Livre, Chap.
[3, 5]	καὶ σὺ μετὰ Ἰησοῦ τοῦ	Ναζωραίου	ἦς. Ὁ δὲ ἠρνήσατο λέγων·
[3, 5]	ὅρκου πιστότερον φαίνεσθαι, μέχρι τοῦ	ναί	καὶ τοῦ οὔ χωροῦντας, σὺν
[3, 3]	ἐπιορκεῖν· Ἔστω γὰρ ὑμῶν τὸ	ναὶ	ναί, τὸ οὒ οὔ» πῶς
[3, 3]	Ἔστω γὰρ ὑμῶν τὸ ναὶ	ναί,	τὸ οὒ οὔ» πῶς ἂν
[3, 2]	ὅλοις τούτοις Μωσῆς μετωνόμασε τὸν	Ναυὴν	Ἰησοῦν. Ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ
[3, 5]	αὐτήν τε τὴν βασιλικωτάτην πόλιν	νείμασθαι,	τοὺς δὲ τὴν Περσῶν, τοὺς
[3, 5]	τέλος αὐτοῦ ἐπέμενον, τὸν ἐν	νεκροῖς	θεολογοῦντες, ἢ τί ἄρα ποθοῦντες
[3, 4]	τεταρταῖος ἄλλος δυνάμει τοῦ Ἰησοῦ	νεκρὸς	ἠγείρετο; ἢ ὡς ἐπὶ θαλάττης
[3, 5]	ἤκουσεν· λεπρούς τε καθαρίσαι καὶ	νεκροὺς	ἐγεῖραι. Καὶ συλλήβδην εἰπεῖν, ἃ
[3, 5]	ἐναντίον. Διὸ λέγωμεν, ὅτι καὶ	νεκροὺς	ἤγειρεν, καὶ λεπροὺς ἐκαθάρισεν, καὶ
[3, 7]	ἑωρακέναι μετὰ τὸν θάνατον ἐκ	νεκρῶν	ἀναβεβιωκότα τὸν μηδὲ ὅτε ἐν
[3, 5]	πᾶσιν ἡμῖν μετὰ τὸ ἐκ	νεκρῶν	ἀναβιῶσαι συνεγένετο, ἑστίας τε καὶ
[3, 2]	Ἡγοῦμαι δὲ ἀναμφιλόγως τὴν ἐκ	νεκρῶν	ἀνάστασιν τοῦ προφητευομένου διὰ τούτων
[3, 5]	λεπρῶν καθάρσεις καὶ δαιμόνων ἀπελάσεις	νεκρῶν	τε ἀναβιώσεις πηρῶν τε ἀναβλέψεις
[3, 6]	τὴν χρῆσιν ἀδιάφορον οἱ πολλοὶ	νενομίκασιν.	τίς οὖν αἱρεῖ λόγος τοὺς
[3, 7]	εἶναι, τινὰ δὲ τὸν Δία	νενομικέναι.	τοσοῦτον αὐτῶν τὰς διανοίας ἐξέπληττεν
[3, 2]	ἄλλο ἢ τῶν παρὰ Μωσεῖ	νενομοθετημένων	ἐξέχεσθαι. Οὐδένα γοῦν τούτων ὅμοιον·
[3, 6]	γοήτων κἂν εἰς νοῦν ἐβάλλετο	νέου	ἔθνους ἐπὶ οἰκείῳ ὀνόματι σύστασιν
[3, 6]	Χριστοῦ θεολογεῖν. ταῦτ´ ἦν τοῦ	νέου	καὶ καινοῦ γόητος τὰ κατορθώματα,
[3, 7]	ἠπείθει, ἀλλὰ πειθαρχήσαντες αὐτοῦ τῷ	νεύματι	κατὰ τὰ παρηγγελμένα πᾶν γένος
[3, 3]	ὧν πλείους καὶ μέχρις ἀνθρώπων	νεύματι	τοῦ πατρὸς διά τινας σωτηρίους
[3, 6]	παρὰ παλαιῶν ἐρανισάμενον μήτ´ ἐκ	νέων	διδασκάλων ὠφελημένον, τὰ ὅμοια καὶ
[3, 3]	παρ´ ὧν ἤδη καὶ τῶν	νέων	φιλοσόφων παῖδες τὰ μεγάλα ὠφελημένοι
[3, 3]	τραχηλισθέντα, συγχωρεῖ; ἀλλ´ οὗτος οὐ	νεώτερος	οὐδ´ οἰκεῖος αὐτῷ λόγος, τοῖς
[3, 5]	παρελθεῖν ἐπὶ τὰς καλουμένας Βρεττανικὰς	νήσους,	ταῦτα οὐκ ἔτ´ ἔγωγε ἡγοῦμαι
[3, 5]	βίον καρτερικὸν καὶ ἐπίπονον, διὰ	νηστειῶν,	οἴνου τε καὶ κρεῶν ἀποχῆς,
[3, 5]	Παῦλός τε ἀποτέμνεται, Ἰωάννης τε	νήσῳ	παραδίδοται. Καὶ τούτων ταῦτα παθόντων
[3, 2]	ὅτι ἄρτους οὐκ ἐλάβετε; Οὔπω	νοεῖτε,	οὐδὲ μνημονεύετε τοὺς πέντε ἄρτους
[3, 3]	δυνάμεις, ἀσωμάτους τὴν φύσιν καὶ	νοεράς,	λογικάς τε καὶ παναρέτους, τὸν
[3, 7]	αὐτὸς θεὸς τηλικούτων θαυμάτων ποιητής,	νοερῶν	αὐτοὺς καὶ λογικῶν ψυχῶν θηρευτὰς
[3, 6]	γόητος καὶ πλάνου μαθητὰς γεγονέναι	νομίζειν;	Καὶ μὴν παντὸς ἐπαγγελλομένου τι
[3, 6]	τοῦ πλάνον αὐτὸν καὶ γόητα	νομίζειν;	Σκέψαι δὲ καὶ ταῦτα πάλιν·
[3, 5]	Τί δὲ τὸ πιθανὸν τοῦ	νομίζειν	συμφώνως ἅπαντας ψεύσασθαι, δώδεκα μὲν
[3, 7]	δύνασθαι θνητῆς ἔργα φύσεως εἶναι	νομίζειν	τὰ δρώμενα ἀλλὰ θεοῦ, κἂν
[3, 6]	γόητος τὰ κατορθώματα, τοιαῦτα τοῦ	νομιζομένου	πλάνου τὰ γοητεύματα, καὶ τοιοίδε
[3, 5]	τοὺς τοιούσδε πεπλάσθαι καὶ κατεψεῦσθαι	νομίζοντες,	καὶ οἷα πλάνους βλασφημεῖν πειρώμενοι,
[3, 7]	τινα παραλογώτατα ταῦτ´ αὐτὸν πεποιηκέναι	νομίσαι.	Πῶς γάρ; οἱ μηδὲ διᾶραι
[3, 6]	παραίτιος γεγενημένος τίς ἂν ἐνδίκως	νομισθείη	ἢ φιλοσόφων ὁ πρώτιστος καὶ
[3, 7]	Πάλιν τε αὖ ὡς μὴ	νομισθείη	κατὰ συγχώρησιν τῶν κρατούντων διαρκέσειν·
[3, 2]	Ἐπειδὴ γὰρ ἡ κατ´ αὐτὸν	νομοθεσία	μόνῳ τῷ Ἰουδαίων προσῆκεν ἔθνει,
[3, 2]	ἐπιορκεῖν τὴν ἀρχὴν μηδὲ ὀμνύναι	νομοθετεῖ.	Καὶ τί με δεῖ μηκύνειν
[3, 2]	πάντα τὰ ἔθνη« Πάλιν Μωσῆς	νομοθετεῖ	λέγων· Οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις,
[3, 5]	μοιχεύειν καὶ τἀναντία πράττειν οἷς	νομοθετεῖν	προσποιεῖται, σχηματίζεσθαι δὲ καὶ καθυποκρίνεσθαι
[3, 2]	εἰκότως πρῶτον καὶ μόνον εὐσεβείας	νομοθέτην	ἀνηγορεῦσθαι Ἰουδαίων, Ἰησοῦν δὲ τὸν
[3, 2]	περὶ αὐτοῦ προφητείαν· Κατάστησον, κύριε,	νομοθέτην	ἐπ´ αὐτούς, γνώτωσαν ἔθνη ὅτι
[3, 6]	νομοθετοῦντα ἑώρων, αὐτὸν δὲ τὸν	νομοθέτην	κατ´ οὐδένα τρόπον ἑπόμενον τοῖς
[3, 2]	θεοσεβέσι προσηκούσης πρῶτος εἰσαγωγεὺς καὶ	νομοθέτης	ἀποδέδεικται. Καὶ τὰ λοιπὰ δὲ
[3, 2]	θεοσεβοῦς βίου τοῖς αὐτοῖς διαταξάμενος	νομοθέτης	αὐτοῖς εὐσεβοῦς πολιτείας πρῶτος καὶ
[3, 7]	γενομένων διαφανῶν, μὴ βασιλεὺς μὴ	νομοθέτης	μὴ φιλόσοφος μὴ Ἕλλην μὴ
[3, 2]	τῶν δώδεκα Μωσεῖ κατέστη παραπλήσιος	νομοθέτης;	οὐδαμῶς. Ἀλλὰ τὰ ὅμοιά τις
[3, 5]	γὰρ οἷα προχείροις εἰς ἀνδροφονίας	νομοθετῆσαι	μὴ φονεύειν, ὡσαύτως δὲ καὶ
[3, 2]	προφήτου τινὸς ἄφιξιν καὶ εὐσέβειας	νομοθέτου	Μωσεῖ παραπλησίου, γένος τε αὐτοῦ
[3, 6]	εἰ αὐτοῖς μὲν τοιαῦτα σεμνῶς	νομοθετοῦντα	ἑώρων, αὐτὸν δὲ τὸν νομοθέτην
[3, 5]	ἀργύρου τὴν κτῆσιν ἀπαγορεύοντα καὶ	νομοθετοῦντα	μηδὲ μέχρι δευτέρου χιτῶνος αὔξειν
[3, 5]	αὐτοῦ συντιθεμένων. Ἤδη δὲ ἐντεῦθεν	νομοθετῶμεν	πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν ἀντίστροφα ταῖς
[3, 6]	Βασιλέων δὲ δόγμασιν καὶ παλαιῶν	νομοθετῶν	φιλοσόφων τε καὶ ποιητῶν καὶ
[3, 6]	ἐναντίοι τῇ τῶν παλαιῶν δεισιδαιμονίᾳ,	νόμοι	δαιμόνων πολέμιοι καὶ πάσης ἐχθροὶ
[3, 6]	Ἑλλήνων ὁμοῦ καὶ βαρβάρων, καὶ	νόμοι	πᾶσι τοῖς ἔθνεσι κατεσπείροντο ἐναντίοι
[3, 6]	καὶ πάσης ἐχθροὶ πολυθέου πλάνης,	νόμοι	Σκυθῶν καὶ Περσῶν καὶ τῶν
[3, 6]	πάσης ἐκθέσμου καὶ θηριώδους διαίτης,	νόμοι	τῶν ἐξ αἰῶνος παρ´ αὐτοῖς
[3, 7]	οἰκείων θεῶν ἐξ αἰῶνος κειμένοις	νόμοις;	ἐπὶ ποίᾳ δὲ καὶ δυνάμει
[3, 5]	εἰ καὶ Μωσέως ἐν τοῖς	νόμοις	λέγοντος οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις,
[3, 2]	Μωσῆς δακτύλῳ θεοῦ ἔφησε τὸν	νόμον	γεγράφθαι. Γέγραπται δ´ οὖν· Καὶ
[3, 2]	δὲ σωτὴρ ἡμῶν ἐπιτείνων τὸν	νόμον	οὐ τὸ φονεύειν μόνον, ἀλλὰ
[3, 5]	ὑπερβολὴν φιλοσοφίας καὶ ταῖς κατὰ	νόμον	συγκεχωρημέναις γαμεταῖς ἀποτεταγμένους, καὶ μήθ´
[3, 2]	ταύτῃ καὶ μακαριστὸν τοῖς τὸν	νόμον	φυλάξασιν ἐπηγγείλατο ὡσαύτως δὲ καὶ
[3, 2]	τὰς παραβάσεις τοῦ Μωσέως ἐποιοῦντο	νόμου,	προύτρεπόν τε οὐδὲν ἄλλο ἢ
[3, 5]	πραγμάτων ἔν τε τοῖς κατὰ	νόμους	δικαστηρίοις καὶ ἐν ταῖς κοιναῖς
[3, 7]	καὶ τοὺς καλῶς ἔχειν φανέντας	νόμους	κἂν ἐφ´ ἑνὸς τοῦ οἰκείου
[3, 7]	Διανοηθεὶς γάρ, ὃ μηδεὶς πώποτε,	νόμους	οἰκείους καὶ ξένην διδασκαλίαν εἰς
[3, 5]	ἡγεῖσθαι μὴ προσήκειν αὐτοῖς τοὺς	νόμους,	τὸ δ´ ἀπαθὲς τῆς ψυχῆς
[3, 6]	καὶ θεολόγων ἐξ ἐναντίας θέσθαι	νόμους	τοὺς κατ´ εἰδωλολατρίας, καὶ τούτους
[3, 2]	ἄρχων αὐτῶν καὶ ὁ κατὰ	νόμους	τοὺς οἰκείους ἡγούμενος, Αὐγούστου τότε
[3, 6]	κατέστη διδάσκαλος φοιτητῶν καὶ τοιούτων	νόμων	καὶ λόγων αὐθέντης, οἵων ἡ
[3, 5]	τῶν παρ´ ἑκάστοις, ὡς εἰκός,	νόμων	τιμωρίαι, δεσμὰ δηλαδὴ καὶ βάσανοι
[3, 6]	πονηρᾶς ὑπονοίας, ὡς μηδὲ τοῖς	νοσηλευομένοις	ἐπιτρέπειν, οἷα πολλοὶ πολλὰ δρᾶν
[3, 4]	δαίμονας ἐλαύνων, καὶ ἄλλοτε πάλιν	νοσηλευομένοις	καὶ παντοίοις ἀσθενειῶν εἴδεσι καταπονουμένοις
[3, 5]	τε ἀναβλέψεις καὶ μυρίας ἄλλας	νοσούντων	ἰάσεις πρὸς αὐτοῦ γενέσθαι ἐμαρτύρησαν,
[3, 4]	λοιποῖς ἀνθρώποις γεγενημένος. Οὐ γὰρ	νόσῳ	διαφθαρείς, ἀλλ´ οὐδὲ βρόχῳ ἢ
[3, 2]	τὰ ὕδατα Πάλιν Μωσῆς ἀνέμῳ	νότῳ	βιαίῳ ἔπηξε τὴν θάλασσαν. Λέγει
[3, 2]	ὑπήγαγε κύριος τὴν θάλασσαν ἀνέμῳ	νότῳ	βιαίῳ καὶ ἐπιφέρει· Ἐπάγη τὰ
[3, 2]	ὑπήγαγεν κύριος τὴν θάλασσαν ἀνέμῳ	νότῳ	βιαίῳ ὅλην τὴν ἡμέραν, καὶ
[3, 6]	τῶν πώποτε γοήτων κἂν εἰς	νοῦν	ἐβάλλετο νέου ἔθνους ἐπὶ οἰκείῳ
[3, 5]	ἂν τὴν ἀρχὴν προσέσχεν τὸν	νοῦν;	εἴποις ἂν ὅτι γόητες ἄλλοι
[3, 6]	τοῖς κατεπᾴδειν ἐπαγγελλομένοις προσέχειν τὸν	νοῦν,	ἢ ῥιζῶν καὶ βοτανῶν θυμιάμασιν
[3, 6]	δὲ ὅλως γοητείᾳ προσέχων τὸν	νοῦν,	καὶ πάντως γέ που ἀπειρημένοις
[3, 6]	λόγων τε ἀκολουθίᾳ προσέχειν τὸν	νοῦν,	μηδὲ πείθεσθαι τοῖς εἰκόσι τεκμηρίοις,
[3, 3]	ἐν ἡμῖν αἰτοίη τὰ ἀγαθά·	νοῦς	δέ ἐστιν οὗτος ὀργάνου μὴ
[3, 2]	κυρίου τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα	νύκτας,	ἄρτον οὐκ ἔφαγεν, καὶ ὕδωρ
[3, 2]	οὖν· Τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς	νυκτὸς	ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτοὺς
[3, 5]	περὶ αὐτοῦ εἰρηκότων. Ὅθεν εἰσέτι	νῦν	ἀπὸ τοῦδε τῶν Χριστιανῶν οὐκ
[3, 7]	δεισιδαίμονες τὴν ἐπ´ αὐτῶν ἐξουσίαν.	Νῦν	δὲ καὶ τοῦτο θεοῦ τοῦ
[3, 7]	ἂν πιθανώτερον λέγεσθαι τὰ εἰρημένα.	Νῦν	δὲ τοτὲ μὲν τὸν πρεσβευόμενον
[3, 2]	εἰς αὐτὸν πιστεύοντα ἔθνη εἰσέτι	νῦν	ἐλπίζει, συμφώνως τῇ προρρήσει Καὶ
[3, 6]	λόγων, ἢ κατὰ τῶν εἰσέτι	νῦν	ζηλούντων τὸν αὐτοῦ βίον, ἔχει
[3, 5]	αὐτῶν καταγγελθέντα λόγον ἔτι καὶ	νῦν	καὶ εἰς ὅλον τὸν αἰῶνα
[3, 6]	τῆς αὐτῶν ἐκείνων διδασκαλίας εἰσέτι	νῦν	κατὰ τὸν παρόντα καιρὸν ἐν
[3, 3]	καὶ τί με χρὴ πλείονα	νῦν	λέγειν, παρὸν ἐκ τῶν πρόσθεν
[3, 2]	ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ»	νῦν	μετὰ τὴν σφαγὴν καὶ τὸν
[3, 2]	ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν»	νῦν	μετὰ τὸν θάνατον αὐτοῦ καὶ
[3, 6]	Ἰησοῦ τῶν λόγων μαθητὰς εἰσέτι	νῦν	μυρίους, ὧν πλεῖστα μὲν ἀνδρῶν
[3, 4]	Ἀλλ´ ἵνα μή μοι τὰ	νῦν	ὁ λόγος εἰς μακρὸν μῆκος
[3, 7]	ἀνθρώπων τὴν ἄνοιαν. Ταῦτα καὶ	νῦν	ὁ Πορφύριος. ἆρ´ οὖν ἀπατεὼν
[3, 4]	ὁ κύριος ἡμῶν εἰσέτι καὶ	νῦν,	οἷς ἂν κρίνειεν, μικρά τινα
[3, 2]	παρέσεσθαι τὸν προφητευόμενον. Ἰούδαν δὲ	νῦν	οὐ τὴν φυλὴν ὀνομάζει, ἀλλ´
[3, 2]	πρόρρησιν ἀναπέφανται, ὡς καὶ εἰσέτι	νῦν	πάντας τοὺς ἐξ ἁπάντων τῶν
[3, 5]	ὧν καὶ τὰ ὀνόματα εἰσέτι	νῦν	παρὰ τοῖς ἐγχωρίοις μνημονεύεται· ὡς
[3, 2]	κατηγορίαις βλασφημοῦντες αὐτὸν οὔπω καὶ	νῦν	παύονται, φέρε καὶ πρὸς τούτους
[3, 6]	τί μὴ οὐχὶ κἀκείνων εἰσέτι	νῦν	τὸ κλέος ᾄδεται τῷ ἡμετέρῳ
[3, 3]	αὐτῷ σώματι καὶ ψυχῇ κεκαθαρμένους,	νῷ	τε διαυγεῖ καὶ δόγμασιν εὐσεβέσιν
[3, 5]	κατὰ προσώπου, μάστιγάς τε κατὰ	νώτου,	καὶ τὸν ἐξ ἀκανθῶν στέφανον

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 6/05/2010