρον ὁ αὐτὸς δεσμοῖς	περιέβαλεν,	ὡς ἐν ταῖς Πράξεσι τῶν
[3, 7]	τῆς κατὰ Χριστοῦ δυσσεβείας ἥκειν	περιελαθῆναι.	Οἱ δέ γε λοιποὶ πάντες
[3, 2]	με? ὸ τοῦ πλοίου Πέτρος	περιεπάτησεν	ἐπὶ τὰ ὕδατα Πάλιν Μωσῆς
[3, 6]	περιέχει· Ἱκανοὶ δὲ τῶν τὰ	περίεργα	πραξάντων συνεισενέγκαντες τὰς βίβλους κατέκαιον
[3, 6]	οὐδ´ ἐπιλαλιαῖς, ἢ πετάλων τινῶν	περιέργων	ἐπιγραφαῖς, οὐδ´ ἄλλοις, ὧν τὴν
[3, 7]	ἐπὶ ποίᾳ δὲ καὶ δυνάμει	περιέσεσθαι	ἔστιν τοῦ τολμήματος; ταῦτα ἢ
[3, 6]	Ἐπάκουσον δὲ ὅπως ἡ γραφὴ	περιέχει·	Ἱκανοὶ δὲ τῶν τὰ περίεργα
[3, 7]	διὰ τὰς πολλὰς ἐθναρχίας· ὧν	περιῃρημένων	ἀφόβως ἤδη καὶ ἐπ´ ἀδείας
[3, 6]	τῇ διδασκαλίᾳ, τίς ἔτι χώρα	περιλείπεται	ὑπονοίας τοῦ πλάνον αὐτὸν καὶ
[3, 4]	καὶ αἱμορροοῦσα γυνὴ μακραῖς ἐτῶν	περιόδοις	πρὸς τοῦ πάθους κατατρυχομένη, ἐπειδὴ
[3, 5]	ἐπὶ τὴν τῶν ἐθνῶν ἁπάντων	περίοδον,	ἀλλὰ καὶ προελθόντας κατορθῶσαι τὸ
[3, 5]	ἐν ὑποθέσει, ὅπως καὶ ἐκ	περιουσίας	καὶ ἐν ἀτόπῳ συγχωρήσει τὸ
[3, 5]	Οὐδὲν δὲ κωλύει οἷον ἐκ	περιουσίας	καὶ τῷ ἐξ Ἑβραίων Ἰωσήπῳ
[3, 4]	ἆρον τὸν κράββατόν σου, καὶ	περιπάτει»	ὁ δὲ τὸ κελευσθὲν ἐποίει.
[3, 5]	ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγειραι καὶ	περιπάτει»	Σκυθρωπὰ δὲ αὐτοῖς προαγγέλλοντος τοῦ
[3, 2]	τοῦ θεοῦ ἐπὶ τῆς θαλάσσης	περιπατήσας	καὶ τὸν Πέτρον βαίνειν ἐπ´
[3, 2]	τῆς θαλάσσης. Καὶ ἰδόντες αὐτὸν	περιπατοῦντα	ἐπὶ τῆς θαλάσσης ἐταράχθησαν καὶ
[3, 2]	ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτοὺς	περιπατῶν	ἐπὶ τῆς θαλάσσης. Καὶ ἰδόντες
[3, 5]	ἐξ ἀκανθῶν στέφανον ἐπ´ ἀτιμίᾳ	περιτιθέμενον	αὐτῷ, φοινικοῦν τε χιτῶνα ἐν
[3, 2]	μηδεὶς ἄλλος πώποτε τῶν ἐκ	περιτομῆς	ἀρχόντων καὶ βασιλέων κύριος ἐθνῶν
[3, 4]	εἰς κόρον πληρώσας, ὡς καὶ	περιττὰ	τοσαῦτα, ὅσα ἱκανὰ ἦν πληρῶσαι
[3, 5]	Ἑλληνικοῦ» προσαγόμενος, δῆλος ἂν εἴη	περιττόν	τι κεκτημένος παρὰ τοὺς λοιποὺς
[3, 6]	προφάσει φιλοσοφίας ᾄδουσιν ὧδε κἀκεῖσε	περιφέροντες	Ἑλλήνων παῖδες· Δημόκριτος αὐτοῖς οὗτος
[3, 7]	τῇ Σύρων ἐντραφέντες μόνῃ φωνῇ;	Πέρσας	δὲ καὶ Ἀρμενίους, καὶ Χαλδαίους,
[3, 6]	πολυθέου πλάνης, νόμοι Σκυθῶν καὶ	Περσῶν	καὶ τῶν ἄλλων βαρβάρων σωφρονισταί,
[3, 5]	πόλιν νείμασθαι, τοὺς δὲ τὴν	Περσῶν,	τοὺς δὲ τὴν Ἀρμενίων, ἑτέρους
[3, 6]	πολλοὶ πολλὰ δρᾶν ἐπιχειροῦσιν, ἢ	πετάλων	ἐπιγραφαῖς καὶ περιάμμασιν χρῆσθαι, ἢ
[3, 6]	χρώμενον θεάσασθαι, οὐδ´ ἐπιλαλιαῖς, ἢ	πετάλων	τινῶν περιέργων ἐπιγραφαῖς, οὐδ´ ἄλλοις,
[3, 5]	Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτην τὴν	πέτραν	οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ
[3, 2]	τῆς θαλάσσης περιπατήσας καὶ τὸν	Πέτρον	βαίνειν ἐπ´ αὐτῆς ἐποίησε. Γέγραπται
[3, 5]	ὠνόμασεν, Σίμωνα, ὃν καὶ ἐκάλεσεν	Πέτρον,	καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ,
[3, 2]	καὶ ὁ σωτὴρ τὸν Σίμωνα	Πέτρον.	Καὶ πάλιν Μωσῆς κατέστησε τῷ
[3, 5]	ἀδελφὸν Ἰωάννου μαχαίρᾳ» τόν τε	Πέτρον	ὁ αὐτὸς δεσμοῖς περιέβαλεν, ὡς
[3, 5]	γοῦν ποτε τοὺς ἀμφὶ τὸν	Πέτρον	χωλοῦ τινος (οὗτος δ´ ἦν
[3, 5]	Συνεζευγμένος γοῦν τῷ Θωμᾷ, ὡς	Πέτρος	Ἀνδρέᾳ, καὶ Ἰάκωβος τῷ Ἰωάννῃ,
[3, 5]	ἀπόστολός τε καὶ μαθητὴς αὐτοῦ	Πέτρος	βασάνων ἐκτὸς καὶ ἀρχοντικῆς ἀπειλῆς
[3, 5]	αὐτὸς πρὸς αὐτῶν βάλλεται. Καὶ	Πέτρος	δὲ ἐπὶ Ῥώμης κατὰ κεφαλῆς
[3, 5]	ἐφώνησεν» Μάρκος μὲν ταῦτα γράφει,	Πέτρος	δὲ ταῦτα περὶ ἑαυτοῦ μαρτυρεῖ·
[3, 5]	αὐτοῦ» ταῦτα μὲν οὖν ὁ	Πέτρος	εἰκότως παρασιωπᾶσθαι ἠξίου· διὸ καὶ
[3, 5]	ὅτε ἀποκριθεὶς αὖθις αὐτοῖς ὁ	Πέτρος	εἶπεν· Πειθαρχεῖν δεῖ θεῷ μᾶλλον
[3, 5]	λέγετε εἶναι; ἀποκριθεὶς δὲ Σίμων	Πέτρος	εἶπεν, σὺ εἶ ὁ Χριστὸς
[3, 5]	ταῦτα· πρῶτος Σίμων ὁ λεγόμενος	Πέτρος,	καὶ Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ,
[3, 5]	ἐγώ σοι λέγω, σὺ εἶ	Πέτρος,	καὶ ἐπὶ ταύτην τὴν πέτραν
[3, 5]	ἐρωτήσαντος τοῦ Ἰησοῦ, Ἀποκριθεὶς ὁ	Πέτρος	λέγει, σὺ εἶ ὁ Χριστός.
[3, 5]	τροφὰς μεταιτούντων) οὐκ ἔχων ὁ	Πέτρος	ὅ τι δῷ, ὡμολόγει πάσης
[3, 5]	ὀνομαστὶ ἑαυτόν. Ὅ γε μὴν	Πέτρος	οὐδὲ καθῆκεν ἐπὶ εὐαγγελίου γραφὴν
[3, 2]	καὶ με? ὸ τοῦ πλοίου	Πέτρος	περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ ὕδατα Πάλιν
[3, 5]	τοῦ Ἰησοῦ λεχθεῖσιν, ἀλλ´ οὐδὲ	Πέτρος	τὰ πρὸς αὐτὸν καὶ περὶ
[3, 5]	τούτων μνημονεύσας, ὅτι μηδ´ ὁ	Πέτρος	ταῦθ´ ὡς εἰκὸς ἐν ταῖς
[3, 5]	γὰρ τὰ παρὰ Μάρκῳ τῶν	Πέτρου	διαλέξεων εἶναι λέγεται ἀπομνημονεύματα. Οἱ
[3, 5]	αὐτοῦ τάδε· καὶ ὄντος τοῦ	Πέτρου	ἐν τῇ αὐλῇ ἔρχεται πρὸς
[3, 5]	γεγονὼς ἀπομνημονεῦσαι λέγεται τὰς τοῦ	Πέτρου	περὶ τῶν πράξεων τοῦ Ἰησοῦ
[3, 5]	ἔχοιεν περὶ αὐτοῦ, ὑπακούσαντος τοῦ	Πέτρου,	ὡς περὶ Χριστοῦ, οὐδὲν ἀποκρινάμενον
[3, 5]	πάλιν οἱ παρεστῶτες ἔλεγον τῷ	Πέτρῳ·	ἀληθῶς ἐξ αὐτῶν εἶ, καὶ
[3, 5]	τοῖς οὐρανοῖς» τοσούτων εἰρημένων τῷ	Πέτρῳ	ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ, ὁ Μάρκος
[3, 3]	πλάνον ὑπειληφότας γεγονέναι αὐτὸν ἀντενεχθησόμεθα.	Πευστέον	δὴ αὐτῶν, εἴ ποτέ τις
[3, 5]	σὺν ἀληθείᾳ τοῖς ῥήμασι χρωμένους.	Πευστέον	τοίνυν, τίνα ἂν ἔχοι λόγον
[3, 1]	εὐαγγελικὴν εἰσόμεθα διδασκαλίαν. Πλὴν ἀλλὰ	πέφανται	τὸ εὐαγγέλιον καὶ τοὔνομα δὲ
[3, 6]	οὐδείς πω τοσούτων ἐτῶν γόης	πέφανται	τοῦ Ἰησοῦ μαθητής, καίτοι διὰ
[3, 6]	οἱ μαθηταὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	πεφήνασιν	γεγονότες τοιοῦτοι, πῶς οὐ πολὺ
[3, 6]	ἦ τινες ἄλλοι κρείττους αὐτοῦ	πεφήνασιν	καὶ πρότεροι τῷ χρόνῳ καὶ
[3, 1]	με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ	πεφορτισμένοι,	κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς Καὶ τυφλοῖς
[3, 5]	τρόπαιον ἐπικομίζοντα, ἐν τούτῳ τε	πηγνύμενον	καὶ χεῖρας καὶ πόδας καταπειρόμενον,
[3, 7]	ὢν ἄρα τὴν φύσιν καὶ	πηλίκος,	ἄνδρας εὐτελεῖς ἐξ ἁλείας καὶ
[3, 2]	σου καὶ τῶν αὐλαιῶν σου,	πῆξον,	μὴ φείσῃ· πλάτυνον τὰ σχοινίσματά
[3, 5]	ἄργυρον εἰς τὰς ζώνας, μὴ	πήραν	εἰς ὁδόν καὶ τὰ τοιαῦτα,
[3, 6]	εἰς τὰς ζώνας ὑμῶν, μὴ	πήραν	εἰς ὁδόν, μηδ´ ὑποδήματα» πῶς
[3, 5]	συντρέχων τοῖς κατ´ αὐτοῦ συκοφάνταις,	πηρωθείη	τὰς ὄψεις; διὰ τί δὲ
[3, 5]	δαιμόνων ἀπελάσεις νεκρῶν τε ἀναβιώσεις	πηρῶν	τε ἀναβλέψεις καὶ μυρίας ἄλλας
[3, 5]	καθ´ ἑαυτῶν ἐφελκόμενοι. Ἆρά σοι	πιθανὰ	ταῦτα ἢ καὶ ἀληθοῦς ἐχόμενα
[3, 5]	μὴ γεγονότων; καὶ ποίοις ἄρα	πιθανὸν	εἰπεῖν χρήσασθαι αὐτοὺς λόγοις ἐπὶ
[3, 7]	σεμνὸν οὐδ´ ἀξιόπιστον, ἀλλ´ οὐδὲ	πιθανὸν	εἰς τὸ κἂν ἕνα τινὰ
[3, 5]	διδάσκαλον ἐμαρτύρησαν. Τί δὲ τὸ	πιθανὸν	τοῦ νομίζειν συμφώνως ἅπαντας ψεύσασθαι,
[3, 5]	ἐμαρτύρησαν οἱ γνώριμοι, σκεψώμεθα εἰ	πιθανὸς	ὁ λόγος αὐτοῖς ἔσται, μὴ
[3, 7]	μαρτυρίαν· πλὴν ἀλλ´ ἔδοξεν ἂν	πιθανώτερον	λέγεσθαι τὰ εἰρημένα. Νῦν δὲ
[3, 2]	μαθήματα συνεστήσατο. Πάλιν Μωσῆς ἐκ	πικρᾶς	τῆς ὑπ´ Αἰγυπτίοις δουλείας τὸ
[3, 5]	ἐπεὶ καὶ ἔκλαυσεν ἐπ´ αὐτῇ	πικρῶς.	Εὕροις δ´ οὖν τὸν Μάρκον
[3, 5]	Ἰουδαϊκῆς Ἀρχαιολογίας τὰ κατὰ τοὺς	Πιλάτου	χρόνους ἱστορῶν μέμνηται τοῦ σωτῆρος
[3, 7]	γέγονεν· εἶτα διδάσκοντες ηὕρισκον τῇ	πίστει	φθάνοντας τὴν παρ´ αὐτῶν διδασκαλίαν.
[3, 5]	ἢ ἐν τούτοις μὲν χρὴ	πιστεύειν	αὐτοῖς ὡς ἀληθεστάτοις, ἐν δὲ
[3, 5]	συνεγράψαντο. ἢ τοῖς μὲν ἄλλοις	πιστεύειν	εὔλογον, μόνοις δὲ τούτοις ἀπιστεῖν;
[3, 5]	μοι δοκεῖ εἰρῆσθαι, πάντα χρὴ	πιστεύειν	τοῖς τοῦ Ἰησοῦ μαθηταῖς, ἢ
[3, 2]	ἐφ´ ὃν τὰ εἰς αὐτὸν	πιστεύοντα	ἔθνη εἰσέτι νῦν ἐλπίζει, συμφώνως
[3, 2]	ἀπὸ τῶν ἱερῶν λογίων τοῖς	πιστεύουσιν	αὐτοῖς παρατέθειται· τοῖς δ´ ἀπειθοῦσι
[3, 7]	οὕτως ἠλίθιος ὑπῆρχεν, ὡς εὐχερῶς	πιστεῦσαι	λέγουσιν ἑωρακέναι μετὰ τὸν θάνατον
[3, 2]	Χριστὸς ταῖς ἀναγράπτοις θαυματουργίαις πρὸς	πίστιν	τῶν ὁρώντων κεχρημένος τὰ καινὰ
[3, 7]	ἤκουον μόνοι. Πῶς οὖν ἄρα	πιστὸς	ἦν αὐτοῖς τοῦτο λέγων, εἰ
[3, 5]	δὲ τὸν τρόπον παντὸς ὅρκου	πιστότερον	φαίνεσθαι, μέχρι τοῦ ναί καὶ
[3, 5]	ἐμαρτύρουν γεγονέναι, μέχρι καὶ θανάτου	πιστούμενοι	τὴν ὁμολογίαν; ἢ μή ποτε
[3, 6]	τὰ περὶ αὐτοῦ μαρτυρηθέντα αὐτοῖς	πιστωσάμενοι;	Ἔτι πρὸς τούτοις ὁ τῷ
[3, 2]	τὰς δύο πλάκας τοῦ μαρτυρίου,	πλάκας	λιθίνας γεγραμμένας τῷ δακτύλῳ τοῦ
[3, 2]	τῷ ὄρει Σινᾶ, τὰς δύο	πλάκας	τοῦ μαρτυρίου, πλάκας λιθίνας γεγραμμένας
[3, 5]	οἰκείας γῆς καλινδουμένους ἀγροίκους ἄνδρας	πλανᾶν	καὶ πλανᾶσθαι, καὶ μὴ ἐφ´
[3, 5]	δὲ καὶ μάτην πλανᾶσθαι καὶ	πλανᾶν;	τοῦτο γὰρ ἦν τὸ συμφέρον
[3, 5]	καλινδουμένους ἀγροίκους ἄνδρας πλανᾶν καὶ	πλανᾶσθαι,	καὶ μὴ ἐφ´ ἡσυχίας βάλλεσθαι
[3, 5]	κτήσασθαι, εἰκῆ δὲ καὶ μάτην	πλανᾶσθαι	καὶ πλανᾶν; τοῦτο γὰρ ἦν
[3, 2]	αὐτοὺς τῇ κατὰ Αἰγυπτίους πολυθέῳ	πλάνῃ	προσέχοντας, πρῶτος μὲν ταύτης ἀπέστρεψεν,
[3, 5]	πεποιηκέναι, γοητείᾳ δὲ ἄλλως ἐπὶ	πλάνῃ	τῶν ὁρώντων οἷα θαυματουργὸν ἢ
[3, 4]	μέν, γοητείᾳ δὲ ἄλλως ἐπὶ	πλάνῃ	τῶν ὁρώντων ὡς ἂν ὑπ´
[3, 7]	ἦν τοὺς περὶ τὴν πολύθεον	πλάνην	ἐπτοημένους τῇ τοῦ Χριστοῦ πολεμεῖν
[3, 5]	σύμφωνον ἐξενεγκεῖν εἰς πάντας ἀνθρώπους	πλάνην,	καὶ λέγωμεν ἑωρακέναι αὐτὸν τυφλοῖς
[3, 5]	ἢ ὅσον πονηρίαν καὶ ἀνδρῶν	πλάνην,	πῶς ἔθνῃσκον προθύμως, τὰ σεμνὰ
[3, 6]	λόγων πᾶσαν μὲν ὑπερεκκῦψαι πολύθεον	πλάνην	τὸν δὲ πατέρα καὶ δημιουργὸν
[3, 5]	χθὲς καὶ πρώην ἀπατεῶνα καὶ	πλάνης	διδάσκαλον ὑπ´ ὀφθαλμοῖς ἁπάντων ἡμῶν
[3, 5]	ὑπὲρ ὧν συντεθείμεθα τἀπίχειρα τῆς	πλάνης	καθ´ ἑαυτῶν ἐφελκόμενοι. Ἆρά σοι
[3, 6]	πολέμιοι καὶ πάσης ἐχθροὶ πολυθέου	πλάνης,	νόμοι Σκυθῶν καὶ Περσῶν καὶ
[3, 3]	θεῷ μακαρίας διαγωγῆς, τίνα ἂν	πλανήσειεν,	οὐχὶ δὲ μᾶλλον προτρέψαιτο σπεύδειν
[3, 5]	φιλτάτων τὸν ἀκίνδυνον διάγειν βίον;	Πλάνοι	δὲ ἄνδρες καὶ ἀπατεῶνες πῶς
[3, 5]	πρόςσχες. Εἰ δὴ καὶ αὐτοὶ	πλάνοι	καὶ ἀπατεῶνες ἐτύγχανον, προσθὲς δ´
[3, 6]	Ἀλλὰ διδασκάλοις αὐτὸν φῂς προσεσχηκέναι	πλάνοις,	μηδὲ λαθεῖν αὐτὸν τὰ σοφὰ
[3, 3]	πολιτείας, ἀφ´ ἧς οὐχ ὅπως	πλάνον	ἀλλά τινα θεῖον ὡς ἀληθῶς
[3, 2]	ἀπίστων οἱ πλείους γόητα καὶ	πλάνον	ἀποκαλοῦντες καὶ μυρίαις ἄλλαις κατηγορίαις
[3, 6]	ἔτι χώρα περιλείπεται ὑπονοίας τοῦ	πλάνον	αὐτὸν καὶ γόητα νομίζειν; Σκέψαι
[3, 3]	ἄρα τοῦτ´ ἦν δι´ ὃ	πλάνον	αὐτόν φασιν, ὅτι μὴ βουθυσίαις
[3, 3]	ἀνῆγον τὸ σέβας, τί δεῖ	πλάνον	οὐχὶ δὲ θαυμαστὸν εὐσεβείας διδάσκαλον
[3, 3]	θεολογίας ὡς τὸν ὡς ἀληθῶς	πλάνον	τραχηλισθέντα, συγχωρεῖ; ἀλλ´ οὗτος οὐ
[3, 3]	ποιούμενοι. ~γʹ Πῶς πρὸς τοὺς	πλάνον	ὑπειληφότας γεγονέναι αὐτὸν ἀντενεχθησόμεθα. Πευστέον
[3, 3]	σκεψώμεθα, μὴ ἄρα ποτὲ ὁ	πλάνος	αὐτῷ περὶ τὰ κυριώτατα τῶν
[3, 3]	τὸ οὒ οὔ» πῶς ἂν	πλάνος	ἐνδίκως ὀνομασθείη; καὶ τί με
[3, 3]	οὖν μὴ οὗτος ἦν ὁ	πλάνος;	ἢ ὅτι μὴ καὶ πλείους
[3, 5]	τοῦ δηλουμένου μαθηταί, εἰ ἄρα	πλάνος	ἦν καὶ γόης, οὐκ ἀγνοοῦντες
[3, 3]	εἴ ποτέ τις ἄλλος τοιοῦτος	πλάνος	ἱστόρηται πραότητος καὶ ἐπιεικείας σωφροσύνης
[3, 6]	καὶ ἀληθῶς εὐσεβής, πολλοῦ δεῖ	πλάνος	καὶ γόης, ὁμολογοῖτ´ ἂν ὁ
[3, 3]	θεολόγων ὁμολογεῖται, πῶς ἂν εἴη	πλάνος	ὁ μὴ μόνον λόγους ἀλλ´
[3, 3]	ἀκολάστου γυναιξὶν ἐπιτρέψαντα, καὶ εἰ	πλάνος	ὁ τὴν εἰς ἄκρον παραδοὺς
[3, 3]	περὶ πολλοῦ τίθεσθαι, καὶ εἰ	πλάνος	ὁ τῆς πανδήμου καὶ ἀγελαίου
[3, 6]	μὲν γόης καὶ ὡς ἀληθῶς	πλάνος	τοῖς ἀπειρημένοις καὶ τοῖς ἀνοσίοις
[3, 4]	ὁρώντων ὡς ἂν ὑπ´ ἀνδρὸς	πλάνου	ἐπιθέσθαι. Εἰ δὲ χρὴ καὶ
[3, 6]	τοὺς τοιούσδε διδασκάλου γόητος καὶ	πλάνου	μαθητὰς γεγονέναι νομίζειν; Καὶ μὴν
[3, 3]	τούτων διδάσκαλος ἐπιγραφείη τὸ τοῦ	πλάνου	ὄνομα; Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὡς
[3, 6]	τὰ κατορθώματα, τοιαῦτα τοῦ νομιζομένου	πλάνου	τὰ γοητεύματα, καὶ τοιοίδε οἱ
[3, 5]	πῶς οὐ μεστὸν ἐκπλήξεως, τὸ	πλάνους	ἄνδρας καὶ ἰδιώτας, μήτε λαλεῖν
[3, 5]	καὶ κατεψεῦσθαι νομίζοντες, καὶ οἷα	πλάνους	βλασφημεῖν πειρώμενοι, πῶς οὐκ ἂν
[3, 5]	καὶ ἰδιώτας, πολλοῦ δεῖ κατὰ	πλάνους	καὶ γόητας. Οἱ δὲ διδασκάλου
[3, 6]	κατασκευάζει; ἆρ´ οὐχὶ γόητας καὶ	πλάνους	καὶ φαρμακέας αὐτῷ κατὰ πάντα
[3, 5]	δὲ ἐπιβουλεύοντες, ὑπὸ φαντασίας θεηλάτου	πλανώμενοι,	ἐνεργεῖν κατ´ αὐτοῦ μὴ παρόντος
[3, 5]	δὲ τὰ πάντα πλαττόμενοι καὶ	πλανῶντες	μὲν οὓς δυνατόν· εἰ δὲ
[3, 5]	τις ἂν ἑαυτόν, ὡς τοιαῦτα	πλασάμενοι	καὶ συνθέμενοι ἀλλήλοις εὐτελεῖς ἄνδρες
[3, 5]	πῶς αὐτοῖς ἀπαντήσομεν; ~Ὅτι μὴ	πλασάμενοι	οἱ αὐτοῦ μαθηταὶ τῇ δὲ
[3, 5]	σοφιστάς, ὡς τὰ μὴ ὄντα	πλασαμένους,	καὶ τῷ οἰκείῳ διδασκάλῳ τὰ
[3, 5]	εἰς τὸ σύμφωνα περὶ αὐτοῦ	πλάσασθαι;	ἐξ ἑνὸς γὰρ στόματος οἱ
[3, 5]	πεποιημένοι συνθήκας ἔθεντο πρὸς ἀλλήλους	πλάσασθαι	καὶ καταψεύσασθαι τῶν μὴ γεγονότων;
[3, 5]	πλῆθος τὴν συμφωνίαν ἐπὶ τοῖς	πλάσμασιν	καὶ μέχρι θανάτου διεφύλαξεν, οὐδείς
[3, 5]	αὐτοδίδακτον αὐτῆς· ἐπὶ μέγα δὲ	πλαστοῖς	ῥήμασιν ἐπαιρόντων τὸν διδάσκαλον, μηδενὸς
[3, 5]	τούτων ἔλεγχος; εἰ γὰρ δὴ	πλάττεσθαι	αὐτοῖς σκοπὸς ἦν καὶ λόγοις
[3, 5]	ἄρα; οὐκ ἦν σεμνότερον τοῦ	πλάττεσθαι,	Καὶ τῶν τοιῶνδε ποιητὴς ἔργων
[3, 5]	συνεγνωκότες, ἑαυτοῖς δὲ τὰ πάντα	πλαττόμενοι	καὶ πλανῶντες μὲν οὓς δυνατόν·
[3, 5]	δὴ πάντες ὁμοῦ συμφώνως, καὶ	πλαττώμεθα	ἐπ´ οὐδενὸς ὠφελείᾳ, οὔθ´ ἡμῶν
[3, 2]	αὐλαιῶν σου, πῆξον, μὴ φείσῃ·	πλάτυνον	τὰ σχοινίσματά σου, καὶ τοὺς
[3, 2]	τὸν ἄνδρα· εἶπεν γὰρ κύριος,	πλάτυνον	τὸν τόπον τῆς σκηνῆς σου
[3, 6]	πάλαι φιλοσόφων εἷς μόνος ὁ	Πλάτων	εἰδώς, εἰς πάντας ἐκφέρειν ὡμολόγει
[3, 3]	τί οὖν; οὐχὶ καὶ ὁ	Πλάτων	φύσεως λυτῆς καὶ φθαρτῆς οἶδεν
[3, 6]	καὶ ἀγροίκων, τοσοῦτον τῷ τοῦ	Πλάτωνος	μὴ πείθεσθαι, ὡς τὸν ποιητὴν
[3, 3]	ὀνομασθείη; καὶ τί με χρὴ	πλείονα	νῦν λέγειν, παρὸν ἐκ τῶν
[3, 2]	τὸ σπέρμα σου ἔθνη κληρονομήσει»	Πλείονος	δὲ ἐξεργασίας δεομένων τῶν κατὰ
[3, 2]	Ἐπεὶ τοίνυν τῶν ἀπίστων οἱ	πλείους	γόητα καὶ πλάνον ἀποκαλοῦντες καὶ
[3, 5]	τοῦ Ἰουδαϊκοῦ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ	πλείους,	εἰ μή τισιν θαυμαστοῖς καὶ
[3, 3]	παναρέτους, τὸν παμβασιλέα χορευούσας, ὧν	πλείους	καὶ μέχρις ἀνθρώπων νεύματι τοῦ
[3, 3]	πλάνος; ἢ ὅτι μὴ καὶ	πλείους	σέβειν θεούς, ἐκ τῆς ἀνωτάτω
[3, 2]	τοῦ παρόντος ταῦθ´ ἡμῖν ἐπιτετμήσθω·	πλεῖστα	δὲ ἂν καὶ αὐτὸς ἐπὶ
[3, 6]	μαθητὰς εἰσέτι νῦν μυρίους, ὧν	πλεῖστα	μὲν ἀνδρῶν τυγχάνει πλήθη, παραταξαμένων
[3, 7]	τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν γενέσθαι τὰ	πλεῖστα	τῆς οἰκουμένης ἔθνη, ἀλλ´ ἀπὸ
[3, 5]	τε καὶ κρεῶν ἀποχῆς, καὶ	πλείστης	ἄλλης ταπεινώσεως τοῦ σώματος, διά
[3, 3]	ἐν τῇ Προπαρασκευῇ πεποιήμεθα διὰ	πλείστων	ἀποδείξεις. Τοιαῦτα ἄττα τυγχάνει καὶ
[3, 2]	τοσαῦτα καὶ τὰ τούτων ἕτερα	πλείω	περὶ τοῦ Χριστοῦ πάντας ἡμᾶς
[3, 5]	βάρβαροι, καὶ τῆς Σύρων οὐ	πλέον	ἐπαΐοντες φωνῆς, πῶς ἐπὶ πᾶσαν
[3, 2]	τὴν προφητείαν, εἰ μηδέν τι	πλέον	ἔσεσθαι μετὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ
[3, 5]	τοῖς πολλοῖς ἐφαντάζετο, καί τι	πλέον	ἔχειν παρὰ τοὺς πολλοὺς ἐφρόνει,
[3, 5]	ἰδιώτας, μήτε λαλεῖν μήτε ἀκούειν	πλέον	τῆς πατρίου φωνῆς ἐπισταμένους, μὴ
[3, 6]	τὰ πολλὰ καὶ φαντασιοκοπῶν, καὶ	πλέον	τι παρὰ τοὺς πολλοὺς εἰδέναι
[3, 5]	καὶ ἀσεβεῖν καὶ ἀδικεῖν καὶ	πλεονεκτεῖν	καὶ ἀποστερεῖν, καὶ εἴ τι
[3, 5]	δίκαιον διὰ τὰ τῆς ἀρετῆς	πλεονεκτήματα,	ἐρωτηθεὶς πρὸς τῶν ἀρχιερέων καὶ
[3, 5]	σωφρόνων λόγων, ἀδικίας δὲ καὶ	πλεονεξίας	καὶ πάσης ἀκολασίας, τούς τε
[3, 5]	τῶν ἀμφὶ τὰς τελωνείας καὶ	πλεονεξίας	σχολαζόντων. τοῦτο οὐδεὶς τῶν λοιπῶν
[3, 5]	τάς τε ὕβρεις καὶ τὰς	πληγὰς	τὰς κατὰ προσώπου, μάστιγάς τε
[3, 2]	εἶναι ἐν πόνῳ καὶ ἐν	πληγῇ	καὶ ἐν κακώσει. Αὐτὸς δὲ
[3, 2]	Ἡσαΐας θεσπίζει; Ἄνθρωπος φησίν, ἐν	πληγῇ	ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν,
[3, 2]	υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων· ἄνθρωπος ἐν	πληγῇ	ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν,
[3, 2]	φῶς» Ἀνώτερον εἰπὼν Ἄνθρωπος ἐν	πληγῇ	ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν»
[3, 2]	κύριος βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν τῆς	πληγῆς·	ἐὰν δῶτε περὶ ἁμαρτίας, ἡ
[3, 2]	ὅλων θεὸς καθαρίσαι αὐτὸν τῆς	πληγῆς	καὶ δεῖξαι αὐτῷ φῶς» πάντως
[3, 2]	φησίν, βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν τῆς	πληγῆς»	καὶ πῶς ἔσται; Ἐὰν δῶτε»
[3, 7]	ἀνδρῶν συλλόγου; πῶς δ´ ἂν	πλήθει	διειλέχθησαν οἱ πάσης ἐκτὸς γεγονότες
[3, 5]	αὐτοὺς μετὰ ταῦτα δημοσίᾳ τῷ	πλήθει	τὰ περὶ αὐτοῦ διαλεγομένους, ἀναρπάσαντες
[3, 5]	οὐδὲ ἀγαθῷ. Πόθεν οὖν ἐν	πλήθει	τοσῶνδε ἀνδρῶν ἡ τῶν κακῶν
[3, 3]	θεοῦ φέρειν δόξας, ἀλλὰ μυρία	πλήθη	βαρβάρων τῶν πάλαι θηριωδεστάτων λογίων
[3, 2]	γενόμενον ἐκ σπέρματος Ἰσραήλ, μυρία	πλήθη	ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι κυριολογεῖ,
[3, 2]	χείλεσι διαθέσει δὲ γνησιωτάτῃ, μυρία	πλήθη	ἐξ ἁπάντων τῶν ἐθνῶν ὁμολογεῖ,
[3, 5]	τῆς αὐτῶν μαρτυρίας μυρία ὁμολογεῖται	πλήθη	Ἰουδαίων τε καὶ Ἑλλήνων αὐτὸς
[3, 4]	πάθους κατατρυχομένη, ἐπειδὴ ἑώρα μυρία	πλήθη	κυκλοῦντα αὐτὸν καὶ μηδαμῶς ἐπιτρέποντα
[3, 6]	τοῖς ἐπὶ γῆς ἔθνεσιν μυρία	πλήθη	οὐ μόνον ἀνδρῶν, ἀλλὰ καὶ
[3, 6]	ὧν πλεῖστα μὲν ἀνδρῶν τυγχάνει	πλήθη,	παραταξαμένων μὲν πρὸς τὰς φυσικὰς
[3, 7]	τοῦ λόγου δύναμιν ὡς μυρία	πλήθη	πέπεικεν, καὶ ὡς συνέστησαν μυρίανδροι
[3, 5]	οὐδεὶς αἱρεῖ λόγος ἀπιστεῖσθαι τοσοῦτο	πλῆθος	ἀνδρῶν εὐσεβῆ καὶ σεμνὸν βίον
[3, 7]	παιδείας; ἀλλὰ μὴν οὐ κατὰ	πλῆθος,	κατὰ μέρος δὲ τοῖς προστυχοῦσι
[3, 5]	πεπλασμένα, θαυμάζειν ἄξιον ὅπως τοσοῦτο	πλῆθος	τὴν συμφωνίαν ἐπὶ τοῖς πλάσμασιν
[3, 4]	ἄλλου γυναικῶν τε καὶ παίδων	πλήθους,	ἐκ πέντε τὸν ἀριθμὸν ἄρτων
[3, 5]	ἀναιρεῖται Στέφανος, ἐπὶ τοῦ Ἰουδαίων	πλήθους	παρρησιασάμενος, καὶ διωγμὸς οὐχ ὁ
[3, 5]	ἑβδομήκοντα δὲ μαθητῶν, μυρίου τε	πλήθους	τούτων ἐκτός, πάντων θαυμαστὴν συμφωνίαν
[3, 1]	συναγωγῇ ποτε διελθὼν ἐπὶ τοῦ	πλήθους	τῶν Ἰουδαίων, Πτύξας τὸ βιβλίον
[3, 2]	ὁ Χριστὸς ἐκτὸς πάσης ὑπάρχων	πλημμελείας	τὰς ὑπὲρ ἀνθρώπων ἁμαρτίας εἰς
[3, 5]	ἄληστον αἰῶνα καταγράφοντες, καὶ τῶν	πλημμεληθέντων	αὐτοῖς τὰς κατηγορίας, ἃς οὐκ
[3, 5]	ἐλεύθερος, κἂν μυρίοις ἔνοχος ἁλίσκηται	πλημμελήμασιν.	Καὶ τί με χρὴ μυρία
[3, 5]	ἐδίδασκεν περιβάλλειν αὐτῷ δόξαν πειρῷτο.	Πλὴν	ἀλλ´ ἐδόθη καὶ τοῦτο ὡς
[3, 7]	εἰς τὴν τῶν λεγομένων μαρτυρίαν·	πλὴν	ἀλλ´ ἔδοξεν ἂν πιθανώτερον λέγεσθαι
[3, 4]	τῆς αὐτοῦ δυνάμεως παραφαίνειν εἴωθεν,	πλὴν	ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς λογικωτέρας
[3, 1]	κατὰ τὴν εὐαγγελικὴν εἰσόμεθα διδασκαλίαν.	Πλὴν	ἀλλὰ πέφανται τὸ εὐαγγέλιον καὶ
[3, 2]	οὐδὲ τοὺς σφόδρα ἀγνωμονεστάτους ἡγοῦμαι.	Πλὴν	ἀλλὰ τῆς Ἡσαΐου προφητείας τὸ
[3, 2]	ὄρους κατιόντος τὸ πρόσωπον ἑωρᾶτο	πλήρης	δόξης. Γέγραπται δ´ οὖν· Καταβαίνων
[3, 4]	περιττὰ τοσαῦτα, ὅσα ἱκανὰ ἦν	πληρῶσαι	δώδεκα κοφίνους, λαβεῖν, τίνα οὐκ
[3, 6]	ἀνθρώπων ἐξενεγκεῖν ἀνακαλύψαι τε καὶ	πληρῶσαι	καὶ κηρῦξαι τὴν γνῶσιν πᾶσιν,
[3, 4]	τὸν ἀριθμὸν ἄρτων εἰς κόρον	πληρώσας,	ὡς καὶ περιττὰ τοσαῦτα, ὅσα
[3, 1]	περιδραμούμενοι οἰκουμένην καὶ πάντα τόπον	πληρώσοντες	τῆς περὶ τοῦ σωτῆρος τοῦ
[3, 2]	ἐταράχθησαν καὶ με? ὸ τοῦ	πλοίου	Πέτρος περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ ὕδατα
[3, 2]	τῆς ταφῆς αὐτοῦ καὶ τοὺς	πλουσίους	ἀντὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ» Ἤρκει
[3, 7]	πεποιηκέναι, τοτὲ μὲν φήσας λάβετε	πνεῦμα	ἅγιον» τοτὲ δὲ εἰπὼν Ἀσθενοῦντας
[3, 2]	τέρασι Δέδεικται τοίνυν τὸ ἔνθεον	πνεῦμα	διὰ Μωσέως περὶ τοῦ σωτῆρος
[3, 4]	καὶ τῷ πατρὶ παρατιθεὶς τὸ	πνεῦμα,	εἰπὼν αὐτοῖς ῥήμασιν Πάτερ εἰς
[3, 4]	εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ	πνεῦμά	μου» οὕτως ἄφετος καὶ ἐλεύθερος
[3, 2]	ἐπ´ αὐτὸν πνεῦμα τοῦ θεοῦ,	πνεῦμα	σοφίας καὶ συνέσεως καὶ τὰ
[3, 2]	ἀναβήσεται· καὶ ἀναπαύσεται ἐπ´ αὐτὸν	πνεῦμα	τοῦ θεοῦ, πνεῦμα σοφίας καὶ
[3, 6]	πᾶς δαίμων καὶ πᾶν ἀκάθαρτον	πνεῦμα,	ὥς τι τῶν κολαστικῶν καὶ
[3, 6]	πῶς δ´ ἂν τοῖς πονηροῖς	πνεύμασιν	ἔθυσεν; ἢ πῶς βοηθοὺς δαίμονας
[3, 2]	πάλιν Μωσῆς συνιδὼν τῷ θείῳ	πνεύματι,	διὰ τῆς αὐτοῦ γραφῆς τοῦτον
[3, 1]	προτάττων μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ	πνεύματι,	ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία
[3, 7]	συντελείας τοῦ αἰῶνος» Ἀλλὰ καὶ	πνεύματος	αὐτοῖς ἐμπνεῦσαι λέγεται θείου, ἀλλὰ
[3, 2]	Ἰσραήλ Καὶ ἀφελῶ ἀπὸ τοῦ	πνεύματος	τοῦ ἐπὶ σοί, καὶ ἐπιθήσω
[3, 3]	πονηροῖς διατρίβειν δυνάμεις δαιμόνων καὶ	πνευμάτων	πονηρῶν καὶ τῶν ἐν τούτοις
[3, 1]	οὐρανῶν« Ἀλλὰ καὶ τοῖς ὑπὸ	πνευμάτων	πονηρῶν ὀχλουμένοις, ὑπό τε δαιμόνων
[3, 2]	τούτοις παραπλήσια, ἃ καὶ παρὰ	πόδας	διασαφῶν ἑρμηνεύει, φήσας· Καὶ ἔσται
[3, 5]	τε πηγνύμενον καὶ χεῖρας καὶ	πόδας	καταπειρόμενον, ὄξει τε ποτιζόμενον, καὶ
[3, 1]	ἀπηκριβωμένως ὡραίους ἔφησεν ἔσεσθαι τοὺς	πόδας	τῶν εὐαγγελιζομένων τὰ τοῦ Χριστοῦ
[3, 1]	λέγων προφήτης· Ὡς ὡραῖοι οἱ	πόδες	τῶν εὐαγγελιζομένων ἀγαθὰ ἢ Τῶν
[3, 6]	πρώτων στοιχείων τὴν μάθησιν δίχα	ποδηγοῦ	καὶ διδασκάλου τινὸς ἀναλαβεῖν δυνατόν,
[3, 5]	τὴν ἀκοὴν παρασχεῖν, ὃ οὐδείς	ποθ´	ἡμῶν ἤκουσεν· λεπρούς τε καθαρίσαι
[3, 5]	τὸ βλέπειν κεχαρισμένον, ὃ οὐδείς	ποθ´	ἡμῶν ἱστόρησεν· καὶ κωφοῖς τὴν
[3, 5]	φιλόζωον οἰκεῖον κεκτημένη δύναιτ´ ἄν	ποθ´	ὑπὲρ τοῦ μηδενὸς αὐθαίρετον ὑπομεῖναι
[3, 6]	θεοῦ τοιοῖσδέ τισιν ἔνοχος ἦν;	πόθεν,	ἢ πῶς, ὁ τοῖς ἑαυτοῦ
[3, 6]	καὶ ἀσεβής; τοιοῦτος δὲ ὢν	πόθεν	ἢ πῶς τὰ περὶ εὐσεβείας
[3, 5]	ἡ τῶν κακῶν εὕρηται συμφωνία;	πόθεν	ἡ περὶ τῶν αὐτῶν ἐν
[3, 5]	εἶναι φίλον, ἀλλ´ οὐδὲ ἀγαθῷ.	Πόθεν	οὖν ἐν πλήθει τοσῶνδε ἀνδρῶν
[3, 5]	ἐπιδόξοις καὶ σεμνοτέροις ἀπιστεῖν. Καὶ	πόθεν	τὸ περὶ αὐτοὺς ἐναντίον δόγμα
[3, 5]	νεκροῖς θεολογοῦντες, ἢ τί ἄρα	ποθοῦντες	τὰ ἴσα παθεῖν; καὶ τίς
[3, 5]	ποίᾳ τοῦτο διανοίᾳ ἐφαντάσθησαν τολμῆσαι;	ποίᾳ	δὲ δυνάμει τὸ ἐπιχειρηθὲν κατώρθωσαν;
[3, 7]	ἐξ αἰῶνος κειμένοις νόμοις; ἐπὶ	ποίᾳ	δὲ καὶ δυνάμει περιέσεσθαι ἔστιν
[3, 7]	δὲ τὸν πάντων δημιουργὸν σέβειν;	ποίᾳ	δὲ λόγων ἱκανότητι θαρσοῦντες ἐπὶ
[3, 7]	κηρύξομεν; πῶς δ´ Αἰγυπτίοις διαλεχθησόμεθα;	ποίᾳ	δὲ χρησόμεθα λέξει πρὸς Ἕλληνας,
[3, 1]	τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ	ποίᾳ	δυνάμει κρατήσει, ὅτι μὴ ἀνθρωπείᾳ·
[3, 5]	πᾶσαν προῆλθον τὴν οἰκουμένην; ἢ	ποίᾳ	τοῦτο διανοίᾳ ἐφαντάσθησαν τολμῆσαι; ποίᾳ
[3, 5]	οὐδὲ μνήμην τῆς οἰκείας προσηγορίας	ποιεῖται,	ἢ πρεσβύτερον ἑαυτὸν ὀνομάζει, οὐδαμοῦ
[3, 7]	εὐχερὴς ὁ λόγος πρὸς τὸ	ποιῆσαι	ῥᾳδίως συγκαταθέσθαι τοὺς ἀκούοντας ξενοφωνουμένους
[3, 7]	αὐτοὺς καὶ λογικῶν ψυχῶν θηρευτὰς	ποιήσας,	ἔργον τε ἐπιθεὶς τῇ φωνῇ
[3, 6]	ἔθνους ἐπὶ οἰκείῳ ὀνόματι σύστασιν	ποιήσασθαι.	τὸ δὲ μὴ μόνον ἐννοῆσαι
[3, 2]	οἷόν τέ ἐστιν ἡμῖν ἐποπτεῦσαι,	ποιησόμεθα.	Ἐπεὶ τοίνυν τῶν ἀπίστων οἱ
[3, 7]	φησιν· Δεῦτε, ἀκολουθεῖτέ μοι, καὶ	ποιήσω	ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» ἐπειδὴ δὲ
[3, 7]	τῇ Δεῦτε, ἀκολουθεῖτέ μοι, καὶ	ποιήσω	ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» φησάσῃ, ὁμοῦ
[3, 5]	τῷ δοξάσαι αὐτοῦ τὴν προσηγορίαν	ποιητέον,	καὶ πάσας ὕβρεις καὶ τιμωρίας
[3, 3]	χρὴ μὴ ταῦτα ἀλλὰ τὸν	ποιητὴν	αὐτῶν σέβειν, σκέψασθαι δεῖ, μὴ
[3, 6]	Πλάτωνος μὴ πείθεσθαι, ὡς τὸν	ποιητὴν	καὶ δημιουργὸν τοῦδε τοῦ παντὸς»
[3, 2]	τὸν τῶν ἁπάντων δημιουργὸν καὶ	ποιητὴν	μόνον παραγγείλας σέβειν· πρῶτος δὲ
[3, 5]	χρή. Ἦν γὰρ παραδόξων ἔργων	ποιητής,	διδάσκαλος ἀνθρώπων τἀληθῆ σεβομένων. Καὶ
[3, 5]	τοῦ πλάττεσθαι, Καὶ τῶν τοιῶνδε	ποιητὴς	ἔργων παραδόξων γέγονεν, τὸ γράφειν
[3, 4]	τὰς διατριβὰς πεποιημένος, παραδόξων γέγονεν	ποιητὴς	ἔργων, τοτὲ μὲν λεπροὺς τὸ
[3, 7]	ἄλλως τῶν παραδόξων ἔργων γεγόνει	ποιητὴς	ἢ δυνάμει θείᾳ, ἣν καὶ
[3, 6]	σωφρόνων λόγων διδάσκαλος, καὶ εἰ	ποιητὴς	καὶ κῆρυξ δικαιοσύνης καὶ ἀληθείας
[3, 5]	τῶν ἄλλων παραδόξων ἔργων γέγονεν	ποιητής,	μηδὲν μὲν τοιοῦτον αὐτῷ συνεγνωκότες,
[3, 7]	καὶ αὐτὸς θεὸς τηλικούτων θαυμάτων	ποιητής,	νοερῶν αὐτοὺς καὶ λογικῶν ψυχῶν
[3, 3]	κόσμον πρὸς τοῦ τῶν ὅλων	ποιητοῦ	γεγονότα ἀποφηνάμενοι. Ἀλλὰ καὶ συντέλειαν
[3, 6]	παλαιῶν νομοθετῶν φιλοσόφων τε καὶ	ποιητῶν	καὶ θεολόγων ἐξ ἐναντίας θέσθαι
[3, 1]	αὐτοῦ ἐναντίον αὐτοῦ. Ὡς ποιμὴν	ποιμανεῖ	τὸ ποίμνιον αὐτοῦ, καὶ ἐν
[3, 2]	σοῦ μοι ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις	ποιμανεῖ	τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραήλ.
[3, 1]	ἔργον αὐτοῦ ἐναντίον αὐτοῦ. Ὡς	ποιμὴν	ποιμανεῖ τὸ ποίμνιον αὐτοῦ, καὶ
[3, 1]	αὐτοῦ. Ὡς ποιμὴν ποιμανεῖ τὸ	ποίμνιον	αὐτοῦ, καὶ ἐν τῷ βραχίονι
[3, 5]	τὴν ἔκβασιν τῆς τελευτῆς καθεωρακότες,	ποίοις	ἄρα λόγοις ἐχρήσαντο πρὸς ἀλλήλους
[3, 5]	καταψεύσασθαι τῶν μὴ γεγονότων; καὶ	ποίοις	ἄρα πιθανὸν εἰπεῖν χρήσασθαι αὐτοὺς
[3, 3]	ἄν τις τὴν προσήκουσαν ἐπιμέλειαν	ποιοῖτο	τοῦ θείου, τυγχάνοι τε αὐτόθεν
[3, 2]	τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα» Διὰ	ποῖον	δὲ τοῦτο, πάλιν ἑξῆς διδάσκει
[3, 6]	καὶ ἀκοαῖς εἰς δεῦρο παραλαμβάνομεν;	ποῖος	δὲ καὶ αἱρήσεται τὰ ἀσύνακτα
[3, 2]	ἧς παρέδωκε διδασκαλίας τὰς παραθέσεις	ποιούμενοι.	~γʹ Πῶς πρὸς τοὺς πλάνον
[3, 2]	λοιποῖς παραπλησίου τέως τὴν ἐξέτασιν	ποιούμενοι,	ἵνα, ὁπόταν πάντων τῶν ἐξ
[3, 4]	λεωφόρου γῆς τὰς πορείας ἤνυεν	ποιούμενος,	τῶν αὐτοῦ μαθητῶν ἐμπλεόντων, καὶ
[3, 7]	καὶ τοὺς θυμοὺς τῶν κατὰ	πόλεις	δεισιδαιμόνων φόβῳ τῆς μείζονος ἀρχῆς
[3, 7]	διδασκαλίᾳ, πάλαι ἂν ἑώρας κατὰ	πόλεις	καὶ κατὰ ἀγροὺς ἐμφυλίους στάσεις,
[3, 6]	διώκειν καὶ φεύγειν τὰς κατὰ	πόλεις	τῶν πολλῶν ἐπιβλαβεῖς ὁμιλίας. Εἰ
[3, 7]	πλάνην ἐπτοημένους τῇ τοῦ Χριστοῦ	πολεμεῖν	διδασκαλίᾳ, πάλαι ἂν ἑώρας κατὰ
[3, 7]	ληφθεὶς τῷ τοῦ Χριστοῦ λόγῳ	πολεμεῖν	προύθετο, καὶ τούτῳ πράττειν ἐνεδίδου
[3, 5]	ἐξ αἰῶνος παρὰ πᾶσιν ὡμολογημένοις	πολεμεῖν,	τὸν δ´ ὑπ´ ὀφθαλμοῖς ἡμῶν
[3, 3]	τούτοις ἔγνωμεν, παρ´ αὐτοῦ μαθόντες,	πολεμίας	τινὰς καὶ ἐχθρὰς τοῦ ἀνθρωπείου
[3, 6]	τῶν παλαιῶν δεισιδαιμονίᾳ, νόμοι δαιμόνων	πολέμιοι	καὶ πάσης ἐχθροὶ πολυθέου πλάνης,
[3, 7]	βραβείων· οἱ δὲ τῆς εὐσεβείας	πολέμιοι	τὰς προσηκούσας ἐξέτινον δίκας, θεηλάτοις
[3, 6]	μᾶλλον τῆς τοῦ καθ´ ἡμῶν	πολεμίου	γραφῆς, ἣν ἐν οἷς ἐπέγραψεν·
[3, 6]	ἀπειργάσατο, ἐχθρούς τε δαιμόνων καὶ	πολεμίους,	ἀλλ´ οὐ φίλους οὐδὲ συνήθεις,
[3, 7]	μὴ μόνον τε τῶν ὁρατῶν	πολεμίων	κατεξανισταμένου, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀοράτων,
[3, 7]	ἐμφυλίους στάσεις, διωγμούς τε καὶ	πολέμους	οὐ τοὺς τυχόντας, εἰ δὴ
[3, 5]	σοφοῖς ἀντικηρύττωμεν, μηδ´ Αἰγυπτίους ἀνῶμεν,	πολεμῶμεν	δὲ καὶ τοὺς τούτων θεούς,
[3, 7]	ἀλλ´ ἐν ταῖς μάλιστα διαπρεπεστάταις	πόλεσιν	ἱδρυθεῖσαι, ἐπ´ αὐτῆς λέγω τῆς
[3, 1]	ὑψώσατε, μὴ φοβεῖσθε· εἶπον ταῖς	πόλεσιν	Ἰούδα, ἰδοὺ ὁ θεὸς ἡμῶν.
[3, 7]	ὅπως τε ἐν μέσαις ταῖς	πόλεσιν	καὶ ἀνὰ τὰς χώρας εὐσεβείας
[3, 5]	κατά τε ἀγροὺς καὶ κατὰ	πόλιν	διδάσκειν, καὶ τοὺς μὲν αὐτῶν
[3, 7]	ἆρα γὰρ εἰς μέσην παρελθόντες	πόλιν,	ἔπειτα ἐν ἀγορᾷ στάντες καὶ
[3, 5]	καὶ αὐτήν τε τὴν βασιλικωτάτην	πόλιν	νείμασθαι, τοὺς δὲ τὴν Περσῶν,
[3, 2]	ὁ παντελὴς αὐτοὺς μετῆλθεν ὄλεθρος	πολιορκηθέντας	ὑπὸ Ῥωμαίων, οὐδὲ τοῦτο παριδὼν
[3, 5]	τῶν χρόνων τῆς κατ´ Ἀδριανὸν	πολιορκίας.	Λέγονται γοῦν οἱ πρῶτοι κατὰ
[3, 6]	δὴ τὴν οὐσίαν καταλιπὼν τοῖς	πολίταις,	αὐτὸς ἑαυτόν, Κράτης Κράτητα, ἠλευθέρου
[3, 3]	καὶ βαρβάρων τῆς ἐκείνων θεοσεβοῦς	πολιτείας	ἀποδεῖξαι. Ἀλλὰ τὰ μὲν ἠθικώτερα
[3, 3]	ὑπ´ αὐτοῦ κατασπαρείσης τῷ βίῳ	πολιτείας,	ἀφ´ ἧς οὐχ ὅπως πλάνον
[3, 5]	τὴν αἵρεσιν τῆς κατ´ αὐτὸν	πολιτείας	εἰς αὐτοὺς ἐνετίθετο. τοιαῦτα δὲ
[3, 2]	προυβάλετο, καινοῦ τε βίου καὶ	πολιτείας	θεοσεβέσι προσηκούσης πρῶτος εἰσαγωγεὺς καὶ
[3, 2]	αὐτοῖς διαταξάμενος νομοθέτης αὐτοῖς εὐσεβοῦς	πολιτείας	πρῶτος καὶ μόνος ἀποδέδεικται. Ἀλλὰ
[3, 6]	ἄνδρα διδάσκαλον σεμνῆς καὶ παναρέτου	πολιτείας,	ὑγιῶν τε καὶ ἀληθῶν δογμάτων,
[3, 6]	τοῖς νοσηλευομένοις ἐπιτρέπειν, οἷα πολλοὶ	πολλὰ	δρᾶν ἐπιχειροῦσιν, ἢ πετάλων ἐπιγραφαῖς
[3, 6]	ἐγχειρεῖ καὶ πράττει δοξοκοπῶν τὰ	πολλὰ	καὶ φαντασιοκοπῶν, καὶ πλέον τι
[3, 2]	βόησον, ἡ οὐκ ὠδίνουσα, ὅτι	πολλὰ	τὰ τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον
[3, 5]	Πράξεων τῶν ἀποστόλων γραφή, ὅτι	πολλαὶ	μυριάδες ἦσαν Ἰουδαίων ἀνδρῶν πεπεισμένων
[3, 7]	ἐν αὐτοῖς ἐπιμιξίας διὰ τὰς	πολλὰς	ἐθναρχίας· ὧν περιῃρημένων ἀφόβως ἤδη
[3, 1]	δώσει ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει	πολλῇ	Καὶ πάλιν ὁ Ἡσαΐας· Ἐπ´
[3, 2]	δώσει ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει	πολλῇ.	Ὁ βασιλεὺς τῶν δυνάμεων τοῦ
[3, 1]	δώσει ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει	πολλῇ	τί δὴ οὖν λείπεται ἐπὶ
[3, 6]	ὧν τὴν χρῆσιν ἀδιάφορον οἱ	πολλοὶ	νενομίκασιν. τίς οὖν αἱρεῖ λόγος
[3, 6]	μηδὲ τοῖς νοσηλευομένοις ἐπιτρέπειν, οἷα	πολλοὶ	πολλὰ δρᾶν ἐπιχειροῦσιν, ἢ πετάλων
[3, 5]	ἐν τῇ οἰκίᾳ, καὶ ἰδοὺ	πολλοὶ	τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ συνανέκειντο τῷ
[3, 5]	γεγενημένοι· σεμνὸς μέν τις τοῖς	πολλοῖς	ἐφαντάζετο, καί τι πλέον ἔχειν
[3, 3]	παραινῶν, ὡς μηδ´ εὐορκίας δεῖσθαι,	πολλοῦ	δεῖ ἐπιορκεῖν· Ἔστω γὰρ ὑμῶν
[3, 5]	ἔχεσθαι ὡς μηδ´ εὐορκίας δεῖσθαι,	πολλοῦ	δεῖ ἐπιορκεῖν, παρασκευάζειν δὲ τὸν
[3, 5]	γε κατὰ εὐτελεῖς καὶ ἰδιώτας,	πολλοῦ	δεῖ κατὰ πλάνους καὶ γόητας.
[3, 6]	φιλόσοφος ἄρα καὶ ἀληθῶς εὐσεβής,	πολλοῦ	δεῖ πλάνος καὶ γόης, ὁμολογοῖτ´
[3, 6]	ἀλλ´ οὐ φίλους οὐδὲ συνήθεις,	πολλοῦ	δεῖ ὑπηκόους καὶ ὑποχειρίους εἶναι
[3, 5]	δ´ ἀπαθὲς τῆς ψυχῆς περὶ	πολλοῦ	προτιμᾶν, κάτωθεν ἐκ βάθους αὐτῆς
[3, 3]	τὸ φιλόπονον καὶ κοινωνικὸν περὶ	πολλοῦ	τίθεσθαι, καὶ εἰ πλάνος ὁ
[3, 6]	παρῄνει μηδενὶ φράζειν μηδὲ εἰς	πολλοὺς	αὐτὸν ἐκφαίνειν γένοιτ´ ἂν ἔκδηλος,
[3, 5]	Καὶ πολλοὺς μὲν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ,	πολλοὺς	δὲ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐπηγάγετο.
[3, 5]	ἀλλὰ πολλοὺς μὲν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ,	πολλοὺς	δὲ τοῦ Ἑλληνικοῦ» προσαγόμενος, δῆλος
[3, 6]	καὶ πλέον τι παρὰ τοὺς	πολλοὺς	εἰδέναι καὶ ἔχειν μεγαλαυχούμενος· ὁ
[3, 5]	τι πλέον ἔχειν παρὰ τοὺς	πολλοὺς	ἐφρόνει, οὐδὲν δὲ μέγα οὐδὲ
[3, 2]	εἰπών· Διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει	πολλούς»	καὶ ἐπιλέγει· Καὶ τῶν ἰσχυρῶν
[3, 2]	μέχρι θανάτου» διὸ καὶ κληρονομήσειν	πολλούς,	καὶ οὐ πρότερον ἀλλὰ μετὰ
[3, 2]	παρ´ αὐτῷ ὀψόμενον, καὶ κληρονομοῦντα	πολλούς,	καὶ σκῦλα τοῖς οἰκείοις διανέμοντα;
[3, 2]	φησιν· Διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει	πολλούς,	καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα»
[3, 2]	λέγων· διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει	πολλοὺς	καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα»
[3, 2]	Διὰ ταῦτα γὰρ εἴρηται κληρονομήσειν	πολλοὺς	καὶ τῶν ἰσχυρῶν μερίσειν τὰ
[3, 7]	καὶ καταχθονίων» εἰκότως τῆς τοὺς	πολλοὺς	λανθανούσης ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ
[3, 5]	τοὺς ἑβδομήκοντα μαθητὰς ἐξῳκειωμένος, ἀλλὰ	πολλοὺς	μὲν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ, πολλοὺς δὲ
[3, 5]	διδάσκαλος ἀνθρώπων τἀληθῆ σεβομένων. Καὶ	πολλοὺς	μὲν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ, πολλοὺς δὲ
[3, 6]	τῇ διδασκαλίᾳ αὐτῶν προσιόντας Ὥστε	πολλοὺς	τῶν πρότερον περὶ γοητείαν διαβεβλημένων
[3, 2]	ἀνόμοις ἐλογίσθη, καὶ αὐτὸς ἁμαρτίας	πολλῶν	ἀνήνεγκεν, καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας
[3, 6]	φεύγειν τὰς κατὰ πόλεις τῶν	πολλῶν	ἐπιβλαβεῖς ὁμιλίας. Εἰ μήτε τοιγαροῦν
[3, 2]	τοῦ Ἰσραήλ) καὶ κυριεύσει ἐθνῶν	πολλῶν,	καὶ ὑψωθήσεται ἡ βασιλεία αὐτοῦ
[3, 2]	ἀρχόντων καὶ βασιλέων κύριος ἐθνῶν	πολλῶν	κατέστη (οὐδεμία γὰρ ἱστορία δηλοῖ
[3, 1]	λείπεται ἐπὶ τούτοις ἢ ἐκ	πολλῶν	ὀλίγα προλαβεῖν τῶν παρ´ Ἑβραίοις
[3, 6]	ἀναγκαίως ἐπ´ ὠφελείᾳ καὶ σωτηρίᾳ	πολλῶν	Σαμαρείτιδι γυναικὶ διαλεγόμενον αὐτὸν τεθεαμένοι
[3, 2]	προσώπου αὐτοῦ Ὡσαύτως δὲ καὶ	πολὺ	διαφερόντως ὁ ἡμέτερος σωτὴρ ἀναγαγὼν
[3, 2]	γῆν κατασκεψομένους· ὡσαύτως δὲ καὶ	πολὺ	κρεῖττον ὁ ἡμέτερος σωτὴρ δώδεκα
[3, 2]	ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν«	πολὺ	κρείττονα γῆν, ἀληθῶς ἁγίαν καὶ
[3, 6]	τὸν αἴτιον αὐτοῖς τῆς ἐπιστήμης	πολὺ	κρείττονα σφῶν αὐτῶν ἀποφαίνουσιν· ὥσπερ
[3, 2]	τῆς θαλάσσης Ὡσαύτως δὲ καὶ	πολὺ	κρειττόνως ὁ σωτὴρ ἡμῶν Ἐπετίμησε
[3, 2]	ὁ Χριστὸς Μωσεῖ παραπλησίως καὶ	πολὺ	κρειττόνως πρῶτος τῆς κατ´ εὐσέβειαν
[3, 6]	καὶ ἡ παρ´ αὐτοῦ διδασκαλία	πολὺ	κρείττους τῆς ἀοράτου ταύτης δυνάμεως
[3, 2]	ἐξ αἰῶνος βοηθέντων ἐν ἀνθρώποις	πολὺ	κρείττων ἀσυγκρίτῳ ὑπεροχῇ καὶ διαφέρων
[3, 5]	περὶ αὐτοῦ σκυθρωποῖς διηγήμασι φαίνονται,	πολὺ	μᾶλλον ἐν τοῖς ἐνδοξοτέροις εἶεν
[3, 5]	καὶ μετὰ τὴν τελευτήν, καὶ	πολὺ	μᾶλλον τότε ἢ πρότερον, αὐτὸν
[3, 5]	τῶν πρὸς τὸν θεόν, καὶ	πολὺ	πρότερον δι´ ἄκρας σωφροσύνης καὶ
[3, 6]	πεφήνασιν γεγονότες τοιοῦτοι, πῶς οὐ	πολὺ	πρότερον ὁ διδάσκαλος; Εἰ δ´
[3, 3]	λόγους ἀλλ´ ἔργα τῶν λόγων	πολὺ	πρότερον τοῖς φοιτηταῖς ἐκτελεῖν παραδούς,
[3, 7]	κωλῦον ἦν τοὺς περὶ τὴν	πολύθεον	πλάνην ἐπτοημένους τῇ τοῦ Χριστοῦ
[3, 6]	Ἰησοῦ λόγων πᾶσαν μὲν ὑπερεκκῦψαι	πολύθεον	πλάνην τὸν δὲ πατέρα καὶ
[3, 6]	δαιμόνων πολέμιοι καὶ πάσης ἐχθροὶ	πολυθέου	πλάνης, νόμοι Σκυθῶν καὶ Περσῶν
[3, 2]	τε αὐτοὺς τῇ κατὰ Αἰγυπτίους	πολυθέῳ	πλάνῃ προσέχοντας, πρῶτος μὲν ταύτης
[3, 4]	ἦν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν τὰ	πολυύμνητα	τῆς ἀρετῆς θαύματα, ταῦτα τῆς
[3, 6]	διάδοχοι, πορρωτάτω καθεστήκεσαν φαύλης καὶ	πονηρᾶς	ὑπονοίας, ὡς μηδὲ τοῖς νοσηλευομένοις
[3, 7]	κρατούντων διαρκέσειν· εἴποτέ τις τούτων	πονηρίᾳ	ληφθεὶς τῷ τοῦ Χριστοῦ λόγῳ
[3, 5]	ὠφελημένοι πρὸς αὐτοῦ, ἢ ὅσον	πονηρίαν	καὶ ἀνδρῶν πλάνην, πῶς ἔθνῃσκον
[3, 7]	τὸν περὶ γῆν ἀέρα ζοφώδη	πονηροὶ	δαίμονες καὶ ἄρχοντες τούτων· οὓς
[3, 2]	Χριστὸς ἐκ τῆς ὑπὸ τοῖς	πονηροῖς	δαίμοσι δυσσεβοῦς καὶ Αἰγυπτιακῆς εἰδωλολατρείας
[3, 6]	τῆς ζωῆς ἐξιστάμενοι ἢ τοῖς	πονηροῖς	δαίμοσιν δουλωθῆναι ὑπομένοντες. τίς δ´
[3, 3]	ἀέρα πωτᾶσθαι καὶ σὺν τοῖς	πονηροῖς	διατρίβειν δυνάμεις δαιμόνων καὶ πνευμάτων
[3, 6]	δαιμόνων; πῶς δ´ ἂν τοῖς	πονηροῖς	πνεύμασιν ἔθυσεν; ἢ πῶς βοηθοὺς
[3, 2]	παριδὼν ἐπιλέγει· Καὶ δώσω τοὺς	πονηροὺς	ἀντὶ τῆς ταφῆς αὐτοῦ καὶ
[3, 3]	διατρίβειν δυνάμεις δαιμόνων καὶ πνευμάτων	πονηρῶν	καὶ τῶν ἐν τούτοις ἀρχόντων,
[3, 1]	Ἀλλὰ καὶ τοῖς ὑπὸ πνευμάτων	πονηρῶν	ὀχλουμένοις, ὑπό τε δαιμόνων τρόπον
[3, 2]	ἐβουλήθη, καὶ βουληθεὶς ἀφεῖλε τὸν	πόνον	τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, καὶ ἔδειξεν
[3, 2]	βούλεται κύριος ἀφελεῖν ἀπὸ τοῦ	πόνου	τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, δεῖξαι αὐτῷ
[3, 2]	βούλεται κύριος ἀφελεῖν ἀπὸ τοῦ	πόνου	τῆς ψυχῆς αὐτοῦ δεῖξαι αὐτῷ
[3, 2]	ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν	πόνῳ	καὶ ἐν πληγῇ καὶ ἐν
[3, 2]	ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν	πόνῳ»	νῦν μετὰ τὴν σφαγὴν καὶ
[3, 7]	ἀδείας τὸ προκείμενον ἤνυον, τὴν	πορείαν	αὐτοῖς προεξευμαρίσαντος τοῦ ἐπὶ πάντων
[3, 7]	ῥᾴδιον ἦν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ	πορείαν	ἐπὶ τῆς ἀλλοδαπῆς στείλασθαι, διεστώτων
[3, 4]	ὀφθαλμοῖς αὐτῶν τὴν εἰς οὐρανοὺς	πορείαν	στειλάμενος· οἷς δὴ καὶ ὑποθήκας
[3, 4]	οἷα ἐπὶ λεωφόρου γῆς τὰς	πορείας	ἤνυεν ποιούμενος, τῶν αὐτοῦ μαθητῶν
[3, 6]	φήσας πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ μαθητὰς	Πορευθέντες	μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη ἐν
[3, 7]	τοῖς εὐτελεστάτοις ἐκείνοις αὐτοῦ μαθηταῖς·	Πορευθέντες	μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη» Καὶ
[3, 7]	ἐμφαίνων, τοῖς αὐτοῦ μαθηταῖς ἔφησεν·	Πορευθέντες	μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη τῷ
[3, 6]	τοιουτοτρόποις ἀκέσεις τῶν παθῶν ἑαυτοῖς	πορίζειν.	ταῦτα γοῦν πάντα τῆς Χριστοῦ
[3, 6]	ταῦτα τῆς ἐκείνων διατριβῆς διάδοχοι,	πορρωτάτω	καθεστήκεσαν φαύλης καὶ πονηρᾶς ὑπονοίας,
[3, 2]	ταύτην οὐχὶ δὲ καὶ τῷ	πορρωτάτω	τῆς ἀλλοδαπῆς διατρίβοντι (Συνῶπται διὰ
[3, 7]	ἄνοιαν. Ταῦτα καὶ νῦν ὁ	Πορφύριος.	ἆρ´ οὖν ἀπατεὼν οὗτος; κἂν
[3, 3]	ἐγγράφως ὡμολόγουν, ἄκουε. Ἀπὸ τῶν	Πορφυρίου	περὶ ἐμψύχων ἀποχῆς> Θεῷ μὲν
[3, 2]	τοὺς ἑπτὰ τῶν τετρακισχιλίων καὶ	πόσας	σπυρίδας ἐλάβετε; Πάλιν Μωσῆς διὰ
[3, 2]	πέντε ἄρτους τῶν πεντακισχιλίων καὶ	πόσους	κοφίνους ἐλάβετε; Οὐδὲ τοὺς ἑπτὰ
[3, 7]	ἰδιώταις καὶ εὐτελέσιν ἐκείνοις ἐπείσθη	ποτ´	ἂν λέγουσιν χρῆναι δεῖν τῶν
[3, 5]	ἀπιστητέον, καὶ τοῖς πᾶσιν, οἵτινες	ποτ´	ἄρα παρ´ Ἕλλησιν ἢ παρὰ
[3, 3]	δὴ τὸ τρίτον σκεψώμεθα, μή	ποτ´	ἄρα τοῦτ´ ἦν δι´ ὃ
[3, 7]	καὶ τὸν θεὸν λόγον, ὅστις	ποτ´	ἦν ὁ διὰ τοῦ φαινομένου
[3, 7]	αὐτοὺς ἐπὶ τὸ φιλοπευστεῖν, τίς	ποτ´	ἦν οὗτος οὗ τῇ δυνάμει
[3, 2]	θαλάσσης ἕως θαλάσσης, καὶ ἀπὸ	ποταμῶν	ἕως περάτων τῆς οἰκουμένης καὶ
[3, 6]	ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ» Καί	ποτε	ἀναγκαίως ἐπ´ ὠφελείᾳ καὶ σωτηρίᾳ
[3, 5]	πιστούμενοι τὴν ὁμολογίαν; ἢ μή	ποτε	ἄρα συνελθόντες συνωμοσίαν τε κατὰ
[3, 5]	τὸν διδάσκαλον κοσμεῖν, οὐκ ἄν	ποτε	αὐτοῖς τὰ προειρημένα κατέγραφον, οὐδ´
[3, 2]	θαῦμα ποτὲ μὲν δι´ αἰνιγμάτων,	ποτὲ	δὲ καὶ λευκότερον ὁ Ἡσαΐας
[3, 1]	σωτὴρ ἡμῶν ἐν τῇ συναγωγῇ	ποτε	διελθὼν ἐπὶ τοῦ πλήθους τῶν
[3, 5]	αὐτὴν ἡδυπαθείας μεταδιώκων, οὐκ ἄν	ποτε	ἕλοιτο πρὸ ζωῆς θάνατον, οὐδ´
[3, 2]	τῶν ἐθνῶν ὁμολογεῖ, τί δή	ποτε	ἐμποδὼν μὴ οὐχὶ αὐτὸν εἶναι
[3, 5]	οὐδενὶ λόγῳ καταστῆναι, καὶ μή	ποτε	ἡδέος ἀπολαῦσαί τινος, μήτε τῶν
[3, 3]	ἐκ τῶν πρόσθεν εἰρημένων τίς	ποτε	ἦν ὁ τρόπος γνῶναι τῆς
[3, 5]	τὴν ἐσχάτην ὑπομείναντα τιμωρίαν, ὅστις	ποτὲ	ἦν, πάντων ἡμεῖς μάλιστα ἀκριβῶς
[3, 4]	τοῦ φωτὸς ἐχαρίζετο. Ἤδη δέ	ποτε	καὶ αἱμορροοῦσα γυνὴ μακραῖς ἐτῶν
[3, 2]	δὲ γενέσεως αὐτοῦ τὸ θαῦμα	ποτὲ	μὲν δι´ αἰνιγμάτων, ποτὲ δὲ
[3, 4]	τὴν ἴασιν ἀφθόνως δωρούμενος. Καὶ	ποτὲ	μὲν ἔφησεν παραλυτικῷ· Ἀναστὰς ἆρον
[3, 3]	Φέρε δὲ σκεψώμεθα, μὴ ἄρα	ποτὲ	ὁ πλάνος αὐτῷ περὶ τὰ
[3, 5]	λέγονται καὶ ἀπολελοιπέναι καὶ ἀπηρνῆσθαί	ποτε,	ὅτε αὐτῷ τὰ τῆς γε
[3, 6]	ἐναντίας ἰτέον, ἐρωτητέον τε εἴ	ποτε	ὀφθαλμοῖς εἶδεν ἢ ἀκοῇ ἔγνω
[3, 3]	ἀντενεχθησόμεθα. Πευστέον δὴ αὐτῶν, εἴ	ποτέ	τις ἄλλος τοιοῦτος πλάνος ἱστόρηται
[3, 5]	ἐπὶ ταῖς συνθήκαις; ἢ μή	ποτε	τοῖς τοιοῖσδε· Ἄνδρες φίλοι, τὸν
[3, 5]	ὑπὲρ ἀγαθοῦ κατορθώματος κἂν εὐλόγως	ποτὲ	τὸν μετ´ εὐκλείας θάνατον ὑπομείνειεν,
[3, 5]	τὸν λόγον ἀποδείκνυνται. Αἰτήσαντος γοῦν	ποτε	τοὺς ἀμφὶ τὸν Πέτρον χωλοῦ
[3, 7]	αὐτοῦ δυνάμεως, εἰ λογίσαιο, τίς	ποτε	ὢν ἄρα τὴν φύσιν καὶ
[3, 5]	καὶ πόδας καταπειρόμενον, ὄξει τε	ποτιζόμενον,	καὶ παιόμενον κατὰ κόρρης καλάμῳ,
[3, 6]	τὸν νοῦν, καὶ πάντως γέ	που	ἀπειρημένοις πράγμασιν ἐγχειρῶν, ἆρ´ οὐκ
[3, 7]	οἱ μαθηταὶ τῷ διδασκάλῳ πάντως	που	ἀποκρινάμενοι, τοῦθ´ ἡμῖν ἔσται δυνατόν;
[3, 2]	καὶ δεῖξαι αὐτῷ φῶς» πάντως	που	βουληθεὶς πράξειεν ἂν ὃ ἐβουλήθη.
[3, 7]	Ἰησοῦ μαθητῶν, οὐκ ἐν ἀδήλοις	που	καὶ ἀφανέσι τόποις, ἀλλ´ ἐν
[3, 6]	κατέστη τοῦ πράγματος, ἢ πάντως	που	κατὰ τὸ ἀκόλουθον εἰς διδασκάλους
[3, 6]	γὰρ ἂν εἴη βελτίων δή	που	πᾶς ὁ διδάσκων τῶν μαθητευομένων·
[3, 2]	τὸν θάνατον ἀναβιώσεως αὐτοῦ λέγει	που	προφητεύων ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ
[3, 6]	γοῦν ἔντεχνοι καὶ ἐπιστήμονες πάντως	που	τὸν αἴτιον αὐτοῖς τῆς ἐπιστήμης
[3, 6]	τοῖς εἰκόσι τεκμηρίοις, ὑπονοῶν τάχα	που	τοὺς λέγοντας ἡμᾶς. Ἀλλὰ σύ
[3, 6]	μάρτυρες οἱ φοιτηταί, τὰ ὅμοιά	που	τῷ διδασκάλῳ καὶ αὐτοὶ μετιόντες.
[3, 5]	τοῦτο μὲν δῆλον; πάντως γάρ	που	ὧν παρ´ αὐτοῦ μαθόντες εἰς
[3, 1]	ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ κεκραγώς·	Ππνεῦμα	κυρίου ἐπ´ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν
[3, 6]	καὶ ἔργον εὑρεῖν ἐδόκει τὸ	πρᾶγμα,	καὶ ἦν ὡς ἀληθῶς μέγιστον,
[3, 5]	μὴ ἐφ´ ἡσυχίας βάλλεσθαι τὸ	πρᾶγμα·	κηρύττειν δ´ εἰς πάντας τὸ
[3, 6]	καὶ πάντως γέ που ἀπειρημένοις	πράγμασιν	ἐγχειρῶν, ἆρ´ οὐκ ἂν εἴη
[3, 2]	προκειμένου, καὶ ἡ παροῦσα δὲ	πραγματεία	τῆς Εὐαγγελικῆς Ἀποδείξεως κατὰ καιρὸν
[3, 1]	καὶ ἀρχηγὸν ἔσεσθαι τῆς εὐαγγελικῆς	πραγματείας	ἡ παρατεθεῖσα προφητεία παρίστησιν, μετὰ
[3, 6]	εἰπεῖν· εἰ δ´ ἐφ´ ἑκάστῳ	πράγματι	καὶ λόγῳ τὸν πάντων δημιουργὸν
[3, 6]	καὶ μόνος εὑρετὴς κατέστη τοῦ	πράγματος,	ἢ πάντως που κατὰ τὸ
[3, 7]	τούτοις κέχρηται διακόνοις ἐπὶ κατορθώσει	πράγματος	πάντα καλύπτοντος λόγον. Διανοηθεὶς γάρ,
[3, 6]	δὲ οἱ γνώριμοι καὶ τῶν	πραγμάτων	αὐτόπται διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου
[3, 5]	Εἰ γὰρ ἐπὶ πάντων ἀμφιγνοουμένων	πραγμάτων	ἔν τε τοῖς κατὰ νόμους
[3, 4]	βεβασάνισται ταῦτα καὶ δι´ ἑτέρων	πραγμάτων	ἐναργῶν, πάντα καλυπτόντων λόγον, δι´
[3, 6]	διδασκάλων αὐτοδίδακτος καὶ αὐτομαθὴς τοιούτων	πραγμάτων	εὑρετὴς ἀναπέφηνεν; καὶ μὴν οὔτε
[3, 6]	βασιλέων ἀκριβῆ τῶν καθ´ ἡμᾶς	πραγμάτων	τὴν ἐξέτασιν πεποιημένων. Οὕτως δὲ
[3, 2]	ὁ Χριστός, μακάριοι« φησίν, οἱ	πραεῖς,	ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν«
[3, 4]	δὴ καὶ ὑποθήκας περὶ τῶν	πρακτέων	παραδοὺς διδασκάλους τῶν ἐθνῶν ἁπάντων
[3, 6]	Ἱκανοὶ δὲ τῶν τὰ περίεργα	πραξάντων	συνεισενέγκαντες τὰς βίβλους κατέκαιον ἐνώπιον
[3, 2]	αὐτῷ φῶς» πάντως που βουληθεὶς	πράξειεν	ἂν ὃ ἐβουλήθη. Οὐδὲν γάρ
[3, 5]	Ἰησοῦ ὄνομα, καὶ τὰς παραδόξους	πράξεις	αὐτοῦ κατά τε ἀγροὺς καὶ
[3, 2]	οὐρανῶν κατήγγειλε. Καὶ ἄλλας δὲ	πράξεις	εὕροις ἂν ὑπὸ τοῦ σωτῆρος
[3, 5]	δεσμοῖς περιέβαλεν, ὡς ἐν ταῖς	Πράξεσι	τῶν Ἀποστόλων γέγραπται. Καὶ τούτων
[3, 6]	ἐν τῇ βίβλῳ τῶν ἰδίων	Πράξεων	ἱστοροῦνται τοὺς ἐξ ἐθνῶν τῇ
[3, 7]	καὶ αὐτῶν ἡ βίβλος τῶν	Πράξεων	συνῳδὰ τούτοις καὶ σύμφωνα μαρτυρεῖ·
[3, 5]	τὰς τοῦ Πέτρου περὶ τῶν	πράξεων	τοῦ Ἰησοῦ διαλέξεις· ὃς ἐλθὼν
[3, 5]	μηδαμοῦ διάφωνον ἐξενεγκεῖν περὶ τῶν	πράξεων	τοῦ Ἰησοῦ λόγον. Εἰ γὰρ
[3, 5]	μαρτυρεῖ δὲ καὶ ἡ τῶν	Πράξεων	τῶν ἀποστόλων γραφή, ὅτι πολλαὶ
[3, 5]	μὴ βίον μὴ μάθημα μὴ	πρᾶξιν	μὴ ἔργον ἐπαίνου ἄξιον, μηδὲ
[3, 2]	θηριωδεστάτων ἀνθρώπων τὴν ἐπὶ τὸ	πρᾶον	καὶ ἥμερον διὰ τῆς Χριστοῦ
[3, 3]	τις ἄλλος τοιοῦτος πλάνος ἱστόρηται	πραότητος	καὶ ἐπιεικείας σωφροσύνης τε καὶ
[3, 6]	ἀπειρημένοις καὶ ἀνοσίοις ἐγχειρῶν, πάντα	πράττει	αἰσχροῦ καὶ ῥυπαροῦ κέρδους χάριν.
[3, 6]	ἀληθῶς λαοπλάνος πάντα ἐγχειρεῖ καὶ	πράττει	δοξοκοπῶν τὰ πολλὰ καὶ φαντασιοκοπῶν,
[3, 7]	λόγῳ πολεμεῖν προύθετο, καὶ τούτῳ	πράττειν	ἐνεδίδου τὸ καταθύμιον, ὁμοῦ μὲν
[3, 5]	φονεύειν καὶ μοιχεύειν καὶ τἀναντία	πράττειν	οἷς νομοθετεῖν προσποιεῖται, σχηματίζεσθαι δὲ
[3, 6]	πρεσβεύςει, ἀκόλουθα τῇ ἑαυτοῦ μοχθηρίᾳ	πράττων,	καὶ θεὸν μὲν ἀρνήσεται καὶ
[3, 5]	ἀληθείᾳ ἐμαρτύρουν τὰς ὑπ´ αὐτοῦ	πραχθείσας	παραδοξοποιοὺς ἱστορίας. Εἰ δὲ λέγοιεν
[3, 5]	μηδὲν μὲν ὑπ´ αὐτοῦ παράδοξον	πραχθὲν	ἑωρακέναι, αὐτοὺς δ´ ἐκ συνθήματος
[3, 5]	διδασκάλῳ τὰ μὴ πρὸς αὐτοῦ	πραχθέντα	κεχαρισμένως ἀναθέντας; Ὡς εὖ μοι
[3, 5]	ἃ μήτε εἴδομεν πρὸς αὐτοῦ	πραχθέντα	μήτε ἠκούσαμεν λεχθέντα, ταῦτα ὡς
[3, 7]	Νῦν δὲ τοτὲ μὲν τὸν	πρεσβευόμενον	θεὸν ἐν ἀνθρώπου γεγονέναι σώματι
[3, 5]	οὐχ ὁ τυχὼν ἐπανίσταται τοῖς	πρεσβεύουσι	τὸ τοῦ Ἰησοῦ ὄνομα. Καὶ
[3, 6]	οὐχὶ τούτων ἁπάντων τὰ ἐναντία	πρεσβεύςει,	ἀκόλουθα τῇ ἑαυτοῦ μοχθηρίᾳ πράττων,
[3, 2]	εἶδεν Ἀρὼν καὶ πάντες οἱ	πρεσβύτεροι	τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ τὸν Μωσῆν,
[3, 5]	τῆς οἰκείας προσηγορίας ποιεῖται, ἢ	πρεσβύτερον	ἑαυτὸν ὀνομάζει, οὐδαμοῦ δὲ ἀπόστολον
[3, 2]	μοι ἑβδομήκοντα ἄνδρας ἀπὸ τῶν	πρεσβυτέρων	Ἰσραήλ Καὶ ἀφελῶ ἀπὸ τοῦ
[3, 4]	τριταῖος αὖθις ἀπελάμβανε τοῦτο, ὁ	πρὶν	ἀναχωρήσας ἑκών. Καὶ δείκνυσίν γε
[3, 7]	γὰρ τῆς εὐσεβείας ἀθληταὶ τὸ	πρὶν	ἀνθρώποις γε τοῖς πᾶσιν διάδηλοι
[3, 4]	αὐτὸν ἐκεῖνον, οἷος καὶ τὸ	πρὶν	ἦν, τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς, οἷς
[3, 6]	διδασκάλων ὠφελημένον, τὰ ὅμοια καὶ	πρὸ	αὐτοῦ πεποιηκότων, τί ἄλλο ἢ
[3, 5]	μεταδιώκων, οὐκ ἄν ποτε ἕλοιτο	πρὸ	ζωῆς θάνατον, οὐδ´ ὑπὲρ οἰκείων
[3, 6]	Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ θεοῦ; ἦλθες	πρὸ	καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς» Ἀνὴρ δὲ
[3, 3]	ψεύδους ἀποτρέπων, τὴν δ´ ἀλήθειαν	πρὸ	παντὸς τιμᾶν παραινῶν, ὡς μηδ´
[3, 5]	ἀποστεῖλαι λέγεται ἀνὰ δύο δύο	πρὸ	προσώπου αὐτοῦ εἰς πάντα τόπον
[3, 2]	ἑβδομήκοντα, καὶ ἀπέστειλεν ἀνὰ δύο	πρὸ	προσώπου αὐτοῦ Καὶ πάλιν Μωσῆς
[3, 7]	θεὸν αὐτὸν καὶ θεοῦ παῖδα	πρὸ	τῆς εἰς ἀνθρώπους ἀφίξεως παρὰ
[3, 6]	δή; τί οὖν οὐχὶ κἀκείνων,	πρὸ	τῆς τούτου κατηγορίας, ἔφθασεν εἰς
[3, 2]	τῶν μετὰ Μωσέα προφητῶν οὐδεὶς	πρὸ	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ὅμοιος ἐγήγερται
[3, 6]	δῆτα οὖν τοῖς πάλαι γόησιν	πρὸ	τῶν τοῦ Ἰησοῦ χρόνων ἢ
[3, 3]	ἀνθρώπους ἀοράτῳ καὶ ἐνθέῳ δυνάμει	προαγαγὼν	ἐξήπλωσεν, ὥστε μηκέτι κατὰ τὸ
[3, 6]	παρεσκεύασεν. Ὁ δὴ τοιούτους ἡμᾶς	προαγαγὼν	πῶς ἂν αὐτὸς δοῦλος ἐγεγόνει
[3, 5]	καὶ περιπάτει» Σκυθρωπὰ δὲ αὐτοῖς	προαγγέλλοντος	τοῦ διδασκάλου, προσέχοντες δι´ ὧν
[3, 5]	τούτων ἔτι μοχθηρότερα, διὰ τὸ	προαλὲς	τῆς κακίας καὶ αὐτοδίδακτον αὐτῆς·
[3, 2]	εὐηγγελίζετο, ἱκανῶς ἔχει τὰ εἰρημένα,	προαναφωνοῦντα	προφήτου τινὸς ἄφιξιν καὶ εὐσέβειας
[3, 2]	~βʹ Ὅπως περὶ τοῦ Χριστοῦ	προανεφώνουν.	Πρῶτος προφητῶν Μωσῆς ἕτερον προφήτην
[3, 5]	αὐτῶν πώποτε, τὰ συμβάντα τοῖς	προανῃρημένοις	τρέσας, ἐξέστη τῆς ἑταιρίας, οὐδ´
[3, 5]	Καὶ ἐξῆλθεν εἰς τὴν ἔξω	πρόαυλιν,	καὶ ἀλέκτωρ ἐφώνησεν. Πάλιν δὲ
[3, 7]	μὲν ἀθανάτη ψυχὴ μετὰ σῶμα	προβαίνει	γιγνώσκεις, σοφίης δὲ τετμημένη αἰὲν
[3, 2]	αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν. Πάντες ὡς	πρόβατα	ἐπλανήθημεν, καὶ κύριος παρέδωκεν αὐτὸν
[3, 2]	οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα· ὡς	πρόβατον	ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη, καὶ ὡς
[3, 3]	χρόνοις, λέγω δὲ μετὰ τὴν	προβεβλημένην	ἡμῖν ὑπὸ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[3, 7]	Σῶμα μὲν ἀδρανέσιν βασάνοις αἰεὶ	προβέβληται·	ψυχὴ δ´ εὐσεβέων εἰς οὐράνιον
[3, 7]	Ἀλλὰ γὰρ τῶνδε κατὰ καιρὸν	προγεγυμνασμένων,	καιρὸς ἤδη καλεῖ τῆς μυστικωτέρας
[3, 1]	τὸ θαῦμα τῆς τῶν μελλόντων	προγνώσεως,	καὶ τῶν προρρήσεων τὰ ἀποτελέσματα,
[3, 2]	σωτῆρος ἡμῶν προρρήσεώς τε καὶ	προγνώσεως,	καὶ ὡς πᾶσιν ἀνθρώποις τὴν
[3, 2]	ἐκλελοίπει δὲ παραχρῆμα ὁ ἐκ	προγόνων	διαδοχῆς ἄρχων αὐτῶν καὶ ὁ
[3, 6]	ψηφισάμενοι πῶς οὐκ ἂν εἶεν	πρόδηλοι	τοῖς πᾶσιν, ὅτι μηδεμίαν ἔχοιεν
[3, 5]	τίς πώποτ´ ἐπ´ οὐδενὶ λόγῳ	πρόδηλον	ἕλοιτ´ ἂν τοιαύτην τιμωρίαν; καὶ
[3, 6]	τε καὶ ἀληθῶν δογμάτων, οἵων	προδιήλθομεν,	γόητα τὸν τρόπον γεγονέναι; εἰ
[3, 5]	αὐτοῦ; τὴν ἑνὸς λέγω μαθητοῦ	προδοσίαν,	καὶ τὴν τῶν συκοφαντῶν κατηγορίαν,
[3, 5]	τολμήσας τὸ σύμβολον ἐνδείξασθαι τῆς	προδοσίας,	ἀπελιθώθη αὐτίκα, ὁ δὲ ῥαπίσαι
[3, 5]	συντεθειμένα, ἀλλὰ καὶ ὁ ζῶντα	προδοῦναι	τολμήσας αὐτὸν αὐτοχειρίᾳ καθ´ ἑαυτοῦ
[3, 5]	ἔφησαν, ὅτι Ἰούδας μὲν ὁ	προδοὺς	αὐτὸν φιλήματι, τολμήσας τὸ σύμβολον
[3, 2]	λείπεται ἐπὶ τούτοις; εἰ γὰρ	προεῖπον	αὐτοῦ φυλὴν καὶ γένος καὶ
[3, 4]	εἰώθαμεν τοῖς οὐ παραδεχομένοις τὰ	προειρημένα,	ἀλλ´ ἤτοι παντελῶς ἀπιστοῦσιν αὐτοῖς
[3, 5]	οὐκ ἄν ποτε αὐτοῖς τὰ	προειρημένα	κατέγραφον, οὐδ´ ἂν ἐδήλουν τοῖς
[3, 5]	καὶ αὐτοὶ τῶν ἴσων τοῖς	προειρημένοις	τῆς εἰς τὸ θεῖον εὐσεβείας
[3, 2]	τόπος οὗτος, ἔνθα γεγεννῆσθαι ἔμελλεν,	προείρητο.	Τῆς δὲ γενέσεως αὐτοῦ τὸ
[3, 1]	πάλαι πρότερον κεκρατημένοις, τὴν ἄφεσιν	προεκήρυττε,	τοὺς πάντας εἰς ἐλευθερίαν καὶ
[3, 0]	εὐαγγελίου μνήμην ἐπὶ τοῦ Χριστοῦ	προελάμβανον.	~αʹ Ὅπως οἱ παρ´ Ἑβραίοις
[3, 2]	καὶ φυλὴν καὶ τόπον ὅθεν	προελεύσεται,	χρόνον τε καθ´ ὃν ἥξειν
[3, 5]	ἐπὶ τὸ περὶ αὐτοῦ κήρυγμα	προελθεῖν;	ἀλλ´ οὐκ εἰκὸς ἦν ἀπελπίσαι
[3, 5]	ἐπισταμένους, μὴ μόνον διανοηθῆναι τολμῆσαι	προελθεῖν	ἐπὶ τὴν τῶν ἐθνῶν ἁπάντων
[3, 5]	ἐθνῶν ἁπάντων περίοδον, ἀλλὰ καὶ	προελθόντας	κατορθῶσαι τὸ ἐπιτήδευμα; σκέψαι δὲ
[3, 5]	ὁμοεθνεῖς, ἀλλὰ καὶ εἰς πάντας	προελθόντες	ἀνθρώπους, καὶ σύμπασαν τὴν οἰκουμένην
[3, 5]	ἐξ αὐτῶν εἰς πάντας ἀνθρώπους	προελθοῦσαν	περὶ θεῶν φήμην μὴ ῥηματίοις
[3, 5]	τοιοῦτοι. τοὺς γὰρ ἅπαξ ψεύδεσθαι	προελομένους	τὰ λυπηρὰ χρῆν μᾶλλον ἐκφυγεῖν,
[3, 7]	προκείμενον ἤνυον, τὴν πορείαν αὐτοῖς	προεξευμαρίσαντος	τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ καὶ
[3, 6]	τὴν ψυχὴν ἢ δαίμοσιν θυσίαν	προέσθαι	τολμῶντες, θᾶττον δὲ τῆς ζωῆς
[3, 5]	ἐπὶ τῷ τοὺς σφᾶς ἀποστερεῖν	προηγουμένους	ἀμνησικάκως φέρειν. Καὶ τί με
[3, 7]	μὴ ὡς ἀληθῶς θεοῦ πάλιν	προήκατο	φωνήν, αὐτολεξεὶ φήσας τοῖς εὐτελεστάτοις
[3, 2]	ἀφ´ ἧς καίπερ ἀβάτου τυγχανούσης	προῆλθεν	ἡ εὐλογημένη ῥίζα, καὶ τὸ
[3, 5]	ἐπαΐοντες φωνῆς, πῶς ἐπὶ πᾶσαν	προῆλθον	τὴν οἰκουμένην; ἢ ποίᾳ τοῦτο
[3, 5]	οὐδεὶς τῶν λοιπῶν ἐξέστη τῆς	προθέσεως,	δι´ εὐχῆς δὲ τιθέμενοι καὶ
[3, 5]	σταυροὶ καὶ θῆρες, ὧν μάλιστα	προθυμητέον	καὶ τοῖς κακοῖς ὁμόσε χωρητέον,
[3, 5]	τὰ παρὰ τοῖς πᾶσιν ἀνατρέπωμεν.	Προθυμίας	δὲ μηδεὶς ἡμῶν λειπέσθω» Οὔτε
[3, 7]	τοὺς θεωμένους πρότερον· εἶθ´ οὕτως	προθύμους	εἶχον αὐτοὺς ἐπὶ τὸ φιλοπευστεῖν,
[3, 7]	δι´ ἧς ἔμελλον ἐπιθαρρεῖν καὶ	προθύμως	ἐπιδιδόναι σφᾶς αὐτοὺς τοῖς παρηγγελμένοις.
[3, 5]	καὶ ἀνδρῶν πλάνην, πῶς ἔθνῃσκον	προθύμως,	τὰ σεμνὰ καὶ ἐπίδοξα περὶ
[3, 2]	κλέπτειν τὰ οἰκεῖα τοῖς ἐνδεέσι	προΐεσθαι	προστάττει, ὑπερβὰς δὲ καὶ τὸ
[3, 5]	κλέπτειν τοὐναντίον καὶ τὰ οἰκεῖα	προΐεσθαι	τοῖς δεομένοις, ἀλλὰ μηδὲ σεμνύνεσθαι
[3, 1]	δὲ ὁποίας ἔχεται διανοίας, ὁδῷ	προϊόντες	κατὰ τὴν εὐαγγελικὴν εἰσόμεθα διδασκαλίαν.
[3, 5]	θέλγων αὐτοὺς καὶ τὰ οἰκεῖα	προϊσχόμενος	ἐξῳκειοῦτο, ἐλευθέρῳ δὲ καὶ ἀληθεῖ
[3, 5]	τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ» Καὶ πάλιν	προϊὼν	ἑξῆς τόν τε κατάλογον τῶν
[3, 2]	Πάλιν δ´ ὁ αὐτὸς Ἡσαΐας	προϊὼν	περὶ τοῦ Χριστοῦ ταῦτα προφητεύει·
[3, 2]	τὰ ἄλογα θρέμματα καὶ τοὺς	προκαταλελεγμένους	θῆρας οὐδὲ ἄλλους εἶναι τῶν
[3, 7]	λόγοις πεισθέντες ἀλλὰ τοῖς ἔργοις	προκαταληφθέντες	ῥᾴδιον ἐποιοῦντο τὴν ἐν τοῖς
[3, 7]	ἤδη καὶ ἐπ´ ἀδείας τὸ	προκείμενον	ἤνυον, τὴν πορείαν αὐτοῖς προεξευμαρίσαντος
[3, 2]	σχολῆς ἀναλέξασθαι δύναιο περὶ τοῦ	προκειμένου,	καὶ ἡ παροῦσα δὲ πραγματεία
[3, 5]	τῶν εἰρημένων εἰς ἀπόδειξιν τοῦ	προκειμένου;	οἷς ἔτι ταῦτα προσθεὶς ἐπὶ
[3, 5]	ἢ ὅτι ὁ πάντων αὐτῶν	προκεκριμένος	ἀπόστολός τε καὶ μαθητὴς αὐτοῦ
[3, 7]	ἐχθροὺς τοῦ οἰκείου λόγου καταδουλῶσαι·	προκόπτειν	γὰρ αὐτὸν ὁσημέραι καὶ εἰς
[3, 1]	τούτοις ἢ ἐκ πολλῶν ὀλίγα	προλαβεῖν	τῶν παρ´ Ἑβραίοις ἀνέκαθεν περὶ
[3, 0]	αἱ προφητικαὶ παρ´ αὐτοῖς γραφαί,	προλαβοῦσαι	τὸ μέλλον, τῆς ἡμετέρας διὰ
[3, 2]	Δαβὶδ τοῦ βασιλέως ἀναστησομένου ταῦτα	προλέγει·	Ἐξελεύσεται ῥάβδος ἐκ ῥίζης Ἰεσσαί,
[3, 2]	δὲ Μωσῆς ταῦτα οὐκ ἀπεριορίστως	προλέγει,	οὐδ´ εἰς ἄπειρον καὶ ἀπερίμετρον
[3, 0]	~Τῶν	προλεγομένων	εἰς τὴν εὐαγγελικὴν ἀπόδειξιν αὐτάρκως
[3, 5]	αὐτοῦ συμβήσεσθαι αὐτοῖς, ἐν οἷς	προλέγων	ἐμαρτύρατο, ὅτι καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας
[3, 5]	λόγου ὁ μὲν μὴ τὰ	προλελεγμένα	διδασκέτω, τὰ δ´ ἐκείνοις ἐναντία,
[3, 5]	τοιαῦτα, τῇ δὲ πάντα διοικούσῃ	προνοίᾳ	αὐτοὺς ἀναθέντας μηδὲν μεριμνᾶν τῶν
[3, 6]	θεὸν μὲν ἀρνήσεται καὶ θεοῦ	πρόνοιαν	καὶ θεοῦ κρίσιν, χλευάσει δὲ
[3, 3]	διδάσκαλον ὁμολογεῖν τοῦτον, ὃς τὰ	πρόπαλαι	μόνοις τοῖς θεοφιλέσιν Ἑβραίοις ἐγνωσμένα
[3, 3]	ἱστορεῖται. Εἰ δὴ οὖν καὶ	πρόπαλαι	παῖδες Ἑβραίων, τῶν δὴ μάλιστα
[3, 3]	εἶναι, καθ´ ἃς ἐν τῇ	Προπαρασκευῇ	πεποιήμεθα διὰ πλείστων ἀποδείξεις. Τοιαῦτα
[3, 3]	ὥσπερ οὖν δέδεικται διὰ τῆς	Προπαρασκευῆς,	παρ´ ὧν ἤδη καὶ τῶν
[3, 5]	σέβειν οὓς ἡγοῦντο θεοὺς οἱ	προπάτορες,	παρίωμεν δὲ καὶ ἐπὶ τὴν
[3, 2]	εἰσέτι νῦν ἐλπίζει, συμφώνως τῇ	προρρήσει	Καὶ ἔσται ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν
[3, 0]	τῆς εἰς ἀνθρώπους ἐπιφανείας αὐτοῦ	προρρήσεις,	ἃς αὐτῷ μόνῳ ἐφαρμόζειν ἐξ
[3, 2]	εἰκότως μετὰ τὰς περὶ αὐτοῦ	προρρήσεις	ἐπιφέρει λέγων· Εὐφράνθητι, στεῖρα ἡ
[3, 1]	τῶν μελλόντων προγνώσεως, καὶ τῶν	προρρήσεων	τὰ ἀποτελέσματα, ὅπως ἐπὶ τὸν
[3, 2]	περὶ τῆς τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	προρρήσεώς	τε καὶ προγνώσεως, καὶ ὡς
[3, 2]	οἰκουμένης ἐθνῶν κατὰ τὴν θείαν	πρόρρησιν	ἀναπέφανται, ὡς καὶ εἰσέτι νῦν
[3, 2]	καὶ ἀπερίμετρον χρόνῳ ἐπισκιάζων τὴν	πρόρρησιν,	εὖ μάλα δὲ ἀκριβῶς τὴν
[3, 5]	βασ? ροῦντας ἐνεργούμενον Καταπλαγῆναι τὴν	πρόρρησιν·	ἡ γὰρ τοῦ Ἰησοῦ ὀνόματος
[3, 7]	ἐπὶ τῆς ἀλλοδαπῆς στείλασθαι, διεστώτων	πρὸς	ἄλληλα τῶν ἐθνῶν, καὶ μηδεμιᾶς
[3, 5]	καθεωρακότες, ποίοις ἄρα λόγοις ἐχρήσαντο	πρὸς	ἀλλήλους εἰς τὸ σύμφωνα περὶ
[3, 5]	τὸ αὐτὸ πεποιημένοι συνθήκας ἔθεντο	πρὸς	ἀλλήλους πλάσασθαι καὶ καταψεύσασθαι τῶν
[3, 3]	γε μίασμα) μόνῳ δὲ χρῷτο	πρὸς	αὐτὸν ἀεὶ τῷ κρείττονι λόγῳ
[3, 5]	λεχθεῖσιν, ἀλλ´ οὐδὲ Πέτρος τὰ	πρὸς	αὐτὸν καὶ περὶ αὐτοῦ λεχθέντα
[3, 5]	μαρτυρίας. τίνα δὲ ἦν τὰ	πρὸς	αὐτὸν λεχθέντα Ματθαῖος δηλοῖ διὰ
[3, 5]	Πέτρου ἐν τῇ αὐλῇ ἔρχεται	πρὸς	αὐτὸν μία τῶν παιδισκῶν τοῦ
[3, 5]	καὶ μυρίας ἄλλας νοσούντων ἰάσεις	πρὸς	αὐτοῦ γενέσθαι ἐμαρτύρησαν, καὶ ἐπὶ
[3, 5]	ὀνόματος αὐτοῦ μέμνηται ἐν τῷ	πρὸς	αὐτοῦ γραφέντι εὐαγγελίῳ τὸν τρόπον·
[3, 5]	μηδὲ μὴν κατά τι ὠφελημένοι	πρὸς	αὐτοῦ, ἢ ὅσον πονηρίαν καὶ
[3, 2]	θαυμασίοις ἔργοις καὶ παραδοξοποιίαις τὴν	πρὸς	αὐτοῦ καταγγελθεῖσαν εὐσέβειαν ἐπιστώσατο. Ὡσαύτως
[3, 2]	φιλοθέοις προσήκουσαν τοῖς κατορθοῦσι τὸν	πρὸς	αὐτοῦ κατηγγελμένον βίον ὑποσχόμενος· ὃ
[3, 2]	δὴ καὶ παριστὰς λευκότερον, τοῖς	πρὸς	αὐτοῦ μακαριζομένοις βασιλείαν οὐρανῶν κατήγγειλε.
[3, 5]	τῷ οἰκείῳ διδασκάλῳ τὰ μὴ	πρὸς	αὐτοῦ πραχθέντα κεχαρισμένως ἀναθέντας; Ὡς
[3, 5]	συλλήβδην εἰπεῖν, ἃ μήτε εἴδομεν	πρὸς	αὐτοῦ πραχθέντα μήτε ἠκούσαμεν λεχθέντα,
[3, 4]	καὶ μηδὲν καθόλου γεγονέναι τοιοῦτον	πρὸς	αὐτοῦ φάσκουσιν, ἢ γεγονέναι μέν,
[3, 5]	τοῦ διδασκάλου, προσέχοντες δι´ ὧν	πρὸς	αὐτοὺς ἔλεγεν Ἐν τῷ κόσμῳ
[3, 2]	τῆς νυκτὸς ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς	πρὸς	αὐτοὺς περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης.
[3, 5]	θεοῦ εἴη, λίθοις καὶ αὐτὸς	πρὸς	αὐτῶν βάλλεται. Καὶ Πέτρος δὲ
[3, 6]	τὸν αὐτὸ μόνον τὸ θῦσαι	πρὸς	αὐτῶν βεβιασμένον. Εἰ δὲ οὐδεὶς
[3, 7]	καὶ ὡς συνέστησαν μυρίανδροι ἐκκλησίαι	πρὸς	αὐτῶν ἐκείνων τῶν εὐτελεστάτων καὶ
[3, 7]	ἐνεργείᾳ δι´ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ	πρὸς	αὐτῶν ἐπιτελουμένῃ τοὺς παρόντας καὶ
[3, 5]	μαθητῶν αὐτοῦ διαβολήν, ὅτε καὶ	πρὸς	αὐτῶν καὶ δίχα τῆς αὐτῶν
[3, 6]	ἀπεργάζεσθαι. τοιοῦτοι δὲ καὶ οἱ	πρὸς	αὐτῶν μαθητευόμενοι, καθαροὶ καὶ γνήσιοι
[3, 6]	ὁ τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς, ὡς	πρὸς	αὐτῶν μεμαρτύρηται, εἰρηκώς· Μὴ κτήσησθε
[3, 7]	Καίτοι τίς οὐκ ἂν θαυμάσειεν	πρὸς	ἑαυτὸν ἐπιλογισάμενος καὶ ἐνθυμηθείς, ὡς
[3, 7]	διαλεχθησόμεθα; ποίᾳ δὲ χρησόμεθα λέξει	πρὸς	Ἕλληνας, ἄνδρες τῇ Σύρων ἐντραφέντες
[3, 5]	τῆς ψυχῆς γυμνάσια μηδὲ τὰ	πρὸς	ἡδονὴν μεταδιώκοντες· καὶ ὁ διδάσκαλος
[3, 5]	μὴν αὐτοῦ τοῦ τὰ ψευδῆ	πρὸς	ἡμῶν ἐκθειαζομένου. τείνωμεν δὲ τὸ
[3, 2]	μετ´ ὀλίγα· Καὶ ἐβόησεν Μωσῆς	πρὸς	κύριον, λέγων, ὁ θεὸς δέομαι
[3, 1]	ἀνακαλούμενος δι´ ὧν ἔφασκεν· Δεῦτε	πρός	με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ
[3, 2]	αὐτοῦ» ἑξῆς ἐπιλέγει· Κύριος εἶπεν	πρός	με, υἱός μου εἶ σύ,
[3, 2]	ὁ Χριστὸς ταῖς ἀναγράπτοις θαυματουργίαις	πρὸς	πίστιν τῶν ὁρώντων κεχρημένος τὰ
[3, 2]	Μωσῆς, ὃν ἔγνω κύριος πρόσωπον	πρὸς	πρόσωπον ἐν πᾶσι τοῖς σημείοις
[3, 6]	πρῶτον ἁπάντων ἐρωτητέον, τίνα φαῖεν	πρὸς	τὰ προωδευμένα; ἆρα γὰρ ἐπινοῆσαι
[3, 6]	ἀνδρῶν τυγχάνει πλήθη, παραταξαμένων μὲν	πρὸς	τὰς φυσικὰς τοῦ σώματος ἡδονάς,
[3, 2]	τὰ πᾶσι τοῖς ἔθνεσι λυσιτελῆ	πρὸς	τὴν αὐτοῦ γνῶσίν τε καὶ
[3, 4]	σιδήρῳ τὰ σκέλη, οὐδὲ ὅλως	πρός	τινος ἀνθρώπων παθών τι, τῶν
[3, 5]	τῶν ἀπίστων τάγμα, φέρε καὶ	πρὸς	τὸ δεύτερον στῖφος ἐνστῶμεν. τοῦτο
[3, 6]	ὅτι πᾶς ὁ ἐμβλέπων γυναῖκα	πρὸς	τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν ἤδη ἐμοίχευσεν
[3, 7]	ἦν αὐτοῖς εὐχερὴς ὁ λόγος	πρὸς	τὸ ποιῆσαι ῥᾳδίως συγκαταθέσθαι τοὺς
[3, 5]	τούτων ἡμῖν ἐπὶ τοσοῦτον εἰρημένων	πρὸς	τὸ πρῶτον τῶν ἀπίστων τάγμα,
[3, 5]	δ´ ἐμάνθανον; παρῄνει δ´ αὐτοῖς	πρὸς	τοῖς ἄλλοις τῆς ἀληθείας οὕτως
[3, 3]	ὑποθέσεως, ἐκείνοις ἀρκεσθησόμεθα. Ἐπεὶ δὲ	πρὸς	τοῖς ἐξητασμένοις ἔγνωμεν, παρὰ τοῦ
[3, 3]	καὶ βάρβαρον ἄνω τὴν διάνοιαν	πρὸς	τὸν ἀνωτάτω θεὸν ἀνάγουσιν, πᾶσαν
[3, 3]	καὶ δόγμασιν εὐσεβέσιν κεκοσμημένους, τὴν	πρὸς	τὸν θεὸν ἐξομοίωσιν ἀπομιμεῖσθαι ἐδίδασκεν,
[3, 7]	δι´ ἁγνείας βίου καὶ τῶν	πρὸς	τὸν θεὸν εὐχῶν διά τε
[3, 5]	τε εὐχῶν καὶ ἱκετηριῶν τῶν	πρὸς	τὸν θεόν, καὶ πολὺ πρότερον
[3, 2]	δὲ καὶ αὐτὸς ὁ Μωσῆς,	πρὸς	τὸν λαὸν διερμηνεύων τὸ τοῦ
[3, 2]	ἐξ αὐτοῦ Αὐτός τε Μωσῆς	πρὸς	τὸν λαὸν τὴν τοῦ θεοῦ
[3, 4]	αἱμορροοῦσα γυνὴ μακραῖς ἐτῶν περιόδοις	πρὸς	τοῦ πάθους κατατρυχομένη, ἐπειδὴ ἑώρα
[3, 3]	ἄστρα καὶ τὸν σύμπαντα κόσμον	πρὸς	τοῦ τῶν ὅλων ποιητοῦ γεγονότα
[3, 6]	δύναμιν προφέροντες λόγων ἐν ταῖς	πρὸς	τοὺς ἀκροωμένους ὁμιλίαις, ὡς καθικνεῖσθαι
[3, 4]	καὶ ἐπὶ τοῦ παρόντος βραχέα	πρὸς	τοὺς δεδηλωμένους ἐνστῆναι, οὐκ ἀπολειψόμεθα
[3, 6]	ῥήματι καὶ μιᾷ φωνῇ φήσας	πρὸς	τοὺς ἑαυτοῦ μαθητὰς Πορευθέντες μαθητεύσατε
[3, 2]	καὶ κύριος ἡμῶν ὡσαύτως φησὶν	πρὸς	τοὺς ἑαυτοῦ μαθητάς· Τί διαλογίζεσθε
[3, 3]	τὰς παραθέσεις ποιούμενοι. ~γʹ Πῶς	πρὸς	τοὺς πλάνον ὑπειληφότας γεγονέναι αὐτὸν
[3, 3]	ψυχὴν διαλλάττειν; Καὶ θείου δὲ	πρὸς	τούτοις δικαιωτηρίου συνεχῶς ὑπομιμνήσκων καὶ
[3, 3]	τὴν σεβάσμιον τιμὴν ἀπονέμοντες. Ἔτι	πρὸς	τούτοις ἔγνωμεν, παρ´ αὐτοῦ μαθόντες,
[3, 6]	αὐτοῦ μαρτυρηθέντα αὐτοῖς πιστωσάμενοι; Ἔτι	πρὸς	τούτοις ὁ τῷ δι´ ἐναντίας
[3, 0]	αὐτοὺς βίον παρῃτησάμεθα, καὶ ἔτι	πρὸς	τούτοις συστάντος, ὡς αἱ προφητικαὶ
[3, 2]	καὶ νῦν παύονται, φέρε καὶ	πρὸς	τούτους ἀποκρινώμεθα, οἴκοθεν μὲν οὐδέν,
[3, 5]	τὰ τῆς ἀρετῆς πλεονεκτήματα, ἐρωτηθεὶς	πρὸς	τῶν ἀρχιερέων καὶ διδασκάλων τοῦ
[3, 5]	{συμ} φέρεται ὅμοια, πεπλάσθαι χρὴ	Πρὸς	τῶν αὐτοῦ μαθητῶν, ἢ ἐν
[3, 4]	δὲ τοῦ σώματος αὐτοῦ ληφθέντος	πρὸς	τῶν γνωρίμων καὶ τῇ προσηκούσῃ
[3, 2]	Χριστός, ὡς καὶ σπήλαιον δείκνυσθαι	πρὸς	τῶν ἐπιχωρίων αὐτόθι τοῖς ἐπὶ
[3, 5]	τρόπῳ τὰς ψυχὰς ἐνεσχημένοι, ὑπέμενον	πρὸς	τῶν ὁμοεθνῶν πάσας αἰκίας καὶ
[3, 5]	παιόμενον κατὰ κόρρης καλάμῳ, καὶ	πρὸς	τῶν ὁρώντων ὀνειδιζόμενον; ἀλλὰ γὰρ
[3, 3]	Εἰ δὴ οὖν ταῦτα καὶ	πρὸς	τῶν παρ´ Ἕλλησι διαπρεπῶν φιλοσόφων
[3, 3]	Ἑβραίων, τῶν δὴ μάλιστα καὶ	πρὸς	τῶν χρησμῶν ἐπὶ σοφίᾳ μεμαρτυρημένων,
[3, 3]	τὴν αὐτῶν ἀγωγὴν θυσίαν ἱερὰν	προσαγαγεῖν	θεῷ, τὴν αὐτὴν δὲ καὶ
[3, 4]	διὰ τῆς λογικωτέρας μεθόδου, ἣν	προσάγειν	εἰώθαμεν τοῖς οὐ παραδεχομένοις τὰ
[3, 7]	θεοῖς οὖσιν τοῖς τοῦ Ἰησοῦ	προσαγηοχέναι·	καὶ τινὰ μὲν αὐτῶν τὸν
[3, 5]	Ἰουδαϊκοῦ, πολλοὺς δὲ τοῦ Ἑλληνικοῦ»	προσαγόμενος,	δῆλος ἂν εἴη περιττόν τι
[3, 2]	ὥσπερ οὖν καὶ ἡμεῖς Ἰουδαίους	προσαγορεύομεν.	Εἶτά φησιν μὴ πρότερον ἐκλείψειν
[3, 2]	τὰ δῶρα τὰ ὑπὲρ ἁμαρτιῶν	προσάγουσι	τῷ θεῷ. Μόνων γὰρ τούτων
[3, 3]	τε ἀνακείμενος καὶ τοὺς φοιτητὰς	προσάγων	ἀναγέγραπται, εἰσέτι τε καὶ δεῦρο
[3, 5]	δι´ ἄκραν ψυχῆς ἀπάθειαν, μηδὲ	προσβλέπειν	γυναῖκα μετὰ ἐπιθυμίας ἀκολάστου, τοῦ
[3, 3]	κρείττω τοῦδε τοῦ παντὸς ἔσεσθαι	προσδοκᾶν	ἐδίδαξεν, ταῖς Ἑβραίων καὶ τοῦτο
[3, 5]	ἔχειν; ἀλλὰ τί φῄς; μὴ	προσδοκῆσαι	αὐτοὺς μηδὲ ἐλπίσαι δεινόν τι
[3, 2]	ἔλθῃ ᾧ ἀπόκειται, καὶ αὐτὸς	προσδοκία	ἐθνῶν δι´ ὧν οὐ διαλείψειν
[3, 2]	ἔθνη ἐλπιοῦσιν ἢ Αὐτὸς ἔσται	προσδοκία	ἐθνῶν Πάλιν δ´ ὁ αὐτὸς
[3, 2]	ἐλπιοῦσι τῷ Καὶ αὐτὸς ἔσται	προσδοκία	ἐθνῶν τί γὰρ διαφέρει φάσκειν
[3, 2]	οἱ μὲν ἐκλελοίπεσαν, ὁ δὲ	προσδοκία	τῶν καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης
[3, 2]	ἔτι Ἰουδαίων, ἐθνῶν δὲ ἔσεσθαι	προσδοκίαν.	Καὶ τοῦτο δὲ ἐπὶ μὲν
[3, 2]	πεπιστευκότας τῆς κατὰ θεὸν αὐτῶν	προσδοκίας	τὴν ἐλπίδα ἐπ´ αὐτῷ τίθεσθαι.
[3, 2]	Ἰουδαίων ἔθνους μέχρι τῆς τοῦ	προσδοκωμένου	παρουσίας ἀποφαίνεται, διαλιπόντων δὲ τῶν
[3, 3]	σπεύδειν μὲν ἐπ´ ἀρετὴν τῶν	προσδοκωμένων	ἕνεκα τοῖς εὐσεβέσιν ἐπάθλων, ἀποτρέπεσθαι
[3, 7]	καὶ τούτῳ πῶς οὐκ ἂν	προσέθεντο	μᾶλλον, τὸ ἐναντίον ἄπιστον εἶναι
[3, 7]	τὰ σεμνὰ μόνα καὶ ἔνδοξα	προσεκόμιζον	(λέγω δὲ τὰς θαυματουργίας καὶ
[3, 2]	ἐξουσίας ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ,	προσελθόντος	αὐτῷ λεπροῦ καὶ φήσαντος· Ἐὰν
[3, 4]	καὶ μηδαμῶς ἐπιτρέποντα αὐτῇ γονυπετῆσαι	προσελθούσῃ	τοῦ τε πάθους τὴν ἀπαλλαγὴν
[3, 3]	ζῷον ἢ ἀήρ, ᾧ οὐ	πρόσεστίν	γε μίασμα) μόνῳ δὲ χρῷτο
[3, 5]	ἐπαγγελλομένῳ τίς ἂν τὴν ἀρχὴν	προσέσχεν	τὸν νοῦν; εἴποις ἂν ὅτι
[3, 6]	δηλούμενον; Ἀλλὰ διδασκάλοις αὐτὸν φῂς	προσεσχηκέναι	πλάνοις, μηδὲ λαθεῖν αὐτὸν τὰ
[3, 6]	ἄρα οἵ τε ἀρχῆθεν αὐτῷ	προσεσχηκότες	μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ οἱ μετὰ
[3, 7]	ἀδιορίστως μαθητεῦσαι πάντα τὰ ἔθνη	προσέταττεν,	μετὰ προσθήκης δὲ ἀναγκαίας τῆς
[3, 6]	χρῆσθαι, ἢ τοῖς κατεπᾴδειν ἐπαγγελλομένοις	προσέχειν	τὸν νοῦν, ἢ ῥιζῶν καὶ
[3, 6]	λογισμοῖς σώφροσιν λόγων τε ἀκολουθίᾳ	προσέχειν	τὸν νοῦν, μηδὲ πείθεσθαι τοῖς
[3, 2]	τῇ κατὰ Αἰγυπτίους πολυθέῳ πλάνῃ	προσέχοντας,	πρῶτος μὲν ταύτης ἀπέστρεψεν, ἀπαραιτήτοις
[3, 5]	δὲ αὐτοῖς προαγγέλλοντος τοῦ διδασκάλου,	προσέχοντες	δι´ ὧν πρὸς αὐτοὺς ἔλεγεν
[3, 6]	ἡμᾶς» Ἀνὴρ δὲ ὅλως γοητείᾳ	προσέχων	τὸν νοῦν, καὶ πάντως γέ
[3, 5]	ἀνθρώπους. Πῶς γὰρ ἂν ἄλλως	προσήγετο	τοῦ Ἰουδαϊκοῦ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ
[3, 6]	σὺν αὐτῇ τῇ τοῦ Ἰησοῦ	προσηγορίᾳ	καὶ σὺν εὐχαῖς καθαρωτάταις πᾶν
[3, 7]	οὗτος οὗ τῇ δυνάμει καὶ	προσηγορίᾳ	τὸ θαῦμα γέγονεν· εἶτα διδάσκοντες
[3, 5]	εἰ δ´ ἐξομόσαιτό τις τὴν	προσηγορίαν	καὶ ἀρνηθείη μὴ εἶναι τῶν
[3, 5]	ἐπὶ τῷ δοξάσαι αὐτοῦ τὴν	προσηγορίαν	ποιητέον, καὶ πάσας ὕβρεις καὶ
[3, 6]	τε καὶ παραχωρεῖ τῇ τῆς	προσηγορίας	δυνάμει; ὥσπερ οὖν καὶ πάλαι
[3, 7]	διά τε τῆς αὐτοῦ ἐνθέου	προσηγορίας	ἐξελαύνοντες, Σημείων τῶν πάλαι ἱστορουμένων
[3, 7]	γε λοιποὶ πάντες τῆς ἐνθέου	προσηγορίας	ἠξιωμένοι καὶ τὰ Χριστοῦ φρονεῖν
[3, 3]	εἰ καὶ ὅτι μάλιστα θεῶν	προσηγορίας	καὶ τιμὰς ἑαυτοῖς ὑφαρπάζουσιν, ταύτης
[3, 5]	αὐτοῦ οὐδὲ μνήμην τῆς οἰκείας	προσηγορίας	ποιεῖται, ἢ πρεσβύτερον ἑαυτὸν ὀνομάζει,
[3, 7]	γὰρ ἡ δύναμις τῆς αὐτοῦ	προσηγορίας	τοιαύτη τις ἦν, ὡς φάναι
[3, 5]	δεῖν τούτους μὲν ἡγεῖσθαι μὴ	προσήκειν	αὐτοῖς τοὺς νόμους, τὸ δ´
[3, 2]	αὐτὸν νομοθεσία μόνῳ τῷ Ἰουδαίων	προσῆκεν	ἔθνει, καὶ τούτῳ ἐπὶ τῆς
[3, 3]	τοίνυν μάλιστα ἄν τις τὴν	προσήκουσαν	ἐπιμέλειαν ποιοῖτο τοῦ θείου, τυγχάνοι
[3, 2]	τὴν κατ´ οὐρανὸν ψυχαῖς φιλοθέοις	προσήκουσαν	τοῖς κατορθοῦσι τὸν πρὸς αὐτοῦ
[3, 7]	δὲ τῆς εὐσεβείας πολέμιοι τὰς	προσηκούσας	ἐξέτινον δίκας, θεηλάτοις μάστιξιν οἰστρούμενοι
[3, 4]	πρὸς τῶν γνωρίμων καὶ τῇ	προσηκούσῃ	παραδοθέντος ταφῇ, τριταῖος αὖθις ἀπελάμβανε
[3, 2]	τε βίου καὶ πολιτείας θεοσεβέσι	προσηκούσης	πρῶτος εἰσαγωγεὺς καὶ νομοθέτης ἀποδέδεικται.
[3, 3]	λογισάμενος, κρίνας δὲ πάσης θυσίας	προσηνεστάτην	καὶ ἡδεῖαν εἶναι τῷ θεῷ
[3, 5]	τοῦ προκειμένου; οἷς ἔτι ταῦτα	προσθεὶς	ἐπὶ τὸ ἕτερον στῖφος τῶν
[3, 3]	νῦν λέγειν, παρὸν ἐκ τῶν	πρόσθεν	εἰρημένων τίς ποτε ἦν ὁ
[3, 2]	ἀλλοδαπῆς διατρίβοντι (Συνῶπται διὰ τῶν	πρόσθεν	ἡμῖν γεγυμνασμένων) χρῆν δὲ δήπου
[3, 5]	τούτων θεούς, μὴ τὰ Μωσέως	πρόσθεν	κατ´ αὐτῶν γενόμενα ἀνατεινόμενοι, τὸν
[3, 5]	αὐτοὶ πλάνοι καὶ ἀπατεῶνες ἐτύγχανον,	προσθὲς	δ´ ὅτι καὶ ἀπαίδευτοι καὶ
[3, 7]	τῶν τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν, μιᾶς	προσθήκῃ	λέξεως αὐτοῖς ὁ διδάσκαλος λύσιν
[3, 7]	πάντα τὰ ἔθνη προσέταττεν, μετὰ	προσθήκης	δὲ ἀναγκαίας τῆς Ἐν τῷ
[3, 6]	ἐξ ἐθνῶν τῇ διδασκαλίᾳ αὐτῶν	προσιόντας	Ὥστε πολλοὺς τῶν πρότερον περὶ
[3, 5]	φιλήδονος ὤν, μόνην δὲ τὴν	πρόσκαιρον	ταυτηνὶ ζωὴν καὶ τὰς κατ´
[3, 7]	ἐξ ἁλείας καὶ ταπεινοῦ βίου	προσοικειωσάμενος,	τούτοις κέχρηται διακόνοις ἐπὶ κατορθώσει
[3, 5]	ἀναγεγραμμένοις διατεθεῖσθαι αὐτοὺς καὶ ἀναβεβιωκέναι,	προσπεποιῆσθαι	δὲ καθ´ ὑπόκρισιν τὸν φιλόσοφον
[3, 4]	ἀνὴρ κακῶς ἔχοντα τὸν παῖδα	προσπεσὼν	τῷ Ἰησοῦ παραχρῆμα σῶον ἀπελάμβανεν·
[3, 5]	καὶ τἀναντία πράττειν οἷς νομοθετεῖν	προσποιεῖται,	σχηματίζεσθαι δὲ καὶ καθυποκρίνεσθαι τὸν
[3, 5]	λέγων εἰρωνείᾳ ταῦτα φάναι καὶ	προσποιήσει·	βούλεσθαι μὲν γὰρ τοὺς ὑπηκόους
[3, 5]	φύσεως; Ἔτι δὲ καὶ τούτῳ	πρόςσχες.	Εἰ δὴ καὶ αὐτοὶ πλάνοι
[3, 4]	δυνάμει θείᾳ καθαίρων, τοτὲ δὲ	προστάγματι	λόγου τοὺς ἐν ἀνθρώποις δαίμονας
[3, 5]	παρῄτητο ἂν τὸ βαρὺ τοῦ	προστάγματος,	οἱ δὲ καὶ ἔργον πεποιηκότες
[3, 5]	γοῦν οἱ πρῶτοι κατὰ διαδοχὴν	προστάντες	αὐτόθι ἐπίσκοποι Ἰουδαῖοι γεγονέναι, ὧν
[3, 7]	λέγοντι, συλλογιζομένῳ σοι ὁμολογεῖν ἀνάγκη.	Προστάξαντι	γὰρ οὐδεὶς ἠπείθει, ἀλλὰ πειθαρχήσαντες
[3, 6]	ὅλως ἀπὸ τῶν γνωρίμων τὸν	προστάτην,	ὁποῖός τις ἦν, βούλει διαγιγνώσκειν,
[3, 2]	τὰ οἰκεῖα τοῖς ἐνδεέσι προΐεσθαι	προστάττει,	ὑπερβὰς δὲ καὶ τὸ ἐπιορκεῖν
[3, 2]	ἔτι περὶ αὐτοῦ καὶ ταῦτα	προστίθησιν,	ἑξῆς ἐπιλέγων· Καὶ κύριος βούλεται
[3, 5]	ἑαυτῷ τὸ τοῦ τελώνου ὄνομα	προστίθησιν.	Λέγει δ´ οὖν· Τῶν δὲ
[3, 7]	πλῆθος, κατὰ μέρος δὲ τοῖς	προστυχοῦσι	διελέγοντο. τίσιν οὖν καὶ ὁποίοις
[3, 5]	ὀριγνώμενοι σφᾶς αὐτοὺς τῷ διδασκάλῳ	προσφέροντες	ἐπιτρέπουσιν. τίνα οὖν ἔστιν εἰπεῖν
[3, 3]	ἐκ μακροῦ πάλαι θεοφιλέσιν Ἑβραίοις	προσφιλής,	ὥσπερ οὖν δέδεικται διὰ τῆς
[3, 5]	τὸ ἦθος μάλ´ εὐφυῶς ἐπικρύπτεσθαι	προσχήματι	σεμνῆς διδασκαλίας καὶ εὐσεβείας ἐπαγγελίᾳ
[3, 4]	ἀλλὰ καὶ ἄκρου τοῦ ἱματίου	προσψαῦσαι	μόνον διανοηθεῖσα ὑποδύνει, καὶ τοῦ
[3, 2]	ὀνομάζει, ἀλλ´ ἐπεὶ κατά τινα	προσωνυμίαν	ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα χρόνοις
[3, 2]	Καὶ ἀναρρηθήσεται ὡς τιθιζόμενον εἰς	πρόσωπον	αὐτοῦ, καὶ ὡς ῥίζα ἀπὸ
[3, 2]	ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ	πρόσωπον	αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ
[3, 2]	ὃν ἔγνω κύριος πρόσωπον πρὸς	πρόσωπον	ἐν πᾶσι τοῖς σημείοις καὶ
[3, 2]	ἀπὸ τοῦ ὄρους κατιόντος τὸ	πρόσωπον	ἑωρᾶτο πλήρης δόξης. Γέγραπται δ´
[3, 2]	ὡς Μωσῆς, ὃν ἔγνω κύριος	πρόσωπον	πρὸς πρόσωπον ἐν πᾶσι τοῖς
[3, 2]	τῆς παρεμβολῆς, καὶ ἰδοὺ ἐπὶ	πρόσωπον	τῆς ἐρήμου λεπτὸν ὡσεὶ κόριον
[3, 5]	λέγεται ἀνὰ δύο δύο πρὸ	προσώπου	αὐτοῦ εἰς πάντα τόπον καὶ
[3, 2]	ἡ ὄψις τοῦ χρωτὸς τοῦ	προσώπου	αὐτοῦ ἐν τῷ αὐτὸν λαλεῖν
[3, 2]	καὶ ἀπέστειλεν ἀνὰ δύο πρὸ	προσώπου	αὐτοῦ Καὶ πάλιν Μωσῆς δώδεκα
[3, 2]	ἡ ὄψις τοῦ χρωτὸς τοῦ	προσώπου	αὐτοῦ Ὡσαύτως δὲ καὶ πολὺ
[3, 5]	καὶ τὰς πληγὰς τὰς κατὰ	προσώπου,	μάστιγάς τε κατὰ νώτου, καὶ
[3, 1]	εἴη ῥήμασιν αὐτοῖς Ἡσαΐας, ἐκ	προσώπου	τοῦ Χριστοῦ κεκραγώς· Ππνεῦμα κυρίου
[3, 2]	αὐτοῦ λέγει που προφητεύων ἐκ	προσώπου	τοῦ Χριστοῦ ὁ Δαβίδ· Οὐκ
[3, 5]	τῷ Ἰωάννῃ, καὶ Φίλιππος Βαρθολομαίῳ,	προτάττει	ἑαυτοῦ τὸν Θωμᾶν, προτιμῶν ὡς
[3, 1]	εὐηγγελίζετο, τῶν παρ´ αὐτῷ μακαρισμῶν	προτάττων	μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι,
[3, 5]	χαρίζεσθαι τὰ σεμνότερα τῷ διδασκάλῳ	προτεθειμένους.	Εἰ δὲ φιλαλήθεις ἐν τοῖς
[3, 6]	τε αὐτοὺς ἑαυτῶν καὶ τῆς	προτέρας	αὐτῶν μοχθηρίας ἀπεργάζεσθαι. τοιοῦτοι δὲ
[3, 6]	ἄλλοι κρείττους αὐτοῦ πεφήνασιν καὶ	πρότεροι	τῷ χρόνῳ καὶ αὐτοῦ διδάσκαλοι,
[3, 2]	καὶ κληρονομήσειν πολλούς, καὶ οὐ	πρότερον	ἀλλὰ μετὰ τὸ παραδοθῆναι εἰς
[3, 5]	καὶ πολὺ μᾶλλον τότε ἢ	πρότερον,	αὐτὸν τεθειάκασιν, ἐπεὶ σὺν ἀνθρώποις
[3, 5]	μεταβήσομαι. Ματθαῖος ὁ ἀπόστολος τὸν	πρότερον	βίον οὐκ ἀπὸ σεμνῆς διατριβῆς
[3, 5]	πρὸς τὸν θεόν, καὶ πολὺ	πρότερον	δι´ ἄκρας σωφροσύνης καὶ ἁγνείας
[3, 5]	ἑαυτὸν ἀπεκάλει, μὴ ἐπικρύπτων τὸν	πρότερον	ἑαυτοῦ βίον καὶ τοῦ συζύγου
[3, 7]	διὰ τῶν ἔργων τοὺς θεωμένους	πρότερον·	εἶθ´ οὕτως προθύμους εἶχον αὐτοὺς
[3, 2]	Ἰουδαίους προσαγορεύομεν. Εἶτά φησιν μὴ	πρότερον	ἐκλείψειν ἐκ τοῦ ἔθνους αὐτῶν
[3, 1]	τε δαιμόνων τρόπον αἰχμαλώτων πάλαι	πρότερον	κεκρατημένοις, τὴν ἄφεσιν προεκήρυττε, τοὺς
[3, 6]	γεγονότες τοιοῦτοι, πῶς οὐ πολὺ	πρότερον	ὁ διδάσκαλος; Εἰ δ´ ὅλως
[3, 2]	ἀνθρώπους γενέσεως τοῦ Χριστοῦ πάλαι	πρότερον	παρ´ Ἑβραίοις ἐμελετᾶτο. Μή τι
[3, 6]	αὐτῶν προσιόντας Ὥστε πολλοὺς τῶν	πρότερον	περὶ γοητείαν διαβεβλημένων εἰς τοσοῦτον
[3, 6]	ὁρᾶν, ὥσπερ οὔπω καὶ ἄλλοτε	πρότερον.	Συνίστη δὲ ἄρα ὁ λόγος
[3, 3]	ἀλλ´ ἔργα τῶν λόγων πολὺ	πρότερον	τοῖς φοιτηταῖς ἐκτελεῖν παραδούς, δι´
[3, 5]	ἀπαθὲς τῆς ψυχῆς περὶ πολλοῦ	προτιμᾶν,	κάτωθεν ἐκ βάθους αὐτῆς διανοίας
[3, 5]	Βαρθολομαίῳ, προτάττει ἑαυτοῦ τὸν Θωμᾶν,	προτιμῶν	ὡς κρείττονα τὸν συναπόστολον, τῶν
[3, 3]	ἂν πλανήσειεν, οὐχὶ δὲ μᾶλλον	προτρέψαιτο	σπεύδειν μὲν ἐπ´ ἀρετὴν τῶν
[3, 2]	τε καὶ εὐσέβειαν πᾶσιν ἀνθρώποις	προυβάλετο,	καινοῦ τε βίου καὶ πολιτείας
[3, 7]	τῷ τοῦ Χριστοῦ λόγῳ πολεμεῖν	προύθετο,	καὶ τούτῳ πράττειν ἐνεδίδου τὸ
[3, 2]	παραβάσεις τοῦ Μωσέως ἐποιοῦντο νόμου,	προύτρεπόν	τε οὐδὲν ἄλλο ἢ τῶν
[3, 6]	μηλόβοτον καταλιπόντα τὴν ἑαυτοῦ χώραν	προφάσει	φιλοσοφίας ᾄδουσιν ὧδε κἀκεῖσε περιφέροντες
[3, 5]	τῷ Ἰησοῦ ἐδικαίου δι´ οἰκείας	προφέρειν	μαρτυρίας. τίνα δὲ ἦν τὰ
[3, 7]	τετμημένη αἰὲν ἀλᾶται· ἀνέρος εὐσεβίῃ	προφερεστάτου	ἐστὶν ἐκείνη ψυχή· εὐσεβέστατον ἄρα
[3, 6]	σωτῆρος ἡμῶν μαθηταί, τοσαύτην δύναμιν	προφέροντες	λόγων ἐν ταῖς πρὸς τοὺς
[3, 2]	Ἆρ´ οὖν οἱ μετὰ Μωσέα	προφῆται,	Ἡσαΐας, φέρε, ἢ Ἱερεμίας ἢ
[3, 0]	ἀναγκαίως ἐκεῖνο θεωρήσαντες, ὅπως οἱ	προφῆται	τὴν τοῦ εὐαγγελίου μνήμην ἐπὶ
[3, 1]	~αʹ Ὅπως οἱ παρ´ Ἑβραίοις	προφῆται	τὸ εὐαγγέλιον ἐκήρυττον. Τοῦ δηλωθέντος
[3, 3]	Ἑλλήνων ἀνδρῶν, οἳ τοῖς πάλαι	προφήταις	καὶ δικαίοις ἀνδράσιν εὐσεβεῖν ὁμοίως
[3, 1]	τῆς εὐαγγελικῆς πραγματείας ἡ παρατεθεῖσα	προφητεία	παρίστησιν, μετὰ δὲ αὐτὸν τῆς
[3, 2]	συνέστη. Σκέψαι δὲ καὶ ἄλλην	προφητείαν	ἀνάγραπτον. Ἐπειδὴ γὰρ τὸν σωτῆρα
[3, 2]	ἀναφέρειν χρὴ τὴν παρὰ Μωσεῖ	προφητείαν,	δι´ ἧς ὅμοιον αὐτῷ παραστήσειν
[3, 2]	οὖν ἐπὶ τούτοις περιγράψαι τὴν	προφητείαν,	εἰ μηδέν τι πλέον ἔσεσθαι
[3, 2]	κατὰ τὴν φήσασαν περὶ αὐτοῦ	προφητείαν·	Κατάστησον, κύριε, νομοθέτην ἐπ´ αὐτούς,
[3, 1]	ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν ἥντινα	προφητείαν	ὁ σωτὴρ ἡμῶν ἐν τῇ
[3, 2]	ἡγοῦμαι. Πλὴν ἀλλὰ τῆς Ἡσαΐου	προφητείας	τὸ συμπέρασμα τὴν πάλαι στεῖραν
[3, 2]	προϊὼν περὶ τοῦ Χριστοῦ ταῦτα	προφητεύει·	Ἰδοὺ ὁ παῖς μου ὃν
[3, 2]	χρόνον τε καθ´ ὃν ἥξειν	προφητεύεται,	καὶ γένεσιν, καὶ τελευτήν, καὶ
[3, 2]	παρ´ αὐτοῖς ἀρχόντων παρέσεσθαι τὸν	προφητευόμενον.	Ἰούδαν δὲ νῦν οὐ τὴν
[3, 2]	οὐχὶ αὐτὸν εἶναι φάσκειν τὸν	προφητευόμενον;	Ὅτι δὲ Μωσῆς ταῦτα οὐκ
[3, 2]	καὶ ἡγουμένους ἢ παρεῖναι τὸν	προφητευόμενον·	τούτου δὲ ἐπιστάντος καταλυθήσεσθαι μὲν
[3, 2]	κατὰ τὸν βίον δυναμένων τὸν	προφητευόμενον	ὑπογράφουσιν; οὐκ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι
[3, 2]	τις πάλιν ἀφωρισμένος τῆς τοῦ	προφητευομένου	γενέσεως θεσπίζεται ὑπὸ Μιχαίου λέγοντος·
[3, 2]	τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν τοῦ	προφητευομένου	διὰ τούτων παρίστασθαι. Πῶϵ παραδοθέντα,
[3, 2]	μάλα δὲ ἀκριβῶς τὴν τῶν	προφητευομένων	ἔκβασιν χρόνοις ὡρισμένοις περιγράφων, ἄκουε
[3, 1]	Ἑβραίοις ἀνέκαθεν περὶ τοῦ Χριστοῦ	προφητευομένων,	ὡς ἂν εἰδῇς, τίνα ἔσεσθαι
[3, 2]	θάνατον ἀναβιώσεως αὐτοῦ λέγει που	προφητεύων	ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ ὁ
[3, 2]	αὐτοῦ τοῦ θεοῦ τὸν τρόπον·	Προφήτην	ἀναστήσω αὐτοῖς ἐκ τῶν ἀδελφῶν
[3, 2]	παραστήσειν ὁ θεὸς ἐθέσπισεν εἰπών·	Προφήτην	ἐκ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν ἀναστήσω
[3, 2]	τοῦ θεοῦ διερμηνεύων φωνὴν ἔφησεν·	Προφήτην	ἐκ τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν ἀναστήσει
[3, 2]	τὸ τοῦ θεοῦ λόγιον, φησίν·	Προφήτην	ἐκ τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν ὡς
[3, 2]	εὐσέβειαν παρασχεῖν τῷ βίῳ, εἰκότως	προφήτην	ἕτερον κατ´ οὐδὲν ἀποδέοντα τῆς
[3, 2]	χρησμὸς θεσπίζει Μωσεῖ παραπλήσιον ἔσεσθαι	προφήτην	ἢ μόνον τὸν σωτῆρα καὶ
[3, 2]	προανεφώνουν. Πρῶτος προφητῶν Μωσῆς ἕτερον	προφήτην	ὅμοιον αὐτῷ ἀναστήσεσθαι εὐαγγελίζεται. Ἐπειδὴ
[3, 1]	τῷ εὐαγγελικῷ κηρύγματι, ἄλλος πάλιν	προφήτης	ἀναφωνεῖ· Κύριος δώσει ῥῆμα τοῖς
[3, 2]	συσκευασαμένων οὐδὲν ὑπεριδόμενος, ὁ θαυμάσιος	προφήτης	διαρρήδην ἀπελέγχει, καὶ τοῦτο ἄντικρυς
[3, 2]	λέγουσα· Καὶ οὐκ ἀνέστη ἔτι	προφήτης	ἐν Ἰσραὴλ ὡς Μωσῆς, ὃν
[3, 2]	αὐτοῦ, ὅσα ἂν λαλήσῃ ὁ	προφήτης	ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐγὼ
[3, 2]	αὐτοῦ, ὅσα ἂν λαλήσῃ ὁ	προφήτης	ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐγὼ
[3, 2]	ἔδειξεν αὐτῷ φῶς, εἰκότως ὁ	προφήτης	ἐπισυνάπτει λέγων· διὰ τοῦτο αὐτὸς
[3, 2]	οὖν τὰ ἔθνη καὶ ὁ	προφήτης	ᾐνίξατο εἰπών· Διὰ τοῦτο αὐτὸς
[3, 2]	γυμνότερον δὲ ὁ αὐτὸς ἑρμηνεύει	προφήτης	τὴν διάνοιαν, ἐπὰν λέγῃ· Ἰδοὺ
[3, 2]	Ἤδη δεύτερον ἐν τούτοις ὁ	προφήτης	τὸ ἐπὶ τῷ Χριστῷ τὰ
[3, 2]	Διὰ γὰρ τούτων μνημονεύσας ὁ	προφήτης	τοῦ βραχίονος τοῦ κυρίου, ὃς
[3, 1]	μαθητὰς θεσπίζει ὁ αὐτὸς λέγων	προφήτης·	Ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν
[3, 0]	πρὸς τούτοις συστάντος, ὡς αἱ	προφητικαὶ	παρ´ αὐτοῖς γραφαί, προλαβοῦσαι τὸ
[3, 2]	παρατέθειται· τοῖς δ´ ἀπειθοῦσι ταῖς	προφητικαῖς	γραφαῖς ἰδίως ἀπαντήσομεν, ὡς περὶ
[3, 2]	τὰ λοιπά. Εἶθ´ ὑποβὰς ἑξῆς	προφητικῷ	τρόπῳ τὴν τῶν ἀλλοφύλων ἐθνῶν
[3, 1]	δὲ τοῦ εὐαγγελίου διὰ τῶν	προφητικῶν	φωνῶν μεμαρτυρημένον, ἔχεις τε λευκὰς
[3, 2]	Ἰουδαίους ὀνομάζεσθαι, σφόδρα θαυμαστῶς καὶ	προφητικῶς	τὸ πᾶν ἔθνος Ἰουδαίων ὠνόμασεν,
[3, 2]	ἱκανῶς ἔχει τὰ εἰρημένα, προαναφωνοῦντα	προφήτου	τινὸς ἄφιξιν καὶ εὐσέβειας νομοθέτου
[3, 3]	πάλαι θεοφιλῶν ἀνδρῶν τε καὶ	προφητῶν	ἄντικρυς εὐσεβῆ παιδεύματα. Εἰ δὴ
[3, 5]	τοῦ θεοῦ, τὸν ὑπὸ τῶν	προφητῶν	κατηγγελμένον. Καὶ ἡ ἱστορία δὲ
[3, 2]	περὶ τοῦ Χριστοῦ προανεφώνουν. Πρῶτος	προφητῶν	Μωσῆς ἕτερον προφήτην ὅμοιον αὐτῷ
[3, 2]	Ὅτι δὲ τῶν μετὰ Μωσέα	προφητῶν	οὐδεὶς πρὸ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[3, 2]	τοῦτο δὲ ἐπὶ μὲν τῶν	προφητῶν	οὐκ ἂν δύναιο ἐφαρμόζειν, ἐπὶ
[3, 0]	αἵ τε τῶν παρ´ Ἑβραίοις	προφητῶν	περὶ τῆς κατ´ αὐτὸν θεολογίας
[3, 2]	ἐπὶ τοῦ παρόντος τῆς τῶν	προφητῶν	περὶ τῆς τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[3, 5]	καν πάλιν ζῶν, τῶν θείων	προφητῶν	ταῦτά τε καὶ ἄλλα μυρία
[3, 1]	καιροῖς εὐηγγελίζετο, ὁμοῦ τε τῶν	προφητῶν	τὸ θαῦμα τῆς τῶν μελλόντων
[3, 5]	φρονεῖν. τὸν μὲν γὰρ οἷα	προχείροις	εἰς ἀνδροφονίας νομοθετῆσαι μὴ φονεύειν,
[3, 6]	ἐρωτητέον, τίνα φαῖεν πρὸς τὰ	προωδευμένα;	ἆρα γὰρ ἐπινοῆσαι δυνατόν, ἄνδρα
[3, 5]	τὸν μὲν δὴ χθὲς καὶ	πρώην	ἀπατεῶνα καὶ πλάνης διδάσκαλον ὑπ´
[3, 5]	τελευτὴν ἐπίβουλοί τινες συλλαβόντες αὐτοὺς	πρῶτα	μὲν παρέδωκαν φυλακῇ, ἔπειτα δὲ
[3, 7]	Ἀνακαλέσας γοῦν αὐτοὺς τὰ μὲν	πρῶτά	φησιν· Δεῦτε, ἀκολουθεῖτέ μοι, καὶ
[3, 6]	τῷ βίῳ, ᾗ μόνῃ καὶ	πρώτῃ	τὰ μηδεπώποτε παρ´ ἀνθρώποις μνημονευθέντα
[3, 7]	ἀπ´ αὐτῆς ὡς εἰπεῖν τῆς	πρώτης	ἀνθρωπείας. Συστὰν Αἰγύπτου βασίλειον καθῄρητο.
[3, 5]	θεῶν δόξαις. Κελεύωμεν Ῥωμαίοις αὐτοῖς	πρώτιστα	πάντων μὴ σέβειν οὓς ἡγοῦντο
[3, 6]	ἐνδίκως νομισθείη ἢ φιλοσόφων ὁ	πρώτιστος	καὶ εὐσεβῶν ἀνδρῶν διδάσκαλος; Καὶ
[3, 5]	Ἀδριανὸν πολιορκίας. Λέγονται γοῦν οἱ	πρῶτοι	κατὰ διαδοχὴν προστάντες αὐτόθι ἐπίσκοποι
[3, 6]	ἀπὸ ἱστορίας ἐγγράφου. Οἱ δὴ	πρῶτοι	τοῦ Ἰησοῦ μαθηταὶ ἐν τῇ
[3, 1]	Τὸν μὲν οὖν Χριστὸν ἐν	πρώτοις	αὐθέντην καὶ ἀρχηγὸν ἔσεσθαι τῆς
[3, 5]	αὐτοῦ μετὰ τὸν θάνατον ἀναβίωσιν	πρώτοις	αὐτοῖς ἑωραμένην. ταῦτα γὰρ μὴ
[3, 0]	τῶν ἀποτελεσμάτων αὐτίκα μάλα παραστήσομεν,	πρῶτον	ἀναγκαίως ἐκεῖνο θεωρήσαντες, ὅπως οἱ
[3, 6]	παράδοξα διεπράξατο. Καὶ δὴ τούσδε	πρῶτον	ἁπάντων ἐρωτητέον, τίνα φαῖεν πρὸς
[3, 5]	Θωμᾷ, κρείττονα δὲ αὐτὸν εἰδὼς	πρῶτον	αὐτὸν κατέλεξεν, δεύτερον τὸν Θωμᾶν
[3, 7]	τοὺς ἀκούοντας ξενοφωνουμένους καὶ ἄρτι	πρῶτον	ἐπακούοντας καινῶν ῥημάτων ὑπ´ ἀνδρῶν
[3, 2]	κατήγγειλεν. Ὥστε Μωσέα μὲν εἰκότως	πρῶτον	καὶ μόνον εὐσεβείας νομοθέτην ἀνηγορεῦσθαι
[3, 5]	ἐπὶ τοσοῦτον εἰρημένων πρὸς τὸ	πρῶτον	τῶν ἀπίστων τάγμα, φέρε καὶ
[3, 2]	τοῖς λοιποῖς ἔθνεσι καθηγήσατο, καὶ	πρῶτος	ἀνατροπὴν τῆς καθ´ ὅλην τὴν
[3, 6]	καὶ ἀπατεῶνα καλεῖς. ἆρ´ οὖν	πρῶτος	αὐτὸς καὶ μόνος εὑρετὴς κατέστη
[3, 2]	ἀπέστρεψεν, ἀπαραιτήτοις τιμωρίαις ἀπαγορεύσας εἰδωλολατρεῖν·	πρῶτος	δὲ αὐτοῖς καὶ τὴν περὶ
[3, 2]	καὶ ποιητὴν μόνον παραγγείλας σέβειν·	πρῶτος	δὲ καὶ ἀγωγήν τινα θεοσεβοῦς
[3, 2]	βίου καὶ πολιτείας θεοσεβέσι προσηκούσης	πρῶτος	εἰσαγωγεὺς καὶ νομοθέτης ἀποδέδεικται. Καὶ
[3, 2]	τοῦτ´ εἴρηται διασκέψασθαι ἀναγκαῖον. Μωσῆς	πρῶτος	ἡγήσατο τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους, εὑρών
[3, 5]	Ὁ μὲν οὖν κύριος καὶ	πρῶτος	καὶ ἀληθὴς λόγος εἴη ἂν
[3, 2]	διαταξάμενος νομοθέτης αὐτοῖς εὐσεβοῦς πολιτείας	πρῶτος	καὶ μόνος ἀποδέδεικται. Ἀλλὰ καὶ
[3, 6]	μὲν γὰρ μηδενὸς διδάξαντος αὐτὸς	πρῶτος	καὶ μόνος εὑρετὴς γέγονε τῆς
[3, 2]	κατὰ Αἰγυπτίους πολυθέῳ πλάνῃ προσέχοντας,	πρῶτος	μὲν ταύτης ἀπέστρεψεν, ἀπαραιτήτοις τιμωρίαις
[3, 2]	καὶ ὅσα ἄλλα φιλόσοφα δόγματα	πρῶτος	Μωσῆς τῷ Ἰουδαίων παρέδωκεν ἔθνει,
[3, 2]	Ὅπως περὶ τοῦ Χριστοῦ προανεφώνουν.	Πρῶτος	προφητῶν Μωσῆς ἕτερον προφήτην ὅμοιον
[3, 5]	ἀποστόλων τὰ ὀνόματά ἐστιν ταῦτα·	πρῶτος	Σίμων ὁ λεγόμενος Πέτρος, καὶ
[3, 2]	ὅλην τὴν οἰκουμένην εἰδωλολατρείας εἰργάσατο·	πρῶτός	τε τὴν ἑνὸς τοῦ παμβασιλέως
[3, 2]	Μωσεῖ παραπλησίως καὶ πολὺ κρειττόνως	πρῶτος	τῆς κατ´ εὐσέβειαν διδασκαλίας τοῖς
[3, 2]	Ἰουδαίων παρέδωκεν ἔθνει, ταῦτα θεοπρεπέστερον	πρῶτος	τοῖς λοιποῖς ἔθνεσιν Ἰησοῦς ὁ
[3, 2]	πατήρ μου εἶ σύ Κἀγὼ	πρωτότοκον	θήσομαι αὐτόν Καὶ περὶ τούτου
[3, 2]	Ἕκαστος γοῦν αὐτῶν ἀπὸ τοῦ	πρώτου	καὶ εἰς τὸν τελευταῖον ἐπὶ
[3, 2]	τοὺς οἰκείους ἡγούμενος, Αὐγούστου τότε	πρώτου	Ῥωμαίων μοναρχήσαντος, Ἡρώδου τε ἐξ
[3, 3]	τὸν κόσμον ἀποδέδεικται διὰ τοῦ	πρώτου	συγγράμματος τῆς παρούσης ὑποθέσεως· δι´
[3, 3]	θύειν μνημονεύονται, διειληφότες ἐν τῷ	πρώτῳ	συγγράμματι τῆς παρούσης ὑποθέσεως, ἐκείνοις
[3, 6]	λογικῆς ἐπιστήμης οὐδέ γε τῶν	πρώτων	στοιχείων τὴν μάθησιν δίχα ποδηγοῦ
[3, 1]	ἐπὶ τοῦ πλήθους τῶν Ἰουδαίων,	Πτύξας	τὸ βιβλίον εἶπεν· σήμερον πεπλήρωται
[3, 1]	αὐτῷ μακαρισμῶν προτάττων μακάριοι οἱ	πτωχοὶ	τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν
[3, 1]	οὗ εἵνεκεν ἔχρισέν με εὐαγγελίσασθαι	πτωχοῖς,	ἀπέσταλκέν με κηρῦξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν
[3, 1]	ἐνθένδε ἀρξάμενος τῆς οἰκείας διδασκαλίας	πτωχοῖς	εὐηγγελίζετο, τῶν παρ´ αὐτῷ μακαρισμῶν
[3, 5]	οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ	πύλαι	ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς, καὶ
[3, 2]	ὁ ὑψῶν με ἐκ τῶν	πυλῶν	τοῦ θανάτου, ὅπως ἂν ἐξαγγείλω
[3, 3]	τι τὴν ἀρχὴν μήτε ἀνάπτοι	πῦρ	μήτε τι καθόλου τῶν αἰσθητῶν
[3, 5]	δηλαδὴ καὶ βάσανοι καὶ φυλακαί,	πῦρ	τε καὶ σίδηρος, καὶ σταυροὶ
[3, 3]	ἀλόγων σφαγαῖς μηδ´ αἵμασι καὶ	πυρὶ	μηδὲ τοῖς ἀπὸ γῆς ἀναθυμιωμένοις
[3, 4]	διαφθαρείς, ἀλλ´ οὐδὲ βρόχῳ ἢ	πυρί,	οὐδὲ μὴν κατ´ αὐτὸ τοῦ
[3, 6]	χειρόνων μεταβολῇ. Οἱ δὴ οὖν	πυρὶ	παραδόντες τὰς μαγικὰς βίβλους καὶ
[3, 6]	βίβλους καὶ ταύτας ἐνώπιον πάντων	πυρὶ	παραδοῦναι. Ἐπάκουσον δὲ ὅπως ἡ
[3, 6]	καὶ τῶν πραγμάτων αὐτόπται διὰ	πυρὸς	καὶ σιδήρου δοκιμῆς τὴν ὑπὲρ
[3, 5]	γὰρ μὴ γενόμενα μηδ´ ἀκουσθέντα	πω	κατὰ τοὺς αὐτῶν χρόνους πῶς
[3, 2]	τοῦ προφητευομένου διὰ τούτων παρίστασθαι.	Πῶϵ	παραδοθέντα, εἶτα καθαριζόμενον ὑπὸ τοῦ
[3, 6]	καὶ αὐτοὶ μετιόντες. Ἀλλ´ οὐδείς	πω	τοσούτων ἐτῶν γόης πέφανται τοῦ
[3, 5]	τὰ ἴσα παθεῖν; καὶ τίς	πώποτ´	ἐπ´ οὐδενὶ λόγῳ πρόδηλον ἕλοιτ´
[3, 5]	παντορέκτας γεγονέναι καὶ παμπονήρους τῶν	πώποτε	ἀνθρώπων, καθ´ ὑπόθεσιν ἡμῖν συνεχωρεῖτο,
[3, 6]	ἐκβεβηκότα φύσιν. Οὐδεὶς γοῦν τῶν	πώποτε	αὐτοδίδακτος ἡμῖν γραμματικῆς παρῆλθεν διδάσκαλος,
[3, 6]	Τίς δὲ τῶν ἀπ´ αἰῶνος	πώποτε	γόης, βάρβαρος ἢ Ἕλλην, τοιούτων
[3, 6]	εἰς μακρὸν ἐπιδεῖξαι αἰῶνα, τίς	πώποτε	γοήτων διανενόηται; ὁ δὲ σωτὴρ
[3, 6]	λόγῳ παριστάμενος λεγέτω, τίς τῶν	πώποτε	γοήτων κἂν εἰς νοῦν ἐβάλλετο
[3, 6]	ὁ ἡμέτερος πεποιηκὼς μνημονεύεται, τίς	πώποτε	διαπραξάμενος ἱστορεῖται; τίνος δὲ οἱ
[3, 7]	θαύματος, ὅτε μηδεὶς μὲν τῶν	πώποτε	ἐν ἀνθρώποις γενομένων διαφανῶν, μὴ
[3, 7]	λόγον. Διανοηθεὶς γάρ, ὃ μηδεὶς	πώποτε,	νόμους οἰκείους καὶ ξένην διδασκαλίαν
[3, 5]	θανάτου διεφύλαξεν, οὐδείς τε αὐτῶν	πώποτε,	τὰ συμβάντα τοῖς προανῃρημένοις τρέσας,
[3, 6]	πάντα παραπλησίους; τίς οὖν ἤδη	πώποτε	τὸ πᾶν Χριστιανῶν γένος ἐκ
[3, 2]	αὐτοῦ Εἰ δὴ μηδεὶς ἄλλος	πώποτε	τῶν ἐκ περιτομῆς ἀρχόντων καὶ
[3, 6]	αὐτῶν βεβιασμένον. Εἰ δὲ οὐδεὶς	πώποτε	τῶν καθ´ ἡμᾶς οὔτε τῶν
[3, 6]	Χριστοῦ διδασκαλίας ἐξελήλαται, οὐδ´ ἔστιν	πώποτε	Χριστιανὸν περιάμματι χρώμενον θεάσασθαι, οὐδ´
[3, 5]	Πλάνοι δὲ ἄνδρες καὶ ἀπατεῶνες	πῶς	ἀγαπητὸν ἡγοῦντο τὸν ὑπὲρ ἑτέρου
[3, 6]	δὴ οὖν τοιόσδε τις ἦν,	πῶς	ἂν ἄλλως ἐπεχείρει ταῖς θαυματουργίαις
[3, 7]	οἰκήτορα. Ὁ δὴ οὖν τοιοῦτος	πῶς	ἂν ἄλλως τῶν παραδόξων ἔργων
[3, 6]	Ὁ δὴ τοιούτους ἡμᾶς προαγαγὼν	πῶς	ἂν αὐτὸς δοῦλος ἐγεγόνει δαιμόνων;
[3, 3]	φιλοσόφων τε καὶ θεολόγων ὁμολογεῖται,	πῶς	ἂν εἴη πλάνος ὁ μὴ
[3, 3]	ναὶ ναί, τὸ οὒ οὔ»	πῶς	ἂν πλάνος ἐνδίκως ὀνομασθείη; καὶ
[3, 6]	φαρμακεύς, ἀπατεών τε καὶ γόης,	πῶς	ἂν τοιαύτης διδασκαλίας· πᾶσι τοῖς
[3, 4]	οὐκ ἀπολειψόμεθα σπουδῆς. Ἄλλως δὲ	πῶς	αὐτοῖς ἀπαντήσομεν; ~Ὅτι μὴ πλασάμενοι
[3, 6]	τοῖς πονηροῖς πνεύμασιν ἔθυσεν; ἢ	πῶς	βοηθοὺς δαίμονας ἐπεκαλέσατο ἐν ταῖς
[3, 5]	κεκτημένος παρὰ τοὺς λοιποὺς ἀνθρώπους.	Πῶς	γὰρ ἂν ἄλλως προσήγετο τοῦ
[3, 7]	παραλογώτατα ταῦτ´ αὐτὸν πεποιηκέναι νομίσαι.	Πῶς	γάρ; οἱ μηδὲ διᾶραι δυνάμενοι
[3, 1]	εὐαγγελιζομένων τὰ τοῦ Χριστοῦ ἀγαθά.	Πῶς	γὰρ οὐκ ἔμελλον ὡραῖοι ἔσεσθαι
[3, 7]	ἀποκρινάμενοι, τοῦθ´ ἡμῖν ἔσται δυνατόν;	πῶς	γὰρ Ῥωμαίοις, φέρε, κηρύξομεν; πῶς
[3, 7]	πῶς γὰρ Ῥωμαίοις, φέρε, κηρύξομεν;	πῶς	δ´ Αἰγυπτίοις διαλεχθησόμεθα; ποίᾳ δὲ
[3, 6]	πήραν εἰς ὁδόν, μηδ´ ὑποδήματα»	πῶς	δ´ ἂν ἐπείθοντο λέγοντι, καὶ
[3, 7]	κατέστησαν, οὐχί γε ἀνδρῶν συλλόγου;	πῶς	δ´ ἂν πλήθει διειλέχθησαν οἱ
[3, 6]	ἂν αὐτὸς δοῦλος ἐγεγόνει δαιμόνων;	πῶς	δ´ ἂν τοῖς πονηροῖς πνεύμασιν
[3, 7]	πεπεῖσθαι εἰκὸς ἦν τοὺς ἀκροωμένους;	πῶς	δὲ καὶ ἐδημηγόρουν ἄνδρες λόγων
[3, 3]	χρησμοῖς τῶν οἰκείων θεῶν ὧδέ	πως	Ἑβραίων μνημονεύουσιν· Μοῦνοι Χαλδαῖοι σοφίην
[3, 5]	ὅσον πονηρίαν καὶ ἀνδρῶν πλάνην,	πῶς	ἔθνῃσκον προθύμως, τὰ σεμνὰ καὶ
[3, 7]	μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη» Καὶ	πῶς,	εἶπον ἂν οἱ μαθηταὶ τῷ
[3, 3]	τῶν πάλαι θεοφιλῶν Ἑβραίων ἤδη	πως	ἐξ ἀνθρώπων ἀπολωλότα μόνος ἀνανεωσάμενος
[3, 5]	πω κατὰ τοὺς αὐτῶν χρόνους	πῶς	ἐξ ἑνὸς στόματος ἐμαρτύρουν γεγονέναι,
[3, 5]	Σύρων οὐ πλέον ἐπαΐοντες φωνῆς,	πῶς	ἐπὶ πᾶσαν προῆλθον τὴν οἰκουμένην;
[3, 2]	καθαρίσαι αὐτὸν τῆς πληγῆς» καὶ	πῶς	ἔσται; Ἐὰν δῶτε» φησίν, περὶ
[3, 6]	ἐν τρίτῳ συγγράμματι τέθειται, ὧδέ	πως	ἱστορῶν κατὰ λέξιν· ~ζʹ Ὡς
[3, 6]	τισιν ἔνοχος ἦν; πόθεν, ἢ	πῶς,	ὁ τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς, ὡς
[3, 6]	μαθὼν μηδ´ ἐκ παλαιῶν ἐρανισάμενος,	πῶς	οὐ θείας φύσεως χρῆν ὁμολογεῖν
[3, 5]	τὴν δίκην ἐπεσπάσατο. Κἀκεῖνο δὲ	πῶς	οὐ μεστὸν ἐκπλήξεως, τὸ πλάνους
[3, 6]	ἀλλὰ καὶ κατορθῶσαι τὸ βουληθέν,	πῶς	οὐ πᾶσαν ἀνθρώπου καλύπτοι ἂν
[3, 5]	οὖν ἄν τις εὖ φρονῶν	πῶς	οὐ πάσης ἀποδοχῆς αὐτοὺς ἀξίους
[3, 6]	σωτῆρος ἡμῶν πεφήνασιν γεγονότες τοιοῦτοι,	πῶς	οὐ πολὺ πρότερον ὁ διδάσκαλος;
[3, 5]	ἔμαθεν φωνῆς, καθ´ ἑαυτῶν στηλιτεύοντες,	πῶς	οὐ φιλαυτίας μὲν ἁπάσης καὶ
[3, 5]	δὲ ἀφιλοχρήματον αὐτῶν τοῦ τρόπου	πῶς	οὐκ ἄν τις ἐκπλαγείη; καὶ
[3, 5]	καὶ οἷα πλάνους βλασφημεῖν πειρώμενοι,	πῶς	οὐκ ἂν γένοιντο καταγέλαστοι, φίλοι
[3, 5]	τοῖς ἀπεμφαίνουσι καὶ σκυθρωποῖς παραχαράξαντες	πῶς	οὐκ ἂν εἶεν ἄξιοι καὶ
[3, 6]	καὶ παντελῆ φθορὰν αὐτῶν ψηφισάμενοι	πῶς	οὐκ ἂν εἶεν πρόδηλοι τοῖς
[3, 5]	τριῶν μαρτύρων συνίσταται πᾶν ῥῆμα»	πῶς	οὐκ ἂν ἡ ἀλήθεια καὶ
[3, 7]	πατρὶ τυγχάνοντα κατήγγελλον, καὶ τούτῳ	πῶς	οὐκ ἂν προσέθεντο μᾶλλον, τὸ
[3, 5]	ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος χαρήσεται»	πῶς	οὐκ αὐτοὶ μὲν δῆλοι τὸν
[3, 5]	μόνοις δὲ τούτοις ἀπιστεῖν; καὶ	πῶς	οὐκ ἐμφανὴς ὁ φθόνος; Τί
[3, 7]	καὶ οἱ παρόντες ἤκουον μόνοι.	Πῶς	οὖν ἄρα πιστὸς ἦν αὐτοῖς
[3, 5]	γε ὑπὲρ τοῦ φαυλότητα κατεγνωσμένου.	Πῶς	οὖν οἱ τοῦ δηλουμένου μαθηταί,
[3, 6]	θεοσεβείας εἰσηγητὴς τοῦ παμβασιλέως θεοῦ,	πῶς	οὐχ ἕπεται τούτοις τὸ μηδὲν
[3, 7]	εἴ τινα βαρβάρων γένοιτο ἔθνη,	πῶς	πείσομεν τῶν μὲν πατρίων θεῶν
[3, 3]	διδασκαλίας τὰς παραθέσεις ποιούμενοι. ~γʹ	Πῶς	πρὸς τοὺς πλάνον ὑπειληφότας γεγονέναι
[3, 6]	τοιοῦτος δὲ ὢν πόθεν ἢ	πῶς	τὰ περὶ εὐσεβείας διδάξειεν ἂν
[3, 5]	τοὐναντίον πεποιηκότων. Ἄκουε γοῦν Λουκᾶ,	πῶς	τοῦ Ματθαίου μνημονεύσας οὐ τελώνην
[3, 3]	ἀμφὶ τὸν περὶ γῆν ἀέρα	πωτᾶσθαι	καὶ σὺν τοῖς πονηροῖς διατρίβειν