Livre, Chap.
[3, 2]	θάλασσαν, καὶ ὑπήγαγε κύριος τὴν	θάλασσαν	ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ καὶ ἐπιφέρει·
[3, 2]	θάλασσαν, καὶ ὑπήγαγεν κύριος τὴν	θάλασσαν	ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ ὅλην τὴν
[3, 2]	Μωσῆς τὴν χεῖρα ἐπὶ τὴν	θάλασσαν,	καὶ ὑπήγαγε κύριος τὴν θάλασσαν
[3, 2]	τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τὴν	θάλασσαν,	καὶ ὑπήγαγεν κύριος τὴν θάλασσαν
[3, 2]	ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ ἔπηξε τὴν	θάλασσαν.	Λέγει δ´ οὖν ἡ γραφή·
[3, 2]	τὴν ἡμέραν, καὶ ἐποίησεν τὴν	θάλασσαν	ξηράν, καὶ ἐσχίσθη τὸ ὕδωρ,
[3, 2]	Ἐπετίμησε τῷ ἀνέμῳ καὶ τῇ	θαλάσσῃ,	καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη» Πάλιν
[3, 4]	καὶ ὡς χειμασθέντων ἐπετίμησεν τῇ	θαλάσσῃ	καὶ τῷ κλύδωνι καὶ τοῖς
[3, 2]	Πάλιν Μωσῆς διὰ μέσης τῆς	θαλάσσης	διῆλθε καὶ τὸν λαὸν ὡδήγησε.
[3, 2]	ἰδόντες αὐτὸν περιπατοῦντα ἐπὶ τῆς	θαλάσσης	ἐταράχθησαν καὶ με? ὸ τοῦ
[3, 2]	πάλιν εἴρηται· Καὶ κατακυριεύσει ἀπὸ	θαλάσσης	ἕως θαλάσσης, καὶ ἀπὸ ποταμῶν
[3, 2]	Καὶ κατακυριεύσει ἀπὸ θαλάσσης ἕως	θαλάσσης,	καὶ ἀπὸ ποταμῶν ἕως περάτων
[3, 2]	πρὸς αὐτοὺς περιπατῶν ἐπὶ τῆς	θαλάσσης.	Καὶ ἰδόντες αὐτὸν περιπατοῦντα ἐπὶ
[3, 2]	υἱοὶ Ἰσραὴλ διὰ μέσης τῆς	θαλάσσης	κατὰ τὸ ξηρόν, καὶ τὸ
[3, 2]	Χριστὸς τοῦ θεοῦ ἐπὶ τῆς	θαλάσσης	περιπατήσας καὶ τὸν Πέτρον βαίνειν
[3, 2]	τὰ κύματα ἐν μέσῳ τῆς	θαλάσσης	Ὡσαύτως δὲ καὶ πολὺ κρειττόνως
[3, 4]	νεκρὸς ἠγείρετο; ἢ ὡς ἐπὶ	θαλάττης	οἷα ἐπὶ λεωφόρου γῆς τὰς
[3, 7]	ἐνομίζοντο, καὶ τῇ μετὰ τὸν	θάνατον	ἀναβιώσει αὐτοῦ οὐχ ἁπλοῖς οὐδ´
[3, 2]	δὲ περὶ τῆς μετὰ τὸν	θάνατον	ἀναβιώσεως αὐτοῦ λέγει που προφητεύων
[3, 5]	πᾶσιν τὴν αὐτοῦ μετὰ τὸν	θάνατον	ἀναβίωσιν πρώτοις αὐτοῖς ἑωραμένην. ταῦτα
[3, 7]	καὶ τῶν ἄλλων εὐσεβῶν, μετὰ	θάνατον	ἀπαθανατισθῆναι, ἣν σέβειν ἀγνοοῦντας τοὺς
[3, 2]	φέρειν μαλακίαν» νῦν μετὰ τὸν	θάνατον	αὐτοῦ καὶ τὴν ταφήν, Κύριος
[3, 2]	μετὰ τὴν σφαγὴν καὶ τὸν	θάνατον	αὐτοῦ φησιν· Καὶ βούλεται κύριος
[3, 2]	ἦν. Ἰουδαίων δὲ τῶν τὸν	θάνατον	αὐτῷ συσκευασαμένων οὐδὲν ὑπεριδόμενος, ὁ
[3, 2]	τοῦ λαοῦ μου ἤχθη εἰς	θάνατον»	Εἶτ´ ἐπεὶ παραχρῆμα καὶ οὐκ
[3, 7]	πιστεῦσαι λέγουσιν ἑωρακέναι μετὰ τὸν	θάνατον	ἐκ νεκρῶν ἀναβεβιωκότα τὸν μηδὲ
[3, 2]	ζωὴν αὐτοῦ τὴν μετὰ τὸν	θάνατον,	ἢ τὸν καθ´ ὅλης τῆς
[3, 2]	φήσας· Ἀνθ´ ὧν παρεδόθη εἰς	θάνατον	ἡ ψυχὴ αὐτοῦ καὶ ἐν
[3, 2]	ἀναλέξασθαι ταῦτα; ἐπεὶ καὶ τὸν	θάνατον	Μωσέως μηδένα φασὶν ἐγνωκέναι, μηδὲ
[3, 5]	ἀγαπητὸν ἡγοῦντο τὸν ὑπὲρ ἑτέρου	θάνατον,	ὃν ἀκριβῶς πάντων μᾶλλον ἐγίνωσκον
[3, 5]	ἄν ποτε ἕλοιτο πρὸ ζωῆς	θάνατον,	οὐδ´ ὑπὲρ οἰκείων καὶ φιλτάτων
[3, 2]	ἀλλὰ μετὰ τὸ παραδοθῆναι εἰς	θάνατον	τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ ἐν
[3, 7]	ἀγών, μὴ ἀρνουμένοις τὸν ἐπονείδιστον	θάνατον	τοῦ καταγγελλομένου; εἰ μὲν γάρ,
[3, 5]	εὐλόγως ποτὲ τὸν μετ´ εὐκλείας	θάνατον	ὑπομείνειεν, ὁ δὲ μοχθηρός, τὸν
[3, 5]	περιβόητον ἔσχεν καὶ διαφανῆ τὸν	θάνατον,	ὡς μὴ δύνασθαι αὐτὸν ἐπικρύψασθαι,
[3, 5]	τὸν δὲ τοῦ ἡμετέρου διδασκάλου	θάνατον	ὥσπερ τι φόβητρον αὐτοῖς ἀντιτάττοντες,
[3, 4]	ἐπὶ πᾶσιν ἐκκείσθω ὁ αὐτοῦ	θάνατος,	οὐ κοινὸς τοῖς λοιποῖς ἀνθρώποις
[3, 2]	καὶ τοὺς πλουσίους ἀντὶ τοῦ	θανάτου	αὐτοῦ» Ἤρκει μὲν οὖν ἐπὶ
[3, 5]	ἐπὶ τοῖς πλάσμασιν καὶ μέχρι	θανάτου	διεφύλαξεν, οὐδείς τε αὐτῶν πώποτε,
[3, 2]	γὰρ ὑπήκοος» τῷ πατρὶ μέχρι	θανάτου»	διὸ καὶ κληρονομήσειν πολλούς, καὶ
[3, 5]	ὑπομονῆς καὶ πάσης αἰκίας καὶ	θανάτου,	καὶ ἐπὶ πᾶσιν ὑπὸ τοῦ
[3, 5]	αὐτοῖς ὁμόφωνος μαρτυρία, ἡ μέχρι	θανάτου	ὁμοφροσύνη; ἀνδρὶ δὲ γόητι τοιάδε
[3, 2]	με ἐκ τῶν πυλῶν τοῦ	θανάτου,	ὅπως ἂν ἐξαγγείλω πάσας τὰς
[3, 5]	στόματος ἐμαρτύρουν γεγονέναι, μέχρι καὶ	θανάτου	πιστούμενοι τὴν ὁμολογίαν; ἢ μή
[3, 5]	μενέτω δὲ ἡ ἔκστασις μέχρι	θανάτου·	τί γὰρ καὶ ἄτοπον ὑπὲρ
[3, 5]	ὑπομενετέον, πάντα τε τρόπον ἀναδεκτέον	θανάτου	ὑπὲρ μηδενὸς ἀληθοῦς. Κακὸν γὰρ
[3, 6]	Ἰησοῦ φρονοῦντες ἐπιτηδεύομεν, θᾶττον μὲν	θανάτῳ	τὴν ψυχὴν ἢ δαίμοσιν θυσίαν
[3, 5]	τοῦ διδασκάλου καὶ οἵῳ κέχρητο	θανάτῳ;	τί δῆτα οὖν καὶ μετὰ
[3, 4]	ἦν, ἀλλ´ οὗτος ἤδη καὶ	θανοῦσαν.	τί δεῖ λέγειν ὡς τεταρταῖος
[3, 7]	σέβειν; ποίᾳ δὲ λόγων ἱκανότητι	θαρσοῦντες	ἐπὶ τοῦτο παρελευσόμεθα; ἢ τίς
[3, 7]	δυνάμεως θείας, μένους τε καὶ	θάρσους	ἐμπλήσας, καὶ δὴ οἷά τις
[3, 6]	ἢ δαίμοσιν θυσίαν προέσθαι τολμῶντες,	θᾶττον	δὲ τῆς ζωῆς ἐξιστάμενοι ἢ
[3, 6]	οἱ τὰ Ἰησοῦ φρονοῦντες ἐπιτηδεύομεν,	θᾶττον	μὲν θανάτῳ τὴν ψυχὴν ἢ
[3, 7]	τῇ δυνάμει καὶ προσηγορίᾳ τὸ	θαῦμα	γέγονεν· εἶτα διδάσκοντες ηὕρισκον τῇ
[3, 2]	γενέσεως καὶ τῆς παρθένου τὸ	θαῦμα	καὶ βίου τρόπον, ἀκόλουθον ἦν
[3, 2]	Τῆς δὲ γενέσεως αὐτοῦ τὸ	θαῦμα	ποτὲ μὲν δι´ αἰνιγμάτων, ποτὲ
[3, 1]	ὁμοῦ τε τῶν προφητῶν τὸ	θαῦμα	τῆς τῶν μελλόντων προγνώσεως, καὶ
[3, 5]	ἦν κατὰ συνθήκην αὐτοῖς πεπλασμένα,	θαυμάζειν	ἄξιον ὅπως τοσοῦτο πλῆθος τὴν
[3, 6]	Καὶ Κράτης εἷς παρ´ αὐτοῖς	θαυμάζεται,	ὅτι δὴ τὴν οὐσίαν καταλιπὼν
[3, 5]	θαυματουργίας πεπλασμένως ἐπιγραφόντων, ὡς ἂν	θαυμάζοιντο	καὶ αὐτοὶ καὶ μακαρίζοιντο, οἷα
[3, 5]	δ´ οὖν οὐκ ἂν αὐτοὺς	θαυμάσειεν	δι´ ὑπερβολὴν φιλοσοφίας καὶ ταῖς
[3, 7]	διδασκαλεῖα. Καίτοι τίς οὐκ ἂν	θαυμάσειεν	πρὸς ἑαυτὸν ἐπιλογισάμενος καὶ ἐνθυμηθείς,
[3, 7]	σύστασις. Αὐτίκα τίς οὐκ ἂν	θαυμάσειεν	τὰ συμβαίνειν κατὰ τοὺς τοιούσδε
[3, 2]	ὅτι ἄνθρωποί εἰσιν Πάλιν Μωσῆς	θαυμασίοις	ἔργοις καὶ παραδοξοποιίαις τὴν πρὸς
[3, 2]	αὐτῷ συσκευασαμένων οὐδὲν ὑπεριδόμενος, ὁ	θαυμάσιος	προφήτης διαρρήδην ἀπελέγχει, καὶ τοῦτο
[3, 5]	οἷα θαυματουργὸν ἢ φαρμακέα τινὰ	θαυμασιῶσαι	τοὺς παρόντας. ~ςʹ Ὅτι μὴ
[3, 5]	τε πλήθους τούτων ἐκτός, πάντων	θαυμαστὴν	συμφωνίαν ἐπιδεδειγμένων καὶ μαρτυρησάντων γε
[3, 5]	Ἑλληνικοῦ πλείους, εἰ μή τισιν	θαυμαστοῖς	καὶ παραδόξοις ἔργοις καὶ ξενιζούσῃ
[3, 3]	τί δεῖ πλάνον οὐχὶ δὲ	θαυμαστὸν	εὐσεβείας διδάσκαλον ὁμολογεῖν τοῦτον, ὃς
[3, 5]	ἀρχὴν πεποιηκέναι τὸν σωτῆρα ἡμῶν	θαυμαστὸν	μηδέ τι παράδοξον ὧν ἐμαρτύρησαν
[3, 2]	εἰς σήμερον Ἰουδαίους ὀνομάζεσθαι, σφόδρα	θαυμαστῶς	καὶ προφητικῶς τὸ πᾶν ἔθνος
[3, 4]	ἡμῶν τὰ πολυύμνητα τῆς ἀρετῆς	θαύματα,	ταῦτα τῆς ἐν αὐτῷ θεότητος
[3, 7]	ἂν εἰκότως τῷ παραδόξῳ τοῦ	θαύματος,	ὅτε μηδεὶς μὲν τῶν πώποτε
[3, 6]	πῶς ἂν ἄλλως ἐπεχείρει ταῖς	θαυματουργίαις	ἢ θείᾳ καὶ ἀπορρήτῳ δυνάμει
[3, 2]	καὶ ὁ Χριστὸς ταῖς ἀναγράπτοις	θαυματουργίαις	πρὸς πίστιν τῶν ὁρώντων κεχρημένος
[3, 7]	διὰ τοῦ φαινομένου ἀνδρὸς τὰς	θαυματουργίας	ἐκτελῶν, ἐποπτεῦσαι.
[3, 7]	ἔνδοξα προσεκόμιζον (λέγω δὲ τὰς	θαυματουργίας	καὶ τὰς παραδοξοποιίας αὐτοῦ τάς
[3, 5]	αὐτῷ τὰ παράδοξα καὶ τὰς	θαυματουργίας	πεπλασμένως ἐπιγραφόντων, ὡς ἂν θαυμάζοιντο
[3, 5]	ἐπὶ πλάνῃ τῶν ὁρώντων οἷα	θαυματουργὸν	ἢ φαρμακέα τινὰ θαυμασιῶσαι τοὺς
[3, 7]	λόγος καὶ αὐτὸς θεὸς τηλικούτων	θαυμάτων	ποιητής, νοερῶν αὐτοὺς καὶ λογικῶν
[3, 2]	παρέστη τὰ παραπλήσια Μωσεῖ διαπεπραγμένος,	θέα	λοιπὸν ἐπὶ μόνον αὐτὸν καὶ
[3, 2]	τῶν ἐπιχωρίων αὐτόθι τοῖς ἐπὶ	θέαν	ἀπὸ τῆς ἀλλοδαπῆς ἀφικνουμένοις. Καὶ
[3, 6]	ἔστιν πώποτε Χριστιανὸν περιάμματι χρώμενον	θεάσασθαι,	οὐδ´ ἐπιλαλιαῖς, ἢ πετάλων τινῶν
[3, 5]	ἦθος τῶν τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν	θεασώμεθα.	Αὐτόθεν μὲν οὖν ἄν τις
[3, 7]	πολέμιοι τὰς προσηκούσας ἐξέτινον δίκας,	θεηλάτοις	μάστιξιν οἰστρούμενοι καὶ πᾶν τὸ
[3, 5]	οἱ δὲ ἐπιβουλεύοντες, ὑπὸ φαντασίας	θεηλάτου	πλανώμενοι, ἐνεργεῖν κατ´ αὐτοῦ μὴ
[3, 7]	ἔργων γεγόνει ποιητὴς ἢ δυνάμει	θείᾳ,	ἣν καὶ τὰ ἱερὰ λόγια
[3, 4]	μὲν λεπροὺς τὸ σῶμα δυνάμει	θείᾳ	καθαίρων, τοτὲ δὲ προστάγματι λόγου
[3, 6]	ἄλλως ἐπεχείρει ταῖς θαυματουργίαις ἢ	θείᾳ	καὶ ἀπορρήτῳ δυνάμει καὶ τῇ
[3, 3]	μόνην ἀσπάζεσθαι τὴν περὶ τὰ	θεῖα	λόγια σχολήν. Ὁ δὲ παντὸς
[3, 2]	τῆς οἰκουμένης ἐθνῶν κατὰ τὴν	θείαν	πρόρρησιν ἀναπέφανται, ὡς καὶ εἰσέτι
[3, 6]	τοιγαροῦν ὁμολογεῖν ξένην τινὰ καὶ	θείαν	φύσιν ἐπιδεδημηκέναι τῷ βίῳ, ᾗ
[3, 7]	καὶ τῆς ἐνεργούσης ἐν αὐτοῖς	θείας	δυνάμεως παραστατικόν. Ἀνακαλέσας γοῦν αὐτοὺς
[3, 3]	τινα θεῖον ὡς ἀληθῶς καὶ	θείας	καὶ εὐσεβοῦς ἀλλ´ οὐ τῆς
[3, 7]	ἀκολούθους ἐκτήσατο, ἐμπνεύσας αὐτοῖς δυνάμεως	θείας,	μένους τε καὶ θάρσους ἐμπλήσας,
[3, 6]	ἐκ παλαιῶν ἐρανισάμενος, πῶς οὐ	θείας	φύσεως χρῆν ὁμολογεῖν αὐτόν, ὃς
[3, 6]	ἢ μαρτυρούντων ἐστὶ καὶ ὁμολογούντων	θεῖον	ἀληθῶς χρῆμα γεγονέναι, καὶ πᾶσαν
[3, 5]	τοῖς προειρημένοις τῆς εἰς τὸ	θεῖον	εὐσεβείας ἕνεκα τυχεῖν, ἔτι μᾶλλον
[3, 3]	ὀρθὸν λόγον ἤμελλον θεραπεύειν τὸ	θεῖον;	ὅπως δὲ καὶ τίσιν λόγοις
[3, 3]	τοῖς ἀπὸ γῆς ἀναθυμιωμένοις τὸ	θεῖον	τιμᾶν διετάξατο, ταπεινὰ μὲν καὶ
[3, 3]	οὐχ ὅπως πλάνον ἀλλά τινα	θεῖον	ὡς ἀληθῶς καὶ θείας καὶ
[3, 7]	αὐτοὺς κεκρατηκέναι τοῦ τολμήματος ἢ	θειοτέρᾳ	καὶ ὑπὲρ ἄνθρωπον δυνάμει καὶ
[3, 4]	αὐτοῦ. Φέρε δὴ καὶ τὰ	θειότερα	σκεψώμεθα. Καὶ δὴ σκεψώμεθα ὅσων
[3, 2]	τηνικάδε καὶ τὰ περὶ τῆς	θειοτέρας	αὐτοῦ φύσεως κατὰ καιρὸν διαλάβωμεν,
[3, 5]	τὴν εἰς οὐρανοὺς ἐπάνοδον μετὰ	θειοτέρας	δόξης ἐποιήσατο; οὐ γὰρ δὴ
[3, 4]	αὐτοῦ τυγχάνοντα. ~δʹ Περὶ τῶν	θειοτέρων	ἔργων αὐτοῦ. Φέρε δὴ καὶ
[3, 7]	καὶ πνεύματος αὐτοῖς ἐμπνεῦσαι λέγεται	θείου,	ἀλλὰ καὶ δύναμιν αὐτοῖς ἔνθεον
[3, 3]	τῶν φιλοσοφωτάτων ψυχὴν διαλλάττειν; Καὶ	θείου	δὲ πρὸς τούτοις δικαιωτηρίου συνεχῶς
[3, 3]	τὴν προσήκουσαν ἐπιμέλειαν ποιοῖτο τοῦ	θείου,	τυγχάνοι τε αὐτόθεν ἵλεώ τε
[3, 2]	τοῦτο πάλιν Μωσῆς συνιδὼν τῷ	θείῳ	πνεύματι, διὰ τῆς αὐτοῦ γραφῆς
[3, 5]	ἦν· καν πάλιν ζῶν, τῶν	θείων	προφητῶν ταῦτά τε καὶ ἄλλα
[3, 5]	δέ, ὅτι μὴ δι´ ἀπάτης	θέλγων	αὐτοὺς καὶ τὰ οἰκεῖα προϊσχόμενος
[3, 2]	αὐτῷ λεπροῦ καὶ φήσαντος· Ἐὰν	θέλῃς,	δύνασαί με καθαρίσαι ἀπεκρίνατο· Θέλω,
[3, 2]	θέλῃς, δύνασαί με καθαρίσαι ἀπεκρίνατο·	Θέλω,	καθαρίσθητι. Καὶ ἐκαθαρίσθη αὐτοῦ ἡ
[3, 3]	ἀπατωμένοις γεγονὼς αἴτιος, καὶ εἰ	θεμιτὸν	τούτοις ἀποκαλεῖν τοῖς ὀνόμασι τὸν
[3, 2]	ἀπὸ γῆς ἀβάτου ὁ δὲ	Θεοδοτίων·	Καὶ ἀναβήσεται ὡς θηλάζον ἐνώπιον
[3, 3]	μᾶλλον τῆς θεομαχίας καὶ τῆς	θεοεχθρίας	ἕνεκεν ἀποτρεπτέας εἶναι, καθ´ ἃς
[3, 7]	ἡμῶν. τὸν γὰρ Χριστὸν οἱ	θεοὶ	εὐσεβέστατον ἀπεφήναντο καὶ ἀθάνατον γεγονότα,
[3, 5]	γένοιτ´ ἂν κάλλιον ἐχθροὺς καὶ	θεοῖς	καὶ ἀνθρώποις ἐπ´ οὐδενὶ λόγῳ
[3, 5]	πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν καὶ τὸ	θεοῖς	μὲν τοῖς ἐξ αἰῶνος παρὰ
[3, 7]	καὶ σπονδὰς ὡς ἂν ἤδη	θεοῖς	οὖσιν τοῖς τοῦ Ἰησοῦ προσαγηοχέναι·
[3, 6]	καὶ μόνον διὰ τοῦ Χριστοῦ	θεολογεῖν.	ταῦτ´ ἦν τοῦ νέου καὶ
[3, 2]	αὐτοῖς καὶ τὴν περὶ μοναρχίας	θεολογίαν	κατήγγειλεν, τὸν τῶν ἁπάντων δημιουργὸν
[3, 0]	προφητῶν περὶ τῆς κατ´ αὐτὸν	θεολογίας	διδασκαλίαι, καὶ αἱ περὶ τῆς
[3, 7]	καλεῖ τῆς μυστικωτέρας περὶ αὐτοῦ	θεολογίας	ἐφάψασθαι, καὶ τὸν θεὸν λόγον,
[3, 3]	Ἐκ τῆς Ἀπολλωνίου τοῦ Τυανέως	θεολογίας>	Οὕτως τοίνυν μάλιστα ἄν τις
[3, 2]	καὶ τὰ τῆς κατ´ αὐτὸν	θεολογίας,	ὡς οἷόν τέ ἐστιν ἡμῖν
[3, 3]	τῆς ἀνωτάτω καὶ μόνης ἀληθοῦς	θεολογίας	ὡς τὸν ὡς ἀληθῶς πλάνον
[3, 5]	αὐτοῦ ἐπέμενον, τὸν ἐν νεκροῖς	θεολογοῦντες,	ἢ τί ἄρα ποθοῦντες τὰ
[3, 6]	φιλοσόφων τε καὶ ποιητῶν καὶ	θεολόγων	ἐξ ἐναντίας θέσθαι νόμους τοὺς
[3, 3]	Ἕλλησι διαπρεπῶν φιλοσόφων τε καὶ	θεολόγων	ὁμολογεῖται, πῶς ἂν εἴη πλάνος
[3, 3]	δ´ οὖν ἔτι μᾶλλον τῆς	θεομαχίας	καὶ τῆς θεοεχθρίας ἕνεκεν ἀποτρεπτέας
[3, 3]	ἄρ´ Ἑβραῖοι, αὐτογένεθλον ἄνακτα σεβαζόμενοι	θεὸν	ἁγνῶς. Χαλδαίους δὲ τοὺς αὐτοὺς
[3, 2]	δήπου τὸν μὴ μόνον Ἰουδαίων	θεὸν	ἀλλὰ καὶ ἐθνῶν καὶ τὰ
[3, 3]	τὴν διάνοιαν πρὸς τὸν ἀνωτάτω	θεὸν	ἀνάγουσιν, πᾶσαν ὁρατὴν φύσιν ὑπερκύψαντα;
[3, 6]	λόγῳ τὸν πάντων δημιουργὸν πατέρα	θεὸν	ἀνακαλούμενος ἀποδείκνυται καὶ τοὺς φοιτητὰς
[3, 3]	ἐπὶ μόνον τὸν πάντων δημιουργὸν	θεὸν	ἀνῆγον τὸ σέβας, τί δεῖ
[3, 7]	ἔργα παριστῶντες. Εἰ δὲ καὶ	θεὸν	αὐτὸν καὶ θεοῦ παῖδα πρὸ
[3, 2]	εἰς αὐτὸν πεπιστευκότας τῆς κατὰ	θεὸν	αὐτῶν προσδοκίας τὴν ἐλπίδα ἐπ´
[3, 6]	δημιουργὸν τοῦδε τοῦ παντὸς» μόνον	θεὸν	γνωρίζειν καὶ μόνον σέβειν καὶ
[3, 3]	εἶναί τινας μετὰ τὸν ἀνωτάτω	θεὸν	δυνάμεις, ἀσωμάτους τὴν φύσιν καὶ
[3, 5]	ὑπ´ ὀφθαλμοῖς ἡμῶν ἀποθανόντα διδάσκαλον	θεὸν	εἶναι καὶ θεοῦ παῖδα κηρύττειν,
[3, 6]	τοῦδε τοῦ παντὸς» μόνον εἰδέναι	θεὸν	ἐμαρτύρησαν; ὃν πάλαι φιλοσόφων εἷς
[3, 7]	δὲ τοτὲ μὲν τὸν πρεσβευόμενον	θεὸν	ἐν ἀνθρώπου γεγονέναι σώματι καὶ
[3, 3]	εὐσεβέσιν κεκοσμημένους, τὴν πρὸς τὸν	θεὸν	ἐξομοίωσιν ἀπομιμεῖσθαι ἐδίδασκεν, διαρρήδην φάσκων·
[3, 7]	βίου καὶ τῶν πρὸς τὸν	θεὸν	εὐχῶν διά τε τῆς αὐτοῦ
[3, 5]	καὶ ἱκετηριῶν τῶν πρὸς τὸν	θεόν,	καὶ πολὺ πρότερον δι´ ἄκρας
[3, 7]	αὐτοῦ θεολογίας ἐφάψασθαι, καὶ τὸν	θεὸν	λόγον, ὅστις ποτ´ ἦν ὁ
[3, 6]	τῇ ἑαυτοῦ μοχθηρίᾳ πράττων, καὶ	θεὸν	μὲν ἀρνήσεται καὶ θεοῦ πρόνοιαν
[3, 7]	τοιαύτας τεραστίας δυνάμεις πεποιηκέναι οἷα	θεόν)	τοτὲ δὲ τούτοις ἐναντίως ὕβρεις
[3, 2]	εὐωνύμων Ὡσαύτως δὲ καὶ μᾶλλον	θεοπρεπέστερον	Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ
[3, 2]	τῷ Ἰουδαίων παρέδωκεν ἔθνει, ταῦτα	θεοπρεπέστερον	πρῶτος τοῖς λοιποῖς ἔθνεσιν Ἰησοῦς
[3, 2]	περὶ οὗ ἑξῆς φησιν ὁ	θεός·	Αὐτὸς ἐπικαλέσεταί με, πατήρ μου
[3, 2]	ὡς ἐμὲ ἀναστήσει κύριος ὁ	θεός,	αὐτοῦ ἀκούσεσθε κατὰ πάντα ὅσα
[3, 2]	Μωσῆς πρὸς κύριον, λέγων, ὁ	θεὸς	δέομαι ἴασαι αὐτήν Ὡσαύτως δὲ
[3, 2]	ἧς ὅμοιον αὐτῷ παραστήσειν ὁ	θεὸς	ἐθέσπισεν εἰπών· Προφήτην ἐκ τῶν
[3, 1]	ταῖς πόλεσιν Ἰούδα, ἰδοὺ ὁ	θεὸς	ἡμῶν. ἰδοὺ κύριος μετὰ ἰσχύος
[3, 2]	βεβούλευται κύριος ὁ τῶν ὅλων	θεὸς	καθαρίσαι αὐτὸν τῆς πληγῆς καὶ
[3, 7]	ἀληθῶς θεοῦ λόγος καὶ αὐτὸς	θεὸς	τηλικούτων θαυμάτων ποιητής, νοερῶν αὐτοὺς
[3, 7]	ὅτι δὴ Ἐχαρίσατο αὐτῷ ὁ	θεὸς	τὸ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν
[3, 2]	ὄνομα αὐτοῦ μεθ´ ἡμῶν ὁ	θεός	τοῦτο γὰρ ἑρμηνεύει τὸ Ἐμμανουήλ.
[3, 2]	ἀδελφῶν ὑμῶν ἀναστήσει κύριος ὁ	θεὸς	ὑμῶν· αὐτοῦ ἀκούσεσθε κατὰ πάντα
[3, 7]	τοῦ Χριστοῦ ἐρωτησάντων εἰ ἔστιν	θεός,	φησίν· Ὅττι μὲν ἀθανάτη ψυχὴ
[3, 4]	τῶν ἐθνῶν ἁπάντων τῆς ἀνωτάτω	θεοσεβείας	ἀπέφηνεν. Τοιαῦτα ἦν τοῦ σωτῆρος
[3, 6]	φιλανθρωπίας καὶ ἀρετῆς ἁπάσης καὶ	θεοσεβείας	εἰσηγητὴς τοῦ παμβασιλέως θεοῦ, πῶς
[3, 2]	καινοῦ τε βίου καὶ πολιτείας	θεοσεβέσι	προσηκούσης πρῶτος εἰσαγωγεὺς καὶ νομοθέτης
[3, 2]	πρῶτος δὲ καὶ ἀγωγήν τινα	θεοσεβοῦς	βίου τοῖς αὐτοῖς διαταξάμενος νομοθέτης
[3, 1]	περὶ τοῦ σωτῆρος τοῦ κόσμου	θεοσεβοῦς	διδασκαλίας; ὅτι δὲ μὴ ῥήμασιν
[3, 3]	ἀλλὰ καὶ βαρβάρων τῆς ἐκείνων	θεοσεβοῦς	πολιτείας ἀποδεῖξαι. Ἀλλὰ τὰ μὲν
[3, 2]	μετὰ τὴν ἀναβίωσιν εἰς τὴν	θεότητα	μεταβολήν. Εἰ δὴ οὖν διὰ
[3, 4]	θαύματα, ταῦτα τῆς ἐν αὐτῷ	θεότητος	τὰ τεκμήρια· ταῦτα καὶ αὐτοὶ
[3, 0]	οἰκονομίας Ἰησοῦ τοῦ Χριστοῦ τοῦ	θεοῦ,	αἵ τε τῶν παρ´ Ἑβραίοις
[3, 3]	ὑπογράφων τοῖς τε εὐσεβέσιν ἐπαγγελίας	θεοῦ	αἰωνίου ζωῆς καὶ οὐρανῶν βασιλείας
[3, 6]	περὶ σωφροσύνης, ἢ τὰ περὶ	θεοῦ	γνώσεως, ἢ τὰ περὶ δικαιωτηρίου
[3, 2]	τε τὴν ἑνὸς τοῦ παμβασιλέως	θεοῦ	γνῶσίν τε καὶ εὐσέβειαν πᾶσιν
[3, 1]	ἐκέχρηντο εἰς πειθὼ τῶν ἀκροωμένων,	θεοῦ	δὲ δύναμις ἦν ἡ συνεργοῦσα
[3, 5]	αὐτὸς Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ	θεοῦ,	δι´ ὧν ἐπετέλει παραδόξων ἔργων,
[3, 2]	πρὸς τὸν λαὸν τὴν τοῦ	θεοῦ	διερμηνεύων φωνὴν ἔφησεν· Προφήτην ἐκ
[3, 7]	βουλῆς ἀλλ´ ἐκ τῆς τοῦ	θεοῦ	δυνάμεως ἡ τοῦ λόγου σύστασις.
[3, 7]	μαρτυροῦσιν αὐτῷ, θεοῦ λόγον καὶ	θεοῦ	δύναμιν τὴν ἀνωτάτω ἐν ἀνθρώπου
[3, 7]	εὐσεβείας ἑνὸς τοῦ ἐπὶ πάντων	θεοῦ	ἑαυτὸν ἀποφῆναι, τοῖς πάντων ἀγροικοτάτοις
[3, 5]	δόξαν, κἄπειτα ἀποκρινάμενος ὅτι υἱὸς	θεοῦ	εἴη, λίθοις καὶ αὐτὸς πρὸς
[3, 2]	ἔλεγεν· Εἰ δὲ ἐν δακτύλῳ	θεοῦ	ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια Ἐφ´ ὅλοις
[3, 2]	ὅσα ᾐτήσω παρὰ κυρίου τοῦ	θεοῦ	ἐν Χωρὴβ τῇ ἡμέρᾳ τῆς
[3, 2]	θεοπρεπέστερον Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ	θεοῦ	ἐπὶ τῆς θαλάσσης περιπατήσας καὶ
[3, 2]	οἱ ἐπαοιδοὶ τῷ Φαραῷ, δάκτυλος	θεοῦ	ἐστιν τοῦτο Ὡσαύτως δὲ καὶ
[3, 6]	ἀνωτάτω περὶ τοῦ τῶν ὅλων	θεοῦ	εὐσεβείᾳ, ὃν οἷα πατέρα τιμῶν
[3, 2]	ἡ λέπρα Πάλιν Μωσῆς δακτύλῳ	θεοῦ	ἔφησε τὸν νόμον γεγράφθαι. Γέγραπται
[3, 6]	καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ	θεοῦ;	ἦλθες πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς»
[3, 3]	ἄρα τῆς ψυχῆς τοῦ δὲ	θεοῦ	θεωρίᾳ ἡ θυσία αὕτη τελεῖται.
[3, 2]	λιθίνας γεγραμμένας τῷ δακτύλῳ τοῦ	θεοῦ	καὶ ἐν τῇ ἐξόδῳ· Εἶπον
[3, 7]	σωτῆρα Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν τοῦ	θεοῦ	καὶ παρὰ τοῖς σαὐτοῦ ὡμολογημένον
[3, 7]	αὐτοῖς προεξευμαρίσαντος τοῦ ἐπὶ πάντων	θεοῦ	καὶ τοὺς θυμοὺς τῶν κατὰ
[3, 7]	εἶναι νομίζειν τὰ δρώμενα ἀλλὰ	θεοῦ,	κἂν μὴ λέγῃ τις; τοῦτ´
[3, 6]	ἀρνήσεται καὶ θεοῦ πρόνοιαν καὶ	θεοῦ	κρίσιν, χλευάσει δὲ τοὺς περὶ
[3, 2]	τὸν λαὸν διερμηνεύων τὸ τοῦ	θεοῦ	λόγιον, φησίν· Προφήτην ἐκ τῶν
[3, 7]	ἄλλο τὴν φύσιν εἶναι ἢ	θεοῦ	λόγον (διὸ καὶ τοιαύτας τεραστίας
[3, 7]	τὰ ἱερὰ λόγια μαρτυροῦσιν αὐτῷ,	θεοῦ	λόγον καὶ θεοῦ δύναμιν τὴν
[3, 2]	κυρίου, ὃς ἦν ὁ τοῦ	θεοῦ	λόγος, Ἐνώπιον αὐτοῦ φησίν, Ἀνηγγείλαμεν
[3, 7]	καὶ δὴ οἷά τις ἀληθῶς	θεοῦ	λόγος καὶ αὐτὸς θεὸς τηλικούτων
[3, 5]	καὶ ἐπὶ πᾶσιν ὑπὸ τοῦ	θεοῦ	μαρτυρηθέντων, ὃς τὸν ὑπ´ αὐτῶν
[3, 7]	τοῦ μόνου καὶ ἐπὶ πάντων	θεοῦ	μόνον ἀγαπητὸν καὶ μονογενῆ παῖδα.
[3, 6]	καὶ κρίσεως τοῦ ἐπὶ πάντων	θεοῦ;	οὐχὶ τούτων ἁπάντων τὰ ἐναντία
[3, 5]	ἀποθανόντα διδάσκαλον θεὸν εἶναι καὶ	θεοῦ	παῖδα κηρύττειν, ὑπὲρ οὗ καὶ
[3, 7]	δὲ καὶ θεὸν αὐτὸν καὶ	θεοῦ	παῖδα πρὸ τῆς εἰς ἀνθρώπους
[3, 7]	ὅρα εἰ μὴ ὡς ἀληθῶς	θεοῦ	πάλιν προήκατο φωνήν, αὐτολεξεὶ φήσας
[3, 7]	καὶ βαρβάρους ὡς περὶ λόγου	θεοῦ	περὶ αὐτοῦ φρονεῖν ἔπεισαν, ὅπως
[3, 2]	ἀναπαύσεται ἐπ´ αὐτὸν πνεῦμα τοῦ	θεοῦ,	πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως καὶ
[3, 6]	καὶ θεὸν μὲν ἀρνήσεται καὶ	θεοῦ	πρόνοιαν καὶ θεοῦ κρίσιν, χλευάσει
[3, 2]	δυνάμει ἐξουσίας ὁ Χριστὸς τοῦ	θεοῦ,	προσελθόντος αὐτῷ λεπροῦ καὶ φήσαντος·
[3, 6]	καὶ θεοσεβείας εἰσηγητὴς τοῦ παμβασιλέως	θεοῦ,	πῶς οὐχ ἕπεται τούτοις τὸ
[3, 2]	ὅσα ᾐτήσω παρὰ κυρίου τοῦ	θεοῦ	σου ἐν Χωρὴβ τῇ ἡμέρᾳ
[3, 7]	εὐσεβείας ἑνὸς τοῦ ἐπὶ πάντων	θεοῦ	συνεστήσαντο διδασκαλεῖα. Καίτοι τίς οὐκ
[3, 1]	ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν τοῦ	θεοῦ	συνίσταται πεπληρωμένα; ~βʹ Ὅπως περὶ
[3, 6]	τινες ἱέρειαι τοῦ τῶν ὅλων	θεοῦ,	τὴν ἀνωτάτω σοφίαν ἀσπασάμεναι, οὐρανίου
[3, 6]	ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ	θεοῦ	τοιοῖσδέ τισιν ἔνοχος ἦν; πόθεν,
[3, 2]	καὶ Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ	θεοῦ	τοῖς Φαρισαίοις ἔλεγεν· Εἰ δὲ
[3, 2]	θεσπίζει, τοῦτον εἰρηκότος αὐτοῦ τοῦ	θεοῦ	τὸν τρόπον· Προφήτην ἀναστήσω αὐτοῖς
[3, 5]	αὐτὸν εἶναι τὸν Χριστὸν τοῦ	θεοῦ,	τὸν ὑπὸ τῶν προφητῶν κατηγγελμένον.
[3, 7]	ἐξουσίαν. Νῦν δὲ καὶ τοῦτο	θεοῦ	τοῦ ἐπὶ πάντων ἔργον ἦν,
[3, 5]	ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ	θεοῦ	τοῦ ζῶντος. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ
[3, 3]	καὶ σελήνη καὶ ἄστρα ἔργα	θεοῦ	τυγχάνει, καὶ ὅτι χρὴ μὴ
[3, 3]	καὶ ἀριθμῷ ληπτοὺς ὀρθὰς περὶ	θεοῦ	φέρειν δόξας, ἀλλὰ μυρία πλήθη
[3, 2]	τὴν πάλαι στεῖραν καὶ ἔρημον	θεοῦ	ψυχὴν ἢ καὶ μᾶλλον τὴν
[3, 3]	ὅτι μὴ καὶ πλείους σέβειν	θεούς,	ἐκ τῆς ἀνωτάτω καὶ μόνης
[3, 5]	πολεμῶμεν δὲ καὶ τοὺς τούτων	θεούς,	μὴ τὰ Μωσέως πρόσθεν κατ´
[3, 5]	πάντων μὴ σέβειν οὓς ἡγοῦντο	θεοὺς	οἱ προπάτορες, παρίωμεν δὲ καὶ
[3, 3]	ὃς τὰ πρόπαλαι μόνοις τοῖς	θεοφιλέσιν	Ἑβραίοις ἐγνωσμένα εἰς πάντας ἀνθρώπους
[3, 3]	τοῖς δ´ ἐκ μακροῦ πάλαι	θεοφιλέσιν	Ἑβραίοις προσφιλής, ὥσπερ οὖν δέδεικται
[3, 2]	Πάλιν Μωσῆς γῆν ἁγίαν καὶ	θεοφιλῆ	βίον ἐν ταύτῃ καὶ μακαριστὸν
[3, 2]	κρείττονα γῆν, ἀληθῶς ἁγίαν καὶ	θεοφιλῆ,	οὐχὶ τὴν ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας
[3, 3]	ἡμῶν ἀναφερόμενα Ἑβραίων τῶν πάλαι	θεοφιλῶν	ἀνδρῶν τε καὶ προφητῶν ἄντικρυς
[3, 3]	τὸν γοῦν βίον τῶν πάλαι	θεοφιλῶν	Ἑβραίων ἤδη πως ἐξ ἀνθρώπων
[3, 3]	ὅλης τῆς οἰκουμένης τὸν τῶν	θεοφιλῶν	ἐκείνων ἀμφὶ τὸν Ἀβραὰμ μυρίους
[3, 3]	κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον ἤμελλον	θεραπεύειν	τὸ θεῖον; ὅπως δὲ καὶ
[3, 7]	ἅγιον» τοτὲ δὲ εἰπὼν Ἀσθενοῦντας	θεραπεύετε,	λεπροὺς καθαρίζετε, δαίμονας ἐκβάλλετε· δωρεὰν
[3, 5]	τοῦ ἀρχιερέως, καὶ ἰδοῦσα αὐτὸν	θερμαινόμενον.	Ἐμβλέψασα αὐτῷ λέγει, καὶ σὺ
[3, 6]	ποιητῶν καὶ θεολόγων ἐξ ἐναντίας	θέσθαι	νόμους τοὺς κατ´ εἰδωλολατρίας, καὶ
[3, 2]	οὖν καὶ περὶ ταύτης Ἡσαΐας	θεσπίζει;	Ἄνθρωπος φησίν, ἐν πληγῇ ὢν
[3, 7]	τῷ ὀνόματί μου» Εἶτα καὶ	θεσπίζει	εὖ μάλα ἀκριβῶς τὸ μέλλον
[3, 2]	τῆς Χριστοῦ διδασκαλίας γενησομένην μεταβολὴν	θεσπίζει.	Λέγει δ´ οὖν· Καὶ συμβοσκηθήσεται
[3, 2]	ἀναφωνεῖ. τίνα τοίνυν ὁ χρησμὸς	θεσπίζει	Μωσεῖ παραπλήσιον ἔσεσθαι προφήτην ἢ
[3, 1]	ὑπηρέτας ἔσεσθαι τοὺς αὐτοῦ μαθητὰς	θεσπίζει	ὁ αὐτὸς λέγων προφήτης· Ὡς
[3, 2]	ἄκουε οἷα καὶ περὶ τούτου	θεσπίζει·	Οὐκ ἐκλείψει ἄρχων ἐξ Ἰούδα,
[3, 2]	Ἰουδαίων ἔθνους ἀναστήσειν διὰ χρησμοῦ	θεσπίζει,	τοῦτον εἰρηκότος αὐτοῦ τοῦ θεοῦ
[3, 2]	καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις λογισθῆναι,	θεσπίζεται.	Διὰ ταῦτα γὰρ εἴρηται κληρονομήσειν
[3, 2]	ἀφωρισμένος τῆς τοῦ προφητευομένου γενέσεως	θεσπίζεται	ὑπὸ Μιχαίου λέγοντος· Καὶ σὺ
[3, 5]	καὶ ἀληθεῖ λόγῳ τὰ συμβησόμενα	θεσπίζων,	τὴν αἵρεσιν τῆς κατ´ αὐτὸν
[3, 2]	Μωσέως περὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	θεσπίσαν,	εἰ δὴ μόνος αὐτὸς καὶ
[3, 2]	τῆς κατ´ αὐτοῦ συσκευασθείσης ὀνομαστὶ	θεσπίσας	ὁ λόγος ἐν τῷ Παρέστησαν
[3, 7]	διαπρεπεῖς ἐγίνοντο τῶν παρὰ τῷ	θεῷ	κατηξιωμένοι βραβείων· οἱ δὲ τῆς
[3, 3]	καὶ οὐρανῶν βασιλείας καὶ σὺν	θεῷ	μακαρίας διαγωγῆς, τίνα ἂν πλανήσειεν,
[3, 5]	ὁ Πέτρος εἶπεν· Πειθαρχεῖν δεῖ	θεῷ	μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» Μετὰ δὲ
[3, 3]	παρ´ ὁντιναοῦν μόνος ἀνθρώπων, εἰ	θεῷ	μέν, ὃν δὴ φαμὲν τοῦτον,
[3, 3]	τῶν Πορφυρίου περὶ ἐμψύχων ἀποχῆς>	Θεῷ	μὲν τῷ ἐπὶ πᾶσιν, ὥς
[3, 2]	τὰ ὑπὲρ ἁμαρτιῶν προσάγουσι τῷ	θεῷ.	Μόνων γὰρ τούτων ἡ ψυχὴ
[3, 3]	αὐτῶν ἀγωγὴν θυσίαν ἱερὰν προσαγαγεῖν	θεῷ,	τὴν αὐτὴν δὲ καὶ ὕμνον
[3, 3]	ἀξίας ἐδιδάχθημεν, μόνῳ τῷ παμβασιλεῖ	θεῷ	τὴν σεβάσμιον τιμὴν ἀπονέμοντες. Ἔτι
[3, 3]	προσηνεστάτην καὶ ἡδεῖαν εἶναι τῷ	θεῷ	τὴν τῶν οἰκείων ἐντολῶν κατόρθωσιν,
[3, 3]	οὖν οὐχὶ μόνῳ τῷ παμβασιλεῖ	θεῷ,	τῷ καὶ οὐρανοῦ καὶ γῆς
[3, 6]	καὶ ψυχῇ τῷ παμβασιλεῖ καὶ	θεῷ	τῶν ὅλων ἀνατεθείκασιν, ἁγνείαν παντελῆ
[3, 7]	ἐπιτελουμένῃ τοὺς παρόντας καὶ τοὺς	θεωμένους	ἐκπλῆξαι. Ἐξέπληττον γὰρ ὡς εἰκὸς
[3, 7]	εἰκὸς διὰ τῶν ἔργων τοὺς	θεωμένους	πρότερον· εἶθ´ οὕτως προθύμους εἶχον
[3, 6]	δαιμόνων, αὐτῶν δὴ τῶν χρησμῳδῶν	θεῶν,	ἄκουε τῷ σωτῆρι ἡμῶν οὐχ
[3, 5]	ὁμοῦ καὶ Ἕλλησι καὶ βαρβάροις	θεῶν	ἀνατροπὴν εἰσηγησαμένους. Ἡ δέ γε
[3, 7]	πῶς πείσομεν τῶν μὲν πατρίων	θεῶν	ἀφίστασθαι, ἕνα δὲ τὸν πάντων
[3, 5]	παρ´ αὐτοῖς περὶ τῶν πατρῴων	θεῶν	δόξαις. Κελεύωμεν Ῥωμαίοις αὐτοῖς πρώτιστα
[3, 7]	πάντων ἐθνῶν περὶ τῶν οἰκείων	θεῶν	ἐξ αἰῶνος κειμένοις νόμοις; ἐπὶ
[3, 7]	χρῆναι δεῖν τῶν μὲν πατρῴων	θεῶν	καταφρονῆσαι, καὶ μωρίαν μὲν τῶν
[3, 3]	πεπαιδεύμεθα, εἰ καὶ ὅτι μάλιστα	θεῶν	προσηγορίας καὶ τιμὰς ἑαυτοῖς ὑφαρπάζουσιν,
[3, 5]	εἰς πάντας ἀνθρώπους προελθοῦσαν περὶ	θεῶν	φήμην μὴ ῥηματίοις καὶ λόγοις
[3, 3]	λογιώτατοι ἐπὶ χρησμοῖς τῶν οἰκείων	θεῶν	ὧδέ πως Ἑβραίων μνημονεύουσιν· Μοῦνοι
[3, 7]	ἐν ὀλίγῳ τε ἦν ἔργα	θεωρῆσαι	τοὺς λόγους. Κεκήρυκτο γοῦν τὸ
[3, 0]	μάλα παραστήσομεν, πρῶτον ἀναγκαίως ἐκεῖνο	θεωρήσαντες,	ὅπως οἱ προφῆται τὴν τοῦ
[3, 3]	τῆς ψυχῆς τοῦ δὲ θεοῦ	θεωρίᾳ	ἡ θυσία αὕτη τελεῖται. Ἐκ
[3, 2]	ἐθνῶν ἐκκλησίαν εὐαγγελίζεται, ἀκολούθως τῇ	θεωρίᾳ	τῶν εἰρημένων. Ἐπειδὴ γὰρ τὰ
[3, 2]	ἐξοίσει καὶ ἐπιφέρει· Ἕως ἂν	θῇ	ἐπὶ γῆς κρίσιν, καὶ ἐν
[3, 2]	οὖν παιδίον τὸ Τιθιζόμενον καὶ	Θηλάζον	ἄντικρυς τὴν γένεσιν τοῦ Χριστοῦ
[3, 2]	δὲ Θεοδοτίων· Καὶ ἀναβήσεται ὡς	θηλάζον	ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ ὡς ῥίζα
[3, 2]	αὐτοῦ φησίν, Ἀνηγγείλαμεν ὡς παιδίον	Θηλάζον	καὶ Τιθιζόμενον καὶ Ὡς ῥίζαν
[3, 2]	ῥίζα, καὶ τὸ Τιθιζόμενον καὶ	Θηλάζον	παιδίον. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἐπεσκιασμένως
[3, 2]	ἄλογα θρέμματα καὶ τοὺς προκαταλελεγμένους	θῆρας	οὐδὲ ἄλλους εἶναι τῶν ἐθνῶν,
[3, 6]	ἀνοσίων καὶ ἀθεμίτων ἡδονῶν ἕνεκεν	θήρας,	ὥστε ἤδη διὰ τὰς μαγγανείας
[3, 5]	καὶ σίδηρος, καὶ σταυροὶ καὶ	θῆρες,	ὧν μάλιστα προθυμητέον καὶ τοῖς
[3, 7]	νοερῶν αὐτοὺς καὶ λογικῶν ψυχῶν	θηρευτὰς	ποιήσας, ἔργον τε ἐπιθεὶς τῇ
[3, 2]	Ἑλλήνων τῶν τε ἀγριωτάτων καὶ	θηριωδεστάτων	ἀνθρώπων τὴν ἐπὶ τὸ πρᾶον
[3, 3]	μυρία πλήθη βαρβάρων τῶν πάλαι	θηριωδεστάτων	λογίων τε καὶ Ἑλλήνων ἀνδρῶν,
[3, 6]	ἐπιστρεπτικοί τε πάσης ἐκθέσμου καὶ	θηριώδους	διαίτης, νόμοι τῶν ἐξ αἰῶνος
[3, 2]	ἄλλους εἶναι τῶν ἐθνῶν, τοῦ	θηριώδους	ἕνεκα τρόπου, διεσάφησεν· ὧν ἐθνῶν
[3, 2]	μου εἶ σύ Κἀγὼ πρωτότοκον	θήσομαι	αὐτόν Καὶ περὶ τούτου δὲ
[3, 5]	αὐτοὺς ἔλεγεν Ἐν τῷ κόσμῳ	θλίψιν	ἔχετε» καὶ πάλιν Κλαύσετε καὶ
[3, 2]	τὸ μὲν Ἔσται ὁ ἀνιστάμ?	θνη	ἐλπιοῦσι τῷ Καὶ αὐτὸς ἔσται
[3, 5]	κηρύττειν, ὑπὲρ οὗ καὶ αὐτοὺς	θνῄσκειν	ἑτοίμους εἶναι, μηδὲν ἀληθὲς παρ´
[3, 5]	ἐξ ἀνθρώπων γενέσθαι ἀσμένως αὐτοὶ	θνῄσκειν	μᾶλλον ᾑροῦντο ἢ τῆς ὑπὲρ
[3, 5]	αὐτοῦ ψευδῆ συνταξαμένους ὑπὲρ τούτων	θνῄσκειν	ὑπομένειν ἑτοίμως ἔχειν; ἀλλὰ τί
[3, 7]	ἡγούμενοι εἰκότως, λογισάμενοι μὴ δύνασθαι	θνητῆς	ἔργα φύσεως εἶναι νομίζειν τὰ
[3, 7]	τε ἦν· ὁ δὲ μηδὲν	θνητὸν	καὶ ἀνθρώπινον διανοηθεὶς ὅρα εἰ
[3, 5]	ὅτι μηδὲν μὲν ἀνθρώπινον μηδὲ	θνητὸν	περὶ αὐτὸν συνέβη, ἐνθέῳ δὲ
[3, 5]	ἐγγόνων ἐπιθυμίᾳ δουλωθέντας, ἐπεὶ μηδὲ	θνητῶν	ἐγγόνων ἀλλ´ ἀθανάτων ὠρέχθησαν; τὸ
[3, 3]	τῆς πανδήμου καὶ ἀγελαίου καὶ	θορυβώδους	συνουσίας ἀνείργων, διδάσκων δὲ μόνην
[3, 2]	ἐλπιοῦσιν Σαφῶς γὰρ τὰ ἄλογα	θρέμματα	καὶ τοὺς προκαταλελεγμένους θῆρας οὐδὲ
[3, 5]	ἔχετε» καὶ πάλιν Κλαύσετε καὶ	θρηνήσετε	ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος χαρήσεται»
[3, 3]	τῶν περὶ αὐτοῦ καθαρῶν ἐννοιῶν	θρησκεύσομεν	αὐτόν. Δεῖ ἄρα συναφθέντας καὶ
[3, 4]	Ἰησοῦ παραχρῆμα σῶον ἀπελάμβανεν· καὶ	θυγατέρα	πάλιν ἄλλος, Ἰουδαίων δὲ ἀρχισυνάγωγος
[3, 3]	τίσιν λόγοις οἱ παλαιοὶ Ἑβραῖοι	θύειν	μνημονεύονται, διειληφότες ἐν τῷ πρώτῳ
[3, 6]	καὶ φαρμακέας δίχα σπονδῶν καὶ	θυμάτων	καὶ δαιμόνων ἐπικλήσεώς τε καὶ
[3, 6]	νοῦν, ἢ ῥιζῶν καὶ βοτανῶν	θυμιάμασιν	καί τισιν ἄλλοις τοιουτοτρόποις ἀκέσεις
[3, 3]	ἔφη, μηδὲν τῶν αἰσθητῶν μήτε	θυμιῶντες	μήτ´ ἐπονομάζοντες (οὐδὲν γὰρ ἔνυλον,
[3, 5]	τοῦ Ἰησοῦ ὀνόματος ὁμολογία τοὺς	θυμοὺς	εἴωθεν ἐκκαίειν τῶν ἀρχόντων. Κἂν
[3, 7]	ἐπὶ πάντων θεοῦ καὶ τοὺς	θυμοὺς	τῶν κατὰ πόλεις δεισιδαιμόνων φόβῳ
[3, 2]	φονεύειν μόνον, ἀλλὰ καὶ τὸ	θυμοῦσθαι	ἀπαγορεύει, ἀντὶ τοῦ μὴ μοιχεύειν
[3, 3]	γνωρίζεσθαι τοὺς λοιποὺς ἀναγκαῖον, μὴ	θύοι	τι τὴν ἀρχὴν μήτε ἀνάπτοι
[3, 6]	κινδύνου τὸν αὐτὸ μόνον τὸ	θῦσαι	πρὸς αὐτῶν βεβιασμένον. Εἰ δὲ
[3, 3]	τοῦ δὲ θεοῦ θεωρίᾳ ἡ	θυσία	αὕτη τελεῖται. Ἐκ τῆς Ἀπολλωνίου
[3, 3]	ὁμοιωθέντας αὐτῷ τὴν αὐτῶν ἀγωγὴν	θυσίαν	ἱερὰν προσαγαγεῖν θεῷ, τὴν αὐτὴν
[3, 6]	θανάτῳ τὴν ψυχὴν ἢ δαίμοσιν	θυσίαν	προέσθαι τολμῶντες, θᾶττον δὲ τῆς
[3, 3]	οἰκεῖα λογισάμενος, κρίνας δὲ πάσης	θυσίας	προσηνεστάτην καὶ ἡδεῖαν εἶναι τῷ
[3, 5]	τελώνην ὀνομάζει, οὐδ´ ὑποτάττει τῷ	Θωμᾷ,	κρείττονα δὲ αὐτὸν εἰδὼς πρῶτον
[3, 5]	ἑαυτὸν κατέλεγεν. Συνεζευγμένος γοῦν τῷ	Θωμᾷ,	ὡς Πέτρος Ἀνδρέᾳ, καὶ Ἰάκωβος
[3, 5]	πρῶτον αὐτὸν κατέλεξεν, δεύτερον τὸν	Θωμᾶν	ἐπαγαγών, ὥσπερ καὶ ὁ Μάρκος
[3, 5]	καὶ Βαρθολομαῖον καὶ Ματθαῖον καὶ	Θωμᾶν»	Οὕτως μὲν τὸν Ματθαῖον ὁ
[3, 5]	Φίλιππος Βαρθολομαίῳ, προτάττει ἑαυτοῦ τὸν	Θωμᾶν,	προτιμῶν ὡς κρείττονα τὸν συναπόστολον,
[3, 5]	ἀδελφὸς αὐτοῦ, Φίλιππος καὶ Βαρθολομαῖος,	Θωμᾶς	καὶ Ματθαῖος ὁ τελώνης» Οὕτως

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 6/05/2010