Livre, Chap.
[3, 1]	πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι,	κἀγὼ	ἀναπαύσω ὑμᾶς Καὶ τυφλοῖς δὲ
[3, 2]	με, πατήρ μου εἶ σύ	Κἀγὼ	πρωτότοκον θήσομαι αὐτόν Καὶ περὶ
[3, 5]	τὸν Ματθαῖον ὁ Λουκᾶς ἐτίμησεν,	καθ´	ἃ παρέδωκαν αὐτῷ οἱ ἀπ´
[3, 3]	τῆς θεοεχθρίας ἕνεκεν ἀποτρεπτέας εἶναι,	καθ´	ἃς ἐν τῇ Προπαρασκευῇ πεποιήμεθα
[3, 5]	ζῶντα προδοῦναι τολμήσας αὐτὸν αὐτοχειρίᾳ	καθ´	ἑαυτοῦ παραχρῆμα τὴν δίκην ἐπεσπάσατο.
[3, 5]	φέρειν φήμην παραιτούμενοι, τὰς δὲ	καθ´	ἑαυτῶν διαβολὰς εἰς ἄληστον αἰῶνα
[3, 5]	ὧν συντεθείμεθα τἀπίχειρα τῆς πλάνης	καθ´	ἑαυτῶν ἐφελκόμενοι. Ἆρά σοι πιθανὰ
[3, 5]	διὰ τῆς αὐτῶν ἔμαθεν φωνῆς,	καθ´	ἑαυτῶν στηλιτεύοντες, πῶς οὐ φιλαυτίας
[3, 6]	Εἰ δὲ οὐδεὶς πώποτε τῶν	καθ´	ἡμᾶς οὔτε τῶν παλαιῶν ἐκείνων
[3, 6]	τε καὶ βασιλέων ἀκριβῆ τῶν	καθ´	ἡμᾶς πραγμάτων τὴν ἐξέτασιν πεποιημένων.
[3, 6]	ἀξιόπιστος ὁμολογία μᾶλλον τῆς τοῦ	καθ´	ἡμῶν πολεμίου γραφῆς, ἣν ἐν
[3, 2]	στόματι αὐτοῦ, καὶ λαλήσει αὐτοῖς	καθ´	ὅ τι ἂν ἐντείλωμαι αὐτῷ.
[3, 2]	καθηγήσατο, καὶ πρῶτος ἀνατροπὴν τῆς	καθ´	ὅλην τὴν οἰκουμένην εἰδωλολατρείας εἰργάσατο·
[3, 7]	τε τῆς Ἀλεξανδρέων καὶ Ἀντιοχέων,	καθ´	ὅλης τε τῆς Αἰγύπτου καὶ
[3, 2]	ἐκλελοίπεσαν, ὁ δὲ προσδοκία τῶν	καθ´	ὅλης τῆς οἰκουμένης ἐθνῶν κατὰ
[3, 2]	δὲ τὴν ἐξ ἐθνῶν ἐκκλησίαν	καθ´	ὅλης τῆς οἰκουμένης ἐξηπλωμένην καὶ
[3, 2]	μετὰ τὸν θάνατον, ἢ τὸν	καθ´	ὅλης τῆς οἰκουμένης ἐπισπαρέντα αὐτοῦ
[3, 6]	οὐδ´ ἔστιν εἰπεῖν ὅσαι μυριάδες	καθ´	ὅλης τῆς οἰκουμένης, οἷά τινες
[3, 3]	ἆρ´ οὐχὶ σοφωτέρους ἀπείργασται τοὺς	καθ´	ὅλης τῆς οἰκουμένης τὰ αὐτοῦ
[3, 3]	πάρεστιν ἀνθρώποις ἐπὶ σπείρας τοῖς	καθ´	ὅλης τῆς οἰκουμένης τὸν τῶν
[3, 6]	εὐσεβείας ἀληθοῦς διδάσκαλον τοιαῦτα τεθαυματουργηκότα,	καθ´	ὃν ἐπεδήμει τῷ βίῳ χρόνον,
[3, 6]	δυνάμει; ὥσπερ οὖν καὶ πάλαι	καθ´	ὃν ἐπεδήμει τῷ βίῳ χρόνον,
[3, 2]	τόπον ὅθεν προελεύσεται, χρόνον τε	καθ´	ὃν ἥξειν προφητεύεται, καὶ γένεσιν,
[3, 5]	καὶ παμπονήρους τῶν πώποτε ἀνθρώπων,	καθ´	ὑπόθεσιν ἡμῖν συνεχωρεῖτο, ὅπερ ἦν
[3, 5]	αὐτοὺς καὶ ἀναβεβιωκέναι, προσπεποιῆσθαι δὲ	καθ´	ὑπόκρισιν τὸν φιλόσοφον ἑλεῖν βίον.
[3, 2]	στόματι αὐτοῦ, καὶ λαλήσει αὐτοῖς	καθὰ	ἂν ἐντείλωμαι αὐτῷ. Καὶ ὁ
[3, 4]	λεπροὺς τὸ σῶμα δυνάμει θείᾳ	καθαίρων,	τοτὲ δὲ προστάγματι λόγου τοὺς
[3, 7]	αὐτόν, καὶ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ,	καθάπερ	καὶ τῶν ἄλλων εὐσεβῶν, μετὰ
[3, 6]	τοῦ βάθους τῆς ψυχῆς αὐτῶν,	καθάπτεσθαί	τε καὶ τιτρώσκειν τὸ ἑκάστου
[3, 3]	ᾖ μεμολυσμένος) διὰ δὲ σιγῆς	καθαρᾶς	καὶ τῶν περὶ αὐτοῦ καθαρῶν
[3, 5]	πάσης ὑπάρξεως χρυσίου καὶ ἀργυρίου	καθαρεύειν,	φήσας· Ἀργύριον καὶ χρυσίον οὐχ
[3, 7]	δὲ εἰπὼν Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς	καθαρίζετε,	δαίμονας ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν
[3, 2]	τούτων παρίστασθαι. Πῶϵ παραδοθέντα, εἶτα	καθαριζόμενον	ὑπὸ τοῦ κυρίου, καὶ φῶς
[3, 2]	φήσαντος· Ἐὰν θέλῃς, δύνασαί με	καθαρίσαι	ἀπεκρίνατο· Θέλω, καθαρίσθητι. Καὶ ἐκαθαρίσθη
[3, 2]	γίνεται ὧν βούλεται· ἐβουλήθη δὲ	Καθαρίσαι	αὐτὸν» καὶ δεῖξαι αὐτῷ φῶς»
[3, 2]	ἑξῆς ἐπιλέγων· Καὶ κύριος βούλεται	καθαρίσαι	αὐτὸν τῆς πληγῆς· ἐὰν δῶτε
[3, 2]	κύριος ὁ τῶν ὅλων θεὸς	καθαρίσαι	αὐτὸν τῆς πληγῆς καὶ δεῖξαι
[3, 2]	τὴν ταφήν, Κύριος φησίν, βούλεται	καθαρίσαι	αὐτὸν τῆς πληγῆς» καὶ πῶς
[3, 5]	ποθ´ ἡμῶν ἤκουσεν· λεπρούς τε	καθαρίσαι	καὶ νεκροὺς ἐγεῖραι. Καὶ συλλήβδην
[3, 2]	φῶς» Ἐποίησεν ἄρα ταῦτα, καὶ	καθαρίσας	αὐτὸν ἔδειξεν αὐτῷ φῶς. Καὶ
[3, 2]	δύνασαί με καθαρίσαι ἀπεκρίνατο· Θέλω,	καθαρίσθητι.	Καὶ ἐκαθαρίσθη αὐτοῦ ἡ λέπρα
[3, 6]	τοῦ λοιποῦ περὶ γοητείαν σπουδήν,	καθαροὶ	δὲ ἐξ ἐκείνου πάσης τῆς
[3, 6]	καὶ οἱ πρὸς αὐτῶν μαθητευόμενοι,	καθαροὶ	καὶ γνήσιοι τὰς διαθέσεις, ὡς
[3, 5]	στόματος οἱ πάντες καὶ λεπρῶν	καθάρσεις	καὶ δαιμόνων ἀπελάσεις νεκρῶν τε
[3, 3]	καθαρᾶς καὶ τῶν περὶ αὐτοῦ	καθαρῶν	ἐννοιῶν θρησκεύσομεν αὐτόν. Δεῖ ἄρα
[3, 6]	Ἰησοῦ προσηγορίᾳ καὶ σὺν εὐχαῖς	καθαρωτάταις	πᾶν τὸ δαιμόνων ἔργον ἀπελαύνειν
[3, 5]	μήθ´ ὑπὸ τῆς φυσικῆς ἡδονῆς	καθελκυσθέντας,	μήτε παίδων καὶ ἐγγόνων ἐπιθυμίᾳ
[3, 5]	τὰ παράδοξα, φαύλης ἐκτὸς ὑπονοίας	καθεστάναι;	Αὐτάρκης μὲν οὖν καὶ ἡ
[3, 6]	τῆς ἐκείνων διατριβῆς διάδοχοι, πορρωτάτω	καθεστήκεσαν	φαύλης καὶ πονηρᾶς ὑπονοίας, ὡς
[3, 5]	τούτου τὴν ἔκβασιν τῆς τελευτῆς	καθεωρακότες,	ποίοις ἄρα λόγοις ἐχρήσαντο πρὸς
[3, 2]	εὐσέβειαν διδασκαλίας τοῖς λοιποῖς ἔθνεσι	καθηγήσατο,	καὶ πρῶτος ἀνατροπὴν τῆς καθ´
[3, 5]	ἂν ὅτι γόητες ἄλλοι τοῦ	καθηγητοῦ	κατ´ οὐδέν. ἆρ´ οὖν οἵδε
[3, 5]	Ὅ γε μὴν Πέτρος οὐδὲ	καθῆκεν	ἐπὶ εὐαγγελίου γραφὴν δι´ εὐλαβείας
[3, 5]	ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον	καθήμενον	ἐπὶ τὸ τελώνιον, Ματθαῖον ὀνόματι,
[3, 2]	ἀνθρώπους παρῆν καὶ τὸ Ἰουδαίων	καθῄρητο	βασίλειον· ἐκλελοίπει δὲ παραχρῆμα ὁ
[3, 7]	πρώτης ἀνθρωπείας. Συστὰν Αἰγύπτου βασίλειον	καθῄρητο.	Ἐξ ἐκείνου τε καὶ τὸ
[3, 6]	πρὸς τοὺς ἀκροωμένους ὁμιλίαις, ὡς	καθικνεῖσθαι	τοῦ βάθους τῆς ψυχῆς αὐτῶν,
[3, 4]	παντελῶς ἀπιστοῦσιν αὐτοῖς καὶ μηδὲν	καθόλου	γεγονέναι τοιοῦτον πρὸς αὐτοῦ φάσκουσιν,
[3, 3]	μήτε ἀνάπτοι πῦρ μήτε τι	καθόλου	τῶν αἰσθητῶν ἐπονομάζοι (δεῖται γὰρ
[3, 5]	νομοθετεῖν προσποιεῖται, σχηματίζεσθαι δὲ καὶ	καθυποκρίνεσθαι	τὸν σεμνὸν βίον. ταύτῃ γὰρ
[3, 3]	εἰ πλάνος ὁ τῆς πανδήμου	καὶ	ἀγελαίου καὶ θορυβώδους συνουσίας ἀνείργων,
[3, 5]	πολὺ πρότερον δι´ ἄκρας σωφροσύνης	καὶ	ἁγνείας σώματος ὁμοῦ καὶ ψυχῆς
[3, 6]	γυναικῶν καὶ παίδων, οἰκετῶν τε	καὶ	ἀγροίκων, τοσοῦτον τῷ τοῦ Πλάτωνος
[3, 7]	πρὸς αὐτῶν ἐκείνων τῶν εὐτελεστάτων	καὶ	ἀγροίκων τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν, οὐκ
[3, 2]	μόνον παραγγείλας σέβειν· πρῶτος δὲ	καὶ	ἀγωγήν τινα θεοσεβοῦς βίου τοῖς
[3, 5]	περὶ τοῦ Ἰησοῦ μαρτυρίας, διὸ	καὶ	ἀδεῶς ἐπὶ τὸ περὶ αὐτοῦ
[3, 5]	δ´ ἡμῖν πᾶσιν τὸ ἀναιδὲς	καὶ	ἀδιάτρεπτον, μενέτω δὲ ἡ ἔκστασις
[3, 5]	ἐναντία, παρανομεῖν δηλαδὴ καὶ ἀσεβεῖν	καὶ	ἀδικεῖν καὶ πλεονεκτεῖν καὶ ἀποστερεῖν,
[3, 6]	μιαρὸς καὶ αἰσχρὸς καὶ ἄθεος	καὶ	ἄδικος καὶ ἀσεβής; τοιοῦτος δὲ
[3, 7]	μου» οὐ γὰρ δὴ ἁπλῶς	καὶ	ἀδιορίστως μαθητεῦσαι πάντα τὰ ἔθνη
[3, 7]	μᾶλλον, τὸ ἐναντίον ἄπιστον εἶναι	καὶ	ἀδύνατον ἡγούμενοι εἰκότως, λογισάμενοι μὴ
[3, 6]	καὶ τούτους κρατῦναι, ἀμάχους τε	καὶ	ἀηττήτους εἰς μακρὸν ἐπιδεῖξαι αἰῶνα,
[3, 7]	Χριστὸν οἱ θεοὶ εὐσεβέστατον ἀπεφήναντο	καὶ	ἀθάνατον γεγονότα, εὐφήμως τε αὐτοῦ
[3, 6]	τοῖς ἀνοσίοις ἑαυτὸν ἐπιδίδωσιν ἀνοσίων	καὶ	ἀθεμίτων ἡδονῶν ἕνεκεν θήρας, ὥστε
[3, 6]	τρόπον καὶ μιαρὸς καὶ αἰσχρὸς	καὶ	ἄθεος καὶ ἄδικος καὶ ἀσεβής;
[3, 2]	τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραήλ.	Καὶ	αἱ ἔξοδοι αὐτοῦ ἀπ´ ἀρχῆς
[3, 0]	τῆς κατ´ αὐτὸν θεολογίας διδασκαλίαι,	καὶ	αἱ περὶ τῆς εἰς ἀνθρώπους
[3, 2]	ὑπὸ τοῖς πονηροῖς δαίμοσι δυσσεβοῦς	καὶ	Αἰγυπτιακῆς εἰδωλολατρείας εἰς ἐλευθερίαν τὸ
[3, 5]	Σίμων Βὰρ Ἰωνᾶ, ὅτι σὰρξ	καὶ	αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέν σοι, ἀλλ´
[3, 4]	φωτὸς ἐχαρίζετο. Ἤδη δέ ποτε	καὶ	αἱμορροοῦσα γυνὴ μακραῖς ἐτῶν περιόδοις
[3, 6]	εἰς δεῦρο παραλαμβάνομεν; ποῖος δὲ	καὶ	αἱρήσεται τὰ ἀσύνακτα συνάγειν; γόης
[3, 6]	ὢν τὸν τρόπον καὶ μιαρὸς	καὶ	αἰσχρὸς καὶ ἄθεος καὶ ἄδικος
[3, 5]	ἀπανούργους, καὶ ἄπλαστον ὡς ἀληθῶς	καὶ	ἀκέραιον ἦθος διὰ τῶν οἰκείων
[3, 6]	αἴτιος, οἵας αὐτοῖς ὁρῶμεν ὀφθαλμοῖς	καὶ	ἀκοαῖς εἰς δεῦρο παραλαμβάνομεν; ποῖος
[3, 4]	πάθους τὴν ἀπαλλαγὴν ἐξαιτήσασθαι, ἀλλὰ	καὶ	ἄκρου τοῦ ἱματίου προσψαῦσαι μόνον
[3, 6]	κύριος ἡμῶν, ὅτι μὴ δοξομανὴς	καὶ	ἀλαζὼν καὶ φαντασιοκόπος ἦν, ἀφ´
[3, 5]	ἐξῆλθεν εἰς τὴν ἔξω πρόαυλιν,	καὶ	ἀλέκτωρ ἐφώνησεν. Πάλιν δὲ ἰδοῦσα
[3, 5]	οἰκεῖα προϊσχόμενος ἐξῳκειοῦτο, ἐλευθέρῳ δὲ	καὶ	ἀληθεῖ λόγῳ τὰ συμβησόμενα θεσπίζων,
[3, 6]	εἰ ποιητὴς καὶ κῆρυξ δικαιοσύνης	καὶ	ἀληθείας καὶ φιλανθρωπίας καὶ ἀρετῆς
[3, 5]	μὲν οὖν κύριος καὶ πρῶτος	καὶ	ἀληθὴς λόγος εἴη ἂν οὗτος.
[3, 6]	Ἕλλησιν ἐθῶν ἀνατρεπτικοί, καινῆς δὲ	καὶ	ἀληθοῦς εὐσεβείας καταγγελτικοί. Τί δῆτα
[3, 5]	Ἆρά σοι πιθανὰ ταῦτα ἢ	καὶ	ἀληθοῦς ἐχόμενα λόγου τὰ τοιαῦτα
[3, 6]	καὶ παναρέτου πολιτείας, ὑγιῶν τε	καὶ	ἀληθῶν δογμάτων, οἵων προδιήλθομεν, γόητα
[3, 6]	διδάσκων τῶν μαθητευομένων· φιλόσοφος ἄρα	καὶ	ἀληθῶς εὐσεβής, πολλοῦ δεῖ πλάνος
[3, 6]	οὐρανῶν» Πάλιν ὁ μὲν γόης	καὶ	ἀληθῶς λαοπλάνος πάντα ἐγχειρεῖ καὶ
[3, 5]	τῶν θείων προφητῶν ταῦτά τε	καὶ	ἄλλα μυρία περὶ αὐτοῦ εἰρηκότων.
[3, 2]	αὐτοῦ μακαριζομένοις βασιλείαν οὐρανῶν κατήγγειλε.	Καὶ	ἄλλας δὲ πράξεις εὕροις ἂν
[3, 2]	φωναῖς ἀκολούθως συνέστη. Σκέψαι δὲ	καὶ	ἄλλην προφητείαν ἀνάγραπτον. Ἐπειδὴ γὰρ
[3, 4]	τοὺς ἐν ἀνθρώποις δαίμονας ἐλαύνων,	καὶ	ἄλλοτε πάλιν νοσηλευομένοις καὶ παντοίοις
[3, 6]	τοῦτο δόξαντες ὁρᾶν, ὥσπερ οὔπω	καὶ	ἄλλοτε πρότερον. Συνίστη δὲ ἄρα
[3, 2]	καὶ σκῦλα τοῖς οἰκείοις διανέμοντα;	Καὶ	ἄλλως δὲ περὶ τῆς μετὰ
[3, 5]	οἰκίᾳ, καὶ ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι	καὶ	ἁμαρτωλοὶ συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ καὶ
[3, 7]	τε ἐν μέσαις ταῖς πόλεσιν	καὶ	ἀνὰ τὰς χώρας εὐσεβείας ἑνὸς
[3, 5]	μὲν τοῖς ἀναγεγραμμένοις διατεθεῖσθαι αὐτοὺς	καὶ	ἀναβεβιωκέναι, προσπεποιῆσθαι δὲ καθ´ ὑπόκρισιν
[3, 2]	γῆς ἀβάτου ὁ δὲ Θεοδοτίων·	Καὶ	ἀναβήσεται ὡς θηλάζον ἐνώπιον αὐτοῦ,
[3, 2]	ἢ μετὰ τὴν ταφὴν παλινοστεῖν	καὶ	ἀναβιοῦν, ἔτι περὶ αὐτοῦ καὶ
[3, 2]	προφητεύεται, καὶ γένεσιν, καὶ τελευτήν,	καὶ	ἀναβίωσιν, καὶ ἀρχὴν τὴν κατὰ
[3, 2]	ἄνθος ἐκ τῆς ῥίζης ἀναβήσεται·	καὶ	ἀναπαύσεται ἐπ´ αὐτὸν πνεῦμα τοῦ
[3, 2]	ὁ μὲν Ἀκύλας ἡρμήνευσεν οὕτως·	Καὶ	ἀναρρηθήσεται ὡς τιθιζόμενον εἰς πρόσωπον
[3, 5]	καὶ εἶπεν αὐτῷ, ἀκολούθει μοι·	καὶ	ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ. Καὶ ἐγένετο
[3, 5]	Σίμωνα, ὃν καὶ ἐκάλεσεν Πέτρον,	καὶ	Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, Ἰάκωβον
[3, 5]	πρῶτος Σίμων ὁ λεγόμενος Πέτρος,	καὶ	Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Ἰάκωβος
[3, 5]	πρὸς αὐτοῦ, ἢ ὅσον πονηρίαν	καὶ	ἀνδρῶν πλάνην, πῶς ἔθνῃσκον προθύμως,
[3, 2]	Ἐξελεύσεται ῥάβδος ἐκ ῥίζης Ἰεσσαί,	καὶ	ἄνθος ἐκ τῆς ῥίζης ἀναβήσεται·
[3, 6]	δημιουργὸς τέχνης. Καίτοι μικρὰ ταῦτα	καὶ	ἀνθρώπεια· τὸ δὲ φάναι τὸν
[3, 7]	ἦν· ὁ δὲ μηδὲν θνητὸν	καὶ	ἀνθρώπινον διανοηθεὶς ὅρα εἰ μὴ
[3, 5]	ἂν κάλλιον ἐχθροὺς καὶ θεοῖς	καὶ	ἀνθρώποις ἐπ´ οὐδενὶ λόγῳ καταστῆναι,
[3, 7]	καὶ πᾶν τὸ σῶμα δεινοῖς	καὶ	ἀνιαροῖς πάθεσιν διαφθειρόμενοι, ὥστε ἤδη
[3, 6]	καὶ μιαρὸς τὸν τρόπον, ἀπειρημένοις	καὶ	ἀνοσίοις ἐγχειρῶν, πάντα πράττει αἰσχροῦ
[3, 7]	βασιλευούσης, ἐπί τε τῆς Ἀλεξανδρέων	καὶ	Ἀντιοχέων, καθ´ ὅλης τε τῆς
[3, 7]	εἰς δεῦρο τὸ ἀπ´ αἰῶνος	καὶ	ἀπ´ αὐτῆς ὡς εἰπεῖν τῆς
[3, 5]	ἀπατεῶνες ἐτύγχανον, προσθὲς δ´ ὅτι	καὶ	ἀπαίδευτοι καὶ παντελῶς ἰδιῶται, μᾶλλον
[3, 6]	οὗτος, ἀλλὰ καὶ φαρμακέα δεινὸν	καὶ	ἀπατεῶνα καλεῖς. ἆρ´ οὖν πρῶτος
[3, 5]	Εἰ δὴ καὶ αὐτοὶ πλάνοι	καὶ	ἀπατεῶνες ἐτύγχανον, προσθὲς δ´ ὅτι
[3, 5]	διάγειν βίον; Πλάνοι δὲ ἄνδρες	καὶ	ἀπατεῶνες πῶς ἀγαπητὸν ἡγοῦντο τὸν
[3, 2]	ἀπεριορίστως προλέγει, οὐδ´ εἰς ἄπειρον	καὶ	ἀπερίμετρον χρόνῳ ἐπισκιάζων τὴν πρόρρησιν,
[3, 2]	σωτὴρ Ἀνέδειξεν ἑαυτοῦ μαθητὰς ἑβδομήκοντα,	καὶ	ἀπέστειλεν ἀνὰ δύο πρὸ προσώπου
[3, 5]	ἀνθρώποις μένοντα λέγονται καὶ ἀπολελοιπέναι	καὶ	ἀπηρνῆσθαί ποτε, ὅτε αὐτῷ τὰ
[3, 5]	οἵ γε τοὺς οὕτως ἀπανούργους,	καὶ	ἄπλαστον ὡς ἀληθῶς καὶ ἀκέραιον
[3, 2]	καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης ἐξηπλωμένην	καὶ	ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν
[3, 6]	ἡμῖν ὁδεύοι, δέχου τὰς ἀποδείξεις	καὶ	ἀπὸ ἱστορίας ἐγγράφου. Οἱ δὴ
[3, 2]	κατακυριεύσει ἀπὸ θαλάσσης ἕως θαλάσσης,	καὶ	ἀπὸ ποταμῶν ἕως περάτων τῆς
[3, 7]	ἱστορῶν κατὰ λέξιν· ~ζʹ Ὡς	καὶ	ἀπὸ τῆς ἐνεργείας αὐτῆς συνορᾶται
[3, 5]	ἐπεὶ σὺν ἀνθρώποις μένοντα λέγονται	καὶ	ἀπολελοιπέναι καὶ ἀπηρνῆσθαί ποτε, ὅτε
[3, 5]	παρὰ βαρβάροις βίους καὶ λόγους	καὶ	ἀπομνημονεύματα τῶν κατὰ χρόνους ἐπί
[3, 6]	ἐπεχείρει ταῖς θαυματουργίαις ἢ θείᾳ	καὶ	ἀπορρήτῳ δυνάμει καὶ τῇ ἀνωτάτω
[3, 5]	ἑβδομήκοντα δὲ τοὺς λοιπούς, οὓς	καὶ	ἀποστεῖλαι λέγεται ἀνὰ δύο δύο
[3, 5]	ἀσεβεῖν καὶ ἀδικεῖν καὶ πλεονεκτεῖν	καὶ	ἀποστερεῖν, καὶ εἴ τι ἕτερον
[3, 5]	ἐκλεξάμενος ἐξ αὐτῶν δώδεκα, οὓς	καὶ	ἀποστόλους ὠνόμασεν, Σίμωνα, ὃν καὶ
[3, 5]	δῷ, ὡμολόγει πάσης ὑπάρξεως χρυσίου	καὶ	ἀργυρίου καθαρεύειν, φήσας· Ἀργύριον καὶ
[3, 5]	φεύγειν ἀλλ´ ἀσπάσασθαι διδάσκαλον χρυσοῦ	καὶ	ἀργύρου τὴν κτῆσιν ἀπαγορεύοντα καὶ
[3, 6]	δικαιοσύνης καὶ ἀληθείας καὶ φιλανθρωπίας	καὶ	ἀρετῆς ἁπάσης καὶ θεοσεβείας εἰσηγητὴς
[3, 5]	διδάσκαλον; ἀνὴρ μὲν γὰρ λογισμοῦ	καὶ	ἀρετῆς μέτοχος ὑπὲρ ἀγαθοῦ κατορθώματος
[3, 6]	τίνα ἄλλον ἢ γεωμέτρην ἐπιγράψονται	καὶ	ἀριθμητικοὶ τὸν ἀριθμητικόν; κατὰ τὰ
[3, 3]	κατὰ τὸ παλαιὸν βραχεῖς τινας	καὶ	ἀριθμῷ ληπτοὺς ὀρθὰς περὶ θεοῦ
[3, 7]	ἐντραφέντες μόνῃ φωνῇ; Πέρσας δὲ	καὶ	Ἀρμενίους, καὶ Χαλδαίους, καὶ Σκύθας,
[3, 5]	δ´ ἐξομόσαιτό τις τὴν προσηγορίαν	καὶ	ἀρνηθείη μὴ εἶναι τῶν Χριστοῦ
[3, 7]	ῥᾳδίως συγκαταθέσθαι τοὺς ἀκούοντας ξενοφωνουμένους	καὶ	ἄρτι πρῶτον ἐπακούοντας καινῶν ῥημάτων
[3, 1]	οὖν Χριστὸν ἐν πρώτοις αὐθέντην	καὶ	ἀρχηγὸν ἔσεσθαι τῆς εὐαγγελικῆς πραγματείας
[3, 2]	γένεσιν, καὶ τελευτήν, καὶ ἀναβίωσιν,	καὶ	ἀρχὴν τὴν κατὰ πάντων ἐθνῶν,
[3, 2]	ἑξῆς καὶ κατὰ διαδοχὴν ἡγουμένους	καὶ	ἄρχοντας ἐκ τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους
[3, 7]	γῆν ἀέρα ζοφώδη πονηροὶ δαίμονες	καὶ	ἄρχοντες τούτων· οὓς καὶ αὐτοὺς
[3, 5]	μαθητὴς αὐτοῦ Πέτρος βασάνων ἐκτὸς	καὶ	ἀρχοντικῆς ἀπειλῆς τρίτον αὐτὸν ἐξωμόσατο.
[3, 5]	δ´ ἐκείνοις ἐναντία, παρανομεῖν δηλαδὴ	καὶ	ἀσεβεῖν καὶ ἀδικεῖν καὶ πλεονεκτεῖν
[3, 6]	αἰσχρὸς καὶ ἄθεος καὶ ἄδικος	καὶ	ἀσεβής; τοιοῦτος δὲ ὢν πόθεν
[3, 7]	Αἰγύπτου καὶ Λιβύης, Εὐρώπης τε	καὶ	Ἀσίας, ἔν τε κώμαις τε
[3, 3]	αὐτὸς καὶ ἥλιος καὶ σελήνη	καὶ	ἄστρα ἔργα θεοῦ τυγχάνει, καὶ
[3, 3]	οὐρανὸν καὶ ἥλιον καὶ σελήνην	καὶ	ἄστρα καὶ τὸν σύμπαντα κόσμον
[3, 7]	δὲ τούτοις ἐναντίως ὕβρεις αὐτὸν	καὶ	ἀτιμίας ὑπομεῖναι καὶ τέλος τὴν
[3, 5]	ἔκστασις μέχρι θανάτου· τί γὰρ	καὶ	ἄτοπον ὑπὲρ τοῦ μηδενὸς ἀποθνῄσκειν;
[3, 5]	μοιχεύειν, οἷα λαγνιστάτοις καὶ καταφερεστάτοις,	καὶ	αὖ πάλιν μὴ κλέπτειν, οἷα
[3, 5]	ἑτέρους δὲ τὸ Πάρθων ἔθνος,	καὶ	αὖ πάλιν τὸ Σκυθῶν, τινὰς
[3, 2]	ποταμῶν ἕως περάτων τῆς οἰκουμένης	καὶ	αὖθις· Πάντα τὰ ἔθνη δουλεύσουσιν
[3, 6]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν τὸ ἐμβριθὲς	καὶ	αὐστηρὸν τοῦ τρόπου· σωφροσύνης δὲ
[3, 5]	μὲν αὐτῶν τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν	καὶ	αὐτήν τε τὴν βασιλικωτάτην πόλιν
[3, 1]	ὅτι μὴ ἀνθρωπείᾳ· ὃ δὴ	καὶ	αὐτὸ συνέστη διὰ τοῦ Κύριος
[3, 5]	διὰ τὸ προαλὲς τῆς κακίας	καὶ	αὐτοδίδακτον αὐτῆς· ἐπὶ μέγα δὲ
[3, 5]	τίνα φασὶν αὐτὸν οἱ ἄνθρωποι,	καὶ	αὐτοὶ δὲ οἱ αὐτοῦ μαθηταὶ
[3, 5]	πεπλασμένως ἐπιγραφόντων, ὡς ἂν θαυμάζοιντο	καὶ	αὐτοὶ καὶ μακαρίζοιντο, οἷα μαθηταὶ
[3, 4]	αὐτῷ θεότητος τὰ τεκμήρια· ταῦτα	καὶ	αὐτοὶ λογισμῷ σώφρονι τεθαυμάκαμεν, βεβασανισμένῃ
[3, 6]	τὰ ὅμοιά που τῷ διδασκάλῳ	καὶ	αὐτοὶ μετιόντες. Ἀλλ´ οὐδείς πω
[3, 5]	καὶ τούτῳ πρόςσχες. Εἰ δὴ	καὶ	αὐτοὶ πλάνοι καὶ ἀπατεῶνες ἐτύγχανον,
[3, 7]	καὶ σύμφωνα μαρτυρεῖ· ἔνθα ἱστοροῦνται	καὶ	αὐτοὶ τῇ τῶν παραδόξων ἐνεργείᾳ
[3, 6]	πένησι καὶ ἐνδεέσιν μεταδεδώκασιν, ὧν	καὶ	αὐτοὶ τυγχάνομεν μάρτυρες συγγενόμενοι τοιούτοις,
[3, 5]	προθέσεως, δι´ εὐχῆς δὲ τιθέμενοι	καὶ	αὐτοὶ τῶν ἴσων τοῖς προειρημένοις
[3, 5]	οὐκ ἀγνοοῦντες αὐτὸν τοιοῦτον, ἀλλὰ	καὶ	αὐτοὶ χείρονι μοχθηρίας τρόπῳ τὰς
[3, 6]	αὐτοὶ τυγχάνομεν μάρτυρες συγγενόμενοι τοιούτοις,	καὶ	αὐτοῖς ἔργοις ἀλλ´ οὐ λόγοις
[3, 6]	καὶ λόγων καὶ διδασκάλων αὐτοδίδακτος	καὶ	αὐτομαθὴς τοιούτων πραγμάτων εὑρετὴς ἀναπέφηνεν;
[3, 3]	διαφανεῖς τοῖς αὐτοῖς συνηνέχθησαν, γεννητὸν	καὶ	αὐτὸν τὸν οὐρανὸν καὶ ἥλιον
[3, 2]	καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη,	καὶ	αὐτὸς ἁμαρτίας πολλῶν ἀνήνεγκεν, καὶ
[3, 2]	παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν.	Καὶ	αὐτὸς διὰ τὸ κεκακῶσθαι οὐκ
[3, 2]	ἡμῖν ἐπιτετμήσθω· πλεῖστα δὲ ἂν	καὶ	αὐτὸς ἐπὶ σχολῆς ἀναλέξασθαι δύναιο
[3, 2]	ὁ ἀνιστάμ? θνη ἐλπιοῦσι τῷ	Καὶ	αὐτὸς ἔσται προσδοκία ἐθνῶν τί
[3, 7]	οἷά τις ἀληθῶς θεοῦ λόγος	καὶ	αὐτὸς θεὸς τηλικούτων θαυμάτων ποιητής,
[3, 2]	ἐξ αὐτοῦ τὰ ὅμοια δὲ	καὶ	αὐτὸς ὁ Μωσῆς, πρὸς τὸν
[3, 7]	ἐλάβετε, δωρεὰν δότε» Συνορᾷς τοιγαροῦν	καὶ	αὐτὸς ὅπως κεκράτηκεν ὁ δι´
[3, 5]	ὅτι υἱὸς θεοῦ εἴη, λίθοις	καὶ	αὐτὸς πρὸς αὐτῶν βάλλεται. Καὶ
[3, 2]	ἕως ἂν ἔλθῃ ᾧ ἀπόκειται,	καὶ	αὐτὸς προσδοκία ἐθνῶν δι´ ὧν
[3, 6]	πεφήνασιν καὶ πρότεροι τῷ χρόνῳ	καὶ	αὐτοῦ διδάσκαλοι, εἴτ´ ἐπ´ Αἰγύπτου
[3, 5]	θεοῦ παῖδα κηρύττειν, ὑπὲρ οὗ	καὶ	αὐτοὺς θνῄσκειν ἑτοίμους εἶναι, μηδὲν
[3, 7]	δαίμονες καὶ ἄρχοντες τούτων· οὓς	καὶ	αὐτοὺς οἱ γνήσιοι τοῦ Χριστοῦ
[3, 6]	Τί χρὴ λέγειν ὁπόσαι μυριάδες	καὶ	αὐτῶν βαρβάρων, οὐχὶ δὲ μόνον
[3, 3]	δόγματι συνηρέσθησαν. Σεμνύνονταί γέ τοι	καὶ	αὐτῶν Ἑλλήνων οἱ λογιώτατοι ἐπὶ
[3, 7]	ὁ δι´ αὐτῶν λόγος, ἐπεὶ	καὶ	αὐτῶν ἡ βίβλος τῶν Πράξεων
[3, 7]	μαθητῶν, οὐκ ἐν ἀδήλοις που	καὶ	ἀφανέσι τόποις, ἀλλ´ ἐν ταῖς
[3, 2]	ἄνδρας ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων Ἰσραήλ	Καὶ	ἀφελῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματος τοῦ
[3, 5]	τρόπον, ὅτι δὴ στερροί τινες	καὶ	βαθεῖς ὑπῆρχον, μὴ φεύγοντες τὰ
[3, 7]	οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον τοῖς ἔθνεσιν,	καὶ	βάρβαροι καὶ Ἕλληνες τὰς περὶ
[3, 5]	παντελῶς ἰδιῶται, μᾶλλον δὲ ὅτι	καὶ	βάρβαροι, καὶ τῆς Σύρων οὐ
[3, 5]	τοὺς Ῥωμαίοις ὁμοῦ καὶ Ἕλλησι	καὶ	βαρβάροις θεῶν ἀνατροπὴν εἰσηγησαμένους. Ἡ
[3, 3]	διδασκαλίας αὐτοῦ λόγοι πάντα Ἕλληνα	καὶ	βάρβαρον ἄνω τὴν διάνοιαν πρὸς
[3, 7]	μαθηταί, καὶ ὅπως Ἕλληνας ὁμοῦ	καὶ	βαρβάρους ὡς περὶ λόγου θεοῦ
[3, 6]	ὀλίγῳ πᾶν γένος Ἑλλήνων ὁμοῦ	καὶ	βαρβάρων, καὶ νόμοι πᾶσι τοῖς
[3, 3]	οὐκ ἐξ Ἑλλήνων μόνον ἀλλὰ	καὶ	βαρβάρων τῆς ἐκείνων θεοσεβοῦς πολιτείας
[3, 5]	Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην καὶ Φίλιππον	καὶ	Βαρθολομαῖον καὶ Ματθαῖον καὶ Θωμᾶν»
[3, 5]	Ἰωάννης ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Φίλιππος	καὶ	Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς καὶ Ματθαῖος ὁ
[3, 6]	πνεῦμα, ὥς τι τῶν κολαστικῶν	καὶ	βασανιστικῶν τῆς οἰκείας φύσεως, τοῦ
[3, 5]	εἰκός, νόμων τιμωρίαι, δεσμὰ δηλαδὴ	καὶ	βάσανοι καὶ φυλακαί, πῦρ τε
[3, 5]	λυπεῖ μηδενὸς εὐλόγου χάριν μάστιγας	καὶ	βασάνους κατὰ τοῦ σώματος φέρειν,
[3, 6]	τῶν κατὰ χρόνους ἡγεμόνων τε	καὶ	βασιλέων ἀκριβῆ τῶν καθ´ ἡμᾶς
[3, 2]	πώποτε τῶν ἐκ περιτομῆς ἀρχόντων	καὶ	βασιλέων κύριος ἐθνῶν πολλῶν κατέστη
[3, 5]	γένοιντο καταγέλαστοι, φίλοι μὲν φθόνου	καὶ	βασκανίας, ἐχθροὶ δὲ αὐτῆς ἀληθείας
[3, 4]	κρίσει κατεδεξάμεθα. Ἐξήτασται παρ´ ἡμῖν	καὶ	βεβασάνισται ταῦτα καὶ δι´ ἑτέρων
[3, 7]	ὡσαύτως, Καππαδόκων τε καὶ Μακεδόνων,	καὶ	Βιθυνῶν καὶ Ἑλλήνων, καὶ συνελόντι
[3, 2]	καὶ τῆς παρθένου τὸ θαῦμα	καὶ	βίου τρόπον, ἀκόλουθον ἦν ἑξῆς
[3, 3]	τέως ἐξητάσθω, παραστατικὰ τῆς σεμνῆς	καὶ	βιωφελοῦς διδασκαλίας αὐτοῦ τυγχάνοντα. ~δʹ
[3, 7]	πόλιν, ἔπειτα ἐν ἀγορᾷ στάντες	καὶ	βοῇ μείζονι χρησάμενοι συνεκάλουν τοὺς
[3, 2]	στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα, ῥῆξον	καὶ	βόησον, ἡ οὐκ ὠδίνουσα, ὅτι
[3, 6]	προσέχειν τὸν νοῦν, ἢ ῥιζῶν	καὶ	βοτανῶν θυμιάμασιν καί τισιν ἄλλοις
[3, 2]	ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται σπέρμα μακρόβιον.	Καὶ	βούλεται κύριος ἀφελεῖν ἀπὸ τοῦ
[3, 2]	καὶ τὸν θάνατον αὐτοῦ φησιν·	Καὶ	βούλεται κύριος ἀφελεῖν ἀπὸ τοῦ
[3, 2]	αὐτῷ φῶς. Καὶ ἐπεὶ ἐβουλήθη,	καὶ	βουληθεὶς ἀφεῖλε τὸν πόνον τῆς
[3, 1]	ὡραῖοι ἔσεσθαι οἱ ἐν ὀλίγῳ	καὶ	βραχεῖ χρόνῳ τὴν πᾶσαν περιδραμούμενοι
[3, 6]	πρώτιστος καὶ εὐσεβῶν ἀνδρῶν διδάσκαλος;	Καὶ	γὰρ ἂν εἴη βελτίων δή
[3, 5]	Πέτρῳ· ἀληθῶς ἐξ αὐτῶν εἶ,	καὶ	γὰρ Γαλιλαῖος εἶ. Ὁ δὲ
[3, 2]	τε καθ´ ὃν ἥξειν προφητεύεται,	καὶ	γένεσιν, καὶ τελευτήν, καὶ ἀναβίωσιν,
[3, 2]	εἰ γὰρ προεῖπον αὐτοῦ φυλὴν	καὶ	γένος καὶ τρόπον γενέσεως καὶ
[3, 3]	θεῖον τιμᾶν διετάξατο, ταπεινὰ μὲν	καὶ	γεώδη ταῦτα καὶ τῆς ἀθανάτου
[3, 3]	παμβασιλεῖ θεῷ, τῷ καὶ οὐρανοῦ	καὶ	γῆς καὶ τοῦ σύμπαντος κόσμου
[3, 6]	οἱ πρὸς αὐτῶν μαθητευόμενοι, καθαροὶ	καὶ	γνήσιοι τὰς διαθέσεις, ὡς μηδὲν
[3, 6]	δημιουργὸν τῶν ὅλων εὑρεῖν τε	καὶ	γνῶναι ῥᾴδιον γέγονεν, καὶ εὑροῦσιν
[3, 6]	ἀληθῶς εὐσεβής, πολλοῦ δεῖ πλάνος	καὶ	γόης, ὁμολογοῖτ´ ἂν ὁ σωτὴρ
[3, 5]	μαθηταί, εἰ ἄρα πλάνος ἦν	καὶ	γόης, οὐκ ἀγνοοῦντες αὐτὸν τοιοῦτον,
[3, 6]	ἦν καὶ φαρμακεύς, ἀπατεών τε	καὶ	γόης, πῶς ἂν τοιαύτης διδασκαλίας·
[3, 6]	περιλείπεται ὑπονοίας τοῦ πλάνον αὐτὸν	καὶ	γόητα νομίζειν; Σκέψαι δὲ καὶ
[3, 5]	ἰδιώτας, πολλοῦ δεῖ κατὰ πλάνους	καὶ	γόητας. Οἱ δὲ διδασκάλου φαύλου
[3, 6]	ἀριθμητικόν; κατὰ τὰ αὐτὰ δὲ	καὶ	γόητος ἀνδρὸς μέγιστοι ἂν εἶεν
[3, 6]	πλήθη οὐ μόνον ἀνδρῶν, ἀλλὰ	καὶ	γυναικῶν καὶ παίδων, οἰκετῶν τε
[3, 6]	τοῦτον φιλοσοφοῦσι τὸν τρόπον, ἀλλὰ	καὶ	γυναικῶν οὐδ´ ἔστιν εἰπεῖν ὅσαι
[3, 5]	νεκροὺς ἤγειρεν, καὶ λεπροὺς ἐκαθάρισεν,	καὶ	δαίμονας ἤλασεν, καὶ τῶν ἄλλων
[3, 5]	οἱ πάντες καὶ λεπρῶν καθάρσεις	καὶ	δαιμόνων ἀπελάσεις νεκρῶν τε ἀναβιώσεις
[3, 6]	φαρμακέας δίχα σπονδῶν καὶ θυμάτων	καὶ	δαιμόνων ἐπικλήσεώς τε καὶ παρουσίας
[3, 4]	τοῦτο, ὁ πρὶν ἀναχωρήσας ἑκών.	Καὶ	δείκνυσίν γε πάλιν αὐτὸς ἑαυτὸν
[3, 5]	οἰκείων λόγων ἐπιδεδειγμένους, πανούργους τινὰς	καὶ	δεινοὺς ὑποτίθενται σοφιστάς, ὡς τὰ
[3, 2]	βούλεται· ἐβουλήθη δὲ Καθαρίσαι αὐτὸν»	καὶ	δεῖξαι αὐτῷ φῶς» Ἐποίησεν ἄρα
[3, 2]	θεὸς καθαρίσαι αὐτὸν τῆς πληγῆς	καὶ	δεῖξαι αὐτῷ φῶς» πάντως που
[3, 5]	σώματος φέρειν, εἰ δὲ δέοι	καὶ	δεσμωτηρίων πειρᾶσθαι ἀτιμιῶν τε καὶ
[3, 3]	φοιτητὰς προσάγων ἀναγέγραπται, εἰσέτι τε	καὶ	δεῦρο οἱ τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ
[3, 1]	αὕτη ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν	Καὶ	δὴ ἐνθένδε ἀρξάμενος τῆς οἰκείας
[3, 7]	μένους τε καὶ θάρσους ἐμπλήσας,	καὶ	δὴ οἷά τις ἀληθῶς θεοῦ
[3, 7]	ἡ τῶν παραδόξων ἔργων ἐπίδειξις.	Καὶ	δὴ οὕτω διακειμένοις πάνθ´ ὅσα
[3, 4]	δὴ καὶ τὰ θειότερα σκεψώμεθα.	Καὶ	δὴ σκεψώμεθα ὅσων καὶ οἵων,
[3, 6]	καὶ δυνάμει τὰ παράδοξα διεπράξατο.	Καὶ	δὴ τούσδε πρῶτον ἁπάντων ἐρωτητέον,
[3, 6]	φάσκων· Τὸν μὲν οὖν πατέρα	καὶ	δημιουργὸν τοῦδε τοῦ παντὸς εὑρεῖν
[3, 6]	πολύθεον πλάνην τὸν δὲ πατέρα	καὶ	δημιουργὸν τοῦδε τοῦ παντὸς» μόνον
[3, 6]	μὴ πείθεσθαι, ὡς τὸν ποιητὴν	καὶ	δημιουργὸν τοῦδε τοῦ παντὸς» μόνον
[3, 6]	τοῦ διδασκάλου συνεργίας τὸν πατέρα	καὶ	δημιουργὸν τῶν ὅλων εὑρεῖν τε
[3, 5]	ἔτι καὶ σὺν αὐτοῖς διατρίβοντα	καὶ	δι´ ἀπάτης αὐτούς, ὡς ἂν
[3, 4]	παρ´ ἡμῖν καὶ βεβασάνισται ταῦτα	καὶ	δι´ ἑτέρων πραγμάτων ἐναργῶν, πάντα
[3, 2]	καὶ αὐτὸς ἁμαρτίας πολλῶν ἀνήνεγκεν,	καὶ	διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν παρεδόθη»
[3, 4]	δυνάμεως παραφαίνειν εἴωθεν, πλὴν ἀλλὰ	καὶ	διὰ τῆς λογικωτέρας μεθόδου, ἣν
[3, 2]	περί τινος ἑνὸς ἐκ σπέρματος	καὶ	διαδοχῆς Δαβὶδ τοῦ βασιλέως ἀναστησομένου
[3, 7]	ἀνθρώποις γε τοῖς πᾶσιν διάδηλοι	καὶ	διαπρεπεῖς ἐγίνοντο τῶν παρὰ τῷ
[3, 5]	γόητας. Οἱ δὲ διδασκάλου φαύλου	καὶ	διαστροφέως πεπειραμένοι, καὶ τούτου τὴν
[3, 5]	τῶν συκοφαντῶν κατηγορίαν, χλεύας τε	καὶ	διασυρμοὺς δικαστῶν, τάς τε ὕβρεις
[3, 5]	ἐσχάτη αὐτοῦ τελευτὴ περιβόητον ἔσχεν	καὶ	διαφανῆ τὸν θάνατον, ὡς μὴ
[3, 2]	ἀνθρώποις πολὺ κρείττων ἀσυγκρίτῳ ὑπεροχῇ	καὶ	διαφέρων ἀναφανῇ, τὸ τηνικάδε καὶ
[3, 5]	περὶ αὐτὸν σπουδῆς; τίνων δὲ	καὶ	διδάσκαλον ἐπεγράφοντο μαθημάτων; ἢ τοῦτο
[3, 6]	στοιχείων τὴν μάθησιν δίχα ποδηγοῦ	καὶ	διδασκάλου τινὸς ἀναλαβεῖν δυνατόν, μὴ
[3, 7]	ἀνθρώπων» φησάσῃ, ὁμοῦ τε ἐργάτας	καὶ	διδασκάλους αὐτοὺς εὐσεβείας ἀπειργασμένος ἤδη
[3, 5]	τῶν τοιωνδὶ ἀκροατάς, ἤδη δὲ	καὶ	διδασκάλους τῶν αὐτῶν φύντας μαθημάτων,
[3, 6]	ὃς ἄνευ βίβλων καὶ λόγων	καὶ	διδασκάλων αὐτοδίδακτος καὶ αὐτομαθὴς τοιούτων
[3, 5]	πλεονεκτήματα, ἐρωτηθεὶς πρὸς τῶν ἀρχιερέων	καὶ	διδασκάλων τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους, τίνα
[3, 2]	ξηράν, καὶ ἐσχίσθη τὸ ὕδωρ,	καὶ	διῆλθον οἱ υἱοὶ Ἰσραὴλ διὰ
[3, 3]	ἀνδρῶν, οἳ τοῖς πάλαι προφήταις	καὶ	δικαίοις ἀνδράσιν εὐσεβεῖν ὁμοίως διὰ
[3, 7]	γόητα οὐδὲ φαρμακέα, ἀλλ´ εὐσεβῆ	καὶ	δικαιότατον καὶ σοφὸν καὶ οὐρανίων
[3, 5]	διαβολήν, ὅτε καὶ πρὸς αὐτῶν	καὶ	δίχα τῆς αὐτῶν μαρτυρίας μυρία
[3, 2]	ἡ δὲ Γῆ ἡ ἄβατος	καὶ	διψῶσα τὴν ἀποκυήσασαν αὐτὸν παρθένον,
[3, 5]	ἐπὶ τοῦ Ἰουδαίων πλήθους παρρησιασάμενος,	καὶ	διωγμὸς οὐχ ὁ τυχὼν ἐπανίσταται
[3, 3]	ψυχῇ κεκαθαρμένους, νῷ τε διαυγεῖ	καὶ	δόγμασιν εὐσεβέσιν κεκοσμημένους, τὴν πρὸς
[3, 7]	κειμένοις νόμοις; ἐπὶ ποίᾳ δὲ	καὶ	δυνάμει περιέσεσθαι ἔστιν τοῦ τολμήματος;
[3, 6]	κατὰ γοητείαν ἐνθέῳ δὲ ἀρετῇ	καὶ	δυνάμει τὰ παράδοξα διεπράξατο. Καὶ
[3, 7]	αὐτοῖς ἐμπνεῦσαι λέγεται θείου, ἀλλὰ	καὶ	δύναμιν αὐτοῖς ἔνθεον καὶ παραδοξοποιὸν
[3, 2]	γεγέννηκά σε· αἴτησαι παρ´ ἐμοῦ,	καὶ	δώσω σοι ἔθνη τὴν κληρονομίαν
[3, 5]	πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς,	καὶ	δώσω σοι τὰς κλεῖς τῆς
[3, 2]	αὐτῶν ἀναστήσω αὐτοῖς ὥσπερ σέ,	καὶ	δώσω τὸ ῥῆμά μου ἐν
[3, 2]	τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν ὥσπερ σέ,	καὶ	δώσω τὸ ῥῆμά μου ἐν
[3, 2]	Ῥωμαίων, οὐδὲ τοῦτο παριδὼν ἐπιλέγει·	Καὶ	δώσω τοὺς πονηροὺς ἀντὶ τῆς
[3, 2]	ὡσεὶ χιών καὶ μετ´ ὀλίγα·	Καὶ	ἐβόησεν Μωσῆς πρὸς κύριον, λέγων,
[3, 5]	φυσικῆς ἡδονῆς καθελκυσθέντας, μήτε παίδων	καὶ	ἐγγόνων ἐπιθυμίᾳ δουλωθέντας, ἐπεὶ μηδὲ
[3, 2]	εἰς ἀπόδειξιν τοῦ τὰ παραπλήσια	καὶ	ἐγγὺς ἀλλήλων πεποιηκέναι Μωσέα καὶ
[3, 5]	μοι· καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ.	Καὶ	ἐγένετο ἀνακειμένου αὐτοῦ ἐν τῇ
[3, 2]	τῷ ἀνέμῳ καὶ τῇ θαλάσσῃ,	καὶ	ἐγένετο γαλήνη μεγάλη» Πάλιν Μωσέως
[3, 5]	μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.	Καὶ	ἐγώ σοι λέγω, σὺ εἶ
[3, 2]	τὸν πόνον τῆς ψυχῆς αὐτοῦ,	καὶ	ἔδειξεν αὐτῷ φῶς, εἰκότως ὁ
[3, 7]	ἦν τοὺς ἀκροωμένους; πῶς δὲ	καὶ	ἐδημηγόρουν ἄνδρες λόγων ἄπειροι καὶ
[3, 2]	νόμον γεγράφθαι. Γέγραπται δ´ οὖν·	Καὶ	ἔδωκε τῷ Μωσεῖ, ἡνίκα κατέπαυσε
[3, 2]	ἐφάνη τῷ βίῳ, τοιοῦτον αὐτὸν	καὶ	ἐθέσπισαν ἔσεσθαι, τῆς ἀληθείας κατ´
[3, 2]	μὴ μόνον Ἰουδαίων θεὸν ἀλλὰ	καὶ	ἐθνῶν καὶ τὰ πᾶσι τοῖς
[3, 3]	διδάσκαλος τοῖς ἀπατωμένοις γεγονὼς αἴτιος,	καὶ	εἰ θεμιτὸν τούτοις ἀποκαλεῖν τοῖς
[3, 5]	τοῦ Ἰησοῦ μαθηταῖς, ἢ μή·	καὶ	εἰ μόνοις τούτοις τοῖς ἀνδράσιν
[3, 3]	μετὰ ἐπιθυμίας ἀκολάστου γυναιξὶν ἐπιτρέψαντα,	καὶ	εἰ πλάνος ὁ τὴν εἰς
[3, 3]	καὶ κοινωνικὸν περὶ πολλοῦ τίθεσθαι,	καὶ	εἰ πλάνος ὁ τῆς πανδήμου
[3, 6]	αὐτὸς καὶ σωφρόνων λόγων διδάσκαλος,	καὶ	εἰ ποιητὴς καὶ κῆρυξ δικαιοσύνης
[3, 6]	τοὺς φοιτητὰς τοιούτους εἶναι παρασκευάζων,	καὶ	εἰ σώφρων αὐτὸς καὶ σωφρόνων
[3, 5]	ἀδικεῖν καὶ πλεονεκτεῖν καὶ ἀποστερεῖν,	καὶ	εἴ τι ἕτερον κακὸν λέγοιτο,
[3, 7]	Χαλδαίους, καὶ Σκύθας, καὶ Ἰνδούς,	καὶ	εἴ τινα βαρβάρων γένοιτο ἔθνη,
[3, 2]	ἐν τῷ αὐτὸν λαλεῖν αὐτῷ.	Καὶ	εἶδεν Ἀρὼν καὶ πάντες οἱ
[3, 2]	ἔστιν εἶδος αὐτῷ οὐδὲ δόξα.	Καὶ	εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν
[3, 2]	ἀνθρώπων· ἄνθρωπος ἐν πληγῇ ὢν	καὶ	εἰδὼς φέρειν μαλακίαν, ἠτιμάσθη καὶ
[3, 2]	Ἄνθρωπος φησίν, ἐν πληγῇ ὢν	καὶ	εἰδὼς φέρειν μαλακίαν, ἠτιμάσθη καὶ
[3, 2]	εἰπὼν Ἄνθρωπος ἐν πληγῇ ὢν	καὶ	εἰδὼς φέρειν μαλακίαν» νῦν μετὰ
[3, 7]	τοῖς πειρατηρίοις, τὸ δὲ γνήσιον	καὶ	εἰλικρινὲς τοῦ φρονήματος ἐπιδειξάμενοι, τὴν
[3, 5]	ἐπὶ τὸ τελώνιον, Ματθαῖον ὀνόματι,	καὶ	εἶπεν αὐτῷ, ἀκολούθει μοι· καὶ
[3, 7]	τὰ Ῥωμαίων ἀκμάσαι συνηνέχθηείνου τε	καὶ	εἰς δεῦρο τὸ ἀπ´ αἰῶνος
[3, 5]	καταγγελθέντα λόγον ἔτι καὶ νῦν	καὶ	εἰς ὅλον τὸν αἰῶνα κρατύνει;
[3, 7]	ἀνιαροῖς πάθεσιν διαφθειρόμενοι, ὥστε ἤδη	καὶ	εἰς ὁμολογίαν τῆς κατὰ Χριστοῦ
[3, 6]	γοητείαν, ἀλλ´ εὐσέβειαν καὶ σοφίαν	καὶ	εἰς οὐρανοὺς ἄνοδον μαρτυρούντων. τίς
[3, 7]	χρησμὸν ἑξῆς· Αὐτὸς οὖν εὐσεβὴς	καὶ	εἰς οὐρανούς, ὥσπερ οἱ εὐσεβεῖς,
[3, 7]	διδασκάλους αὐτοὺς εὐσεβείας ἀπειργασμένος ἤδη	καὶ	εἰς πάντα τὰ ἔθνη διεπέμπετο,
[3, 7]	καταδουλῶσαι· προκόπτειν γὰρ αὐτὸν ὁσημέραι	καὶ	εἰς πάντας ἀνθρώπους αὔξειν βούλεται.
[3, 5]	ἐπὶ μόνους τοὺς ὁμοεθνεῖς, ἀλλὰ	καὶ	εἰς πάντας προελθόντες ἀνθρώπους, καὶ
[3, 2]	πᾶν Ἰουδαίων ἔθνος ἐχρημάτιζεν, ὡς	καὶ	εἰς σήμερον Ἰουδαίους ὀνομάζεσθαι, σφόδρα
[3, 2]	κατίσχυσον, ἔτι εἰς τὰ δεξιὰ	καὶ	εἰς τὰ ἀριστερὰ ἐκπέτασον· καὶ
[3, 2]	ἐπισπαρέντα αὐτοῦ λόγον μακρόβιον ἐσόμενον	καὶ	εἰς τὸ ἀεὶ διαρκέσοντα. Πάλιν
[3, 7]	τῆς εὐσεβείας ἀθλητῶν, ὁμοῦ δὲ	καὶ	εἰς τὸ τοῖς πᾶσιν φανερὸν
[3, 2]	γοῦν αὐτῶν ἀπὸ τοῦ πρώτου	καὶ	εἰς τὸν τελευταῖον ἐπὶ Μωσέα
[3, 5]	ἀθετῶν τὴν ἐν αὐταῖς ἀλήθειαν,	καὶ	εἰς τοὐναντίον τὰ δηλούμενα παρεκδεχόμενος.
[3, 2]	τὴν θείαν πρόρρησιν ἀναπέφανται, ὡς	καὶ	εἰσέτι νῦν πάντας τοὺς ἐξ
[3, 6]	εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπὸ ἀνθρώπων,	καὶ	εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς
[3, 6]	Εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες ἐγενήθησαν οὕτως,	καὶ	εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπὸ
[3, 5]	τοῦτο ὡς ἐν ὑποθέσει, ὅπως	καὶ	ἐκ περιουσίας καὶ ἐν ἀτόπῳ
[3, 5]	παρὰ τοῖς ἐγχωρίοις μνημονεύεται· ὡς	καὶ	ἐκ τούτων λελύσθαι πᾶσαν τὴν
[3, 2]	με καθαρίσαι ἀπεκρίνατο· Θέλω, καθαρίσθητι.	Καὶ	ἐκαθαρίσθη αὐτοῦ ἡ λέπρα Πάλιν
[3, 5]	καὶ ἀποστόλους ὠνόμασεν, Σίμωνα, ὃν	καὶ	ἐκάλεσεν Πέτρον, καὶ Ἀνδρέαν τὸν
[3, 5]	εἰς πάντας ἐκήρυξεν ἀνθρώπους, ἐπεὶ	καὶ	ἔκλαυσεν ἐπ´ αὐτῇ πικρῶς. Εὕροις
[3, 5]	ἐγένετο, ἐφώνησεν τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ,	καὶ	ἐκλεξάμενος ἐξ αὐτῶν δώδεκα, οὓς
[3, 2]	ὑψηλὸν λίαν, μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν,	καὶ	ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς
[3, 4]	τὸ πνεῦμά μου» οὕτως ἄφετος	καὶ	ἐλεύθερος αὐτὸς ἀφ´ ἑαυτοῦ τὴν
[3, 7]	μαρτύριον τοῖς ἔθνεσιν, καὶ βάρβαροι	καὶ	Ἕλληνες τὰς περὶ τοῦ Ἰησοῦ
[3, 3]	τῶν πάλαι θηριωδεστάτων λογίων τε	καὶ	Ἑλλήνων ἀνδρῶν, οἳ τοῖς πάλαι
[3, 5]	μυρία ὁμολογεῖται πλήθη Ἰουδαίων τε	καὶ	Ἑλλήνων αὐτὸς Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς
[3, 7]	τε καὶ Μακεδόνων, καὶ Βιθυνῶν	καὶ	Ἑλλήνων, καὶ συνελόντι φάναι τῶν
[3, 2]	τῶν ἀλλοφύλων ἐθνῶν βαρβάρων τε	καὶ	Ἑλλήνων τῶν τε ἀγριωτάτων καὶ
[3, 5]	αὐτοῦ πείσεσθαι, τοὺς Ῥωμαίοις ὁμοῦ	καὶ	Ἕλλησι καὶ βαρβάροις θεῶν ἀνατροπὴν
[3, 6]	πῶς δ´ ἂν ἐπείθοντο λέγοντι,	καὶ	ἐν ἀπομνημονεύμασιν ἐγγράφοις ταῦτα παραδιδόναι
[3, 5]	ὑποθέσει, ὅπως καὶ ἐκ περιουσίας	καὶ	ἐν ἀτόπῳ συγχωρήσει τὸ ἀσύστατον
[3, 7]	αὐτῶν ἐκλάμποντος τοῦ σωτηρίου λόγου	καὶ	ἐν αὐτοῖς γε μέσοις τοῖς
[3, 1]	τῷ βραχίονι αὐτοῦ συνάξει ἄρνας	καὶ	ἐν γαστρὶ ἐχούσας παρακαλέσει Ταῦτα
[3, 2]	ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ	καὶ	ἐν κακώσει. Αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη
[3, 2]	ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ	καὶ	ἐν πληγῇ καὶ ἐν κακώσει.
[3, 5]	τε τοῖς κατὰ νόμους δικαστηρίοις	καὶ	ἐν ταῖς κοιναῖς ἀμφισβητήσεσιν τῶν
[3, 2]	γεγραμμένας τῷ δακτύλῳ τοῦ θεοῦ	καὶ	ἐν τῇ ἐξόδῳ· Εἶπον οὖν
[3, 2]	εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ	καὶ	ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη, καὶ
[3, 2]	εἰς θάνατον τὴν ψυχὴν αὐτοῦ	καὶ	ἐν τοῖς ἀνόμοις λογισθῆναι, θεσπίζεται.
[3, 3]	πλείστων ἀποδείξεις. Τοιαῦτα ἄττα τυγχάνει	καὶ	ἐν τοῖς δογματικοῖς μαθήμασιν τοῦ
[3, 5]	πῶς οὐκ ἂν εἶεν ἄξιοι	καὶ	ἐν τοῖς λοιποῖς, οἷς ἐμαρτύρησαν
[3, 7]	ἱστορουμένων ὑπ´ αὐτοῦ γεγονέναι παραδόξων,	καὶ	ἐν τούτῳ τοῖς συνορᾶν δυναμένοις
[3, 5]	γὰρ ἀληθεύειν τοὺς αὐτοὺς φάναι	καὶ	ἐν τῷ αὐτῷ ψεύδεσθαι οὐδέν
[3, 1]	ποιμὴν ποιμανεῖ τὸ ποίμνιον αὐτοῦ,	καὶ	ἐν τῷ βραχίονι αὐτοῦ συνάξει
[3, 2]	ἂν θῇ ἐπὶ γῆς κρίσιν,	καὶ	ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη
[3, 2]	αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν ἐνταῦθα δὲ	Καὶ	ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη
[3, 1]	φωνῶν μεμαρτυρημένον, ἔχεις τε λευκὰς	καὶ	ἐναργεῖς ἀποδείξεις, ἐκ τίνος μὲν
[3, 5]	ὁμολογοῖντο, φιλαλήθους δὲ διαθέσεως σαφῆ	καὶ	ἐναργῆ τεκμήρια παρεσχηκέναι; Οἱ δέ
[3, 6]	δύο, τὰς κτήσεις ἀπεμπολήσαντες πένησι	καὶ	ἐνδεέσιν μεταδεδώκασιν, ὧν καὶ αὐτοὶ
[3, 7]	ὑπὸ Ἰουδαίων, τὰ σεμνὰ μόνα	καὶ	ἔνδοξα προσεκόμιζον (λέγω δὲ τὰς
[3, 2]	Πάντα τὰ ἔθνη δουλεύσουσιν αὐτῷ	Καὶ	ἐνευλογηθήσονται ἐν σοὶ πᾶσαι αἱ
[3, 3]	ἐγνωσμένα εἰς πάντας ἀνθρώπους ἀοράτῳ	καὶ	ἐνθέῳ δυνάμει προαγαγὼν ἐξήπλωσεν, ὥστε
[3, 7]	ἂν θαυμάσειεν πρὸς ἑαυτὸν ἐπιλογισάμενος	καὶ	ἐνθυμηθείς, ὡς οὐκ ἀνθρώπινον ἦν
[3, 2]	οἴκου διελέσθαι σκῦλα» Εἰκότως τοιγαροῦν	καὶ	ἐνταῦθα περὶ τοῦ Χριστοῦ φησιν·
[3, 5]	οὔτε ἐπίσταμαι τί σὺ λέγεις.	Καὶ	ἐξῆλθεν εἰς τὴν ἔξω πρόαυλιν,
[3, 4]	λογισμῷ σώφρονι τεθαυμάκαμεν, βεβασανισμένῃ τε	καὶ	ἐξητασμένῃ τῇ κρίσει κατεδεξάμεθα. Ἐξήτασται
[3, 7]	ἐθναρχίας· ὧν περιῃρημένων ἀφόβως ἤδη	καὶ	ἐπ´ ἀδείας τὸ προκείμενον ἤνυον,
[3, 5]	τὸ Σκυθῶν, τινὰς δὲ ἤδη	καὶ	ἐπ´ αὐτὰ τῆς οἰκουμένης ἐλθεῖν
[3, 2]	καθαρίσας αὐτὸν ἔδειξεν αὐτῷ φῶς.	Καὶ	ἐπεὶ ἐβουλήθη, καὶ βουληθεὶς ἀφεῖλε
[3, 5]	λέγει, σὺ εἶ ὁ Χριστός.	Καὶ	ἐπετίμησεν αὐτοῖς, ἵνα μηδενὶ λέγωσιν
[3, 4]	ἦν, τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς, οἷς	καὶ	ἐπὶ βραχὺ ὁμιλήσας καί τινα
[3, 4]	λαβεῖν, τίνα οὐκ ἂν ἐκπλήξειεν	καὶ	ἐπὶ ζήτησίν γε εἰκότως τῆς
[3, 5]	ἐν οἷς προλέγων ἐμαρτύρατο, ὅτι	καὶ	ἐπὶ ἡγεμόνας ἀχθήσονται, καὶ μέχρι
[3, 7]	ἀγαπητὸν γὰρ ἑκάστῳ ἦν, εἰ	καὶ	ἐπὶ μόνης τῆς οἰκείας γῆς
[3, 7]	τοῦτον γὰρ εἶναι τοῦ μόνου	καὶ	ἐπὶ πάντων θεοῦ μόνον ἀγαπητὸν
[3, 5]	ἰάσεις πρὸς αὐτοῦ γενέσθαι ἐμαρτύρησαν,	καὶ	ἐπὶ πᾶσιν τὴν αὐτοῦ μετὰ
[3, 5]	καὶ πάσης αἰκίας καὶ θανάτου,	καὶ	ἐπὶ πᾶσιν ὑπὸ τοῦ θεοῦ
[3, 5]	σοι λέγω, σὺ εἶ Πέτρος,	καὶ	ἐπὶ ταύτην τὴν πέτραν οἰκοδομήσω
[3, 5]	τοῦ σταυρωθέντος διδασκάλου καταλύωμεν, ἀπίωμεν	καὶ	ἐπὶ τὴν ἄλλην βάρβαρον γῆν,
[3, 5]	θεοὺς οἱ προπάτορες, παρίωμεν δὲ	καὶ	ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα, καὶ τοῖς
[3, 5]	μαρτυροῦντες, παρὸν ἑκάστῳ ζῆν ἀπραγμόνως	καὶ	ἐπὶ τῆς οἰκείας ἑστίας μετὰ
[3, 4]	πλάνου ἐπιθέσθαι. Εἰ δὲ χρὴ	καὶ	ἐπὶ τοῦ παρόντος βραχέα πρὸς
[3, 5]	μαίνεσθαι τὸν τοιοῦτον ἀποφήνασθαι, οὕτω	καὶ	ἐπὶ τῶν τοῦ σωτῆρος λόγων
[3, 5]	πῶς οὐκ ἂν ἡ ἀλήθεια	καὶ	ἐπὶ τῶνδε συσταίη, δώδεκα μὲν
[3, 7]	Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων	καὶ	ἐπιγείων καὶ καταχθονίων» εἰκότως τῆς
[3, 5]	πῶς ἔθνῃσκον προθύμως, τὰ σεμνὰ	καὶ	ἐπίδοξα περὶ αὐτοῦ μαρτυροῦντες, παρὸν
[3, 3]	ἄλλος τοιοῦτος πλάνος ἱστόρηται πραότητος	καὶ	ἐπιεικείας σωφροσύνης τε καὶ τῆς
[3, 2]	τοῦ πνεύματος τοῦ ἐπὶ σοί,	καὶ	ἐπιθήσω ἐπ´ αὐτοὺς καὶ Συνήγαγεν
[3, 2]	Διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλούς»	καὶ	ἐπιλέγει· Καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ
[3, 7]	εὐσεβέων εἰς οὐράνιον πέδον ἵζει»	καὶ	ἐπιλέγει μετὰ τὸν χρησμὸν ἑξῆς·
[3, 5]	συμβεβηκότας, καὶ στέρξαντας βίον καρτερικὸν	καὶ	ἐπίπονον, διὰ νηστειῶν, οἴνου τε
[3, 6]	φοιτητῶν συνουσία. Ἄνδρες γοῦν ἔντεχνοι	καὶ	ἐπιστήμονες πάντως που τὸν αἴτιον
[3, 2]	τὴν θάλασσαν ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ	καὶ	ἐπιφέρει· Ἐπάγη τὰ κύματα ἐν
[3, 2]	μου, κρίσιν τοῖς ἔθνεσιν ἐξοίσει	καὶ	ἐπιφέρει· Ἕως ἂν θῇ ἐπὶ
[3, 2]	νότῳ βιαίῳ ὅλην τὴν ἡμέραν,	καὶ	ἐποίησεν τὴν θάλασσαν ξηράν, καὶ
[3, 6]	ἀδύνατον λέγειν» Ἀλλ´ ἐκείνῳ μὲν	καὶ	ἔργον εὑρεῖν ἐδόκει τὸ πρᾶγμα,
[3, 5]	βαρὺ τοῦ προστάγματος, οἱ δὲ	καὶ	ἔργον πεποιηκότες τὸν λόγον ἀποδείκνυνται.
[3, 2]	τὸ συμπέρασμα τὴν πάλαι στεῖραν	καὶ	ἔρημον θεοῦ ψυχὴν ἢ καὶ
[3, 2]	κατὰ καιρὸν ἕκαστα παραδώσεταί τε	καὶ	ἑρμηνεύσει. τέως δὲ ἐπὶ τοῦ
[3, 2]	νῦν ἐλπίζει, συμφώνως τῇ προρρήσει	Καὶ	ἔσται ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν,
[3, 2]	παρὰ πόδας διασαφῶν ἑρμηνεύει, φήσας·	Καὶ	ἔσται ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν,
[3, 2]	καὶ ἐποίησεν τὴν θάλασσαν ξηράν,	καὶ	ἐσχίσθη τὸ ὕδωρ, καὶ διῆλθον
[3, 5]	τε τὴν Ἰνδῶν φθάσαι χώραν,	καὶ	ἑτέρους ὑπὲρ τὸν Ὠκεανὸν παρελθεῖν
[3, 2]	ἐθνῶν, ἃ δὴ πάντα παρέστη	καὶ	ἔτι μᾶλλον διὰ τῶν ἑξῆς
[3, 0]	τὸν κατ´ αὐτοὺς βίον παρῃτησάμεθα,	καὶ	ἔτι πρὸς τούτοις συστάντος, ὡς
[3, 5]	τὸν ἄνθρωπον τοῦτον, ὃν λέγετε·	καὶ	εὐθέως ἐκ δευτέρου ἀλέκτωρ ἐφώνησεν»
[3, 3]	οὐσίαν διαφέρειν ἀπεφήναντο ἐμπίδος τε	καὶ	εὐλῆς καὶ μυίας τὴν ἐν
[3, 3]	τυγχάνοι τε αὐτόθεν ἵλεώ τε	καὶ	εὐμενοῦς αὐτοῦ παρ´ ὁντιναοῦν μόνος
[3, 6]	καὶ συνεψήφισαν τὰς τιμὰς αὐτῶν,	καὶ	εὗρον μυριάδας πέντε» τοιοῦτοι δή
[3, 6]	τοῦ παντὸς εὑρεῖν τε ἔργον	καὶ	εὑρόντα εἰς πάντας ἀδύνατον λέγειν»
[3, 6]	τε καὶ γνῶναι ῥᾴδιον γέγονεν,	καὶ	εὑροῦσιν εἰς πᾶν γένος ἀνθρώπων
[3, 2]	πρὸς τὴν αὐτοῦ γνῶσίν τε	καὶ	εὐσέβειαν παρασχεῖν τῷ βίῳ, εἰκότως
[3, 2]	τοῦ παμβασιλέως θεοῦ γνῶσίν τε	καὶ	εὐσέβειαν πᾶσιν ἀνθρώποις προυβάλετο, καινοῦ
[3, 5]	εὐφυῶς ἐπικρύπτεσθαι προσχήματι σεμνῆς διδασκαλίας	καὶ	εὐσεβείας ἐπαγγελίᾳ καινῆς· οἱ δὲ
[3, 2]	εἰρημένα, προαναφωνοῦντα προφήτου τινὸς ἄφιξιν	καὶ	εὐσέβειας νομοθέτου Μωσεῖ παραπλησίου, γένος
[3, 3]	θεῖον ὡς ἀληθῶς καὶ θείας	καὶ	εὐσεβοῦς ἀλλ´ οὐ τῆς κοινῆς
[3, 6]	νομισθείη ἢ φιλοσόφων ὁ πρώτιστος	καὶ	εὐσεβῶν ἀνδρῶν διδάσκαλος; Καὶ γὰρ
[3, 7]	δεδυνημένον; τίς δὲ τοῖς ἰδιώταις	καὶ	εὐτελέσιν ἐκείνοις ἐπείσθη ποτ´ ἂν
[3, 7]	ἑαυτὸν ἀποφῆναι, τοῖς πάντων ἀγροικοτάτοις	καὶ	εὐτελεστάτοις ἡγήσατο χρῆσθαι τῆς οἰκείας
[3, 2]	φησιν ὁ Ἡσαΐας περὶ αὐτῶν·	Καὶ	εὐφρανθήσονται ἐνώπιόν σου ὃν τρόπον
[3, 5]	Διὰ τί γὰρ μὴ ἐψεύσαντο	καὶ	ἔφησαν, ὅτι Ἰούδας μὲν ὁ
[3, 6]	τι παρὰ τοὺς πολλοὺς εἰδέναι	καὶ	ἔχειν μεγαλαυχούμενος· ὁ δὲ σωτὴρ
[3, 3]	παρ´ αὐτοῦ μαθόντες, πολεμίας τινὰς	καὶ	ἐχθρὰς τοῦ ἀνθρωπείου γένους ἀμφὶ
[3, 3]	ἀνθρώποις ψυχήν, ἀλλὰ καὶ ὄφεως	καὶ	ἐχίδνης ἄρκτου τε καὶ παρδάλεως
[3, 5]	ἀληθῶς πεπραγμένα διατεινώμεθα. Ἀλλ´ ἐπεὶ	καὶ	ἡ ἐσχάτη αὐτοῦ τελευτὴ περιβόητον
[3, 5]	τὸν ὑπὸ τῶν προφητῶν κατηγγελμένον.	Καὶ	ἡ ἱστορία δὲ κατέχει ὡς
[3, 6]	οὕτως ὁ τοῦ Ἰησοῦ λόγος	καὶ	ἡ παρ´ αὐτοῦ διδασκαλία πολὺ
[3, 2]	ἀναλέξασθαι δύναιο περὶ τοῦ προκειμένου,	καὶ	ἡ παροῦσα δὲ πραγματεία τῆς
[3, 5]	ξενιζούσῃ κέχρητο διδασκαλίᾳ; μαρτυρεῖ δὲ	καὶ	ἡ τῶν Πράξεων τῶν ἀποστόλων
[3, 5]	ὑπονοίας καθεστάναι; Αὐτάρκης μὲν οὖν	καὶ	ἡ τῶνδε τυγχάνει περὶ τοῦ
[3, 2]	καὶ ὁ Χριστός. Γέγραπται γοῦν·	Καὶ	ἤγετο εἰς τὴν ἔρημον τεσσαράκοντα
[3, 2]	Οὐκ ἐκλείψει ἄρχων ἐξ Ἰούδα,	καὶ	ἡγούμενος ἐκ τῶν μηρῶν αὐτοῦ,
[3, 2]	ἐκ τοῦ ἔθνους αὐτῶν ἄρχοντας	καὶ	ἡγουμένους ἢ παρεῖναι τὸν προφητευόμενον·
[3, 3]	κρίνας δὲ πάσης θυσίας προσηνεστάτην	καὶ	ἡδεῖαν εἶναι τῷ θεῷ τὴν
[3, 5]	ταῦτα ἀνθρώποις, ὅτι δὴ ἐλυπεῖτο»	καὶ	ἠδημόνει» καὶ τετάρακτο τὴν ψυχήν,
[3, 3]	γεννητὸν καὶ αὐτὸν τὸν οὐρανὸν	καὶ	ἥλιον καὶ σελήνην καὶ ἄστρα
[3, 3]	φθαρτῆς οἶδεν αὐτόν τε οὐρανὸν	καὶ	ἥλιον καὶ σελήνην καὶ τοὺς
[3, 3]	κόσμος καὶ ὅτι οὐρανὸς αὐτὸς	καὶ	ἥλιος καὶ σελήνη καὶ ἄστρα
[3, 2]	ἀεὶ διαρκέσοντα. Πάλιν ἀνώτερον εἰπών	καὶ	ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν
[3, 2]	φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται,	καὶ	ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν
[3, 2]	ἔθνος Ἰουδαίων ὠνόμασεν, ὥσπερ οὖν	καὶ	ἡμεῖς Ἰουδαίους προσαγορεύομεν. Εἶτά φησιν
[3, 2]	ἀνθρώπων τὴν ἐπὶ τὸ πρᾶον	καὶ	ἥμερον διὰ τῆς Χριστοῦ διδασκαλίας
[3, 3]	αὐτὴν δὲ καὶ ὕμνον οὖσαν	καὶ	ἡμῶν σωτηρίαν. Ἐν ἀπαθείᾳ ἄρα
[3, 2]	τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ τὸν Μωσῆν,	καὶ	ἦν δεδοξασμένη ἡ ὄψις τοῦ
[3, 2]	ὡς ἡ γραφὴ μαρτυρεῖ, λέγουσα	καὶ	ἦν ἐκεῖ Μωσῆς ἔναντι κυρίου
[3, 2]	οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος,	καὶ	ἦν τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον,
[3, 6]	ἔργον εὑρεῖν ἐδόκει τὸ πρᾶγμα,	καὶ	ἦν ὡς ἀληθῶς μέγιστον, ἀδύνατον
[3, 7]	Καὶ τίς οὐκ ἂν ἐξεπλάγη	καὶ	ἠπίστησεν ἂν εἰκότως τῷ παραδόξῳ
[3, 2]	αὐτῶν δὲ τῶν αὐτοῦ φωνῶν	καὶ	ἧς παρέδωκε διδασκαλίας τὰς παραθέσεις
[3, 2]	ἡμᾶς εὐαγγελίζεται· ἀδελφὰ δὲ αὐτῷ	καὶ	Ἡσαΐας ἀφωρισμένως περί τινος ἑνὸς
[3, 5]	βασάνων ὑπομονῆς καὶ πάσης αἰκίας	καὶ	θανάτου, καὶ ἐπὶ πᾶσιν ὑπὸ
[3, 5]	ἑνὸς στόματος ἐμαρτύρουν γεγονέναι, μέχρι	καὶ	θανάτου πιστούμενοι τὴν ὁμολογίαν; ἢ
[3, 4]	ἀρχισυνάγωγος ἦν, ἀλλ´ οὗτος ἤδη	καὶ	θανοῦσαν. τί δεῖ λέγειν ὡς
[3, 7]	αὐτοῖς δυνάμεως θείας, μένους τε	καὶ	θάρσους ἐμπλήσας, καὶ δὴ οἷά
[3, 6]	ὥρα τοιγαροῦν ὁμολογεῖν ξένην τινὰ	καὶ	θείαν φύσιν ἐπιδεδημηκέναι τῷ βίῳ,
[3, 3]	ἀλλά τινα θεῖον ὡς ἀληθῶς	καὶ	θείας καὶ εὐσεβοῦς ἀλλ´ οὐ
[3, 3]	αὐτῶν τῶν φιλοσοφωτάτων ψυχὴν διαλλάττειν;	Καὶ	θείου δὲ πρὸς τούτοις δικαιωτηρίου
[3, 5]	τούτων γένοιτ´ ἂν κάλλιον ἐχθροὺς	καὶ	θεοῖς καὶ ἀνθρώποις ἐπ´ οὐδενὶ
[3, 6]	νομοθετῶν φιλοσόφων τε καὶ ποιητῶν	καὶ	θεολόγων ἐξ ἐναντίας θέσθαι νόμους
[3, 3]	παρ´ Ἕλλησι διαπρεπῶν φιλοσόφων τε	καὶ	θεολόγων ὁμολογεῖται, πῶς ἂν εἴη
[3, 7]	ζῶντος ἔργα παριστῶντες. Εἰ δὲ	καὶ	θεὸν αὐτὸν καὶ θεοῦ παῖδα
[3, 6]	ἀκόλουθα τῇ ἑαυτοῦ μοχθηρίᾳ πράττων,	καὶ	θεὸν μὲν ἀρνήσεται καὶ θεοῦ
[3, 6]	καὶ φιλανθρωπίας καὶ ἀρετῆς ἁπάσης	καὶ	θεοσεβείας εἰσηγητὴς τοῦ παμβασιλέως θεοῦ,
[3, 7]	λόγια μαρτυροῦσιν αὐτῷ, θεοῦ λόγον	καὶ	θεοῦ δύναμιν τὴν ἀνωτάτω ἐν
[3, 6]	μὲν ἀρνήσεται καὶ θεοῦ πρόνοιαν	καὶ	θεοῦ κρίσιν, χλευάσει δὲ τοὺς
[3, 5]	ἡμῶν ἀποθανόντα διδάσκαλον θεὸν εἶναι	καὶ	θεοῦ παῖδα κηρύττειν, ὑπὲρ οὗ
[3, 7]	Εἰ δὲ καὶ θεὸν αὐτὸν	καὶ	θεοῦ παῖδα πρὸ τῆς εἰς
[3, 6]	πράττων, καὶ θεὸν μὲν ἀρνήσεται	καὶ	θεοῦ πρόνοιαν καὶ θεοῦ κρίσιν,
[3, 2]	ἀνεκαλέσατο. Πάλιν Μωσῆς γῆν ἁγίαν	καὶ	θεοφιλῆ βίον ἐν ταύτῃ καὶ
[3, 2]	πολὺ κρείττονα γῆν, ἀληθῶς ἁγίαν	καὶ	θεοφιλῆ, οὐχὶ τὴν ἐπὶ τῆς
[3, 7]	ἔθνη τῷ ὀνόματί μου» Εἶτα	καὶ	θεσπίζει εὖ μάλα ἀκριβῶς τὸ
[3, 6]	σώματι καὶ ψυχῇ τῷ παμβασιλεῖ	καὶ	θεῷ τῶν ὅλων ἀνατεθείκασιν, ἁγνείαν
[3, 2]	μὲν οὖν παιδίον τὸ Τιθιζόμενον	καὶ	Θηλάζον ἄντικρυς τὴν γένεσιν τοῦ
[3, 2]	εὐλογημένη ῥίζα, καὶ τὸ Τιθιζόμενον	καὶ	Θηλάζον παιδίον. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν
[3, 5]	τε καὶ σίδηρος, καὶ σταυροὶ	καὶ	θῆρες, ὧν μάλιστα προθυμητέον καὶ
[3, 2]	καὶ Ἑλλήνων τῶν τε ἀγριωτάτων	καὶ	θηριωδεστάτων ἀνθρώπων τὴν ἐπὶ τὸ
[3, 6]	σωφρονισταί, ἐπιστρεπτικοί τε πάσης ἐκθέσμου	καὶ	θηριώδους διαίτης, νόμοι τῶν ἐξ
[3, 3]	ὁ τῆς πανδήμου καὶ ἀγελαίου	καὶ	θορυβώδους συνουσίας ἀνείργων, διδάσκων δὲ
[3, 5]	θλίψιν ἔχετε» καὶ πάλιν Κλαύσετε	καὶ	θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος
[3, 4]	τῷ Ἰησοῦ παραχρῆμα σῶον ἀπελάμβανεν·	καὶ	θυγατέρα πάλιν ἄλλος, Ἰουδαίων δὲ
[3, 6]	τε καὶ φαρμακέας δίχα σπονδῶν	καὶ	θυμάτων καὶ δαιμόνων ἐπικλήσεώς τε
[3, 5]	Φίλιππον καὶ Βαρθολομαῖον καὶ Ματθαῖον	καὶ	Θωμᾶν» Οὕτως μὲν τὸν Ματθαῖον
[3, 5]	τῷ Θωμᾷ, ὡς Πέτρος Ἀνδρέᾳ,	καὶ	Ἰάκωβος τῷ Ἰωάννῃ, καὶ Φίλιππος
[3, 5]	καὶ συνθέμενοι ἀλλήλοις εὐτελεῖς ἄνδρες	καὶ	ἰδιῶται παρῄεσαν ἐπὶ τὴν Ῥωμαίων
[3, 5]	μεστὸν ἐκπλήξεως, τὸ πλάνους ἄνδρας	καὶ	ἰδιώτας, μήτε λαλεῖν μήτε ἀκούειν
[3, 5]	μή τί γε κατὰ εὐτελεῖς	καὶ	ἰδιώτας, πολλοῦ δεῖ κατὰ πλάνους
[3, 3]	ἔχαι καὶ φρονεῖν πάντα βάρβαρον	καὶ	ἰδιώτην παιδεύσας, ἆρ´ οὐχὶ σοφωτέρους
[3, 2]	αὐτοὺς περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης.	Καὶ	ἰδόντες αὐτὸν περιπατοῦντα ἐπὶ τῆς
[3, 7]	τοῖς παρηγγελμένοις. Φησὶν γοῦν αὐτοῖς·	Καὶ	ἰδοὺ ἐγὼ μεθ´ ὑμῶν εἰμι
[3, 2]	τῆς δρόσου κύκλῳ τῆς παρεμβολῆς,	καὶ	ἰδοὺ ἐπὶ πρόσωπον τῆς ἐρήμου
[3, 2]	λεπρὸν ἐκαθάρισε. Γέγραπται δ´ οὖν·	Καὶ	ἰδοὺ Μαρία λεπρῶσα ὡσεὶ χιών
[3, 5]	ἀνακειμένου αὐτοῦ ἐν τῇ οἰκίᾳ,	καὶ	ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ
[3, 5]	μία τῶν παιδισκῶν τοῦ ἀρχιερέως,	καὶ	ἰδοῦσα αὐτὸν θερμαινόμενον. Ἐμβλέψασα αὐτῷ
[3, 2]	καὶ ἐγγὺς ἀλλήλων πεποιηκέναι Μωσέα	καὶ	Ἰησοῦν τὸν σωτῆρα καὶ κύριον
[3, 2]	Ἰουδαίων ἔθνος εἰς ἐλευθερίαν μετεστήσατο.	Καὶ	Ἰησοῦς δὲ ὁ Χριστὸς ἐκ
[3, 2]	νόμον φυλάξασιν ἐπηγγείλατο ὡσαύτως δὲ	καὶ	Ἰησοῦς ὁ Χριστός, μακάριοι« φησίν,
[3, 2]	πρῶτος καὶ μόνος ἀποδέδεικται. Ἀλλὰ	καὶ	Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς Μωσεῖ παραπλησίως
[3, 2]	θεοῦ ἐστιν τοῦτο Ὡσαύτως δὲ	καὶ	Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ
[3, 5]	τοῦ σώματος, διά τε εὐχῶν	καὶ	ἱκετηριῶν τῶν πρὸς τὸν θεόν,
[3, 7]	Ἀρμενίους, καὶ Χαλδαίους, καὶ Σκύθας,	καὶ	Ἰνδούς, καὶ εἴ τινα βαρβάρων
[3, 5]	Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, Ἰάκωβον	καὶ	Ἰωάννην καὶ Φίλιππον καὶ Βαρθολομαῖον
[3, 5]	αὐτοῦ, Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ζεβεδαίου,	καὶ	Ἰωάννης ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Φίλιππος
[3, 2]	αὐτῷ φῶς» Ἐποίησεν ἄρα ταῦτα,	καὶ	καθαρίσας αὐτὸν ἔδειξεν αὐτῷ φῶς.
[3, 5]	οἷς νομοθετεῖν προσποιεῖται, σχηματίζεσθαι δὲ	καὶ	καθυποκρίνεσθαι τὸν σεμνὸν βίον. ταύτῃ
[3, 6]	θεολογεῖν. ταῦτ´ ἦν τοῦ νέου	καὶ	καινοῦ γόητος τὰ κατορθώματα, τοιαῦτα
[3, 2]	γαστρὶ λήψεται, καὶ τέξεται υἱόν,	καὶ	καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεθ´
[3, 7]	πάλαι ἂν ἑώρας κατὰ πόλεις	καὶ	κατὰ ἀγροὺς ἐμφυλίους στάσεις, διωγμούς
[3, 2]	δι´ ὧν οὐ διαλείψειν ἑξῆς	καὶ	κατὰ διαδοχὴν ἡγουμένους καὶ ἄρχοντας
[3, 5]	πράξεις αὐτοῦ κατά τε ἀγροὺς	καὶ	κατὰ πόλιν διδάσκειν, καὶ τοὺς
[3, 5]	ιπεν τὸ φῦλον. Εἰ τοίνυν	καὶ	κατὰ τὸν ἱστορικὸν μαρτυρεῖται οὐ
[3, 6]	παρουσίας γοητεύοντας. Μή τι οὖν	καὶ	κατὰ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν, ἢ
[3, 2]	τὸ αὐτὸ κατὰ τοῦ κυρίου	καὶ	κατὰ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ» ἑξῆς
[3, 2]	περὶ τούτου δὲ πάλιν εἴρηται·	Καὶ	κατακυριεύσει ἀπὸ θαλάσσης ἕως θαλάσσης,
[3, 5]	καὶ μὴ μοιχεύειν, οἷα λαγνιστάτοις	καὶ	καταφερεστάτοις, καὶ αὖ πάλιν μὴ
[3, 7]	γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων	καὶ	καταχθονίων» εἰκότως τῆς τοὺς πολλοὺς
[3, 5]	συνθήκας ἔθεντο πρὸς ἀλλήλους πλάσασθαι	καὶ	καταψεύσασθαι τῶν μὴ γεγονότων; καὶ
[3, 5]	δέ γε τοὺς τοιούσδε πεπλάσθαι	καὶ	κατεψεῦσθαι νομίζοντες, καὶ οἷα πλάνους
[3, 5]	Ματθαῖος τὸν ἑαυτοῦ στηλιτεύων βίον,	καὶ	κατήγορος αὐτὸς ἑαυτοῦ γιγνόμενος. Ἐπάκουσον
[3, 6]	μὴ μόνον ἐννοῆσαι τοῦτο, ἀλλὰ	καὶ	κατορθῶσαι τὸ βουληθέν, πῶς οὐ
[3, 2]	ἱστορία δηλοῖ τοῦτο) βοᾷ δὲ	καὶ	κέκραγεν ἡ ἀλήθεια ἐπὶ μόνου
[3, 3]	φαμὲν τοῦτον, ἑνί τε ὄντι	καὶ	κεχωρισμένῳ πάντων, μεθ´ ὃν γνωρίζεσθαι
[3, 6]	λόγων διδάσκαλος, καὶ εἰ ποιητὴς	καὶ	κῆρυξ δικαιοσύνης καὶ ἀληθείας καὶ
[3, 6]	ἐξενεγκεῖν ἀνακαλύψαι τε καὶ πληρῶσαι	καὶ	κηρῦξαι τὴν γνῶσιν πᾶσιν, ὥστε
[3, 2]	τῷ πατρὶ μέχρι θανάτου» διὸ	καὶ	κληρονομήσειν πολλούς, καὶ οὐ πρότερον
[3, 2]	καὶ φῶς παρ´ αὐτῷ ὀψόμενον,	καὶ	κληρονομοῦντα πολλούς, καὶ σκῦλα τοῖς
[3, 3]	ἐνδεέσι κοινωνεῖν καὶ τὸ φιλόπονον	καὶ	κοινωνικὸν περὶ πολλοῦ τίθεσθαι, καὶ
[3, 5]	τὰ τῆς κακίας ἀποτέμνοντας βλαστήματα,	καὶ	κρατεῖν μὲν ὀργῆς καὶ πάσης
[3, 6]	παῖδες· Δημόκριτος αὐτοῖς οὗτος ἦν.	Καὶ	Κράτης εἷς παρ´ αὐτοῖς θαυμάζεται,
[3, 5]	ἐπίπονον, διὰ νηστειῶν, οἴνου τε	καὶ	κρεῶν ἀποχῆς, καὶ πλείστης ἄλλης
[3, 6]	γνώσεως, ἢ τὰ περὶ δικαιωτηρίου	καὶ	κρίσεως τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ;
[3, 2]	αὐτοῦ« (λέγει δὲ τοῦ Ἰσραήλ)	καὶ	κυριεύσει ἐθνῶν πολλῶν, καὶ ὑψωθήσεται
[3, 2]	ἐπὶ δὲ μόνον τὸν σωτῆρα	καὶ	κύριον ἡμῶν. Ἅμα τε γὰρ
[3, 2]	ἀνάγραπτον. Ἐπειδὴ γὰρ τὸν σωτῆρα	καὶ	κύριον ἡμῶν, ἄνθρωπον κατὰ σάρκα
[3, 2]	προφήτην ἢ μόνον τὸν σωτῆρα	καὶ	κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν Χριστόν;
[3, 1]	ἀποτελέσματα, ὅπως ἐπὶ τὸν σωτῆρα	καὶ	κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν
[3, 6]	ἰδεῖν καὶ περὶ τὸν σωτῆρα	καὶ	κύριον ἡμῶν, οὐδὲν ἂν ἦν
[3, 2]	Μωσέα καὶ Ἰησοῦν τὸν σωτῆρα	καὶ	κύριον ἡμῶν, παρὸν ὅτῳ φίλον
[3, 2]	παραστήσεται ἐπὶ μόνον τὸν σωτῆρα	καὶ	κύριον ἡμῶν συμπεπερασμένα. Ἀλλὰ ταῦτα
[3, 2]	καὶ ταῦτα προστίθησιν, ἑξῆς ἐπιλέγων·	Καὶ	κύριος βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν τῆς
[3, 2]	ἀφ´ οὗ δὴ ὁ σωτὴρ	καὶ	κύριος ἡμῶν γενεαλογεῖται, ἐφ´ ὃν
[3, 6]	γόης, ὁμολογοῖτ´ ἂν ὁ σωτὴρ	καὶ	κύριος ἡμῶν. Εἰ δὴ οὖν
[3, 6]	τι οὖν καὶ ὁ σωτὴρ	καὶ	κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς
[3, 6]	ἔχειν μεγαλαυχούμενος· ὁ δὲ σωτὴρ	καὶ	κύριος ἡμῶν, ὅτι μὴ δοξομανὴς
[3, 6]	αὐτοῦ κακίᾳ· ὁ δὲ σωτὴρ	καὶ	κύριος ἡμῶν οὐδ´ ἔστιν εἰπεῖν
[3, 6]	γοήτων διανενόηται; ὁ δὲ σωτὴρ	καὶ	κύριος ἡμῶν οὐκ ἐνενόησεν μέν,
[3, 2]	γῆς Καὶ ὁ σωτὴρ δὲ	καὶ	κύριος ἡμῶν ὡσαύτως φησὶν πρὸς
[3, 2]	ἰάθημεν. Πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν,	καὶ	κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις
[3, 5]	ὃ οὐδείς ποθ´ ἡμῶν ἱστόρησεν·	καὶ	κωφοῖς τὴν ἀκοὴν παρασχεῖν, ὃ
[3, 2]	μου ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ,	καὶ	λαλήσει αὐτοῖς καθ´ ὅ τι
[3, 2]	μου ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ,	καὶ	λαλήσει αὐτοῖς καθὰ ἂν ἐντείλωμαι
[3, 5]	ἐξενεγκεῖν εἰς πάντας ἀνθρώπους πλάνην,	καὶ	λέγωμεν ἑωρακέναι αὐτὸν τυφλοῖς τὸ
[3, 2]	ἀπελέγχει, καὶ τοῦτο ἄντικρυς σχετλιάζων	καὶ	λέγων· Ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν τοῦ
[3, 5]	λέγωμεν, ὅτι καὶ νεκροὺς ἤγειρεν,	καὶ	λεπροὺς ἐκαθάρισεν, καὶ δαίμονας ἤλασεν,
[3, 5]	ἑνὸς γὰρ στόματος οἱ πάντες	καὶ	λεπρῶν καθάρσεις καὶ δαιμόνων ἀπελάσεις
[3, 2]	μὲν δι´ αἰνιγμάτων, ποτὲ δὲ	καὶ	λευκότερον ὁ Ἡσαΐας παρίστησι· δι´
[3, 2]	ἐρίφῳ, καὶ μοσχάριον καὶ ταῦρος	καὶ	λέων ἅμα βοσκηθήσονται καὶ τὰ
[3, 7]	καθ´ ὅλης τε τῆς Αἰγύπτου	καὶ	Λιβύης, Εὐρώπης τε καὶ Ἀσίας,
[3, 7]	τηλικούτων θαυμάτων ποιητής, νοερῶν αὐτοὺς	καὶ	λογικῶν ψυχῶν θηρευτὰς ποιήσας, ἔργον
[3, 5]	περὶ θεῶν φήμην μὴ ῥηματίοις	καὶ	λόγοις δυνάμει δὲ τοῦ σταυρωθέντος
[3, 5]	δὴ πλάττεσθαι αὐτοῖς σκοπὸς ἦν	καὶ	λόγοις ψευδέσι τὸν διδάσκαλον κοσμεῖν,
[3, 5]	Ἕλλησιν ἢ παρὰ βαρβάροις βίους	καὶ	λόγους καὶ ἀπομνημονεύματα τῶν κατὰ
[3, 6]	εἰ δ´ ἐφ´ ἑκάστῳ πράγματι	καὶ	λόγῳ τὸν πάντων δημιουργὸν πατέρα
[3, 6]	διδάσκαλος φοιτητῶν καὶ τοιούτων νόμων	καὶ	λόγων αὐθέντης, οἵων ἡ τοῦ
[3, 6]	ὁμολογεῖν αὐτόν, ὃς ἄνευ βίβλων	καὶ	λόγων καὶ διδασκάλων αὐτοδίδακτος καὶ
[3, 5]	τοῦ μηδενὸς ἀποθνῄσκειν; τί δὲ	καὶ	λυπεῖ μηδενὸς εὐλόγου χάριν μάστιγας
[3, 1]	προεκήρυττε, τοὺς πάντας εἰς ἐλευθερίαν	καὶ	λύσιν τῶν ἀπὸ κακίας δεσμῶν
[3, 5]	τῶν τοῦ σωτῆρος λόγων τε	καὶ	μαθημάτων, εἴ τις τἀληθὲς διαστρέφων
[3, 5]	πάντων αὐτῶν προκεκριμένος ἀπόστολός τε	καὶ	μαθητὴς αὐτοῦ Πέτρος βασάνων ἐκτὸς
[3, 5]	ὡς ἂν θαυμάζοιντο καὶ αὐτοὶ	καὶ	μακαρίζοιντο, οἷα μαθηταὶ τοιοῦδε γενέσθαι
[3, 2]	καὶ θεοφιλῆ βίον ἐν ταύτῃ	καὶ	μακαριστὸν τοῖς τὸν νόμον φυλάξασιν
[3, 7]	τὸ Σύρων ὡσαύτως, Καππαδόκων τε	καὶ	Μακεδόνων, καὶ Βιθυνῶν καὶ Ἑλλήνων,
[3, 2]	τεῖχος ἐξ εὐωνύμων Ὡσαύτως δὲ	καὶ	μᾶλλον θεοπρεπέστερον Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς
[3, 2]	καὶ ἔρημον θεοῦ ψυχὴν ἢ	καὶ	μᾶλλον τὴν ἐξ ἐθνῶν ἐκκλησίαν
[3, 5]	ὠφέλιμον μεμαθηκότας. ταύτῃ δ´ οὖν	καὶ	μᾶλλον τιμητέον αὐτόν, εἰ μηδὲν
[3, 5]	Πέτρος εἰκότως παρασιωπᾶσθαι ἠξίου· διὸ	καὶ	Μάρκος αὐτὰ παρέλιπεν. τὰ δὲ
[3, 5]	ἐκτός, πάντων θαυμαστὴν συμφωνίαν ἐπιδεδειγμένων	καὶ	μαρτυρησάντων γε τοῖς ὑπὸ τοῦ
[3, 5]	παράπαν ἐλπίδα κτήσασθαι, εἰκῆ δὲ	καὶ	μάτην πλανᾶσθαι καὶ πλανᾶν; τοῦτο
[3, 5]	Ἰωάννην καὶ Φίλιππον καὶ Βαρθολομαῖον	καὶ	Ματθαῖον καὶ Θωμᾶν» Οὕτως μὲν
[3, 5]	αὐτοῦ, Φίλιππος καὶ Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς	καὶ	Ματθαῖος ὁ τελώνης» Οὕτως μὲν
[3, 2]	περιπατοῦντα ἐπὶ τῆς θαλάσσης ἐταράχθησαν	καὶ	με? ὸ τοῦ πλοίου Πέτρος
[3, 5]	ἡ ἱστορία δὲ κατέχει ὡς	καὶ	μεγίστη τις ἦν ἐκκλησία Χριστοῦ
[3, 3]	εἰκὸς ἐξ ἡμῶν ὠφελημένοι, ἐπεὶ	καὶ	μεθ´ ἡμᾶς γεγόνασι τοῖς χρόνοις,
[3, 2]	δέομαι ἴασαι αὐτήν Ὡσαύτως δὲ	καὶ	μείζονι δυνάμει ἐξουσίας ὁ Χριστὸς
[3, 3]	πρὸς τούτοις δικαιωτηρίου συνεχῶς ὑπομιμνήσκων	καὶ	μελλούσης ἔσεσθαι κρίσεως, κολάσεις τε
[3, 2]	ἔσται τῶν ἡμετέρων ἁμαρτιῶν· ἐπεὶ	καὶ	μεμαλάκισται διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν,
[3, 2]	ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν,	καὶ	μεμαλάκισται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν·
[3, 2]	ὑμῖν ἄρτους ἐκ τοῦ οὐρανοῦ	καὶ	μετ´ ὀλίγα· Ἐγένετο καταπαυομένης τῆς
[3, 2]	ἰδοὺ Μαρία λεπρῶσα ὡσεὶ χιών	καὶ	μετ´ ὀλίγα· Καὶ ἐβόησεν Μωσῆς
[3, 5]	ἐστιν. Ὁ δὲ πάλιν ἠρνήσατο.	Καὶ	μετὰ μικρὸν πάλιν οἱ παρεστῶτες
[3, 6]	τῶν τοῦ Ἰησοῦ χρόνων ἢ	καὶ	μετὰ ταῦτα τοιοῦτον ἢ καὶ
[3, 5]	τις, ἀποπλανῶντα· τί οὖν, ὅτι	καὶ	μετὰ τὴν τελευτήν, καὶ πολὺ
[3, 5]	κέχρητο θανάτῳ; τί δῆτα οὖν	καὶ	μετὰ τὸ αἴσχιστον ἐκεῖνο τέλος
[3, 3]	γεγονότα ἀποφηνάμενοι. Ἀλλὰ καὶ συντέλειαν	καὶ	μεταβολὴν τὴν ἐπὶ τὰ κρείττω
[3, 3]	μόνος ἀνανεωσάμενος οὐκ εἰς βραχεῖς	καὶ	μετρίους, ἀλλ´ εἰς ὅλον ἐφαπλῶσαι
[3, 5]	ὅτι καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας ἀχθήσονται,	καὶ	μέχρι βασ? ροῦντας ἐνεργούμενον Καταπλαγῆναι
[3, 5]	τὴν συμφωνίαν ἐπὶ τοῖς πλάσμασιν	καὶ	μέχρι θανάτου διεφύλαξεν, οὐδείς τε
[3, 3]	τὸν παμβασιλέα χορευούσας, ὧν πλείους	καὶ	μέχρις ἀνθρώπων νεύματι τοῦ πατρὸς
[3, 5]	ἀγροίκους ἄνδρας πλανᾶν καὶ πλανᾶσθαι,	καὶ	μὴ ἐφ´ ἡσυχίας βάλλεσθαι τὸ
[3, 3]	καὶ τοὺς λοιποὺς ἀστέρας, εἰ	καὶ	μὴ λυθήσεσθαί φησιν ταῦτα, τῷ
[3, 5]	νομοθετῆσαι μὴ φονεύειν, ὡσαύτως δὲ	καὶ	μὴ μοιχεύειν, οἷα λαγνιστάτοις καὶ
[3, 7]	εἰ μὲν γάρ, τοῦτον ἐπικρυψάμενοι	καὶ	μὴ ὁμολογοῦντες εἰς πάντας, οἷα
[3, 5]	ἀνθρώποις ἐπ´ οὐδενὶ λόγῳ καταστῆναι,	καὶ	μή ποτε ἡδέος ἀπολαῦσαί τινος,
[3, 4]	ἑώρα μυρία πλήθη κυκλοῦντα αὐτὸν	καὶ	μηδαμῶς ἐπιτρέποντα αὐτῇ γονυπετῆσαι προσελθούσῃ
[3, 7]	διεστώτων πρὸς ἄλληλα τῶν ἐθνῶν,	καὶ	μηδεμιᾶς οὔσης ἐν αὐτοῖς ἐπιμιξίας
[3, 4]	ἀλλ´ ἤτοι παντελῶς ἀπιστοῦσιν αὐτοῖς	καὶ	μηδὲν καθόλου γεγονέναι τοιοῦτον πρὸς
[3, 5]	κατὰ νόμον συγκεχωρημέναις γαμεταῖς ἀποτεταγμένους,	καὶ	μήθ´ ὑπὸ τῆς φυσικῆς ἡδονῆς
[3, 5]	πρόδηλον ἕλοιτ´ ἂν τοιαύτην τιμωρίαν;	καὶ	μὴν δεδόσθω τιμᾶν αὐτὸν συνόντα
[3, 3]	αὐτοῦ διδαχθέντες φρονεῖν τὸν τρόπον.	Καὶ	μὴν Ἑβραίων καὶ οὗτος ἦν
[3, 5]	ἔργοις αὐτοῦ μετὰ παρρησίας ἐμαρτύρουν.	Καὶ	μήν, εἴπερ ψεύσματα ἦν κατὰ
[3, 6]	αὐτομαθὴς τοιούτων πραγμάτων εὑρετὴς ἀναπέφηνεν;	καὶ	μὴν οὔτε βαναύσου τέχνης οὔτε
[3, 6]	καὶ πλάνου μαθητὰς γεγονέναι νομίζειν;	Καὶ	μὴν παντὸς ἐπαγγελλομένου τι μέγας
[3, 6]	κατώρθωσεν δέ, ἑνὶ δὲ ῥήματι	καὶ	μιᾷ φωνῇ φήσας πρὸς τοὺς
[3, 6]	δῆλος ἀνόσιος ὢν τὸν τρόπον	καὶ	μιαρὸς καὶ αἰσχρὸς καὶ ἄθεος
[3, 6]	γάρ τις ὡς ἀληθῶς ἀνόσιος	καὶ	μιαρὸς τὸν τρόπον, ἀπειρημένοις καὶ
[3, 5]	γὰρ τοὺς ὑπηκόους καὶ φονεύειν	καὶ	μοιχεύειν καὶ τἀναντία πράττειν οἷς
[3, 3]	σέβειν θεούς, ἐκ τῆς ἀνωτάτω	καὶ	μόνης ἀληθοῦς θεολογίας ὡς τὸν
[3, 7]	ἐπὶ πάντων θεοῦ μόνον ἀγαπητὸν	καὶ	μονογενῆ παῖδα. Ἐγὼ μὲν οὖν
[3, 6]	θεὸν γνωρίζειν καὶ μόνον σέβειν	καὶ	μόνον διὰ τοῦ Χριστοῦ θεολογεῖν.
[3, 2]	Ὥστε Μωσέα μὲν εἰκότως πρῶτον	καὶ	μόνον εὐσεβείας νομοθέτην ἀνηγορεῦσθαι Ἰουδαίων,
[3, 6]	τοῦ παντὸς» μόνον θεὸν γνωρίζειν	καὶ	μόνον σέβειν καὶ μόνον διὰ
[3, 2]	νομοθέτης αὐτοῖς εὐσεβοῦς πολιτείας πρῶτος	καὶ	μόνος ἀποδέδεικται. Ἀλλὰ καὶ Ἰησοῦς
[3, 6]	γὰρ μηδενὸς διδάξαντος αὐτὸς πρῶτος	καὶ	μόνος εὑρετὴς γέγονε τῆς ἐπιχειρήσεως,
[3, 6]	καλεῖς. ἆρ´ οὖν πρῶτος αὐτὸς	καὶ	μόνος εὑρετὴς κατέστη τοῦ πράγματος,
[3, 2]	ἀρνός, καὶ πάρδαλις συναναπαύσεται ἐρίφῳ,	καὶ	μοσχάριον καὶ ταῦρος καὶ λέων
[3, 3]	ἀπεφήναντο ἐμπίδος τε καὶ εὐλῆς	καὶ	μυίας τὴν ἐν ἀνθρώποις ψυχήν,
[3, 2]	πλείους γόητα καὶ πλάνον ἀποκαλοῦντες	καὶ	μυρίαις ἄλλαις κατηγορίαις βλασφημοῦντες αὐτὸν
[3, 5]	τε ἀναβιώσεις πηρῶν τε ἀναβλέψεις	καὶ	μυρίας ἄλλας νοσούντων ἰάσεις πρὸς
[3, 7]	τῶν μὲν πατρῴων θεῶν καταφρονῆσαι,	καὶ	μωρίαν μὲν τῶν ἐξ αἰῶνος
[3, 5]	παντὸς ἀτοπώτατον· ὅμοιον ὡς εἰ	καὶ	Μωσέως ἐν τοῖς νόμοις λέγοντος
[3, 2]	τὴν ἐλπίδα ἐπ´ αὐτῷ τίθεσθαι.	Καὶ	Μωσῆς μὲν τοσαῦτα καὶ τὰ
[3, 5]	ἡμῶν ἤκουσεν· λεπρούς τε καθαρίσαι	καὶ	νεκροὺς ἐγεῖραι. Καὶ συλλήβδην εἰπεῖν,
[3, 5]	τὸ ἐναντίον. Διὸ λέγωμεν, ὅτι	καὶ	νεκροὺς ἤγειρεν, καὶ λεπροὺς ἐκαθάρισεν,
[3, 3]	θεὸν δυνάμεις, ἀσωμάτους τὴν φύσιν	καὶ	νοεράς, λογικάς τε καὶ παναρέτους,
[3, 2]	πολιτείας θεοσεβέσι προσηκούσης πρῶτος εἰσαγωγεὺς	καὶ	νομοθέτης ἀποδέδεικται. Καὶ τὰ λοιπὰ
[3, 5]	καὶ ἀργύρου τὴν κτῆσιν ἀπαγορεύοντα	καὶ	νομοθετοῦντα μηδὲ μέχρι δευτέρου χιτῶνος
[3, 6]	γένος Ἑλλήνων ὁμοῦ καὶ βαρβάρων,	καὶ	νόμοι πᾶσι τοῖς ἔθνεσι κατεσπείροντο
[3, 5]	ὑπ´ αὐτῶν καταγγελθέντα λόγον ἔτι	καὶ	νῦν καὶ εἰς ὅλον τὸν
[3, 7]	τῶν ἀνθρώπων τὴν ἄνοιαν. Ταῦτα	καὶ	νῦν ὁ Πορφύριος. ἆρ´ οὖν
[3, 4]	αὐτὸς ὁ κύριος ἡμῶν εἰσέτι	καὶ	νῦν, οἷς ἂν κρίνειεν, μικρά
[3, 2]	ἄλλαις κατηγορίαις βλασφημοῦντες αὐτὸν οὔπω	καὶ	νῦν παύονται, φέρε καὶ πρὸς
[3, 7]	ὃ μηδεὶς πώποτε, νόμους οἰκείους	καὶ	ξένην διδασκαλίαν εἰς πάντα κατασπεῖραι
[3, 5]	τισιν θαυμαστοῖς καὶ παραδόξοις ἔργοις	καὶ	ξενιζούσῃ κέχρητο διδασκαλίᾳ; μαρτυρεῖ δὲ
[3, 2]	αὐτοῖς καθὰ ἂν ἐντείλωμαι αὐτῷ.	Καὶ	ὁ ἄνθρωπος ὃς ἂν μὴ
[3, 2]	ὅ τι ἂν ἐντείλωμαι αὐτῷ.	Καὶ	ὁ ἄνθρωπος ὃς ἐὰν μὴ
[3, 2]	τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν;	καὶ	ὁ βραχίων κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη;
[3, 1]	ἰδοὺ κύριος μετὰ ἰσχύος ἔρχεται,	καὶ	ὁ βραχίων μετὰ κυρίας· ἰδοὺ
[3, 5]	μηδὲ τὰ πρὸς ἡδονὴν μεταδιώκοντες·	καὶ	ὁ διδάσκαλος δέ, ὅτι μὴ
[3, 5]	φῶς ἀγαγὼν τὰ συντεθειμένα, ἀλλὰ	καὶ	ὁ ζῶντα προδοῦναι τολμήσας αὐτὸν
[3, 2]	ἐκ προγόνων διαδοχῆς ἄρχων αὐτῶν	καὶ	ὁ κατὰ νόμους τοὺς οἰκείους
[3, 5]	δεύτερον τὸν Θωμᾶν ἐπαγαγών, ὥσπερ	καὶ	ὁ Μάρκος πεποίηκεν. Ἔχουσιν δὲ
[3, 2]	θέαν ἀπὸ τῆς ἀλλοδαπῆς ἀφικνουμένοις.	Καὶ	ὁ μὲν τόπος οὗτος, ἔνθα
[3, 2]	γεγονυίας, παραπλησίας γε μὴν αἷς	καὶ	ὁ Μωσῆς διεπράξατο. Οἷον, ὡς
[3, 3]	ἀκολούθως γραφαῖς. τί οὖν; οὐχὶ	καὶ	ὁ Πλάτων φύσεως λυτῆς καὶ
[3, 2]	ταῦτα δ´ οὖν τὰ ἔθνη	καὶ	ὁ προφήτης ᾐνίξατο εἰπών· Διὰ
[3, 2]	Συνήγαγεν ἑβδομήκοντα ἄνδρας ὡσαύτως δὲ	καὶ	ὁ σωτὴρ Ἀνέδειξεν ἑαυτοῦ μαθητὰς
[3, 2]	ὡσεὶ πάγος ἐπὶ τῆς γῆς	Καὶ	ὁ σωτὴρ δὲ καὶ κύριος
[3, 6]	κέρδους χάριν. Μή τι οὖν	καὶ	ὁ σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν
[3, 2]	τὸν Ναυὴν Ἰησοῦν. Ὡσαύτως δὲ	καὶ	ὁ σωτὴρ τὸν Σίμωνα Πέτρον.
[3, 2]	ὕδωρ οὐκ ἔπιεν« ὡσαύτως δὲ	καὶ	ὁ Χριστός. Γέγραπται γοῦν· Καὶ
[3, 2]	καταγγελθεῖσαν εὐσέβειαν ἐπιστώσατο. Ὡσαύτως δὲ	καὶ	ὁ Χριστὸς ταῖς ἀναγράπτοις θαυματουργίαις
[3, 2]	ὃν τρόπον οἱ διαιρούμενοι σκῦλα»	Καὶ	ὁ ψαλμῳδός· Κύριος δώσει ῥῆμα
[3, 2]	Παρέστησαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς,	καὶ	οἱ ἄρχοντες συνήχθησαν ἐπὶ τὸ
[3, 2]	ἀλλοφύλων ἐθνῶν βασιλέως αὐτῶν καταστάντος.	Καὶ	οἱ μὲν ἐκλελοίπεσαν, ὁ δὲ
[3, 6]	ἀρχῆθεν αὐτῷ προσεσχηκότες μαθηταὶ αὐτοῦ,	καὶ	οἱ μετὰ ταῦτα τῆς ἐκείνων
[3, 7]	μὲν ἐν γωνίᾳ γῆς τότε,	καὶ	οἱ παρόντες ἤκουον μόνοι. Πῶς
[3, 6]	αὐτῶν μοχθηρίας ἀπεργάζεσθαι. τοιοῦτοι δὲ	καὶ	οἱ πρὸς αὐτῶν μαθητευόμενοι, καθαροὶ
[3, 5]	τοιούσδε πεπλάσθαι καὶ κατεψεῦσθαι νομίζοντες,	καὶ	οἷα πλάνους βλασφημεῖν πειρώμενοι, πῶς
[3, 5]	τέλος οὐ συνεωράκεσαν τοῦ διδασκάλου	καὶ	οἵῳ κέχρητο θανάτῳ; τί δῆτα
[3, 4]	σκεψώμεθα. Καὶ δὴ σκεψώμεθα ὅσων	καὶ	οἵων, σὺν ἀνθρώποις τὰς διατριβὰς
[3, 5]	εἶ. Ὁ δὲ ἤρξατο ἀναθεματίζειν	καὶ	ὀμνύειν, ὅτι οὐκ οἶδα τὸν
[3, 3]	θρησκεύσομεν αὐτόν. Δεῖ ἄρα συναφθέντας	καὶ	ὁμοιωθέντας αὐτῷ τὴν αὐτῶν ἀγωγὴν
[3, 6]	τί ἄλλο ἢ μαρτυρούντων ἐστὶ	καὶ	ὁμολογούντων θεῖον ἀληθῶς χρῆμα γεγονέναι,
[3, 5]	Μάρκον ἱστοροῦντα περὶ αὐτοῦ τάδε·	καὶ	ὄντος τοῦ Πέτρου ἐν τῇ
[3, 7]	τοῖς προστυχοῦσι διελέγοντο. τίσιν οὖν	καὶ	ὁποίοις ἐχρῶντο λόγοις ἐπὶ πειθὼ
[3, 7]	μὴ ὁμολογοῦντες εἰς πάντας, οἷα	καὶ	ὁπόσα πέπονθεν ὑπὸ Ἰουδαίων, τὰ
[3, 7]	ἀκροωμένων οἱ τοῦ Ἰησοῦ μαθηταί,	καὶ	ὅπως Ἕλληνας ὁμοῦ καὶ βαρβάρους
[3, 2]	καὶ τὰ περὶ ψυχῆς ἀθανασίας,	καὶ	ὅσα ἄλλα φιλόσοφα δόγματα πρῶτος
[3, 5]	κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν,	καὶ	ὅσα ἂν δήσῃς ἐπὶ τῆς
[3, 5]	ἔσται δεδεμένα ἐν τοῖς οὐρανοῖς,	καὶ	ὅσα ἂν λύσῃς ἐπὶ τῆς
[3, 5]	ὀνειδιζόμενον; ἀλλὰ γὰρ καὶ ταῦτα,	καὶ	ὅσα τούτοις {συμ} φέρεται ὅμοια,
[3, 5]	δὲ αὐτοῦ αἱ λέξεις οὕτως·	Καὶ	ὅτε ἡμέρα ἐγένετο, ἐφώνησεν τοὺς
[3, 3]	παντὶ σθένει φεύγειν πεπαιδεύμεθα, εἰ	καὶ	ὅτι μάλιστα θεῶν προσηγορίας καὶ
[3, 3]	μαθόντες, ὅτι γεννητὸς ὁ κόσμος	καὶ	ὅτι οὐρανὸς αὐτὸς καὶ ἥλιος
[3, 3]	καὶ ἄστρα ἔργα θεοῦ τυγχάνει,	καὶ	ὅτι χρὴ μὴ ταῦτα ἀλλὰ
[3, 2]	θανάτου» διὸ καὶ κληρονομήσειν πολλούς,	καὶ	οὐ πρότερον ἀλλὰ μετὰ τὸ
[3, 2]	θεσπίσαν, εἰ δὴ μόνος αὐτὸς	καὶ	οὐδ´ ἄλλος ὅμοιος τῷ Μωσεῖ
[3, 2]	θέα λοιπὸν ἐπὶ μόνον αὐτὸν	καὶ	οὐδ´ ἐφ´ ἕτερον ἀναφέρειν χρὴ
[3, 7]	θεὸν ἐν ἀνθρώπου γεγονέναι σώματι	καὶ	οὐδὲν ἄλλο τὴν φύσιν εἶναι
[3, 7]	λέγῃ τις; τοῦτ´ ἦν ἄρα	καὶ	οὐδὲν ἄλλο τὸ ζητηθὲν αὐτὸ
[3, 2]	ἡμέρας πειραζόμενος ὑπὸ τοῦ διαβόλου,	καὶ	οὐδὲν ἔφαγεν ἐν ταῖς ἡμέραις
[3, 2]	ἡ παλαιὰ γραφὴ διδάσκει λέγουσα·	Καὶ	οὐκ ἀνέστη ἔτι προφήτης ἐν
[3, 2]	ἡμῶν, ὅτι δὴ κύριον αὐτόν,	καὶ	οὐκ αὐτὸ μόνον τοῖς χείλεσι
[3, 2]	εἰς θάνατον» Εἶτ´ ἐπεὶ παραχρῆμα	καὶ	οὐκ εἰς μακρὸν μετὰ τὴν
[3, 2]	οὐδὲ δόξα. Καὶ εἴδομεν αὐτόν,	καὶ	οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος,
[3, 2]	καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν, ἠτιμάσθη	καὶ	οὐκ ἐλογίσθη. Οὗτος τὰς ἁμαρτίας
[3, 2]	καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν, ἠτιμάσθη	καὶ	οὐκ ἐλογίσθη Τί οὖν λείπεται
[3, 7]	εὐσεβῆ καὶ δικαιότατον καὶ σοφὸν	καὶ	οὐρανίων ἁψίδων οἰκήτορα. Ὁ δὴ
[3, 3]	μόνῳ τῷ παμβασιλεῖ θεῷ, τῷ	καὶ	οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ τοῦ
[3, 3]	εὐσεβέσιν ἐπαγγελίας θεοῦ αἰωνίου ζωῆς	καὶ	οὐρανῶν βασιλείας καὶ σὺν θεῷ
[3, 3]	ὅσον ἐπὶ λόγῳ φύσεώς τε	καὶ	οὐσίας, τὴν σφῶν αὐτῶν τῶν
[3, 3]	τὸν τρόπον. Καὶ μὴν Ἑβραίων	καὶ	οὗτος ἦν ὁ λόγος, καὶ
[3, 3]	τὴν ἐν ἀνθρώποις ψυχήν, ἀλλὰ	καὶ	ὄφεως καὶ ἐχίδνης ἄρκτου τε
[3, 5]	δὲ τῶν φιλτάτων, γυναικὸς λέγω	καὶ	παίδων καὶ παντὸς γένους, τὸν
[3, 6]	μόνον ἀνδρῶν, ἀλλὰ καὶ γυναικῶν	καὶ	παίδων, οἰκετῶν τε καὶ ἀγροίκων,
[3, 4]	συνεπιπαρόντος μυρίου ἄλλου γυναικῶν τε	καὶ	παίδων πλήθους, ἐκ πέντε τὸν
[3, 5]	πόδας καταπειρόμενον, ὄξει τε ποτιζόμενον,	καὶ	παιόμενον κατὰ κόρρης καλάμῳ, καὶ
[3, 6]	τῆς προσηγορίας δυνάμει; ὥσπερ οὖν	καὶ	πάλαι καθ´ ὃν ἐπεδήμει τῷ
[3, 6]	ἂν φύσιν; Βασιλέων δὲ δόγμασιν	καὶ	παλαιῶν νομοθετῶν φιλοσόφων τε καὶ
[3, 5]	πρεσβεύουσι τὸ τοῦ Ἰησοῦ ὄνομα.	Καὶ	πάλιν ἄλλοτε Ἡρώδης ὁ τῶν
[3, 5]	Ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν ἔχετε»	καὶ	πάλιν Κλαύσετε καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς,
[3, 2]	τὸν ὅσιόν σου ἰδεῖν διαφθοράν»	καὶ	πάλιν· Κύριε, ἀνήγαγες ἐξ ᾅδου
[3, 2]	ἀνὰ δύο πρὸ προσώπου αὐτοῦ	Καὶ	πάλιν Μωσῆς δώδεκα ἄνδρας ἐξέπεμψε
[3, 2]	ἔφαγεν ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις	Καὶ	πάλιν Μωσῆς ἐν τῇ ἐρήμῳ
[3, 2]	ὁ σωτὴρ τὸν Σίμωνα Πέτρον.	Καὶ	πάλιν Μωσῆς κατέστησε τῷ λαῷ
[3, 1]	ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ	Καὶ	πάλιν ὁ Ἡσαΐας· Ἐπ´ ὄρος
[3, 2]	ἀπὸ τῶν καταβαινόντων εἰς λάκκον»	καὶ	πάλιν· ὁ ὑψῶν με ἐκ
[3, 5]	Ἰησοῦ καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ»	Καὶ	πάλιν προϊὼν ἑξῆς τόν τε
[3, 5]	παρ´ αὐτοῦ δεδιδαγμένους παντορέκτας γεγονέναι	καὶ	παμπονήρους τῶν πώποτε ἀνθρώπων, καθ´
[3, 6]	ὁπότε εἰσέτι δεῦρο πᾶς δαίμων	καὶ	πᾶν ἀκάθαρτον πνεῦμα, ὥς τι
[3, 5]	πρὸς τῶν ὁμοεθνῶν πάσας αἰκίας	καὶ	πᾶν τιμωριῶν εἶδος ὑπὲρ τῆς
[3, 7]	ἐξέτινον δίκας, θεηλάτοις μάστιξιν οἰστρούμενοι	καὶ	πᾶν τὸ σῶμα δεινοῖς καὶ
[3, 6]	ἐπινοῆσαι δυνατόν, ἄνδρα διδάσκαλον σεμνῆς	καὶ	παναρέτου πολιτείας, ὑγιῶν τε καὶ
[3, 3]	φύσιν καὶ νοεράς, λογικάς τε	καὶ	παναρέτους, τὸν παμβασιλέα χορευούσας, ὧν
[3, 3]	εὐσεβοῦς ἀλλ´ οὐ τῆς κοινῆς	καὶ	πανδήμου φιλοσοφίας εἰσηγητὴν πᾶς ὁ
[3, 4]	τῷ κλύδωνι καὶ τοῖς ἀνέμοις,	καὶ	πάντα γε ἔστη παραχρῆμα, οἷα
[3, 1]	χρόνῳ τὴν πᾶσαν περιδραμούμενοι οἰκουμένην	καὶ	πάντα τόπον πληρώσοντες τῆς περὶ
[3, 6]	πυρὶ παραδόντες τὰς μαγικὰς βίβλους	καὶ	παντελῆ φθορὰν αὐτῶν ψηφισάμενοι πῶς
[3, 5]	προσθὲς δ´ ὅτι καὶ ἀπαίδευτοι	καὶ	παντελῶς ἰδιῶται, μᾶλλον δὲ ὅτι
[3, 2]	λαλεῖν αὐτῷ. Καὶ εἶδεν Ἀρὼν	καὶ	πάντες οἱ πρεσβύτεροι τῶν υἱῶν
[3, 4]	ἐλαύνων, καὶ ἄλλοτε πάλιν νοσηλευομένοις	καὶ	παντοίοις ἀσθενειῶν εἴδεσι καταπονουμένοις τὴν
[3, 7]	τε κώμαις τε καὶ χώραις	καὶ	παντοίοις ἔθνεσιν, πάλιν ἐξ ἀνάγκης
[3, 7]	εἰς πάντα κατασπεῖραι τὰ ἔθνη,	καὶ	παντὸς γένους ἀνθρώπων διδάσκαλον εὐσεβείας
[3, 5]	φιλτάτων, γυναικὸς λέγω καὶ παίδων	καὶ	παντὸς γένους, τὸν ἀκτήμονα τρόπον
[3, 6]	ἦν γόης, ὡς ἐλεύθερον ἀφεῖσθαι	καὶ	παντὸς ἐκτὸς κινδύνου τὸν αὐτὸ
[3, 5]	εὐσεβῆ καὶ σεμνὸν βίον ἀσπασαμένων	καὶ	πάντων μὲν τῶν οἰκείων ὠλιγωρηκότων,
[3, 6]	ὅλως γοητείᾳ προσέχων τὸν νοῦν,	καὶ	πάντως γέ που ἀπειρημένοις πράγμασιν
[3, 2]	καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια, ἃ	καὶ	παρὰ πόδας διασαφῶν ἑρμηνεύει, φήσας·
[3, 7]	Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν τοῦ θεοῦ	καὶ	παρὰ τοῖς σαὐτοῦ ὡμολογημένον οὐ
[3, 5]	αὐτοῦ γραφέντι εὐαγγελίῳ τὸν τρόπον·	Καὶ	παράγων ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς εἶδεν
[3, 5]	πλείους, εἰ μή τισιν θαυμαστοῖς	καὶ	παραδόξοις ἔργοις καὶ ξενιζούσῃ κέχρητο
[3, 2]	εἰσιν Πάλιν Μωσῆς θαυμασίοις ἔργοις	καὶ	παραδοξοποιίαις τὴν πρὸς αὐτοῦ καταγγελθεῖσαν
[3, 7]	ἀλλὰ καὶ δύναμιν αὐτοῖς ἔνθεον	καὶ	παραδοξοποιὸν πεποιηκέναι, τοτὲ μὲν φήσας
[3, 6]	ἐπιδέδεικται δύναμις; ἰάσεις δὲ τοσάσδε	καὶ	παραδόξους εὐεργεσίας τοιάσδε, οἵας ὁ
[3, 6]	καὶ μετὰ ταῦτα τοιοῦτον ἢ	καὶ	παραπλήσιον τετόλμηται, ὡς εἰκότως φάναι
[3, 6]	τὸ ὄνομα φρίττει, ὑπεξίσταταί τε	καὶ	παραχωρεῖ τῇ τῆς προσηγορίας δυνάμει;
[3, 3]	ὄφεως καὶ ἐχίδνης ἄρκτου τε	καὶ	παρδάλεως καὶ συὸς ψυχῆς κατ´
[3, 2]	Καὶ συμβοσκηθήσεται λύκος μετὰ ἀρνός,	καὶ	πάρδαλις συναναπαύσεται ἐρίφῳ, καὶ μοσχάριον
[3, 4]	τινα συνδιατρίψας χρόνον, ἄνεισιν ὅθεν	καὶ	παρῆν, ὑπ´ ὀφθαλμοῖς αὐτῶν τὴν
[3, 6]	τῶν ὅλων ἀνατεθείκασιν, ἁγνείαν παντελῆ	καὶ	παρθενίαν ἀσκήσασαι. Ἕνα μὲν οὖν
[3, 2]	κατηγγελμένον βίον ὑποσχόμενος· ὃ δὴ	καὶ	παριστὰς λευκότερον, τοῖς πρὸς αὐτοῦ
[3, 6]	θυμάτων καὶ δαιμόνων ἐπικλήσεώς τε	καὶ	παρουσίας γοητεύοντας. Μή τι οὖν
[3, 6]	ἐν αὐτοῖς λανθάνειν, ἐνσεμνύνεσθαι δὲ	καὶ	παρρησιάζεσθαι ἐπὶ τῇ τῶν κρειττόνων
[3, 6]	ὁμολογούντων θεῖον ἀληθῶς χρῆμα γεγονέναι,	καὶ	πᾶσαν ἀνθρώπου φύσιν ὑπερβεβηκέναι τὸν
[3, 7]	αὐτῇ σαρκὶ καὶ σώματι κατοικῆσαι,	καὶ	πᾶσαν τὴν ἐν ἀνθρώποις οἰκονομίαν
[3, 5]	ἑλεῖν βίον. Οὕτως δέ τις	καὶ	πάσας ἁπλῶς εἰπεῖν τὰς τῶν
[3, 5]	δοξάσαι αὐτοῦ τὴν προσηγορίαν ποιητέον,	καὶ	πάσας ὕβρεις καὶ τιμωρίας ὑπομενετέον,
[3, 5]	ἀνιδρωτί, διὰ δὲ βασάνων ὑπομονῆς	καὶ	πάσης αἰκίας καὶ θανάτου, καὶ
[3, 5]	βλαστήματα, καὶ κρατεῖν μὲν ὀργῆς	καὶ	πάσης αἰσχρᾶς ἐπιθυμίας πειρᾶσθαι, μᾶλλον
[3, 5]	λόγων, ἀδικίας δὲ καὶ πλεονεξίας	καὶ	πάσης ἀκολασίας, τούς τε μαθητὰς
[3, 7]	καὶ ἐδημηγόρουν ἄνδρες λόγων ἄπειροι	καὶ	πάσης ἀμέτοχοι παιδείας; ἀλλὰ μὴν
[3, 6]	παλαιῶν δεισιδαιμονίᾳ, νόμοι δαιμόνων πολέμιοι	καὶ	πάσης ἐχθροὶ πολυθέου πλάνης, νόμοι
[3, 7]	τοῦ Ἰησοῦ γραφὰς πατρίοις χαρακτῆρσιν	καὶ	πατρίῳ φωνῇ μετελάμβανον. Καίτοι τίς
[3, 5]	λόγου τὰ τοιαῦτα εἶναι δοκεῖ;	καὶ	πείσειέ τις ἂν ἑαυτόν, ὡς
[3, 2]	ἁμαρτίας εἰς ἑαυτὸν ἀναδέξεται. Διὸ	καὶ	πείσεται τὰ τῶν ἡμαρτηκότων καὶ
[3, 5]	οὐδὲ Πέτρος τὰ πρὸς αὐτὸν	καὶ	περὶ αὐτοῦ λεχθέντα τῷ Ἰησοῦ
[3, 2]	Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει	καὶ	περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς
[3, 2]	τελευτὴν ἀποσιωπῆσαι αὐτοῦ. τί οὖν	καὶ	περὶ ταύτης Ἡσαΐας θεσπίζει; Ἄνθρωπος
[3, 6]	δὴ τοιαῦτά τινα ἦν ἰδεῖν	καὶ	περὶ τὸν σωτῆρα καὶ κύριον
[3, 2]	σύ Κἀγὼ πρωτότοκον θήσομαι αὐτόν	Καὶ	περὶ τούτου δὲ πάλιν εἴρηται·
[3, 2]	χρόνοις ὡρισμένοις περιγράφων, ἄκουε οἷα	καὶ	περὶ τούτου θεσπίζει· Οὐκ ἐκλείψει
[3, 6]	δρᾶν ἐπιχειροῦσιν, ἢ πετάλων ἐπιγραφαῖς	καὶ	περιάμμασιν χρῆσθαι, ἢ τοῖς κατεπᾴδειν
[3, 4]	Ἀναστὰς ἆρον τὸν κράββατόν σου,	καὶ	περιπάτει» ὁ δὲ τὸ κελευσθὲν
[3, 5]	τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγειραι	καὶ	περιπάτει» Σκυθρωπὰ δὲ αὐτοῖς προαγγέλλοντος
[3, 4]	ἄρτων εἰς κόρον πληρώσας, ὡς	καὶ	περιττὰ τοσαῦτα, ὅσα ἱκανὰ ἦν
[3, 6]	ἐχθροὶ πολυθέου πλάνης, νόμοι Σκυθῶν	καὶ	Περσῶν καὶ τῶν ἄλλων βαρβάρων
[3, 5]	καὶ αὐτὸς πρὸς αὐτῶν βάλλεται.	Καὶ	Πέτρος δὲ ἐπὶ Ῥώμης κατὰ
[3, 1]	πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες	καὶ	πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς Καὶ
[3, 7]	ποτε ὢν ἄρα τὴν φύσιν	καὶ	πηλίκος, ἄνδρας εὐτελεῖς ἐξ ἁλείας
[3, 5]	εἰκῆ δὲ καὶ μάτην πλανᾶσθαι	καὶ	πλανᾶν; τοῦτο γὰρ ἦν τὸ
[3, 5]	γῆς καλινδουμένους ἀγροίκους ἄνδρας πλανᾶν	καὶ	πλανᾶσθαι, καὶ μὴ ἐφ´ ἡσυχίας
[3, 5]	δὴ χθὲς καὶ πρώην ἀπατεῶνα	καὶ	πλάνης διδάσκαλον ὑπ´ ὀφθαλμοῖς ἁπάντων
[3, 2]	τῶν ἀπίστων οἱ πλείους γόητα	καὶ	πλάνον ἀποκαλοῦντες καὶ μυρίαις ἄλλαις
[3, 6]	λόγος τοὺς τοιούσδε διδασκάλου γόητος	καὶ	πλάνου μαθητὰς γεγονέναι νομίζειν; Καὶ
[3, 6]	ἄνδρας κατασκευάζει; ἆρ´ οὐχὶ γόητας	καὶ	πλάνους καὶ φαρμακέας αὐτῷ κατὰ
[3, 5]	ἑαυτοῖς δὲ τὰ πάντα πλαττόμενοι	καὶ	πλανῶντες μὲν οὓς δυνατόν· εἰ
[3, 5]	Ψευδώμεθα δὴ πάντες ὁμοῦ συμφώνως,	καὶ	πλαττώμεθα ἐπ´ οὐδενὸς ὠφελείᾳ, οὔθ´
[3, 3]	ὁ πλάνος; ἢ ὅτι μὴ	καὶ	πλείους σέβειν θεούς, ἐκ τῆς
[3, 5]	οἴνου τε καὶ κρεῶν ἀποχῆς,	καὶ	πλείστης ἄλλης ταπεινώσεως τοῦ σώματος,
[3, 6]	δοξοκοπῶν τὰ πολλὰ καὶ φαντασιοκοπῶν,	καὶ	πλέον τι παρὰ τοὺς πολλοὺς
[3, 5]	δηλαδὴ καὶ ἀσεβεῖν καὶ ἀδικεῖν	καὶ	πλεονεκτεῖν καὶ ἀποστερεῖν, καὶ εἴ
[3, 5]	μὴ σωφρόνων λόγων, ἀδικίας δὲ	καὶ	πλεονεξίας καὶ πάσης ἀκολασίας, τούς
[3, 5]	δὲ τῶν ἀμφὶ τὰς τελωνείας	καὶ	πλεονεξίας σχολαζόντων. τοῦτο οὐδεὶς τῶν
[3, 6]	γένος ἀνθρώπων ἐξενεγκεῖν ἀνακαλύψαι τε	καὶ	πληρῶσαι καὶ κηρῦξαι τὴν γνῶσιν
[3, 7]	τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» Ἀλλὰ	καὶ	πνεύματος αὐτοῖς ἐμπνεῦσαι λέγεται θείου,
[3, 3]	τοῖς πονηροῖς διατρίβειν δυνάμεις δαιμόνων	καὶ	πνευμάτων πονηρῶν καὶ τῶν ἐν
[3, 5]	τούτῳ τε πηγνύμενον καὶ χεῖρας	καὶ	πόδας καταπειρόμενον, ὄξει τε ποτιζόμενον,
[3, 5]	τοῖς ἐπιδόξοις καὶ σεμνοτέροις ἀπιστεῖν.	Καὶ	πόθεν τὸ περὶ αὐτοὺς ἐναντίον
[3, 1]	διὰ τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ, ἀλλὰ	καὶ	ποίᾳ δυνάμει κρατήσει, ὅτι μὴ
[3, 7]	πρῶτά φησιν· Δεῦτε, ἀκολουθεῖτέ μοι,	καὶ	ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» ἐπειδὴ
[3, 7]	φωνῇ τῇ Δεῦτε, ἀκολουθεῖτέ μοι,	καὶ	ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» φησάσῃ,
[3, 2]	κατήγγειλεν, τὸν τῶν ἁπάντων δημιουργὸν	καὶ	ποιητὴν μόνον παραγγείλας σέβειν· πρῶτος
[3, 6]	καὶ παλαιῶν νομοθετῶν φιλοσόφων τε	καὶ	ποιητῶν καὶ θεολόγων ἐξ ἐναντίας
[3, 5]	καὶ καταψεύσασθαι τῶν μὴ γεγονότων;	καὶ	ποίοις ἄρα πιθανὸν εἰπεῖν χρήσασθαι
[3, 6]	ἡμᾶς ἀπειργάσατο, ἐχθρούς τε δαιμόνων	καὶ	πολεμίους, ἀλλ´ οὐ φίλους οὐδὲ
[3, 7]	ἀγροὺς ἐμφυλίους στάσεις, διωγμούς τε	καὶ	πολέμους οὐ τοὺς τυχόντας, εἰ
[3, 2]	ἀνθρώποις προυβάλετο, καινοῦ τε βίου	καὶ	πολιτείας θεοσεβέσι προσηκούσης πρῶτος εἰσαγωγεὺς
[3, 5]	ποιητής, διδάσκαλος ἀνθρώπων τἀληθῆ σεβομένων.	Καὶ	πολλοὺς μὲν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ, πολλοὺς
[3, 2]	τοῦ προσώπου αὐτοῦ Ὡσαύτως δὲ	καὶ	πολὺ διαφερόντως ὁ ἡμέτερος σωτὴρ
[3, 2]	τὴν γῆν κατασκεψομένους· ὡσαύτως δὲ	καὶ	πολὺ κρεῖττον ὁ ἡμέτερος σωτὴρ
[3, 2]	μέσῳ τῆς θαλάσσης Ὡσαύτως δὲ	καὶ	πολὺ κρειττόνως ὁ σωτὴρ ἡμῶν
[3, 2]	Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς Μωσεῖ παραπλησίως	καὶ	πολὺ κρειττόνως πρῶτος τῆς κατ´
[3, 5]	ὅτι καὶ μετὰ τὴν τελευτήν,	καὶ	πολὺ μᾶλλον τότε ἢ πρότερον,
[3, 5]	ἱκετηριῶν τῶν πρὸς τὸν θεόν,	καὶ	πολὺ πρότερον δι´ ἄκρας σωφροσύνης
[3, 6]	διατριβῆς διάδοχοι, πορρωτάτω καθεστήκεσαν φαύλης	καὶ	πονηρᾶς ὑπονοίας, ὡς μηδὲ τοῖς
[3, 2]	Οὐδὲ τοὺς ἑπτὰ τῶν τετρακισχιλίων	καὶ	πόσας σπυρίδας ἐλάβετε; Πάλιν Μωσῆς
[3, 2]	τοὺς πέντε ἄρτους τῶν πεντακισχιλίων	καὶ	πόσους κοφίνους ἐλάβετε; Οὐδὲ τοὺς
[3, 6]	αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ»	Καί	ποτε ἀναγκαίως ἐπ´ ὠφελείᾳ καὶ
[3, 4]	καταπονουμένοις τὴν ἴασιν ἀφθόνως δωρούμενος.	Καὶ	ποτὲ μὲν ἔφησεν παραλυτικῷ· Ἀναστὰς
[3, 6]	καὶ ἀληθῶς λαοπλάνος πάντα ἐγχειρεῖ	καὶ	πράττει δοξοκοπῶν τὰ πολλὰ καὶ
[3, 6]	νέων διδασκάλων ὠφελημένον, τὰ ὅμοια	καὶ	πρὸ αὐτοῦ πεποιηκότων, τί ἄλλο
[3, 2]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν προρρήσεώς τε	καὶ	προγνώσεως, καὶ ὡς πᾶσιν ἀνθρώποις
[3, 5]	τῶν ἐθνῶν ἁπάντων περίοδον, ἀλλὰ	καὶ	προελθόντας κατορθῶσαι τὸ ἐπιτήδευμα; σκέψαι
[3, 7]	ἐπαγγελίαν, δι´ ἧς ἔμελλον ἐπιθαρρεῖν	καὶ	προθύμως ἐπιδιδόναι σφᾶς αὐτοὺς τοῖς
[3, 3]	ὡς ἱστορεῖται. Εἰ δὴ οὖν	καὶ	πρόπαλαι παῖδες Ἑβραίων, τῶν δὴ
[3, 5]	τῶν μαθητῶν αὐτοῦ διαβολήν, ὅτε	καὶ	πρὸς αὐτῶν καὶ δίχα τῆς
[3, 5]	πρῶτον τῶν ἀπίστων τάγμα, φέρε	καὶ	πρὸς τὸ δεύτερον στῖφος ἐνστῶμεν.
[3, 2]	οὔπω καὶ νῦν παύονται, φέρε	καὶ	πρὸς τούτους ἀποκρινώμεθα, οἴκοθεν μὲν
[3, 5]	καὶ παιόμενον κατὰ κόρρης καλάμῳ,	καὶ	πρὸς τῶν ὁρώντων ὀνειδιζόμενον; ἀλλὰ
[3, 3]	δεόμενος» Εἰ δὴ οὖν ταῦτα	καὶ	πρὸς τῶν παρ´ Ἕλλησι διαπρεπῶν
[3, 3]	παῖδες Ἑβραίων, τῶν δὴ μάλιστα	καὶ	πρὸς τῶν χρησμῶν ἐπὶ σοφίᾳ
[3, 7]	ἦν οὗτος οὗ τῇ δυνάμει	καὶ	προσηγορίᾳ τὸ θαῦμα γέγονεν· εἶτα
[3, 5]	τις λέγων εἰρωνείᾳ ταῦτα φάναι	καὶ	προσποιήσει· βούλεσθαι μὲν γὰρ τοὺς
[3, 6]	τινες ἄλλοι κρείττους αὐτοῦ πεφήνασιν	καὶ	πρότεροι τῷ χρόνῳ καὶ αὐτοῦ
[3, 2]	σήμερον Ἰουδαίους ὀνομάζεσθαι, σφόδρα θαυμαστῶς	καὶ	προφητικῶς τὸ πᾶν ἔθνος Ἰουδαίων
[3, 3]	τῶν πάλαι θεοφιλῶν ἀνδρῶν τε	καὶ	προφητῶν ἄντικρυς εὐσεβῆ παιδεύματα. Εἰ
[3, 5]	φίλοι, τὸν μὲν δὴ χθὲς	καὶ	πρώην ἀπατεῶνα καὶ πλάνης διδάσκαλον
[3, 6]	ἐπιδεδημηκέναι τῷ βίῳ, ᾗ μόνῃ	καὶ	πρώτῃ τὰ μηδεπώποτε παρ´ ἀνθρώποις
[3, 2]	διδασκαλίας τοῖς λοιποῖς ἔθνεσι καθηγήσατο,	καὶ	πρῶτος ἀνατροπὴν τῆς καθ´ ὅλην
[3, 5]	ἐξενηνοχότων. Ὁ μὲν οὖν κύριος	καὶ	πρῶτος καὶ ἀληθὴς λόγος εἴη
[3, 5]	πέτραν οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν,	καὶ	πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς,
[3, 3]	ζῴων ἀλόγων σφαγαῖς μηδ´ αἵμασι	καὶ	πυρὶ μηδὲ τοῖς ἀπὸ γῆς
[3, 7]	Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη»	Καὶ	πῶς, εἶπον ἂν οἱ μαθηταὶ
[3, 2]	βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν τῆς πληγῆς»	καὶ	πῶς ἔσται; Ἐὰν δῶτε» φησίν,
[3, 5]	εὔλογον, μόνοις δὲ τούτοις ἀπιστεῖν;	καὶ	πῶς οὐκ ἐμφανὴς ὁ φθόνος;
[3, 6]	ἀνοσίοις ἐγχειρῶν, πάντα πράττει αἰσχροῦ	καὶ	ῥυπαροῦ κέρδους χάριν. Μή τι
[3, 6]	εὐσεβείᾳ, ὃν οἷα πατέρα τιμῶν	καὶ	σέβων τὰ μάλιστα ἀποδείκνυται ἐκ
[3, 3]	ὅτι οὐρανὸς αὐτὸς καὶ ἥλιος	καὶ	σελήνη καὶ ἄστρα ἔργα θεοῦ
[3, 3]	αὐτὸν τὸν οὐρανὸν καὶ ἥλιον	καὶ	σελήνην καὶ ἄστρα καὶ τὸν
[3, 3]	αὐτόν τε οὐρανὸν καὶ ἥλιον	καὶ	σελήνην καὶ τοὺς λοιποὺς ἀστέρας,
[3, 5]	ἀπιστεῖσθαι τοσοῦτο πλῆθος ἀνδρῶν εὐσεβῆ	καὶ	σεμνὸν βίον ἀσπασαμένων καὶ πάντων
[3, 5]	ἀληθεστάτοις, ἐν δὲ τοῖς ἐπιδόξοις	καὶ	σεμνοτέροις ἀπιστεῖν. Καὶ πόθεν τὸ
[3, 5]	βάσανοι καὶ φυλακαί, πῦρ τε	καὶ	σίδηρος, καὶ σταυροὶ καὶ θῆρες,
[3, 6]	τῶν πραγμάτων αὐτόπται διὰ πυρὸς	καὶ	σιδήρου δοκιμῆς τὴν ὑπὲρ ὧν
[3, 7]	δὲ καὶ Ἀρμενίους, καὶ Χαλδαίους,	καὶ	Σκύθας, καὶ Ἰνδούς, καὶ εἴ
[3, 5]	τῆς ἀληθείας ἐν τοῖς ἀπεμφαίνουσι	καὶ	σκυθρωποῖς παραχαράξαντες πῶς οὐκ ἂν
[3, 2]	αὐτῷ ὀψόμενον, καὶ κληρονομοῦντα πολλούς,	καὶ	σκῦλα τοῖς οἰκείοις διανέμοντα; Καὶ
[3, 6]	ἄλλοθεν ἐβόα· Ἔα, τί ἡμῖν	καὶ	σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ θεοῦ;
[3, 6]	ὥσπερ σὺ γοητείαν, ἀλλ´ εὐσέβειαν	καὶ	σοφίαν καὶ εἰς οὐρανοὺς ἄνοδον
[3, 7]	φαρμακέα, ἀλλ´ εὐσεβῆ καὶ δικαιότατον	καὶ	σοφὸν καὶ οὐρανίων ἁψίδων οἰκήτορα.
[3, 2]	ἐγεννήθη Ἰησοῦς ὁ Χριστός, ὡς	καὶ	σπήλαιον δείκνυσθαι πρὸς τῶν ἐπιχωρίων
[3, 7]	Λέγονται γοῦν ἤδη τινὲς βουθυσίας	καὶ	σπονδὰς ὡς ἂν ἤδη θεοῖς
[3, 5]	φυλακαί, πῦρ τε καὶ σίδηρος,	καὶ	σταυροὶ καὶ θῆρες, ὧν μάλιστα
[3, 5]	φιλοσόφου διδασκαλίας εἰς ἔρωτα συμβεβηκότας,	καὶ	στέρξαντας βίον καρτερικὸν καὶ ἐπίπονον,
[3, 2]	γενέσεως θεσπίζεται ὑπὸ Μιχαίου λέγοντος·	Καὶ	σὺ Βηθλεὲμ οἶκος Ἐφραθά, ὀλιγοστὸς
[3, 7]	ἐν ἀνθρώποις οἰκονομίαν ἐπιτελέσαι μαρτυροῦντα;	Καὶ	σὺ δ´ ἂν αὐτὸς καταμάθοις
[3, 5]	αὐτὸν θερμαινόμενον. Ἐμβλέψασα αὐτῷ λέγει,	καὶ	σὺ μετὰ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου
[3, 5]	τε καθαρίσαι καὶ νεκροὺς ἐγεῖραι.	Καὶ	συλλήβδην εἰπεῖν, ἃ μήτε εἴδομεν
[3, 2]	μεταβολὴν θεσπίζει. Λέγει δ´ οὖν·	Καὶ	συμβοσκηθήσεται λύκος μετὰ ἀρνός, καὶ
[3, 5]	καὶ εἰς πάντας προελθόντες ἀνθρώπους,	καὶ	σύμπασαν τὴν οἰκουμένην καταπλήσωμεν τῶν
[3, 7]	βίβλος τῶν Πράξεων συνῳδὰ τούτοις	καὶ	σύμφωνα μαρτυρεῖ· ἔνθα ἱστοροῦνται καὶ
[3, 5]	δεδόσθω τιμᾶν αὐτὸν συνόντα ἔτι	καὶ	σὺν αὐτοῖς διατρίβοντα καὶ δι´
[3, 6]	αὐτῇ τῇ τοῦ Ἰησοῦ προσηγορίᾳ	καὶ	σὺν εὐχαῖς καθαρωτάταις πᾶν τὸ
[3, 3]	αἰωνίου ζωῆς καὶ οὐρανῶν βασιλείας	καὶ	σὺν θεῷ μακαρίας διαγωγῆς, τίνα
[3, 3]	τὸν περὶ γῆν ἀέρα πωτᾶσθαι	καὶ	σὺν τοῖς πονηροῖς διατρίβειν δυνάμεις
[3, 7]	Μακεδόνων, καὶ Βιθυνῶν καὶ Ἑλλήνων,	καὶ	συνελόντι φάναι τῶν λοιπῶν τῶν
[3, 7]	θειοτέρᾳ καὶ ὑπὲρ ἄνθρωπον δυνάμει	καὶ	συνεργίᾳ τοῦ φήσαντος αὐτοῖς· Μαθητεύσατε
[3, 2]	πνεῦμα τοῦ θεοῦ, πνεῦμα σοφίας	καὶ	συνέσεως καὶ τὰ λοιπά. Εἶθ´
[3, 6]	τὰς βίβλους κατέκαιον ἐνώπιον πάντων,	καὶ	συνεψήφισαν τὰς τιμὰς αὐτῶν, καὶ
[3, 2]	σοί, καὶ ἐπιθήσω ἐπ´ αὐτοὺς	καὶ	Συνήγαγεν ἑβδομήκοντα ἄνδρας ὡσαύτως δὲ
[3, 5]	ἂν ἑαυτόν, ὡς τοιαῦτα πλασάμενοι	καὶ	συνθέμενοι ἀλλήλοις εὐτελεῖς ἄνδρες καὶ
[3, 7]	ἐπὶ τὴν τοῦ αἰτίου ζήτησιν,	καὶ	συνομολογεῖν μὴ ἄλλως αὐτοὺς κεκρατηκέναι
[3, 3]	ὅλων ποιητοῦ γεγονότα ἀποφηνάμενοι. Ἀλλὰ	καὶ	συντέλειαν καὶ μεταβολὴν τὴν ἐπὶ
[3, 3]	ἐχίδνης ἄρκτου τε καὶ παρδάλεως	καὶ	συὸς ψυχῆς κατ´ οὐδέν, ὅσον
[3, 7]	τὴν ἀνωτάτω ἐν ἀνθρώπου μορφῇ	καὶ	σχήματι μᾶλλον δ´ ἐν αὐτῇ
[3, 7]	μᾶλλον δ´ ἐν αὐτῇ σαρκὶ	καὶ	σώματι κατοικῆσαι, καὶ πᾶσαν τὴν
[3, 6]	Καί ποτε ἀναγκαίως ἐπ´ ὠφελείᾳ	καὶ	σωτηρίᾳ πολλῶν Σαμαρείτιδι γυναικὶ διαλεγόμενον
[3, 6]	Ὁ δὴ οὖν ἑτέροις σεμνοῦ	καὶ	σώφρονος βίου εὐσεβείας τε τῆς
[3, 6]	παρασκευάζων, καὶ εἰ σώφρων αὐτὸς	καὶ	σωφρόνων λόγων διδάσκαλος, καὶ εἰ
[3, 2]	συνιδεῖν ἢ μόνοις τοῖς ἐξομολογησαμένοις	καὶ	τὰ δῶρα τὰ ὑπὲρ ἁμαρτιῶν
[3, 4]	θειοτέρων ἔργων αὐτοῦ. Φέρε δὴ	καὶ	τὰ θειότερα σκεψώμεθα. Καὶ δὴ
[3, 7]	ποιητὴς ἢ δυνάμει θείᾳ, ἣν	καὶ	τὰ ἱερὰ λόγια μαρτυροῦσιν αὐτῷ,
[3, 2]	πρῶτος εἰσαγωγεὺς καὶ νομοθέτης ἀποδέδεικται.	Καὶ	τὰ λοιπὰ δὲ τὰ περὶ
[3, 2]	θεοῦ, πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως	καὶ	τὰ λοιπά. Εἶθ´ ὑποβὰς ἑξῆς
[3, 2]	τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ»	καὶ	τὰ λοιπά. Σημαίνει δὲ διὰ
[3, 2]	τραύματα, τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἰαθῶμεν.	Καὶ	τὰ μὲν αἴτια, ὧν παρ´
[3, 5]	δέ; οἱ καταψευδόμενοι τοῦ διδασκάλου	καὶ	τὰ μὴ γεγονότα τῇ αὐτῶν
[3, 5]	ἀκολάστου, τοῦ δὲ κλέπτειν τοὐναντίον	καὶ	τὰ οἰκεῖα προΐεσθαι τοῖς δεομένοις,
[3, 5]	μὴ δι´ ἀπάτης θέλγων αὐτοὺς	καὶ	τὰ οἰκεῖα προϊσχόμενος ἐξῳκειοῦτο, ἐλευθέρῳ
[3, 5]	αὐτόθι ἐπίσκοποι Ἰουδαῖοι γεγονέναι, ὧν	καὶ	τὰ ὀνόματα εἰσέτι νῦν παρὰ
[3, 5]	τῇ αὐτῶν παραδιδόντες γραφῇ, ἆρα	καὶ	τὰ πάθη κατεψεύσαντο αὐτοῦ; τὴν
[3, 5]	ἐπὶ τὴν ἄλλην βάρβαρον γῆν,	καὶ	τὰ παρὰ τοῖς πᾶσιν ἀνατρέπωμεν.
[3, 2]	Ἰουδαίων θεὸν ἀλλὰ καὶ ἐθνῶν	καὶ	τὰ πᾶσι τοῖς ἔθνεσι λυσιτελῆ
[3, 2]	καὶ διαφέρων ἀναφανῇ, τὸ τηνικάδε	καὶ	τὰ περὶ τῆς θειοτέρας αὐτοῦ
[3, 5]	αὐτοὺς ἐνετίθετο. τοιαῦτα δὲ ἦν	καὶ	τὰ περὶ τῶν μελλόντων διὰ
[3, 2]	δὲ τὰ περὶ κόσμου γενέσεως,	καὶ	τὰ περὶ ψυχῆς ἀθανασίας, καὶ
[3, 7]	εἰς ἀνθρώπους αὐτοῦ παραδόξῳ ἐπιδημίᾳ	καὶ	τὰ Ῥωμαίων ἀκμάσαι συνηνέχθηείνου τε
[3, 2]	ἀνειληφότος αὐτοῦ τὰ ἡμέτερα ἀμπλακήματα	καὶ	τὰ τῆς ἡμετέρας κακίας τραύματα,
[3, 2]	περὶ αὐτὸν δύναμις· οἷς ἀκολούθως	καὶ	τὰ τῆς κατ´ αὐτὸν θεολογίας,
[3, 5]	ζώνας, μὴ πήραν εἰς ὁδόν	καὶ	τὰ τοιαῦτα, τῇ δὲ πάντα
[3, 2]	ταῦρος καὶ λέων ἅμα βοσκηθήσονται	καὶ	τὰ τούτοις παραπλήσια, ἃ καὶ
[3, 2]	τίθεσθαι. Καὶ Μωσῆς μὲν τοσαῦτα	καὶ	τὰ τούτων ἕτερα πλείω περὶ
[3, 5]	καινῆς· οἱ δὲ ταῦτα μετερχέσθων,	καὶ	τὰ τούτων ἔτι μοχθηρότερα, διὰ
[3, 7]	πάντες τῆς ἐνθέου προσηγορίας ἠξιωμένοι	καὶ	τὰ Χριστοῦ φρονεῖν αὐχοῦντες, ἐπ´
[3, 5]	αὐτοὺς θαυμάσειεν δι´ ὑπερβολὴν φιλοσοφίας	καὶ	ταῖς κατὰ νόμον συγκεχωρημέναις γαμεταῖς
[3, 6]	εἰ χρηματιζόμενον τὸν διδάσκαλον ἑώρων	καὶ	τἀναντία οἷς ἑτέρους ἐδίδασκεν μετιόντα;
[3, 5]	ὑπηκόους καὶ φονεύειν καὶ μοιχεύειν	καὶ	τἀναντία πράττειν οἷς νομοθετεῖν προσποιεῖται,
[3, 7]	πηλίκος, ἄνδρας εὐτελεῖς ἐξ ἁλείας	καὶ	ταπεινοῦ βίου προσοικειωσάμενος, τούτοις κέχρηται
[3, 6]	τοῦ τὰς ἐν ὄρεσι διατριβὰς	καὶ	τὰς ἀναχωρήσεις διώκειν καὶ φεύγειν
[3, 5]	πάντα δὲ αὐτῷ τὰ παράδοξα	καὶ	τὰς θαυματουργίας πεπλασμένως ἐπιγραφόντων, ὡς
[3, 5]	δὲ τὴν πρόσκαιρον ταυτηνὶ ζωὴν	καὶ	τὰς κατ´ αὐτὴν ἡδυπαθείας μεταδιώκων,
[3, 5]	μᾶλλον εἰς πάντας αὐτόν τε	καὶ	τὰς παραδοξοποιίας αὐτοῦ καταγγέλλοντες. Ἐπὶ
[3, 7]	προσεκόμιζον (λέγω δὲ τὰς θαυματουργίας	καὶ	τὰς παραδοξοποιίας αὐτοῦ τάς τε
[3, 5]	πάντας τὸ τοῦ Ἰησοῦ ὄνομα,	καὶ	τὰς παραδόξους πράξεις αὐτοῦ κατά
[3, 5]	διασυρμοὺς δικαστῶν, τάς τε ὕβρεις	καὶ	τὰς πληγὰς τὰς κατὰ προσώπου,
[3, 5]	τὸν σεμνὸν βίον. ταύτῃ γὰρ	καὶ	τὰς τῶν παρ´ Ἕλλησι φιλοσόφων
[3, 2]	πάρδαλις συναναπαύσεται ἐρίφῳ, καὶ μοσχάριον	καὶ	ταῦρος καὶ λέων ἅμα βοσκηθήσονται
[3, 5]	τῶν ὁρώντων ὀνειδιζόμενον; ἀλλὰ γὰρ	καὶ	ταῦτα, καὶ ὅσα τούτοις {συμ}
[3, 6]	παρ´ ἀνθρώποις μνημονευθέντα κατώρθωται. Ἀλλὰ	καὶ	ταῦτα μὲν ὧδε τέλος ἐχέτω.
[3, 6]	καὶ γόητα νομίζειν; Σκέψαι δὲ	καὶ	ταῦτα πάλιν· γόης, ὅταν ἑτέροις
[3, 2]	καὶ ἀναβιοῦν, ἔτι περὶ αὐτοῦ	καὶ	ταῦτα προστίθησιν, ἑξῆς ἐπιλέγων· Καὶ
[3, 6]	ἀγαγεῖν τολμῆσαι τὰς ἀπηγορευμένας βίβλους	καὶ	ταύτας ἐνώπιον πάντων πυρὶ παραδοῦναι.
[3, 6]	ἦν γνωρίζειν. Φέρε δ´ ἔτι	καὶ	ταύτῃ τὸν λόγον διερευνησώμεθα. Γόητα
[3, 2]	ὕδωρ αὐτοῖς τεῖχος ἐκ δεξιῶν	καὶ	τεῖχος ἐξ εὐωνύμων Ὡσαύτως δὲ
[3, 2]	ὃν ἥξειν προφητεύεται, καὶ γένεσιν,	καὶ	τελευτήν, καὶ ἀναβίωσιν, καὶ ἀρχὴν
[3, 5]	χιτῶνα ἐν χλαμύδος σχήματι περιβληθέντα,	καὶ	τέλος αὐτὸν αὐτὸ τὸ τοῦ
[3, 6]	πάσας δὲ βασάνων ἰδέας ὑπομείναντες,	καὶ	τέλος διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος
[3, 7]	ὕβρεις αὐτὸν καὶ ἀτιμίας ὑπομεῖναι	καὶ	τέλος τὴν αἰσχίστην καὶ τοῖς
[3, 5]	φιλάληθες ὑποφαίνων τοῦ ἰδίου τρόπου	καὶ	τελώνην ἑαυτὸν ἀπεκάλει, μὴ ἐπικρύπτων
[3, 2]	ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ λήψεται,	καὶ	τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσι τὸ
[3, 2]	πρόσωπον ἐν πᾶσι τοῖς σημείοις	καὶ	τέρασι Δέδεικται τοίνυν τὸ ἔνθεον
[3, 2]	Μωσῆς ἔναντι κυρίου τεσσαράκοντα ἡμέρας	καὶ	τεσσαράκοντα νύκτας, ἄρτον οὐκ ἔφαγεν,
[3, 5]	ὅτι δὴ ἐλυπεῖτο» καὶ ἠδημόνει»	καὶ	τετάρακτο τὴν ψυχήν, ὅτι αὐτοὶ
[3, 6]	ἢ θείᾳ καὶ ἀπορρήτῳ δυνάμει	καὶ	τῇ ἀνωτάτω περὶ τοῦ τῶν
[3, 2]	σωτὴρ ἡμῶν Ἐπετίμησε τῷ ἀνέμῳ	καὶ	τῇ θαλάσσῃ, καὶ ἐγένετο γαλήνη
[3, 7]	ἤδη λοιπὸν ἀληθεύειν εὐλόγως ἐνομίζοντο,	καὶ	τῇ μετὰ τὸν θάνατον ἀναβιώσει
[3, 4]	αὐτοῦ ληφθέντος πρὸς τῶν γνωρίμων	καὶ	τῇ προσηκούσῃ παραδοθέντος ταφῇ, τριταῖος
[3, 5]	ὥσπερ τι φόβητρον αὐτοῖς ἀντιτάττοντες,	καὶ	τὴν ἀπ´ αἰῶνος ἐξ αὐτῶν
[3, 6]	τοῦ σώματος ἡδονάς, ἄτρωτον δὲ	καὶ	τὴν διάνοιαν παντὸς αἰσχροῦ πάθους
[3, 2]	σοι ἔθνη τὴν κληρονομίαν σου,	καὶ	τὴν κατάσχεσίν σου τὰ πέρατα
[3, 2]	ἀπαγορεύσας εἰδωλολατρεῖν· πρῶτος δὲ αὐτοῖς	καὶ	τὴν περὶ μοναρχίας θεολογίαν κατήγγειλεν,
[3, 5]	γένους, τὸν ἀκτήμονα τρόπον ἑλομένων,	καὶ	τὴν περὶ τοῦ διδασκάλου μαρτυρίαν
[3, 2]	νῦν μετὰ τὸν θάνατον αὐτοῦ	καὶ	τὴν ταφήν, Κύριος φησίν, βούλεται
[3, 5]	τὴν ἑνὸς λέγω μαθητοῦ προδοσίαν,	καὶ	τὴν τῶν συκοφαντῶν κατηγορίαν, χλεύας
[3, 7]	ψυχή· εὐσεβέστατον ἄρα ἔφη αὐτόν,	καὶ	τὴν ψυχὴν αὐτοῦ, καθάπερ καὶ
[3, 3]	ταπεινὰ μὲν καὶ γεώδη ταῦτα	καὶ	τῆς ἀθανάτου φύσεως οὐδαμῶς οἰκεῖα
[3, 3]	πραότητος καὶ ἐπιεικείας σωφροσύνης τε	καὶ	τῆς ἄλλης ἀρετῆς διδάσκαλος τοῖς
[3, 7]	ἄρα τὸ τῆς ἐνθέου βουλῆς	καὶ	τῆς ἐνεργούσης ἐν αὐτοῖς θείας
[3, 3]	οὖν ἔτι μᾶλλον τῆς θεομαχίας	καὶ	τῆς θεοεχθρίας ἕνεκεν ἀποτρεπτέας εἶναι,
[3, 2]	μεριεῖ σκῦλα» Ἔνθα λοιπὸν ἤδη	καὶ	τῆς κληρονομίας τοῦ Χριστοῦ μέμνηται
[3, 2]	καὶ γένος καὶ τρόπον γενέσεως	καὶ	τῆς παρθένου τὸ θαῦμα καὶ
[3, 6]	ἀπόρρητα, ἐλέγχους τε αὐτοὺς ἑαυτῶν	καὶ	τῆς προτέρας αὐτῶν μοχθηρίας ἀπεργάζεσθαι.
[3, 5]	μᾶλλον δὲ ὅτι καὶ βάρβαροι,	καὶ	τῆς Σύρων οὐ πλέον ἐπαΐοντες
[3, 4]	καὶ τοῦ κρασπέδου ἐπιλαβομένη ὁμοῦ	καὶ	τῆς τῶν κακῶν ἰάσεως ἐπελάβετο,
[3, 2]	αὐτὸν ὁ πατὴρ τῆς ὑπακοῆς	καὶ	τῆς ὑπομονῆς ἕνεκα δεδώρηται αὐτῷ
[3, 2]	τὴν ἀρχὴν μηδὲ ὀμνύναι νομοθετεῖ.	Καὶ	τί με δεῖ μηκύνειν τὸν
[3, 5]	σφᾶς ἀποστερεῖν προηγουμένους ἀμνησικάκως φέρειν.	Καὶ	τί με δεῖ συναγαγεῖν πάνθ´
[3, 5]	κἂν μυρίοις ἔνοχος ἁλίσκηται πλημμελήμασιν.	Καὶ	τί με χρὴ μυρία συναγαγεῖν
[3, 3]	πῶς ἂν πλάνος ἐνδίκως ὀνομασθείη;	καὶ	τί με χρὴ πλείονα νῦν
[3, 5]	μέν τις τοῖς πολλοῖς ἐφαντάζετο,	καί	τι πλέον ἔχειν παρὰ τοὺς
[3, 5]	μαθητῶν τῆς σὺν αὐτῷ διατριβῆς,	καὶ	τί τὸ ἀναγκαῖον τῆς περὶ
[3, 2]	φησίν, Ἀνηγγείλαμεν ὡς παιδίον Θηλάζον	καὶ	Τιθιζόμενον καὶ Ὡς ῥίζαν ἀπὸ
[3, 3]	οἰκονομίας ἀπεστάλθαι· ἃς δὴ γνωρίζειν	καὶ	τιμᾶν κατὰ τὸ μέτρον τῆς
[3, 3]	καὶ ὅτι μάλιστα θεῶν προσηγορίας	καὶ	τιμὰς ἑαυτοῖς ὑφαρπάζουσιν, ταύτης δ´
[3, 3]	μελλούσης ἔσεσθαι κρίσεως, κολάσεις τε	καὶ	τιμωρίας ἀπαραιτήτους τοῖς ἀσεβέσιν ὑπογράφων
[3, 5]	προσηγορίαν ποιητέον, καὶ πάσας ὕβρεις	καὶ	τιμωρίας ὑπομενετέον, πάντα τε τρόπον
[3, 7]	οὖσιν τοῖς τοῦ Ἰησοῦ προσαγηοχέναι·	καὶ	τινὰ μὲν αὐτῶν τὸν Ἑρμῆν
[3, 4]	οἷς καὶ ἐπὶ βραχὺ ὁμιλήσας	καί	τινα συνδιατρίψας χρόνον, ἄνεισιν ὅθεν
[3, 7]	συνεκάλουν τοὺς παριόντας κἄπειτα ἐδημηγόρουν;	καὶ	τίς ἦν ἄρα αὐτοῖς τῆς
[3, 7]	κήρυκας ἀναδείξας τῆς αὐτοῦ διδασκαλίας.	Καὶ	τίς οὐκ ἂν ἐξεπλάγη καὶ
[3, 5]	ἄρα ποθοῦντες τὰ ἴσα παθεῖν;	καὶ	τίς πώποτ´ ἐπ´ οὐδενὶ λόγῳ
[3, 6]	ἢ ῥιζῶν καὶ βοτανῶν θυμιάμασιν	καί	τισιν ἄλλοις τοιουτοτρόποις ἀκέσεις τῶν
[3, 3]	θεραπεύειν τὸ θεῖον; ὅπως δὲ	καὶ	τίσιν λόγοις οἱ παλαιοὶ Ἑβραῖοι
[3, 6]	τῆς ψυχῆς αὐτῶν, καθάπτεσθαί τε	καὶ	τιτρώσκειν τὸ ἑκάστου συνειδός, ὡς
[3, 5]	καὶ ὕπουλον λέγοι τοῦ τρόπου,	καὶ	τὸ διάστροφα διδάξαι ἡμᾶς αὐτοὺς
[3, 2]	ἐνδεέσι προΐεσθαι προστάττει, ὑπερβὰς δὲ	καὶ	τὸ ἐπιορκεῖν τὴν ἀρχὴν μηδὲ
[3, 1]	ὁ μισθὸς αὐτοῦ μετ´ αὐτοῦ,	καὶ	τὸ ἔργον αὐτοῦ ἐναντίον αὐτοῦ.
[3, 5]	δ´ ἐπὶ πᾶσι τούτοις σπουδάζειν	καὶ	τὸ ἦθος μάλ´ εὐφυῶς ἐπικρύπτεσθαι
[3, 5]	ἐξ ἐναντίας πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν	καὶ	τὸ θεοῖς μὲν τοῖς ἐξ
[3, 2]	οὐ τὸ φονεύειν μόνον, ἀλλὰ	καὶ	τὸ θυμοῦσθαι ἀπαγορεύει, ἀντὶ τοῦ
[3, 7]	βασίλειον καθῄρητο. Ἐξ ἐκείνου τε	καὶ	τὸ Ἰουδαίων ἔθνος Ῥωμαίων δοῦλον
[3, 2]	γὰρ αὐτὸς εἰς ἀνθρώπους παρῆν	καὶ	τὸ Ἰουδαίων καθῄρητο βασίλειον· ἐκλελοίπει
[3, 2]	τοῖς παρὰ Μωσεῖ φερομένοις διαστέλλων,	καὶ	τὸ μὲν Ἔσται ὁ ἀνιστάμ?
[3, 5]	ἐπιτήδευμα; σκέψαι δὲ ὁποῖόν ἐστιν	καὶ	τὸ μηδένα μηδαμοῦ διάφωνον ἐξενεγκεῖν
[3, 4]	ἔνσαρκον, ἔνσωμον, αὐτὸν ἐκεῖνον, οἷος	καὶ	τὸ πρὶν ἦν, τοῖς οἰκείοις
[3, 2]	καὶ εἰς τὰ ἀριστερὰ ἐκπέτασον·	καὶ	τὸ σπέρμα σου ἔθνη κληρονομήσει»
[3, 2]	σαφέστατα τοῦτο παριστὰς διὰ τοῦ	Καὶ	τὸ σπέρμα σου ἔθνη κληρονομήσει»
[3, 7]	Ἰουδαίων ἔθνος Ῥωμαίων δοῦλον γέγονεν,	καὶ	τὸ Σύρων ὡσαύτως, Καππαδόκων τε
[3, 2]	τυγχανούσης προῆλθεν ἡ εὐλογημένη ῥίζα,	καὶ	τὸ Τιθιζόμενον καὶ Θηλάζον παιδίον.
[3, 2]	τῆς θαλάσσης κατὰ τὸ ξηρόν,	καὶ	τὸ ὕδωρ αὐτοῖς τεῖχος ἐκ
[3, 5]	τοῦτο γὰρ ἦν τὸ συμφέρον	καὶ	τὸ φέρεσθαι ἐξ ἐναντίας πᾶσι
[3, 3]	παιδεύειν τῶν ὑπαρχόντων ἐνδεέσι κοινωνεῖν	καὶ	τὸ φιλόπονον καὶ κοινωνικὸν περὶ
[3, 5]	ἀνδρὶ δὲ γόητι τοιάδε διδάσκοντι	καὶ	τοιάδε ἐπαγγελλομένῳ τίς ἂν τὴν
[3, 6]	ὃν ἐπεδήμει τῷ βίῳ χρόνον,	καὶ	τοιαύτας παραδόξους τεραστείας πεποιηκότα, ἃς
[3, 7]	εἶναι ἢ θεοῦ λόγον (διὸ	καὶ	τοιαύτας τεραστίας δυνάμεις πεποιηκέναι οἷα
[3, 6]	τοῦ νομιζομένου πλάνου τὰ γοητεύματα,	καὶ	τοιοίδε οἱ τοῦ Ἰησοῦ μαθηταί,
[3, 6]	Ἕλλην, τοιούτων κατέστη διδάσκαλος φοιτητῶν	καὶ	τοιούτων νόμων καὶ λόγων αὐθέντης,
[3, 4]	τῇ θαλάσσῃ καὶ τῷ κλύδωνι	καὶ	τοῖς ἀνέμοις, καὶ πάντα γε
[3, 6]	ὡς ἀληθῶς πλάνος τοῖς ἀπειρημένοις	καὶ	τοῖς ἀνοσίοις ἑαυτὸν ἐπιδίδωσιν ἀνοσίων
[3, 5]	καὶ θῆρες, ὧν μάλιστα προθυμητέον	καὶ	τοῖς κακοῖς ὁμόσε χωρητέον, ὑπόδειγμα
[3, 2]	ἀπαντήσομεν, ὡς περὶ ἀνδρὸς κοινοῦ	καὶ	τοῖς λοιποῖς παραπλησίου τέως τὴν
[3, 5]	καὶ ἁμαρτωλοὶ συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ	καὶ	τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ» Καὶ πάλιν
[3, 7]	ὑπομεῖναι καὶ τέλος τὴν αἰσχίστην	καὶ	τοῖς πάντων ἀνθρώπων κακουργοτάτοις ἐπηρτημένην
[3, 5]	τυχεῖν, ἔτι μᾶλλον τῷ Ἰησοῦ	καὶ	τοῖς παραδόξοις ἔργοις αὐτοῦ μετὰ
[3, 5]	μόνοις τούτοις τοῖς ἀνδράσιν ἀπιστητέον,	καὶ	τοῖς πᾶσιν, οἵτινες ποτ´ ἄρα
[3, 5]	δὲ καὶ ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα,	καὶ	τοῖς τούτων σοφοῖς ἀντικηρύττωμεν, μηδ´
[3, 1]	ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν« Ἀλλὰ	καὶ	τοῖς ὑπὸ πνευμάτων πονηρῶν ὀχλουμένοις,
[3, 7]	πάντων, μόνοις δὲ αὐτοῖς πείθεσθαι	καὶ	τοῖς ὑπὸ τοῦ σταυρωθέντος παρηγγελμένοις;
[3, 2]	ἐπὶ Μωσέα τοὺς ἀκροωμένους ἀνέπεμπον,	καὶ	τόν γε κατὰ τοῦ λαοῦ
[3, 5]	εἴη ἂν οὗτος. Σκεψώμεθα δὲ	καὶ	τὸν ἐναντίον. Ἔστω γὰρ ὁ
[3, 5]	προσώπου, μάστιγάς τε κατὰ νώτου,	καὶ	τὸν ἐξ ἀκανθῶν στέφανον ἐπ´
[3, 2]	πόνῳ» νῦν μετὰ τὴν σφαγὴν	καὶ	τὸν θάνατον αὐτοῦ φησιν· Καὶ
[3, 2]	ἐπὶ σχολῆς ἀναλέξασθαι ταῦτα; ἐπεὶ	καὶ	τὸν θάνατον Μωσέως μηδένα φασὶν
[3, 7]	μυστικωτέρας περὶ αὐτοῦ θεολογίας ἐφάψασθαι,	καὶ	τὸν θεὸν λόγον, ὅστις ποτ´
[3, 5]	καὶ ὑπηρέται γενόμενοι τοῦ λόγου»	Καὶ	τὸν Ἰωάννην δὲ ὅμοιον εὕροις
[3, 2]	διὰ μέσης τῆς θαλάσσης διῆλθε	καὶ	τὸν λαὸν ὡδήγησε. Λέγει δ´
[3, 5]	κρίνειεν, ἄνδρας μὲν εὐτελεῖς ὁμολογουμένως	καὶ	τὸν λόγον ἰδιώτας, εὐσεβοῦς δὲ
[3, 6]	παντὸς αἰσχροῦ πάθους φυλαξάντων, οἳ	καὶ	τὸν πάντα βίον ἐν ἐγκρατείᾳ
[3, 2]	θεοῦ ἐπὶ τῆς θαλάσσης περιπατήσας	καὶ	τὸν Πέτρον βαίνειν ἐπ´ αὐτῆς
[3, 3]	ἥλιον καὶ σελήνην καὶ ἄστρα	καὶ	τὸν σύμπαντα κόσμον πρὸς τοῦ
[3, 2]	γένος τε αὐτοῦ καὶ φυλὴν	καὶ	τόπον ὅθεν προελεύσεται, χρόνον τε
[3, 2]	πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς	Καὶ	τόπος δέ τις πάλιν ἀφωρισμένος
[3, 5]	μὲν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ, πολλοὺς δὲ	καὶ	τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐπηγάγετο. Ὁ Χριστὸς
[3, 5]	ἂν ἄλλως προσήγετο τοῦ Ἰουδαϊκοῦ	καὶ	τοῦ Ἑλληνικοῦ πλείους, εἰ μή
[3, 4]	ἱματίου προσψαῦσαι μόνον διανοηθεῖσα ὑποδύνει,	καὶ	τοῦ κρασπέδου ἐπιλαβομένη ὁμοῦ καὶ
[3, 5]	πιστότερον φαίνεσθαι, μέχρι τοῦ ναί	καὶ	τοῦ οὔ χωροῦντας, σὺν ἀληθείᾳ
[3, 5]	ἐπικρύπτων τὸν πρότερον ἑαυτοῦ βίον	καὶ	τοῦ συζύγου δεύτερον ἑαυτὸν κατέλεγεν.
[3, 3]	τῷ καὶ οὐρανοῦ καὶ γῆς	καὶ	τοῦ σύμπαντος κόσμου δημιουργῷ, αὐτός
[3, 5]	καὶ ὕβρεων ὑπὲρ οὐδενὸς ἀληθοῦς.	Καὶ	τοῦθ´ ἡμῖν ἤδη μεμελετήσθω. Ψευδώμεθα
[3, 1]	Πλὴν ἀλλὰ πέφανται τὸ εὐαγγέλιον	καὶ	τοὔνομα δὲ τοῦ εὐαγγελίου διὰ
[3, 7]	πρὸς αὐτῶν ἐπιτελουμένῃ τοὺς παρόντας	καὶ	τοὺς θεωμένους ἐκπλῆξαι. Ἐξέπληττον γὰρ
[3, 7]	προεξευμαρίσαντος τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ	καὶ	τοὺς θυμοὺς τῶν κατὰ πόλεις
[3, 7]	γῆς τὸ οἰκεῖον ἐπάγγελμα συνεστήσατο,	καὶ	τοὺς καλῶς ἔχειν φανέντας νόμους
[3, 5]	τις τόν τε καρτερικὸν βίον	καὶ	τοὺς λόγους αὐτῶν πάντας, φάσκων
[3, 3]	οὐρανὸν καὶ ἥλιον καὶ σελήνην	καὶ	τοὺς λοιποὺς ἀστέρας, εἰ καὶ
[3, 5]	ἀγροὺς καὶ κατὰ πόλιν διδάσκειν,	καὶ	τοὺς μὲν αὐτῶν τὴν Ῥωμαίων
[3, 2]	φείσῃ· πλάτυνον τὰ σχοινίσματά σου,	καὶ	τοὺς πασσάλους σου κατίσχυσον, ἔτι
[3, 6]	χλευάσει δὲ τοὺς περὶ ἀρετῆς	καὶ	τοὺς περὶ ψυχῆς ἀθανασίας λόγους;
[3, 2]	πονηροὺς ἀντὶ τῆς ταφῆς αὐτοῦ	καὶ	τοὺς πλουσίους ἀντὶ τοῦ θανάτου
[3, 2]	Σαφῶς γὰρ τὰ ἄλογα θρέμματα	καὶ	τοὺς προκαταλελεγμένους θῆρας οὐδὲ ἄλλους
[3, 5]	μηδ´ Αἰγυπτίους ἀνῶμεν, πολεμῶμεν δὲ	καὶ	τοὺς τούτων θεούς, μὴ τὰ
[3, 3]	κόσμου δημιουργῷ, αὐτός τε ἀνακείμενος	καὶ	τοὺς φοιτητὰς προσάγων ἀναγέγραπται, εἰσέτι
[3, 6]	δημιουργὸν πατέρα θεὸν ἀνακαλούμενος ἀποδείκνυται	καὶ	τοὺς φοιτητὰς τοιούτους εἶναι παρασκευάζων,
[3, 2]	καὶ τραυματισθήσεται λόγοις βλασφήμοις βαλλόμενος,	καὶ	τοῦτ´ ἔργον ἔσται τῶν ἡμετέρων
[3, 3]	ἔσεσθαι προσδοκᾶν ἐδίδαξεν, ταῖς Ἑβραίων	καὶ	τοῦτο ἀκολούθως γραφαῖς. τί οὖν;
[3, 2]	ὁ θαυμάσιος προφήτης διαρρήδην ἀπελέγχει,	καὶ	τοῦτο ἄντικρυς σχετλιάζων καὶ λέγων·
[3, 2]	Ἰουδαίων, ἐθνῶν δὲ ἔσεσθαι προσδοκίαν.	Καὶ	τοῦτο δὲ ἐπὶ μὲν τῶν
[3, 7]	ἐπ´ αὐτῶν ἐξουσίαν. Νῦν δὲ	καὶ	τοῦτο θεοῦ τοῦ ἐπὶ πάντων
[3, 2]	δυνάμεως αὐτοῦ χάριν κύριον ὁμολογοῦντα,	καὶ	τοῦτο πάλιν Μωσῆς συνιδὼν τῷ
[3, 5]	πῶς οὐκ ἄν τις ἐκπλαγείη;	καὶ	τοῦτο τεκμηράμενος ἐκ τοῦ μὴ
[3, 5]	δόξαν πειρῷτο. Πλὴν ἀλλ´ ἐδόθη	καὶ	τοῦτο ὡς ἐν ὑποθέσει, ὅπως
[3, 5]	μὴ δύνασθαι αὐτὸν ἐπικρύψασθαι, ἀλλὰ	καὶ	τοῦτον ἡμεῖς ἀδιαστρέπτως ἐπιλυώμεθα, μαρτυροῦντες
[3, 5]	διδασκάλου φαύλου καὶ διαστροφέως πεπειραμένοι,	καὶ	τούτου τὴν ἔκβασιν τῆς τελευτῆς
[3, 6]	θέσθαι νόμους τοὺς κατ´ εἰδωλολατρίας,	καὶ	τούτους κρατῦναι, ἀμάχους τε καὶ
[3, 2]	μόνῳ τῷ Ἰουδαίων προσῆκεν ἔθνει,	καὶ	τούτῳ ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας γῆς
[3, 7]	τοῦ Χριστοῦ λόγῳ πολεμεῖν προύθετο,	καὶ	τούτῳ πράττειν ἐνεδίδου τὸ καταθύμιον,
[3, 5]	φαύλων οἰκεῖον φύσεως; Ἔτι δὲ	καὶ	τούτῳ πρόςσχες. Εἰ δὴ καὶ
[3, 7]	παρὰ τῷ πατρὶ τυγχάνοντα κατήγγελλον,	καὶ	τούτῳ πῶς οὐκ ἂν προσέθεντο
[3, 5]	ἀποτέμνεται, Ἰωάννης τε νήσῳ παραδίδοται.	Καὶ	τούτων ταῦτα παθόντων οὐδεὶς τῶν
[3, 5]	ταῖς Πράξεσι τῶν Ἀποστόλων γέγραπται.	Καὶ	τούτων ταῦτα πεπονθότων, οἱ λοιποὶ
[3, 2]	οὐχ ὑπὲρ ἑαυτοῦ. Εἰ δὲ	καὶ	τραυματισθήσεται λόγοις βλασφήμοις βαλλόμενος, καὶ
[3, 5]	(ἐπὶ στόματος» δ´ οὖν δύο	καὶ	τριῶν μαρτύρων συνίσταται πᾶν ῥῆμα»
[3, 2]	προεῖπον αὐτοῦ φυλὴν καὶ γένος	καὶ	τρόπον γενέσεως καὶ τῆς παρθένου
[3, 5]	νεκρῶν ἀναβιῶσαι συνεγένετο, ἑστίας τε	καὶ	τροφῆς συνήθους ἐκοινώνησεν. Φυλαττέσθω δ´
[3, 1]	ἀπέσταλκέν με κηρῦξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν	καὶ	τυφλοῖς ἀνάβλεψιν ἥντινα προφητείαν ὁ
[3, 1]	καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς	Καὶ	τυφλοῖς δὲ τὴν ἀνάβλεψιν παρεῖχεν,
[3, 6]	τις τοιαύτην ἐπιφέρειν διαβολήν; οὐχὶ	καὶ	τυφλῷ δῆλον ὡς πᾶν τοὐναντίον
[3, 2]	αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσιν Λέλεκται δὲ	καὶ	τῷ Δαβίδ, ὡς ἄρα Ἐκ
[3, 5]	δὲ κωλύει οἷον ἐκ περιουσίας	καὶ	τῷ ἐξ Ἑβραίων Ἰωσήπῳ μάρτυρι
[3, 4]	ὡς χειμασθέντων ἐπετίμησεν τῇ θαλάσσῃ	καὶ	τῷ κλύδωνι καὶ τοῖς ἀνέμοις,
[3, 5]	ὡς τὰ μὴ ὄντα πλασαμένους,	καὶ	τῷ οἰκείῳ διδασκάλῳ τὰ μὴ
[3, 4]	ἐπὶ τοῦ ἰκρίου φωνήσας μέγα,	καὶ	τῷ πατρὶ παρατιθεὶς τὸ πνεῦμα,
[3, 2]	ἢ ἀμφὶ ταύτην οὐχὶ δὲ	καὶ	τῷ πορρωτάτω τῆς ἀλλοδαπῆς διατρίβοντι
[3, 6]	πλάνης, νόμοι Σκυθῶν καὶ Περσῶν	καὶ	τῶν ἄλλων βαρβάρων σωφρονισταί, ἐπιστρεπτικοί
[3, 7]	καὶ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ, καθάπερ	καὶ	τῶν ἄλλων εὐσεβῶν, μετὰ θάνατον
[3, 5]	λεπροὺς ἐκαθάρισεν, καὶ δαίμονας ἤλασεν,	καὶ	τῶν ἄλλων παραδόξων ἔργων γέγονεν
[3, 7]	τῶν ὁρατῶν πολεμίων κατεξανισταμένου, ἀλλὰ	καὶ	τῶν ἀοράτων, εἴ τινες ἄρ´
[3, 2]	τὸν τόπον τῆς σκηνῆς σου	καὶ	τῶν αὐλαιῶν σου, πῆξον, μὴ
[3, 5]	ἡμῶν διαγράφειν ἦθος πειρώμενον, ἀρκούντων	καὶ	τῶν εἰρημένων εἰς ἀπόδειξιν τοῦ
[3, 3]	δυνάμεις δαιμόνων καὶ πνευμάτων πονηρῶν	καὶ	τῶν ἐν τούτοις ἀρχόντων, οὓς
[3, 5]	χρειῶν ἕνεκα. Παρῄνει δ´ αὐτοῖς	καὶ	τῶν Ἰουδαίοις ὑπὸ Μωσέως παρηγγελμένων
[3, 2]	Διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλούς,	καὶ	τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα» Διὰ
[3, 2]	διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλοὺς	καὶ	τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα» Ἔνθα
[3, 2]	αὐτὸς κληρονομήσει πολλούς» καὶ ἐπιλέγει·	Καὶ	τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα» Τῶν
[3, 2]	ταῦτα γὰρ εἴρηται κληρονομήσειν πολλοὺς	καὶ	τῶν ἰσχυρῶν μερίσειν τὰ σκῦλα.
[3, 6]	πάλαι δ´ ἂν καταγελάσαντες αὐτοῦ	καὶ	τῶν λόγων καταπτύσαντες ἀνεχώρησαν τῆς
[3, 3]	τῆς Προπαρασκευῆς, παρ´ ὧν ἤδη	καὶ	τῶν νέων φιλοσόφων παῖδες τὰ
[3, 6]	αὐτὸν τὰ σοφὰ τῶν Αἰγυπτίων	καὶ	τῶν πάλαι παρ´ αὐτοῖς λεγομένων
[3, 3]	μεμολυσμένος) διὰ δὲ σιγῆς καθαρᾶς	καὶ	τῶν περὶ αὐτοῦ καθαρῶν ἐννοιῶν
[3, 5]	διαβολὰς εἰς ἄληστον αἰῶνα καταγράφοντες,	καὶ	τῶν πλημμεληθέντων αὐτοῖς τὰς κατηγορίας,
[3, 6]	ἱστορεῖται; τίνος δὲ οἱ γνώριμοι	καὶ	τῶν πραγμάτων αὐτόπται διὰ πυρὸς
[3, 1]	θαῦμα τῆς τῶν μελλόντων προγνώσεως,	καὶ	τῶν προρρήσεων τὰ ἀποτελέσματα, ὅπως
[3, 7]	Χριστοῦ μαθηταὶ δι´ ἁγνείας βίου	καὶ	τῶν πρὸς τὸν θεὸν εὐχῶν
[3, 5]	οὐκ ἦν σεμνότερον τοῦ πλάττεσθαι,	Καὶ	τῶν τοιῶνδε ποιητὴς ἔργων παραδόξων
[3, 5]	καὶ δεσμωτηρίων πειρᾶσθαι ἀτιμιῶν τε	καὶ	ὕβρεων ὑπὲρ οὐδενὸς ἀληθοῦς. Καὶ
[3, 2]	τεσσαράκοντα νύκτας, ἄρτον οὐκ ἔφαγεν,	καὶ	ὕδωρ οὐκ ἔπιεν« ὡσαύτως δὲ
[3, 3]	προσαγαγεῖν θεῷ, τὴν αὐτὴν δὲ	καὶ	ὕμνον οὖσαν καὶ ἡμῶν σωτηρίαν.
[3, 7]	κεκρατηκέναι τοῦ τολμήματος ἢ θειοτέρᾳ	καὶ	ὑπὲρ ἄνθρωπον δυνάμει καὶ συνεργίᾳ
[3, 2]	καὶ πείσεται τὰ τῶν ἡμαρτηκότων	καὶ	ὑπὲρ ἡμῶν ὀδυνηθήσεται, ἀλλ´ οὐχ
[3, 2]	τὴν χεῖρα ἐπὶ τὴν θάλασσαν,	καὶ	ὑπήγαγε κύριος τὴν θάλασσαν ἀνέμῳ
[3, 2]	χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τὴν θάλασσαν,	καὶ	ὑπήγαγεν κύριος τὴν θάλασσαν ἀνέμῳ
[3, 5]	αὐτῷ οἱ ἀπ´ ἀρχῆς αὐτόπται	καὶ	ὑπηρέται γενόμενοι τοῦ λόγου» Καὶ
[3, 7]	γεγονότα, εὐφήμως τε αὐτοῦ μνημονεύουσιν.	καὶ	ὑποβὰς ἐπιλέγει· Περὶ γοῦν τοῦ
[3, 4]	οὐρανοὺς πορείαν στειλάμενος· οἷς δὴ	καὶ	ὑποθήκας περὶ τῶν πρακτέων παραδοὺς
[3, 6]	τὰς μαγγανείας γύναιά τινα καταβάλλειν	καὶ	ὑποσύρειν τῇ αὐτοῦ κακίᾳ· ὁ
[3, 5]	εἰ μή τις τὸ δολερὸν	καὶ	ὕπουλον λέγοι τοῦ τρόπου, καὶ
[3, 6]	οὐδὲ συνήθεις, πολλοῦ δεῖ ὑπηκόους	καὶ	ὑποχειρίους εἶναι παρεσκεύασεν. Ὁ δὴ
[3, 2]	Ἰσραήλ) καὶ κυριεύσει ἐθνῶν πολλῶν,	καὶ	ὑψωθήσεται ἡ βασιλεία αὐτοῦ Εἰ
[3, 5]	γὰρ τοῖς ἐγγράφοις τἀναντία ὑπολαβεῖν,	καὶ	φάναι τὸν Ἰησοῦν διδάσκαλον γεγονέναι
[3, 6]	ὅτι μὴ δοξομανὴς καὶ ἀλαζὼν	καὶ	φαντασιοκόπος ἦν, ἀφ´ ὧν ἰώμενος
[3, 6]	καὶ πράττει δοξοκοπῶν τὰ πολλὰ	καὶ	φαντασιοκοπῶν, καὶ πλέον τι παρὰ
[3, 6]	φῂς αὐτόν, ὦ οὗτος, ἀλλὰ	καὶ	φαρμακέα δεινὸν καὶ ἀπατεῶνα καλεῖς.
[3, 6]	ἆρ´ οὐχὶ γόητας καὶ πλάνους	καὶ	φαρμακέας αὐτῷ κατὰ πάντα παραπλησίους;
[3, 6]	ἢ ἀκοῇ ἔγνω γόητάς τε	καὶ	φαρμακέας δίχα σπονδῶν καὶ θυμάτων
[3, 6]	δὲ δὴ μαγγανευτής τις ἦν	καὶ	φαρμακεύς, ἀπατεών τε καὶ γόης,
[3, 6]	διατριβὰς καὶ τὰς ἀναχωρήσεις διώκειν	καὶ	φεύγειν τὰς κατὰ πόλεις τῶν
[3, 2]	τοῦ θεοῦ, προσελθόντος αὐτῷ λεπροῦ	καὶ	φήσαντος· Ἐὰν θέλῃς, δύνασαί με
[3, 3]	καὶ ὁ Πλάτων φύσεως λυτῆς	καὶ	φθαρτῆς οἶδεν αὐτόν τε οὐρανὸν
[3, 6]	καὶ κῆρυξ δικαιοσύνης καὶ ἀληθείας	καὶ	φιλανθρωπίας καὶ ἀρετῆς ἁπάσης καὶ
[3, 5]	μοχθηρός, τὸν τρόπον φιλοπαθής τις	καὶ	φιλήδονος ὤν, μόνην δὲ τὴν
[3, 5]	ἀδελφὸν αὐτοῦ, Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην	καὶ	Φίλιππον καὶ Βαρθολομαῖον καὶ Ματθαῖον
[3, 5]	Ἀνδρέᾳ, καὶ Ἰάκωβος τῷ Ἰωάννῃ,	καὶ	Φίλιππος Βαρθολομαίῳ, προτάττει ἑαυτοῦ τὸν
[3, 5]	τὸν λόγον ἰδιώτας, εὐσεβοῦς δὲ	καὶ	φιλοσόφου διδασκαλίας εἰς ἔρωτα συμβεβηκότας,
[3, 3]	καὶ οὗτος ἦν ὁ λόγος,	καὶ	φιλοσόφων δὲ οἱ μάλιστα διαφανεῖς
[3, 5]	ζωῆς θάνατον, οὐδ´ ὑπὲρ οἰκείων	καὶ	φιλτάτων τιμωρίας ὑπομείνειεν, μή τί
[3, 5]	εὐλαβείας ὑπερβολήν. τούτου Μάρκος γνώριμος	καὶ	φοιτητὴς γεγονὼς ἀπομνημονεῦσαι λέγεται τὰς
[3, 5]	βούλεσθαι μὲν γὰρ τοὺς ὑπηκόους	καὶ	φονεύειν καὶ μοιχεύειν καὶ τἀναντία
[3, 3]	τοιαύτης, ψυχὴν δὲ ἀθάνατον ἔχαι	καὶ	φρονεῖν πάντα βάρβαρον καὶ ἰδιώτην
[3, 5]	τιμωρίαι, δεσμὰ δηλαδὴ καὶ βάσανοι	καὶ	φυλακαί, πῦρ τε καὶ σίδηρος,
[3, 2]	Μωσεῖ παραπλησίου, γένος τε αὐτοῦ	καὶ	φυλὴν καὶ τόπον ὅθεν προελεύσεται,
[3, 2]	εἶτα καθαριζόμενον ὑπὸ τοῦ κυρίου,	καὶ	φῶς παρ´ αὐτῷ ὀψόμενον, καὶ
[3, 7]	φωνῇ; Πέρσας δὲ καὶ Ἀρμενίους,	καὶ	Χαλδαίους, καὶ Σκύθας, καὶ Ἰνδούς,
[3, 5]	ἐπικομίζοντα, ἐν τούτῳ τε πηγνύμενον	καὶ	χεῖρας καὶ πόδας καταπειρόμενον, ὄξει
[3, 5]	καὶ ἀργυρίου καθαρεύειν, φήσας· Ἀργύριον	καὶ	χρυσίον οὐχ ὑπάρχει μοι, ὃ
[3, 7]	Ἀσίας, ἔν τε κώμαις τε	καὶ	χώραις καὶ παντοίοις ἔθνεσιν, πάλιν
[3, 5]	προσώπου αὐτοῦ εἰς πάντα τόπον	καὶ	χώραν οὗ ἔμελλεν αὐτὸς ἔρχεσθαι»
[3, 5]	πῶς οὐ φιλαυτίας μὲν ἁπάσης	καὶ	ψευδολογίας ἐκτὸς γεγονέναι ἐνδίκως ἂν
[3, 3]	κατόρθωσιν, δι´ ὧν αὐτῷ σώματι	καὶ	ψυχῇ κεκαθαρμένους, νῷ τε διαυγεῖ
[3, 6]	πεποιηκυῖαι ὅλας αὐτὰς αὐτῷ σώματι	καὶ	ψυχῇ τῷ παμβασιλεῖ καὶ θεῷ
[3, 5]	σωφροσύνης καὶ ἁγνείας σώματος ὁμοῦ	καὶ	ψυχῆς κατορθούμενον. τίς δ´ οὖν
[3, 6]	παραδόξων πεποιηκέναι, δυνάμει δ´ ἀπορρήτῳ	καὶ	ὡς ἀληθῶς ἐνθέῳ συνομολογεῖν; Ἀλλ´
[3, 6]	λόγοις. Πάλιν ὁ μὲν γόης	καὶ	ὡς ἀληθῶς πλάνος τοῖς ἀπειρημένοις
[3, 2]	ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη,	καὶ	ὡς ἀμνὸς ἔναντι τοῦ κείροντος
[3, 0]	γενομένης κλήσεως ἐμνημόνευσαν, δι´ ὃ	καὶ	ὡς οἰκείων ἀλλ´ οὐκ ἀλλοτρίων
[3, 2]	ἡμῶν προρρήσεώς τε καὶ προγνώσεως,	καὶ	ὡς πᾶσιν ἀνθρώποις τὴν τῶν
[3, 2]	ὡς τιθιζόμενον εἰς πρόσωπον αὐτοῦ,	καὶ	ὡς ῥίζα ἀπὸ γῆς ἀβάτου
[3, 2]	ἀναβήσεται ὡς θηλάζον ἐνώπιον αὐτοῦ,	καὶ	ὡς ῥίζα ἐν γῇ διψώσῃ
[3, 2]	ὡς παιδίον Θηλάζον καὶ Τιθιζόμενον	καὶ	Ὡς ῥίζαν ἀπὸ γῆς ἀβάτου
[3, 7]	δύναμιν ὡς μυρία πλήθη πέπεικεν,	καὶ	ὡς συνέστησαν μυρίανδροι ἐκκλησίαι πρὸς
[3, 4]	ποιούμενος, τῶν αὐτοῦ μαθητῶν ἐμπλεόντων,	καὶ	ὡς χειμασθέντων ἐπετίμησεν τῇ θαλάσσῃ
[3, 5]	τὴν δεξιάν, ὁ δ´ ἀρχιερεὺς	Καϊάφας,	ὡς ἂν συντρέχων τοῖς κατ´
[3, 2]	πίστιν τῶν ὁρώντων κεχρημένος τὰ	καινὰ	τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας αὐτοῦ μαθήματα
[3, 6]	παρ´ αὐτοῖς Ἕλλησιν ἐθῶν ἀνατρεπτικοί,	καινῆς	δὲ καὶ ἀληθοῦς εὐσεβείας καταγγελτικοί.
[3, 5]	σεμνῆς διδασκαλίας καὶ εὐσεβείας ἐπαγγελίᾳ	καινῆς·	οἱ δὲ ταῦτα μετερχέσθων, καὶ
[3, 6]	ταῦτ´ ἦν τοῦ νέου καὶ	καινοῦ	γόητος τὰ κατορθώματα, τοιαῦτα τοῦ
[3, 2]	καὶ εὐσέβειαν πᾶσιν ἀνθρώποις προυβάλετο,	καινοῦ	τε βίου καὶ πολιτείας θεοσεβέσι
[3, 7]	ξενοφωνουμένους καὶ ἄρτι πρῶτον ἐπακούοντας	καινῶν	ῥημάτων ὑπ´ ἀνδρῶν οὐδὲν ἐπαγομένων
[3, 2]	οὐδεὶς ἀνὴρ ἐπιβέβηκεν, ἀφ´ ἧς	καίπερ	ἀβάτου τυγχανούσης προῆλθεν ἡ εὐλογημένη
[3, 1]	ἔσεσθαι τὸ εὐαγγέλιον ἐν ὑστέροις	καιροῖς	εὐηγγελίζετο, ὁμοῦ τε τῶν προφητῶν
[3, 2]	τῆς θειοτέρας αὐτοῦ φύσεως κατὰ	καιρὸν	διαλάβωμεν, ἐξ ἐναργῶν τῶν ἀποδείξεων
[3, 2]	πραγματεία τῆς Εὐαγγελικῆς Ἀποδείξεως κατὰ	καιρὸν	ἕκαστα παραδώσεταί τε καὶ ἑρμηνεύσει.
[3, 6]	εἰσέτι νῦν κατὰ τὸν παρόντα	καιρὸν	ἐν ὅλοις τοῖς ἐπὶ γῆς
[3, 7]	διαδεικνύντες. Ἀλλὰ γὰρ τῶνδε κατὰ	καιρὸν	προγεγυμνασμένων, καιρὸς ἤδη καλεῖ τῆς
[3, 0]	ἀλλοτρίων αὐτῶν μεταποιούμεθα· καλεῖ δὴ	καιρὸς	ἐπ´ αὐτὴν ἐμβάντα τὴν ὑπόθεσιν
[3, 7]	γὰρ τῶνδε κατὰ καιρὸν προγεγυμνασμένων,	καιρὸς	ἤδη καλεῖ τῆς μυστικωτέρας περὶ
[3, 6]	υἱὲ τοῦ θεοῦ; ἦλθες πρὸ	καιροῦ	βασανίσαι ἡμᾶς» Ἀνὴρ δὲ ὅλως
[3, 7]	τὰ συμβαίνειν κατὰ τοὺς τοιούσδε	καιροὺς	εἰωθότα; οἱ μὲν γὰρ τῆς
[3, 6]	γόης πέφανται τοῦ Ἰησοῦ μαθητής,	καίτοι	διὰ βασάνων πείρας τῶν κατὰ
[3, 6]	τέκτων, οὐδ´ ἑτέρας δημιουργὸς τέχνης.	Καίτοι	μικρὰ ταῦτα καὶ ἀνθρώπεια· τὸ
[3, 7]	χαρακτῆρσιν καὶ πατρίῳ φωνῇ μετελάμβανον.	Καίτοι	τίς οὐκ ἂν ἀπορήσειεν εὐλόγως,
[3, 7]	ἐπὶ πάντων θεοῦ συνεστήσαντο διδασκαλεῖα.	Καίτοι	τίς οὐκ ἂν θαυμάσειεν πρὸς
[3, 6]	δὲ αὐτοῦ μέγα δεῖγμα ἦν	κἀκείνη	ἡ διδασκαλία, δι´ ἧς ἁγνεύειν
[3, 5]	ἑαυτοῦ παραχρῆμα τὴν δίκην ἐπεσπάσατο.	Κἀκεῖνο	δὲ πῶς οὐ μεστὸν ἐκπλήξεως,
[3, 6]	φήμη, ἢ τί μὴ οὐχὶ	κἀκείνων	εἰσέτι νῦν τὸ κλέος ᾄδεται
[3, 6]	ὅπῃ δή; τί οὖν οὐχὶ	κἀκείνων,	πρὸ τῆς τούτου κατηγορίας, ἔφθασεν
[3, 6]	χώραν προφάσει φιλοσοφίας ᾄδουσιν ὧδε	κἀκεῖσε	περιφέροντες Ἑλλήνων παῖδες· Δημόκριτος αὐτοῖς
[3, 6]	καταβάλλειν καὶ ὑποσύρειν τῇ αὐτοῦ	κακίᾳ·	ὁ δὲ σωτὴρ καὶ κύριος
[3, 5]	ὥσπερ ἀπὸ ῥιζῶν τὰ τῆς	κακίας	ἀποτέμνοντας βλαστήματα, καὶ κρατεῖν μὲν
[3, 1]	ἐλευθερίαν καὶ λύσιν τῶν ἀπὸ	κακίας	δεσμῶν ἀνακαλούμενος δι´ ὧν ἔφασκεν·
[3, 3]	εὐσεβέσιν ἐπάθλων, ἀποτρέπεσθαι δὲ πάσης	κακίας	διὰ τὰς ἐπηρτημένας τοῖς ἀσεβέσι
[3, 5]	γεγονότα παραίτιον ἀγαθοῦ, πάσης δὲ	κακίας	διδάσκαλον; ἀνὴρ μὲν γὰρ λογισμοῦ
[3, 5]	μοχθηρότερα, διὰ τὸ προαλὲς τῆς	κακίας	καὶ αὐτοδίδακτον αὐτῆς· ἐπὶ μέγα
[3, 6]	γόης, ὅταν ἑτέροις τὰ τῆς	κακίας	μεταδιδῶ, ὁποίους ἄνδρας κατασκευάζει; ἆρ´
[3, 2]	ἀμπλακήματα καὶ τὰ τῆς ἡμετέρας	κακίας	τραύματα, τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἰαθῶμεν.
[3, 5]	ὧν μάλιστα προθυμητέον καὶ τοῖς	κακοῖς	ὁμόσε χωρητέον, ὑπόδειγμα τὸν διδάσκαλον
[3, 5]	ἀναδεκτέον θανάτου ὑπὲρ μηδενὸς ἀληθοῦς.	Κακὸν	γὰρ ἴσως ἀλήθεια, τὸ δὲ
[3, 5]	ἀποστερεῖν, καὶ εἴ τι ἕτερον	κακὸν	λέγοιτο, λανθάνειν δ´ ἐπὶ πᾶσι
[3, 5]	ἦν τὸ ἐπιχείρημα. Κακῷ δὴ	κακὸν	οὔ φασιν εἶναι φίλον, ἀλλ´
[3, 5]	τὸ δὲ ψεῦδος ἔχει τοῦ	κακοῦ	τὸ ἐναντίον. Διὸ λέγωμεν, ὅτι
[3, 4]	τὸ τρόπαιον ὁμοίως τοῖς λοιποῖς	κακούργοις	ὑποτμηθεὶς σιδήρῳ τὰ σκέλη, οὐδὲ
[3, 7]	αἰσχίστην καὶ τοῖς πάντων ἀνθρώπων	κακουργοτάτοις	ἐπηρτημένην διὰ σταυροῦ τιμωρίαν, τίς
[3, 5]	οἷόν τε ἦν τὸ ἐπιχείρημα.	Κακῷ	δὴ κακὸν οὔ φασιν εἶναι
[3, 5]	πλήθει τοσῶνδε ἀνδρῶν ἡ τῶν	κακῶν	εὕρηται συμφωνία; πόθεν ἡ περὶ
[3, 4]	ἐπιλαβομένη ὁμοῦ καὶ τῆς τῶν	κακῶν	ἰάσεως ἐπελάβετο, παραχρῆμά τε ὑγιὴς
[3, 4]	Ἄλλος δέ τις βασιλικὸς ἀνὴρ	κακῶς	ἔχοντα τὸν παῖδα προσπεσὼν τῷ
[3, 2]	καὶ ἐν πληγῇ καὶ ἐν	κακώσει.	Αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς
[3, 5]	ποτιζόμενον, καὶ παιόμενον κατὰ κόρρης	καλάμῳ,	καὶ πρὸς τῶν ὁρώντων ὀνειδιζόμενον;
[3, 0]	ἀλλ´ οὐκ ἀλλοτρίων αὐτῶν μεταποιούμεθα·	καλεῖ	δὴ καιρὸς ἐπ´ αὐτὴν ἐμβάντα
[3, 7]	κατὰ καιρὸν προγεγυμνασμένων, καιρὸς ἤδη	καλεῖ	τῆς μυστικωτέρας περὶ αὐτοῦ θεολογίας
[3, 6]	καὶ φαρμακέα δεινὸν καὶ ἀπατεῶνα	καλεῖς.	ἆρ´ οὖν πρῶτος αὐτὸς καὶ
[3, 2]	λήψεται, καὶ τέξεται υἱόν, καὶ	καλέσουσι	τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεθ´ ἡμῶν
[3, 5]	γὰρ ἐπὶ τῆς οἰκείας γῆς	καλινδουμένους	ἀγροίκους ἄνδρας πλανᾶν καὶ πλανᾶσθαι,
[3, 5]	τί γὰρ τούτων γένοιτ´ ἂν	κάλλιον	ἐχθροὺς καὶ θεοῖς καὶ ἀνθρώποις
[3, 3]	καλλίστου τῶν ὄντων διὰ τοῦ	καλλίστου	τοῦ ἐν ἡμῖν αἰτοίη τὰ
[3, 3]	στόματος ἰόντι) παρὰ δὲ τοῦ	καλλίστου	τῶν ὄντων διὰ τοῦ καλλίστου
[3, 2]	καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ	κάλλος,	καὶ ἦν τὸ εἶδος αὐτοῦ
[3, 5]	τὸν Ὠκεανὸν παρελθεῖν ἐπὶ τὰς	καλουμένας	Βρεττανικὰς νήσους, ταῦτα οὐκ ἔτ´
[3, 6]	βουληθέν, πῶς οὐ πᾶσαν ἀνθρώπου	καλύπτοι	ἂν φύσιν; Βασιλέων δὲ δόγμασιν
[3, 7]	διακόνοις ἐπὶ κατορθώσει πράγματος πάντα	καλύπτοντος	λόγον. Διανοηθεὶς γάρ, ὃ μηδεὶς
[3, 4]	δι´ ἑτέρων πραγμάτων ἐναργῶν, πάντα	καλυπτόντων	λόγον, δι´ ὧν αὐτὸς ὁ
[3, 7]	οἰκεῖον ἐπάγγελμα συνεστήσατο, καὶ τοὺς	καλῶς	ἔχειν φανέντας νόμους κἂν ἐφ´
[3, 7]	τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ	κάμψῃ	ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων»
[3, 5]	ἐπηγάγετο. Ὁ Χριστὸς οὗτος ἦν·	καν	πάλιν ζῶν, τῶν θείων προφητῶν
[3, 5]	τρίτον αὐτὸν ἐξωμόσατο. ταῦτα γάρ,	κἂν	ἄλλων λεγόντων, χρῆν δήπουθεν ἀρνεῖσθαι
[3, 6]	λεγέτω, τίς τῶν πώποτε γοήτων	κἂν	εἰς νοῦν ἐβάλλετο νέου ἔθνους
[3, 7]	ἀλλ´ οὐδὲ πιθανὸν εἰς τὸ	κἂν	ἕνα τινὰ τῶν ἠλιθίων πεῖσαι
[3, 7]	οἱ μηδὲ διᾶραι δυνάμενοι στόμα,	κἂν	ἑνός τινος διδάσκαλοι κατέστησαν, οὐχί
[3, 5]	ἀρετῆς μέτοχος ὑπὲρ ἀγαθοῦ κατορθώματος	κἂν	εὐλόγως ποτὲ τὸν μετ´ εὐκλείας
[3, 7]	τοὺς καλῶς ἔχειν φανέντας νόμους	κἂν	ἐφ´ ἑνὸς τοῦ οἰκείου ἔθνους
[3, 7]	νομίζειν τὰ δρώμενα ἀλλὰ θεοῦ,	κἂν	μὴ λέγῃ τις; τοῦτ´ ἦν
[3, 5]	θυμοὺς εἴωθεν ἐκκαίειν τῶν ἀρχόντων.	Κἂν	μηδὲν γὰρ φαῦλον ᾖ πεπραγμένον
[3, 5]	Χριστοῦ μαθητῶν, ἀφεῖται παραχρῆμα ἐλεύθερος,	κἂν	μυρίοις ἔνοχος ἁλίσκηται πλημμελήμασιν. Καὶ
[3, 7]	Πορφύριος. ἆρ´ οὖν ἀπατεὼν οὗτος;	κἂν	τὰ φίλα σε δυσωπείτω τῶν
[3, 6]	λέγοντας ἡμᾶς. Ἀλλὰ σύ γε	κἂν	τῶν σαυτοῦ δαιμόνων, αὐτῶν δὴ
[3, 5]	περὶ τοῦ Χριστοῦ ἔχοι δόξαν,	κἄπειτα	ἀποκρινάμενος ὅτι υἱὸς θεοῦ εἴη,
[3, 7]	μείζονι χρησάμενοι συνεκάλουν τοὺς παριόντας	κἄπειτα	ἐδημηγόρουν; καὶ τίς ἦν ἄρα
[3, 4]	ἀνωρθοῦτο μὲν ἀπὸ γῆς αὐτίκα,	κἄπειτα	ἐπὶ τοῦ ἰκρίου φωνήσας μέγα,
[3, 7]	γέγονεν, καὶ τὸ Σύρων ὡσαύτως,	Καππαδόκων	τε καὶ Μακεδόνων, καὶ Βιθυνῶν
[3, 6]	ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ	καρδίᾳ	αὐτοῦ» Καί ποτε ἀναγκαίως ἐπ´
[3, 2]	Δαβίδ, ὡς ἄρα Ἐκ τοῦ	καρποῦ	τῆς κοιλίας αὐτοῦ ἀναστήσεταί τις,
[3, 5]	διαβάλλοι ἄν τις τόν τε	καρτερικὸν	βίον καὶ τοὺς λόγους αὐτῶν
[3, 5]	ἔρωτα συμβεβηκότας, καὶ στέρξαντας βίον	καρτερικὸν	καὶ ἐπίπονον, διὰ νηστειῶν, οἴνου
[3, 5]	συγκροτουμένη μέχρι τῶν χρόνων τῆς	κατ´	Ἀδριανὸν πολιορκίας. Λέγονται γοῦν οἱ
[3, 5]	πρόσκαιρον ταυτηνὶ ζωὴν καὶ τὰς	κατ´	αὐτὴν ἡδυπαθείας μεταδιώκων, οὐκ ἄν
[3, 4]	βρόχῳ ἢ πυρί, οὐδὲ μὴν	κατ´	αὐτὸ τοῦ σταυροῦ τὸ τρόπαιον
[3, 4]	ἐπὶ ζήτησίν γε εἰκότως τῆς	κατ´	αὐτὸν ἀπορρήτου δυνάμεως ἐκκαλέσεται; Ἀλλ´
[3, 0]	παρ´ Ἑβραίοις προφητῶν περὶ τῆς	κατ´	αὐτὸν θεολογίας διδασκαλίαι, καὶ αἱ
[3, 2]	οἷς ἀκολούθως καὶ τὰ τῆς	κατ´	αὐτὸν θεολογίας, ὡς οἷόν τέ
[3, 2]	ἀναστήσεσθαι εὐαγγελίζεται. Ἐπειδὴ γὰρ ἡ	κατ´	αὐτὸν νομοθεσία μόνῳ τῷ Ἰουδαίων
[3, 2]	ἕτερον κατ´ οὐδὲν ἀποδέοντα τῆς	κατ´	αὐτὸν οἰκονομίας ἐκ τοῦ Ἰουδαίων
[3, 5]	συμβησόμενα θεσπίζων, τὴν αἵρεσιν τῆς	κατ´	αὐτὸν πολιτείας εἰς αὐτοὺς ἐνετίθετο.
[3, 5]	ὑπὸ φαντασίας θεηλάτου πλανώμενοι, ἐνεργεῖν	κατ´	αὐτοῦ μὴ παρόντος ἐδόκουν; τί
[3, 5]	Καϊάφας, ὡς ἂν συντρέχων τοῖς	κατ´	αὐτοῦ συκοφάνταις, πηρωθείη τὰς ὄψεις;
[3, 2]	οὗ περὶ τῆς ἐπιβουλῆς τῆς	κατ´	αὐτοῦ συσκευασθείσης ὀνομαστὶ θεσπίσας ὁ
[3, 0]	τὰ Ἰουδαίων ἀσπασάμενοι λόγια τὸν	κατ´	αὐτοὺς βίον παρῃτησάμεθα, καὶ ἔτι
[3, 5]	θεούς, μὴ τὰ Μωσέως πρόσθεν	κατ´	αὐτῶν γενόμενα ἀνατεινόμενοι, τὸν δὲ
[3, 6]	ἐξ ἐναντίας θέσθαι νόμους τοὺς	κατ´	εἰδωλολατρίας, καὶ τούτους κρατῦναι, ἀμάχους
[3, 5]	ἡμῶν ἐν τούτοις· Γίνεται δὲ	κατ´	ἐκεῖνον τὸν χρόνον Ἰησοῦς, σοφὸς
[3, 2]	καὶ πολὺ κρειττόνως πρῶτος τῆς	κατ´	εὐσέβειαν διδασκαλίας τοῖς λοιποῖς ἔθνεσι
[3, 2]	τῷ βίῳ, εἰκότως προφήτην ἕτερον	κατ´	οὐδὲν ἀποδέοντα τῆς κατ´ αὐτὸν
[3, 2]	καὶ ἐθέσπισαν ἔσεσθαι, τῆς ἀληθείας	κατ´	οὐδὲν ἀπολελειμμένοι. Εἰπὼν δ´ οὖν
[3, 5]	ὅτι γόητες ἄλλοι τοῦ καθηγητοῦ	κατ´	οὐδέν. ἆρ´ οὖν οἵδε τὸ
[3, 3]	καὶ παρδάλεως καὶ συὸς ψυχῆς	κατ´	οὐδέν, ὅσον ἐπὶ λόγῳ φύσεώς
[3, 6]	ἑώρων, αὐτὸν δὲ τὸν νομοθέτην	κατ´	οὐδένα τρόπον ἑπόμενον τοῖς οἰκείοις
[3, 2]	λοιπῆς αὕτη διενήνοχεν) ἀλλὰ τὴν	κατ´	οὐρανὸν ψυχαῖς φιλοθέοις προσήκουσαν τοῖς
[3, 7]	ἂν ἑώρας κατὰ πόλεις καὶ	κατὰ	ἀγροὺς ἐμφυλίους στάσεις, διωγμούς τε
[3, 2]	ἔθνους, εὑρών τε αὐτοὺς τῇ	κατὰ	Αἰγυπτίους πολυθέῳ πλάνῃ προσέχοντας, πρῶτος
[3, 5]	ταῦτα οὐκ ἔτ´ ἔγωγε ἡγοῦμαι	κατὰ	ἄνθρωπον εἶναι, μή τί γε
[3, 6]	τούτοις τὸ μηδὲν μὲν ἡγεῖσθαι	κατὰ	γοητείαν αὐτὸν τῶν παραδόξων πεποιηκέναι,
[3, 6]	τοὺς παρόντας. ~ςʹ Ὅτι μὴ	κατὰ	γοητείαν ἐνθέῳ δὲ ἀρετῇ καὶ
[3, 2]	ὧν οὐ διαλείψειν ἑξῆς καὶ	κατὰ	διαδοχὴν ἡγουμένους καὶ ἄρχοντας ἐκ
[3, 5]	πολιορκίας. Λέγονται γοῦν οἱ πρῶτοι	κατὰ	διαδοχὴν προστάντες αὐτόθι ἐπίσκοποι Ἰουδαῖοι
[3, 1]	σώματος διεφθαρμένοις τὸ βλέπειν δωρούμενος,	κατὰ	διάνοιαν τοῖς πάλαι περὶ τὴν
[3, 5]	ἄνθρωπον εἶναι, μή τί γε	κατὰ	εὐτελεῖς καὶ ἰδιώτας, πολλοῦ δεῖ
[3, 2]	ἐθνῶν εἰς αὐτὸν πεπιστευκότας τῆς	κατὰ	θεὸν αὐτῶν προσδοκίας τὴν ἐλπίδα
[3, 2]	περὶ τῆς θειοτέρας αὐτοῦ φύσεως	κατὰ	καιρὸν διαλάβωμεν, ἐξ ἐναργῶν τῶν
[3, 2]	δὲ πραγματεία τῆς Εὐαγγελικῆς Ἀποδείξεως	κατὰ	καιρὸν ἕκαστα παραδώσεταί τε καὶ
[3, 7]	αὐτοῦ διαδεικνύντες. Ἀλλὰ γὰρ τῶνδε	κατὰ	καιρὸν προγεγυμνασμένων, καιρὸς ἤδη καλεῖ
[3, 5]	Καὶ Πέτρος δὲ ἐπὶ Ῥώμης	κατὰ	κεφαλῆς σταυροῦται, Παῦλός τε ἀποτέμνεται,
[3, 5]	ὄξει τε ποτιζόμενον, καὶ παιόμενον	κατὰ	κόρρης καλάμῳ, καὶ πρὸς τῶν
[3, 6]	συγγράμματι τέθειται, ὧδέ πως ἱστορῶν	κατὰ	λέξιν· ~ζʹ Ὡς καὶ ἀπὸ
[3, 7]	ἀλλὰ μὴν οὐ κατὰ πλῆθος,	κατὰ	μέρος δὲ τοῖς προστυχοῦσι διελέγοντο.
[3, 2]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν κρείττονι ἢ	κατὰ	Μωσέα δυνάμει γεγονυίας, παραπλησίας γε
[3, 5]	δι´ ὑπερβολὴν φιλοσοφίας καὶ ταῖς	κατὰ	νόμον συγκεχωρημέναις γαμεταῖς ἀποτεταγμένους, καὶ
[3, 5]	ἀμφιγνοουμένων πραγμάτων ἔν τε τοῖς	κατὰ	νόμους δικαστηρίοις καὶ ἐν ταῖς
[3, 2]	διαδοχῆς ἄρχων αὐτῶν καὶ ὁ	κατὰ	νόμους τοὺς οἰκείους ἡγούμενος, Αὐγούστου
[3, 5]	τὰς κατὰ προσώπου, μάστιγάς τε	κατὰ	νώτου, καὶ τὸν ἐξ ἀκανθῶν
[3, 2]	ὁ θεὸς ὑμῶν· αὐτοῦ ἀκούσεσθε	κατὰ	πάντα ὅσα ᾐτήσω παρὰ κυρίου
[3, 2]	κύριος ὁ θεός, αὐτοῦ ἀκούσεσθε	κατὰ	πάντα ὅσα ᾐτήσω παρὰ κυρίου
[3, 6]	καὶ πλάνους καὶ φαρμακέας αὐτῷ	κατὰ	πάντα παραπλησίους; τίς οὖν ἤδη
[3, 2]	καὶ ἀναβίωσιν, καὶ ἀρχὴν τὴν	κατὰ	πάντων ἐθνῶν, ἃ δὴ πάντα
[3, 5]	εὐτελεῖς καὶ ἰδιώτας, πολλοῦ δεῖ	κατὰ	πλάνους καὶ γόητας. Οἱ δὲ
[3, 7]	ἀμέτοχοι παιδείας; ἀλλὰ μὴν οὐ	κατὰ	πλῆθος, κατὰ μέρος δὲ τοῖς
[3, 7]	θεοῦ καὶ τοὺς θυμοὺς τῶν	κατὰ	πόλεις δεισιδαιμόνων φόβῳ τῆς μείζονος
[3, 7]	πολεμεῖν διδασκαλίᾳ, πάλαι ἂν ἑώρας	κατὰ	πόλεις καὶ κατὰ ἀγροὺς ἐμφυλίους
[3, 6]	ἀναχωρήσεις διώκειν καὶ φεύγειν τὰς	κατὰ	πόλεις τῶν πολλῶν ἐπιβλαβεῖς ὁμιλίας.
[3, 5]	αὐτοῦ κατά τε ἀγροὺς καὶ	κατὰ	πόλιν διδάσκειν, καὶ τοὺς μὲν
[3, 5]	ὕβρεις καὶ τὰς πληγὰς τὰς	κατὰ	προσώπου, μάστιγάς τε κατὰ νώτου,
[3, 2]	σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν, ἄνθρωπον	κατὰ	σάρκα γενόμενον ἐκ σπέρματος Ἰσραήλ,
[3, 5]	Ταῦτα μὲν οὖν, ἀρχῆς ἀτόπου	κατὰ	συγχώρησιν δοθείσης, γεγυμνάσθω. τὸ γὰρ
[3, 7]	τε αὖ ὡς μὴ νομισθείη	κατὰ	συγχώρησιν τῶν κρατούντων διαρκέσειν· εἴποτέ
[3, 5]	Καὶ μήν, εἴπερ ψεύσματα ἦν	κατὰ	συνθήκην αὐτοῖς πεπλασμένα, θαυμάζειν ἄξιον
[3, 6]	ἐπιγράψονται καὶ ἀριθμητικοὶ τὸν ἀριθμητικόν;	κατὰ	τὰ αὐτὰ δὲ καὶ γόητος
[3, 7]	ἀλλὰ πειθαρχήσαντες αὐτοῦ τῷ νεύματι	κατὰ	τὰ παρηγγελμένα πᾶν γένος ἀνθρώπων
[3, 5]	καὶ τὰς παραδόξους πράξεις αὐτοῦ	κατά	τε ἀγροὺς καὶ κατὰ πόλιν
[3, 5]	Μάρκος αὐτὰ παρέλιπεν. τὰ δὲ	κατὰ	τὴν ἄρνησιν αὐτοῦ εἰς πάντας
[3, 1]	ὁποίας ἔχεται διανοίας, ὁδῷ προϊόντες	κατὰ	τὴν εὐαγγελικὴν εἰσόμεθα διδασκαλίαν. Πλὴν
[3, 2]	καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης ἐθνῶν	κατὰ	τὴν θείαν πρόρρησιν ἀναπέφανται, ὡς
[3, 3]	τὰς ὀφρῦς ἀνεσπακότων, οἳ μηδὲν	κατὰ	τὴν οὐσίαν διαφέρειν ἀπεφήναντο ἐμπίδος
[3, 2]	τὸν Χριστὸν τῶν ἐθνῶν ἁπάντων,	κατὰ	τὴν φήσασαν περὶ αὐτοῦ προφητείαν·
[3, 5]	ἔργον ἐπαίνου ἄξιον, μηδὲ μὴν	κατά	τι ὠφελημένοι πρὸς αὐτοῦ, ἢ
[3, 2]	τὴν φυλὴν ὀνομάζει, ἀλλ´ ἐπεὶ	κατά	τινα προσωνυμίαν ἐν τοῖς μετὰ
[3, 6]	τοῦ πράγματος, ἢ πάντως που	κατὰ	τὸ ἀκόλουθον εἰς διδασκάλους ἀναπέμπειν
[3, 5]	ποτε ἄρα συνελθόντες συνωμοσίαν τε	κατὰ	τὸ αὐτὸ πεποιημένοι συνθήκας ἔθεντο
[3, 5]	ψεύδεσθαι οὐδέν ἐστιν ἢ τἀναντία	κατὰ	τὸ αὐτὸ περὶ τῶν αὐτῶν
[3, 7]	τολμήματος; ταῦτα ἢ φησάντων ἂν	κατὰ	τὸ εἰκὸς ἢ διανοηθέντων τῶν
[3, 3]	ἃς δὴ γνωρίζειν καὶ τιμᾶν	κατὰ	τὸ μέτρον τῆς ἀξίας ἐδιδάχθημεν,
[3, 2]	Ἰσραὴλ διὰ μέσης τῆς θαλάσσης	κατὰ	τὸ ξηρόν, καὶ τὸ ὕδωρ
[3, 3]	δυνάμει προαγαγὼν ἐξήπλωσεν, ὥστε μηκέτι	κατὰ	τὸ παλαιὸν βραχεῖς τινας καὶ
[3, 0]	ἀλλ´ ἢ τὰ περὶ τῆς	κατὰ	τὸν ἄνθρωπον οἰκονομίας Ἰησοῦ τοῦ
[3, 2]	τινα ἄλλως τῶν τὰ μεγάλα	κατὰ	τὸν βίον δυναμένων τὸν προφητευόμενον
[3, 5]	τὸ φῦλον. Εἰ τοίνυν καὶ	κατὰ	τὸν ἱστορικὸν μαρτυρεῖται οὐ μόνον
[3, 3]	φοιτηταῖς ἐκτελεῖν παραδούς, δι´ ὧν	κατὰ	τὸν ὀρθὸν λόγον ἤμελλον θεραπεύειν
[3, 6]	αὐτῶν ἐκείνων διδασκαλίας εἰσέτι νῦν	κατὰ	τὸν παρόντα καιρὸν ἐν ὅλοις
[3, 2]	Πλείονος δὲ ἐξεργασίας δεομένων τῶν	κατὰ	τὸν τόπον, ἀρκούντως ἐπὶ τοῦ
[3, 2]	ἄρχοντες συνήχθησαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ	κατὰ	τοῦ κυρίου καὶ κατὰ τοῦ
[3, 2]	ἀκροωμένους ἀνέπεμπον, καὶ τόν γε	κατὰ	τοῦ λαοῦ ἔλεγχον διὰ τὰς
[3, 5]	εὐλόγου χάριν μάστιγας καὶ βασάνους	κατὰ	τοῦ σώματος φέρειν, εἰ δὲ
[3, 6]	γοητεύοντας. Μή τι οὖν καὶ	κατὰ	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν, ἢ κατὰ
[3, 2]	αὐτὸ κατὰ τοῦ κυρίου καὶ	κατὰ	τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ» ἑξῆς ἐπιλέγει·
[3, 2]	οὐκ εἰς μακρὸν μετὰ τὴν	κατὰ	τοῦ Χριστοῦ τόλμαν ὁ παντελὴς
[3, 5]	μὴ γενόμενα μηδ´ ἀκουσθέντα πω	κατὰ	τοὺς αὐτῶν χρόνους πῶς ἐξ
[3, 5]	ὀκτωκαιδεκάτῳ τῆς Ἰουδαϊκῆς Ἀρχαιολογίας τὰ	κατὰ	τοὺς Πιλάτου χρόνους ἱστορῶν μέμνηται
[3, 7]	οὐκ ἂν θαυμάσειεν τὰ συμβαίνειν	κατὰ	τοὺς τοιούσδε καιροὺς εἰωθότα; οἱ
[3, 6]	κατὰ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν, ἢ	κατὰ	τῶν αὐτοῦ λόγων, ἢ κατὰ
[3, 6]	κατὰ τῶν αὐτοῦ λόγων, ἢ	κατὰ	τῶν εἰσέτι νῦν ζηλούντων τὸν
[3, 5]	ἐκ τούτων λελύσθαι πᾶσαν τὴν	κατὰ	τῶν μαθητῶν αὐτοῦ διαβολήν, ὅτε
[3, 3]	διὸ οὐδὲ λόγος αὐτῷ ὁ	κατὰ	φωνὴν οἰκεῖος, οὐδ´ ὁ ἔνδον,
[3, 7]	ἤδη καὶ εἰς ὁμολογίαν τῆς	κατὰ	Χριστοῦ δυσσεβείας ἥκειν περιελαθῆναι. Οἱ
[3, 5]	καὶ λόγους καὶ ἀπομνημονεύματα τῶν	κατὰ	χρόνους ἐπί τισιν ἀγαθοῖς κατορθώμασι
[3, 6]	καίτοι διὰ βασάνων πείρας τῶν	κατὰ	χρόνους ἡγεμόνων τε καὶ βασιλέων
[3, 2]	μου, ἔσωσάς με ἀπὸ τῶν	καταβαινόντων	εἰς λάκκον» καὶ πάλιν· ὁ
[3, 2]	πλήρης δόξης. Γέγραπται δ´ οὖν·	Καταβαίνων	δ´ αὐτὸς ἐκ τοῦ ὄρους
[3, 6]	διὰ τὰς μαγγανείας γύναιά τινα	καταβάλλειν	καὶ ὑποσύρειν τῇ αὐτοῦ κακίᾳ·
[3, 2]	καὶ παραδοξοποιίαις τὴν πρὸς αὐτοῦ	καταγγελθεῖσαν	εὐσέβειαν ἐπιστώσατο. Ὡσαύτως δὲ καὶ
[3, 5]	μαρτυρηθέντων, ὃς τὸν ὑπ´ αὐτῶν	καταγγελθέντα	λόγον ἔτι καὶ νῦν καὶ
[3, 7]	ἀρνουμένοις τὸν ἐπονείδιστον θάνατον τοῦ	καταγγελλομένου;	εἰ μὲν γάρ, τοῦτον ἐπικρυψάμενοι
[3, 5]	τε καὶ τὰς παραδοξοποιίας αὐτοῦ	καταγγέλλοντες.	Ἐπὶ τούτοις Ἰάκωβος ὁ ἀδελφὸς
[3, 6]	καινῆς δὲ καὶ ἀληθοῦς εὐσεβείας	καταγγελτικοί.	Τί δῆτα οὖν τοῖς πάλαι
[3, 6]	ἐδίδασκεν μετιόντα; πάλαι δ´ ἂν	καταγελάσαντες	αὐτοῦ καὶ τῶν λόγων καταπτύσαντες
[3, 5]	ἀλλ´ ὁ μὲν ἀφανὴς ἦν	καταγελάσας	αὐτῶν τοῦ δικαστηρίου, οἱ δὲ
[3, 5]	πειρώμενοι, πῶς οὐκ ἂν γένοιντο	καταγέλαστοι,	φίλοι μὲν φθόνου καὶ βασκανίας,
[3, 6]	τὸν πάντα βίον ἐν ἐγκρατείᾳ	καταγηράσαντες	τῆς ἐκ τῶν λόγων αὐτοῦ
[3, 7]	μωρίαν μὲν τῶν ἐξ αἰῶνος	καταγνῶναι	πάντων, μόνοις δὲ αὐτοῖς πείθεσθαι
[3, 5]	ἑαυτῶν διαβολὰς εἰς ἄληστον αἰῶνα	καταγράφοντες,	καὶ τῶν πλημμεληθέντων αὐτοῖς τὰς
[3, 7]	τοὺς ἐχθροὺς τοῦ οἰκείου λόγου	καταδουλῶσαι·	προκόπτειν γὰρ αὐτὸν ὁσημέραι καὶ
[3, 7]	καὶ τούτῳ πράττειν ἐνεδίδου τὸ	καταθύμιον,	ὁμοῦ μὲν εἰς ἔνδειξιν τῶν
[3, 7]	αὐτοῖς γε μέσοις τοῖς ἐχθροῖς	κατακρατοῦντος,	μὴ μόνον τε τῶν ὁρατῶν
[3, 2]	τούτου δὲ πάλιν εἴρηται· Καὶ	κατακυριεύσει	ἀπὸ θαλάσσης ἕως θαλάσσης, καὶ
[3, 6]	ἀσκήσασαι. Ἕνα μὲν οὖν μηλόβοτον	καταλιπόντα	τὴν ἑαυτοῦ χώραν προφάσει φιλοσοφίας
[3, 6]	θαυμάζεται, ὅτι δὴ τὴν οὐσίαν	καταλιπὼν	τοῖς πολίταις, αὐτὸς ἑαυτόν, Κράτης
[3, 5]	πάλιν προϊὼν ἑξῆς τόν τε	κατάλογον	τῶν μαθητῶν ἐξαριθμούμενος, αὐτὸς ἑαυτῷ
[3, 2]	τὸν προφητευόμενον· τούτου δὲ ἐπιστάντος	καταλυθήσεσθαι	μὲν αὐτίκα τὴν Ἰουδαίων ἀρχήν,
[3, 5]	δυνάμει δὲ τοῦ σταυρωθέντος διδασκάλου	καταλύωμεν,	ἀπίωμεν καὶ ἐπὶ τὴν ἄλλην
[3, 7]	Καὶ σὺ δ´ ἂν αὐτὸς	καταμάθοις	τὸ ἔνθεον τῆς περὶ αὐτοῦ
[3, 2]	οὐρανοῦ καὶ μετ´ ὀλίγα· Ἐγένετο	καταπαυομένης	τῆς δρόσου κύκλῳ τῆς παρεμβολῆς,
[3, 5]	πηγνύμενον καὶ χεῖρας καὶ πόδας	καταπειρόμενον,	ὄξει τε ποτιζόμενον, καὶ παιόμενον
[3, 5]	καὶ μέχρι βασ? ροῦντας ἐνεργούμενον	Καταπλαγῆναι	τὴν πρόρρησιν· ἡ γὰρ τοῦ
[3, 5]	ἀνθρώπους, καὶ σύμπασαν τὴν οἰκουμένην	καταπλήσωμεν	τῶν περὶ αὐτοῦ συντιθεμένων. Ἤδη
[3, 4]	νοσηλευομένοις καὶ παντοίοις ἀσθενειῶν εἴδεσι	καταπονουμένοις	τὴν ἴασιν ἀφθόνως δωρούμενος. Καὶ
[3, 4]	ἔστη παραχρῆμα, οἷα δεσπότου φωνὴν	καταπτήξαντα;	πέντε δὲ χιλιάδας ἀνδρῶν, συνεπιπαρόντος
[3, 6]	καταγελάσαντες αὐτοῦ καὶ τῶν λόγων	καταπτύσαντες	ἀνεχώρησαν τῆς μαθητείας εἰκότως, εἰ
[3, 6]	τῆς κακίας μεταδιδῶ, ὁποίους ἄνδρας	κατασκευάζει;	ἆρ´ οὐχὶ γόητας καὶ πλάνους
[3, 2]	δώδεκα ἄνδρας ἐξέπεμψε τὴν γῆν	κατασκεψομένους·	ὡσαύτως δὲ καὶ πολὺ κρεῖττον
[3, 3]	τρόπος γνῶναι τῆς ὑπ´ αὐτοῦ	κατασπαρείσης	τῷ βίῳ πολιτείας, ἀφ´ ἧς
[3, 7]	καὶ ξένην διδασκαλίαν εἰς πάντα	κατασπεῖραι	τὰ ἔθνη, καὶ παντὸς γένους
[3, 2]	ἐξ ἀλλοφύλων ἐθνῶν βασιλέως αὐτῶν	καταστάντος.	Καὶ οἱ μὲν ἐκλελοίπεσαν, ὁ
[3, 7]	δεισιδαιμόνων φόβῳ τῆς μείζονος ἀρχῆς	καταστείλαντος.	Λόγισαι γὰρ ὡς, εἰ μηδὲν
[3, 5]	καὶ ἀνθρώποις ἐπ´ οὐδενὶ λόγῳ	καταστῆναι,	καὶ μή ποτε ἡδέος ἀπολαῦσαί
[3, 7]	εἰς τὸ τοῖς πᾶσιν φανερὸν	καταστῆναι,	ὅτι μὴ ἐξ ἀνθρώπων ἦν
[3, 5]	ἐνθέῳ δὲ δυνάμει τὰ πάντα	καταστησάμενος	τὴν εἰς οὐρανοὺς ἐπάνοδον μετὰ
[3, 2]	τὴν φήσασαν περὶ αὐτοῦ προφητείαν·	Κατάστησον,	κύριε, νομοθέτην ἐπ´ αὐτούς, γνώτωσαν
[3, 2]	τὴν κληρονομίαν σου, καὶ τὴν	κατάσχεσίν	σου τὰ πέρατα τῆς γῆς»
[3, 4]	ἐτῶν περιόδοις πρὸς τοῦ πάθους	κατατρυχομένη,	ἐπειδὴ ἑώρα μυρία πλήθη κυκλοῦντα
[3, 5]	μὴ μοιχεύειν, οἷα λαγνιστάτοις καὶ	καταφερεστάτοις,	καὶ αὖ πάλιν μὴ κλέπτειν,
[3, 7]	δεῖν τῶν μὲν πατρῴων θεῶν	καταφρονῆσαι,	καὶ μωρίαν μὲν τῶν ἐξ
[3, 7]	κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ	καταχθονίων»	εἰκότως τῆς τοὺς πολλοὺς λανθανούσης
[3, 5]	ὁ φθόνος; Τί δέ; οἱ	καταψευδόμενοι	τοῦ διδασκάλου καὶ τὰ μὴ
[3, 5]	ἔθεντο πρὸς ἀλλήλους πλάσασθαι καὶ	καταψεύσασθαι	τῶν μὴ γεγονότων; καὶ ποίοις
[3, 3]	περὶ τὰ κυριώτατα τῶν δογμάτων	κατεγίνετο.	Ἆρ´ οὖν οὐχὶ μόνῳ τῷ
[3, 5]	τί γε ὑπὲρ τοῦ φαυλότητα	κατεγνωσμένου.	Πῶς οὖν οἱ τοῦ δηλουμένου
[3, 5]	ἄν ποτε αὐτοῖς τὰ προειρημένα	κατέγραφον,	οὐδ´ ἂν ἐδήλουν τοῖς μετὰ
[3, 4]	τε καὶ ἐξητασμένῃ τῇ κρίσει	κατεδεξάμεθα.	Ἐξήτασται παρ´ ἡμῖν καὶ βεβασάνισται
[3, 6]	ἐκείνου διδασκαλίας γοητεῦον ἢ φαρμακεῦον	κατείληφεν;	ἀλλ´ οὐκ ἔστιν εἰπεῖν, ἔμπαλιν
[3, 6]	περίεργα πραξάντων συνεισενέγκαντες τὰς βίβλους	κατέκαιον	ἐνώπιον πάντων, καὶ συνεψήφισαν τὰς
[3, 5]	καὶ τοῦ συζύγου δεύτερον ἑαυτὸν	κατέλεγεν.	Συνεζευγμένος γοῦν τῷ Θωμᾷ, ὡς
[3, 5]	δὲ αὐτὸν εἰδὼς πρῶτον αὐτὸν	κατέλεξεν,	δεύτερον τὸν Θωμᾶν ἐπαγαγών, ὥσπερ
[3, 7]	μόνον τε τῶν ὁρατῶν πολεμίων	κατεξανισταμένου,	ἀλλὰ καὶ τῶν ἀοράτων, εἴ
[3, 6]	καὶ περιάμμασιν χρῆσθαι, ἢ τοῖς	κατεπᾴδειν	ἐπαγγελλομένοις προσέχειν τὸν νοῦν, ἢ
[3, 2]	Καὶ ἔδωκε τῷ Μωσεῖ, ἡνίκα	κατέπαυσε	λαλῶν αὐτῷ ἐν τῷ ὄρει
[3, 7]	οὐκ ἂν ὡς ἐναντία λεγόντων	κατέπτυσεν	εἰκότως; τίς δ´ οὕτως ἠλίθιος
[3, 6]	καὶ νόμοι πᾶσι τοῖς ἔθνεσι	κατεσπείροντο	ἐναντίοι τῇ τῶν παλαιῶν δεισιδαιμονίᾳ,
[3, 6]	τοιαύτης διδασκαλίας· πᾶσι τοῖς ἔθνεσι	κατέστη	αἴτιος, οἵας αὐτοῖς ὁρῶμεν ὀφθαλμοῖς
[3, 6]	γόης, βάρβαρος ἢ Ἕλλην, τοιούτων	κατέστη	διδάσκαλος φοιτητῶν καὶ τοιούτων νόμων
[3, 2]	καὶ βασιλέων κύριος ἐθνῶν πολλῶν	κατέστη	(οὐδεμία γὰρ ἱστορία δηλοῖ τοῦτο)
[3, 2]	τις ἕτερος τῶν δώδεκα Μωσεῖ	κατέστη	παραπλήσιος νομοθέτης; οὐδαμῶς. Ἀλλὰ τὰ
[3, 6]	πρῶτος αὐτὸς καὶ μόνος εὑρετὴς	κατέστη	τοῦ πράγματος, ἢ πάντως που
[3, 7]	στόμα, κἂν ἑνός τινος διδάσκαλοι	κατέστησαν,	οὐχί γε ἀνδρῶν συλλόγου; πῶς
[3, 2]	Σίμωνα Πέτρον. Καὶ πάλιν Μωσῆς	κατέστησε	τῷ λαῷ ἡγουμένους ἑβδομήκοντα. Λέγει
[3, 5]	κατηγγελμένον. Καὶ ἡ ἱστορία δὲ	κατέχει	ὡς καὶ μεγίστη τις ἦν
[3, 5]	γραφῇ, ἆρα καὶ τὰ πάθη	κατεψεύσαντο	αὐτοῦ; τὴν ἑνὸς λέγω μαθητοῦ
[3, 5]	γε τοὺς τοιούσδε πεπλάσθαι καὶ	κατεψεῦσθαι	νομίζοντες, καὶ οἷα πλάνους βλασφημεῖν
[3, 2]	πρὸς αὐτοῦ μακαριζομένοις βασιλείαν οὐρανῶν	κατήγγειλε.	Καὶ ἄλλας δὲ πράξεις εὕροις
[3, 2]	καὶ τὴν περὶ μοναρχίας θεολογίαν	κατήγγειλεν,	τὸν τῶν ἁπάντων δημιουργὸν καὶ
[3, 2]	Χριστὸς διὰ τῶν αὐτοῦ μαθητῶν	κατήγγειλεν.	Ὥστε Μωσέα μὲν εἰκότως πρῶτον
[3, 7]	πάνθ´ ὅσα περὶ τοῦ Ἰησοῦ	κατήγγελλον	ἤδη λοιπὸν ἀληθεύειν εὐλόγως ἐνομίζοντο,
[3, 7]	ἀφίξεως παρὰ τῷ πατρὶ τυγχάνοντα	κατήγγελλον,	καὶ τούτῳ πῶς οὐκ ἂν
[3, 2]	τοῖς κατορθοῦσι τὸν πρὸς αὐτοῦ	κατηγγελμένον	βίον ὑποσχόμενος· ὃ δὴ καὶ
[3, 5]	θεοῦ, τὸν ὑπὸ τῶν προφητῶν	κατηγγελμένον.	Καὶ ἡ ἱστορία δὲ κατέχει
[3, 2]	πλάνον ἀποκαλοῦντες καὶ μυρίαις ἄλλαις	κατηγορίαις	βλασφημοῦντες αὐτὸν οὔπω καὶ νῦν
[3, 5]	προδοσίαν, καὶ τὴν τῶν συκοφαντῶν	κατηγορίαν,	χλεύας τε καὶ διασυρμοὺς δικαστῶν,
[3, 5]	καὶ τῶν πλημμεληθέντων αὐτοῖς τὰς	κατηγορίας,	ἃς οὐκ ἄν τις ἔγνω
[3, 6]	οὐχὶ κἀκείνων, πρὸ τῆς τούτου	κατηγορίας,	ἔφθασεν εἰς πάντας ἀνθρώπους ἡ
[3, 5]	τὸν ἑαυτοῦ στηλιτεύων βίον, καὶ	κατήγορος	αὐτὸς ἑαυτοῦ γιγνόμενος. Ἐπάκουσον γοῦν
[3, 7]	ἐγίνοντο τῶν παρὰ τῷ θεῷ	κατηξιωμένοι	βραβείων· οἱ δὲ τῆς εὐσεβείας
[3, 2]	Πάλιν Μωσέως ἀπὸ τοῦ ὄρους	κατιόντος	τὸ πρόσωπον ἑωρᾶτο πλήρης δόξης.
[3, 2]	σου, καὶ τοὺς πασσάλους σου	κατίσχυσον,	ἔτι εἰς τὰ δεξιὰ καὶ
[3, 5]	ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ	κατισχύσουσιν	αὐτῆς, καὶ δώσω σοι τὰς
[3, 7]	ἐν αὐτῇ σαρκὶ καὶ σώματι	κατοικῆσαι,	καὶ πᾶσαν τὴν ἐν ἀνθρώποις
[3, 5]	ἁγνείας σώματος ὁμοῦ καὶ ψυχῆς	κατορθούμενον.	τίς δ´ οὖν οὐκ ἂν
[3, 2]	οὐρανὸν ψυχαῖς φιλοθέοις προσήκουσαν τοῖς	κατορθοῦσι	τὸν πρὸς αὐτοῦ κατηγγελμένον βίον
[3, 5]	κατὰ χρόνους ἐπί τισιν ἀγαθοῖς	κατορθώμασι	βοηθέντων συνεγράψαντο. ἢ τοῖς μὲν
[3, 6]	τοῦ Ἰησοῦ μαθητείας συνιδόντες τὰ	κατορθώματα.	Τί χρὴ λέγειν ὁπόσαι μυριάδες
[3, 6]	νέου καὶ καινοῦ γόητος τὰ	κατορθώματα,	τοιαῦτα τοῦ νομιζομένου πλάνου τὰ
[3, 7]	τίς ἡμῖν ἐλπὶς ἔσται τοῦ	κατορθώματος	ἀντινομοθετεῖν τολμῶσιν τοῖς πάντων ἐθνῶν
[3, 5]	καὶ ἀρετῆς μέτοχος ὑπὲρ ἀγαθοῦ	κατορθώματος	κἂν εὐλόγως ποτὲ τὸν μετ´
[3, 6]	μόνον ἐννοῆσαι τοῦτο, ἀλλὰ καὶ	κατορθῶσαι	τὸ βουληθέν, πῶς οὐ πᾶσαν
[3, 5]	ἁπάντων περίοδον, ἀλλὰ καὶ προελθόντας	κατορθῶσαι	τὸ ἐπιτήδευμα; σκέψαι δὲ ὁποῖόν
[3, 7]	προσοικειωσάμενος, τούτοις κέχρηται διακόνοις ἐπὶ	κατορθώσει	πράγματος πάντα καλύπτοντος λόγον. Διανοηθεὶς
[3, 7]	λύσιν τῶν ἀπορηθέντων ὑπέθετο, φήσας	κατορθώσειν	Τῷ ὀνόματί μου» οὐ γὰρ
[3, 6]	τοῦ διδασκάλου περὶ τὸ μάθημα	κατορθώσεως	εἶεν ἂν μάρτυρες· γεωμετρικοὶ δὲ
[3, 3]	θεῷ τὴν τῶν οἰκείων ἐντολῶν	κατόρθωσιν,	δι´ ὧν αὐτῷ σώματι καὶ
[3, 5]	τῆς ψυχῆς περὶ πολλοῦ προτιμᾶν,	κάτωθεν	ἐκ βάθους αὐτῆς διανοίας ὥσπερ
[3, 5]	ποίᾳ δὲ δυνάμει τὸ ἐπιχειρηθὲν	κατώρθωσαν;	ἔστω γὰρ ἐπὶ τῆς οἰκείας
[3, 6]	ἀλλ´ οὐδ´ ἐπεχείρησεν μέν, οὐ	κατώρθωσεν	δέ, ἑνὶ δὲ ῥήματι καὶ
[3, 6]	τὰ μηδεπώποτε παρ´ ἀνθρώποις μνημονευθέντα	κατώρθωται.	Ἀλλὰ καὶ ταῦτα μὲν ὧδε
[3, 7]	τῶν οἰκείων θεῶν ἐξ αἰῶνος	κειμένοις	νόμοις; ἐπὶ ποίᾳ δὲ καὶ
[3, 2]	καὶ ὡς ἀμνὸς ἔναντι τοῦ	κείροντος	ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ
[3, 3]	ὧν αὐτῷ σώματι καὶ ψυχῇ	κεκαθαρμένους,	νῷ τε διαυγεῖ καὶ δόγμασιν
[3, 2]	ἡμῶν. Καὶ αὐτὸς διὰ τὸ	κεκακῶσθαι	οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα· ὡς
[3, 7]	ἦν ἔργα θεωρῆσαι τοὺς λόγους.	Κεκήρυκτο	γοῦν τὸ εὐαγγέλιον ἐν βραχεῖ
[3, 3]	τε διαυγεῖ καὶ δόγμασιν εὐσεβέσιν	κεκοσμημένους,	τὴν πρὸς τὸν θεὸν ἐξομοίωσιν
[3, 2]	δηλοῖ τοῦτο) βοᾷ δὲ καὶ	κέκραγεν	ἡ ἀλήθεια ἐπὶ μόνου τοῦ
[3, 1]	Ἡσαΐας, ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ	κεκραγώς·	Ππνεῦμα κυρίου ἐπ´ ἐμέ, οὗ
[3, 7]	Συνορᾷς τοιγαροῦν καὶ αὐτὸς ὅπως	κεκράτηκεν	ὁ δι´ αὐτῶν λόγος, ἐπεὶ
[3, 7]	καὶ συνομολογεῖν μὴ ἄλλως αὐτοὺς	κεκρατηκέναι	τοῦ τολμήματος ἢ θειοτέρᾳ καὶ
[3, 1]	δαιμόνων τρόπον αἰχμαλώτων πάλαι πρότερον	κεκρατημένοις,	τὴν ἄφεσιν προεκήρυττε, τοὺς πάντας
[3, 5]	ἀνθρωπεία φύσις τὸ φιλόζωον οἰκεῖον	κεκτημένη	δύναιτ´ ἄν ποθ´ ὑπὲρ τοῦ
[3, 5]	ὁμόσε χωρητέον, ὑπόδειγμα τὸν διδάσκαλον	κεκτημένοις.	τί γὰρ τούτων γένοιτ´ ἂν
[3, 5]	δῆλος ἂν εἴη περιττόν τι	κεκτημένος	παρὰ τοὺς λοιποὺς ἀνθρώπους. Πῶς
[3, 4]	καὶ περιπάτει» ὁ δὲ τὸ	κελευσθὲν	ἐποίει. τυφλοῖς δὲ πάλιν ἄλλοτε
[3, 5]	περὶ τῶν πατρῴων θεῶν δόξαις.	Κελεύωμεν	Ῥωμαίοις αὐτοῖς πρώτιστα πάντων μὴ
[3, 6]	πάντα πράττει αἰσχροῦ καὶ ῥυπαροῦ	κέρδους	χάριν. Μή τι οὖν καὶ
[3, 5]	Πέτρος δὲ ἐπὶ Ῥώμης κατὰ	κεφαλῆς	σταυροῦται, Παῦλός τε ἀποτέμνεται, Ἰωάννης
[3, 5]	ἑωρακέναι αὐτὸν τυφλοῖς τὸ βλέπειν	κεχαρισμένον,	ὃ οὐδείς ποθ´ ἡμῶν ἱστόρησεν·
[3, 5]	τὰ μὴ πρὸς αὐτοῦ πραχθέντα	κεχαρισμένως	ἀναθέντας; Ὡς εὖ μοι δοκεῖ
[3, 2]	θαυματουργίαις πρὸς πίστιν τῶν ὁρώντων	κεχρημένος	τὰ καινὰ τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας
[3, 7]	καὶ ταπεινοῦ βίου προσοικειωσάμενος, τούτοις	κέχρηται	διακόνοις ἐπὶ κατορθώσει πράγματος πάντα
[3, 5]	καὶ παραδόξοις ἔργοις καὶ ξενιζούσῃ	κέχρητο	διδασκαλίᾳ; μαρτυρεῖ δὲ καὶ ἡ
[3, 5]	συνεωράκεσαν τοῦ διδασκάλου καὶ οἵῳ	κέχρητο	θανάτῳ; τί δῆτα οὖν καὶ
[3, 3]	τοῦτον, ἑνί τε ὄντι καὶ	κεχωρισμένῳ	πάντων, μεθ´ ὃν γνωρίζεσθαι τοὺς
[3, 5]	ἀδεῶς ἐπὶ τὸ περὶ αὐτοῦ	κήρυγμα	προελθεῖν; ἀλλ´ οὐκ εἰκὸς ἦν
[3, 1]	συνεργοῦσα αὐτοῖς ἐν τῷ εὐαγγελικῷ	κηρύγματι,	ἄλλος πάλιν προφήτης ἀναφωνεῖ· Κύριος
[3, 7]	εἰς πάντα τὰ ἔθνη διεπέμπετο,	κήρυκας	ἀναδείξας τῆς αὐτοῦ διδασκαλίας. Καὶ
[3, 6]	διδάσκαλος, καὶ εἰ ποιητὴς καὶ	κῆρυξ	δικαιοσύνης καὶ ἀληθείας καὶ φιλανθρωπίας
[3, 1]	με εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς, ἀπέσταλκέν με	κηρῦξαι	αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν
[3, 6]	ἀνακαλύψαι τε καὶ πληρῶσαι καὶ	κηρῦξαι	τὴν γνῶσιν πᾶσιν, ὥστε ἐκ
[3, 7]	δυνατόν; πῶς γὰρ Ῥωμαίοις, φέρε,	κηρύξομεν;	πῶς δ´ Αἰγυπτίοις διαλεχθησόμεθα; ποίᾳ
[3, 5]	ἐφ´ ἡσυχίας βάλλεσθαι τὸ πρᾶγμα·	κηρύττειν	δ´ εἰς πάντας τὸ τοῦ
[3, 5]	θεὸν εἶναι καὶ θεοῦ παῖδα	κηρύττειν,	ὑπὲρ οὗ καὶ αὐτοὺς θνῄσκειν
[3, 7]	τὸ μέλλον εἰπών· Δεῖ γὰρ	κηρυχθῆναι	τὸ εὐαγγέλιον τοῦτο ἐν ὅλῃ
[3, 1]	τοῦ Χριστοῦ, δι´ ὧν τε	κηρυχθήσεται,	ὅτι διὰ τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ,
[3, 6]	ἐλεύθερον ἀφεῖσθαι καὶ παντὸς ἐκτὸς	κινδύνου	τὸν αὐτὸ μόνον τὸ θῦσαι
[3, 5]	κόσμῳ θλίψιν ἔχετε» καὶ πάλιν	Κλαύσετε	καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δὲ
[3, 5]	αὐτῆς, καὶ δώσω σοι τὰς	κλεῖς	τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καὶ
[3, 6]	οὐχὶ κἀκείνων εἰσέτι νῦν τὸ	κλέος	ᾄδεται τῷ ἡμετέρῳ παραπλησίως; Τίς
[3, 5]	καταφερεστάτοις, καὶ αὖ πάλιν μὴ	κλέπτειν,	οἷα δουλοπρεπεστάτοις, αὐτοὺς δὲ δεῖν
[3, 2]	παραινεῖ, ἀντί τε τοῦ μὴ	κλέπτειν	τὰ οἰκεῖα τοῖς ἐνδεέσι προΐεσθαι
[3, 5]	μετὰ ἐπιθυμίας ἀκολάστου, τοῦ δὲ	κλέπτειν	τοὐναντίον καὶ τὰ οἰκεῖα προΐεσθαι
[3, 5]	οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ	κλέψεις,	οὐ ψευδομαρτυρήσεις» συκοφαντῶν αὐτὸν διέβαλλέ
[3, 2]	Οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ	κλέψεις,	οὐκ ἐπιορκήσεις Ὁ δὲ σωτὴρ
[3, 2]	Καὶ τὸ σπέρμα σου ἔθνη	κληρονομήσει»	Πλείονος δὲ ἐξεργασίας δεομένων τῶν
[3, 2]	ᾐνίξατο εἰπών· Διὰ τοῦτο αὐτὸς	κληρονομήσει	πολλούς» καὶ ἐπιλέγει· Καὶ τῶν
[3, 2]	ἐπισυνάπτει λέγων· διὰ τοῦτο αὐτὸς	κληρονομήσει	πολλοὺς καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ
[3, 2]	Χριστοῦ φησιν· Διὰ τοῦτο αὐτὸς	κληρονομήσει	πολλούς, καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ
[3, 2]	καὶ τὸ σπέρμα σου ἔθνη	κληρονομήσει»	ταῦτα δὲ τὴν ἐξ ἐθνῶν
[3, 2]	πατρὶ μέχρι θανάτου» διὸ καὶ	κληρονομήσειν	πολλούς, καὶ οὐ πρότερον ἀλλὰ
[3, 2]	θεσπίζεται. Διὰ ταῦτα γὰρ εἴρηται	κληρονομήσειν	πολλοὺς καὶ τῶν ἰσχυρῶν μερίσειν
[3, 2]	φησίν, οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ	κληρονομήσουσι	τὴν γῆν« πολὺ κρείττονα γῆν,
[3, 2]	καὶ δώσω σοι ἔθνη τὴν	κληρονομίαν	σου, καὶ τὴν κατάσχεσίν σου
[3, 2]	Ἔνθα λοιπὸν ἤδη καὶ τῆς	κληρονομίας	τοῦ Χριστοῦ μέμνηται τῷ δευτέρῳ
[3, 2]	φῶς παρ´ αὐτῷ ὀψόμενον, καὶ	κληρονομοῦντα	πολλούς, καὶ σκῦλα τοῖς οἰκείοις
[3, 0]	τῆς ἡμετέρας διὰ Χριστοῦ γενομένης	κλήσεως	ἐμνημόνευσαν, δι´ ὃ καὶ ὡς
[3, 4]	ἐπετίμησεν τῇ θαλάσσῃ καὶ τῷ	κλύδωνι	καὶ τοῖς ἀνέμοις, καὶ πάντα
[3, 2]	ἄρα Ἐκ τοῦ καρποῦ τῆς	κοιλίας	αὐτοῦ ἀναστήσεταί τις, περὶ οὗ
[3, 5]	νόμους δικαστηρίοις καὶ ἐν ταῖς	κοιναῖς	ἀμφισβητήσεσιν τῶν μαρτύρων συμφωνία κυροῖ
[3, 6]	ἀναλαβεῖν δυνατόν, μὴ οὐχὶ τὴν	κοινὴν	ἐκβεβηκότα φύσιν. Οὐδεὶς γοῦν τῶν
[3, 3]	καὶ εὐσεβοῦς ἀλλ´ οὐ τῆς	κοινῆς	καὶ πανδήμου φιλοσοφίας εἰσηγητὴν πᾶς
[3, 4]	ἐκκείσθω ὁ αὐτοῦ θάνατος, οὐ	κοινὸς	τοῖς λοιποῖς ἀνθρώποις γεγενημένος. Οὐ
[3, 2]	ἰδίως ἀπαντήσομεν, ὡς περὶ ἀνδρὸς	κοινοῦ	καὶ τοῖς λοιποῖς παραπλησίου τέως
[3, 3]	Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὡς περὶ	κοινοῦ	τὴν φύσιν ἀνθρώπου τέως ἐξητάσθω,
[3, 3]	φοιτητὰς παιδεύειν τῶν ὑπαρχόντων ἐνδεέσι	κοινωνεῖν	καὶ τὸ φιλόπονον καὶ κοινωνικὸν
[3, 3]	κοινωνεῖν καὶ τὸ φιλόπονον καὶ	κοινωνικὸν	περὶ πολλοῦ τίθεσθαι, καὶ εἰ
[3, 5]	πεπραγμένον τῷ τὸν Χριστὸν ὁμολογοῦντι,	κολάζουσιν	ὅμως αἰκιζόμενοι διὰ τὸ ὄνομα
[3, 3]	ὑπομιμνήσκων καὶ μελλούσης ἔσεσθαι κρίσεως,	κολάσεις	τε καὶ τιμωρίας ἀπαραιτήτους τοῖς
[3, 6]	ἀκάθαρτον πνεῦμα, ὥς τι τῶν	κολαστικῶν	καὶ βασανιστικῶν τῆς οἰκείας φύσεως,
[3, 6]	αὐτὸς ἑαυτόν, Κράτης Κράτητα, ἠλευθέρου	κομπάζων.	Οἱ δὲ τῶν Ἰησοῦ λόγων
[3, 1]	Δεῦτε πρός με πάντες οἱ	κοπιῶντες	καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς
[3, 2]	πρόσωπον τῆς ἐρήμου λεπτὸν ὡσεὶ	κόριον	λευκόν, ὡσεὶ πάγος ἐπὶ τῆς
[3, 4]	πέντε τὸν ἀριθμὸν ἄρτων εἰς	κόρον	πληρώσας, ὡς καὶ περιττὰ τοσαῦτα,
[3, 5]	τε ποτιζόμενον, καὶ παιόμενον κατὰ	κόρρης	καλάμῳ, καὶ πρὸς τῶν ὁρώντων
[3, 5]	καὶ λόγοις ψευδέσι τὸν διδάσκαλον	κοσμεῖν,	οὐκ ἄν ποτε αὐτοῖς τὰ
[3, 3]	ἀλλ´ εἰς ὅλον ἐφαπλῶσαι τὸν	κόσμον	ἀποδέδεικται διὰ τοῦ πρώτου συγγράμματος
[3, 3]	καὶ ἄστρα καὶ τὸν σύμπαντα	κόσμον	πρὸς τοῦ τῶν ὅλων ποιητοῦ
[3, 3]	Χριστοῦ μαθόντες, ὅτι γεννητὸς ὁ	κόσμος	καὶ ὅτι οὐρανὸς αὐτὸς καὶ
[3, 5]	καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δὲ	κόσμος	χαρήσεται» πῶς οὐκ αὐτοὶ μὲν
[3, 2]	τὰ λοιπὰ δὲ τὰ περὶ	κόσμου	γενέσεως, καὶ τὰ περὶ ψυχῆς
[3, 3]	καὶ γῆς καὶ τοῦ σύμπαντος	κόσμου	δημιουργῷ, αὐτός τε ἀνακείμενος καὶ
[3, 1]	τῆς περὶ τοῦ σωτῆρος τοῦ	κόσμου	θεοσεβοῦς διδασκαλίας; ὅτι δὲ μὴ
[3, 5]	πρὸς αὐτοὺς ἔλεγεν Ἐν τῷ	κόσμῳ	θλίψιν ἔχετε» καὶ πάλιν Κλαύσετε
[3, 2]	ἄρτους τῶν πεντακισχιλίων καὶ πόσους	κοφίνους	ἐλάβετε; Οὐδὲ τοὺς ἑπτὰ τῶν
[3, 4]	ὅσα ἱκανὰ ἦν πληρῶσαι δώδεκα	κοφίνους,	λαβεῖν, τίνα οὐκ ἂν ἐκπλήξειεν
[3, 4]	ἔφησεν παραλυτικῷ· Ἀναστὰς ἆρον τὸν	κράββατόν	σου, καὶ περιπάτει» ὁ δὲ
[3, 4]	μόνον διανοηθεῖσα ὑποδύνει, καὶ τοῦ	κρασπέδου	ἐπιλαβομένη ὁμοῦ καὶ τῆς τῶν
[3, 5]	τῆς κακίας ἀποτέμνοντας βλαστήματα, καὶ	κρατεῖν	μὲν ὀργῆς καὶ πάσης αἰσχρᾶς
[3, 6]	Δημόκριτος αὐτοῖς οὗτος ἦν. Καὶ	Κράτης	εἷς παρ´ αὐτοῖς θαυμάζεται, ὅτι
[3, 6]	καταλιπὼν τοῖς πολίταις, αὐτὸς ἑαυτόν,	Κράτης	Κράτητα, ἠλευθέρου κομπάζων. Οἱ δὲ
[3, 1]	αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ποίᾳ δυνάμει	κρατήσει,	ὅτι μὴ ἀνθρωπείᾳ· ὃ δὴ
[3, 6]	τοῖς πολίταις, αὐτὸς ἑαυτόν, Κράτης	Κράτητα,	ἠλευθέρου κομπάζων. Οἱ δὲ τῶν
[3, 7]	μὴ νομισθείη κατὰ συγχώρησιν τῶν	κρατούντων	διαρκέσειν· εἴποτέ τις τούτων πονηρίᾳ
[3, 6]	τοὺς κατ´ εἰδωλολατρίας, καὶ τούτους	κρατῦναι,	ἀμάχους τε καὶ ἀηττήτους εἰς
[3, 7]	ἐφ´ ἑνὸς τοῦ οἰκείου ἔθνους	κρατῦναι	οἷός τε ἦν· ὁ δὲ
[3, 5]	καὶ εἰς ὅλον τὸν αἰῶνα	κρατύνει;	Ταῦτα μὲν οὖν, ἀρχῆς ἀτόπου
[3, 2]	κατασκεψομένους· ὡσαύτως δὲ καὶ πολὺ	κρεῖττον	ὁ ἡμέτερος σωτὴρ δώδεκα ἀποστόλους
[3, 2]	αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν« πολὺ	κρείττονα	γῆν, ἀληθῶς ἁγίαν καὶ θεοφιλῆ,
[3, 5]	ὀνομάζει, οὐδ´ ὑποτάττει τῷ Θωμᾷ,	κρείττονα	δὲ αὐτὸν εἰδὼς πρῶτον αὐτὸν
[3, 6]	αἴτιον αὐτοῖς τῆς ἐπιστήμης πολὺ	κρείττονα	σφῶν αὐτῶν ἀποφαίνουσιν· ὥσπερ οὖν
[3, 5]	ἑαυτοῦ τὸν Θωμᾶν, προτιμῶν ὡς	κρείττονα	τὸν συναπόστολον, τῶν λοιπῶν εὐαγγελιστῶν
[3, 5]	τῶν Ἰουδαίοις ὑπὸ Μωσέως παρηγγελμένων	κρείττονα	φρονεῖν. τὸν μὲν γὰρ οἷα
[3, 2]	ἂν ὑπὸ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	κρείττονι	ἢ κατὰ Μωσέα δυνάμει γεγονυίας,
[3, 3]	χρῷτο πρὸς αὐτὸν ἀεὶ τῷ	κρείττονι	λόγῳ (λέγω δὲ τῷ μὴ
[3, 6]	καὶ παρρησιάζεσθαι ἐπὶ τῇ τῶν	κρειττόνων	ἀπὸ τῶν χειρόνων μεταβολῇ. Οἱ
[3, 3]	γὰρ οὐδενὸς οὐδὲ παρὰ τῶν	κρειττόνων	ἤπερ ἡμεῖς ἐσμεν, οὐδ´ ἔστιν
[3, 2]	θαλάσσης Ὡσαύτως δὲ καὶ πολὺ	κρειττόνως	ὁ σωτὴρ ἡμῶν Ἐπετίμησε τῷ
[3, 2]	Χριστὸς Μωσεῖ παραπλησίως καὶ πολὺ	κρειττόνως	πρῶτος τῆς κατ´ εὐσέβειαν διδασκαλίας
[3, 6]	δῆτα οὖν, ἦ τινες ἄλλοι	κρείττους	αὐτοῦ πεφήνασιν καὶ πρότεροι τῷ
[3, 6]	ἡ παρ´ αὐτοῦ διδασκαλία πολὺ	κρείττους	τῆς ἀοράτου ταύτης δυνάμεως πάντας
[3, 3]	καὶ μεταβολὴν τὴν ἐπὶ τὰ	κρείττω	τοῦδε τοῦ παντὸς ἔσεσθαι προσδοκᾶν
[3, 2]	αἰῶνος βοηθέντων ἐν ἀνθρώποις πολὺ	κρείττων	ἀσυγκρίτῳ ὑπεροχῇ καὶ διαφέρων ἀναφανῇ,
[3, 5]	διὰ νηστειῶν, οἴνου τε καὶ	κρεῶν	ἀποχῆς, καὶ πλείστης ἄλλης ταπεινώσεως
[3, 3]	ἀθανάτου φύσεως οὐδαμῶς οἰκεῖα λογισάμενος,	κρίνας	δὲ πάσης θυσίας προσηνεστάτην καὶ
[3, 5]	οὐ πάσης ἀποδοχῆς αὐτοὺς ἀξίους	κρίνειεν,	ἄνδρας μὲν εὐτελεῖς ὁμολογουμένως καὶ
[3, 4]	εἰσέτι καὶ νῦν, οἷς ἂν	κρίνειεν,	μικρά τινα τῆς αὐτοῦ δυνάμεως
[3, 4]	βεβασανισμένῃ τε καὶ ἐξητασμένῃ τῇ	κρίσει	κατεδεξάμεθα. Ἐξήτασται παρ´ ἡμῖν καὶ
[3, 3]	συνεχῶς ὑπομιμνήσκων καὶ μελλούσης ἔσεσθαι	κρίσεως,	κολάσεις τε καὶ τιμωρίας ἀπαραιτήτους
[3, 6]	ἢ τὰ περὶ δικαιωτηρίου καὶ	κρίσεως	τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ; οὐχὶ
[3, 2]	Ἕως ἂν θῇ ἐπὶ γῆς	κρίσιν,	καὶ ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ
[3, 2]	ὃν εὐδόκησεν ἡ ψυχή μου,	κρίσιν	τοῖς ἔθνεσιν ἐξοίσει καὶ ἐπιφέρει·
[3, 6]	καὶ θεοῦ πρόνοιαν καὶ θεοῦ	κρίσιν,	χλευάσει δὲ τοὺς περὶ ἀρετῆς
[3, 5]	τινὸς ἀγαθοῦ τὸ παράπαν ἐλπίδα	κτήσασθαι,	εἰκῆ δὲ καὶ μάτην πλανᾶσθαι
[3, 6]	οὐχ εἷς οὐδὲ δύο, τὰς	κτήσεις	ἀπεμπολήσαντες πένησι καὶ ἐνδεέσιν μεταδεδώκασιν,
[3, 6]	πρὸς αὐτῶν μεμαρτύρηται, εἰρηκώς· Μὴ	κτήσησθε	χρυσὸν μηδ´ ἄργυρον εἰς τὰς
[3, 5]	ὃν ὑπογράφων αὐτοῖς ἔλεγεν· Μὴ	κτήσησθε	χρυσὸν μηδὲ ἄργυρον εἰς τὰς
[3, 5]	διδάσκαλον χρυσοῦ καὶ ἀργύρου τὴν	κτῆσιν	ἀπαγορεύοντα καὶ νομοθετοῦντα μηδὲ μέχρι
[3, 4]	κατατρυχομένη, ἐπειδὴ ἑώρα μυρία πλήθη	κυκλοῦντα	αὐτὸν καὶ μηδαμῶς ἐπιτρέποντα αὐτῇ
[3, 2]	ὀλίγα· Ἐγένετο καταπαυομένης τῆς δρόσου	κύκλῳ	τῆς παρεμβολῆς, καὶ ἰδοὺ ἐπὶ
[3, 2]	βιαίῳ καὶ ἐπιφέρει· Ἐπάγη τὰ	κύματα	ἐν μέσῳ τῆς θαλάσσης Ὡσαύτως
[3, 1]	ἔρχεται, καὶ ὁ βραχίων μετὰ	κυρίας·	ἰδοὺ ὁ μισθὸς αὐτοῦ μετ´
[3, 2]	σου ἰδεῖν διαφθοράν» καὶ πάλιν·	Κύριε,	ἀνήγαγες ἐξ ᾅδου τὴν ψυχήν
[3, 2]	φήσασαν περὶ αὐτοῦ προφητείαν· Κατάστησον,	κύριε,	νομοθέτην ἐπ´ αὐτούς, γνώτωσαν ἔθνη
[3, 2]	δι´ αἰνιγμάτων μέν, ὅταν λέγῃ·	Κύριε,	τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν;
[3, 2]	(λέγει δὲ τοῦ Ἰσραήλ) καὶ	κυριεύσει	ἐθνῶν πολλῶν, καὶ ὑψωθήσεται ἡ
[3, 2]	πλήθη ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι	κυριολογεῖ,	τῆς ἐνθέου δυνάμεως αὐτοῦ χάριν
[3, 2]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν, ὅτι δὴ	κύριον	αὐτόν, καὶ οὐκ αὐτὸ μόνον
[3, 2]	δὲ μόνον τὸν σωτῆρα καὶ	κύριον	ἡμῶν. Ἅμα τε γὰρ αὐτὸς
[3, 2]	Ἐπειδὴ γὰρ τὸν σωτῆρα καὶ	κύριον	ἡμῶν, ἄνθρωπον κατὰ σάρκα γενόμενον
[3, 2]	ἢ μόνον τὸν σωτῆρα καὶ	κύριον	ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν Χριστόν; ὅπως
[3, 1]	ὅπως ἐπὶ τὸν σωτῆρα καὶ	κύριον	ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν τοῦ
[3, 6]	καὶ περὶ τὸν σωτῆρα καὶ	κύριον	ἡμῶν, οὐδὲν ἂν ἦν εἰπεῖν·
[3, 2]	καὶ Ἰησοῦν τὸν σωτῆρα καὶ	κύριον	ἡμῶν, παρὸν ὅτῳ φίλον ἐπὶ
[3, 2]	ἐπὶ μόνον τὸν σωτῆρα καὶ	κύριον	ἡμῶν συμπεπερασμένα. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν
[3, 2]	ὀλίγα· Καὶ ἐβόησεν Μωσῆς πρὸς	κύριον,	λέγων, ὁ θεὸς δέομαι ἴασαι
[3, 2]	τῆς ἐνθέου δυνάμεως αὐτοῦ χάριν	κύριον	ὁμολογοῦντα, καὶ τοῦτο πάλιν Μωσῆς
[3, 2]	ὄψεται σπέρμα μακρόβιον. Καὶ βούλεται	κύριος	ἀφελεῖν ἀπὸ τοῦ πόνου τῆς
[3, 2]	θάνατον αὐτοῦ φησιν· Καὶ βούλεται	κύριος	ἀφελεῖν ἀπὸ τοῦ πόνου τῆς
[3, 2]	ταῦτα προστίθησιν, ἑξῆς ἐπιλέγων· Καὶ	κύριος	βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν τῆς πληγῆς·
[3, 2]	διαιρούμενοι σκῦλα» Καὶ ὁ ψαλμῳδός·	Κύριος	δώσει ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει
[3, 1]	καὶ αὐτὸ συνέστη διὰ τοῦ	Κύριος	δώσει ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει
[3, 1]	κηρύγματι, ἄλλος πάλιν προφήτης ἀναφωνεῖ·	Κύριος	δώσει ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει
[3, 2]	ἐκ περιτομῆς ἀρχόντων καὶ βασιλέων	κύριος	ἐθνῶν πολλῶν κατέστη (οὐδεμία γὰρ
[3, 2]	τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ» ἑξῆς ἐπιλέγει·	Κύριος	εἶπεν πρός με, υἱός μου
[3, 2]	οὗ δὴ ὁ σωτὴρ καὶ	κύριος	ἡμῶν γενεαλογεῖται, ἐφ´ ὃν τὰ
[3, 6]	ὁμολογοῖτ´ ἂν ὁ σωτὴρ καὶ	κύριος	ἡμῶν. Εἰ δὴ οὖν τοιόσδε
[3, 4]	λόγον, δι´ ὧν αὐτὸς ὁ	κύριος	ἡμῶν εἰσέτι καὶ νῦν, οἷς
[3, 6]	οὖν καὶ ὁ σωτὴρ καὶ	κύριος	ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ
[3, 6]	μεγαλαυχούμενος· ὁ δὲ σωτὴρ καὶ	κύριος	ἡμῶν, ὅτι μὴ δοξομανὴς καὶ
[3, 6]	κακίᾳ· ὁ δὲ σωτὴρ καὶ	κύριος	ἡμῶν οὐδ´ ἔστιν εἰπεῖν ὅπως
[3, 6]	διανενόηται; ὁ δὲ σωτὴρ καὶ	κύριος	ἡμῶν οὐκ ἐνενόησεν μέν, οὐ
[3, 2]	Καὶ ὁ σωτὴρ δὲ καὶ	κύριος	ἡμῶν ὡσαύτως φησὶν πρὸς τοὺς
[3, 5]	ἀνθρώπους ἐξενηνοχότων. Ὁ μὲν οὖν	κύριος	καὶ πρῶτος καὶ ἀληθὴς λόγος
[3, 1]	ἰδοὺ ὁ θεὸς ἡμῶν. ἰδοὺ	κύριος	μετὰ ἰσχύος ἔρχεται, καὶ ὁ
[3, 2]	ἀδελφῶν ὑμῶν ὡς ἐμὲ ἀναστήσει	κύριος	ὁ θεός, αὐτοῦ ἀκούσεσθε κατὰ
[3, 2]	ἐκ τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν ἀναστήσει	κύριος	ὁ θεὸς ὑμῶν· αὐτοῦ ἀκούσεσθε
[3, 2]	αὐτῷ φῶς» Ἐπεὶ τοίνυν βεβούλευται	κύριος	ὁ τῶν ὅλων θεὸς καθαρίσαι
[3, 2]	Πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν, καὶ	κύριος	παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν.
[3, 2]	ἐχούσης τὸν ἄνδρα· εἶπεν γὰρ	κύριος,	πλάτυνον τὸν τόπον τῆς σκηνῆς
[3, 2]	Ἰσραὴλ ὡς Μωσῆς, ὃν ἔγνω	κύριος	πρόσωπον πρὸς πρόσωπον ἐν πᾶσι
[3, 2]	ἐπὶ τὴν θάλασσαν, καὶ ὑπήγαγε	κύριος	τὴν θάλασσαν ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ
[3, 2]	ἐπὶ τὴν θάλασσαν, καὶ ὑπήγαγεν	κύριος	τὴν θάλασσαν ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ
[3, 2]	θάνατον αὐτοῦ καὶ τὴν ταφήν,	Κύριος	φησίν, βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν τῆς
[3, 1]	προσώπου τοῦ Χριστοῦ κεκραγώς· Ππνεῦμα	κυρίου	ἐπ´ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέν
[3, 2]	ἐπὶ τὸ αὐτὸ κατὰ τοῦ	κυρίου	καὶ κατὰ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ»
[3, 2]	παραδοθέντα, εἶτα καθαριζόμενον ὑπὸ τοῦ	κυρίου,	καὶ φῶς παρ´ αὐτῷ ὀψόμενον,
[3, 5]	τούτοις Ἰάκωβος ὁ ἀδελφὸς τοῦ	κυρίου,	ὃν οἱ πάλαι τὰ Ἱεροσόλυμα
[3, 2]	ὁ προφήτης τοῦ βραχίονος τοῦ	κυρίου,	ὃς ἦν ὁ τοῦ θεοῦ
[3, 2]	καὶ ἦν ἐκεῖ Μωσῆς ἔναντι	κυρίου	τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας,
[3, 2]	ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων	κυρίου	τίνι ἀπεκαλύφθη; Ἀνηγγείλαμεν ἐναντίον αὐτοῦ
[3, 2]	κατὰ πάντα ὅσα ᾐτήσω παρὰ	κυρίου	τοῦ θεοῦ ἐν Χωρὴβ τῇ
[3, 2]	κατὰ πάντα ὅσα ᾐτήσω παρὰ	κυρίου	τοῦ θεοῦ σου ἐν Χωρὴβ
[3, 3]	ὁ πλάνος αὐτῷ περὶ τὰ	κυριώτατα	τῶν δογμάτων κατεγίνετο. Ἆρ´ οὖν
[3, 5]	κοιναῖς ἀμφισβητήσεσιν τῶν μαρτύρων συμφωνία	κυροῖ	τὸ ἀμφιγνοούμενον (ἐπὶ στόματος» δ´
[3, 5]	σωτῆρος ἡμῶν μαρτυρία. Οὐδὲν δὲ	κωλύει	οἷον ἐκ περιουσίας καὶ τῷ
[3, 7]	γὰρ ὡς, εἰ μηδὲν τὸ	κωλῦον	ἦν τοὺς περὶ τὴν πολύθεον
[3, 7]	τε καὶ Ἀσίας, ἔν τε	κώμαις	τε καὶ χώραις καὶ παντοίοις
[3, 5]	οὐδείς ποθ´ ἡμῶν ἱστόρησεν· καὶ	κωφοῖς	τὴν ἀκοὴν παρασχεῖν, ὃ οὐδείς