Livre, Chap.
[3, 5]	ἐπαγγελίαν μαθήματός τινος ἐπαγγέλλεται, οἵ	τ´	αὖ μαθηταὶ μαθημάτων ὀριγνώμενοι σφᾶς
[3, 3]	καλλίστου τοῦ ἐν ἡμῖν αἰτοίη	τὰ	ἀγαθά· νοῦς δέ ἐστιν οὗτος
[3, 6]	ἀκόλουθον εἰς διδασκάλους ἀναπέμπειν χρὴ	τὰ	αἴτια; εἰ μὲν γὰρ μηδενὸς
[3, 5]	ἐπ´ αὐτὰ τῆς οἰκουμένης ἐλθεῖν	τὰ	ἄκρα, ἐπί τε τὴν Ἰνδῶν
[3, 2]	αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν Σαφῶς γὰρ	τὰ	ἄλογα θρέμματα καὶ τοὺς προκαταλελεγμένους
[3, 6]	ἀποκρύπτοντας, εἰς φανερὸν δὲ ἄγειν	τὰ	ἀπόρρητα, ἐλέγχους τε αὐτοὺς ἑαυτῶν
[3, 6]	τῶν πάλαι παρ´ αὐτοῖς λεγομένων	τὰ	ἀπόρρητα, παρ´ ὧν συλλεξάμενον, ἄνδρα
[3, 1]	μελλόντων προγνώσεως, καὶ τῶν προρρήσεων	τὰ	ἀποτελέσματα, ὅπως ἐπὶ τὸν σωτῆρα
[3, 2]	εἰς τὰ δεξιὰ καὶ εἰς	τὰ	ἀριστερὰ ἐκπέτασον· καὶ τὸ σπέρμα
[3, 6]	παραλαμβάνομεν; ποῖος δὲ καὶ αἱρήσεται	τὰ	ἀσύνακτα συνάγειν; γόης μὲν γάρ
[3, 6]	καὶ ἀριθμητικοὶ τὸν ἀριθμητικόν; κατὰ	τὰ	αὐτὰ δὲ καὶ γόητος ἀνδρὸς
[3, 3]	τοὺς καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης	τὰ	αὐτοῦ φρονοῦντας τῶν τὰς ὀφρῦς
[3, 4]	ἐποίει. τυφλοῖς δὲ πάλιν ἄλλοτε	τὰ	βλεπτικὰ τοῦ φωτὸς ἐχαρίζετο. Ἤδη
[3, 6]	κατορθώματα, τοιαῦτα τοῦ νομιζομένου πλάνου	τὰ	γοητεύματα, καὶ τοιοίδε οἱ τοῦ
[3, 5]	μὲν μὴ τὰ προλελεγμένα διδασκέτω,	τὰ	δ´ ἐκείνοις ἐναντία, παρανομεῖν δηλαδὴ
[3, 2]	δὲ ἐν δακτύλῳ θεοῦ ἐκβάλλω	τὰ	δαιμόνια Ἐφ´ ὅλοις τούτοις Μωσῆς
[3, 2]	πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος,	τὰ	δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ
[3, 5]	διὸ καὶ Μάρκος αὐτὰ παρέλιπεν.	τὰ	δὲ κατὰ τὴν ἄρνησιν αὐτοῦ
[3, 2]	πασσάλους σου κατίσχυσον, ἔτι εἰς	τὰ	δεξιὰ καὶ εἰς τὰ ἀριστερὰ
[3, 5]	αὐταῖς ἀλήθειαν, καὶ εἰς τοὐναντίον	τὰ	δηλούμενα παρεκδεχόμενος. Ἀλλ´ ὡς οὐκ
[3, 7]	θνητῆς ἔργα φύσεως εἶναι νομίζειν	τὰ	δρώμενα ἀλλὰ θεοῦ, κἂν μὴ
[3, 2]	ἢ μόνοις τοῖς ἐξομολογησαμένοις καὶ	τὰ	δῶρα τὰ ὑπὲρ ἁμαρτιῶν προσάγουσι
[3, 7]	ἀπειργασμένος ἤδη καὶ εἰς πάντα	τὰ	ἔθνη διεπέμπετο, κήρυκας ἀναδείξας τῆς
[3, 2]	τῆς οἰκουμένης καὶ αὖθις· Πάντα	τὰ	ἔθνη δουλεύσουσιν αὐτῷ Καὶ ἐνευλογηθήσονται
[3, 2]	προφήτης τὸ ἐπὶ τῷ Χριστῷ	τὰ	ἔθνη ἐλπίσειν τίθεται, ἀνώτερον εἰπών
[3, 7]	οἰκείας γῆς ἐπὶ πάντα στειλάμενοι	τὰ	ἔθνη, ἐν ὀλίγῳ τε ἦν
[3, 7]	τοῦ φήσαντος αὐτοῖς· Μαθητεύσατε πάντα	τὰ	ἔθνη ἐν τῷ ὀνόματί μου»
[3, 6]	ἑαυτοῦ μαθητὰς Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα	τὰ	ἔθνη ἐν τῷ ὀνόματί μου,
[3, 2]	τῆς γῆς» ταῦτα δ´ οὖν	τὰ	ἔθνη καὶ ὁ προφήτης ᾐνίξατο
[3, 7]	ξένην διδασκαλίαν εἰς πάντα κατασπεῖραι	τὰ	ἔθνη, καὶ παντὸς γένους ἀνθρώπων
[3, 7]	αὐτοῦ μαθηταῖς· Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα	τὰ	ἔθνη» Καὶ πῶς, εἶπον ἂν
[3, 2]	δώδεκα ἀποστόλους ἐξαπέστειλεν ἐπισκέψασθαι πάντα	τὰ	ἔθνη« Πάλιν Μωσῆς νομοθετεῖ λέγων·
[3, 7]	ἁπλῶς καὶ ἀδιορίστως μαθητεῦσαι πάντα	τὰ	ἔθνη προσέταττεν, μετὰ προσθήκης δὲ
[3, 7]	μαθηταῖς ἔφησεν· Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα	τὰ	ἔθνη τῷ ὀνόματί μου» Εἶτα
[3, 7]	ἀλλ´ ἔδοξεν ἂν πιθανώτερον λέγεσθαι	τὰ	εἰρημένα. Νῦν δὲ τοτὲ μὲν
[3, 2]	ἀγαθῶν παρουσίαν εὐηγγελίζετο, ἱκανῶς ἔχει	τὰ	εἰρημένα, προαναφωνοῦντα προφήτου τινὸς ἄφιξιν
[3, 2]	κύριος ἡμῶν γενεαλογεῖται, ἐφ´ ὃν	τὰ	εἰς αὐτὸν πιστεύοντα ἔθνη εἰσέτι
[3, 2]	τῆς ὑπομονῆς ἕνεκα δεδώρηται αὐτῷ	τὰ	ἐκκείμενα· γέγονε γὰρ ὑπήκοος» τῷ
[3, 6]	πάντων θεοῦ; οὐχὶ τούτων ἁπάντων	τὰ	ἐναντία πρεσβεύςει, ἀκόλουθα τῇ ἑαυτοῦ
[3, 2]	ἡμῶν, ὅπως ἡμεῖς, ἀνειληφότος αὐτοῦ	τὰ	ἡμέτερα ἀμπλακήματα καὶ τὰ τῆς
[3, 3]	δὲ μόνην ἀσπάζεσθαι τὴν περὶ	τὰ	θεῖα λόγια σχολήν. Ὁ δὲ
[3, 4]	ἔργων αὐτοῦ. Φέρε δὴ καὶ	τὰ	θειότερα σκεψώμεθα. Καὶ δὴ σκεψώμεθα
[3, 7]	ἢ δυνάμει θείᾳ, ἣν καὶ	τὰ	ἱερὰ λόγια μαρτυροῦσιν αὐτῷ, θεοῦ
[3, 5]	τοῦ κυρίου, ὃν οἱ πάλαι	τὰ	Ἱεροσόλυμα οἰκοῦντες ἐκάλουν δίκαιον διὰ
[3, 6]	πᾶν τοὐναντίον τούτοις ἡμεῖς οἱ	τὰ	Ἰησοῦ φρονοῦντες ἐπιτηδεύομεν, θᾶττον μὲν
[3, 0]	τε αἰτίας ἀποδοθείσης δι´ ὧν	τὰ	Ἰουδαίων ἀσπασάμενοι λόγια τὸν κατ´
[3, 5]	θεολογοῦντες, ἢ τί ἄρα ποθοῦντες	τὰ	ἴσα παθεῖν; καὶ τίς πώποτ´
[3, 2]	πρὸς πίστιν τῶν ὁρώντων κεχρημένος	τὰ	καινὰ τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας αὐτοῦ
[3, 5]	τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ τῆς Ἰουδαϊκῆς Ἀρχαιολογίας	τὰ	κατὰ τοὺς Πιλάτου χρόνους ἱστορῶν
[3, 6]	τῆς τοῦ Ἰησοῦ μαθητείας συνιδόντες	τὰ	κατορθώματα. Τί χρὴ λέγειν ὁπόσαι
[3, 6]	τοῦ νέου καὶ καινοῦ γόητος	τὰ	κατορθώματα, τοιαῦτα τοῦ νομιζομένου πλάνου
[3, 3]	συντέλειαν καὶ μεταβολὴν τὴν ἐπὶ	τὰ	κρείττω τοῦδε τοῦ παντὸς ἔσεσθαι
[3, 2]	νότῳ βιαίῳ καὶ ἐπιφέρει· Ἐπάγη	τὰ	κύματα ἐν μέσῳ τῆς θαλάσσης
[3, 3]	ποτὲ ὁ πλάνος αὐτῷ περὶ	τὰ	κυριώτατα τῶν δογμάτων κατεγίνετο. Ἆρ´
[3, 2]	εἰσαγωγεὺς καὶ νομοθέτης ἀποδέδεικται. Καὶ	τὰ	λοιπὰ δὲ τὰ περὶ κόσμου
[3, 2]	πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως καὶ	τὰ	λοιπά. Εἶθ´ ὑποβὰς ἑξῆς προφητικῷ
[3, 2]	γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ» καὶ	τὰ	λοιπά. Σημαίνει δὲ διὰ τούτων
[3, 5]	τοὺς γὰρ ἅπαξ ψεύδεσθαι προελομένους	τὰ	λυπηρὰ χρῆν μᾶλλον ἐκφυγεῖν, ἤτοι
[3, 6]	οἷα πατέρα τιμῶν καὶ σέβων	τὰ	μάλιστα ἀποδείκνυται ἐκ τῶν περὶ
[3, 2]	τύραννον ἤ τινα ἄλλως τῶν	τὰ	μεγάλα κατὰ τὸν βίον δυναμένων
[3, 3]	καὶ τῶν νέων φιλοσόφων παῖδες	τὰ	μεγάλα ὠφελημένοι τῷ δόγματι συνηρέσθησαν.
[3, 2]	τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἰαθῶμεν. Καὶ	τὰ	μὲν αἴτια, ὧν παρ´ ἀνθρώποις
[3, 5]	λέγεται ἀπομνημονεύματα. Οἱ δὴ οὖν	τὰ	μὲν δόξαντα αὐτοῖς ἀγαθὴν φέρειν
[3, 3]	ἐκείνων θεοσεβοῦς πολιτείας ἀποδεῖξαι. Ἀλλὰ	τὰ	μὲν ἠθικώτερα τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ
[3, 7]	δυνάμεως παραστατικόν. Ἀνακαλέσας γοῦν αὐτοὺς	τὰ	μὲν πρῶτά φησιν· Δεῦτε, ἀκολουθεῖτέ
[3, 5]	οἱ καταψευδόμενοι τοῦ διδασκάλου καὶ	τὰ	μὴ γεγονότα τῇ αὐτῶν παραδιδόντες
[3, 5]	καὶ δεινοὺς ὑποτίθενται σοφιστάς, ὡς	τὰ	μὴ ὄντα πλασαμένους, καὶ τῷ
[3, 5]	πλασαμένους, καὶ τῷ οἰκείῳ διδασκάλῳ	τὰ	μὴ πρὸς αὐτοῦ πραχθέντα κεχαρισμένως
[3, 6]	βίῳ, ᾗ μόνῃ καὶ πρώτῃ	τὰ	μηδεπώποτε παρ´ ἀνθρώποις μνημονευθέντα κατώρθωται.
[3, 5]	καὶ τοὺς τούτων θεούς, μὴ	τὰ	Μωσέως πρόσθεν κατ´ αὐτῶν γενόμενα
[3, 4]	ἐκκαλέσεται; Ἀλλ´ ἵνα μή μοι	τὰ	νῦν ὁ λόγος εἰς μακρὸν
[3, 5]	τοῦ δὲ κλέπτειν τοὐναντίον καὶ	τὰ	οἰκεῖα προΐεσθαι τοῖς δεομένοις, ἀλλὰ
[3, 5]	δι´ ἀπάτης θέλγων αὐτοὺς καὶ	τὰ	οἰκεῖα προϊσχόμενος ἐξῳκειοῦτο, ἐλευθέρῳ δὲ
[3, 2]	ἀντί τε τοῦ μὴ κλέπτειν	τὰ	οἰκεῖα τοῖς ἐνδεέσι προΐεσθαι προστάττει,
[3, 2]	μου, ἐγὼ ἐκδικήσω ἐξ αὐτοῦ	τὰ	ὅμοια δὲ καὶ αὐτὸς ὁ
[3, 6]	μήτ´ ἐκ νέων διδασκάλων ὠφελημένον,	τὰ	ὅμοια καὶ πρὸ αὐτοῦ πεποιηκότων,
[3, 6]	ἂν εἶεν μάρτυρες οἱ φοιτηταί,	τὰ	ὅμοιά που τῷ διδασκάλῳ καὶ
[3, 2]	κατέστη παραπλήσιος νομοθέτης; οὐδαμῶς. Ἀλλὰ	τὰ	ὅμοιά τις ἐκείνων Μωσεῖ διαπέπρακται;
[3, 5]	ἐπίσκοποι Ἰουδαῖοι γεγονέναι, ὧν καὶ	τὰ	ὀνόματα εἰσέτι νῦν παρὰ τοῖς
[3, 5]	οὖν· Τῶν δὲ δώδεκα ἀποστόλων	τὰ	ὀνόματά ἐστιν ταῦτα· πρῶτος Σίμων
[3, 5]	αὐτῶν παραδιδόντες γραφῇ, ἆρα καὶ	τὰ	πάθη κατεψεύσαντο αὐτοῦ; τὴν ἑνὸς
[3, 2]	θεωρίᾳ τῶν εἰρημένων. Ἐπειδὴ γὰρ	τὰ	πάντα δι´ αὐτὴν ὁ Χριστὸς
[3, 5]	αὐτὸν συνέβη, ἐνθέῳ δὲ δυνάμει	τὰ	πάντα καταστησάμενος τὴν εἰς οὐρανοὺς
[3, 5]	τοιοῦτον αὐτῷ συνεγνωκότες, ἑαυτοῖς δὲ	τὰ	πάντα πλαττόμενοι καὶ πλανῶντες μὲν
[3, 5]	ἀλλ´ οὐκ εἰκὸς ἦν ἀπελπίσαι	τὰ	πάντα ὑπὲρ αὐτοῦ πείσεσθαι, τοὺς
[3, 5]	περὶ ἑαυτοῦ μαρτυρεῖ· πάντα γὰρ	τὰ	παρὰ Μάρκῳ τῶν Πέτρου διαλέξεων
[3, 5]	τὴν ἄλλην βάρβαρον γῆν, καὶ	τὰ	παρὰ τοῖς πᾶσιν ἀνατρέπωμεν. Προθυμίας
[3, 6]	ἐνθέῳ δὲ ἀρετῇ καὶ δυνάμει	τὰ	παράδοξα διεπράξατο. Καὶ δὴ τούσδε
[3, 5]	φειδόμενοι λόγου· πάντα δὲ αὐτῷ	τὰ	παράδοξα καὶ τὰς θαυματουργίας πεπλασμένως
[3, 5]	τῶν συνομολογούντων μὲν τὸν Ἰησοῦν	τὰ	παράδοξα πεποιηκέναι, γοητείᾳ δὲ ἄλλως
[3, 5]	τοῖς λοιποῖς, οἷς ἐμαρτύρησαν αὐτῷ	τὰ	παράδοξα, φαύλης ἐκτὸς ὑπονοίας καθεστάναι;
[3, 2]	τὸν λόγον εἰς ἀπόδειξιν τοῦ	τὰ	παραπλήσια καὶ ἐγγὺς ἀλλήλων πεποιηκέναι
[3, 2]	δὲ ὁ σωτὴρ ἡμῶν παρέστη	τὰ	παραπλήσια Μωσεῖ διαπεπραγμένος, θέα λοιπὸν
[3, 7]	πειθαρχήσαντες αὐτοῦ τῷ νεύματι κατὰ	τὰ	παρηγγελμένα πᾶν γένος ἀνθρώπων ἐμαθήτευον,
[3, 2]	θεὸν ἀλλὰ καὶ ἐθνῶν καὶ	τὰ	πᾶσι τοῖς ἔθνεσι λυσιτελῆ πρὸς
[3, 2]	σου, καὶ τὴν κατάσχεσίν σου	τὰ	πέρατα τῆς γῆς» ταῦτα δ´
[3, 5]	μετὰ ταῦτα δημοσίᾳ τῷ πλήθει	τὰ	περὶ αὐτοῦ διαλεγομένους, ἀναρπάσαντες ἐμάστιζον,
[3, 6]	τέλος διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος	τὰ	περὶ αὐτοῦ μαρτυρηθέντα αὐτοῖς πιστωσάμενοι;
[3, 6]	τὰ περὶ θεοῦ γνώσεως, ἢ	τὰ	περὶ δικαιωτηρίου καὶ κρίσεως τοῦ
[3, 6]	δὲ ὢν πόθεν ἢ πῶς	τὰ	περὶ εὐσεβείας διδάξειεν ἂν ἑτέρους,
[3, 6]	ἢ τὰ περὶ σωφροσύνης, ἢ	τὰ	περὶ θεοῦ γνώσεως, ἢ τὰ
[3, 2]	ἀποδέδεικται. Καὶ τὰ λοιπὰ δὲ	τὰ	περὶ κόσμου γενέσεως, καὶ τὰ
[3, 6]	εὐσεβείας διδάξειεν ἂν ἑτέρους, ἢ	τὰ	περὶ σωφροσύνης, ἢ τὰ περὶ
[3, 2]	διαφέρων ἀναφανῇ, τὸ τηνικάδε καὶ	τὰ	περὶ τῆς θειοτέρας αὐτοῦ φύσεως
[3, 0]	δὲ ἦν ταῦτα ἀλλ´ ἢ	τὰ	περὶ τῆς κατὰ τὸν ἄνθρωπον
[3, 5]	ἐνετίθετο. τοιαῦτα δὲ ἦν καὶ	τὰ	περὶ τῶν μελλόντων διὰ τὸ
[3, 2]	τὰ περὶ κόσμου γενέσεως, καὶ	τὰ	περὶ ψυχῆς ἀθανασίας, καὶ ὅσα
[3, 6]	γραφὴ περιέχει· Ἱκανοὶ δὲ τῶν	τὰ	περίεργα πραξάντων συνεισενέγκαντες τὰς βίβλους
[3, 7]	μίαν τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν γενέσθαι	τὰ	πλεῖστα τῆς οἰκουμένης ἔθνη, ἀλλ´
[3, 6]	πάντα ἐγχειρεῖ καὶ πράττει δοξοκοπῶν	τὰ	πολλὰ καὶ φαντασιοκοπῶν, καὶ πλέον
[3, 4]	Τοιαῦτα ἦν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	τὰ	πολυύμνητα τῆς ἀρετῆς θαύματα, ταῦτα
[3, 4]	προσάγειν εἰώθαμεν τοῖς οὐ παραδεχομένοις	τὰ	προειρημένα, ἀλλ´ ἤτοι παντελῶς ἀπιστοῦσιν
[3, 5]	κοσμεῖν, οὐκ ἄν ποτε αὐτοῖς	τὰ	προειρημένα κατέγραφον, οὐδ´ ἂν ἐδήλουν
[3, 5]	ὑποθέσει λόγου ὁ μὲν μὴ	τὰ	προλελεγμένα διδασκέτω, τὰ δ´ ἐκείνοις
[3, 3]	εὐσεβείας διδάσκαλον ὁμολογεῖν τοῦτον, ὃς	τὰ	πρόπαλαι μόνοις τοῖς θεοφιλέσιν Ἑβραίοις
[3, 5]	Ἰησοῦ λεχθεῖσιν, ἀλλ´ οὐδὲ Πέτρος	τὰ	πρὸς αὐτὸν καὶ περὶ αὐτοῦ
[3, 5]	προφέρειν μαρτυρίας. τίνα δὲ ἦν	τὰ	πρὸς αὐτὸν λεχθέντα Ματθαῖος δηλοῖ
[3, 5]	τὰ τῆς ψυχῆς γυμνάσια μηδὲ	τὰ	πρὸς ἡδονὴν μεταδιώκοντες· καὶ ὁ
[3, 6]	ἁπάντων ἐρωτητέον, τίνα φαῖεν πρὸς	τὰ	προωδευμένα; ἆρα γὰρ ἐπινοῆσαι δυνατόν,
[3, 7]	ἀνθρώπους αὐτοῦ παραδόξῳ ἐπιδημίᾳ καὶ	τὰ	Ῥωμαίων ἀκμάσαι συνηνέχθηείνου τε καὶ
[3, 5]	ἀνδρῶν πλάνην, πῶς ἔθνῃσκον προθύμως,	τὰ	σεμνὰ καὶ ἐπίδοξα περὶ αὐτοῦ
[3, 7]	καὶ ὁπόσα πέπονθεν ὑπὸ Ἰουδαίων,	τὰ	σεμνὰ μόνα καὶ ἔνδοξα προσεκόμιζον
[3, 5]	τοὺς οὐδὲν ἄλλο ἢ χαρίζεσθαι	τὰ	σεμνότερα τῷ διδασκάλῳ προτεθειμένους. Εἰ
[3, 5]	ἄλλως τῶν ὀψιγόνων ἐλέγξαι δυναμένων	τὰ	σεσιγημένα. Διὰ τί γὰρ μὴ
[3, 4]	τοῖς λοιποῖς κακούργοις ὑποτμηθεὶς σιδήρῳ	τὰ	σκέλη, οὐδὲ ὅλως πρός τινος
[3, 2]	πολλοὺς καὶ τῶν ἰσχυρῶν μερίσειν	τὰ	σκῦλα. Ἡγοῦμαι δὲ ἀναμφιλόγως τὴν
[3, 6]	προσεσχηκέναι πλάνοις, μηδὲ λαθεῖν αὐτὸν	τὰ	σοφὰ τῶν Αἰγυπτίων καὶ τῶν
[3, 7]	Αὐτίκα τίς οὐκ ἂν θαυμάσειεν	τὰ	συμβαίνειν κατὰ τοὺς τοιούσδε καιροὺς
[3, 5]	διεφύλαξεν, οὐδείς τε αὐτῶν πώποτε,	τὰ	συμβάντα τοῖς προανῃρημένοις τρέσας, ἐξέστη
[3, 5]	ἐλευθέρῳ δὲ καὶ ἀληθεῖ λόγῳ	τὰ	συμβησόμενα θεσπίζων, τὴν αἵρεσιν τῆς
[3, 5]	τοῖς ἄλλοις εἰς φῶς ἀγαγὼν	τὰ	συντεθειμένα, ἀλλὰ καὶ ὁ ζῶντα
[3, 2]	σου, πῆξον, μὴ φείσῃ· πλάτυνον	τὰ	σχοινίσματά σου, καὶ τοὺς πασσάλους
[3, 4]	ταῦτα τῆς ἐν αὐτῷ θεότητος	τὰ	τεκμήρια· ταῦτα καὶ αὐτοὶ λογισμῷ
[3, 7]	ἐν τούτῳ τοῖς συνορᾶν δυναμένοις	τὰ	τεκμήρια τῆς ἐνθέου ἀρετῆς αὐτοῦ
[3, 2]	ἡ οὐκ ὠδίνουσα, ὅτι πολλὰ	τὰ	τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ
[3, 5]	Ἱεροσόλυμα οἰκοῦντες ἐκάλουν δίκαιον διὰ	τὰ	τῆς ἀρετῆς πλεονεκτήματα, ἐρωτηθεὶς πρὸς
[3, 5]	καὶ ἀπηρνῆσθαί ποτε, ὅτε αὐτῷ	τὰ	τῆς γε ἐπιβουλῆς ἐσκευώρητο, μετὰ
[3, 6]	φάναι αὐτὸν παρ´ ἑτέρων ὠφελῆσθαι	τὰ	τῆς γοητείας; εἰ δ´ οὐδένα
[3, 2]	αὐτοῦ τὰ ἡμέτερα ἀμπλακήματα καὶ	τὰ	τῆς ἡμετέρας κακίας τραύματα, τῷ
[3, 5]	αὐτῆς διανοίας ὥσπερ ἀπὸ ῥιζῶν	τὰ	τῆς κακίας ἀποτέμνοντας βλαστήματα, καὶ
[3, 6]	ταῦτα πάλιν· γόης, ὅταν ἑτέροις	τὰ	τῆς κακίας μεταδιδῶ, ὁποίους ἄνδρας
[3, 2]	αὐτὸν δύναμις· οἷς ἀκολούθως καὶ	τὰ	τῆς κατ´ αὐτὸν θεολογίας, ὡς
[3, 5]	καὶ βαθεῖς ὑπῆρχον, μὴ φεύγοντες	τὰ	τῆς ψυχῆς γυμνάσια μηδὲ τὰ
[3, 5]	ἢ καὶ ἀληθοῦς ἐχόμενα λόγου	τὰ	τοιαῦτα εἶναι δοκεῖ; καὶ πείσειέ
[3, 5]	δ´ ἐκ συνθήματος ὁμοῦ πάντα	τὰ	τοιαῦτα πεπλάσθαι, ἔπειτα ῥημάτια περὶ
[3, 5]	μὴ πήραν εἰς ὁδόν καὶ	τὰ	τοιαῦτα, τῇ δὲ πάντα διοικούσῃ
[3, 1]	ἔσεσθαι τοὺς πόδας τῶν εὐαγγελιζομένων	τὰ	τοῦ Χριστοῦ ἀγαθά. Πῶς γὰρ
[3, 2]	καὶ λέων ἅμα βοσκηθήσονται καὶ	τὰ	τούτοις παραπλήσια, ἃ καὶ παρὰ
[3, 2]	Καὶ Μωσῆς μὲν τοσαῦτα καὶ	τὰ	τούτων ἕτερα πλείω περὶ τοῦ
[3, 5]	οἱ δὲ ταῦτα μετερχέσθων, καὶ	τὰ	τούτων ἔτι μοχθηρότερα, διὰ τὸ
[3, 5]	ἆθλος τῶν τολμωμένων, ἐπεὶ μὴ	τὰ	τυχόντα βραβεῖα ἡμᾶς ἐκδέξεται, ἀλλ´
[3, 2]	ἑαυτὸν ἀναδέξεται. Διὸ καὶ πείσεται	τὰ	τῶν ἡμαρτηκότων καὶ ὑπὲρ ἡμῶν
[3, 2]	τοῦ πλοίου Πέτρος περιεπάτησεν ἐπὶ	τὰ	ὕδατα Πάλιν Μωσῆς ἀνέμῳ νότῳ
[3, 2]	τοῖς ἐξομολογησαμένοις καὶ τὰ δῶρα	τὰ	ὑπὲρ ἁμαρτιῶν προσάγουσι τῷ θεῷ.
[3, 7]	ἆρ´ οὖν ἀπατεὼν οὗτος; κἂν	τὰ	φίλα σε δυσωπείτω τῶν οἰκείων
[3, 7]	τῆς ἐνθέου προσηγορίας ἠξιωμένοι καὶ	τὰ	Χριστοῦ φρονεῖν αὐχοῦντες, ἐπ´ ὀλίγον
[3, 5]	ἀπατωμένων, οὐδὲ μὴν αὐτοῦ τοῦ	τὰ	ψευδῆ πρὸς ἡμῶν ἐκθειαζομένου. τείνωμεν
[3, 5]	πρὸς τὸ πρῶτον τῶν ἀπίστων	τάγμα,	φέρε καὶ πρὸς τὸ δεύτερον
[3, 5]	τὸν Μάρκον ἱστοροῦντα περὶ αὐτοῦ	τάδε·	καὶ ὄντος τοῦ Πέτρου ἐν
[3, 5]	δὴ τούτοις ἀπιστεῖν ἔμελλον οἱ	ταῖς	ἄλλαις αὐτῶν διηγήσεσιν πεπιστευκότες. Οἱ
[3, 2]	ἐπλανήθημεν, καὶ κύριος παρέδωκεν αὐτὸν	ταῖς	ἁμαρτίαις ἡμῶν. Καὶ αὐτὸς διὰ
[3, 2]	Ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ Χριστὸς	ταῖς	ἀναγράπτοις θαυματουργίαις πρὸς πίστιν τῶν
[3, 5]	Πέτρος ταῦθ´ ὡς εἰκὸς ἐν	ταῖς	αὐτοῦ διδασκαλίαις ἐξηγόρευσεν, ὅρα τί
[3, 2]	ἄλλος ὅμοιος τῷ Μωσεῖ γεγονὼς	ταῖς	αὐτοῦ Μωσέως φωναῖς ἀκολούθως συνέστη.
[3, 3]	τοῦ παντὸς ἔσεσθαι προσδοκᾶν ἐδίδαξεν,	ταῖς	Ἑβραίων καὶ τοῦτο ἀκολούθως γραφαῖς.
[3, 5]	νομοθετῶμεν πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν ἀντίστροφα	ταῖς	ἐξ αἰῶνος παρ´ αὐτοῖς περὶ
[3, 5]	τῷ Ματθαίῳ· ἐν μὲν γὰρ	ταῖς	ἐπιστολαῖς αὐτοῦ οὐδὲ μνήμην τῆς
[3, 2]	διαβόλου, καὶ οὐδὲν ἔφαγεν ἐν	ταῖς	ἡμέραις ἐκείναις Καὶ πάλιν Μωσῆς
[3, 6]	ἦν, πῶς ἂν ἄλλως ἐπεχείρει	ταῖς	θαυματουργίαις ἢ θείᾳ καὶ ἀπορρήτῳ
[3, 5]	θαυμάσειεν δι´ ὑπερβολὴν φιλοσοφίας καὶ	ταῖς	κατὰ νόμον συγκεχωρημέναις γαμεταῖς ἀποτεταγμένους,
[3, 5]	κατὰ νόμους δικαστηρίοις καὶ ἐν	ταῖς	κοιναῖς ἀμφισβητήσεσιν τῶν μαρτύρων συμφωνία
[3, 7]	καὶ ἀφανέσι τόποις, ἀλλ´ ἐν	ταῖς	μάλιστα διαπρεπεστάταις πόλεσιν ἱδρυθεῖσαι, ἐπ´
[3, 6]	πῶς βοηθοὺς δαίμονας ἐπεκαλέσατο ἐν	ταῖς	παραδοξοποιίαις, ὁπότε εἰσέτι δεῦρο πᾶς
[3, 1]	Ἱερουσαλήμ· ὑψώσατε, μὴ φοβεῖσθε· εἶπον	ταῖς	πόλεσιν Ἰούδα, ἰδοὺ ὁ θεὸς
[3, 7]	ἔπεισαν, ὅπως τε ἐν μέσαις	ταῖς	πόλεσιν καὶ ἀνὰ τὰς χώρας
[3, 5]	αὐτὸς δεσμοῖς περιέβαλεν, ὡς ἐν	ταῖς	Πράξεσι τῶν Ἀποστόλων γέγραπται. Καὶ
[3, 6]	τοσαύτην δύναμιν προφέροντες λόγων ἐν	ταῖς	πρὸς τοὺς ἀκροωμένους ὁμιλίαις, ὡς
[3, 2]	αὐτοῖς παρατέθειται· τοῖς δ´ ἀπειθοῦσι	ταῖς	προφητικαῖς γραφαῖς ἰδίως ἀπαντήσομεν, ὡς
[3, 5]	εἰπεῖν χρήσασθαι αὐτοὺς λόγοις ἐπὶ	ταῖς	συνθήκαις; ἢ μή ποτε τοῖς
[3, 5]	τε καὶ μαθημάτων, εἴ τις	τἀληθὲς	διαστρέφων τὴν ἐναντίαν οἷς ἐδίδασκεν
[3, 5]	παραδόξων ἔργων ποιητής, διδάσκαλος ἀνθρώπων	τἀληθῆ	σεβομένων. Καὶ πολλοὺς μὲν τοῦ
[3, 5]	αὐτῷ ψεύδεσθαι οὐδέν ἐστιν ἢ	τἀναντία	κατὰ τὸ αὐτὸ περὶ τῶν
[3, 6]	χρηματιζόμενον τὸν διδάσκαλον ἑώρων καὶ	τἀναντία	οἷς ἑτέρους ἐδίδασκεν μετιόντα; πάλαι
[3, 5]	καὶ φονεύειν καὶ μοιχεύειν καὶ	τἀναντία	πράττειν οἷς νομοθετεῖν προσποιεῖται, σχηματίζεσθαι
[3, 5]	γεγυμνάσθω. τὸ γὰρ τοῖς ἐγγράφοις	τἀναντία	ὑπολαβεῖν, καὶ φάναι τὸν Ἰησοῦν
[3, 3]	ἀναθυμιωμένοις τὸ θεῖον τιμᾶν διετάξατο,	ταπεινὰ	μὲν καὶ γεώδη ταῦτα καὶ
[3, 7]	ἄνδρας εὐτελεῖς ἐξ ἁλείας καὶ	ταπεινοῦ	βίου προσοικειωσάμενος, τούτοις κέχρηται διακόνοις
[3, 5]	κρεῶν ἀποχῆς, καὶ πλείστης ἄλλης	ταπεινώσεως	τοῦ σώματος, διά τε εὐχῶν
[3, 5]	αὐτοί γε ὑπὲρ ὧν συντεθείμεθα	τἀπίχειρα	τῆς πλάνης καθ´ ἑαυτῶν ἐφελκόμενοι.
[3, 2]	θανάτου, ὅπως ἂν ἐξαγγείλω πάσας	τὰς	αἰνέσεις σου» Τούτοις δὲ πᾶσιν
[3, 2]	ἁμαρτίας πολλῶν ἀνήνεγκεν, καὶ διὰ	τὰς	ἁμαρτίας αὐτῶν παρεδόθη» Ἀντὶ τούτων
[3, 2]	κακώσει. Αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ	τὰς	ἁμαρτίας ἡμῶν, καὶ μεμαλάκισται διὰ
[3, 2]	ἁμαρτιῶν· ἐπεὶ καὶ μεμαλάκισται διὰ	τὰς	ἁμαρτίας ἡμῶν, ὅπως ἡμεῖς, ἀνειληφότος
[3, 2]	ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη. Οὗτος	τὰς	ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ
[3, 6]	τὰς ἐν ὄρεσι διατριβὰς καὶ	τὰς	ἀναχωρήσεις διώκειν καὶ φεύγειν τὰς
[3, 2]	ἁμαρτίας ἡμῶν, καὶ μεμαλάκισται διὰ	τὰς	ἀνομίας ἡμῶν· παιδεία εἰρήνης ἡμῶν
[3, 6]	ὡς εἰς μέσον ἀγαγεῖν τολμῆσαι	τὰς	ἀπηγορευμένας βίβλους καὶ ταύτας ἐνώπιον
[3, 6]	ὁ λόγος ἡμῖν ὁδεύοι, δέχου	τὰς	ἀποδείξεις καὶ ἀπὸ ἱστορίας ἐγγράφου.
[3, 6]	τῶν τὰ περίεργα πραξάντων συνεισενέγκαντες	τὰς	βίβλους κατέκαιον ἐνώπιον πάντων, καὶ
[3, 5]	αὐτοῖς ἀγαθὴν φέρειν φήμην παραιτούμενοι,	τὰς	δὲ καθ´ ἑαυτῶν διαβολὰς εἰς
[3, 6]	αὐτῶν μαθητευόμενοι, καθαροὶ καὶ γνήσιοι	τὰς	διαθέσεις, ὡς μηδὲν ὕπουλον ἐν
[3, 7]	τὸν Δία νενομικέναι. τοσοῦτον αὐτῶν	τὰς	διανοίας ἐξέπληττεν ἡ τῶν παραδόξων
[3, 4]	ὅσων καὶ οἵων, σὺν ἀνθρώποις	τὰς	διατριβὰς πεποιημένος, παραδόξων γέγονεν ποιητὴς
[3, 2]	αὐτῷ ἐν τῷ ὄρει Σινᾶ,	τὰς	δύο πλάκας τοῦ μαρτυρίου, πλάκας
[3, 6]	αὐτοῦ τοῦ τῆς διανοίας βάθους,	τὰς	ἐμπαθεῖς ὀρέξεις ἀποτέμνοντας, ἐδίδασκεν λέγων·
[3, 6]	ἂν ἔκδηλος, ἀπό τε τοῦ	τὰς	ἐν ὄρεσι διατριβὰς καὶ τὰς
[3, 3]	ἀποτρέπεσθαι δὲ πάσης κακίας διὰ	τὰς	ἐπηρτημένας τοῖς ἀσεβέσι τιμωρίας; Ἐν
[3, 5]	κτήσησθε χρυσὸν μηδὲ ἄργυρον εἰς	τὰς	ζώνας, μὴ πήραν εἰς ὁδόν
[3, 6]	κτήσησθε χρυσὸν μηδ´ ἄργυρον εἰς	τὰς	ζώνας ὑμῶν, μὴ πήραν εἰς
[3, 7]	ἐγὼ μεθ´ ὑμῶν εἰμι πάσας	τὰς	ἡμέρας, ἕως τῆς συντελείας τοῦ
[3, 7]	ὁ διὰ τοῦ φαινομένου ἀνδρὸς	τὰς	θαυματουργίας ἐκτελῶν, ἐποπτεῦσαι.
[3, 7]	καὶ ἔνδοξα προσεκόμιζον (λέγω δὲ	τὰς	θαυματουργίας καὶ τὰς παραδοξοποιίας αὐτοῦ
[3, 5]	δὲ αὐτῷ τὰ παράδοξα καὶ	τὰς	θαυματουργίας πεπλασμένως ἐπιγραφόντων, ὡς ἂν
[3, 5]	ὑπὲρ τὸν Ὠκεανὸν παρελθεῖν ἐπὶ	τὰς	καλουμένας Βρεττανικὰς νήσους, ταῦτα οὐκ
[3, 5]	τὴν πρόσκαιρον ταυτηνὶ ζωὴν καὶ	τὰς	κατ´ αὐτὴν ἡδυπαθείας μεταδιώκων, οὐκ
[3, 6]	τὰς ἀναχωρήσεις διώκειν καὶ φεύγειν	τὰς	κατὰ πόλεις τῶν πολλῶν ἐπιβλαβεῖς
[3, 5]	τε ὕβρεις καὶ τὰς πληγὰς	τὰς	κατὰ προσώπου, μάστιγάς τε κατὰ
[3, 5]	καταγράφοντες, καὶ τῶν πλημμεληθέντων αὐτοῖς	τὰς	κατηγορίας, ἃς οὐκ ἄν τις
[3, 5]	κατισχύσουσιν αὐτῆς, καὶ δώσω σοι	τὰς	κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν,
[3, 6]	ἀλλ´ οὐχ εἷς οὐδὲ δύο,	τὰς	κτήσεις ἀπεμπολήσαντες πένησι καὶ ἐνδεέσιν
[3, 6]	ἕνεκεν θήρας, ὥστε ἤδη διὰ	τὰς	μαγγανείας γύναιά τινα καταβάλλειν καὶ
[3, 6]	Οἱ δὴ οὖν πυρὶ παραδόντες	τὰς	μαγικὰς βίβλους καὶ παντελῆ φθορὰν
[3, 3]	οἰκουμένης τὰ αὐτοῦ φρονοῦντας τῶν	τὰς	ὀφρῦς ἀνεσπακότων, οἳ μηδὲν κατὰ
[3, 5]	τοῖς κατ´ αὐτοῦ συκοφάνταις, πηρωθείη	τὰς	ὄψεις; διὰ τί δὲ μὴ
[3, 1]	δὲ τὴν ἀνάβλεψιν παρεῖχεν, τοῖς	τὰς	ὄψεις τοῦ σώματος διεφθαρμένοις τὸ
[3, 2]	κατὰ τοῦ λαοῦ ἔλεγχον διὰ	τὰς	παραβάσεις τοῦ Μωσέως ἐποιοῦντο νόμου,
[3, 5]	εἰς πάντας αὐτόν τε καὶ	τὰς	παραδοξοποιίας αὐτοῦ καταγγέλλοντες. Ἐπὶ τούτοις
[3, 7]	(λέγω δὲ τὰς θαυματουργίας καὶ	τὰς	παραδοξοποιίας αὐτοῦ τάς τε φιλοσόφους
[3, 5]	τὸ τοῦ Ἰησοῦ ὄνομα, καὶ	τὰς	παραδόξους πράξεις αὐτοῦ κατά τε
[3, 2]	φωνῶν καὶ ἧς παρέδωκε διδασκαλίας	τὰς	παραθέσεις ποιούμενοι. ~γʹ Πῶς πρὸς
[3, 2]	ὁ Χριστὸς ὑπέμεινεν, εἰκότως μετὰ	τὰς	περὶ αὐτοῦ προρρήσεις ἐπιφέρει λέγων·
[3, 7]	ἔθνεσιν, καὶ βάρβαροι καὶ Ἕλληνες	τὰς	περὶ τοῦ Ἰησοῦ γραφὰς πατρίοις
[3, 5]	δικαστῶν, τάς τε ὕβρεις καὶ	τὰς	πληγὰς τὰς κατὰ προσώπου, μάστιγάς
[3, 7]	οὔσης ἐν αὐτοῖς ἐπιμιξίας διὰ	τὰς	πολλὰς ἐθναρχίας· ὧν περιῃρημένων ἀφόβως
[3, 4]	θαλάττης οἷα ἐπὶ λεωφόρου γῆς	τὰς	πορείας ἤνυεν ποιούμενος, τῶν αὐτοῦ
[3, 7]	οἱ δὲ τῆς εὐσεβείας πολέμιοι	τὰς	προσηκούσας ἐξέτινον δίκας, θεηλάτοις μάστιξιν
[3, 5]	χλεύας τε καὶ διασυρμοὺς δικαστῶν,	τάς	τε ὕβρεις καὶ τὰς πληγὰς
[3, 7]	θαυματουργίας καὶ τὰς παραδοξοποιίας αὐτοῦ	τάς	τε φιλοσόφους διδασκαλίας αὐτοῦ) οὐδ´
[3, 5]	ὡρμᾶτο, ἐκ δὲ τῶν ἀμφὶ	τὰς	τελωνείας καὶ πλεονεξίας σχολαζόντων. τοῦτο
[3, 6]	κατέκαιον ἐνώπιον πάντων, καὶ συνεψήφισαν	τὰς	τιμὰς αὐτῶν, καὶ εὗρον μυριάδας
[3, 5]	καὶ φοιτητὴς γεγονὼς ἀπομνημονεῦσαι λέγεται	τὰς	τοῦ Πέτρου περὶ τῶν πράξεων
[3, 5]	ἦν τῶν δι´ ἐσχάτην ἀπορίαν	τὰς	τροφὰς μεταιτούντων) οὐκ ἔχων ὁ
[3, 5]	τις καὶ πάσας ἁπλῶς εἰπεῖν	τὰς	τῶν παλαιῶν διαβάλλοι ἂν ἱστορίας,
[3, 5]	σεμνὸν βίον. ταύτῃ γὰρ καὶ	τὰς	τῶν παρ´ Ἕλλησι φιλοσόφων ὑποθήκας
[3, 5]	μαθηταὶ τῇ δὲ ἀληθείᾳ ἐμαρτύρουν	τὰς	ὑπ´ αὐτοῦ πραχθείσας παραδοξοποιοὺς ἱστορίας.
[3, 2]	Χριστὸς ἐκτὸς πάσης ὑπάρχων πλημμελείας	τὰς	ὑπὲρ ἀνθρώπων ἁμαρτίας εἰς ἑαυτὸν
[3, 2]	αἳ πάλαι τῶν ἐθνῶν ἦρχον,	τὰς	ὑποχειρίους ῥυσάμενος ψυχάς, οἷα δή
[3, 6]	τυγχάνει πλήθη, παραταξαμένων μὲν πρὸς	τὰς	φυσικὰς τοῦ σώματος ἡδονάς, ἄτρωτον
[3, 7]	μέσαις ταῖς πόλεσιν καὶ ἀνὰ	τὰς	χώρας εὐσεβείας ἑνὸς τοῦ ἐπὶ
[3, 5]	καὶ αὐτοὶ χείρονι μοχθηρίας τρόπῳ	τὰς	ψυχὰς ἐνεσχημένοι, ὑπέμενον πρὸς τῶν
[3, 2]	τόπον, ἀρκούντως ἐπὶ τοῦ παρόντος	ταῦθ´	ἡμῖν ἐπιτετμήσθω· πλεῖστα δὲ ἂν
[3, 5]	μνημονεύσας, ὅτι μηδ´ ὁ Πέτρος	ταῦθ´	ὡς εἰκὸς ἐν ταῖς αὐτοῦ
[3, 2]	συναναπαύσεται ἐρίφῳ, καὶ μοσχάριον καὶ	ταῦρος	καὶ λέων ἅμα βοσκηθήσονται καὶ
[3, 7]	ὑπηρέταις, ὡς εἰκός τινα παραλογώτατα	ταῦτ´	αὐτὸν πεποιηκέναι νομίσαι. Πῶς γάρ;
[3, 6]	μόνον διὰ τοῦ Χριστοῦ θεολογεῖν.	ταῦτ´	ἦν τοῦ νέου καὶ καινοῦ
[3, 0]	τῶν ἐπηγγελμένων. τίνα δὲ ἦν	ταῦτα	ἀλλ´ ἢ τὰ περὶ τῆς
[3, 3]	τυγχάνει, καὶ ὅτι χρὴ μὴ	ταῦτα	ἀλλὰ τὸν ποιητὴν αὐτῶν σέβειν,
[3, 5]	οὐδ´ ἂν ἐδήλουν τοῖς μετὰ	ταῦτα	ἀνθρώποις, ὅτι δὴ ἐλυπεῖτο» καὶ
[3, 2]	τοῖς ἀνόμοις λογισθῆναι, θεσπίζεται. Διὰ	ταῦτα	γὰρ εἴρηται κληρονομήσειν πολλοὺς καὶ
[3, 5]	ἀρχοντικῆς ἀπειλῆς τρίτον αὐτὸν ἐξωμόσατο.	ταῦτα	γάρ, κἂν ἄλλων λεγόντων, χρῆν
[3, 5]	θάνατον ἀναβίωσιν πρώτοις αὐτοῖς ἑωραμένην.	ταῦτα	γὰρ μὴ γενόμενα μηδ´ ἀκουσθέντα
[3, 6]	ἀκέσεις τῶν παθῶν ἑαυτοῖς πορίζειν.	ταῦτα	γοῦν πάντα τῆς Χριστοῦ διδασκαλίας
[3, 5]	δευτέρου ἀλέκτωρ ἐφώνησεν» Μάρκος μὲν	ταῦτα	γράφει, Πέτρος δὲ ταῦτα περὶ
[3, 2]	σου τὰ πέρατα τῆς γῆς»	ταῦτα	δ´ οὖν τὰ ἔθνη καὶ
[3, 1]	καὶ ἐν γαστρὶ ἐχούσας παρακαλέσει	Ταῦτα	δὲ ὁποίας ἔχεται διανοίας, ὁδῷ
[3, 2]	τὸ σπέρμα σου ἔθνη κληρονομήσει»	ταῦτα	δὲ τὴν ἐξ ἐθνῶν ἐκκλησίαν
[3, 5]	Ἰησοῦ· γνόντες δὲ αὐτοὺς μετὰ	ταῦτα	δημοσίᾳ τῷ πλήθει τὰ περὶ
[3, 5]	ἄν τις ἔγνω τῶν μετὰ	ταῦτα	εἰ μὴ διὰ τῆς αὐτῶν
[3, 2]	ὅτῳ φίλον ἐπὶ σχολῆς ἀναλέξασθαι	ταῦτα;	ἐπεὶ καὶ τὸν θάνατον Μωσέως
[3, 5]	ἑαυτῶν ἐφελκόμενοι. Ἆρά σοι πιθανὰ	ταῦτα	ἢ καὶ ἀληθοῦς ἐχόμενα λόγου
[3, 7]	δυνάμει περιέσεσθαι ἔστιν τοῦ τολμήματος;	ταῦτα	ἢ φησάντων ἂν κατὰ τὸ
[3, 2]	παρ´ ἀνθρώποις πείσεται ὁ ἀναμάρτητος,	ταῦτα	ἦν. Ἰουδαίων δὲ τῶν τὸν
[3, 2]	Μωσῆς τῷ Ἰουδαίων παρέδωκεν ἔθνει,	ταῦτα	θεοπρεπέστερον πρῶτος τοῖς λοιποῖς ἔθνεσιν
[3, 6]	ἑτέρας δημιουργὸς τέχνης. Καίτοι μικρὰ	ταῦτα	καὶ ἀνθρώπεια· τὸ δὲ φάναι
[3, 4]	ἐν αὐτῷ θεότητος τὰ τεκμήρια·	ταῦτα	καὶ αὐτοὶ λογισμῷ σώφρονι τεθαυμάκαμεν,
[3, 4]	Ἐξήτασται παρ´ ἡμῖν καὶ βεβασάνισται	ταῦτα	καὶ δι´ ἑτέρων πραγμάτων ἐναργῶν,
[3, 2]	δεῖξαι αὐτῷ φῶς» Ἐποίησεν ἄρα	ταῦτα,	καὶ καθαρίσας αὐτὸν ἔδειξεν αὐτῷ
[3, 7]	δὲ τῶν ἀνθρώπων τὴν ἄνοιαν.	Ταῦτα	καὶ νῦν ὁ Πορφύριος. ἆρ´
[3, 5]	ὁρώντων ὀνειδιζόμενον; ἀλλὰ γὰρ καὶ	ταῦτα,	καὶ ὅσα τούτοις {συμ} φέρεται
[3, 3]	μὴ δεόμενος» Εἰ δὴ οὖν	ταῦτα	καὶ πρὸς τῶν παρ´ Ἕλλησι
[3, 3]	διετάξατο, ταπεινὰ μὲν καὶ γεώδη	ταῦτα	καὶ τῆς ἀθανάτου φύσεως οὐδαμῶς
[3, 5]	μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» Μετὰ δὲ	ταῦτα	λίθοις βληθεὶς ἀναιρεῖται Στέφανος, ἐπὶ
[3, 2]	καὶ κύριον ἡμῶν συμπεπερασμένα. Ἀλλὰ	ταῦτα	μὲν ἀπὸ τῶν ἱερῶν λογίων
[3, 2]	Τιθιζόμενον καὶ Θηλάζον παιδίον. Ἀλλὰ	ταῦτα	μὲν ἐπεσκιασμένως ᾐνίξατο· γυμνότερον δὲ
[3, 5]	εἰς ὅλον τὸν αἰῶνα κρατύνει;	Ταῦτα	μὲν οὖν, ἀρχῆς ἀτόπου κατὰ
[3, 5]	ἵνα μηδενὶ λέγωσιν περὶ αὐτοῦ»	ταῦτα	μὲν οὖν ὁ Πέτρος εἰκότως
[3, 6]	ἀνθρώποις μνημονευθέντα κατώρθωται. Ἀλλὰ καὶ	ταῦτα	μὲν ὧδε τέλος ἐχέτω. Πάλιν
[3, 3]	τὸ τοῦ πλάνου ὄνομα; Ἀλλὰ	ταῦτα	μὲν ὡς περὶ κοινοῦ τὴν
[3, 5]	εὐσεβείας ἐπαγγελίᾳ καινῆς· οἱ δὲ	ταῦτα	μετερχέσθων, καὶ τὰ τούτων ἔτι
[3, 2]	τὸν προφητευόμενον; Ὅτι δὲ Μωσῆς	ταῦτα	οὐκ ἀπεριορίστως προλέγει, οὐδ´ εἰς
[3, 5]	ἐπὶ τὰς καλουμένας Βρεττανικὰς νήσους,	ταῦτα	οὐκ ἔτ´ ἔγωγε ἡγοῦμαι κατὰ
[3, 5]	τε νήσῳ παραδίδοται. Καὶ τούτων	ταῦτα	παθόντων οὐδεὶς τῶν λοιπῶν ἐξέστη
[3, 6]	γόητα νομίζειν; Σκέψαι δὲ καὶ	ταῦτα	πάλιν· γόης, ὅταν ἑτέροις τὰ
[3, 6]	λέγοντι, καὶ ἐν ἀπομνημονεύμασιν ἐγγράφοις	ταῦτα	παραδιδόναι ἠξίουν, εἰ χρηματιζόμενον τὸν
[3, 5]	τῶν Ἀποστόλων γέγραπται. Καὶ τούτων	ταῦτα	πεπονθότων, οἱ λοιποὶ μαθηταί, ἀπρὶξ
[3, 5]	μὲν ταῦτα γράφει, Πέτρος δὲ	ταῦτα	περὶ ἑαυτοῦ μαρτυρεῖ· πάντα γὰρ
[3, 2]	διαδοχῆς Δαβὶδ τοῦ βασιλέως ἀναστησομένου	ταῦτα	προλέγει· Ἐξελεύσεται ῥάβδος ἐκ ῥίζης
[3, 5]	ἀπόδειξιν τοῦ προκειμένου; οἷς ἔτι	ταῦτα	προσθεὶς ἐπὶ τὸ ἕτερον στῖφος
[3, 2]	ἀναβιοῦν, ἔτι περὶ αὐτοῦ καὶ	ταῦτα	προστίθησιν, ἑξῆς ἐπιλέγων· Καὶ κύριος
[3, 2]	Ἡσαΐας προϊὼν περὶ τοῦ Χριστοῦ	ταῦτα	προφητεύει· Ἰδοὺ ὁ παῖς μου
[3, 5]	δώδεκα ἀποστόλων τὰ ὀνόματά ἐστιν	ταῦτα·	πρῶτος Σίμων ὁ λεγόμενος Πέτρος,
[3, 3]	εὐσεβῆ παιδεύματα. Εἰ δὴ οὖν	ταῦτα	σεμνὰ εἰ ὠφέλιμα εἰ φιλόσοφα
[3, 5]	πάλιν ζῶν, τῶν θείων προφητῶν	ταῦτά	τε καὶ ἄλλα μυρία περὶ
[3, 6]	μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ οἱ μετὰ	ταῦτα	τῆς ἐκείνων διατριβῆς διάδοχοι, πορρωτάτω
[3, 4]	τὰ πολυύμνητα τῆς ἀρετῆς θαύματα,	ταῦτα	τῆς ἐν αὐτῷ θεότητος τὰ
[3, 3]	ὑμῶν τέλειός ἐστιν» Εἰ δὴ	ταῦτά	τις Ἑλλήνων αἰτιῷτο, ἴστω μὴ
[3, 6]	Ἰησοῦ χρόνων ἢ καὶ μετὰ	ταῦτα	τοιοῦτον ἢ καὶ παραπλήσιον τετόλμηται,
[3, 3]	εἰ καὶ μὴ λυθήσεσθαί φησιν	ταῦτα,	τῷ μὴ τὸν συμπήξαντα βούλεσθαι;
[3, 5]	αὐτὸν διέβαλλέ τις λέγων εἰρωνείᾳ	ταῦτα	φάναι καὶ προσποιήσει· βούλεσθαι μὲν
[3, 2]	τινα προσωνυμίαν ἐν τοῖς μετὰ	ταῦτα	χρόνοις ἀπὸ βασιλικῆς φυλῆς τῆς
[3, 5]	αὐτοῦ πραχθέντα μήτε ἠκούσαμεν λεχθέντα,	ταῦτα	ὡς ἀληθῶς πεπραγμένα διατεινώμεθα. Ἀλλ´
[3, 6]	τολμῆσαι τὰς ἀπηγορευμένας βίβλους καὶ	ταύτας	ἐνώπιον πάντων πυρὶ παραδοῦναι. Ἐπάκουσον
[3, 5]	καὶ καθυποκρίνεσθαι τὸν σεμνὸν βίον.	ταύτῃ	γὰρ καὶ τὰς τῶν παρ´
[3, 5]	παρ´ αὐτοῦ μηδ´ ὠφέλιμον μεμαθηκότας.	ταύτῃ	δ´ οὖν καὶ μᾶλλον τιμητέον
[3, 2]	ἁγίαν καὶ θεοφιλῆ βίον ἐν	ταύτῃ	καὶ μακαριστὸν τοῖς τὸν νόμον
[3, 6]	γνωρίζειν. Φέρε δ´ ἔτι καὶ	ταύτῃ	τὸν λόγον διερευνησώμεθα. Γόητα φῂς
[3, 2]	τῆς Ἰουδαίας γῆς ἢ ἀμφὶ	ταύτην	οὐχὶ δὲ καὶ τῷ πορρωτάτω
[3, 5]	σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ	ταύτην	τὴν πέτραν οἰκοδομήσω μου τὴν
[3, 5]	ὤν, μόνην δὲ τὴν πρόσκαιρον	ταυτηνὶ	ζωὴν καὶ τὰς κατ´ αὐτὴν
[3, 2]	πολυθέῳ πλάνῃ προσέχοντας, πρῶτος μὲν	ταύτης	ἀπέστρεψεν, ἀπαραιτήτοις τιμωρίαις ἀπαγορεύσας εἰδωλολατρεῖν·
[3, 3]	προσηγορίας καὶ τιμὰς ἑαυτοῖς ὑφαρπάζουσιν,	ταύτης	δ´ οὖν ἔτι μᾶλλον τῆς
[3, 6]	διδασκαλία πολὺ κρείττους τῆς ἀοράτου	ταύτης	δυνάμεως πάντας ἡμᾶς ἀπειργάσατο, ἐχθρούς
[3, 2]	αὐτοῦ. τί οὖν καὶ περὶ	ταύτης	Ἡσαΐας θεσπίζει; Ἄνθρωπος φησίν, ἐν
[3, 4]	γνωρίμων καὶ τῇ προσηκούσῃ παραδοθέντος	ταφῇ,	τριταῖος αὖθις ἀπελάμβανε τοῦτο, ὁ
[3, 2]	μηδένα φασὶν ἐγνωκέναι, μηδὲ τὴν	ταφὴν	αὐτοῦ, ὥσπερ οὖν οὐδὲ τοῦ
[3, 2]	τὸν θάνατον αὐτοῦ καὶ τὴν	ταφήν,	Κύριος φησίν, βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν
[3, 2]	τὴν τελευτὴν ἢ μετὰ τὴν	ταφὴν	παλινοστεῖν καὶ ἀναβιοῦν, ἔτι περὶ
[3, 2]	δώσω τοὺς πονηροὺς ἀντὶ τῆς	ταφῆς	αὐτοῦ καὶ τοὺς πλουσίους ἀντὶ
[3, 6]	πείθεσθαι τοῖς εἰκόσι τεκμηρίοις, ὑπονοῶν	τάχα	που τοὺς λέγοντας ἡμᾶς. Ἀλλὰ
[3, 5]	χιτῶνος αὔξειν τὴν ὕπαρξιν· ὅπερ	τάχα	τις ἀκούσας παρῄτητο ἂν τὸ
[3, 2]	βαρβάρων τε καὶ Ἑλλήνων τῶν	τε	ἀγριωτάτων καὶ θηριωδεστάτων ἀνθρώπων τὴν
[3, 5]	τὰς παραδόξους πράξεις αὐτοῦ κατά	τε	ἀγροὺς καὶ κατὰ πόλιν διδάσκειν,
[3, 0]	σωτῆρος ἡμῶν εὐαγγελικῆς διδασκαλίας, τῆς	τε	αἰτίας ἀποδοθείσης δι´ ὧν τὰ
[3, 6]	ὡς μὴ λογισμοῖς σώφροσιν λόγων	τε	ἀκολουθίᾳ προσέχειν τὸν νοῦν, μηδὲ
[3, 5]	καθάρσεις καὶ δαιμόνων ἀπελάσεις νεκρῶν	τε	ἀναβιώσεις πηρῶν τε ἀναβλέψεις καὶ
[3, 5]	ἀπελάσεις νεκρῶν τε ἀναβιώσεις πηρῶν	τε	ἀναβλέψεις καὶ μυρίας ἄλλας νοσούντων
[3, 3]	τοῦ σύμπαντος κόσμου δημιουργῷ, αὐτός	τε	ἀνακείμενος καὶ τοὺς φοιτητὰς προσάγων
[3, 5]	Ῥώμης κατὰ κεφαλῆς σταυροῦται, Παῦλός	τε	ἀποτέμνεται, Ἰωάννης τε νήσῳ παραδίδοται.
[3, 6]	Ἐπὶ τοσοῦτον δὲ ἄρα οἵ	τε	ἀρχῆθεν αὐτῷ προσεσχηκότες μαθηταὶ αὐτοῦ,
[3, 7]	πάντας ἀνθρώπους αὔξειν βούλεται. Πάλιν	τε	αὖ ὡς μὴ νομισθείη κατὰ
[3, 3]	ἐπιμέλειαν ποιοῖτο τοῦ θείου, τυγχάνοι	τε	αὐτόθεν ἵλεώ τε καὶ εὐμενοῦς
[3, 2]	εὐσέβειας νομοθέτου Μωσεῖ παραπλησίου, γένος	τε	αὐτοῦ καὶ φυλὴν καὶ τόπον
[3, 7]	ἀπεφήναντο καὶ ἀθάνατον γεγονότα, εὐφήμως	τε	αὐτοῦ μνημονεύουσιν. καὶ ὑποβὰς ἐπιλέγει·
[3, 6]	δὲ ἄγειν τὰ ἀπόρρητα, ἐλέγχους	τε	αὐτοὺς ἑαυτῶν καὶ τῆς προτέρας
[3, 2]	ἡγήσατο τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους, εὑρών	τε	αὐτοὺς τῇ κατὰ Αἰγυπτίους πολυθέῳ
[3, 5]	καὶ μέχρι θανάτου διεφύλαξεν, οὐδείς	τε	αὐτῶν πώποτε, τὰ συμβάντα τοῖς
[3, 2]	εὐσέβειαν πᾶσιν ἀνθρώποις προυβάλετο, καινοῦ	τε	βίου καὶ πολιτείας θεοσεβέσι προσηκούσης
[3, 2]	σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν. Ἅμα	τε	γὰρ αὐτὸς εἰς ἀνθρώπους παρῆν
[3, 5]	ὁ δὲ διδάσκαλος ἐχρημάτισαν. Ὅ	τε	γὰρ διδάσκων ἐπαγγελίαν μαθήματός τινος
[3, 6]	δυνάμεως πάντας ἡμᾶς ἀπειργάσατο, ἐχθρούς	τε	δαιμόνων καὶ πολεμίους, ἀλλ´ οὐ
[3, 1]	ὑπὸ πνευμάτων πονηρῶν ὀχλουμένοις, ὑπό	τε	δαιμόνων τρόπον αἰχμαλώτων πάλαι πρότερον
[3, 5]	διάστροφα διδάξαι ἡμᾶς αὐτοὺς τόν	τε	δι´ ἀπάτης τῦφον· ἀνθ´ ὧν,
[3, 3]	σώματι καὶ ψυχῇ κεκαθαρμένους, νῷ	τε	διαυγεῖ καὶ δόγμασιν εὐσεβέσιν κεκοσμημένους,
[3, 6]	τὸν δι´ ἐναντίας ἰτέον, ἐρωτητέον	τε	εἴ ποτε ὀφθαλμοῖς εἶδεν ἢ
[3, 6]	ἔργον ἐπῆγε τῷ λόγῳ, αὐτίκα	τε	ἐμαθητεύετο ἐν ὀλίγῳ πᾶν γένος
[3, 7]	περὶ αὐτοῦ φρονεῖν ἔπεισαν, ὅπως	τε	ἐν μέσαις ταῖς πόλεσιν καὶ
[3, 2]	τότε πρώτου Ῥωμαίων μοναρχήσαντος, Ἡρώδου	τε	ἐξ ἀλλοφύλων ἐθνῶν βασιλέως αὐτῶν
[3, 5]	εἰ μηδὲν ἡμᾶς ὤνησεν, πάντα	τε	ἐπὶ τῷ δοξάσαι αὐτοῦ τὴν
[3, 7]	λογικῶν ψυχῶν θηρευτὰς ποιήσας, ἔργον	τε	ἐπιθεὶς τῇ φωνῇ τῇ Δεῦτε,
[3, 7]	ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» φησάσῃ, ὁμοῦ	τε	ἐργάτας καὶ διδασκάλους αὐτοὺς εὐσεβείας
[3, 6]	δημιουργὸν τοῦδε τοῦ παντὸς εὑρεῖν	τε	ἔργον καὶ εὑρόντα εἰς πάντας
[3, 2]	κατ´ αὐτὸν θεολογίας, ὡς οἷόν	τέ	ἐστιν ἡμῖν ἐποπτεῦσαι, ποιησόμεθα. Ἐπεὶ
[3, 3]	ἀπαραιτήτους τοῖς ἀσεβέσιν ὑπογράφων τοῖς	τε	εὐσεβέσιν ἐπαγγελίας θεοῦ αἰωνίου ζωῆς
[3, 5]	ἄλλης ταπεινώσεως τοῦ σώματος, διά	τε	εὐχῶν καὶ ἱκετηριῶν τῶν πρὸς
[3, 7]	στειλάμενοι τὰ ἔθνη, ἐν ὀλίγῳ	τε	ἦν ἔργα θεωρῆσαι τοὺς λόγους.
[3, 7]	τοῦ οἰκείου ἔθνους κρατῦναι οἷός	τε	ἦν· ὁ δὲ μηδὲν θνητὸν
[3, 5]	τοιοῖσδε οὖσιν αὐτοῖς συστῆναι οἷόν	τε	ἦν τὸ ἐπιχείρημα. Κακῷ δὴ
[3, 2]	καὶ τόπον ὅθεν προελεύσεται, χρόνον	τε	καθ´ ὃν ἥξειν προφητεύεται, καὶ
[3, 5]	οὐδείς ποθ´ ἡμῶν ἤκουσεν· λεπρούς	τε	καθαρίσαι καὶ νεκροὺς ἐγεῖραι. Καὶ
[3, 6]	καὶ γυναικῶν καὶ παίδων, οἰκετῶν	τε	καὶ ἀγροίκων, τοσοῦτον τῷ τοῦ
[3, 6]	εἰδωλολατρίας, καὶ τούτους κρατῦναι, ἀμάχους	τε	καὶ ἀηττήτους εἰς μακρὸν ἐπιδεῖξαι
[3, 6]	σεμνῆς καὶ παναρέτου πολιτείας, ὑγιῶν	τε	καὶ ἀληθῶν δογμάτων, οἵων προδιήλθομεν,
[3, 5]	ζῶν, τῶν θείων προφητῶν ταῦτά	τε	καὶ ἄλλα μυρία περὶ αὐτοῦ
[3, 7]	τῆς Αἰγύπτου καὶ Λιβύης, Εὐρώπης	τε	καὶ Ἀσίας, ἔν τε κώμαις
[3, 6]	πείρας τῶν κατὰ χρόνους ἡγεμόνων	τε	καὶ βασιλέων ἀκριβῆ τῶν καθ´
[3, 6]	καὶ δημιουργὸν τῶν ὅλων εὑρεῖν	τε	καὶ γνῶναι ῥᾴδιον γέγονεν, καὶ
[3, 6]	τις ἦν καὶ φαρμακεύς, ἀπατεών	τε	καὶ γόης, πῶς ἂν τοιαύτης
[3, 3]	τοὺς φοιτητὰς προσάγων ἀναγέγραπται, εἰσέτι	τε	καὶ δεῦρο οἱ τῆς διδασκαλίας
[3, 5]	τὴν τῶν συκοφαντῶν κατηγορίαν, χλεύας	τε	καὶ διασυρμοὺς δικαστῶν, τάς τε
[3, 7]	καὶ τὰ Ῥωμαίων ἀκμάσαι συνηνέχθηείνου	τε	καὶ εἰς δεῦρο τὸ ἀπ´
[3, 3]	βαρβάρων τῶν πάλαι θηριωδεστάτων λογίων	τε	καὶ Ἑλλήνων ἀνδρῶν, οἳ τοῖς
[3, 5]	μαρτυρίας μυρία ὁμολογεῖται πλήθη Ἰουδαίων	τε	καὶ Ἑλλήνων αὐτὸς Ἰησοῦς ὁ
[3, 2]	τὴν τῶν ἀλλοφύλων ἐθνῶν βαρβάρων	τε	καὶ Ἑλλήνων τῶν τε ἀγριωτάτων
[3, 4]	αὐτοὶ λογισμῷ σώφρονι τεθαυμάκαμεν, βεβασανισμένῃ	τε	καὶ ἐξητασμένῃ τῇ κρίσει κατεδεξάμεθα.
[3, 2]	Ἀποδείξεως κατὰ καιρὸν ἕκαστα παραδώσεταί	τε	καὶ ἑρμηνεύσει. τέως δὲ ἐπὶ
[3, 3]	τὴν οὐσίαν διαφέρειν ἀπεφήναντο ἐμπίδος	τε	καὶ εὐλῆς καὶ μυίας τὴν
[3, 3]	θείου, τυγχάνοι τε αὐτόθεν ἵλεώ	τε	καὶ εὐμενοῦς αὐτοῦ παρ´ ὁντιναοῦν
[3, 2]	λυσιτελῆ πρὸς τὴν αὐτοῦ γνῶσίν	τε	καὶ εὐσέβειαν παρασχεῖν τῷ βίῳ,
[3, 2]	ἑνὸς τοῦ παμβασιλέως θεοῦ γνῶσίν	τε	καὶ εὐσέβειαν πᾶσιν ἀνθρώποις προυβάλετο,
[3, 7]	ἐμπνεύσας αὐτοῖς δυνάμεως θείας, μένους	τε	καὶ θάρσους ἐμπλήσας, καὶ δὴ
[3, 3]	τῶν παρ´ Ἕλλησι διαπρεπῶν φιλοσόφων	τε	καὶ θεολόγων ὁμολογεῖται, πῶς ἂν
[3, 5]	καὶ ἐπίπονον, διὰ νηστειῶν, οἴνου	τε	καὶ κρεῶν ἀποχῆς, καὶ πλείστης
[3, 5]	ἐπὶ τῶν τοῦ σωτῆρος λόγων	τε	καὶ μαθημάτων, εἴ τις τἀληθὲς
[3, 5]	ὁ πάντων αὐτῶν προκεκριμένος ἀπόστολός	τε	καὶ μαθητὴς αὐτοῦ Πέτρος βασάνων
[3, 7]	καὶ τὸ Σύρων ὡσαύτως, Καππαδόκων	τε	καὶ Μακεδόνων, καὶ Βιθυνῶν καὶ
[3, 3]	οὐδέν, ὅσον ἐπὶ λόγῳ φύσεώς	τε	καὶ οὐσίας, τὴν σφῶν αὐτῶν
[3, 4]	ἀνδρῶν, συνεπιπαρόντος μυρίου ἄλλου γυναικῶν	τε	καὶ παίδων πλήθους, ἐκ πέντε
[3, 3]	τὴν φύσιν καὶ νοεράς, λογικάς	τε	καὶ παναρέτους, τὸν παμβασιλέα χορευούσας,
[3, 6]	Ἰησοῦ τὸ ὄνομα φρίττει, ὑπεξίσταταί	τε	καὶ παραχωρεῖ τῇ τῆς προσηγορίας
[3, 3]	καὶ ὄφεως καὶ ἐχίδνης ἄρκτου	τε	καὶ παρδάλεως καὶ συὸς ψυχῆς
[3, 6]	καὶ θυμάτων καὶ δαιμόνων ἐπικλήσεώς	τε	καὶ παρουσίας γοητεύοντας. Μή τι
[3, 6]	πᾶν γένος ἀνθρώπων ἐξενεγκεῖν ἀνακαλύψαι	τε	καὶ πληρῶσαι καὶ κηρῦξαι τὴν
[3, 6]	δόγμασιν καὶ παλαιῶν νομοθετῶν φιλοσόφων	τε	καὶ ποιητῶν καὶ θεολόγων ἐξ
[3, 7]	κατὰ ἀγροὺς ἐμφυλίους στάσεις, διωγμούς	τε	καὶ πολέμους οὐ τοὺς τυχόντας,
[3, 2]	τῆς τοῦ σωτῆρος ἡμῶν προρρήσεώς	τε	καὶ προγνώσεως, καὶ ὡς πᾶσιν
[3, 3]	Ἑβραίων τῶν πάλαι θεοφιλῶν ἀνδρῶν	τε	καὶ προφητῶν ἄντικρυς εὐσεβῆ παιδεύματα.
[3, 5]	καὶ βάσανοι καὶ φυλακαί, πῦρ	τε	καὶ σίδηρος, καὶ σταυροὶ καὶ
[3, 5]	ἔτι μᾶλλον εἰς πάντας αὐτόν	τε	καὶ τὰς παραδοξοποιίας αὐτοῦ καταγγέλλοντες.
[3, 3]	ἱστόρηται πραότητος καὶ ἐπιεικείας σωφροσύνης	τε	καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς διδάσκαλος
[3, 3]	καὶ μελλούσης ἔσεσθαι κρίσεως, κολάσεις	τε	καὶ τιμωρίας ἀπαραιτήτους τοῖς ἀσεβέσιν
[3, 6]	βάθους τῆς ψυχῆς αὐτῶν, καθάπτεσθαί	τε	καὶ τιτρώσκειν τὸ ἑκάστου συνειδός,
[3, 7]	Αἰγύπτου βασίλειον καθῄρητο. Ἐξ ἐκείνου	τε	καὶ τὸ Ἰουδαίων ἔθνος Ῥωμαίων
[3, 5]	ἐκ νεκρῶν ἀναβιῶσαι συνεγένετο, ἑστίας	τε	καὶ τροφῆς συνήθους ἐκοινώνησεν. Φυλαττέσθω
[3, 5]	δέοι καὶ δεσμωτηρίων πειρᾶσθαι ἀτιμιῶν	τε	καὶ ὕβρεων ὑπὲρ οὐδενὸς ἀληθοῦς.
[3, 6]	εἶδεν ἢ ἀκοῇ ἔγνω γόητάς	τε	καὶ φαρμακέας δίχα σπονδῶν καὶ
[3, 7]	καὶ Ἀσίας, ἔν τε κώμαις	τε	καὶ χώραις καὶ παντοίοις ἔθνεσιν,
[3, 5]	ὑποθήκας διαβάλλοι ἄν τις τόν	τε	καρτερικὸν βίον καὶ τοὺς λόγους
[3, 5]	πληγὰς τὰς κατὰ προσώπου, μάστιγάς	τε	κατὰ νώτου, καὶ τὸν ἐξ
[3, 5]	μή ποτε ἄρα συνελθόντες συνωμοσίαν	τε	κατὰ τὸ αὐτὸ πεποιημένοι συνθήκας
[3, 5]	Καὶ πάλιν προϊὼν ἑξῆς τόν	τε	κατάλογον τῶν μαθητῶν ἐξαριθμούμενος, αὐτὸς
[3, 1]	αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ, δι´ ὧν	τε	κηρυχθήσεται, ὅτι διὰ τῶν ἀποστόλων
[3, 7]	Εὐρώπης τε καὶ Ἀσίας, ἔν	τε	κώμαις τε καὶ χώραις καὶ
[3, 1]	τῶν προφητικῶν φωνῶν μεμαρτυρημένον, ἔχεις	τε	λευκὰς καὶ ἐναργεῖς ἀποδείξεις, ἐκ
[3, 5]	πλεονεξίας καὶ πάσης ἀκολασίας, τούς	τε	μαθητὰς αὐτοῦ τοιαῦτα παρ´ αὐτοῦ
[3, 2]	ἐγὼ ἐκδικήσω ἐξ αὐτοῦ Αὐτός	τε	Μωσῆς πρὸς τὸν λαὸν τὴν
[3, 5]	σταυροῦται, Παῦλός τε ἀποτέμνεται, Ἰωάννης	τε	νήσῳ παραδίδοται. Καὶ τούτων ταῦτα
[3, 3]	ὃν δὴ φαμὲν τοῦτον, ἑνί	τε	ὄντι καὶ κεχωρισμένῳ πάντων, μεθ´
[3, 3]	ἐκείνων ἀμφὶ τὸν Ἀβραὰμ μυρίους	τε	ὅσους ζηλωτὰς οὐκ ἐξ Ἑλλήνων
[3, 2]	τοῦ Μωσέως ἐποιοῦντο νόμου, προύτρεπόν	τε	οὐδὲν ἄλλο ἢ τῶν παρὰ
[3, 3]	λυτῆς καὶ φθαρτῆς οἶδεν αὐτόν	τε	οὐρανὸν καὶ ἥλιον καὶ σελήνην
[3, 4]	ἐπιτρέποντα αὐτῇ γονυπετῆσαι προσελθούσῃ τοῦ	τε	πάθους τὴν ἀπαλλαγὴν ἐξαιτήσασθαι, ἀλλὰ
[3, 6]	τῶν ἄλλων βαρβάρων σωφρονισταί, ἐπιστρεπτικοί	τε	πάσης ἐκθέσμου καὶ θηριώδους διαίτης,
[3, 5]	τὸν ἀδελφὸν Ἰωάννου μαχαίρᾳ» τόν	τε	Πέτρον ὁ αὐτὸς δεσμοῖς περιέβαλεν,
[3, 5]	σταυροῦ τρόπαιον ἐπικομίζοντα, ἐν τούτῳ	τε	πηγνύμενον καὶ χεῖρας καὶ πόδας
[3, 5]	ἀποστόλων, ἑβδομήκοντα δὲ μαθητῶν, μυρίου	τε	πλήθους τούτων ἐκτός, πάντων θαυμαστὴν
[3, 5]	χεῖρας καὶ πόδας καταπειρόμενον, ὄξει	τε	ποτιζόμενον, καὶ παιόμενον κατὰ κόρρης
[3, 6]	τὴν ἀνωτάτω σοφίαν ἀσπασάμεναι, οὐρανίου	τε	σοφίας ἔρωτι ληφθεῖσαι, τῶν μὲν
[3, 5]	τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν καὶ αὐτήν	τε	τὴν βασιλικωτάτην πόλιν νείμασθαι, τοὺς
[3, 2]	τὴν οἰκουμένην εἰδωλολατρείας εἰργάσατο· πρῶτός	τε	τὴν ἑνὸς τοῦ παμβασιλέως θεοῦ
[3, 5]	οἰκουμένης ἐλθεῖν τὰ ἄκρα, ἐπί	τε	τὴν Ἰνδῶν φθάσαι χώραν, καὶ
[3, 7]	Ἀλεξανδρέων καὶ Ἀντιοχέων, καθ´ ὅλης	τε	τῆς Αἰγύπτου καὶ Λιβύης, Εὐρώπης
[3, 7]	λέγω τῆς Ῥωμαίων βασιλευούσης, ἐπί	τε	τῆς Ἀλεξανδρέων καὶ Ἀντιοχέων, καθ´
[3, 6]	σεμνοῦ καὶ σώφρονος βίου εὐσεβείας	τε	τῆς ἀνωτάτω παραίτιος γεγενημένος τίς
[3, 7]	πρὸς τὸν θεὸν εὐχῶν διά	τε	τῆς αὐτοῦ ἐνθέου προσηγορίας ἐξελαύνοντες,
[3, 5]	ἐπὶ πάντων ἀμφιγνοουμένων πραγμάτων ἔν	τε	τοῖς κατὰ νόμους δικαστηρίοις καὶ
[3, 2]	μετὰ ἐπιθυμίας ἀκολάστου παραινεῖ, ἀντί	τε	τοῦ μὴ κλέπτειν τὰ οἰκεῖα
[3, 6]	ἐκφαίνειν γένοιτ´ ἂν ἔκδηλος, ἀπό	τε	τοῦ τὰς ἐν ὄρεσι διατριβὰς
[3, 0]	ἀπόδειξιν αὐτάρκως μοι γεγυμνασμένων, ἀποδεδειγμένου	τε	τοῦ τρόπου τῆς τοῦ σωτῆρος
[3, 5]	ὕβρεις καὶ τιμωρίας ὑπομενετέον, πάντα	τε	τρόπον ἀναδεκτέον θανάτου ὑπὲρ μηδενὸς
[3, 7]	τοῖς ἐχθροῖς κατακρατοῦντος, μὴ μόνον	τε	τῶν ὁρατῶν πολεμίων κατεξανισταμένου, ἀλλὰ
[3, 0]	τοῦ Χριστοῦ τοῦ θεοῦ, αἵ	τε	τῶν παρ´ Ἑβραίοις προφητῶν περὶ
[3, 1]	ἐν ὑστέροις καιροῖς εὐηγγελίζετο, ὁμοῦ	τε	τῶν προφητῶν τὸ θαῦμα τῆς
[3, 5]	τε καὶ διασυρμοὺς δικαστῶν, τάς	τε	ὕβρεις καὶ τὰς πληγὰς τὰς
[3, 4]	τῶν κακῶν ἰάσεως ἐπελάβετο, παραχρῆμά	τε	ὑγιὴς ἦν, τῆς τοῦ σωτῆρος
[3, 7]	καὶ τὰς παραδοξοποιίας αὐτοῦ τάς	τε	φιλοσόφους διδασκαλίας αὐτοῦ) οὐδ´ οὕτως
[3, 5]	ἐπ´ ἀτιμίᾳ περιτιθέμενον αὐτῷ, φοινικοῦν	τε	χιτῶνα ἐν χλαμύδος σχήματι περιβληθέντα,
[3, 4]	ταῦτα καὶ αὐτοὶ λογισμῷ σώφρονι	τεθαυμάκαμεν,	βεβασανισμένῃ τε καὶ ἐξητασμένῃ τῇ
[3, 6]	ἀνθρώπων εὐσεβείας ἀληθοῦς διδάσκαλον τοιαῦτα	τεθαυματουργηκότα,	καθ´ ὃν ἐπεδήμει τῷ βίῳ
[3, 6]	πολλῶν Σαμαρείτιδι γυναικὶ διαλεγόμενον αὐτὸν	τεθεαμένοι	ἐθαύμαζον, ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει»
[3, 5]	μᾶλλον τότε ἢ πρότερον, αὐτὸν	τεθειάκασιν,	ἐπεὶ σὺν ἀνθρώποις μένοντα λέγονται
[3, 6]	λογίων φιλοσοφίας» ἐν τρίτῳ συγγράμματι	τέθειται,	ὧδέ πως ἱστορῶν κατὰ λέξιν·
[3, 5]	τὰ ψευδῆ πρὸς ἡμῶν ἐκθειαζομένου.	τείνωμεν	δὲ τὸ ψεῦδος μὴ ἐπὶ
[3, 2]	ξηρόν, καὶ τὸ ὕδωρ αὐτοῖς	τεῖχος	ἐκ δεξιῶν καὶ τεῖχος ἐξ
[3, 2]	αὐτοῖς τεῖχος ἐκ δεξιῶν καὶ	τεῖχος	ἐξ εὐωνύμων Ὡσαύτως δὲ καὶ
[3, 5]	ἄν τις ἐκπλαγείη; καὶ τοῦτο	τεκμηράμενος	ἐκ τοῦ μὴ φεύγειν ἀλλ´
[3, 6]	τῶν λόγων αὐτοῦ τροφῆς λαμπρὰ	τεκμήρια	παρεστήσαντο. Οὐ μόνον δὲ ἄνδρες
[3, 5]	δὲ διαθέσεως σαφῆ καὶ ἐναργῆ	τεκμήρια	παρεσχηκέναι; Οἱ δέ γε τοὺς
[3, 4]	τῆς ἐν αὐτῷ θεότητος τὰ	τεκμήρια·	ταῦτα καὶ αὐτοὶ λογισμῷ σώφρονι
[3, 7]	τούτῳ τοῖς συνορᾶν δυναμένοις τὰ	τεκμήρια	τῆς ἐνθέου ἀρετῆς αὐτοῦ διαδεικνύντες.
[3, 6]	νοῦν, μηδὲ πείθεσθαι τοῖς εἰκόσι	τεκμηρίοις,	ὑπονοῶν τάχα που τοὺς λέγοντας
[3, 2]	οὐκ ὠδίνουσα, ὅτι πολλὰ τὰ	τέκνα	τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς
[3, 6]	μεμαθηκώς, οὐδ´ αὐτοφυὴς ἰατρός, οὐδὲ	τέκτων,	οὐδ´ ἑτέρας δημιουργὸς τέχνης. Καίτοι
[3, 3]	ἀπομιμεῖσθαι ἐδίδασκεν, διαρρήδην φάσκων· Ἔσεσθε	τέλειοι,	ὡς ὁ πατὴρ ὑμῶν τέλειός
[3, 3]	τέλειοι, ὡς ὁ πατὴρ ὑμῶν	τέλειός	ἐστιν» Εἰ δὴ ταῦτά τις
[3, 3]	θεοῦ θεωρίᾳ ἡ θυσία αὕτη	τελεῖται.	Ἐκ τῆς Ἀπολλωνίου τοῦ Τυανέως
[3, 2]	τοῦ πρώτου καὶ εἰς τὸν	τελευταῖον	ἐπὶ Μωσέα τοὺς ἀκροωμένους ἀνέπεμπον,
[3, 5]	ἐπεὶ καὶ ἡ ἐσχάτη αὐτοῦ	τελευτὴ	περιβόητον ἔσχεν καὶ διαφανῆ τὸν
[3, 4]	τῶν ἀναιρεῖν εἰωθότων, βίαιον ὑπέμεινε	τελευτήν,	ἀλλ´ ὡς αὐτὸ μόνον ἑκὼν
[3, 2]	ἀκόλουθον ἦν ἑξῆς μηδὲ τὴν	τελευτὴν	ἀποσιωπῆσαι αὐτοῦ. τί οὖν καὶ
[3, 5]	ὡς μετὰ τὴν τοῦ διδασκάλου	τελευτὴν	ἐπίβουλοί τινες συλλαβόντες αὐτοὺς πρῶτα
[3, 2]	ἔσεσθαι μετὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ	τελευτὴν	ἑώρα· ἐπεὶ δὲ ὅσον οὔπω
[3, 2]	ὅσον οὔπω ἔμελλε μετὰ τὴν	τελευτὴν	ἢ μετὰ τὴν ταφὴν παλινοστεῖν
[3, 5]	ὑπὲρ τοῦ μηδενὸς αὐθαίρετον ὑπομεῖναι	τελευτήν,	ἢ ὡς οἱ τοῦ σωτῆρος
[3, 2]	ἥξειν προφητεύεται, καὶ γένεσιν, καὶ	τελευτήν,	καὶ ἀναβίωσιν, καὶ ἀρχὴν τὴν
[3, 5]	οὖν, ὅτι καὶ μετὰ τὴν	τελευτήν,	καὶ πολὺ μᾶλλον τότε ἢ
[3, 5]	καὶ τούτου τὴν ἔκβασιν τῆς	τελευτῆς	καθεωρακότες, ποίοις ἄρα λόγοις ἐχρήσαντο
[3, 5]	ἐν χλαμύδος σχήματι περιβληθέντα, καὶ	τέλος	αὐτὸν αὐτὸ τὸ τοῦ σταυροῦ
[3, 5]	καὶ μετὰ τὸ αἴσχιστον ἐκεῖνο	τέλος	αὐτοῦ ἐπέμενον, τὸν ἐν νεκροῖς
[3, 6]	δὲ βασάνων ἰδέας ὑπομείναντες, καὶ	τέλος	διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος τὰ
[3, 6]	Ἀλλὰ καὶ ταῦτα μὲν ὧδε	τέλος	ἐχέτω. Πάλιν δ´ ἐπὶ τὸν
[3, 5]	οὐδέν. ἆρ´ οὖν οἵδε τὸ	τέλος	οὐ συνεωράκεσαν τοῦ διδασκάλου καὶ
[3, 7]	αὐτὸν καὶ ἀτιμίας ὑπομεῖναι καὶ	τέλος	τὴν αἰσχίστην καὶ τοῖς πάντων
[3, 5]	τῇ οἰκίᾳ, καὶ ἰδοὺ πολλοὶ	τελῶναι	καὶ ἁμαρτωλοὶ συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ
[3, 5]	ἐκ δὲ τῶν ἀμφὶ τὰς	τελωνείας	καὶ πλεονεξίας σχολαζόντων. τοῦτο οὐδεὶς
[3, 5]	ὑποφαίνων τοῦ ἰδίου τρόπου καὶ	τελώνην	ἑαυτὸν ἀπεκάλει, μὴ ἐπικρύπτων τὸν
[3, 5]	πῶς τοῦ Ματθαίου μνημονεύσας οὐ	τελώνην	ὀνομάζει, οὐδ´ ὑποτάττει τῷ Θωμᾷ,
[3, 5]	Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς καὶ Ματθαῖος ὁ	τελώνης»	Οὕτως μὲν ὁ Ματθαῖος δι´
[3, 5]	εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ τὸ	τελώνιον,	Ματθαῖον ὀνόματι, καὶ εἶπεν αὐτῷ,
[3, 5]	ἐξαριθμούμενος, αὐτὸς ἑαυτῷ τὸ τοῦ	τελώνου	ὄνομα προστίθησιν. Λέγει δ´ οὖν·
[3, 2]	παρθένος ἐν γαστρὶ λήψεται, καὶ	τέξεται	υἱόν, καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα
[3, 2]	ἐν πᾶσι τοῖς σημείοις καὶ	τέρασι	Δέδεικται τοίνυν τὸ ἔνθεον πνεῦμα
[3, 6]	βίῳ χρόνον, καὶ τοιαύτας παραδόξους	τεραστείας	πεποιηκότα, ἃς ἀρτίως διεξήλθομεν, ἐκ
[3, 7]	θεοῦ λόγον (διὸ καὶ τοιαύτας	τεραστίας	δυνάμεις πεποιηκέναι οἷα θεόν) τοτὲ
[3, 2]	ὡς ἐπὶ παραδείγματος, Μωσῆς ἐφεξῆς	τεσσαράκοντα	ἡμέρας ἐνήστευσεν, ὡς ἡ γραφὴ
[3, 2]	ἦν ἐκεῖ Μωσῆς ἔναντι κυρίου	τεσσαράκοντα	ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας, ἄρτον
[3, 2]	Καὶ ἤγετο εἰς τὴν ἔρημον	τεσσαράκοντα	ἡμέρας πειραζόμενος ὑπὸ τοῦ διαβόλου,
[3, 2]	ἔναντι κυρίου τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ	τεσσαράκοντα	νύκτας, ἄρτον οὐκ ἔφαγεν, καὶ
[3, 5]	δὴ ἐλυπεῖτο» καὶ ἠδημόνει» καὶ	τετάρακτο	τὴν ψυχήν, ὅτι αὐτοὶ αὐτὸν
[3, 4]	θανοῦσαν. τί δεῖ λέγειν ὡς	τεταρταῖος	ἄλλος δυνάμει τοῦ Ἰησοῦ νεκρὸς
[3, 2]	αὐτῆς ἐποίησε. Γέγραπται δ´ οὖν·	Τετάρτῃ	δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἦλθεν
[3, 7]	σῶμα προβαίνει γιγνώσκεις, σοφίης δὲ	τετμημένη	αἰὲν ἀλᾶται· ἀνέρος εὐσεβίῃ προφερεστάτου
[3, 6]	ἡμῶν οὐκ ἐνενόησεν μέν, οὐ	τετόλμηκεν	δὲ ἐπιχειρῆσαι, ἀλλ´ οὐδ´ ἐπεχείρησεν
[3, 6]	ταῦτα τοιοῦτον ἢ καὶ παραπλήσιον	τετόλμηται,	ὡς εἰκότως φάναι αὐτὸν παρ´
[3, 2]	ἐλάβετε; Οὐδὲ τοὺς ἑπτὰ τῶν	τετρακισχιλίων	καὶ πόσας σπυρίδας ἐλάβετε; Πάλιν
[3, 6]	οὐδὲ τέκτων, οὐδ´ ἑτέρας δημιουργὸς	τέχνης.	Καίτοι μικρὰ ταῦτα καὶ ἀνθρώπεια·
[3, 6]	ἀναπέφηνεν; καὶ μὴν οὔτε βαναύσου	τέχνης	οὔτε λογικῆς ἐπιστήμης οὐδέ γε
[3, 2]	ἕκαστα παραδώσεταί τε καὶ ἑρμηνεύσει.	τέως	δὲ ἐπὶ τοῦ παρόντος τῆς
[3, 3]	περὶ κοινοῦ τὴν φύσιν ἀνθρώπου	τέως	ἐξητάσθω, παραστατικὰ τῆς σεμνῆς καὶ
[3, 2]	κοινοῦ καὶ τοῖς λοιποῖς παραπλησίου	τέως	τὴν ἐξέτασιν ποιούμενοι, ἵνα, ὁπόταν
[3, 2]	ὅταν λέγῃ· Κύριε, τίς ἐπίστευσε	τῇ	ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων
[3, 6]	θείᾳ καὶ ἀπορρήτῳ δυνάμει καὶ	τῇ	ἀνωτάτω περὶ τοῦ τῶν ὅλων
[3, 5]	καὶ ὄντος τοῦ Πέτρου ἐν	τῇ	αὐλῇ ἔρχεται πρὸς αὐτὸν μία
[3, 6]	γύναιά τινα καταβάλλειν καὶ ὑποσύρειν	τῇ	αὐτοῦ κακίᾳ· ὁ δὲ σωτὴρ
[3, 5]	διδασκάλου καὶ τὰ μὴ γεγονότα	τῇ	αὐτῶν παραδιδόντες γραφῇ, ἆρα καὶ
[3, 6]	πρῶτοι τοῦ Ἰησοῦ μαθηταὶ ἐν	τῇ	βίβλῳ τῶν ἰδίων Πράξεων ἱστοροῦνται
[3, 5]	μὴ πλασάμενοι οἱ αὐτοῦ μαθηταὶ	τῇ	δὲ ἀληθείᾳ ἐμαρτύρουν τὰς ὑπ´
[3, 5]	εἰς ὁδόν καὶ τὰ τοιαῦτα,	τῇ	δὲ πάντα διοικούσῃ προνοίᾳ αὐτοὺς
[3, 7]	ἔργον τε ἐπιθεὶς τῇ φωνῇ	τῇ	Δεῦτε, ἀκολουθεῖτέ μοι, καὶ ποιήσω
[3, 6]	Πράξεων ἱστοροῦνται τοὺς ἐξ ἐθνῶν	τῇ	διδασκαλίᾳ αὐτῶν προσιόντας Ὥστε πολλοὺς
[3, 5]	διαλεγομένους, ἀναρπάσαντες ἐμάστιζον, ἐπιτιμῶντες ἐπὶ	τῇ	διδασκαλίᾳ, ὅτε ἀποκριθεὶς αὖθις αὐτοῖς
[3, 6]	χρημάτων μήτε ἡδονῆς ἕνεκεν ἐπιβέβλητο	τῇ	διδασκαλίᾳ, τίς ἔτι χώρα περιλείπεται
[3, 7]	τίς ποτ´ ἦν οὗτος οὗ	τῇ	δυνάμει καὶ προσηγορίᾳ τὸ θαῦμα
[3, 6]	ἁπάντων τὰ ἐναντία πρεσβεύςει, ἀκόλουθα	τῇ	ἑαυτοῦ μοχθηρίᾳ πράττων, καὶ θεὸν
[3, 7]	τοῦ Ἰησοῦ χρόνων. Ἅμα γὰρ	τῇ	εἰς ἀνθρώπους αὐτοῦ παραδόξῳ ἐπιδημίᾳ
[3, 2]	δακτύλῳ τοῦ θεοῦ καὶ ἐν	τῇ	ἐξόδῳ· Εἶπον οὖν οἱ ἐπαοιδοὶ
[3, 2]	ἐκείναις Καὶ πάλιν Μωσῆς ἐν	τῇ	ἐρήμῳ τροφὰς τῷ λαῷ παρέσχε.
[3, 2]	κυρίου τοῦ θεοῦ ἐν Χωρὴβ	τῇ	ἡμέρᾳ τῆς ἐκκλησίας Ἆρ´ οὖν
[3, 2]	τοῦ θεοῦ σου ἐν Χωρὴβ	τῇ	ἡμέρᾳ τῆς ἐκκλησίας Ὅτι δὲ
[3, 2]	ἡμῶν Ἐπετίμησε τῷ ἀνέμῳ καὶ	τῇ	θαλάσσῃ, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη»
[3, 4]	ἐμπλεόντων, καὶ ὡς χειμασθέντων ἐπετίμησεν	τῇ	θαλάσσῃ καὶ τῷ κλύδωνι καὶ
[3, 2]	ἐξ ἐθνῶν ἐκκλησίαν εὐαγγελίζεται, ἀκολούθως	τῇ	θεωρίᾳ τῶν εἰρημένων. Ἐπειδὴ γὰρ
[3, 1]	ἀνάβηθι ὁ εὐαγγελιζόμενος Σιών, ὕψωσον	τῇ	ἰσχύϊ τὴν φωνήν σου, ὁ
[3, 6]	αὐτὴν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν	τῇ	καρδίᾳ αὐτοῦ» Καί ποτε ἀναγκαίως
[3, 2]	Ἰουδαίων ἔθνους, εὑρών τε αὐτοὺς	τῇ	κατὰ Αἰγυπτίους πολυθέῳ πλάνῃ προσέχοντας,
[3, 4]	τεθαυμάκαμεν, βεβασανισμένῃ τε καὶ ἐξητασμένῃ	τῇ	κρίσει κατεδεξάμεθα. Ἐξήτασται παρ´ ἡμῖν
[3, 7]	λοιπὸν ἀληθεύειν εὐλόγως ἐνομίζοντο, καὶ	τῇ	μετὰ τὸν θάνατον ἀναβιώσει αὐτοῦ
[3, 5]	Καὶ ἐγένετο ἀνακειμένου αὐτοῦ ἐν	τῇ	οἰκίᾳ, καὶ ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι
[3, 7]	τὸ εὐαγγέλιον τοῦτο ἐν ὅλῃ	τῇ	οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον πᾶσι τοῖς
[3, 7]	ἐν βραχεῖ χρόνῳ ἐν ὅλῃ	τῇ	οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον τοῖς ἔθνεσιν,
[3, 7]	τοῦτο δ´ ὅτι μὴ ἀθεεὶ	τῇ	περὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν διδασκαλίᾳ
[3, 7]	θαῦμα γέγονεν· εἶτα διδάσκοντες ηὕρισκον	τῇ	πίστει φθάνοντας τὴν παρ´ αὐτῶν
[3, 3]	ἀποτρεπτέας εἶναι, καθ´ ἃς ἐν	τῇ	Προπαρασκευῇ πεποιήμεθα διὰ πλείστων ἀποδείξεις.
[3, 2]	ἔθνη εἰσέτι νῦν ἐλπίζει, συμφώνως	τῇ	προρρήσει Καὶ ἔσται ὁ ἀνιστάμενος
[3, 4]	ληφθέντος πρὸς τῶν γνωρίμων καὶ	τῇ	προσηκούσῃ παραδοθέντος ταφῇ, τριταῖος αὖθις
[3, 1]	προφητείαν ὁ σωτὴρ ἡμῶν ἐν	τῇ	συναγωγῇ ποτε διελθὼν ἐπὶ τοῦ
[3, 7]	χρησόμεθα λέξει πρὸς Ἕλληνας, ἄνδρες	τῇ	Σύρων ἐντραφέντες μόνῃ φωνῇ; Πέρσας
[3, 6]	φρίττει, ὑπεξίσταταί τε καὶ παραχωρεῖ	τῇ	τῆς προσηγορίας δυνάμει; ὥσπερ οὖν
[3, 6]	οὐκ οἶδεν, ὅπως σὺν αὐτῇ	τῇ	τοῦ Ἰησοῦ προσηγορίᾳ καὶ σὺν
[3, 7]	περὶ τὴν πολύθεον πλάνην ἐπτοημένους	τῇ	τοῦ Χριστοῦ πολεμεῖν διδασκαλίᾳ, πάλαι
[3, 6]	ἐνσεμνύνεσθαι δὲ καὶ παρρησιάζεσθαι ἐπὶ	τῇ	τῶν κρειττόνων ἀπὸ τῶν χειρόνων
[3, 6]	πᾶσι τοῖς ἔθνεσι κατεσπείροντο ἐναντίοι	τῇ	τῶν παλαιῶν δεισιδαιμονίᾳ, νόμοι δαιμόνων
[3, 7]	μαρτυρεῖ· ἔνθα ἱστοροῦνται καὶ αὐτοὶ	τῇ	τῶν παραδόξων ἐνεργείᾳ δι´ ὀνόματος
[3, 7]	θηρευτὰς ποιήσας, ἔργον τε ἐπιθεὶς	τῇ	φωνῇ τῇ Δεῦτε, ἀκολουθεῖτέ μοι,
[3, 2]	βασιλεὺς τῶν δυνάμεων τοῦ ἀγαπητοῦ,	τῇ	ὡραιότητι τοῦ οἴκου διελέσθαι σκῦλα»
[3, 7]	θεοῦ λόγος καὶ αὐτὸς θεὸς	τηλικούτων	θαυμάτων ποιητής, νοερῶν αὐτοὺς καὶ
[3, 5]	ἀληθεῖ λόγῳ τὰ συμβησόμενα θεσπίζων,	τὴν	αἵρεσιν τῆς κατ´ αὐτὸν πολιτείας
[3, 7]	καὶ ἀτιμίας ὑπομεῖναι καὶ τέλος	τὴν	αἰσχίστην καὶ τοῖς πάντων ἀνθρώπων
[3, 5]	ὁ λόγος αὐτοῖς ἔσται, μὴ	τὴν	αἰτίαν ἔχουσιν ἀποδιδόναι, δι´ ἣν
[3, 2]	μακρόβιον» τὸ τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι	τὴν	αἰώνιον ζωὴν αὐτοῦ τὴν μετὰ
[3, 5]	ποθ´ ἡμῶν ἱστόρησεν· καὶ κωφοῖς	τὴν	ἀκοὴν παρασχεῖν, ὃ οὐδείς ποθ´
[3, 1]	κατὰ διάνοιαν τοῖς πάλαι περὶ	τὴν	ἀλήθειαν ἀμβλυωποῦσι τὸ φῶς τῆς
[3, 5]	διδασκάλου καταλύωμεν, ἀπίωμεν καὶ ἐπὶ	τὴν	ἄλλην βάρβαρον γῆν, καὶ τὰ
[3, 2]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν τὴν μετὰ	τὴν	ἀναβίωσιν εἰς τὴν θεότητα μεταβολήν.
[3, 1]	ἀναπαύσω ὑμᾶς Καὶ τυφλοῖς δὲ	τὴν	ἀνάβλεψιν παρεῖχεν, τοῖς τὰς ὄψεις
[3, 7]	βλασφημήσεις, ἐλεήσεις δὲ τῶν ἀνθρώπων	τὴν	ἄνοιαν. Ταῦτα καὶ νῦν ὁ
[3, 7]	θεοῦ λόγον καὶ θεοῦ δύναμιν	τὴν	ἀνωτάτω ἐν ἀνθρώπου μορφῇ καὶ
[3, 6]	ἱέρειαι τοῦ τῶν ὅλων θεοῦ,	τὴν	ἀνωτάτω σοφίαν ἀσπασάμεναι, οὐρανίου τε
[3, 5]	τι φόβητρον αὐτοῖς ἀντιτάττοντες, καὶ	τὴν	ἀπ´ αἰῶνος ἐξ αὐτῶν εἰς
[3, 4]	γονυπετῆσαι προσελθούσῃ τοῦ τε πάθους	τὴν	ἀπαλλαγὴν ἐξαιτήσασθαι, ἀλλὰ καὶ ἄκρου
[3, 2]	Γῆ ἡ ἄβατος καὶ διψῶσα	τὴν	ἀποκυήσασαν αὐτὸν παρθένον, ἧς οὐδεὶς
[3, 7]	ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ δυνάμεως	τὴν	ἀρετὴν ἐμφαίνων, τοῖς αὐτοῦ μαθηταῖς
[3, 5]	δὲ τὴν Περσῶν, τοὺς δὲ	τὴν	Ἀρμενίων, ἑτέρους δὲ τὸ Πάρθων
[3, 5]	αὐτὰ παρέλιπεν. τὰ δὲ κατὰ	τὴν	ἄρνησιν αὐτοῦ εἰς πάντας ἐκήρυξεν
[3, 3]	ἡμεῖς ἐσμεν, οὐδ´ ἔστιν ὃ	τὴν	ἀρχὴν γῆ ἀνίησιν φυτὸν ἢ
[3, 2]	ὑπερβὰς δὲ καὶ τὸ ἐπιορκεῖν	τὴν	ἀρχὴν μηδὲ ὀμνύναι νομοθετεῖ. Καὶ
[3, 3]	λοιποὺς ἀναγκαῖον, μὴ θύοι τι	τὴν	ἀρχὴν μήτε ἀνάπτοι πῦρ μήτε
[3, 5]	ἱστορίας. Εἰ δὲ λέγοιεν μηδὲν	τὴν	ἀρχὴν πεποιηκέναι τὸν σωτῆρα ἡμῶν
[3, 5]	καὶ τοιάδε ἐπαγγελλομένῳ τίς ἂν	τὴν	ἀρχὴν προσέσχεν τὸν νοῦν; εἴποις
[3, 3]	ἀγωγὴν θυσίαν ἱερὰν προσαγαγεῖν θεῷ,	τὴν	αὐτὴν δὲ καὶ ὕμνον οὖσαν
[3, 2]	πᾶσι τοῖς ἔθνεσι λυσιτελῆ πρὸς	τὴν	αὐτοῦ γνῶσίν τε καὶ εὐσέβειαν
[3, 5]	γενέσθαι ἐμαρτύρησαν, καὶ ἐπὶ πᾶσιν	τὴν	αὐτοῦ μετὰ τὸν θάνατον ἀναβίωσιν
[3, 3]	ἄρα συναφθέντας καὶ ὁμοιωθέντας αὐτῷ	τὴν	αὐτῶν ἀγωγὴν θυσίαν ἱερὰν προσαγαγεῖν
[3, 1]	τρόπον αἰχμαλώτων πάλαι πρότερον κεκρατημένοις,	τὴν	ἄφεσιν προεκήρυττε, τοὺς πάντας εἰς
[3, 6]	εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ	τὴν	βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» Πάλιν ὁ
[3, 5]	Ῥωμαίων ἀρχὴν καὶ αὐτήν τε	τὴν	βασιλικωτάτην πόλιν νείμασθαι, τοὺς δὲ
[3, 2]	οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα.	τὴν	γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται; ὅτι
[3, 2]	τὸ Τιθιζόμενον καὶ Θηλάζον ἄντικρυς	τὴν	γένεσιν τοῦ Χριστοῦ δηλοῖ, ἡ
[3, 2]	πάλιν Μωσῆς δώδεκα ἄνδρας ἐξέπεμψε	τὴν	γῆν κατασκεψομένους· ὡσαύτως δὲ καὶ
[3, 2]	οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι	τὴν	γῆν« πολὺ κρείττονα γῆν, ἀληθῶς
[3, 6]	τε καὶ πληρῶσαι καὶ κηρῦξαι	τὴν	γνῶσιν πᾶσιν, ὥστε ἐκ τῆς
[3, 3]	δὲ παντὸς μὲν ψεύδους ἀποτρέπων,	τὴν	δ´ ἀλήθειαν πρὸ παντὸς τιμᾶν
[3, 5]	ῥαπίσαι αὐτὸν τολμήσας ξηρὸς παραχρῆμα	τὴν	δεξιάν, ὁ δ´ ἀρχιερεὺς Καϊάφας,
[3, 2]	δὲ ὁ αὐτὸς ἑρμηνεύει προφήτης	τὴν	διάνοιαν, ἐπὰν λέγῃ· Ἰδοὺ ἡ
[3, 6]	σώματος ἡδονάς, ἄτρωτον δὲ καὶ	τὴν	διάνοιαν παντὸς αἰσχροῦ πάθους φυλαξάντων,
[3, 3]	πάντα Ἕλληνα καὶ βάρβαρον ἄνω	τὴν	διάνοιαν πρὸς τὸν ἀνωτάτω θεὸν
[3, 5]	αὐτὸν αὐτοχειρίᾳ καθ´ ἑαυτοῦ παραχρῆμα	τὴν	δίκην ἐπεσπάσατο. Κἀκεῖνο δὲ πῶς
[3, 6]	Ἕνα μὲν οὖν μηλόβοτον καταλιπόντα	τὴν	ἑαυτοῦ χώραν προφάσει φιλοσοφίας ᾄδουσιν
[3, 3]	ἐπιτρέψαντα, καὶ εἰ πλάνος ὁ	τὴν	εἰς ἄκρον παραδοὺς φιλοσοφίαν, ἐν
[3, 5]	δὲ δυνάμει τὰ πάντα καταστησάμενος	τὴν	εἰς οὐρανοὺς ἐπάνοδον μετὰ θειοτέρας
[3, 4]	καὶ παρῆν, ὑπ´ ὀφθαλμοῖς αὐτῶν	τὴν	εἰς οὐρανοὺς πορείαν στειλάμενος· οἷς
[3, 2]	τὰ σκῦλα. Ἡγοῦμαι δὲ ἀναμφιλόγως	τὴν	ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν τοῦ προφητευομένου
[3, 4]	καὶ ἐλεύθερος αὐτὸς ἀφ´ ἑαυτοῦ	τὴν	ἐκ τοῦ σώματος ἀναχώρησιν ἐποιεῖτο.
[3, 5]	καὶ διαστροφέως πεπειραμένοι, καὶ τούτου	τὴν	ἔκβασιν τῆς τελευτῆς καθεωρακότες, ποίοις
[3, 5]	ταύτην τὴν πέτραν οἰκοδομήσω μου	τὴν	ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ
[3, 5]	προπάτορες, παρίωμεν δὲ καὶ ἐπὶ	τὴν	Ἑλλάδα, καὶ τοῖς τούτων σοφοῖς
[3, 2]	τῆς κατὰ θεὸν αὐτῶν προσδοκίας	τὴν	ἐλπίδα ἐπ´ αὐτῷ τίθεσθαι. Καὶ
[3, 7]	καὶ σώματι κατοικῆσαι, καὶ πᾶσαν	τὴν	ἐν ἀνθρώποις οἰκονομίαν ἐπιτελέσαι μαρτυροῦντα;
[3, 3]	τε καὶ εὐλῆς καὶ μυίας	τὴν	ἐν ἀνθρώποις ψυχήν, ἀλλὰ καὶ
[3, 5]	παλαιῶν διαβάλλοι ἂν ἱστορίας, ἀθετῶν	τὴν	ἐν αὐταῖς ἀλήθειαν, καὶ εἰς
[3, 7]	τοῖς ἔργοις προκαταληφθέντες ῥᾴδιον ἐποιοῦντο	τὴν	ἐν τοῖς λόγοις διάθεσιν. Λέγονται
[3, 5]	μαθημάτων, εἴ τις τἀληθὲς διαστρέφων	τὴν	ἐναντίαν οἷς ἐδίδασκεν περιβάλλειν αὐτῷ
[3, 5]	καὶ τὰ πάθη κατεψεύσαντο αὐτοῦ;	τὴν	ἑνὸς λέγω μαθητοῦ προδοσίαν, καὶ
[3, 2]	οἰκουμένην εἰδωλολατρείας εἰργάσατο· πρῶτός τε	τὴν	ἑνὸς τοῦ παμβασιλέως θεοῦ γνῶσίν
[3, 2]	θεοῦ ψυχὴν ἢ καὶ μᾶλλον	τὴν	ἐξ ἐθνῶν ἐκκλησίαν εὐαγγελίζεται, ἀκολούθως
[3, 2]	σου ἔθνη κληρονομήσει» ταῦτα δὲ	τὴν	ἐξ ἐθνῶν ἐκκλησίαν καθ´ ὅλης
[3, 6]	ἀκριβῆ τῶν καθ´ ἡμᾶς πραγμάτων	τὴν	ἐξέτασιν πεποιημένων. Οὕτως δὲ ἄρα
[3, 2]	καὶ τοῖς λοιποῖς παραπλησίου τέως	τὴν	ἐξέτασιν ποιούμενοι, ἵνα, ὁπόταν πάντων
[3, 5]	σὺ λέγεις. Καὶ ἐξῆλθεν εἰς	τὴν	ἔξω πρόαυλιν, καὶ ἀλέκτωρ ἐφώνησεν.
[3, 7]	ἐφ´ ἑαυτοῖς εἶχον οἱ δεισιδαίμονες	τὴν	ἐπ´ αὐτῶν ἐξουσίαν. Νῦν δὲ
[3, 3]	Ἀλλὰ καὶ συντέλειαν καὶ μεταβολὴν	τὴν	ἐπὶ τὰ κρείττω τοῦδε τοῦ
[3, 2]	ἀληθῶς ἁγίαν καὶ θεοφιλῆ, οὐχὶ	τὴν	ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας (ὅτι μηδὲν
[3, 2]	τε ἀγριωτάτων καὶ θηριωδεστάτων ἀνθρώπων	τὴν	ἐπὶ τὸ πρᾶον καὶ ἥμερον
[3, 2]	Γέγραπται γοῦν· Καὶ ἤγετο εἰς	τὴν	ἔρημον τεσσαράκοντα ἡμέρας πειραζόμενος ὑπὸ
[3, 5]	διδάσκαλον ὑπ´ ὀφθαλμοῖς ἁπάντων ἡμῶν	τὴν	ἐσχάτην ὑπομείναντα τιμωρίαν, ὅστις ποτὲ
[3, 0]	~Τῶν προλεγομένων εἰς	τὴν	εὐαγγελικὴν ἀπόδειξιν αὐτάρκως μοι γεγυμνασμένων,
[3, 1]	ἔχεται διανοίας, ὁδῷ προϊόντες κατὰ	τὴν	εὐαγγελικὴν εἰσόμεθα διδασκαλίαν. Πλὴν ἀλλὰ
[3, 2]	θάλασσαν ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ ὅλην	τὴν	ἡμέραν, καὶ ἐποίησεν τὴν θάλασσαν
[3, 2]	τὴν θάλασσαν, καὶ ὑπήγαγε κύριος	τὴν	θάλασσαν ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ καὶ
[3, 2]	τὴν θάλασσαν, καὶ ὑπήγαγεν κύριος	τὴν	θάλασσαν ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ ὅλην
[3, 2]	δὲ Μωσῆς τὴν χεῖρα ἐπὶ	τὴν	θάλασσαν, καὶ ὑπήγαγε κύριος τὴν
[3, 2]	Μωσῆς τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ	τὴν	θάλασσαν, καὶ ὑπήγαγεν κύριος τὴν
[3, 2]	Μωσῆς ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ ἔπηξε	τὴν	θάλασσαν. Λέγει δ´ οὖν ἡ
[3, 2]	ὅλην τὴν ἡμέραν, καὶ ἐποίησεν	τὴν	θάλασσαν ξηράν, καὶ ἐσχίσθη τὸ
[3, 2]	ὅλης τῆς οἰκουμένης ἐθνῶν κατὰ	τὴν	θείαν πρόρρησιν ἀναπέφανται, ὡς καὶ
[3, 2]	τὴν μετὰ τὴν ἀναβίωσιν εἰς	τὴν	θεότητα μεταβολήν. Εἰ δὴ οὖν
[3, 4]	καὶ παντοίοις ἀσθενειῶν εἴδεσι καταπονουμένοις	τὴν	ἴασιν ἀφθόνως δωρούμενος. Καὶ ποτὲ
[3, 5]	ἐλθεῖν τὰ ἄκρα, ἐπί τε	τὴν	Ἰνδῶν φθάσαι χώραν, καὶ ἑτέρους
[3, 2]	δὲ ἐπιστάντος καταλυθήσεσθαι μὲν αὐτίκα	τὴν	Ἰουδαίων ἀρχήν, αὐτὸν δὲ οὐκ
[3, 2]	τῆς λοιπῆς αὕτη διενήνοχεν) ἀλλὰ	τὴν	κατ´ οὐρανὸν ψυχαῖς φιλοθέοις προσήκουσαν
[3, 2]	τελευτήν, καὶ ἀναβίωσιν, καὶ ἀρχὴν	τὴν	κατὰ πάντων ἐθνῶν, ἃ δὴ
[3, 2]	καὶ οὐκ εἰς μακρὸν μετὰ	τὴν	κατὰ τοῦ Χριστοῦ τόλμαν ὁ
[3, 5]	καὶ ἐκ τούτων λελύσθαι πᾶσαν	τὴν	κατὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ διαβολήν,
[3, 2]	ἔθνη τὴν κληρονομίαν σου, καὶ	τὴν	κατάσχεσίν σου τὰ πέρατα τῆς
[3, 2]	ἐμοῦ, καὶ δώσω σοι ἔθνη	τὴν	κληρονομίαν σου, καὶ τὴν κατάσχεσίν
[3, 6]	τινὸς ἀναλαβεῖν δυνατόν, μὴ οὐχὶ	τὴν	κοινὴν ἐκβεβηκότα φύσιν. Οὐδεὶς γοῦν
[3, 5]	ἀσπάσασθαι διδάσκαλον χρυσοῦ καὶ ἀργύρου	τὴν	κτῆσιν ἀπαγορεύοντα καὶ νομοθετοῦντα μηδὲ
[3, 6]	οὐδέ γε τῶν πρώτων στοιχείων	τὴν	μάθησιν δίχα ποδηγοῦ καὶ διδασκάλου
[3, 2]	οὖν οὐδὲ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	τὴν	μετὰ τὴν ἀναβίωσιν εἰς τὴν
[3, 2]	ἤτοι τὴν αἰώνιον ζωὴν αὐτοῦ	τὴν	μετὰ τὸν θάνατον, ἢ τὸν
[3, 7]	καὶ εἰλικρινὲς τοῦ φρονήματος ἐπιδειξάμενοι,	τὴν	οἰκείαν αὖθις ἀπελάμβανον ἐλευθερίαν, εἰς
[3, 2]	πρῶτος ἀνατροπὴν τῆς καθ´ ὅλην	τὴν	οἰκουμένην εἰδωλολατρείας εἰργάσατο· πρῶτός τε
[3, 5]	φωνῆς, πῶς ἐπὶ πᾶσαν προῆλθον	τὴν	οἰκουμένην; ἢ ποίᾳ τοῦτο διανοίᾳ
[3, 5]	πάντας προελθόντες ἀνθρώπους, καὶ σύμπασαν	τὴν	οἰκουμένην καταπλήσωμεν τῶν περὶ αὐτοῦ
[3, 5]	γεγονέναι, μέχρι καὶ θανάτου πιστούμενοι	τὴν	ὁμολογίαν; ἢ μή ποτε ἄρα
[3, 3]	ὀφρῦς ἀνεσπακότων, οἳ μηδὲν κατὰ	τὴν	οὐσίαν διαφέρειν ἀπεφήναντο ἐμπίδος τε
[3, 6]	παρ´ αὐτοῖς θαυμάζεται, ὅτι δὴ	τὴν	οὐσίαν καταλιπὼν τοῖς πολίταις, αὐτὸς
[3, 2]	τῆς Ἡσαΐου προφητείας τὸ συμπέρασμα	τὴν	πάλαι στεῖραν καὶ ἔρημον θεοῦ
[3, 7]	διδάσκοντες ηὕρισκον τῇ πίστει φθάνοντας	τὴν	παρ´ αὐτῶν διδασκαλίαν. Οὐ γὰρ
[3, 2]	οὐδ´ ἐφ´ ἕτερον ἀναφέρειν χρὴ	τὴν	παρὰ Μωσεῖ προφητείαν, δι´ ἧς
[3, 6]	βίῳ χρόνον, μὴ φέροντες αὐτοῦ	τὴν	παρουσίαν, ἄλλος ἄλλοθεν ἐβόα· Ἔα,
[3, 1]	ἐν ὀλίγῳ καὶ βραχεῖ χρόνῳ	τὴν	πᾶσαν περιδραμούμενοι οἰκουμένην καὶ πάντα
[3, 7]	ἐν τοῖς λόγοις ἀληθείας αὐτοῦ	τὴν	πεῖραν εἰλήφεσαν; ὅτι γὰρ ἐπίστευσαν
[3, 2]	εἰδωλολατρεῖν· πρῶτος δὲ αὐτοῖς καὶ	τὴν	περὶ μοναρχίας θεολογίαν κατήγγειλεν, τὸν
[3, 3]	ἀνείργων, διδάσκων δὲ μόνην ἀσπάζεσθαι	τὴν	περὶ τὰ θεῖα λόγια σχολήν.
[3, 5]	τὸν ἀκτήμονα τρόπον ἑλομένων, καὶ	τὴν	περὶ τοῦ διδασκάλου μαρτυρίαν σύμφωνον
[3, 5]	βασιλικωτάτην πόλιν νείμασθαι, τοὺς δὲ	τὴν	Περσῶν, τοὺς δὲ τὴν Ἀρμενίων,
[3, 5]	εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτην	τὴν	πέτραν οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν,
[3, 7]	τὸ κωλῦον ἦν τοὺς περὶ	τὴν	πολύθεον πλάνην ἐπτοημένους τῇ τοῦ
[3, 7]	ἐπ´ ἀδείας τὸ προκείμενον ἤνυον,	τὴν	πορείαν αὐτοῖς προεξευμαρίσαντος τοῦ ἐπὶ
[3, 3]	τοῖς χρόνοις, λέγω δὲ μετὰ	τὴν	προβεβλημένην ἡμῖν ὑπὸ τοῦ σωτῆρος
[3, 2]	ἄπειρον καὶ ἀπερίμετρον χρόνῳ ἐπισκιάζων	τὴν	πρόρρησιν, εὖ μάλα δὲ ἀκριβῶς
[3, 5]	μέχρι βασ? ροῦντας ἐνεργούμενον Καταπλαγῆναι	τὴν	πρόρρησιν· ἡ γὰρ τοῦ Ἰησοῦ
[3, 2]	Μωσῆς θαυμασίοις ἔργοις καὶ παραδοξοποιίαις	τὴν	πρὸς αὐτοῦ καταγγελθεῖσαν εὐσέβειαν ἐπιστώσατο.
[3, 3]	διαυγεῖ καὶ δόγμασιν εὐσεβέσιν κεκοσμημένους,	τὴν	πρὸς τὸν θεὸν ἐξομοίωσιν ἀπομιμεῖσθαι
[3, 5]	χαλεπωτέρους· εἰ δ´ ἐξομόσαιτό τις	τὴν	προσηγορίαν καὶ ἀρνηθείη μὴ εἶναι
[3, 5]	τε ἐπὶ τῷ δοξάσαι αὐτοῦ	τὴν	προσηγορίαν ποιητέον, καὶ πάσας ὕβρεις
[3, 3]	Οὕτως τοίνυν μάλιστα ἄν τις	τὴν	προσήκουσαν ἐπιμέλειαν ποιοῖτο τοῦ θείου,
[3, 5]	καὶ φιλήδονος ὤν, μόνην δὲ	τὴν	πρόσκαιρον ταυτηνὶ ζωὴν καὶ τὰς
[3, 2]	μὲν οὖν ἐπὶ τούτοις περιγράψαι	τὴν	προφητείαν, εἰ μηδέν τι πλέον
[3, 7]	φάναι τῶν λοιπῶν τῶν ὑπὸ	τὴν	Ῥωμαίων ἀρχὴν ἁπάντων. τοῦτο δ´
[3, 7]	τὸ μηδ´ ἄλλοτε ὑπὸ μίαν	τὴν	Ῥωμαίων ἀρχὴν γενέσθαι τὰ πλεῖστα
[3, 5]	ἄνδρες καὶ ἰδιῶται παρῄεσαν ἐπὶ	τὴν	Ῥωμαίων ἀρχήν, ἢ ὡς ἀνθρωπεία
[3, 5]	διδάσκειν, καὶ τοὺς μὲν αὐτῶν	τὴν	Ῥωμαίων ἀρχὴν καὶ αὐτήν τε
[3, 3]	ἐδιδάχθημεν, μόνῳ τῷ παμβασιλεῖ θεῷ	τὴν	σεβάσμιον τιμὴν ἀπονέμοντες. Ἔτι πρὸς
[3, 5]	θαυμάζειν ἄξιον ὅπως τοσοῦτο πλῆθος	τὴν	συμφωνίαν ἐπὶ τοῖς πλάσμασιν καὶ
[3, 2]	εἶναι ἐν πόνῳ» νῦν μετὰ	τὴν	σφαγὴν καὶ τὸν θάνατον αὐτοῦ
[3, 3]	λόγῳ φύσεώς τε καὶ οὐσίας,	τὴν	σφῶν αὐτῶν τῶν φιλοσοφωτάτων ψυχὴν
[3, 2]	Μωσέως μηδένα φασὶν ἐγνωκέναι, μηδὲ	τὴν	ταφὴν αὐτοῦ, ὥσπερ οὖν οὐδὲ
[3, 2]	μετὰ τὸν θάνατον αὐτοῦ καὶ	τὴν	ταφήν, Κύριος φησίν, βούλεται καθαρίσαι
[3, 2]	μετὰ τὴν τελευτὴν ἢ μετὰ	τὴν	ταφὴν παλινοστεῖν καὶ ἀναβιοῦν, ἔτι
[3, 2]	τρόπον, ἀκόλουθον ἦν ἑξῆς μηδὲ	τὴν	τελευτὴν ἀποσιωπῆσαι αὐτοῦ. τί οὖν
[3, 2]	δὲ ὅσον οὔπω ἔμελλε μετὰ	τὴν	τελευτὴν ἢ μετὰ τὴν ταφὴν
[3, 5]	τί οὖν, ὅτι καὶ μετὰ	τὴν	τελευτήν, καὶ πολὺ μᾶλλον τότε
[3, 7]	ἐξ ἀνάγκης ἀνατρέχειν ἐκβιάζομαι ἐπὶ	τὴν	τοῦ αἰτίου ζήτησιν, καὶ συνομολογεῖν
[3, 5]	ἱστορία σαφῶς δείκνυσιν, ὡς μετὰ	τὴν	τοῦ διδασκάλου τελευτὴν ἐπίβουλοί τινες
[3, 0]	ἐκεῖνο θεωρήσαντες, ὅπως οἱ προφῆται	τὴν	τοῦ εὐαγγελίου μνήμην ἐπὶ τοῦ
[3, 2]	τε Μωσῆς πρὸς τὸν λαὸν	τὴν	τοῦ θεοῦ διερμηνεύων φωνὴν ἔφησεν·
[3, 7]	δύνασθαι Ἀλλὰ πάλιν ἀφορῶν εἰς	τὴν	τοῦ λόγου δύναμιν ὡς μυρία
[3, 2]	μηδέν τι πλέον ἔσεσθαι μετὰ	τὴν	τοῦ Χριστοῦ τελευτὴν ἑώρα· ἐπεὶ
[3, 2]	Εἶθ´ ὑποβὰς ἑξῆς προφητικῷ τρόπῳ	τὴν	τῶν ἀλλοφύλων ἐθνῶν βαρβάρων τε
[3, 5]	μόνον διανοηθῆναι τολμῆσαι προελθεῖν ἐπὶ	τὴν	τῶν ἐθνῶν ἁπάντων περίοδον, ἀλλὰ
[3, 5]	δῆτα τούτου, φέρε ἀναδραμόντες ἐπὶ	τὴν	τῶν ἱερῶν γραφῶν ἀλήθειαν, τὸ
[3, 7]	ἀνδρῶν οὐδὲν ἐπαγομένων ἀξιόπιστον εἰς	τὴν	τῶν λεγομένων μαρτυρίαν· πλὴν ἀλλ´
[3, 2]	προγνώσεως, καὶ ὡς πᾶσιν ἀνθρώποις	τὴν	τῶν μελλόντων ἀγαθῶν παρουσίαν εὐηγγελίζετο,
[3, 3]	καὶ ἡδεῖαν εἶναι τῷ θεῷ	τὴν	τῶν οἰκείων ἐντολῶν κατόρθωσιν, δι´
[3, 2]	πρόρρησιν, εὖ μάλα δὲ ἀκριβῶς	τὴν	τῶν προφητευομένων ἔκβασιν χρόνοις ὡρισμένοις
[3, 5]	ἑνὸς λέγω μαθητοῦ προδοσίαν, καὶ	τὴν	τῶν συκοφαντῶν κατηγορίαν, χλεύας τε
[3, 5]	μηδὲ μέχρι δευτέρου χιτῶνος αὔξειν	τὴν	ὕπαρξιν· ὅπερ τάχα τις ἀκούσας
[3, 6]	διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου δοκιμῆς	τὴν	ὑπὲρ ὧν ἐμαρτύρησαν ἀλήθειαν ἐπιστώσαντο
[3, 0]	δὴ καιρὸς ἐπ´ αὐτὴν ἐμβάντα	τὴν	ὑπόθεσιν ἄρξασθαι τῶν ἐπηγγελμένων. τίνα
[3, 2]	Χριστὸν τῶν ἐθνῶν ἁπάντων, κατὰ	τὴν	φήσασαν περὶ αὐτοῦ προφητείαν· Κατάστησον,
[3, 2]	προφητευόμενον. Ἰούδαν δὲ νῦν οὐ	τὴν	φυλὴν ὀνομάζει, ἀλλ´ ἐπεὶ κατά
[3, 3]	ταῦτα μὲν ὡς περὶ κοινοῦ	τὴν	φύσιν ἀνθρώπου τέως ἐξητάσθω, παραστατικὰ
[3, 7]	γεγονέναι σώματι καὶ οὐδὲν ἄλλο	τὴν	φύσιν εἶναι ἢ θεοῦ λόγον
[3, 3]	τὸν ἀνωτάτω θεὸν δυνάμεις, ἀσωμάτους	τὴν	φύσιν καὶ νοεράς, λογικάς τε
[3, 7]	λογίσαιο, τίς ποτε ὢν ἄρα	τὴν	φύσιν καὶ πηλίκος, ἄνδρας εὐτελεῖς
[3, 1]	εὐαγγελιζόμενος Σιών, ὕψωσον τῇ ἰσχύϊ	τὴν	φωνήν σου, ὁ εὐαγγελιζόμενος Ἱερουσαλήμ·
[3, 2]	οὖν ἡ γραφή· Ἐξέτεινε Μωσῆς	τὴν	χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τὴν θάλασσαν,
[3, 2]	ἡ γραφή· Ἐξέτεινε δὲ Μωσῆς	τὴν	χεῖρα ἐπὶ τὴν θάλασσαν, καὶ
[3, 6]	περιέργων ἐπιγραφαῖς, οὐδ´ ἄλλοις, ὧν	τὴν	χρῆσιν ἀδιάφορον οἱ πολλοὶ νενομίκασιν.
[3, 7]	εὐσεβέστατον ἄρα ἔφη αὐτόν, καὶ	τὴν	ψυχὴν αὐτοῦ, καθάπερ καὶ τῶν
[3, 2]	μετὰ τὸ παραδοθῆναι εἰς θάνατον	τὴν	ψυχὴν αὐτοῦ καὶ ἐν τοῖς
[3, 6]	φρονοῦντες ἐπιτηδεύομεν, θᾶττον μὲν θανάτῳ	τὴν	ψυχὴν ἢ δαίμοσιν θυσίαν προέσθαι
[3, 2]	Χριστοῦ ὁ Δαβίδ· Οὐκ ἐγκαταλείψεις	τὴν	ψυχήν μου εἰς ᾅδην, οὐδὲ
[3, 2]	πάλιν· Κύριε, ἀνήγαγες ἐξ ᾅδου	τὴν	ψυχήν μου, ἔσωσάς με ἀπὸ
[3, 5]	ἐλυπεῖτο» καὶ ἠδημόνει» καὶ τετάρακτο	τὴν	ψυχήν, ὅτι αὐτοὶ αὐτὸν ἀπολιπόντες
[3, 2]	ὑπεροχῇ καὶ διαφέρων ἀναφανῇ, τὸ	τηνικάδε	καὶ τὰ περὶ τῆς θειοτέρας
[3, 6]	τῷ ὀνόματί μου, διδάσκοντες αὐτοὺς	τηρεῖν	πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» ἔργον
[3, 3]	μὲν καὶ γεώδη ταῦτα καὶ	τῆς	ἀθανάτου φύσεως οὐδαμῶς οἰκεῖα λογισάμενος,
[3, 7]	καὶ Ἀντιοχέων, καθ´ ὅλης τε	τῆς	Αἰγύπτου καὶ Λιβύης, Εὐρώπης τε
[3, 7]	τῆς Ῥωμαίων βασιλευούσης, ἐπί τε	τῆς	Ἀλεξανδρέων καὶ Ἀντιοχέων, καθ´ ὅλης
[3, 5]	πεπιστευκότες. Οἱ δὴ οὖν μηδὲν	τῆς	ἀληθείας ἐν τοῖς ἀπεμφαίνουσι καὶ
[3, 2]	τοιοῦτον αὐτὸν καὶ ἐθέσπισαν ἔσεσθαι,	τῆς	ἀληθείας κατ´ οὐδὲν ἀπολελειμμένοι. Εἰπὼν
[3, 5]	δ´ αὐτοῖς πρὸς τοῖς ἄλλοις	τῆς	ἀληθείας οὕτως ἔχεσθαι ὡς μηδ´
[3, 1]	τὴν ἀλήθειαν ἀμβλυωποῦσι τὸ φῶς	τῆς	ἀληθοῦς εὐσεβείας παρέχων ὁρᾶν. Τὸν
[3, 3]	καὶ ἐπιεικείας σωφροσύνης τε καὶ	τῆς	ἄλλης ἀρετῆς διδάσκαλος τοῖς ἀπατωμένοις
[3, 2]	αὐτόθι τοῖς ἐπὶ θέαν ἀπὸ	τῆς	ἀλλοδαπῆς ἀφικνουμένοις. Καὶ ὁ μὲν
[3, 2]	οὐχὶ δὲ καὶ τῷ πορρωτάτω	τῆς	ἀλλοδαπῆς διατρίβοντι (Συνῶπται διὰ τῶν
[3, 7]	τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ πορείαν ἐπὶ	τῆς	ἀλλοδαπῆς στείλασθαι, διεστώτων πρὸς ἄλληλα
[3, 5]	ἐφρόνει, οὐδὲν δὲ μέγα οὐδὲ	τῆς	ἀναστάσεως ἄξιον ἐπήγετο, εἰ μή
[3, 6]	ἀνθρώπεια· τὸ δὲ φάναι τὸν	τῆς	ἀνθρώπων εὐσεβείας ἀληθοῦς διδάσκαλον τοιαῦτα
[3, 7]	ἔργον ἦν, τὸ μείζονι φόβῳ	τῆς	ἀνωτάτω ἀρχῆς τοὺς ἐχθροὺς τοῦ
[3, 4]	παραδοὺς διδασκάλους τῶν ἐθνῶν ἁπάντων	τῆς	ἀνωτάτω θεοσεβείας ἀπέφηνεν. Τοιαῦτα ἦν
[3, 3]	καὶ πλείους σέβειν θεούς, ἐκ	τῆς	ἀνωτάτω καὶ μόνης ἀληθοῦς θεολογίας
[3, 6]	καὶ σώφρονος βίου εὐσεβείας τε	τῆς	ἀνωτάτω παραίτιος γεγενημένος τίς ἂν
[3, 3]	καὶ τιμᾶν κατὰ τὸ μέτρον	τῆς	ἀξίας ἐδιδάχθημεν, μόνῳ τῷ παμβασιλεῖ
[3, 6]	παρ´ αὐτοῦ διδασκαλία πολὺ κρείττους	τῆς	ἀοράτου ταύτης δυνάμεως πάντας ἡμᾶς
[3, 3]	ἡ θυσία αὕτη τελεῖται. Ἐκ	τῆς	Ἀπολλωνίου τοῦ Τυανέως θεολογίας> Οὕτως
[3, 4]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν τὰ πολυύμνητα	τῆς	ἀρετῆς θαύματα, ταῦτα τῆς ἐν
[3, 5]	οἰκοῦντες ἐκάλουν δίκαιον διὰ τὰ	τῆς	ἀρετῆς πλεονεκτήματα, ἐρωτηθεὶς πρὸς τῶν
[3, 1]	προφητεία παρίστησιν, μετὰ δὲ αὐτὸν	τῆς	αὐτῆς ὑποθέσεως ὑπηρέτας ἔσεσθαι τοὺς
[3, 2]	συνιδὼν τῷ θείῳ πνεύματι, διὰ	τῆς	αὐτοῦ γραφῆς τοῦτον ἀνεφώνησε τὸν
[3, 7]	τὰ ἔθνη διεπέμπετο, κήρυκας ἀναδείξας	τῆς	αὐτοῦ διδασκαλίας. Καὶ τίς οὐκ
[3, 3]	ἀνδράσιν εὐσεβεῖν ὁμοίως διὰ μόνης	τῆς	αὐτοῦ δυνάμεως ἐπαιδεύθησαν; Ἀλλὰ δὴ
[3, 4]	οἷς ἂν κρίνειεν, μικρά τινα	τῆς	αὐτοῦ δυνάμεως παραφαίνειν εἴωθεν, πλὴν
[3, 7]	τὸν θεὸν εὐχῶν διά τε	τῆς	αὐτοῦ ἐνθέου προσηγορίας ἐξελαύνοντες, Σημείων
[3, 5]	καὶ πᾶν τιμωριῶν εἶδος ὑπὲρ	τῆς	αὐτοῦ μαρτυρίας ἀναδέχεσθαι, οὐκ ὂν
[3, 7]	αὐτοῦ» Ἐπειδὴ γὰρ ἡ δύναμις	τῆς	αὐτοῦ προσηγορίας τοιαύτη τις ἦν,
[3, 6]	τὴν γνῶσιν πᾶσιν, ὥστε ἐκ	τῆς	αὐτῶν ἐκείνων διδασκαλίας εἰσέτι νῦν
[3, 5]	μετὰ ταῦτα εἰ μὴ διὰ	τῆς	αὐτῶν ἔμαθεν φωνῆς, καθ´ ἑαυτῶν
[3, 5]	καὶ πρὸς αὐτῶν καὶ δίχα	τῆς	αὐτῶν μαρτυρίας μυρία ὁμολογεῖται πλήθη
[3, 5]	καὶ δώσω σοι τὰς κλεῖς	τῆς	βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καὶ ὅσα
[3, 5]	ἀπηρνῆσθαί ποτε, ὅτε αὐτῷ τὰ	τῆς	γε ἐπιβουλῆς ἐσκευώρητο, μετὰ δὲ
[3, 5]	καὶ ὅσα ἂν δήσῃς ἐπὶ	τῆς	γῆς, ἔσται δεδεμένα ἐν τοῖς
[3, 5]	καὶ ὅσα ἂν λύσῃς ἐπὶ	τῆς	γῆς, ἔσται λελυμένα ἐν τοῖς
[3, 2]	τίς διηγήσεται; ὅτι αἴρεται ἀπὸ	τῆς	γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ» καὶ
[3, 2]	κόριον λευκόν, ὡσεὶ πάγος ἐπὶ	τῆς	γῆς Καὶ ὁ σωτὴρ δὲ
[3, 2]	ἐν τῷ Παρέστησαν οἱ βασιλεῖς	τῆς	γῆς, καὶ οἱ ἄρχοντες συνήχθησαν
[3, 2]	ἐν σοὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ	τῆς	γῆς Καὶ τόπος δέ τις
[3, 2]	τὴν κατάσχεσίν σου τὰ πέρατα	τῆς	γῆς» ταῦτα δ´ οὖν τὰ
[3, 6]	αὐτὸν παρ´ ἑτέρων ὠφελῆσθαι τὰ	τῆς	γοητείας; εἰ δ´ οὐδένα ἄν
[3, 2]	οὗτος, ἔνθα γεγεννῆσθαι ἔμελλεν, προείρητο.	Τῆς	δὲ γενέσεως αὐτοῦ τὸ θαῦμα
[3, 7]	καὶ τίς ἦν ἄρα αὐτοῖς	τῆς	δημηγορίας ὁ λόγος, ᾧ πεπεῖσθαι
[3, 6]	ἧς ἁγνεύειν ἐξ αὐτοῦ τοῦ	τῆς	διανοίας βάθους, τὰς ἐμπαθεῖς ὀρέξεις
[3, 3]	εἰσέτι τε καὶ δεῦρο οἱ	τῆς	διδασκαλίας αὐτοῦ λόγοι πάντα Ἕλληνα
[3, 3]	ἀποδεῖξαι. Ἀλλὰ τὰ μὲν ἠθικώτερα	τῆς	διδασκαλίας αὐτοῦ τοιαῦτα. Φέρε δὲ
[3, 2]	καὶ μετ´ ὀλίγα· Ἐγένετο καταπαυομένης	τῆς	δρόσου κύκλῳ τῆς παρεμβολῆς, καὶ
[3, 7]	αὐτὸν καὶ θεοῦ παῖδα πρὸ	τῆς	εἰς ἀνθρώπους ἀφίξεως παρὰ τῷ
[3, 2]	ἑρμηνεύει τὸ Ἐμμανουήλ. Τοιαῦτα περὶ	τῆς	εἰς ἀνθρώπους γενέσεως τοῦ Χριστοῦ
[3, 0]	θεολογίας διδασκαλίαι, καὶ αἱ περὶ	τῆς	εἰς ἀνθρώπους ἐπιφανείας αὐτοῦ προρρήσεις,
[3, 5]	αὐτοὶ τῶν ἴσων τοῖς προειρημένοις	τῆς	εἰς τὸ θεῖον εὐσεβείας ἕνεκα
[3, 6]	ἣν ἐν οἷς ἐπέγραψεν· Περὶ	τῆς	ἐκ λογίων φιλοσοφίας» ἐν τρίτῳ
[3, 6]	πάντα βίον ἐν ἐγκρατείᾳ καταγηράσαντες	τῆς	ἐκ τῶν λόγων αὐτοῦ τροφῆς
[3, 6]	τὸ πᾶν Χριστιανῶν γένος ἐκ	τῆς	ἐκείνου διδασκαλίας γοητεῦον ἢ φαρμακεῦον
[3, 6]	αὐτοῦ, καὶ οἱ μετὰ ταῦτα	τῆς	ἐκείνων διατριβῆς διάδοχοι, πορρωτάτω καθεστήκεσαν
[3, 3]	Ἑλλήνων μόνον ἀλλὰ καὶ βαρβάρων	τῆς	ἐκείνων θεοσεβοῦς πολιτείας ἀποδεῖξαι. Ἀλλὰ
[3, 2]	θεοῦ ἐν Χωρὴβ τῇ ἡμέρᾳ	τῆς	ἐκκλησίας Ἆρ´ οὖν οἱ μετὰ
[3, 2]	σου ἐν Χωρὴβ τῇ ἡμέρᾳ	τῆς	ἐκκλησίας Ὅτι δὲ τῶν μετὰ
[3, 4]	πολυύμνητα τῆς ἀρετῆς θαύματα, ταῦτα	τῆς	ἐν αὐτῷ θεότητος τὰ τεκμήρια·
[3, 7]	ὑπ´ αὐτοῦ πεπραγμένων ἐνθέων ἔργων	τῆς	ἐν τοῖς λόγοις ἀληθείας αὐτοῦ
[3, 7]	προσέταττεν, μετὰ προσθήκης δὲ ἀναγκαίας	τῆς	Ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ» Ἐπειδὴ
[3, 7]	λέξιν· ~ζʹ Ὡς καὶ ἀπὸ	τῆς	ἐνεργείας αὐτῆς συνορᾶται τοῖς φιλαληθέσιν
[3, 7]	τὸ τῆς ἐνθέου βουλῆς καὶ	τῆς	ἐνεργούσης ἐν αὐτοῖς θείας δυνάμεως
[3, 7]	τοῖς συνορᾶν δυναμένοις τὰ τεκμήρια	τῆς	ἐνθέου ἀρετῆς αὐτοῦ διαδεικνύντες. Ἀλλὰ
[3, 7]	ἀλλὰ τοῦτ´ ἦν ἄρα τὸ	τῆς	ἐνθέου βουλῆς καὶ τῆς ἐνεργούσης
[3, 2]	ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι κυριολογεῖ,	τῆς	ἐνθέου δυνάμεως αὐτοῦ χάριν κύριον
[3, 7]	Οἱ δέ γε λοιποὶ πάντες	τῆς	ἐνθέου προσηγορίας ἠξιωμένοι καὶ τὰ
[3, 2]	συμφώνως ψαλμῷ, δι´ οὗ περὶ	τῆς	ἐπιβουλῆς τῆς κατ´ αὐτοῦ συσκευασθείσης
[3, 6]	πάντως που τὸν αἴτιον αὐτοῖς	τῆς	ἐπιστήμης πολὺ κρείττονα σφῶν αὐτῶν
[3, 6]	πρῶτος καὶ μόνος εὑρετὴς γέγονε	τῆς	ἐπιχειρήσεως, μηδὲν μηδαμῶς παρ´ ἑτέρων
[3, 2]	παρεμβολῆς, καὶ ἰδοὺ ἐπὶ πρόσωπον	τῆς	ἐρήμου λεπτὸν ὡσεὶ κόριον λευκόν,
[3, 2]	ὠδίνουσα, ὅτι πολλὰ τὰ τέκνα	τῆς	ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης
[3, 5]	συμβάντα τοῖς προανῃρημένοις τρέσας, ἐξέστη	τῆς	ἑταιρίας, οὐδ´ ἀντεκήρυξε τοῖς ἄλλοις
[3, 2]	καὶ ἡ παροῦσα δὲ πραγματεία	τῆς	Εὐαγγελικῆς Ἀποδείξεως κατὰ καιρὸν ἕκαστα
[3, 2]	τῶν ὁρώντων κεχρημένος τὰ καινὰ	τῆς	εὐαγγελικῆς διδασκαλίας αὐτοῦ μαθήματα συνεστήσατο.
[3, 1]	πρώτοις αὐθέντην καὶ ἀρχηγὸν ἔσεσθαι	τῆς	εὐαγγελικῆς πραγματείας ἡ παρατεθεῖσα προφητεία
[3, 7]	καιροὺς εἰωθότα; οἱ μὲν γὰρ	τῆς	εὐσεβείας ἀθληταὶ τὸ πρὶν ἀνθρώποις
[3, 7]	ὁμοῦ μὲν εἰς ἔνδειξιν τῶν	τῆς	εὐσεβείας ἀθλητῶν, ὁμοῦ δὲ καὶ
[3, 7]	θεῷ κατηξιωμένοι βραβείων· οἱ δὲ	τῆς	εὐσεβείας πολέμιοι τὰς προσηκούσας ἐξέτινον
[3, 2]	τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ	τῆς	ἐχούσης τὸν ἄνδρα· εἶπεν γὰρ
[3, 6]	θυσίαν προέσθαι τολμῶντες, θᾶττον δὲ	τῆς	ζωῆς ἐξιστάμενοι ἢ τοῖς πονηροῖς
[3, 0]	αὐτοῖς γραφαί, προλαβοῦσαι τὸ μέλλον,	τῆς	ἡμετέρας διὰ Χριστοῦ γενομένης κλήσεως
[3, 2]	τὰ ἡμέτερα ἀμπλακήματα καὶ τὰ	τῆς	ἡμετέρας κακίας τραύματα, τῷ μώλωπι
[3, 2]	σφόδρα ἀγνωμονεστάτους ἡγοῦμαι. Πλὴν ἀλλὰ	τῆς	Ἡσαΐου προφητείας τὸ συμπέρασμα τὴν
[3, 2]	ἐλάβετε; Πάλιν Μωσῆς διὰ μέσης	τῆς	θαλάσσης διῆλθε καὶ τὸν λαὸν
[3, 2]	Καὶ ἰδόντες αὐτὸν περιπατοῦντα ἐπὶ	τῆς	θαλάσσης ἐταράχθησαν καὶ με? ὸ
[3, 2]	Ἰησοῦς πρὸς αὐτοὺς περιπατῶν ἐπὶ	τῆς	θαλάσσης. Καὶ ἰδόντες αὐτὸν περιπατοῦντα
[3, 2]	οἱ υἱοὶ Ἰσραὴλ διὰ μέσης	τῆς	θαλάσσης κατὰ τὸ ξηρόν, καὶ
[3, 2]	ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ ἐπὶ	τῆς	θαλάσσης περιπατήσας καὶ τὸν Πέτρον
[3, 2]	Ἐπάγη τὰ κύματα ἐν μέσῳ	τῆς	θαλάσσης Ὡσαύτως δὲ καὶ πολὺ
[3, 2]	τὸ τηνικάδε καὶ τὰ περὶ	τῆς	θειοτέρας αὐτοῦ φύσεως κατὰ καιρὸν
[3, 3]	ἔτι μᾶλλον τῆς θεομαχίας καὶ	τῆς	θεοεχθρίας ἕνεκεν ἀποτρεπτέας εἶναι, καθ´
[3, 3]	ταύτης δ´ οὖν ἔτι μᾶλλον	τῆς	θεομαχίας καὶ τῆς θεοεχθρίας ἕνεκεν
[3, 2]	ταῦτα χρόνοις ἀπὸ βασιλικῆς φυλῆς	τῆς	Ἰούδα τὸ πᾶν Ἰουδαίων ἔθνος
[3, 2]	προσῆκεν ἔθνει, καὶ τούτῳ ἐπὶ	τῆς	Ἰουδαίας γῆς ἢ ἀμφὶ ταύτην
[3, 2]	καὶ θεοφιλῆ, οὐχὶ τὴν ἐπὶ	τῆς	Ἰουδαίας (ὅτι μηδὲν τῆς λοιπῆς
[3, 5]	χρήσασθαι, ὃς ἐν τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ	τῆς	Ἰουδαϊκῆς Ἀρχαιολογίας τὰ κατὰ τοὺς
[3, 5]	διαλέξεις· ὃς ἐλθὼν ἐπ´ ἐκεῖνα	τῆς	ἱστορίας, ἐν οἷς ὁ Ἰησοῦς
[3, 2]	ἔθνεσι καθηγήσατο, καὶ πρῶτος ἀνατροπὴν	τῆς	καθ´ ὅλην τὴν οἰκουμένην εἰδωλολατρείας
[3, 5]	διανοίας ὥσπερ ἀπὸ ῥιζῶν τὰ	τῆς	κακίας ἀποτέμνοντας βλαστήματα, καὶ κρατεῖν
[3, 5]	ἔτι μοχθηρότερα, διὰ τὸ προαλὲς	τῆς	κακίας καὶ αὐτοδίδακτον αὐτῆς· ἐπὶ
[3, 6]	πάλιν· γόης, ὅταν ἑτέροις τὰ	τῆς	κακίας μεταδιδῶ, ὁποίους ἄνδρας κατασκευάζει;
[3, 5]	Ἰουδαίων συγκροτουμένη μέχρι τῶν χρόνων	τῆς	κατ´ Ἀδριανὸν πολιορκίας. Λέγονται γοῦν
[3, 4]	καὶ ἐπὶ ζήτησίν γε εἰκότως	τῆς	κατ´ αὐτὸν ἀπορρήτου δυνάμεως ἐκκαλέσεται;
[3, 0]	τῶν παρ´ Ἑβραίοις προφητῶν περὶ	τῆς	κατ´ αὐτὸν θεολογίας διδασκαλίαι, καὶ
[3, 2]	δύναμις· οἷς ἀκολούθως καὶ τὰ	τῆς	κατ´ αὐτὸν θεολογίας, ὡς οἷόν
[3, 2]	προφήτην ἕτερον κατ´ οὐδὲν ἀποδέοντα	τῆς	κατ´ αὐτὸν οἰκονομίας ἐκ τοῦ
[3, 5]	τὰ συμβησόμενα θεσπίζων, τὴν αἵρεσιν	τῆς	κατ´ αὐτὸν πολιτείας εἰς αὐτοὺς
[3, 2]	δι´ οὗ περὶ τῆς ἐπιβουλῆς	τῆς	κατ´ αὐτοῦ συσκευασθείσης ὀνομαστὶ θεσπίσας
[3, 2]	παραπλησίως καὶ πολὺ κρειττόνως πρῶτος	τῆς	κατ´ εὐσέβειαν διδασκαλίας τοῖς λοιποῖς
[3, 2]	τῶν ἐθνῶν εἰς αὐτὸν πεπιστευκότας	τῆς	κατὰ θεὸν αὐτῶν προσδοκίας τὴν
[3, 0]	ταῦτα ἀλλ´ ἢ τὰ περὶ	τῆς	κατὰ τὸν ἄνθρωπον οἰκονομίας Ἰησοῦ
[3, 7]	ὥστε ἤδη καὶ εἰς ὁμολογίαν	τῆς	κατὰ Χριστοῦ δυσσεβείας ἥκειν περιελαθῆναι.
[3, 2]	σκῦλα» Ἔνθα λοιπὸν ἤδη καὶ	τῆς	κληρονομίας τοῦ Χριστοῦ μέμνηται τῷ
[3, 2]	ὡς ἄρα Ἐκ τοῦ καρποῦ	τῆς	κοιλίας αὐτοῦ ἀναστήσεταί τις, περὶ
[3, 3]	θείας καὶ εὐσεβοῦς ἀλλ´ οὐ	τῆς	κοινῆς καὶ πανδήμου φιλοσοφίας εἰσηγητὴν
[3, 4]	εἴωθεν, πλὴν ἀλλὰ καὶ διὰ	τῆς	λογικωτέρας μεθόδου, ἣν προσάγειν εἰώθαμεν
[3, 2]	ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας (ὅτι μηδὲν	τῆς	λοιπῆς αὕτη διενήνοχεν) ἀλλὰ τὴν
[3, 6]	καὶ τῶν λόγων καταπτύσαντες ἀνεχώρησαν	τῆς	μαθητείας εἰκότως, εἰ αὐτοῖς μὲν
[3, 7]	τῶν κατὰ πόλεις δεισιδαιμόνων φόβῳ	τῆς	μείζονος ἀρχῆς καταστείλαντος. Λόγισαι γὰρ
[3, 2]	διανέμοντα; Καὶ ἄλλως δὲ περὶ	τῆς	μετὰ τὸν θάνατον ἀναβιώσεως αὐτοῦ
[3, 7]	καιρὸν προγεγυμνασμένων, καιρὸς ἤδη καλεῖ	τῆς	μυστικωτέρας περὶ αὐτοῦ θεολογίας ἐφάψασθαι,
[3, 2]	δ´ οὖν· Τετάρτῃ δὲ φυλακῇ	τῆς	νυκτὸς ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς πρὸς
[3, 7]	ἀγροικοτάτοις καὶ εὐτελεστάτοις ἡγήσατο χρῆσθαι	τῆς	οἰκείας βουλῆς ὑπηρέταις, ὡς εἰκός
[3, 7]	πᾶν γένος ἀνθρώπων ἐμαθήτευον, ἐκ	τῆς	οἰκείας γῆς ἐπὶ πάντα στειλάμενοι
[3, 5]	ἐπιχειρηθὲν κατώρθωσαν; ἔστω γὰρ ἐπὶ	τῆς	οἰκείας γῆς καλινδουμένους ἀγροίκους ἄνδρας
[3, 7]	ἦν, εἰ καὶ ἐπὶ μόνης	τῆς	οἰκείας γῆς τὸ οἰκεῖον ἐπάγγελμα
[3, 1]	ὑμῶν Καὶ δὴ ἐνθένδε ἀρξάμενος	τῆς	οἰκείας διδασκαλίας πτωχοῖς εὐηγγελίζετο, τῶν
[3, 5]	ἑκάστῳ ζῆν ἀπραγμόνως καὶ ἐπὶ	τῆς	οἰκείας ἑστίας μετὰ τῶν φιλτάτων
[3, 5]	ταῖς ἐπιστολαῖς αὐτοῦ οὐδὲ μνήμην	τῆς	οἰκείας προσηγορίας ποιεῖται, ἢ πρεσβύτερον
[3, 6]	τι τῶν κολαστικῶν καὶ βασανιστικῶν	τῆς	οἰκείας φύσεως, τοῦ Ἰησοῦ τὸ
[3, 7]	Ῥωμαίων ἀρχὴν γενέσθαι τὰ πλεῖστα	τῆς	οἰκουμένης ἔθνη, ἀλλ´ ἀπὸ τῶν
[3, 2]	δὲ προσδοκία τῶν καθ´ ὅλης	τῆς	οἰκουμένης ἐθνῶν κατὰ τὴν θείαν
[3, 5]	δὲ ἤδη καὶ ἐπ´ αὐτὰ	τῆς	οἰκουμένης ἐλθεῖν τὰ ἄκρα, ἐπί
[3, 2]	ἐξ ἐθνῶν ἐκκλησίαν καθ´ ὅλης	τῆς	οἰκουμένης ἐξηπλωμένην καὶ ἀπὸ ἀνατολῶν
[3, 2]	θάνατον, ἢ τὸν καθ´ ὅλης	τῆς	οἰκουμένης ἐπισπαρέντα αὐτοῦ λόγον μακρόβιον
[3, 2]	καὶ ἀπὸ ποταμῶν ἕως περάτων	τῆς	οἰκουμένης καὶ αὖθις· Πάντα τὰ
[3, 6]	εἰπεῖν ὅσαι μυριάδες καθ´ ὅλης	τῆς	οἰκουμένης, οἷά τινες ἱέρειαι τοῦ
[3, 3]	σοφωτέρους ἀπείργασται τοὺς καθ´ ὅλης	τῆς	οἰκουμένης τὰ αὐτοῦ φρονοῦντας τῶν
[3, 3]	ἐπὶ σπείρας τοῖς καθ´ ὅλης	τῆς	οἰκουμένης τὸν τῶν θεοφιλῶν ἐκείνων
[3, 3]	τίθεσθαι, καὶ εἰ πλάνος ὁ	τῆς	πανδήμου καὶ ἀγελαίου καὶ θορυβώδους
[3, 2]	Ἐγένετο καταπαυομένης τῆς δρόσου κύκλῳ	τῆς	παρεμβολῆς, καὶ ἰδοὺ ἐπὶ πρόσωπον
[3, 2]	γένος καὶ τρόπον γενέσεως καὶ	τῆς	παρθένου τὸ θαῦμα καὶ βίου
[3, 3]	ἀποδέδεικται διὰ τοῦ πρώτου συγγράμματος	τῆς	παρούσης ὑποθέσεως· δι´ οὗ πάρεστιν
[3, 3]	διειληφότες ἐν τῷ πρώτῳ συγγράμματι	τῆς	παρούσης ὑποθέσεως, ἐκείνοις ἀρκεσθησόμεθα. Ἐπεὶ
[3, 5]	μήτε λαλεῖν μήτε ἀκούειν πλέον	τῆς	πατρίου φωνῆς ἐπισταμένους, μὴ μόνον
[3, 5]	ἤτοι διὰ σιωπῆς, ἢ διὰ	τῆς	περὶ αὐτὸν ἀρνήσεως, μὴ ἄλλως
[3, 7]	αὐτῆς συνορᾶται τοῖς φιλαληθέσιν ἡ	τῆς	περὶ αὐτὸν ἐνθέου ἀρετῆς δύναμις.
[3, 5]	διατριβῆς, καὶ τί τὸ ἀναγκαῖον	τῆς	περὶ αὐτὸν σπουδῆς; τίνων δὲ
[3, 7]	ἂν αὐτὸς καταμάθοις τὸ ἔνθεον	τῆς	περὶ αὐτοῦ δυνάμεως, εἰ λογίσαιο,
[3, 5]	ἐλπίσαι δεινόν τι πείσεσθαι ἐκ	τῆς	περὶ τοῦ Ἰησοῦ μαρτυρίας, διὸ
[3, 1]	οἰκουμένην καὶ πάντα τόπον πληρώσοντες	τῆς	περὶ τοῦ σωτῆρος τοῦ κόσμου
[3, 6]	καθαροὶ δὲ ἐξ ἐκείνου πάσης	τῆς	περὶ τούτου ὑπονοίας ἐτύγχανον; ὅτε
[3, 5]	γε ὑπὲρ ὧν συντεθείμεθα τἀπίχειρα	τῆς	πλάνης καθ´ ἑαυτῶν ἐφελκόμενοι. Ἆρά
[3, 2]	Καὶ κύριος βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν	τῆς	πληγῆς· ἐὰν δῶτε περὶ ἁμαρτίας,
[3, 2]	τῶν ὅλων θεὸς καθαρίσαι αὐτὸν	τῆς	πληγῆς καὶ δεῖξαι αὐτῷ φῶς»
[3, 2]	Κύριος φησίν, βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν	τῆς	πληγῆς» καὶ πῶς ἔσται; Ἐὰν
[3, 5]	φιλήματι, τολμήσας τὸ σύμβολον ἐνδείξασθαι	τῆς	προδοσίας, ἀπελιθώθη αὐτίκα, ὁ δὲ
[3, 5]	παθόντων οὐδεὶς τῶν λοιπῶν ἐξέστη	τῆς	προθέσεως, δι´ εὐχῆς δὲ τιθέμενοι
[3, 3]	προσφιλής, ὥσπερ οὖν δέδεικται διὰ	τῆς	Προπαρασκευῆς, παρ´ ὧν ἤδη καὶ
[3, 6]	ὑπεξίσταταί τε καὶ παραχωρεῖ τῇ	τῆς	προσηγορίας δυνάμει; ὥσπερ οὖν καὶ
[3, 6]	ἐλέγχους τε αὐτοὺς ἑαυτῶν καὶ	τῆς	προτέρας αὐτῶν μοχθηρίας ἀπεργάζεσθαι. τοιοῦτοι
[3, 7]	καὶ ἀπ´ αὐτῆς ὡς εἰπεῖν	τῆς	πρώτης ἀνθρωπείας. Συστὰν Αἰγύπτου βασίλειον
[3, 2]	ῥίζης Ἰεσσαί, καὶ ἄνθος ἐκ	τῆς	ῥίζης ἀναβήσεται· καὶ ἀναπαύσεται ἐπ´
[3, 7]	πόλεσιν ἱδρυθεῖσαι, ἐπ´ αὐτῆς λέγω	τῆς	Ῥωμαίων βασιλευούσης, ἐπί τε τῆς
[3, 3]	φύσιν ἀνθρώπου τέως ἐξητάσθω, παραστατικὰ	τῆς	σεμνῆς καὶ βιωφελοῦς διδασκαλίας αὐτοῦ
[3, 2]	γὰρ κύριος, πλάτυνον τὸν τόπον	τῆς	σκηνῆς σου καὶ τῶν αὐλαιῶν
[3, 5]	αἰτίαν τῶν τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν	τῆς	σὺν αὐτῷ διατριβῆς, καὶ τί
[3, 7]	εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας, ἕως	τῆς	συντελείας τοῦ αἰῶνος» Ἀλλὰ καὶ
[3, 5]	δὲ ὅτι καὶ βάρβαροι, καὶ	τῆς	Σύρων οὐ πλέον ἐπαΐοντες φωνῆς,
[3, 2]	Καὶ δώσω τοὺς πονηροὺς ἀντὶ	τῆς	ταφῆς αὐτοῦ καὶ τοὺς πλουσίους
[3, 0]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν εὐαγγελικῆς διδασκαλίας,	τῆς	τε αἰτίας ἀποδοθείσης δι´ ὧν
[3, 5]	πεπειραμένοι, καὶ τούτου τὴν ἔκβασιν	τῆς	τελευτῆς καθεωρακότες, ποίοις ἄρα λόγοις
[3, 6]	(οὐδεὶς γὰρ ἦν αὐτῷ αἴτιος	τῆς	τοσαύτης ἀρετῆς) ὥρα τοιγαροῦν ὁμολογεῖν
[3, 6]	ἀποφαίνουσιν· ὥσπερ οὖν ἰατρικοὶ μὲν	τῆς	τοῦ διδασκάλου περὶ τὸ μάθημα
[3, 6]	τοῖς Ἰησοῦ μαθηταῖς, οἷς διὰ	τῆς	τοῦ διδασκάλου συνεργίας τὸν πατέρα
[3, 7]	ἀνθρώπων ἦν βουλῆς ἀλλ´ ἐκ	τῆς	τοῦ θεοῦ δυνάμεως ἡ τοῦ
[3, 6]	ἔργοις ἀλλ´ οὐ λόγοις μόνοις	τῆς	τοῦ Ἰησοῦ μαθητείας συνιδόντες τὰ
[3, 6]	σοι τούτων ἀξιόπιστος ὁμολογία μᾶλλον	τῆς	τοῦ καθ´ ἡμῶν πολεμίου γραφῆς,
[3, 2]	ἐκ τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους μέχρι	τῆς	τοῦ προσδοκωμένου παρουσίας ἀποφαίνεται, διαλιπόντων
[3, 2]	τόπος δέ τις πάλιν ἀφωρισμένος	τῆς	τοῦ προφητευομένου γενέσεως θεσπίζεται ὑπὸ
[3, 4]	ἐπελάβετο, παραχρῆμά τε ὑγιὴς ἦν,	τῆς	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐνθέου δυνάμεως
[3, 0]	γεγυμνασμένων, ἀποδεδειγμένου τε τοῦ τρόπου	τῆς	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν εὐαγγελικῆς διδασκαλίας,
[3, 2]	παρόντος τῆς τῶν προφητῶν περὶ	τῆς	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν προρρήσεώς τε
[3, 7]	καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων» εἰκότως	τῆς	τοὺς πολλοὺς λανθανούσης ἐν τῷ
[3, 6]	τί οὖν οὐχὶ κἀκείνων, πρὸ	τῆς	τούτου κατηγορίας, ἔφθασεν εἰς πάντας
[3, 4]	τοῦ κρασπέδου ἐπιλαβομένη ὁμοῦ καὶ	τῆς	τῶν κακῶν ἰάσεως ἐπελάβετο, παραχρῆμά
[3, 7]	εὐλόγως, τίς ἦν ἄρα ὁ	τῆς	τῶν μαθητῶν τοῦ Ἰησοῦ διδασκαλίας
[3, 1]	τε τῶν προφητῶν τὸ θαῦμα	τῆς	τῶν μελλόντων προγνώσεως, καὶ τῶν
[3, 2]	τέως δὲ ἐπὶ τοῦ παρόντος	τῆς	τῶν προφητῶν περὶ τῆς τοῦ
[3, 5]	μαρτυρίας ἀναδέχεσθαι, οὐκ ὂν τοῦτο	τῆς	τῶν φαύλων οἰκεῖον φύσεως; Ἔτι
[3, 2]	συνεστήσατο. Πάλιν Μωσῆς ἐκ πικρᾶς	τῆς	ὑπ´ Αἰγυπτίοις δουλείας τὸ Ἰουδαίων
[3, 3]	ποτε ἦν ὁ τρόπος γνῶναι	τῆς	ὑπ´ αὐτοῦ κατασπαρείσης τῷ βίῳ
[3, 2]	γὰρ ἀμειβόμενος αὐτὸν ὁ πατὴρ	τῆς	ὑπακοῆς καὶ τῆς ὑπομονῆς ἕνεκα
[3, 5]	αὐτοὶ θνῄσκειν μᾶλλον ᾑροῦντο ἢ	τῆς	ὑπὲρ αὐτοῦ μαρτυρίας ἀγαθῆς ἐξίστασθαι;
[3, 2]	Ἰησοῦς δὲ ὁ Χριστὸς ἐκ	τῆς	ὑπὸ τοῖς πονηροῖς δαίμοσι δυσσεβοῦς
[3, 2]	ὁ πατὴρ τῆς ὑπακοῆς καὶ	τῆς	ὑπομονῆς ἕνεκα δεδώρηται αὐτῷ τὰ
[3, 5]	γαμεταῖς ἀποτεταγμένους, καὶ μήθ´ ὑπὸ	τῆς	φυσικῆς ἡδονῆς καθελκυσθέντας, μήτε παίδων
[3, 2]	τὸ πρᾶον καὶ ἥμερον διὰ	τῆς	Χριστοῦ διδασκαλίας γενησομένην μεταβολὴν θεσπίζει.
[3, 6]	ἑαυτοῖς πορίζειν. ταῦτα γοῦν πάντα	τῆς	Χριστοῦ διδασκαλίας ἐξελήλαται, οὐδ´ ἔστιν
[3, 2]	κύριος ἀφελεῖν ἀπὸ τοῦ πόνου	τῆς	ψυχῆς αὐτοῦ, δεῖξαι αὐτῷ φῶς»
[3, 2]	κύριος ἀφελεῖν ἀπὸ τοῦ πόνου	τῆς	ψυχῆς αὐτοῦ δεῖξαι αὐτῷ φῶς»
[3, 2]	καὶ βουληθεὶς ἀφεῖλε τὸν πόνον	τῆς	ψυχῆς αὐτοῦ, καὶ ἔδειξεν αὐτῷ
[3, 6]	ὁμιλίαις, ὡς καθικνεῖσθαι τοῦ βάθους	τῆς	ψυχῆς αὐτῶν, καθάπτεσθαί τε καὶ
[3, 5]	βαθεῖς ὑπῆρχον, μὴ φεύγοντες τὰ	τῆς	ψυχῆς γυμνάσια μηδὲ τὰ πρὸς
[3, 5]	τοὺς νόμους, τὸ δ´ ἀπαθὲς	τῆς	ψυχῆς περὶ πολλοῦ προτιμᾶν, κάτωθεν
[3, 3]	ἡμῶν σωτηρίαν. Ἐν ἀπαθείᾳ ἄρα	τῆς	ψυχῆς τοῦ δὲ θεοῦ θεωρίᾳ
[3, 6]	ὅμοια καὶ πρὸ αὐτοῦ πεποιηκότων,	τί	ἄλλο ἢ μαρτυρούντων ἐστὶ καὶ
[3, 2]	καὶ λαλήσει αὐτοῖς καθ´ ὅ	τι	ἂν ἐντείλωμαι αὐτῷ. Καὶ ὁ
[3, 5]	τὸν ἐν νεκροῖς θεολογοῦντες, ἢ	τί	ἄρα ποθοῦντες τὰ ἴσα παθεῖν;
[3, 2]	Καὶ αὐτὸς ἔσται προσδοκία ἐθνῶν	τί	γὰρ διαφέρει φάσκειν Ἐπ´ αὐτῷ
[3, 5]	δὲ ἡ ἔκστασις μέχρι θανάτου·	τί	γὰρ καὶ ἄτοπον ὑπὲρ τοῦ
[3, 5]	ἐλέγξαι δυναμένων τὰ σεσιγημένα. Διὰ	τί	γὰρ μὴ ἐψεύσαντο καὶ ἔφησαν,
[3, 5]	χωρητέον, ὑπόδειγμα τὸν διδάσκαλον κεκτημένοις.	τί	γὰρ τούτων γένοιτ´ ἂν κάλλιον
[3, 5]	ἡγοῦμαι κατὰ ἄνθρωπον εἶναι, μή	τί	γε κατὰ εὐτελεῖς καὶ ἰδιώτας,
[3, 5]	καὶ φιλτάτων τιμωρίας ὑπομείνειεν, μή	τί	γε ὑπὲρ τοῦ φαυλότητα κατεγνωσμένου.
[3, 5]	κατ´ αὐτοῦ μὴ παρόντος ἐδόκουν;	τί	δ´ ἄρα; οὐκ ἦν σεμνότερον
[3, 5]	ἄτοπον ὑπὲρ τοῦ μηδενὸς ἀποθνῄσκειν;	τί	δὲ καὶ λυπεῖ μηδενὸς εὐλόγου
[3, 5]	συκοφάνταις, πηρωθείη τὰς ὄψεις; διὰ	τί	δὲ μὴ ἐψεύσαντο πάντες, ὅτι
[3, 5]	πῶς οὐκ ἐμφανὴς ὁ φθόνος;	Τί	δέ; οἱ καταψευδόμενοι τοῦ διδασκάλου
[3, 5]	ὅσα διαπράξασθαι τὸν διδάσκαλον ἐμαρτύρησαν.	Τί	δὲ τὸ πιθανὸν τοῦ νομίζειν
[3, 4]	ἀλλ´ οὗτος ἤδη καὶ θανοῦσαν.	τί	δεῖ λέγειν ὡς τεταρταῖος ἄλλος
[3, 3]	δημιουργὸν θεὸν ἀνῆγον τὸ σέβας,	τί	δεῖ πλάνον οὐχὶ δὲ θαυμαστὸν
[3, 1]	ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ	τί	δὴ οὖν λείπεται ἐπὶ τούτοις
[3, 2]	ἐξ ἁπάντων τῶν ἐθνῶν ὁμολογεῖ,	τί	δή ποτε ἐμποδὼν μὴ οὐχὶ
[3, 6]	οἷον ὁ λόγος παρίστησιν, ἀποδειχθῆναι.	τί	δῆτα οὖν, ἦ τινες ἄλλοι
[3, 5]	διδασκάλου καὶ οἵῳ κέχρητο θανάτῳ;	τί	δῆτα οὖν καὶ μετὰ τὸ
[3, 6]	δὲ καὶ ἀληθοῦς εὐσεβείας καταγγελτικοί.	Τί	δῆτα οὖν τοῖς πάλαι γόησιν
[3, 2]	φησὶν πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ μαθητάς·	Τί	διαλογίζεσθε ἐν ἑαυτοῖς, ὀλιγόπιστοι, ὅτι
[3, 7]	μὴ Ἕλλην μὴ βάρβαρος, τοιοῦτόν	τι	διανοηθεὶς ἱστορεῖται, ἀλλ´ οὐδ´ εἰς
[3, 5]	οὐκ ἔχων ὁ Πέτρος ὅ	τι	δῷ, ὡμολόγει πάσης ὑπάρξεως χρυσίου
[3, 7]	τοὺς Χριστιανούς. Ἐπερωτησάντων δὲ διὰ	τί	ἐκολάσθη, ἔχρησεν· Σῶμα μὲν ἀδρανέσιν
[3, 5]	πλεονεκτεῖν καὶ ἀποστερεῖν, καὶ εἴ	τι	ἕτερον κακὸν λέγοιτο, λανθάνειν δ´
[3, 6]	παρουσίαν, ἄλλος ἄλλοθεν ἐβόα· Ἔα,	τί	ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ
[3, 3]	ἀρχὴν μήτε ἀνάπτοι πῦρ μήτε	τι	καθόλου τῶν αἰσθητῶν ἐπονομάζοι (δεῖται
[3, 5]	προσαγόμενος, δῆλος ἂν εἴη περιττόν	τι	κεκτημένος παρὰ τοὺς λοιποὺς ἀνθρώπους.
[3, 2]	ἀρχὴν μηδὲ ὀμνύναι νομοθετεῖ. Καὶ	τί	με δεῖ μηκύνειν τὸν λόγον
[3, 5]	ἀποστερεῖν προηγουμένους ἀμνησικάκως φέρειν. Καὶ	τί	με δεῖ συναγαγεῖν πάνθ´ ὅσα
[3, 5]	μυρίοις ἔνοχος ἁλίσκηται πλημμελήμασιν. Καὶ	τί	με χρὴ μυρία συναγαγεῖν τὸ
[3, 3]	ἂν πλάνος ἐνδίκως ὀνομασθείη; καὶ	τί	με χρὴ πλείονα νῦν λέγειν,
[3, 6]	νομίζειν; Καὶ μὴν παντὸς ἐπαγγελλομένου	τι	μέγας ἔλεγχος ἡ τῶν φοιτητῶν
[3, 6]	πάντας ἀνθρώπους ἡ φήμη, ἢ	τί	μὴ οὐχὶ κἀκείνων εἰσέτι νῦν
[3, 2]	πρότερον παρ´ Ἑβραίοις ἐμελετᾶτο. Μή	τι	οὖν ἐπίδοξόν τινα δυνάστην ἢ
[3, 6]	τε καὶ παρουσίας γοητεύοντας. Μή	τι	οὖν καὶ κατὰ τοῦ σωτῆρος
[3, 6]	καὶ ῥυπαροῦ κέρδους χάριν. Μή	τι	οὖν καὶ ὁ σωτὴρ καὶ
[3, 2]	μηδὲ τὴν τελευτὴν ἀποσιωπῆσαι αὐτοῦ.	τί	οὖν καὶ περὶ ταύτης Ἡσαΐας
[3, 2]	μαλακίαν, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη	Τί	οὖν λείπεται ἐπὶ τούτοις; εἰ
[3, 5]	ὡς ἂν φαίη τις, ἀποπλανῶντα·	τί	οὖν, ὅτι καὶ μετὰ τὴν
[3, 3]	Ἑβραίων καὶ τοῦτο ἀκολούθως γραφαῖς.	τί	οὖν; οὐχὶ καὶ ὁ Πλάτων
[3, 6]	ἐπ´ Αἰγύπτου εἴθ´ ὅπῃ δή;	τί	οὖν οὐχὶ κἀκείνων, πρὸ τῆς
[3, 6]	πολλὰ καὶ φαντασιοκοπῶν, καὶ πλέον	τι	παρὰ τοὺς πολλοὺς εἰδέναι καὶ
[3, 5]	τὸν σωτῆρα ἡμῶν θαυμαστὸν μηδέ	τι	παράδοξον ὧν ἐμαρτύρησαν οἱ γνώριμοι,
[3, 5]	προσδοκῆσαι αὐτοὺς μηδὲ ἐλπίσαι δεινόν	τι	πείσεσθαι ἐκ τῆς περὶ τοῦ
[3, 2]	περιγράψαι τὴν προφητείαν, εἰ μηδέν	τι	πλέον ἔσεσθαι μετὰ τὴν τοῦ
[3, 5]	τις τοῖς πολλοῖς ἐφαντάζετο, καί	τι	πλέον ἔχειν παρὰ τοὺς πολλοὺς
[3, 7]	πειστικὴν δύναμιν ἐν αὐτῷ, οὐδέ	τι	σεμνὸν οὐδ´ ἀξιόπιστον, ἀλλ´ οὐδὲ
[3, 5]	λέγων· οὔτε οἶδα οὔτε ἐπίσταμαι	τί	σὺ λέγεις. Καὶ ἐξῆλθεν εἰς
[3, 3]	τοὺς λοιποὺς ἀναγκαῖον, μὴ θύοι	τι	τὴν ἀρχὴν μήτε ἀνάπτοι πῦρ
[3, 5]	τῆς σὺν αὐτῷ διατριβῆς, καὶ	τί	τὸ ἀναγκαῖον τῆς περὶ αὐτὸν
[3, 6]	ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει» παράδοξόν	τι	τοῦτο δόξαντες ὁρᾶν, ὥσπερ οὔπω
[3, 4]	ὅλως πρός τινος ἀνθρώπων παθών	τι,	τῶν ἀναιρεῖν εἰωθότων, βίαιον ὑπέμεινε
[3, 6]	καὶ πᾶν ἀκάθαρτον πνεῦμα, ὥς	τι	τῶν κολαστικῶν καὶ βασανιστικῶν τῆς
[3, 5]	θνῄσκειν ὑπομένειν ἑτοίμως ἔχειν; ἀλλὰ	τί	φῄς; μὴ προσδοκῆσαι αὐτοὺς μηδὲ
[3, 5]	ταῖς αὐτοῦ διδασκαλίαις ἐξηγόρευσεν, ὅρα	τί	φησίν· ἐρωτήσαντος τοῦ Ἰησοῦ, Ἀποκριθεὶς
[3, 5]	τοῦ ἡμετέρου διδασκάλου θάνατον ὥσπερ	τι	φόβητρον αὐτοῖς ἀντιτάττοντες, καὶ τὴν
[3, 6]	Ἰησοῦ μαθητείας συνιδόντες τὰ κατορθώματα.	Τί	χρὴ λέγειν ὁπόσαι μυριάδες καὶ
[3, 5]	ἐπαίνου ἄξιον, μηδὲ μὴν κατά	τι	ὠφελημένοι πρὸς αὐτοῦ, ἢ ὅσον
[3, 5]	τῆς προθέσεως, δι´ εὐχῆς δὲ	τιθέμενοι	καὶ αὐτοὶ τῶν ἴσων τοῖς
[3, 3]	φιλόπονον καὶ κοινωνικὸν περὶ πολλοῦ	τίθεσθαι,	καὶ εἰ πλάνος ὁ τῆς
[3, 2]	προσδοκίας τὴν ἐλπίδα ἐπ´ αὐτῷ	τίθεσθαι.	Καὶ Μωσῆς μὲν τοσαῦτα καὶ
[3, 2]	τῷ Χριστῷ τὰ ἔθνη ἐλπίσειν	τίθεται,	ἀνώτερον εἰπών Ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη
[3, 2]	ἡρμήνευσεν οὕτως· Καὶ ἀναρρηθήσεται ὡς	τιθιζόμενον	εἰς πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ ὡς
[3, 2]	τὸ μὲν οὖν παιδίον τὸ	Τιθιζόμενον	καὶ Θηλάζον ἄντικρυς τὴν γένεσιν
[3, 2]	ἡ εὐλογημένη ῥίζα, καὶ τὸ	Τιθιζόμενον	καὶ Θηλάζον παιδίον. Ἀλλὰ ταῦτα
[3, 2]	Ἀνηγγείλαμεν ὡς παιδίον Θηλάζον καὶ	Τιθιζόμενον	καὶ Ὡς ῥίζαν ἀπὸ γῆς
[3, 2]	λέγων· Εὐφράνθητι, στεῖρα ἡ οὐ	τίκτουσα,	ῥῆξον καὶ βόησον, ἡ οὐκ
[3, 5]	τοιαύτην τιμωρίαν; καὶ μὴν δεδόσθω	τιμᾶν	αὐτὸν συνόντα ἔτι καὶ σὺν
[3, 3]	ἀπὸ γῆς ἀναθυμιωμένοις τὸ θεῖον	τιμᾶν	διετάξατο, ταπεινὰ μὲν καὶ γεώδη
[3, 3]	ἀπεστάλθαι· ἃς δὴ γνωρίζειν καὶ	τιμᾶν	κατὰ τὸ μέτρον τῆς ἀξίας
[3, 3]	τὴν δ´ ἀλήθειαν πρὸ παντὸς	τιμᾶν	παραινῶν, ὡς μηδ´ εὐορκίας δεῖσθαι,
[3, 6]	ἐνώπιον πάντων, καὶ συνεψήφισαν τὰς	τιμὰς	αὐτῶν, καὶ εὗρον μυριάδας πέντε»
[3, 3]	ὅτι μάλιστα θεῶν προσηγορίας καὶ	τιμὰς	ἑαυτοῖς ὑφαρπάζουσιν, ταύτης δ´ οὖν
[3, 3]	τῷ παμβασιλεῖ θεῷ τὴν σεβάσμιον	τιμὴν	ἀπονέμοντες. Ἔτι πρὸς τούτοις ἔγνωμεν,
[3, 5]	ταύτῃ δ´ οὖν καὶ μᾶλλον	τιμητέον	αὐτόν, εἰ μηδὲν ἡμᾶς ὤνησεν,
[3, 6]	θεοῦ εὐσεβείᾳ, ὃν οἷα πατέρα	τιμῶν	καὶ σέβων τὰ μάλιστα ἀποδείκνυται
[3, 5]	παρ´ ἑκάστοις, ὡς εἰκός, νόμων	τιμωρίαι,	δεσμὰ δηλαδὴ καὶ βάσανοι καὶ
[3, 2]	πρῶτος μὲν ταύτης ἀπέστρεψεν, ἀπαραιτήτοις	τιμωρίαις	ἀπαγορεύσας εἰδωλολατρεῖν· πρῶτος δὲ αὐτοῖς
[3, 5]	λόγῳ πρόδηλον ἕλοιτ´ ἂν τοιαύτην	τιμωρίαν;	καὶ μὴν δεδόσθω τιμᾶν αὐτὸν
[3, 5]	ἁπάντων ἡμῶν τὴν ἐσχάτην ὑπομείναντα	τιμωρίαν,	ὅστις ποτὲ ἦν, πάντων ἡμεῖς
[3, 7]	ἀνθρώπων κακουργοτάτοις ἐπηρτημένην διὰ σταυροῦ	τιμωρίαν,	τίς οὐκ ἂν ὡς ἐναντία
[3, 3]	ἔσεσθαι κρίσεως, κολάσεις τε καὶ	τιμωρίας	ἀπαραιτήτους τοῖς ἀσεβέσιν ὑπογράφων τοῖς
[3, 3]	διὰ τὰς ἐπηρτημένας τοῖς ἀσεβέσι	τιμωρίας;	Ἐν τοῖς δογματικοῖς τῶν αὐτοῦ
[3, 5]	οὐδ´ ὑπὲρ οἰκείων καὶ φιλτάτων	τιμωρίας	ὑπομείνειεν, μή τί γε ὑπὲρ
[3, 5]	ποιητέον, καὶ πάσας ὕβρεις καὶ	τιμωρίας	ὑπομενετέον, πάντα τε τρόπον ἀναδεκτέον
[3, 5]	ὁμοεθνῶν πάσας αἰκίας καὶ πᾶν	τιμωριῶν	εἶδος ὑπὲρ τῆς αὐτοῦ μαρτυρίας
[3, 6]	μάρτυρες· γεωμετρικοὶ δὲ τὸν ἄρχοντα	τίνα	ἄλλον ἢ γεωμέτρην ἐπιγράψονται καὶ
[3, 2]	τινα δυνάστην ἢ τύραννον ἤ	τινα	ἄλλως τῶν τὰ μεγάλα κατὰ
[3, 5]	τοῖς ῥήμασι χρωμένους. Πευστέον τοίνυν,	τίνα	ἂν ἔχοι λόγον τοὺς τῶν
[3, 3]	καὶ σὺν θεῷ μακαρίας διαγωγῆς,	τίνα	ἂν πλανήσειεν, οὐχὶ δὲ μᾶλλον
[3, 7]	Σκύθας, καὶ Ἰνδούς, καὶ εἴ	τινα	βαρβάρων γένοιτο ἔθνη, πῶς πείσομεν
[3, 5]	ἐδικαίου δι´ οἰκείας προφέρειν μαρτυρίας.	τίνα	δὲ ἦν τὰ πρὸς αὐτὸν
[3, 0]	τὴν ὑπόθεσιν ἄρξασθαι τῶν ἐπηγγελμένων.	τίνα	δὲ ἦν ταῦτα ἀλλ´ ἢ
[3, 7]	μὲν αὐτῶν τὸν Ἑρμῆν εἶναι,	τινὰ	δὲ τὸν Δία νενομικέναι. τοσοῦτον
[3, 5]	αὐτοὶ δὲ οἱ αὐτοῦ μαθηταὶ	τίνα	δόξαν ἔχοιεν περὶ αὐτοῦ, ὑπακούσαντος
[3, 2]	ἐμελετᾶτο. Μή τι οὖν ἐπίδοξόν	τινα	δυνάστην ἢ τύραννον ἤ τινα
[3, 1]	Χριστοῦ προφητευομένων, ὡς ἂν εἰδῇς,	τίνα	ἔσεσθαι τὸ εὐαγγέλιον ἐν ὑστέροις
[3, 6]	λόγους; εἰ μὲν δὴ τοιαῦτά	τινα	ἦν ἰδεῖν καὶ περὶ τὸν
[3, 5]	ὁρώντων οἷα θαυματουργὸν ἢ φαρμακέα	τινὰ	θαυμασιῶσαι τοὺς παρόντας. ~ςʹ Ὅτι
[3, 3]	ἧς οὐχ ὅπως πλάνον ἀλλά	τινα	θεῖον ὡς ἀληθῶς καὶ θείας
[3, 2]	σέβειν· πρῶτος δὲ καὶ ἀγωγήν	τινα	θεοσεβοῦς βίου τοῖς αὐτοῖς διαταξάμενος
[3, 6]	ἀρετῆς) ὥρα τοιγαροῦν ὁμολογεῖν ξένην	τινὰ	καὶ θείαν φύσιν ἐπιδεδημηκέναι τῷ
[3, 6]	ἤδη διὰ τὰς μαγγανείας γύναιά	τινα	καταβάλλειν καὶ ὑποσύρειν τῇ αὐτοῦ
[3, 5]	δηλοῖ διὰ τούτων· Ὑμεῖς δὲ	τίνα	με λέγετε εἶναι; ἀποκριθεὶς δὲ
[3, 7]	τοῖς τοῦ Ἰησοῦ προσαγηοχέναι· καὶ	τινὰ	μὲν αὐτῶν τὸν Ἑρμῆν εἶναι,
[3, 4]	ἦν πληρῶσαι δώδεκα κοφίνους, λαβεῖν,	τίνα	οὐκ ἂν ἐκπλήξειεν καὶ ἐπὶ
[3, 5]	αὐτοὺς τῷ διδασκάλῳ προσφέροντες ἐπιτρέπουσιν.	τίνα	οὖν ἔστιν εἰπεῖν αἰτίαν τῶν
[3, 7]	οἰκείας βουλῆς ὑπηρέταις, ὡς εἰκός	τινα	παραλογώτατα ταῦτ´ αὐτὸν πεποιηκέναι νομίσαι.
[3, 5]	καὶ διδασκάλων τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους,	τίνα	περὶ τοῦ Χριστοῦ ἔχοι δόξαν,
[3, 2]	φυλὴν ὀνομάζει, ἀλλ´ ἐπεὶ κατά	τινα	προσωνυμίαν ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα
[3, 2]	ὑποχειρίους ῥυσάμενος ψυχάς, οἷα δή	τινα	σκῦλα τοῖς οἰκείοις διένειμεν μαθηταῖς.
[3, 4]	καὶ ἐπὶ βραχὺ ὁμιλήσας καί	τινα	συνδιατρίψας χρόνον, ἄνεισιν ὅθεν καὶ
[3, 4]	νῦν, οἷς ἂν κρίνειεν, μικρά	τινα	τῆς αὐτοῦ δυνάμεως παραφαίνειν εἴωθεν,
[3, 2]	δὲ περὶ ἑνὸς ὡρισμένως ἀναφωνεῖ.	τίνα	τοίνυν ὁ χρησμὸς θεσπίζει Μωσεῖ
[3, 7]	πιθανὸν εἰς τὸ κἂν ἕνα	τινὰ	τῶν ἠλιθίων πεῖσαι δύνασθαι Ἀλλὰ
[3, 6]	δὴ τούσδε πρῶτον ἁπάντων ἐρωτητέον,	τίνα	φαῖεν πρὸς τὰ προωδευμένα; ἆρα
[3, 5]	ἐν οἷς ὁ Ἰησοῦς ἐρωτήσας,	τίνα	φασὶν αὐτὸν οἱ ἄνθρωποι, καὶ
[3, 5]	καὶ αὖ πάλιν τὸ Σκυθῶν,	τινὰς	δὲ ἤδη καὶ ἐπ´ αὐτὰ
[3, 3]	μηκέτι κατὰ τὸ παλαιὸν βραχεῖς	τινας	καὶ ἀριθμῷ ληπτοὺς ὀρθὰς περὶ
[3, 5]	τῶν οἰκείων λόγων ἐπιδεδειγμένους, πανούργους	τινὰς	καὶ δεινοὺς ὑποτίθενται σοφιστάς, ὡς
[3, 3]	ἔγνωμεν, παρ´ αὐτοῦ μαθόντες, πολεμίας	τινὰς	καὶ ἐχθρὰς τοῦ ἀνθρωπείου γένους
[3, 3]	τῶν αὐτοῦ λόγων παρειλήφαμεν εἶναί	τινας	μετὰ τὸν ἀνωτάτω θεὸν δυνάμεις,
[3, 3]	ἀνθρώπων νεύματι τοῦ πατρὸς διά	τινας	σωτηρίους οἰκονομίας ἀπεστάλθαι· ἃς δὴ
[3, 6]	ἀποδειχθῆναι. τί δῆτα οὖν, ἦ	τινες	ἄλλοι κρείττους αὐτοῦ πεφήνασιν καὶ
[3, 7]	ἀλλὰ καὶ τῶν ἀοράτων, εἴ	τινες	ἄρ´ εἶεν ἀμφὶ τὸν περὶ
[3, 7]	λόγοις διάθεσιν. Λέγονται γοῦν ἤδη	τινὲς	βουθυσίας καὶ σπονδὰς ὡς ἂν
[3, 6]	καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης, οἷά	τινες	ἱέρειαι τοῦ τῶν ὅλων θεοῦ,
[3, 5]	τὸν τρόπον, ὅτι δὴ στερροί	τινες	καὶ βαθεῖς ὑπῆρχον, μὴ φεύγοντες
[3, 6]	εὗρον μυριάδας πέντε» τοιοῦτοι δή	τινες	οἱ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν μαθηταί,
[3, 5]	τὴν τοῦ διδασκάλου τελευτὴν ἐπίβουλοί	τινες	συλλαβόντες αὐτοὺς πρῶτα μὲν παρέδωκαν
[3, 2]	ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων κυρίου	τίνι	ἀπεκαλύφθη; Ἀνηγγείλαμεν ἐναντίον αὐτοῦ ὡς
[3, 5]	ὄνασθαι, μήτε χρημάτων τυχεῖν, μήτε	τινὸς	ἀγαθοῦ τὸ παράπαν ἐλπίδα κτήσασθαι,
[3, 6]	μάθησιν δίχα ποδηγοῦ καὶ διδασκάλου	τινὸς	ἀναλαβεῖν δυνατόν, μὴ οὐχὶ τὴν
[3, 4]	τὰ σκέλη, οὐδὲ ὅλως πρός	τινος	ἀνθρώπων παθών τι, τῶν ἀναιρεῖν
[3, 2]	ἔχει τὰ εἰρημένα, προαναφωνοῦντα προφήτου	τινὸς	ἄφιξιν καὶ εὐσέβειας νομοθέτου Μωσεῖ
[3, 6]	μνημονεύεται, τίς πώποτε διαπραξάμενος ἱστορεῖται;	τίνος	δὲ οἱ γνώριμοι καὶ τῶν
[3, 7]	διᾶραι δυνάμενοι στόμα, κἂν ἑνός	τινος	διδάσκαλοι κατέστησαν, οὐχί γε ἀνδρῶν
[3, 2]	αὐτῷ καὶ Ἡσαΐας ἀφωρισμένως περί	τινος	ἑνὸς ἐκ σπέρματος καὶ διαδοχῆς
[3, 5]	τε γὰρ διδάσκων ἐπαγγελίαν μαθήματός	τινος	ἐπαγγέλλεται, οἵ τ´ αὖ μαθηταὶ
[3, 1]	λευκὰς καὶ ἐναργεῖς ἀποδείξεις, ἐκ	τίνος	μὲν ἄρξεται τὸ εὐαγγέλιον, ὅτι
[3, 5]	καὶ μή ποτε ἡδέος ἀπολαῦσαί	τινος,	μήτε τῶν φιλτάτων ὄνασθαι, μήτε
[3, 5]	τοὺς ἀμφὶ τὸν Πέτρον χωλοῦ	τινος	(οὗτος δ´ ἦν τῶν δι´
[3, 5]	ἀναγκαῖον τῆς περὶ αὐτὸν σπουδῆς;	τίνων	δὲ καὶ διδάσκαλον ἐπεγράφοντο μαθημάτων;
[3, 6]	θεάσασθαι, οὐδ´ ἐπιλαλιαῖς, ἢ πετάλων	τινῶν	περιέργων ἐπιγραφαῖς, οὐδ´ ἄλλοις, ὧν
[3, 5]	αὔξειν τὴν ὕπαρξιν· ὅπερ τάχα	τις	ἀκούσας παρῄτητο ἂν τὸ βαρὺ
[3, 7]	θάρσους ἐμπλήσας, καὶ δὴ οἷά	τις	ἀληθῶς θεοῦ λόγος καὶ αὐτὸς
[3, 5]	δυνατόν· εἰ δὲ μὴ πείθοιτό	τις,	ἀλλ´ αὐτοί γε ὑπὲρ ὧν
[3, 3]	Πευστέον δὴ αὐτῶν, εἴ ποτέ	τις	ἄλλος τοιοῦτος πλάνος ἱστόρηται πραότητος
[3, 5]	τοιαῦτα εἶναι δοκεῖ; καὶ πείσειέ	τις	ἂν ἑαυτόν, ὡς τοιαῦτα πλασάμενοι
[3, 6]	τε τῆς ἀνωτάτω παραίτιος γεγενημένος	τίς	ἂν ἐνδίκως νομισθείη ἢ φιλοσόφων
[3, 5]	τοιάδε διδάσκοντι καὶ τοιάδε ἐπαγγελλομένῳ	τίς	ἂν τὴν ἀρχὴν προσέσχεν τὸν
[3, 3]	μὲν τῷ ἐπὶ πᾶσιν, ὥς	τις	ἀνὴρ σοφὸς ἔφη, μηδὲν τῶν
[3, 5]	ἀπάτης αὐτούς, ὡς ἂν φαίη	τις,	ἀποπλανῶντα· τί οὖν, ὅτι καὶ
[3, 4]	δεῖγμα μέγιστον ἐπικομιζομένη. Ἄλλος δέ	τις	βασιλικὸς ἀνὴρ κακῶς ἔχοντα τὸν
[3, 5]	μὲν αὐτοῖς, ὡς ἂν φαίη	τις,	γεγονότα παραίτιον ἀγαθοῦ, πάσης δὲ
[3, 6]	καὶ εἰς οὐρανοὺς ἄνοδον μαρτυρούντων.	τίς	δ´ ἂν γένοιτό σοι τούτων
[3, 6]	τοῖς πονηροῖς δαίμοσιν δουλωθῆναι ὑπομένοντες.	τίς	δ´ οὐκ οἶδεν, ὅπως σὺν
[3, 5]	σώματος ὁμοῦ καὶ ψυχῆς κατορθούμενον.	τίς	δ´ οὖν οὐκ ἂν αὐτοὺς
[3, 7]	ὡς ἐναντία λεγόντων κατέπτυσεν εἰκότως;	τίς	δ´ οὕτως ἠλίθιος ὑπῆρχεν, ὡς
[3, 7]	ζῶσιν ἦν ἐπαμῦναι ἑαυτῷ δεδυνημένον;	τίς	δὲ τοῖς ἰδιώταις καὶ εὐτελέσιν
[3, 6]	κλέος ᾄδεται τῷ ἡμετέρῳ παραπλησίως;	Τίς	δὲ τῶν ἀπ´ αἰῶνος πώποτε
[3, 2]	τὸ στόμα. τὴν γενεὰν αὐτοῦ	τίς	διηγήσεται; ὅτι αἴρεται ἀπὸ τῆς
[3, 5]	τὰς κατηγορίας, ἃς οὐκ ἄν	τις	ἔγνω τῶν μετὰ ταῦτα εἰ
[3, 2]	νομοθέτης; οὐδαμῶς. Ἀλλὰ τὰ ὅμοιά	τις	ἐκείνων Μωσεῖ διαπέπρακται; οὐκ ἔστιν
[3, 5]	τοῦ τρόπου πῶς οὐκ ἄν	τις	ἐκπλαγείη; καὶ τοῦτο τεκμηράμενος ἐκ
[3, 3]	τέλειός ἐστιν» Εἰ δὴ ταῦτά	τις	Ἑλλήνων αἰτιῷτο, ἴστω μὴ φίλα
[3, 2]	αἰνιγμάτων μέν, ὅταν λέγῃ· Κύριε,	τίς	ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ
[3, 2]	ἢ Ἰεζεκιὴλ ἢ Δανιὴλ ἤ	τις	ἕτερος τῶν δώδεκα Μωσεῖ κατέστη
[3, 6]	ἡδονῆς ἕνεκεν ἐπιβέβλητο τῇ διδασκαλίᾳ,	τίς	ἔτι χώρα περιλείπεται ὑπονοίας τοῦ
[3, 5]	θεασώμεθα. Αὐτόθεν μὲν οὖν ἄν	τις	εὖ φρονῶν πῶς οὐ πάσης
[3, 6]	ὅτι μὴ παρῆν αὐτῷ τοσαύτη	τις	εὐσεβείας δύναμις ὅση τοῖς Ἰησοῦ
[3, 6]	γοητείας; εἰ δ´ οὐδένα ἄν	τις	ἔχοι λέγειν αὐτῷ γεγονέναι ὅμοιον
[3, 7]	θαρσοῦντες ἐπὶ τοῦτο παρελευσόμεθα; ἢ	τίς	ἡμῖν ἐλπὶς ἔσται τοῦ κατορθώματος
[3, 7]	τοὺς παριόντας κἄπειτα ἐδημηγόρουν; καὶ	τίς	ἦν ἄρα αὐτοῖς τῆς δημηγορίας
[3, 7]	τίς οὐκ ἂν ἀπορήσειεν εὐλόγως,	τίς	ἦν ἄρα ὁ τῆς τῶν
[3, 6]	τῶν γνωρίμων τὸν προστάτην, ὁποῖός	τις	ἦν, βούλει διαγιγνώσκειν, ἔχεις τοῦ
[3, 6]	ὧν δεῖ τὸν διδάσκαλον ὁποῖός	τις	ἦν γνωρίζειν. Φέρε δ´ ἔτι
[3, 5]	δὲ κατέχει ὡς καὶ μεγίστη	τις	ἦν ἐκκλησία Χριστοῦ ἐν τοῖς
[3, 6]	γεγονέναι; εἰ δὲ δὴ μαγγανευτής	τις	ἦν καὶ φαρμακεύς, ἀπατεών τε
[3, 6]	ἡμῶν. Εἰ δὴ οὖν τοιόσδε	τις	ἦν, πῶς ἂν ἄλλως ἐπεχείρει
[3, 7]	δύναμις τῆς αὐτοῦ προσηγορίας τοιαύτη	τις	ἦν, ὡς φάναι τὸν ἀπόστολον,
[3, 5]	φιλόσοφον ἑλεῖν βίον. Οὕτως δέ	τις	καὶ πάσας ἁπλῶς εἰπεῖν τὰς
[3, 5]	δὲ μοχθηρός, τὸν τρόπον φιλοπαθής	τις	καὶ φιλήδονος ὤν, μόνην δὲ
[3, 5]	οὐ ψευδομαρτυρήσεις» συκοφαντῶν αὐτὸν διέβαλλέ	τις	λέγων εἰρωνείᾳ ταῦτα φάναι καὶ
[3, 5]	παρεκδεχόμενος. Ἀλλ´ ὡς οὐκ ἄν	τις	ὀκνήσειεν τῶν εὖ φρονούντων μαίνεσθαι
[3, 7]	καὶ πατρίῳ φωνῇ μετελάμβανον. Καίτοι	τίς	οὐκ ἂν ἀπορήσειεν εὐλόγως, τίς
[3, 7]	ἀναδείξας τῆς αὐτοῦ διδασκαλίας. Καὶ	τίς	οὐκ ἂν ἐξεπλάγη καὶ ἠπίστησεν
[3, 7]	πάντων θεοῦ συνεστήσαντο διδασκαλεῖα. Καίτοι	τίς	οὐκ ἂν θαυμάσειεν πρὸς ἑαυτὸν
[3, 7]	ἡ τοῦ λόγου σύστασις. Αὐτίκα	τίς	οὐκ ἂν θαυμάσειεν τὰ συμβαίνειν
[3, 7]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν διδασκαλίᾳ συνεισῆλθεν	τίς	οὐκ ἂν ὁμολογήσειεν, διανοηθεὶς ὡς
[3, 7]	κακουργοτάτοις ἐπηρτημένην διὰ σταυροῦ τιμωρίαν,	τίς	οὐκ ἂν ὡς ἐναντία λεγόντων
[3, 6]	χρῆσιν ἀδιάφορον οἱ πολλοὶ νενομίκασιν.	τίς	οὖν αἱρεῖ λόγος τοὺς τοιούσδε
[3, 6]	φαρμακέας αὐτῷ κατὰ πάντα παραπλησίους;	τίς	οὖν ἤδη πώποτε τὸ πᾶν
[3, 5]	αὐτὸ περὶ τῶν αὐτῶν λέγειν.	τίς	οὖν ὁ τούτων ἔλεγχος; εἰ
[3, 2]	τῆς γῆς Καὶ τόπος δέ	τις	πάλιν ἀφωρισμένος τῆς τοῦ προφητευομένου
[3, 2]	καρποῦ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ἀναστήσεταί	τις,	περὶ οὗ ἑξῆς φησιν ὁ
[3, 7]	εἶχον αὐτοὺς ἐπὶ τὸ φιλοπευστεῖν,	τίς	ποτ´ ἦν οὗτος οὗ τῇ
[3, 3]	παρὸν ἐκ τῶν πρόσθεν εἰρημένων	τίς	ποτε ἦν ὁ τρόπος γνῶναι
[3, 7]	περὶ αὐτοῦ δυνάμεως, εἰ λογίσαιο,	τίς	ποτε ὢν ἄρα τὴν φύσιν
[3, 5]	ποθοῦντες τὰ ἴσα παθεῖν; καὶ	τίς	πώποτ´ ἐπ´ οὐδενὶ λόγῳ πρόδηλον
[3, 6]	ἀηττήτους εἰς μακρὸν ἐπιδεῖξαι αἰῶνα,	τίς	πώποτε γοήτων διανενόηται; ὁ δὲ
[3, 6]	οἵας ὁ ἡμέτερος πεποιηκὼς μνημονεύεται,	τίς	πώποτε διαπραξάμενος ἱστορεῖται; τίνος δὲ
[3, 5]	λόγων τε καὶ μαθημάτων, εἴ	τις	τἀληθὲς διαστρέφων τὴν ἐναντίαν οἷς
[3, 5]	ἀνοσιουργῶν χαλεπωτέρους· εἰ δ´ ἐξομόσαιτό	τις	τὴν προσηγορίαν καὶ ἀρνηθείη μὴ
[3, 3]	θεολογίας> Οὕτως τοίνυν μάλιστα ἄν	τις	τὴν προσήκουσαν ἐπιμέλειαν ποιοῖτο τοῦ
[3, 5]	ἀναστάσεως ἄξιον ἐπήγετο, εἰ μή	τις	τὸ δολερὸν καὶ ὕπουλον λέγοι
[3, 6]	ζηλούντων τὸν αὐτοῦ βίον, ἔχει	τις	τοιαύτην ἐπιφέρειν διαβολήν; οὐχὶ καὶ
[3, 5]	ἀπορρήτων αὐτοῦ γεγενημένοι· σεμνὸς μέν	τις	τοῖς πολλοῖς ἐφαντάζετο, καί τι
[3, 5]	Ἕλλησι φιλοσόφων ὑποθήκας διαβάλλοι ἄν	τις	τόν τε καρτερικὸν βίον καὶ
[3, 7]	ἀλλὰ θεοῦ, κἂν μὴ λέγῃ	τις;	τοῦτ´ ἦν ἄρα καὶ οὐδὲν
[3, 7]	συγχώρησιν τῶν κρατούντων διαρκέσειν· εἴποτέ	τις	τούτων πονηρίᾳ ληφθεὶς τῷ τοῦ
[3, 6]	ἐναντίας ἡμῖν λόγῳ παριστάμενος λεγέτω,	τίς	τῶν πώποτε γοήτων κἂν εἰς
[3, 6]	ἀσύνακτα συνάγειν; γόης μὲν γάρ	τις	ὡς ἀληθῶς ἀνόσιος καὶ μιαρὸς
[3, 5]	ἀπομνημονεύματα τῶν κατὰ χρόνους ἐπί	τισιν	ἀγαθοῖς κατορθώμασι βοηθέντων συνεγράψαντο. ἢ
[3, 6]	ῥιζῶν καὶ βοτανῶν θυμιάμασιν καί	τισιν	ἄλλοις τοιουτοτρόποις ἀκέσεις τῶν παθῶν
[3, 7]	δύναμις. Παράδοξον ἴσως δόξειεν ἄν	τισιν	εἶναι τὸ μέλλον λέγεσθαι ὑφ´
[3, 6]	ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ τοιοῖσδέ	τισιν	ἔνοχος ἦν; πόθεν, ἢ πῶς,
[3, 5]	τοῦ Ἑλληνικοῦ πλείους, εἰ μή	τισιν	θαυμαστοῖς καὶ παραδόξοις ἔργοις καὶ
[3, 3]	εἰ φιλόσοφα εἰ ἀρετῆς μεστά,	τίσιν	λόγοις εὐλόγως ἂν ὁ τούτων
[3, 3]	τὸ θεῖον; ὅπως δὲ καὶ	τίσιν	λόγοις οἱ παλαιοὶ Ἑβραῖοι θύειν
[3, 7]	μέρος δὲ τοῖς προστυχοῦσι διελέγοντο.	τίσιν	οὖν καὶ ὁποίοις ἐχρῶντο λόγοις
[3, 6]	ψυχῆς αὐτῶν, καθάπτεσθαί τε καὶ	τιτρώσκειν	τὸ ἑκάστου συνειδός, ὡς μηκέτι
[3, 2]	λόγον μακρόβιον ἐσόμενον καὶ εἰς	τὸ	ἀεὶ διαρκέσοντα. Πάλιν ἀνώτερον εἰπών
[3, 5]	τί δῆτα οὖν καὶ μετὰ	τὸ	αἴσχιστον ἐκεῖνο τέλος αὐτοῦ ἐπέμενον,
[3, 6]	πράγματος, ἢ πάντως που κατὰ	τὸ	ἀκόλουθον εἰς διδασκάλους ἀναπέμπειν χρὴ
[3, 5]	ἀμφισβητήσεσιν τῶν μαρτύρων συμφωνία κυροῖ	τὸ	ἀμφιγνοούμενον (ἐπὶ στόματος» δ´ οὖν
[3, 5]	σὺν αὐτῷ διατριβῆς, καὶ τί	τὸ	ἀναγκαῖον τῆς περὶ αὐτὸν σπουδῆς;
[3, 5]	ἐκοινώνησεν. Φυλαττέσθω δ´ ἡμῖν πᾶσιν	τὸ	ἀναιδὲς καὶ ἀδιάτρεπτον, μενέτω δὲ
[3, 7]	συνηνέχθηείνου τε καὶ εἰς δεῦρο	τὸ	ἀπ´ αἰῶνος καὶ ἀπ´ αὐτῆς
[3, 5]	περιουσίας καὶ ἐν ἀτόπῳ συγχωρήσει	τὸ	ἀσύστατον τοῦ δι´ ἐναντίας λόγου
[3, 2]	καὶ οἱ ἄρχοντες συνήχθησαν ἐπὶ	τὸ	αὐτὸ κατὰ τοῦ κυρίου καὶ
[3, 5]	ἄρα συνελθόντες συνωμοσίαν τε κατὰ	τὸ	αὐτὸ πεποιημένοι συνθήκας ἔθεντο πρὸς
[3, 5]	οὐδέν ἐστιν ἢ τἀναντία κατὰ	τὸ	αὐτὸ περὶ τῶν αὐτῶν λέγειν.
[3, 5]	τάχα τις ἀκούσας παρῄτητο ἂν	τὸ	βαρὺ τοῦ προστάγματος, οἱ δὲ
[3, 1]	τοῦ πλήθους τῶν Ἰουδαίων, Πτύξας	τὸ	βιβλίον εἶπεν· σήμερον πεπλήρωται ἡ
[3, 1]	τὰς ὄψεις τοῦ σώματος διεφθαρμένοις	τὸ	βλέπειν δωρούμενος, κατὰ διάνοιαν τοῖς
[3, 5]	καὶ λέγωμεν ἑωρακέναι αὐτὸν τυφλοῖς	τὸ	βλέπειν κεχαρισμένον, ὃ οὐδείς ποθ´
[3, 6]	ἐννοῆσαι τοῦτο, ἀλλὰ καὶ κατορθῶσαι	τὸ	βουληθέν, πῶς οὐ πᾶσαν ἀνθρώπου
[3, 5]	περὶ αὐτοὺς ἐναντίον δόγμα συστήσεται;	τὸ	γὰρ ἀληθεύειν τοὺς αὐτοὺς φάναι
[3, 5]	ἀτόπου κατὰ συγχώρησιν δοθείσης, γεγυμνάσθω.	τὸ	γὰρ τοῖς ἐγγράφοις τἀναντία ὑπολαβεῖν,
[3, 3]	Ἀβραὰμ ὠνόμασεν, ἐπεὶ Χαλδαῖος ἦν	τὸ	γένος, ὡς ἱστορεῖται. Εἰ δὴ
[3, 5]	τοιῶνδε ποιητὴς ἔργων παραδόξων γέγονεν,	τὸ	γράφειν ὅτι μηδὲν μὲν ἀνθρώπινον
[3, 5]	μὴ προσήκειν αὐτοῖς τοὺς νόμους,	τὸ	δ´ ἀπαθὲς τῆς ψυχῆς περὶ
[3, 6]	καὶ σὺν εὐχαῖς καθαρωτάταις πᾶν	τὸ	δαιμόνων ἔργον ἀπελαύνειν ἡμῖν φίλον
[3, 5]	θνητῶν ἐγγόνων ἀλλ´ ἀθανάτων ὠρέχθησαν;	τὸ	δὲ ἀφιλοχρήματον αὐτῶν τοῦ τρόπου
[3, 7]	ἐπ´ ὀλίγον ἐγγυμνασάμενοι τοῖς πειρατηρίοις,	τὸ	δὲ γνήσιον καὶ εἰλικρινὲς τοῦ
[3, 6]	ἐπὶ οἰκείῳ ὀνόματι σύστασιν ποιήσασθαι.	τὸ	δὲ μὴ μόνον ἐννοῆσαι τοῦτο,
[3, 6]	Καίτοι μικρὰ ταῦτα καὶ ἀνθρώπεια·	τὸ	δὲ φάναι τὸν τῆς ἀνθρώπων
[3, 5]	ἀληθοῦς. Κακὸν γὰρ ἴσως ἀλήθεια,	τὸ	δὲ ψεῦδος ἔχει τοῦ κακοῦ
[3, 5]	ἀπίστων τάγμα, φέρε καὶ πρὸς	τὸ	δεύτερον στῖφος ἐνστῶμεν. τοῦτο δὲ
[3, 5]	ὕπουλον λέγοι τοῦ τρόπου, καὶ	τὸ	διάστροφα διδάξαι ἡμᾶς αὐτοὺς τόν
[3, 5]	ἄξιον ἐπήγετο, εἰ μή τις	τὸ	δολερὸν καὶ ὕπουλον λέγοι τοῦ
[3, 2]	εἶδος οὐδὲ κάλλος, καὶ ἦν	τὸ	εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον, ἐκλεῖπον παρὰ
[3, 7]	ταῦτα ἢ φησάντων ἂν κατὰ	τὸ	εἰκὸς ἢ διανοηθέντων τῶν τοῦ
[3, 5]	ὅτι δὴ πᾶσιν ἡμῖν μετὰ	τὸ	ἐκ νεκρῶν ἀναβιῶσαι συνεγένετο, ἑστίας
[3, 6]	αὐτῶν, καθάπτεσθαί τε καὶ τιτρώσκειν	τὸ	ἑκάστου συνειδός, ὡς μηκέτι στέγειν
[3, 6]	ὁ λόγος τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	τὸ	ἐμβριθὲς καὶ αὐστηρὸν τοῦ τρόπου·
[3, 2]	ὁ θεός τοῦτο γὰρ ἑρμηνεύει	τὸ	Ἐμμανουήλ. Τοιαῦτα περὶ τῆς εἰς
[3, 7]	πῶς οὐκ ἂν προσέθεντο μᾶλλον,	τὸ	ἐναντίον ἄπιστον εἶναι καὶ ἀδύνατον
[3, 5]	δὲ ψεῦδος ἔχει τοῦ κακοῦ	τὸ	ἐναντίον. Διὸ λέγωμεν, ὅτι καὶ
[3, 2]	σημείοις καὶ τέρασι Δέδεικται τοίνυν	τὸ	ἔνθεον πνεῦμα διὰ Μωσέως περὶ
[3, 7]	σὺ δ´ ἂν αὐτὸς καταμάθοις	τὸ	ἔνθεον τῆς περὶ αὐτοῦ δυνάμεως,
[3, 5]	γε ἐπιβουλῆς ἐσκευώρητο, μετὰ δὲ	τὸ	ἐξ ἀνθρώπων γενέσθαι ἀσμένως αὐτοὶ
[3, 2]	δεύτερον ἐν τούτοις ὁ προφήτης	τὸ	ἐπὶ τῷ Χριστῷ τὰ ἔθνη
[3, 6]	πᾶς ὁ ἐμβλέπων γυναῖκα πρὸς	τὸ	ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν
[3, 2]	προΐεσθαι προστάττει, ὑπερβὰς δὲ καὶ	τὸ	ἐπιορκεῖν τὴν ἀρχὴν μηδὲ ὀμνύναι
[3, 5]	περίοδον, ἀλλὰ καὶ προελθόντας κατορθῶσαι	τὸ	ἐπιτήδευμα; σκέψαι δὲ ὁποῖόν ἐστιν
[3, 5]	ἐφαντάσθησαν τολμῆσαι; ποίᾳ δὲ δυνάμει	τὸ	ἐπιχειρηθὲν κατώρθωσαν; ἔστω γὰρ ἐπὶ
[3, 5]	αὐτοῖς συστῆναι οἷόν τε ἦν	τὸ	ἐπιχείρημα. Κακῷ δὴ κακὸν οὔ
[3, 1]	μισθὸς αὐτοῦ μετ´ αὐτοῦ, καὶ	τὸ	ἔργον αὐτοῦ ἐναντίον αὐτοῦ. Ὡς
[3, 5]	οἷς ἔτι ταῦτα προσθεὶς ἐπὶ	τὸ	ἕτερον στῖφος τῶν συκοφαντῶν μεταβήσομαι.
[3, 1]	Ὅπως οἱ παρ´ Ἑβραίοις προφῆται	τὸ	εὐαγγέλιον ἐκήρυττον. Τοῦ δηλωθέντος μάρτυς
[3, 7]	θεωρῆσαι τοὺς λόγους. Κεκήρυκτο γοῦν	τὸ	εὐαγγέλιον ἐν βραχεῖ χρόνῳ ἐν
[3, 1]	ὡς ἂν εἰδῇς, τίνα ἔσεσθαι	τὸ	εὐαγγέλιον ἐν ὑστέροις καιροῖς εὐηγγελίζετο,
[3, 1]	εἰσόμεθα διδασκαλίαν. Πλὴν ἀλλὰ πέφανται	τὸ	εὐαγγέλιον καὶ τοὔνομα δὲ τοῦ
[3, 1]	ἀποδείξεις, ἐκ τίνος μὲν ἄρξεται	τὸ	εὐαγγέλιον, ὅτι δὴ ἐξ αὐτοῦ
[3, 7]	μέλλον εἰπών· Δεῖ γὰρ κηρυχθῆναι	τὸ	εὐαγγέλιον τοῦτο ἐν ὅλῃ τῇ
[3, 7]	ἦν ἄρα καὶ οὐδὲν ἄλλο	τὸ	ζητηθὲν αὐτὸ ἐκεῖνο, ὁποίᾳ δυνάμει
[3, 5]	ἐπὶ πᾶσι τούτοις σπουδάζειν καὶ	τὸ	ἦθος μάλ´ εὐφυῶς ἐπικρύπτεσθαι προσχήματι
[3, 5]	τὴν τῶν ἱερῶν γραφῶν ἀλήθειαν,	τὸ	ἦθος τῶν τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν
[3, 7]	οὗ τῇ δυνάμει καὶ προσηγορίᾳ	τὸ	θαῦμα γέγονεν· εἶτα διδάσκοντες ηὕρισκον
[3, 2]	τρόπον γενέσεως καὶ τῆς παρθένου	τὸ	θαῦμα καὶ βίου τρόπον, ἀκόλουθον
[3, 2]	προείρητο. Τῆς δὲ γενέσεως αὐτοῦ	τὸ	θαῦμα ποτὲ μὲν δι´ αἰνιγμάτων,
[3, 1]	εὐηγγελίζετο, ὁμοῦ τε τῶν προφητῶν	τὸ	θαῦμα τῆς τῶν μελλόντων προγνώσεως,
[3, 5]	ἴσων τοῖς προειρημένοις τῆς εἰς	τὸ	θεῖον εὐσεβείας ἕνεκα τυχεῖν, ἔτι
[3, 3]	τὸν ὀρθὸν λόγον ἤμελλον θεραπεύειν	τὸ	θεῖον; ὅπως δὲ καὶ τίσιν
[3, 3]	μηδὲ τοῖς ἀπὸ γῆς ἀναθυμιωμένοις	τὸ	θεῖον τιμᾶν διετάξατο, ταπεινὰ μὲν
[3, 5]	ἐναντίας πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν καὶ	τὸ	θεοῖς μὲν τοῖς ἐξ αἰῶνος
[3, 2]	τὸ φονεύειν μόνον, ἀλλὰ καὶ	τὸ	θυμοῦσθαι ἀπαγορεύει, ἀντὶ τοῦ μὴ
[3, 6]	ἐκτὸς κινδύνου τὸν αὐτὸ μόνον	τὸ	θῦσαι πρὸς αὐτῶν βεβιασμένον. Εἰ
[3, 2]	πικρᾶς τῆς ὑπ´ Αἰγυπτίοις δουλείας	τὸ	Ἰουδαίων ἔθνος εἰς ἐλευθερίαν μετεστήσατο.
[3, 7]	καθῄρητο. Ἐξ ἐκείνου τε καὶ	τὸ	Ἰουδαίων ἔθνος Ῥωμαίων δοῦλον γέγονεν,
[3, 2]	αὐτὸς εἰς ἀνθρώπους παρῆν καὶ	τὸ	Ἰουδαίων καθῄρητο βασίλειον· ἐκλελοίπει δὲ
[3, 7]	ἀξιόπιστον, ἀλλ´ οὐδὲ πιθανὸν εἰς	τὸ	κἂν ἕνα τινὰ τῶν ἠλιθίων
[3, 7]	προύθετο, καὶ τούτῳ πράττειν ἐνεδίδου	τὸ	καταθύμιον, ὁμοῦ μὲν εἰς ἔνδειξιν
[3, 2]	ἁμαρτίαις ἡμῶν. Καὶ αὐτὸς διὰ	τὸ	κεκακῶσθαι οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα·
[3, 4]	σου, καὶ περιπάτει» ὁ δὲ	τὸ	κελευσθὲν ἐποίει. τυφλοῖς δὲ πάλιν
[3, 6]	μὴ οὐχὶ κἀκείνων εἰσέτι νῦν	τὸ	κλέος ᾄδεται τῷ ἡμετέρῳ παραπλησίως;
[3, 7]	Λόγισαι γὰρ ὡς, εἰ μηδὲν	τὸ	κωλῦον ἦν τοὺς περὶ τὴν
[3, 6]	μὲν τῆς τοῦ διδασκάλου περὶ	τὸ	μάθημα κατορθώσεως εἶεν ἂν μάρτυρες·
[3, 2]	μακρόβιον Οὐ πᾶσι γὰρ ἐφεῖται	τὸ	μακρόβιον τοῦ Χριστοῦ σπέρμα συνιδεῖν
[3, 7]	τοῦ ἐπὶ πάντων ἔργον ἦν,	τὸ	μείζονι φόβῳ τῆς ἀνωτάτω ἀρχῆς
[3, 7]	καὶ θεσπίζει εὖ μάλα ἀκριβῶς	τὸ	μέλλον εἰπών· Δεῖ γὰρ κηρυχθῆναι
[3, 7]	ἴσως δόξειεν ἄν τισιν εἶναι	τὸ	μέλλον λέγεσθαι ὑφ´ ἡμῶν. τὸν
[3, 0]	προφητικαὶ παρ´ αὐτοῖς γραφαί, προλαβοῦσαι	τὸ	μέλλον, τῆς ἡμετέρας διὰ Χριστοῦ
[3, 2]	παρὰ Μωσεῖ φερομένοις διαστέλλων, καὶ	τὸ	μὲν Ἔσται ὁ ἀνιστάμ? θνη
[3, 2]	Ὡς ῥίζαν ἀπὸ γῆς ἀβάτου	τὸ	μὲν οὖν παιδίον τὸ Τιθιζόμενον
[3, 3]	δὴ γνωρίζειν καὶ τιμᾶν κατὰ	τὸ	μέτρον τῆς ἀξίας ἐδιδάχθημεν, μόνῳ
[3, 7]	ἐνθυμηθείς, ὡς οὐκ ἀνθρώπινον ἦν	τὸ	μηδ´ ἄλλοτε ὑπὸ μίαν τὴν
[3, 6]	θεοῦ, πῶς οὐχ ἕπεται τούτοις	τὸ	μηδὲν μὲν ἡγεῖσθαι κατὰ γοητείαν
[3, 5]	σκέψαι δὲ ὁποῖόν ἐστιν καὶ	τὸ	μηδένα μηδαμοῦ διάφωνον ἐξενεγκεῖν περὶ
[3, 3]	δεῖ ἐπιορκεῖν· Ἔστω γὰρ ὑμῶν	τὸ	ναὶ ναί, τὸ οὒ οὔ»
[3, 2]	διὰ μέσης τῆς θαλάσσης κατὰ	τὸ	ξηρόν, καὶ τὸ ὕδωρ αὐτοῖς
[3, 7]	ἐπὶ μόνης τῆς οἰκείας γῆς	τὸ	οἰκεῖον ἐπάγγελμα συνεστήσατο, καὶ τοὺς
[3, 2]	καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσι	τὸ	ὄνομα αὐτοῦ μεθ´ ἡμῶν ὁ
[3, 5]	τὰ περὶ τῶν μελλόντων διὰ	τὸ	ὄνομα αὐτοῦ συμβήσεσθαι αὐτοῖς, ἐν
[3, 5]	ὁμολογοῦντι, κολάζουσιν ὅμως αἰκιζόμενοι διὰ	τὸ	ὄνομα αὐτοῦ ὡς πάντων ἀνοσιουργῶν
[3, 7]	δὴ Ἐχαρίσατο αὐτῷ ὁ θεὸς	τὸ	ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα,
[3, 6]	τῆς οἰκείας φύσεως, τοῦ Ἰησοῦ	τὸ	ὄνομα φρίττει, ὑπεξίσταταί τε καὶ
[3, 3]	γὰρ ὑμῶν τὸ ναὶ ναί,	τὸ	οὒ οὔ» πῶς ἂν πλάνος
[3, 3]	προαγαγὼν ἐξήπλωσεν, ὥστε μηκέτι κατὰ	τὸ	παλαιὸν βραχεῖς τινας καὶ ἀριθμῷ
[3, 2]	ὀνομάζεσθαι, σφόδρα θαυμαστῶς καὶ προφητικῶς	τὸ	πᾶν ἔθνος Ἰουδαίων ὠνόμασεν, ὥσπερ
[3, 2]	ἀπὸ βασιλικῆς φυλῆς τῆς Ἰούδα	τὸ	πᾶν Ἰουδαίων ἔθνος ἐχρημάτιζεν, ὡς
[3, 6]	παραπλησίους; τίς οὖν ἤδη πώποτε	τὸ	πᾶν Χριστιανῶν γένος ἐκ τῆς
[3, 2]	καὶ Αἰγυπτιακῆς εἰδωλολατρείας εἰς ἐλευθερίαν	τὸ	πάντων ἀνθρώπων γένος ἀνεκαλέσατο. Πάλιν
[3, 2]	καὶ οὐ πρότερον ἀλλὰ μετὰ	τὸ	παραδοθῆναι εἰς θάνατον τὴν ψυχὴν
[3, 5]	χρημάτων τυχεῖν, μήτε τινὸς ἀγαθοῦ	τὸ	παράπαν ἐλπίδα κτήσασθαι, εἰκῆ δὲ
[3, 5]	δὲ τὴν Ἀρμενίων, ἑτέρους δὲ	τὸ	Πάρθων ἔθνος, καὶ αὖ πάλιν
[3, 5]	μαρτυρίας, διὸ καὶ ἀδεῶς ἐπὶ	τὸ	περὶ αὐτοῦ κήρυγμα προελθεῖν; ἀλλ´
[3, 5]	καὶ σεμνοτέροις ἀπιστεῖν. Καὶ πόθεν	τὸ	περὶ αὐτοὺς ἐναντίον δόγμα συστήσεται;
[3, 5]	τὸν διδάσκαλον ἐμαρτύρησαν. Τί δὲ	τὸ	πιθανὸν τοῦ νομίζειν συμφώνως ἅπαντας
[3, 5]	δὲ πῶς οὐ μεστὸν ἐκπλήξεως,	τὸ	πλάνους ἄνδρας καὶ ἰδιώτας, μήτε
[3, 4]	μέγα, καὶ τῷ πατρὶ παρατιθεὶς	τὸ	πνεῦμα, εἰπὼν αὐτοῖς ῥήμασιν Πάτερ
[3, 4]	Πάτερ εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι	τὸ	πνεῦμά μου» οὕτως ἄφετος καὶ
[3, 7]	αὐτοῖς εὐχερὴς ὁ λόγος πρὸς	τὸ	ποιῆσαι ῥᾳδίως συγκαταθέσθαι τοὺς ἀκούοντας
[3, 1]	ἐναντίον αὐτοῦ. Ὡς ποιμὴν ποιμανεῖ	τὸ	ποίμνιον αὐτοῦ, καὶ ἐν τῷ
[3, 6]	μὲν καὶ ἔργον εὑρεῖν ἐδόκει	τὸ	πρᾶγμα, καὶ ἦν ὡς ἀληθῶς
[3, 5]	καὶ μὴ ἐφ´ ἡσυχίας βάλλεσθαι	τὸ	πρᾶγμα· κηρύττειν δ´ εἰς πάντας
[3, 2]	καὶ θηριωδεστάτων ἀνθρώπων τὴν ἐπὶ	τὸ	πρᾶον καὶ ἥμερον διὰ τῆς
[3, 7]	μὲν γὰρ τῆς εὐσεβείας ἀθληταὶ	τὸ	πρὶν ἀνθρώποις γε τοῖς πᾶσιν
[3, 4]	ἔνσωμον, αὐτὸν ἐκεῖνον, οἷος καὶ	τὸ	πρὶν ἦν, τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς,
[3, 5]	τὰ τούτων ἔτι μοχθηρότερα, διὰ	τὸ	προαλὲς τῆς κακίας καὶ αὐτοδίδακτον
[3, 7]	ἀφόβως ἤδη καὶ ἐπ´ ἀδείας	τὸ	προκείμενον ἤνυον, τὴν πορείαν αὐτοῖς
[3, 2]	μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε	τὸ	πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος,
[3, 2]	Μωσέως ἀπὸ τοῦ ὄρους κατιόντος	τὸ	πρόσωπον ἑωρᾶτο πλήρης δόξης. Γέγραπται
[3, 5]	ἡμῖν ἐπὶ τοσοῦτον εἰρημένων πρὸς	τὸ	πρῶτον τῶν ἀπίστων τάγμα, φέρε
[3, 2]	αὐτῶν ὥσπερ σέ, καὶ δώσω	τὸ	ῥῆμά μου ἐν τῷ στόματι
[3, 2]	αὐτοῖς ὥσπερ σέ, καὶ δώσω	τὸ	ῥῆμά μου ἐν τῷ στόματι
[3, 3]	τὸν πάντων δημιουργὸν θεὸν ἀνῆγον	τὸ	σέβας, τί δεῖ πλάνον οὐχὶ
[3, 5]	Πάρθων ἔθνος, καὶ αὖ πάλιν	τὸ	Σκυθῶν, τινὰς δὲ ἤδη καὶ
[3, 2]	τοῦτο παριστὰς διὰ τοῦ Καὶ	τὸ	σπέρμα σου ἔθνη κληρονομήσει» Πλείονος
[3, 2]	εἰς τὰ ἀριστερὰ ἐκπέτασον· καὶ	τὸ	σπέρμα σου ἔθνη κληρονομήσει» ταῦτα
[3, 2]	κείροντος ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει	τὸ	στόμα. τὴν γενεὰν αὐτοῦ τίς
[3, 2]	διὰ τὸ κεκακῶσθαι οὐκ ἀνοίγει	τὸ	στόμα· ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν
[3, 5]	ὁ προδοὺς αὐτὸν φιλήματι, τολμήσας	τὸ	σύμβολον ἐνδείξασθαι τῆς προδοσίας, ἀπελιθώθη
[3, 2]	Πλὴν ἀλλὰ τῆς Ἡσαΐου προφητείας	τὸ	συμπέρασμα τὴν πάλαι στεῖραν καὶ
[3, 5]	καὶ πλανᾶν; τοῦτο γὰρ ἦν	τὸ	συμφέρον καὶ τὸ φέρεσθαι ἐξ
[3, 5]	λόγοις ἐχρήσαντο πρὸς ἀλλήλους εἰς	τὸ	σύμφωνα περὶ αὐτοῦ πλάσασθαι; ἐξ
[3, 7]	ἔθνος Ῥωμαίων δοῦλον γέγονεν, καὶ	τὸ	Σύρων ὡσαύτως, Καππαδόκων τε καὶ
[3, 4]	μόνον ἑκὼν παρεδίδου τοῖς ἐπιβουλεύουσι	τὸ	σῶμα, ἀνωρθοῦτο μὲν ἀπὸ γῆς
[3, 7]	θεηλάτοις μάστιξιν οἰστρούμενοι καὶ πᾶν	τὸ	σῶμα δεινοῖς καὶ ἀνιαροῖς πάθεσιν
[3, 4]	ποιητὴς ἔργων, τοτὲ μὲν λεπροὺς	τὸ	σῶμα δυνάμει θείᾳ καθαίρων, τοτὲ
[3, 5]	κατ´ οὐδέν. ἆρ´ οὖν οἵδε	τὸ	τέλος οὐ συνεωράκεσαν τοῦ διδασκάλου
[3, 5]	Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ	τὸ	τελώνιον, Ματθαῖον ὀνόματι, καὶ εἶπεν
[3, 2]	ἀσυγκρίτῳ ὑπεροχῇ καὶ διαφέρων ἀναφανῇ,	τὸ	τηνικάδε καὶ τὰ περὶ τῆς
[3, 7]	παιδείας; ἀλλὰ τοῦτ´ ἦν ἄρα	τὸ	τῆς ἐνθέου βουλῆς καὶ τῆς
[3, 2]	ἀβάτου τὸ μὲν οὖν παιδίον	τὸ	Τιθιζόμενον καὶ Θηλάζον ἄντικρυς τὴν
[3, 2]	προῆλθεν ἡ εὐλογημένη ῥίζα, καὶ	τὸ	Τιθιζόμενον καὶ Θηλάζον παιδίον. Ἀλλὰ
[3, 7]	ἀθλητῶν, ὁμοῦ δὲ καὶ εἰς	τὸ	τοῖς πᾶσιν φανερὸν καταστῆναι, ὅτι
[3, 2]	Μωσῆς, πρὸς τὸν λαὸν διερμηνεύων	τὸ	τοῦ θεοῦ λόγιον, φησίν· Προφήτην
[3, 5]	ὁ τυχὼν ἐπανίσταται τοῖς πρεσβεύουσι	τὸ	τοῦ Ἰησοῦ ὄνομα. Καὶ πάλιν
[3, 5]	πρᾶγμα· κηρύττειν δ´ εἰς πάντας	τὸ	τοῦ Ἰησοῦ ὄνομα, καὶ τὰς
[3, 3]	ἂν ὁ τούτων διδάσκαλος ἐπιγραφείη	τὸ	τοῦ πλάνου ὄνομα; Ἀλλὰ ταῦτα
[3, 5]	περιβληθέντα, καὶ τέλος αὐτὸν αὐτὸ	τὸ	τοῦ σταυροῦ τρόπαιον ἐπικομίζοντα, ἐν
[3, 5]	τῶν μαθητῶν ἐξαριθμούμενος, αὐτὸς ἑαυτῷ	τὸ	τοῦ τελώνου ὄνομα προστίθησιν. Λέγει
[3, 2]	ἡ ψυχὴ ὄψεται σπέρμα μακρόβιον»	τὸ	τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τὴν αἰώνιον
[3, 3]	αὐτοῦ δυνάμεως ἐπαιδεύθησαν; Ἀλλὰ δὴ	τὸ	τρίτον σκεψώμεθα, μή ποτ´ ἄρα
[3, 4]	μὴν κατ´ αὐτὸ τοῦ σταυροῦ	τὸ	τρόπαιον ὁμοίως τοῖς λοιποῖς κακούργοις
[3, 5]	τί με χρὴ μυρία συναγαγεῖν	τὸ	τῶν ἀποστόλων τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[3, 5]	στῖφος ἐνστῶμεν. τοῦτο δὲ ἦν	τὸ	τῶν συνομολογούντων μὲν τὸν Ἰησοῦν
[3, 2]	θαλάσσης κατὰ τὸ ξηρόν, καὶ	τὸ	ὕδωρ αὐτοῖς τεῖχος ἐκ δεξιῶν
[3, 2]	τὴν θάλασσαν ξηράν, καὶ ἐσχίσθη	τὸ	ὕδωρ, καὶ διῆλθον οἱ υἱοὶ
[3, 7]	αὐτῷ ὁ θεὸς τὸ ὄνομα	τὸ	ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν
[3, 5]	γὰρ ἦν τὸ συμφέρον καὶ	τὸ	φέρεσθαι ἐξ ἐναντίας πᾶσι τοῖς
[3, 5]	ὁ Ματθαῖος δι´ ὑπερβολὴν ἐπιεικείας	τὸ	φιλάληθες ὑποφαίνων τοῦ ἰδίου τρόπου
[3, 5]	ἀρχήν, ἢ ὡς ἀνθρωπεία φύσις	τὸ	φιλόζωον οἰκεῖον κεκτημένη δύναιτ´ ἄν
[3, 7]	οὕτως προθύμους εἶχον αὐτοὺς ἐπὶ	τὸ	φιλοπευστεῖν, τίς ποτ´ ἦν οὗτος
[3, 3]	τῶν ὑπαρχόντων ἐνδεέσι κοινωνεῖν καὶ	τὸ	φιλόπονον καὶ κοινωνικὸν περὶ πολλοῦ
[3, 2]	ἡμῶν ἐπιτείνων τὸν νόμον οὐ	τὸ	φονεύειν μόνον, ἀλλὰ καὶ τὸ
[3, 5]	Χριστιανῶν οὐκ {ἐπέλ{ ε} ιπεν	τὸ	φῦλον. Εἰ τοίνυν καὶ κατὰ
[3, 2]	ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς	τὸ	φῶς Πάλιν Μωσῆς λεπρὸν ἐκαθάρισε.
[3, 1]	πάλαι περὶ τὴν ἀλήθειαν ἀμβλυωποῦσι	τὸ	φῶς τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας παρέχων
[3, 5]	πρὸς ἡμῶν ἐκθειαζομένου. τείνωμεν δὲ	τὸ	ψεῦδος μὴ ἐπὶ μόνους τοὺς
[3, 3]	τῷ δόγματι συνηρέσθησαν. Σεμνύνονταί γέ	τοι	καὶ αὐτῶν Ἑλλήνων οἱ λογιώτατοι
[3, 5]	θανάτου ὁμοφροσύνη; ἀνδρὶ δὲ γόητι	τοιάδε	διδάσκοντι καὶ τοιάδε ἐπαγγελλομένῳ τίς
[3, 5]	δὲ γόητι τοιάδε διδάσκοντι καὶ	τοιάδε	ἐπαγγελλομένῳ τίς ἂν τὴν ἀρχὴν
[3, 6]	δὲ τοσάσδε καὶ παραδόξους εὐεργεσίας	τοιάσδε,	οἵας ὁ ἡμέτερος πεποιηκὼς μνημονεύεται,
[3, 3]	Προπαρασκευῇ πεποιήμεθα διὰ πλείστων ἀποδείξεις.	Τοιαῦτα	ἄττα τυγχάνει καὶ ἐν τοῖς
[3, 5]	αὐτὸν πολιτείας εἰς αὐτοὺς ἐνετίθετο.	τοιαῦτα	δὲ ἦν καὶ τὰ περὶ
[3, 5]	καὶ ἀληθοῦς ἐχόμενα λόγου τὰ	τοιαῦτα	εἶναι δοκεῖ; καὶ πείσειέ τις
[3, 4]	ἁπάντων τῆς ἀνωτάτω θεοσεβείας ἀπέφηνεν.	Τοιαῦτα	ἦν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν τὰ
[3, 5]	ἀκολασίας, τούς τε μαθητὰς αὐτοῦ	τοιαῦτα	παρ´ αὐτοῦ δεδιδαγμένους παντορέκτας γεγονέναι
[3, 5]	ἐκ συνθήματος ὁμοῦ πάντα τὰ	τοιαῦτα	πεπλάσθαι, ἔπειτα ῥημάτια περὶ αὐτοῦ
[3, 2]	τοῦτο γὰρ ἑρμηνεύει τὸ Ἐμμανουήλ.	Τοιαῦτα	περὶ τῆς εἰς ἀνθρώπους γενέσεως
[3, 5]	πείσειέ τις ἂν ἑαυτόν, ὡς	τοιαῦτα	πλασάμενοι καὶ συνθέμενοι ἀλλήλοις εὐτελεῖς
[3, 6]	μαθητείας εἰκότως, εἰ αὐτοῖς μὲν	τοιαῦτα	σεμνῶς νομοθετοῦντα ἑώρων, αὐτὸν δὲ
[3, 6]	τῆς ἀνθρώπων εὐσεβείας ἀληθοῦς διδάσκαλον	τοιαῦτα	τεθαυματουργηκότα, καθ´ ὃν ἐπεδήμει τῷ
[3, 5]	πήραν εἰς ὁδόν καὶ τὰ	τοιαῦτα,	τῇ δὲ πάντα διοικούσῃ προνοίᾳ
[3, 6]	ἀθανασίας λόγους; εἰ μὲν δὴ	τοιαῦτά	τινα ἦν ἰδεῖν καὶ περὶ
[3, 6]	καὶ καινοῦ γόητος τὰ κατορθώματα,	τοιαῦτα	τοῦ νομιζομένου πλάνου τὰ γοητεύματα,
[3, 3]	μὲν ἠθικώτερα τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ	τοιαῦτα.	Φέρε δὲ σκεψώμεθα, μὴ ἄρα
[3, 6]	ἐπεδήμει τῷ βίῳ χρόνον, καὶ	τοιαύτας	παραδόξους τεραστείας πεποιηκότα, ἃς ἀρτίως
[3, 7]	ἢ θεοῦ λόγον (διὸ καὶ	τοιαύτας	τεραστίας δυνάμεις πεποιηκέναι οἷα θεόν)
[3, 7]	ἡ δύναμις τῆς αὐτοῦ προσηγορίας	τοιαύτη	τις ἦν, ὡς φάναι τὸν
[3, 6]	τὸν αὐτοῦ βίον, ἔχει τις	τοιαύτην	ἐπιφέρειν διαβολήν; οὐχὶ καὶ τυφλῷ
[3, 5]	οὐδενὶ λόγῳ πρόδηλον ἕλοιτ´ ἂν	τοιαύτην	τιμωρίαν; καὶ μὴν δεδόσθω τιμᾶν
[3, 6]	τε καὶ γόης, πῶς ἂν	τοιαύτης	διδασκαλίας· πᾶσι τοῖς ἔθνεσι κατέστη
[3, 3]	δ´ ἄρα βουληθείη εἶναι φύσεως	τοιαύτης,	ψυχὴν δὲ ἀθάνατον ἔχαι καὶ
[3, 6]	πολλῶν ἐπιβλαβεῖς ὁμιλίας. Εἰ μήτε	τοιγαροῦν	δόξης μήτε χρημάτων μήτε ἡδονῆς
[3, 7]	δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε» Συνορᾷς	τοιγαροῦν	καὶ αὐτὸς ὅπως κεκράτηκεν ὁ
[3, 2]	τοῦ οἴκου διελέσθαι σκῦλα» Εἰκότως	τοιγαροῦν	καὶ ἐνταῦθα περὶ τοῦ Χριστοῦ
[3, 6]	αἴτιος τῆς τοσαύτης ἀρετῆς) ὥρα	τοιγαροῦν	ὁμολογεῖν ξένην τινὰ καὶ θείαν
[3, 7]	δυσωπείτω τῶν οἰκείων ῥήματα. Ἔχεις	τοιγαροῦν	τὸν ἡμέτερον σωτῆρα Ἰησοῦν τὸν
[3, 2]	αὐτοῦ δεῖξαι αὐτῷ φῶς» Ἐπεὶ	τοίνυν	βεβούλευται κύριος ὁ τῶν ὅλων
[3, 5]	ε} ιπεν τὸ φῦλον. Εἰ	τοίνυν	καὶ κατὰ τὸν ἱστορικὸν μαρτυρεῖται
[3, 3]	Ἀπολλωνίου τοῦ Τυανέως θεολογίας> Οὕτως	τοίνυν	μάλιστα ἄν τις τὴν προσήκουσαν
[3, 2]	περὶ ἑνὸς ὡρισμένως ἀναφωνεῖ. τίνα	τοίνυν	ὁ χρησμὸς θεσπίζει Μωσεῖ παραπλήσιον
[3, 6]	περὶ τούτου ὑπονοίας ἐτύγχανον; ὅτε	τοίνυν	οἱ μαθηταὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[3, 5]	ἀληθείᾳ τοῖς ῥήμασι χρωμένους. Πευστέον	τοίνυν,	τίνα ἂν ἔχοι λόγον τοὺς
[3, 2]	τοῖς σημείοις καὶ τέρασι Δέδεικται	τοίνυν	τὸ ἔνθεον πνεῦμα διὰ Μωσέως
[3, 2]	ἐστιν ἡμῖν ἐποπτεῦσαι, ποιησόμεθα. Ἐπεὶ	τοίνυν	τῶν ἀπίστων οἱ πλείους γόητα
[3, 6]	νομιζομένου πλάνου τὰ γοητεύματα, καὶ	τοιοίδε	οἱ τοῦ Ἰησοῦ μαθηταί, ἀφ´
[3, 5]	συνθήκαις; ἢ μή ποτε τοῖς	τοιοῖσδε·	Ἄνδρες φίλοι, τὸν μὲν δὴ
[3, 5]	ἠξιωμένοι. Φέρε οὖν ἴδωμεν, εἰ	τοιοῖσδε	οὖσιν αὐτοῖς συστῆναι οἷόν τε
[3, 6]	Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ	τοιοῖσδέ	τισιν ἔνοχος ἦν; πόθεν, ἢ
[3, 6]	κύριος ἡμῶν. Εἰ δὴ οὖν	τοιόσδε	τις ἦν, πῶς ἂν ἄλλως
[3, 5]	αὐτοὶ καὶ μακαρίζοιντο, οἷα μαθηταὶ	τοιοῦδε	γενέσθαι ἠξιωμένοι. Φέρε οὖν ἴδωμεν,
[3, 6]	τίς οὖν αἱρεῖ λόγος τοὺς	τοιούσδε	διδασκάλου γόητος καὶ πλάνου μαθητὰς
[3, 7]	θαυμάσειεν τὰ συμβαίνειν κατὰ τοὺς	τοιούσδε	καιροὺς εἰωθότα; οἱ μὲν γὰρ
[3, 5]	παρεσχηκέναι; Οἱ δέ γε τοὺς	τοιούσδε	πεπλάσθαι καὶ κατεψεῦσθαι νομίζοντες, καὶ
[3, 6]	τῆς προτέρας αὐτῶν μοχθηρίας ἀπεργάζεσθαι.	τοιοῦτοι	δὲ καὶ οἱ πρὸς αὐτῶν
[3, 6]	αὐτῶν, καὶ εὗρον μυριάδας πέντε»	τοιοῦτοι	δή τινες οἱ τοῦ σωτῆρος
[3, 6]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν πεφήνασιν γεγονότες	τοιοῦτοι,	πῶς οὐ πολὺ πρότερον ὁ
[3, 5]	ἐν τοῖς ἐνδοξοτέροις εἶεν ἂν	τοιοῦτοι.	τοὺς γὰρ ἅπαξ ψεύδεσθαι προελομένους
[3, 6]	καὶ αὐτοὶ τυγχάνομεν μάρτυρες συγγενόμενοι	τοιούτοις,	καὶ αὐτοῖς ἔργοις ἀλλ´ οὐ
[3, 5]	καὶ γόης, οὐκ ἀγνοοῦντες αὐτὸν	τοιοῦτον,	ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ χείρονι μοχθηρίας
[3, 5]	τῶν εὖ φρονούντων μαίνεσθαι τὸν	τοιοῦτον	ἀποφήνασθαι, οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν
[3, 2]	Ἀλλ´ οἷος ἐφάνη τῷ βίῳ,	τοιοῦτον	αὐτὸν καὶ ἐθέσπισαν ἔσεσθαι, τῆς
[3, 5]	ἔργων γέγονεν ποιητής, μηδὲν μὲν	τοιοῦτον	αὐτῷ συνεγνωκότες, ἑαυτοῖς δὲ τὰ
[3, 6]	χρόνων ἢ καὶ μετὰ ταῦτα	τοιοῦτον	ἢ καὶ παραπλήσιον τετόλμηται, ὡς
[3, 6]	ἀπόρρητα, παρ´ ὧν συλλεξάμενον, ἄνδρα	τοιοῦτον,	οἷον ὁ λόγος παρίστησιν, ἀποδειχθῆναι.
[3, 4]	αὐτοῖς καὶ μηδὲν καθόλου γεγονέναι	τοιοῦτον	πρὸς αὐτοῦ φάσκουσιν, ἢ γεγονέναι
[3, 7]	φιλόσοφος μὴ Ἕλλην μὴ βάρβαρος,	τοιοῦτόν	τι διανοηθεὶς ἱστορεῖται, ἀλλ´ οὐδ´
[3, 6]	ἀρτίως διεξήλθομεν, ἐκ τοῦ αὐτομάτου	τοιοῦτον	φῦναι, μήτε παρὰ παλαιῶν ἐρανισάμενον
[3, 2]	ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι μηδὲ ἐφάνη	τοιοῦτος.	Ἀλλ´ οἷος ἐφάνη τῷ βίῳ,
[3, 6]	ἄθεος καὶ ἄδικος καὶ ἀσεβής;	τοιοῦτος	δὲ ὢν πόθεν ἢ πῶς
[3, 6]	οὐδ´ ὁ διδάσκαλος ἦν ἄρα	τοιοῦτος.	Ἵνα δὲ μὴ ἐξ ἀγράφων
[3, 3]	αὐτῶν, εἴ ποτέ τις ἄλλος	τοιοῦτος	πλάνος ἱστόρηται πραότητος καὶ ἐπιεικείας
[3, 7]	ἁψίδων οἰκήτορα. Ὁ δὴ οὖν	τοιοῦτος	πῶς ἂν ἄλλως τῶν παραδόξων
[3, 6]	βοτανῶν θυμιάμασιν καί τισιν ἄλλοις	τοιουτοτρόποις	ἀκέσεις τῶν παθῶν ἑαυτοῖς πορίζειν.
[3, 6]	ἀνακαλούμενος ἀποδείκνυται καὶ τοὺς φοιτητὰς	τοιούτους	εἶναι παρασκευάζων, καὶ εἰ σώφρων
[3, 6]	ὑποχειρίους εἶναι παρεσκεύασεν. Ὁ δὴ	τοιούτους	ἡμᾶς προαγαγὼν πῶς ἂν αὐτὸς
[3, 6]	πώποτε γόης, βάρβαρος ἢ Ἕλλην,	τοιούτων	κατέστη διδάσκαλος φοιτητῶν καὶ τοιούτων
[3, 6]	τοιούτων κατέστη διδάσκαλος φοιτητῶν καὶ	τοιούτων	νόμων καὶ λόγων αὐθέντης, οἵων
[3, 6]	καὶ διδασκάλων αὐτοδίδακτος καὶ αὐτομαθὴς	τοιούτων	πραγμάτων εὑρετὴς ἀναπέφηνεν; καὶ μὴν
[3, 5]	ἐξέστη τῆς ἑταιρίας, οὐδ´ ἀντεκήρυξε	τοῖς	ἄλλοις εἰς φῶς ἀγαγὼν τὰ
[3, 5]	ἐμάνθανον; παρῄνει δ´ αὐτοῖς πρὸς	τοῖς	ἄλλοις τῆς ἀληθείας οὕτως ἔχεσθαι
[3, 5]	αὐτῶν πάντας, φάσκων ἐναντίως μὲν	τοῖς	ἀναγεγραμμένοις διατεθεῖσθαι αὐτοὺς καὶ ἀναβεβιωκέναι,
[3, 5]	μή· καὶ εἰ μόνοις τούτοις	τοῖς	ἀνδράσιν ἀπιστητέον, καὶ τοῖς πᾶσιν,
[3, 4]	θαλάσσῃ καὶ τῷ κλύδωνι καὶ	τοῖς	ἀνέμοις, καὶ πάντα γε ἔστη
[3, 2]	ἡ ψυχὴ αὐτοῦ καὶ ἐν	τοῖς	ἀνόμοις ἐλογίσθη, καὶ αὐτὸς ἁμαρτίας
[3, 2]	τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ ἐν	τοῖς	ἀνόμοις λογισθῆναι, θεσπίζεται. Διὰ ταῦτα
[3, 6]	ἀληθῶς πλάνος τοῖς ἀπειρημένοις καὶ	τοῖς	ἀνοσίοις ἑαυτὸν ἐπιδίδωσιν ἀνοσίων καὶ
[3, 3]	καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς διδάσκαλος	τοῖς	ἀπατωμένοις γεγονὼς αἴτιος, καὶ εἰ
[3, 6]	γόης καὶ ὡς ἀληθῶς πλάνος	τοῖς	ἀπειρημένοις καὶ τοῖς ἀνοσίοις ἑαυτὸν
[3, 5]	οὖν μηδὲν τῆς ἀληθείας ἐν	τοῖς	ἀπεμφαίνουσι καὶ σκυθρωποῖς παραχαράξαντες πῶς
[3, 3]	μηδ´ αἵμασι καὶ πυρὶ μηδὲ	τοῖς	ἀπὸ γῆς ἀναθυμιωμένοις τὸ θεῖον
[3, 6]	μετ´ ἐπιθυμίας ἀκολάστου, φήσαντα· Ἐρρέθη	τοῖς	ἀρχαίοις, οὐ μοιχεύσεις· ἐγὼ δὲ
[3, 3]	πάσης κακίας διὰ τὰς ἐπηρτημένας	τοῖς	ἀσεβέσι τιμωρίας; Ἐν τοῖς δογματικοῖς
[3, 3]	κολάσεις τε καὶ τιμωρίας ἀπαραιτήτους	τοῖς	ἀσεβέσιν ὑπογράφων τοῖς τε εὐσεβέσιν
[3, 2]	καὶ ἀγωγήν τινα θεοσεβοῦς βίου	τοῖς	αὐτοῖς διαταξάμενος νομοθέτης αὐτοῖς εὐσεβοῦς
[3, 3]	φιλοσόφων δὲ οἱ μάλιστα διαφανεῖς	τοῖς	αὐτοῖς συνηνέχθησαν, γεννητὸν καὶ αὐτὸν
[3, 7]	αὐτοῦ δυνάμεως τὴν ἀρετὴν ἐμφαίνων,	τοῖς	αὐτοῦ μαθηταῖς ἔφησεν· Πορευθέντες μαθητεύσατε
[3, 2]	λογίων τοῖς πιστεύουσιν αὐτοῖς παρατέθειται·	τοῖς	δ´ ἀπειθοῦσι ταῖς προφητικαῖς γραφαῖς
[3, 3]	νεώτερος οὐδ´ οἰκεῖος αὐτῷ λόγος,	τοῖς	δ´ ἐκ μακροῦ πάλαι θεοφιλέσιν
[3, 5]	τοὐναντίον καὶ τὰ οἰκεῖα προΐεσθαι	τοῖς	δεομένοις, ἀλλὰ μηδὲ σεμνύνεσθαι ἐπὶ
[3, 3]	Τοιαῦτα ἄττα τυγχάνει καὶ ἐν	τοῖς	δογματικοῖς μαθήμασιν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[3, 3]	ἐπηρτημένας τοῖς ἀσεβέσι τιμωρίας; Ἐν	τοῖς	δογματικοῖς τῶν αὐτοῦ λόγων παρειλήφαμεν
[3, 6]	ἦν; πόθεν, ἢ πῶς, ὁ	τοῖς	ἑαυτοῦ μαθηταῖς, ὡς πρὸς αὐτῶν
[3, 5]	συγχώρησιν δοθείσης, γεγυμνάσθω. τὸ γὰρ	τοῖς	ἐγγράφοις τἀναντία ὑπολαβεῖν, καὶ φάναι
[3, 5]	τὰ ὀνόματα εἰσέτι νῦν παρὰ	τοῖς	ἐγχωρίοις μνημονεύεται· ὡς καὶ ἐκ
[3, 6]	καὶ βαρβάρων, καὶ νόμοι πᾶσι	τοῖς	ἔθνεσι κατεσπείροντο ἐναντίοι τῇ τῶν
[3, 6]	πῶς ἂν τοιαύτης διδασκαλίας· πᾶσι	τοῖς	ἔθνεσι κατέστη αἴτιος, οἵας αὐτοῖς
[3, 2]	Ἰσραήλ, μυρία πλήθη ἐν πᾶσι	τοῖς	ἔθνεσι κυριολογεῖ, τῆς ἐνθέου δυνάμεως
[3, 2]	καὶ ἐθνῶν καὶ τὰ πᾶσι	τοῖς	ἔθνεσι λυσιτελῆ πρὸς τὴν αὐτοῦ
[3, 5]	Ἤδη δὲ ἐντεῦθεν νομοθετῶμεν πᾶσι	τοῖς	ἔθνεσιν ἀντίστροφα ταῖς ἐξ αἰῶνος
[3, 2]	εὐδόκησεν ἡ ψυχή μου, κρίσιν	τοῖς	ἔθνεσιν ἐξοίσει καὶ ἐπιφέρει· Ἕως
[3, 7]	ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον	τοῖς	ἔθνεσιν, καὶ βάρβαροι καὶ Ἕλληνες
[3, 5]	τὸ φέρεσθαι ἐξ ἐναντίας πᾶσι	τοῖς	ἔθνεσιν καὶ τὸ θεοῖς μὲν
[3, 7]	τῇ οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον πᾶσι	τοῖς	ἔθνεσιν» Ὁ δὲ λόγος εἴρητο
[3, 6]	προσέχειν τὸν νοῦν, μηδὲ πείθεσθαι	τοῖς	εἰκόσι τεκμηρίοις, ὑπονοῶν τάχα που
[3, 2]	τοῦ μὴ κλέπτειν τὰ οἰκεῖα	τοῖς	ἐνδεέσι προΐεσθαι προστάττει, ὑπερβὰς δὲ
[3, 5]	διηγήμασι φαίνονται, πολὺ μᾶλλον ἐν	τοῖς	ἐνδοξοτέροις εἶεν ἂν τοιοῦτοι. τοὺς
[3, 5]	ἔθνεσιν καὶ τὸ θεοῖς μὲν	τοῖς	ἐξ αἰῶνος παρὰ πᾶσιν ὡμολογημένοις
[3, 3]	ἐκείνοις ἀρκεσθησόμεθα. Ἐπεὶ δὲ πρὸς	τοῖς	ἐξητασμένοις ἔγνωμεν, παρὰ τοῦ Χριστοῦ
[3, 2]	Χριστοῦ σπέρμα συνιδεῖν ἢ μόνοις	τοῖς	ἐξομολογησαμένοις καὶ τὰ δῶρα τὰ
[3, 6]	τὸν παρόντα καιρὸν ἐν ὅλοις	τοῖς	ἐπὶ γῆς ἔθνεσιν μυρία πλήθη
[3, 2]	δείκνυσθαι πρὸς τῶν ἐπιχωρίων αὐτόθι	τοῖς	ἐπὶ θέαν ἀπὸ τῆς ἀλλοδαπῆς
[3, 4]	ὡς αὐτὸ μόνον ἑκὼν παρεδίδου	τοῖς	ἐπιβουλεύουσι τὸ σῶμα, ἀνωρθοῦτο μὲν
[3, 5]	αὐτοῖς ὡς ἀληθεστάτοις, ἐν δὲ	τοῖς	ἐπιδόξοις καὶ σεμνοτέροις ἀπιστεῖν. Καὶ
[3, 7]	γὰρ τοῖς λόγοις πεισθέντες ἀλλὰ	τοῖς	ἔργοις προκαταληφθέντες ῥᾴδιον ἐποιοῦντο τὴν
[3, 1]	προφήτης ἀναφωνεῖ· Κύριος δώσει ῥῆμα	τοῖς	εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ Καὶ πάλιν
[3, 2]	ὁ ψαλμῳδός· Κύριος δώσει ῥῆμα	τοῖς	εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ. Ὁ βασιλεὺς
[3, 1]	διὰ τοῦ Κύριος δώσει ῥῆμα	τοῖς	εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ τί δὴ
[3, 3]	ἐπ´ ἀρετὴν τῶν προσδοκωμένων ἕνεκα	τοῖς	εὐσεβέσιν ἐπάθλων, ἀποτρέπεσθαι δὲ πάσης
[3, 7]	πάλιν προήκατο φωνήν, αὐτολεξεὶ φήσας	τοῖς	εὐτελεστάτοις ἐκείνοις αὐτοῦ μαθηταῖς· Πορευθέντες
[3, 7]	καὶ ἐν αὐτοῖς γε μέσοις	τοῖς	ἐχθροῖς κατακρατοῦντος, μὴ μόνον τε
[3, 3]	τοῦτον, ὃς τὰ πρόπαλαι μόνοις	τοῖς	θεοφιλέσιν Ἑβραίοις ἐγνωσμένα εἰς πάντας
[3, 7]	ἐπαμῦναι ἑαυτῷ δεδυνημένον; τίς δὲ	τοῖς	ἰδιώταις καὶ εὐτελέσιν ἐκείνοις ἐπείσθη
[3, 5]	τις ἦν ἐκκλησία Χριστοῦ ἐν	τοῖς	Ἱεροσολύμοις ἀπὸ Ἰουδαίων συγκροτουμένη μέχρι
[3, 6]	τοσαύτη τις εὐσεβείας δύναμις ὅση	τοῖς	Ἰησοῦ μαθηταῖς, οἷς διὰ τῆς
[3, 3]	οὗ πάρεστιν ἀνθρώποις ἐπὶ σπείρας	τοῖς	καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης τὸν
[3, 5]	θῆρες, ὧν μάλιστα προθυμητέον καὶ	τοῖς	κακοῖς ὁμόσε χωρητέον, ὑπόδειγμα τὸν
[3, 5]	ἀρχιερεὺς Καϊάφας, ὡς ἂν συντρέχων	τοῖς	κατ´ αὐτοῦ συκοφάνταις, πηρωθείη τὰς
[3, 5]	πάντων ἀμφιγνοουμένων πραγμάτων ἔν τε	τοῖς	κατὰ νόμους δικαστηρίοις καὶ ἐν
[3, 6]	ἐπιγραφαῖς καὶ περιάμμασιν χρῆσθαι, ἢ	τοῖς	κατεπᾴδειν ἐπαγγελλομένοις προσέχειν τὸν νοῦν,
[3, 2]	κατ´ οὐρανὸν ψυχαῖς φιλοθέοις προσήκουσαν	τοῖς	κατορθοῦσι τὸν πρὸς αὐτοῦ κατηγγελμένον
[3, 7]	πεπραγμένων ἐνθέων ἔργων τῆς ἐν	τοῖς	λόγοις ἀληθείας αὐτοῦ τὴν πεῖραν
[3, 7]	προκαταληφθέντες ῥᾴδιον ἐποιοῦντο τὴν ἐν	τοῖς	λόγοις διάθεσιν. Λέγονται γοῦν ἤδη
[3, 7]	παρ´ αὐτῶν διδασκαλίαν. Οὐ γὰρ	τοῖς	λόγοις πεισθέντες ἀλλὰ τοῖς ἔργοις
[3, 4]	ὁ αὐτοῦ θάνατος, οὐ κοινὸς	τοῖς	λοιποῖς ἀνθρώποις γεγενημένος. Οὐ γὰρ
[3, 2]	πρῶτος τῆς κατ´ εὐσέβειαν διδασκαλίας	τοῖς	λοιποῖς ἔθνεσι καθηγήσατο, καὶ πρῶτος
[3, 2]	παρέδωκεν ἔθνει, ταῦτα θεοπρεπέστερον πρῶτος	τοῖς	λοιποῖς ἔθνεσιν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς
[3, 4]	τοῦ σταυροῦ τὸ τρόπαιον ὁμοίως	τοῖς	λοιποῖς κακούργοις ὑποτμηθεὶς σιδήρῳ τὰ
[3, 5]	ἂν εἶεν ἄξιοι καὶ ἐν	τοῖς	λοιποῖς, οἷς ἐμαρτύρησαν αὐτῷ τὰ
[3, 2]	ὡς περὶ ἀνδρὸς κοινοῦ καὶ	τοῖς	λοιποῖς παραπλησίου τέως τὴν ἐξέτασιν
[3, 5]	ἁμαρτωλοὶ συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ καὶ	τοῖς	μαθηταῖς αὐτοῦ» Καὶ πάλιν προϊὼν
[3, 7]	διανοηθεὶς ὡς οὐ ῥᾴδιον ἦν	τοῖς	μαθηταῖς αὐτοῦ πορείαν ἐπὶ τῆς
[3, 5]	ἀγαθοῖς κατορθώμασι βοηθέντων συνεγράψαντο. ἢ	τοῖς	μὲν ἄλλοις πιστεύειν εὔλογον, μόνοις
[3, 5]	προειρημένα κατέγραφον, οὐδ´ ἂν ἐδήλουν	τοῖς	μετὰ ταῦτα ἀνθρώποις, ὅτι δὴ
[3, 2]	ἐπεὶ κατά τινα προσωνυμίαν ἐν	τοῖς	μετὰ ταῦτα χρόνοις ἀπὸ βασιλικῆς
[3, 5]	ὡς εἰ καὶ Μωσέως ἐν	τοῖς	νόμοις λέγοντος οὐ φονεύσεις, οὐ
[3, 6]	καὶ πονηρᾶς ὑπονοίας, ὡς μηδὲ	τοῖς	νοσηλευομένοις ἐπιτρέπειν, οἷα πολλοὶ πολλὰ
[3, 2]	καὶ κληρονομοῦντα πολλούς, καὶ σκῦλα	τοῖς	οἰκείοις διανέμοντα; Καὶ ἄλλως δὲ
[3, 3]	Ἑλλήνων αἰτιῷτο, ἴστω μὴ φίλα	τοῖς	οἰκείοις διδασκάλοις φρονῶν, οἵ γε,
[3, 2]	ψυχάς, οἷα δή τινα σκῦλα	τοῖς	οἰκείοις διένειμεν μαθηταῖς. Διό φησιν
[3, 6]	νομοθέτην κατ´ οὐδένα τρόπον ἑπόμενον	τοῖς	οἰκείοις λόγοις. Πάλιν ὁ μὲν
[3, 4]	οἷος καὶ τὸ πρὶν ἦν,	τοῖς	οἰκείοις μαθηταῖς, οἷς καὶ ἐπὶ
[3, 3]	καὶ εἰ θεμιτὸν τούτοις ἀποκαλεῖν	τοῖς	ὀνόμασι τὸν μηδὲ ἐμβλέπειν μετὰ
[3, 4]	λογικωτέρας μεθόδου, ἣν προσάγειν εἰώθαμεν	τοῖς	οὐ παραδεχομένοις τὰ προειρημένα, ἀλλ´
[3, 5]	ὁ πατήρ μου ὁ ἐν	τοῖς	οὐρανοῖς. Καὶ ἐγώ σοι λέγω,
[3, 5]	τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένα ἐν	τοῖς	οὐρανοῖς, καὶ ὅσα ἂν λύσῃς
[3, 5]	τῆς γῆς, ἔσται λελυμένα ἐν	τοῖς	οὐρανοῖς» τοσούτων εἰρημένων τῷ Πέτρῳ
[3, 6]	εὐσεβείας καταγγελτικοί. Τί δῆτα οὖν	τοῖς	πάλαι γόησιν πρὸ τῶν τοῦ
[3, 1]	τὸ βλέπειν δωρούμενος, κατὰ διάνοιαν	τοῖς	πάλαι περὶ τὴν ἀλήθειαν ἀμβλυωποῦσι
[3, 3]	τε καὶ Ἑλλήνων ἀνδρῶν, οἳ	τοῖς	πάλαι προφήταις καὶ δικαίοις ἀνδράσιν
[3, 7]	ἐπὶ πάντων θεοῦ ἑαυτὸν ἀποφῆναι,	τοῖς	πάντων ἀγροικοτάτοις καὶ εὐτελεστάτοις ἡγήσατο
[3, 7]	καὶ τέλος τὴν αἰσχίστην καὶ	τοῖς	πάντων ἀνθρώπων κακουργοτάτοις ἐπηρτημένην διὰ
[3, 7]	ἔσται τοῦ κατορθώματος ἀντινομοθετεῖν τολμῶσιν	τοῖς	πάντων ἐθνῶν περὶ τῶν οἰκείων
[3, 2]	ἔθνη ἐλπιοῦσι τοῦτο δὴ παράθες	τοῖς	παρὰ Μωσεῖ φερομένοις διαστέλλων, καὶ
[3, 5]	ἔτι μᾶλλον τῷ Ἰησοῦ καὶ	τοῖς	παραδόξοις ἔργοις αὐτοῦ μετὰ παρρησίας
[3, 5]	αὐτὸν ἡ παιδίσκη ἤρξατο λέγειν	τοῖς	παρεστῶσιν· οὗτος ἐξ αὐτῶν ἐστιν.
[3, 7]	καὶ προθύμως ἐπιδιδόναι σφᾶς αὐτοὺς	τοῖς	παρηγγελμένοις. Φησὶν γοῦν αὐτοῖς· Καὶ
[3, 5]	βάρβαρον γῆν, καὶ τὰ παρὰ	τοῖς	πᾶσιν ἀνατρέπωμεν. Προθυμίας δὲ μηδεὶς
[3, 7]	ἀθληταὶ τὸ πρὶν ἀνθρώποις γε	τοῖς	πᾶσιν διάδηλοι καὶ διαπρεπεῖς ἐγίνοντο
[3, 5]	τούτοις τοῖς ἀνδράσιν ἀπιστητέον, καὶ	τοῖς	πᾶσιν, οἵτινες ποτ´ ἄρα παρ´
[3, 2]	ἡμερῶν αἰῶνος Ὡμολόγηται δὲ παρὰ	τοῖς	πᾶσιν ὅτι ἐν Βηθλεὲμ ἐγεννήθη
[3, 6]	πῶς οὐκ ἂν εἶεν πρόδηλοι	τοῖς	πᾶσιν, ὅτι μηδεμίαν ἔχοιεν τοῦ
[3, 7]	ὁμοῦ δὲ καὶ εἰς τὸ	τοῖς	πᾶσιν φανερὸν καταστῆναι, ὅτι μὴ
[3, 7]	φρονεῖν αὐχοῦντες, ἐπ´ ὀλίγον ἐγγυμνασάμενοι	τοῖς	πειρατηρίοις, τὸ δὲ γνήσιον καὶ
[3, 5]	προτεθειμένους. Εἰ δὲ φιλαλήθεις ἐν	τοῖς	περὶ αὐτοῦ σκυθρωποῖς διηγήμασι φαίνονται,
[3, 2]	μὲν ἀπὸ τῶν ἱερῶν λογίων	τοῖς	πιστεύουσιν αὐτοῖς παρατέθειται· τοῖς δ´
[3, 5]	τοσοῦτο πλῆθος τὴν συμφωνίαν ἐπὶ	τοῖς	πλάσμασιν καὶ μέχρι θανάτου διεφύλαξεν,
[3, 6]	ὅτι δὴ τὴν οὐσίαν καταλιπὼν	τοῖς	πολίταις, αὐτὸς ἑαυτόν, Κράτης Κράτητα,
[3, 5]	αὐτοῦ γεγενημένοι· σεμνὸς μέν τις	τοῖς	πολλοῖς ἐφαντάζετο, καί τι πλέον
[3, 2]	ὁ Χριστὸς ἐκ τῆς ὑπὸ	τοῖς	πονηροῖς δαίμοσι δυσσεβοῦς καὶ Αἰγυπτιακῆς
[3, 6]	δὲ τῆς ζωῆς ἐξιστάμενοι ἢ	τοῖς	πονηροῖς δαίμοσιν δουλωθῆναι ὑπομένοντες. τίς
[3, 3]	γῆν ἀέρα πωτᾶσθαι καὶ σὺν	τοῖς	πονηροῖς διατρίβειν δυνάμεις δαιμόνων καὶ
[3, 6]	ἐγεγόνει δαιμόνων; πῶς δ´ ἂν	τοῖς	πονηροῖς πνεύμασιν ἔθυσεν; ἢ πῶς
[3, 5]	διωγμὸς οὐχ ὁ τυχὼν ἐπανίσταται	τοῖς	πρεσβεύουσι τὸ τοῦ Ἰησοῦ ὄνομα.
[3, 5]	τε αὐτῶν πώποτε, τὰ συμβάντα	τοῖς	προανῃρημένοις τρέσας, ἐξέστη τῆς ἑταιρίας,
[3, 5]	τιθέμενοι καὶ αὐτοὶ τῶν ἴσων	τοῖς	προειρημένοις τῆς εἰς τὸ θεῖον
[3, 2]	ὃ δὴ καὶ παριστὰς λευκότερον,	τοῖς	πρὸς αὐτοῦ μακαριζομένοις βασιλείαν οὐρανῶν
[3, 7]	κατὰ πλῆθος, κατὰ μέρος δὲ	τοῖς	προστυχοῦσι διελέγοντο. τίσιν οὖν καὶ
[3, 5]	τοῦ οὔ χωροῦντας, σὺν ἀληθείᾳ	τοῖς	ῥήμασι χρωμένους. Πευστέον τοίνυν, τίνα
[3, 7]	Χριστὸν τοῦ θεοῦ καὶ παρὰ	τοῖς	σαὐτοῦ ὡμολογημένον οὐ γόητα οὐδὲ
[3, 2]	πρόσωπον πρὸς πρόσωπον ἐν πᾶσι	τοῖς	σημείοις καὶ τέρασι Δέδεικται τοίνυν
[3, 7]	γεγονέναι παραδόξων, καὶ ἐν τούτῳ	τοῖς	συνορᾶν δυναμένοις τὰ τεκμήρια τῆς
[3, 1]	τυφλοῖς δὲ τὴν ἀνάβλεψιν παρεῖχεν,	τοῖς	τὰς ὄψεις τοῦ σώματος διεφθαρμένοις
[3, 3]	τιμωρίας ἀπαραιτήτους τοῖς ἀσεβέσιν ὑπογράφων	τοῖς	τε εὐσεβέσιν ἐπαγγελίας θεοῦ αἰωνίου
[3, 5]	ταῖς συνθήκαις; ἢ μή ποτε	τοῖς	τοιοῖσδε· Ἄνδρες φίλοι, τὸν μὲν
[3, 2]	βίον ἐν ταύτῃ καὶ μακαριστὸν	τοῖς	τὸν νόμον φυλάξασιν ἐπηγγείλατο ὡσαύτως
[3, 5]	δοκεῖ εἰρῆσθαι, πάντα χρὴ πιστεύειν	τοῖς	τοῦ Ἰησοῦ μαθηταῖς, ἢ μή·
[3, 7]	ὡς ἂν ἤδη θεοῖς οὖσιν	τοῖς	τοῦ Ἰησοῦ προσαγηοχέναι· καὶ τινὰ
[3, 5]	καὶ ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα, καὶ	τοῖς	τούτων σοφοῖς ἀντικηρύττωμεν, μηδ´ Αἰγυπτίους
[3, 1]	βασιλεία τῶν οὐρανῶν« Ἀλλὰ καὶ	τοῖς	ὑπὸ πνευμάτων πονηρῶν ὀχλουμένοις, ὑπό
[3, 5]	Οὐ γὰρ παρῆν ὁ Μάρκος	τοῖς	ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ λεχθεῖσιν, ἀλλ´
[3, 5]	συμφωνίαν ἐπιδεδειγμένων καὶ μαρτυρησάντων γε	τοῖς	ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ πεπραγμένοις, οὐκ
[3, 7]	μόνοις δὲ αὐτοῖς πείθεσθαι καὶ	τοῖς	ὑπὸ τοῦ σταυρωθέντος παρηγγελμένοις; τοῦτον
[3, 2]	Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ	τοῖς	Φαρισαίοις ἔλεγεν· Εἰ δὲ ἐν
[3, 7]	ἀπὸ τῆς ἐνεργείας αὐτῆς συνορᾶται	τοῖς	φιλαληθέσιν ἡ τῆς περὶ αὐτὸν
[3, 3]	ἔργα τῶν λόγων πολὺ πρότερον	τοῖς	φοιτηταῖς ἐκτελεῖν παραδούς, δι´ ὧν
[3, 2]	αὐτόν, καὶ οὐκ αὐτὸ μόνον	τοῖς	χείλεσι διαθέσει δὲ γνησιωτάτῃ, μυρία
[3, 3]	ἐπεὶ καὶ μεθ´ ἡμᾶς γεγόνασι	τοῖς	χρόνοις, λέγω δὲ μετὰ τὴν
[3, 1]	πεπλήρωται ἡ γραφὴ αὕτη ἐν	τοῖς	ὠσὶν ὑμῶν Καὶ δὴ ἐνθένδε
[3, 5]	σεμνότερον τοῦ πλάττεσθαι, Καὶ τῶν	τοιῶνδε	ποιητὴς ἔργων παραδόξων γέγονεν, τὸ
[3, 5]	ἂν ἔχοι λόγον τοὺς τῶν	τοιωνδὶ	ἀκροατάς, ἤδη δὲ καὶ διδασκάλους
[3, 6]	εἰς πάντας ἐκφέρειν ὡμολόγει μὴ	τολμᾶν,	διαρρήδην φάσκων· Τὸν μὲν οὖν
[3, 2]	μετὰ τὴν κατὰ τοῦ Χριστοῦ	τόλμαν	ὁ παντελὴς αὐτοὺς μετῆλθεν ὄλεθρος
[3, 7]	μὴ ἄλλως αὐτοὺς κεκρατηκέναι τοῦ	τολμήματος	ἢ θειοτέρᾳ καὶ ὑπὲρ ἄνθρωπον
[3, 7]	καὶ δυνάμει περιέσεσθαι ἔστιν τοῦ	τολμήματος;	ταῦτα ἢ φησάντων ἂν κατὰ
[3, 5]	ἢ ποίᾳ τοῦτο διανοίᾳ ἐφαντάσθησαν	τολμῆσαι;	ποίᾳ δὲ δυνάμει τὸ ἐπιχειρηθὲν
[3, 5]	φωνῆς ἐπισταμένους, μὴ μόνον διανοηθῆναι	τολμῆσαι	προελθεῖν ἐπὶ τὴν τῶν ἐθνῶν
[3, 6]	τρόπον, ὡς εἰς μέσον ἀγαγεῖν	τολμῆσαι	τὰς ἀπηγορευμένας βίβλους καὶ ταύτας
[3, 5]	ἀλλὰ καὶ ὁ ζῶντα προδοῦναι	τολμήσας	αὐτὸν αὐτοχειρίᾳ καθ´ ἑαυτοῦ παραχρῆμα
[3, 5]	αὐτίκα, ὁ δὲ ῥαπίσαι αὐτὸν	τολμήσας	ξηρὸς παραχρῆμα τὴν δεξιάν, ὁ
[3, 5]	μὲν ὁ προδοὺς αὐτὸν φιλήματι,	τολμήσας	τὸ σύμβολον ἐνδείξασθαι τῆς προδοσίας,
[3, 5]	γὰρ μικρὸς ὁ ἆθλος τῶν	τολμωμένων,	ἐπεὶ μὴ τὰ τυχόντα βραβεῖα
[3, 6]	ψυχὴν ἢ δαίμοσιν θυσίαν προέσθαι	τολμῶντες,	θᾶττον δὲ τῆς ζωῆς ἐξιστάμενοι
[3, 7]	ἐλπὶς ἔσται τοῦ κατορθώματος ἀντινομοθετεῖν	τολμῶσιν	τοῖς πάντων ἐθνῶν περὶ τῶν
[3, 3]	τὸν τῶν θεοφιλῶν ἐκείνων ἀμφὶ	τὸν	Ἀβραὰμ μυρίους τε ὅσους ζηλωτὰς
[3, 3]	Χαλδαίους δὲ τοὺς αὐτοὺς διὰ	τὸν	Ἀβραὰμ ὠνόμασεν, ἐπεὶ Χαλδαῖος ἦν
[3, 5]	καὶ ἐκάλεσεν Πέτρον, καὶ Ἀνδρέαν	τὸν	ἀδελφὸν αὐτοῦ, Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην
[3, 5]	Ἰουδαίων βασιλεὺς ἀνεῖλεν τὸν Ἰάκωβον	τὸν	ἀδελφὸν Ἰωάννου μαχαίρᾳ» τόν τε
[3, 6]	ἔντεχνοι καὶ ἐπιστήμονες πάντως που	τὸν	αἴτιον αὐτοῖς τῆς ἐπιστήμης πολὺ
[3, 5]	καὶ νῦν καὶ εἰς ὅλον	τὸν	αἰῶνα κρατύνει; Ταῦτα μὲν οὖν,
[3, 5]	οἰκείας ἑστίας μετὰ τῶν φιλτάτων	τὸν	ἀκίνδυνον διάγειν βίον; Πλάνοι δὲ
[3, 5]	καὶ παίδων καὶ παντὸς γένους,	τὸν	ἀκτήμονα τρόπον ἑλομένων, καὶ τὴν
[3, 2]	ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης	τὸν	ἄνδρα· εἶπεν γὰρ κύριος, πλάτυνον
[3, 0]	ἢ τὰ περὶ τῆς κατὰ	τὸν	ἄνθρωπον οἰκονομίας Ἰησοῦ τοῦ Χριστοῦ
[3, 5]	καὶ ὀμνύειν, ὅτι οὐκ οἶδα	τὸν	ἄνθρωπον τοῦτον, ὃν λέγετε· καὶ
[3, 2]	διεσάφησεν· ὧν ἐθνῶν ἄρξειν φησὶν	τὸν	ἀνιστάμενον ἐκ σπέρματος Ἰεσσαί, ἀφ´
[3, 3]	βάρβαρον ἄνω τὴν διάνοιαν πρὸς	τὸν	ἀνωτάτω θεὸν ἀνάγουσιν, πᾶσαν ὁρατὴν
[3, 3]	λόγων παρειλήφαμεν εἶναί τινας μετὰ	τὸν	ἀνωτάτω θεὸν δυνάμεις, ἀσωμάτους τὴν
[3, 7]	τοιαύτη τις ἦν, ὡς φάναι	τὸν	ἀπόστολον, ὅτι δὴ Ἐχαρίσατο αὐτῷ
[3, 6]	ἢ γεωμέτρην ἐπιγράψονται καὶ ἀριθμητικοὶ	τὸν	ἀριθμητικόν; κατὰ τὰ αὐτὰ δὲ
[3, 6]	τῶν Ἰησοῦ λόγων ζηλωταὶ μυρίοι	τὸν	ἀριθμόν, ἀλλ´ οὐχ εἷς οὐδὲ
[3, 4]	καὶ παίδων πλήθους, ἐκ πέντε	τὸν	ἀριθμὸν ἄρτων εἰς κόρον πληρώσας,
[3, 5]	ἅπαντας ψεύσασθαι, δώδεκα μὲν ὄντας	τὸν	ἀριθμὸν τοὺς ἐκκρίτους, ἑβδομήκοντα δὲ
[3, 6]	εἶεν ἂν μάρτυρες· γεωμετρικοὶ δὲ	τὸν	ἄρχοντα τίνα ἄλλον ἢ γεωμέτρην
[3, 6]	ἀφεῖσθαι καὶ παντὸς ἐκτὸς κινδύνου	τὸν	αὐτὸ μόνον τὸ θῦσαι πρὸς
[3, 6]	κατὰ τῶν εἰσέτι νῦν ζηλούντων	τὸν	αὐτοῦ βίον, ἔχει τις τοιαύτην
[3, 2]	ἄλλως τῶν τὰ μεγάλα κατὰ	τὸν	βίον δυναμένων τὸν προφητευόμενον ὑπογράφουσιν;
[3, 7]	τὸ μέλλον λέγεσθαι ὑφ´ ἡμῶν.	τὸν	γὰρ Χριστὸν οἱ θεοὶ εὐσεβέστατον
[3, 2]	Μωσέα τοὺς ἀκροωμένους ἀνέπεμπον, καὶ	τόν	γε κατὰ τοῦ λαοῦ ἔλεγχον
[3, 3]	ὁ φιλαλήθης αὐτὸν ὁμολογήσαι ἄν;	τὸν	γοῦν βίον τῶν πάλαι θεοφιλῶν
[3, 5]	αἰῶνος παρὰ πᾶσιν ὡμολογημένοις πολεμεῖν,	τὸν	δ´ ὑπ´ ὀφθαλμοῖς ἡμῶν ἀποθανόντα
[3, 6]	πᾶσαν μὲν ὑπερεκκῦψαι πολύθεον πλάνην	τὸν	δὲ πατέρα καὶ δημιουργὸν τοῦδε
[3, 5]	πρόσθεν κατ´ αὐτῶν γενόμενα ἀνατεινόμενοι,	τὸν	δὲ τοῦ ἡμετέρου διδασκάλου θάνατον
[3, 6]	καὶ πᾶσαν ἀνθρώπου φύσιν ὑπερβεβηκέναι	τὸν	δηλούμενον; Ἀλλὰ διδασκάλοις αὐτὸν φῂς
[3, 6]	τέλος ἐχέτω. Πάλιν δ´ ἐπὶ	τὸν	δι´ ἐναντίας ἰτέον, ἐρωτητέον τε
[3, 7]	τὸν Ἑρμῆν εἶναι, τινὰ δὲ	τὸν	Δία νενομικέναι. τοσοῦτον αὐτῶν τὰς
[3, 5]	μαθημάτων, πεπλάσθαι ὑπονοεῖν ὅσα διαπράξασθαι	τὸν	διδάσκαλον ἐμαρτύρησαν. Τί δὲ τὸ
[3, 6]	ταῦτα παραδιδόναι ἠξίουν, εἰ χρηματιζόμενον	τὸν	διδάσκαλον ἑώρων καὶ τἀναντία οἷς
[3, 5]	τοῖς κακοῖς ὁμόσε χωρητέον, ὑπόδειγμα	τὸν	διδάσκαλον κεκτημένοις. τί γὰρ τούτων
[3, 5]	σκοπὸς ἦν καὶ λόγοις ψευδέσι	τὸν	διδάσκαλον κοσμεῖν, οὐκ ἄν ποτε
[3, 5]	μέγα δὲ πλαστοῖς ῥήμασιν ἐπαιρόντων	τὸν	διδάσκαλον, μηδενὸς ψευδοῦς φειδόμενοι λόγου·
[3, 6]	Ἰησοῦ μαθηταί, ἀφ´ ὧν δεῖ	τὸν	διδάσκαλον ὁποῖός τις ἦν γνωρίζειν.
[3, 5]	οὐδὲ Μάρκος, αὐτὸς δὲ Ματθαῖος	τὸν	ἑαυτοῦ στηλιτεύων βίον, καὶ κατήγορος
[3, 6]	γοητείαν διαβεβλημένων εἰς τοσοῦτον μεταβάλλειν	τὸν	ἑαυτῶν τρόπον, ὡς εἰς μέσον
[3, 5]	αἴσχιστον ἐκεῖνο τέλος αὐτοῦ ἐπέμενον,	τὸν	ἐν νεκροῖς θεολογοῦντες, ἢ τί
[3, 5]	ἂν οὗτος. Σκεψώμεθα δὲ καὶ	τὸν	ἐναντίον. Ἔστω γὰρ ὁ μὲν
[3, 5]	μάστιγάς τε κατὰ νώτου, καὶ	τὸν	ἐξ ἀκανθῶν στέφανον ἐπ´ ἀτιμίᾳ
[3, 7]	αὐτοῖς ὁ ἀγών, μὴ ἀρνουμένοις	τὸν	ἐπονείδιστον θάνατον τοῦ καταγγελλομένου; εἰ
[3, 7]	προσαγηοχέναι· καὶ τινὰ μὲν αὐτῶν	τὸν	Ἑρμῆν εἶναι, τινὰ δὲ τὸν
[3, 7]	τῶν οἰκείων ῥήματα. Ἔχεις τοιγαροῦν	τὸν	ἡμέτερον σωτῆρα Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν
[3, 7]	εὐλόγως ἐνομίζοντο, καὶ τῇ μετὰ	τὸν	θάνατον ἀναβιώσει αὐτοῦ οὐχ ἁπλοῖς
[3, 2]	ἄλλως δὲ περὶ τῆς μετὰ	τὸν	θάνατον ἀναβιώσεως αὐτοῦ λέγει που
[3, 5]	ἐπὶ πᾶσιν τὴν αὐτοῦ μετὰ	τὸν	θάνατον ἀναβίωσιν πρώτοις αὐτοῖς ἑωραμένην.
[3, 2]	εἰδὼς φέρειν μαλακίαν» νῦν μετὰ	τὸν	θάνατον αὐτοῦ καὶ τὴν ταφήν,
[3, 2]	νῦν μετὰ τὴν σφαγὴν καὶ	τὸν	θάνατον αὐτοῦ φησιν· Καὶ βούλεται
[3, 2]	ταῦτα ἦν. Ἰουδαίων δὲ τῶν	τὸν	θάνατον αὐτῷ συσκευασαμένων οὐδὲν ὑπεριδόμενος,
[3, 7]	εὐχερῶς πιστεῦσαι λέγουσιν ἑωρακέναι μετὰ	τὸν	θάνατον ἐκ νεκρῶν ἀναβεβιωκότα τὸν
[3, 2]	αἰώνιον ζωὴν αὐτοῦ τὴν μετὰ	τὸν	θάνατον, ἢ τὸν καθ´ ὅλης
[3, 2]	σχολῆς ἀναλέξασθαι ταῦτα; ἐπεὶ καὶ	τὸν	θάνατον Μωσέως μηδένα φασὶν ἐγνωκέναι,
[3, 5]	τελευτὴ περιβόητον ἔσχεν καὶ διαφανῆ	τὸν	θάνατον, ὡς μὴ δύνασθαι αὐτὸν
[3, 3]	δόγμασιν εὐσεβέσιν κεκοσμημένους, τὴν πρὸς	τὸν	θεὸν ἐξομοίωσιν ἀπομιμεῖσθαι ἐδίδασκεν, διαρρήδην
[3, 7]	ἁγνείας βίου καὶ τῶν πρὸς	τὸν	θεὸν εὐχῶν διά τε τῆς
[3, 5]	εὐχῶν καὶ ἱκετηριῶν τῶν πρὸς	τὸν	θεόν, καὶ πολὺ πρότερον δι´
[3, 7]	περὶ αὐτοῦ θεολογίας ἐφάψασθαι, καὶ	τὸν	θεὸν λόγον, ὅστις ποτ´ ἦν
[3, 5]	εἰδὼς πρῶτον αὐτὸν κατέλεξεν, δεύτερον	τὸν	Θωμᾶν ἐπαγαγών, ὥσπερ καὶ ὁ
[3, 5]	καὶ Φίλιππος Βαρθολομαίῳ, προτάττει ἑαυτοῦ	τὸν	Θωμᾶν, προτιμῶν ὡς κρείττονα τὸν
[3, 5]	ὁ τῶν Ἰουδαίων βασιλεὺς ἀνεῖλεν	τὸν	Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν Ἰωάννου μαχαίρᾳ»
[3, 5]	ἐγγράφοις τἀναντία ὑπολαβεῖν, καὶ φάναι	τὸν	Ἰησοῦν διδάσκαλον γεγονέναι μὴ σωφρόνων
[3, 5]	ὡς περὶ Χριστοῦ, οὐδὲν ἀποκρινάμενον	τὸν	Ἰησοῦν οὐδὲ λέγοντα αὐτῷ γράφει,
[3, 5]	ἦν τὸ τῶν συνομολογούντων μὲν	τὸν	Ἰησοῦν τὰ παράδοξα πεποιηκέναι, γοητείᾳ
[3, 2]	ὅστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου	τὸν	Ἰσραήλ. Καὶ αἱ ἔξοδοι αὐτοῦ
[3, 5]	φῦλον. Εἰ τοίνυν καὶ κατὰ	τὸν	ἱστορικὸν μαρτυρεῖται οὐ μόνον τοὺς
[3, 5]	ὑπηρέται γενόμενοι τοῦ λόγου» Καὶ	τὸν	Ἰωάννην δὲ ὅμοιον εὕροις ἂν
[3, 2]	τὴν μετὰ τὸν θάνατον, ἢ	τὸν	καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης ἐπισπαρέντα
[3, 0]	ὧν τὰ Ἰουδαίων ἀσπασάμενοι λόγια	τὸν	κατ´ αὐτοὺς βίον παρῃτησάμεθα, καὶ
[3, 3]	μετρίους, ἀλλ´ εἰς ὅλον ἐφαπλῶσαι	τὸν	κόσμον ἀποδέδεικται διὰ τοῦ πρώτου
[3, 4]	μὲν ἔφησεν παραλυτικῷ· Ἀναστὰς ἆρον	τὸν	κράββατόν σου, καὶ περιπάτει» ὁ
[3, 2]	καὶ αὐτὸς ὁ Μωσῆς, πρὸς	τὸν	λαὸν διερμηνεύων τὸ τοῦ θεοῦ
[3, 2]	μοι ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ	τὸν	λαόν μου τὸν Ἰσραήλ. Καὶ
[3, 2]	αὐτοῦ Αὐτός τε Μωσῆς πρὸς	τὸν	λαὸν τὴν τοῦ θεοῦ διερμηνεύων
[3, 2]	μέσης τῆς θαλάσσης διῆλθε καὶ	τὸν	λαὸν ὡδήγησε. Λέγει δ´ οὖν
[3, 5]	οἱ δὲ καὶ ἔργον πεποιηκότες	τὸν	λόγον ἀποδείκνυνται. Αἰτήσαντος γοῦν ποτε
[3, 6]	Φέρε δ´ ἔτι καὶ ταύτῃ	τὸν	λόγον διερευνησώμεθα. Γόητα φῂς αὐτόν,
[3, 2]	Καὶ τί με δεῖ μηκύνειν	τὸν	λόγον εἰς ἀπόδειξιν τοῦ τὰ
[3, 5]	ἄνδρας μὲν εὐτελεῖς ὁμολογουμένως καὶ	τὸν	λόγον ἰδιώτας, εὐσεβοῦς δὲ καὶ
[3, 7]	οὖν ἐξετάζων παρ´ ἐμαυτῷ φιλαλήθως	τὸν	λόγον, οὐδεμίαν πειστικὴν δύναμιν ἐν
[3, 5]	αὐτῇ πικρῶς. Εὕροις δ´ οὖν	τὸν	Μάρκον ἱστοροῦντα περὶ αὐτοῦ τάδε·
[3, 5]	Ματθαῖον καὶ Θωμᾶν» Οὕτως μὲν	τὸν	Ματθαῖον ὁ Λουκᾶς ἐτίμησεν, καθ´
[3, 5]	ὑπὸ Μωσέως παρηγγελμένων κρείττονα φρονεῖν.	τὸν	μὲν γὰρ οἷα προχείροις εἰς
[3, 5]	ποτε τοῖς τοιοῖσδε· Ἄνδρες φίλοι,	τὸν	μὲν δὴ χθὲς καὶ πρώην
[3, 6]	ὡμολόγει μὴ τολμᾶν, διαρρήδην φάσκων·	Τὸν	μὲν οὖν πατέρα καὶ δημιουργὸν
[3, 1]	τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας παρέχων ὁρᾶν.	Τὸν	μὲν οὖν Χριστὸν ἐν πρώτοις
[3, 5]	ἀγαθοῦ κατορθώματος κἂν εὐλόγως ποτὲ	τὸν	μετ´ εὐκλείας θάνατον ὑπομείνειεν, ὁ
[3, 2]	ἡμῖν γεγυμνασμένων) χρῆν δὲ δήπου	τὸν	μὴ μόνον Ἰουδαίων θεὸν ἀλλὰ
[3, 3]	θεμιτὸν τούτοις ἀποκαλεῖν τοῖς ὀνόμασι	τὸν	μηδὲ ἐμβλέπειν μετὰ ἐπιθυμίας ἀκολάστου
[3, 7]	τὸν θάνατον ἐκ νεκρῶν ἀναβεβιωκότα	τὸν	μηδὲ ὅτε ἐν ζῶσιν ἦν
[3, 2]	οἱ πρεσβύτεροι τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ	τὸν	Μωσῆν, καὶ ἦν δεδοξασμένη ἡ
[3, 2]	Ἐφ´ ὅλοις τούτοις Μωσῆς μετωνόμασε	τὸν	Ναυὴν Ἰησοῦν. Ὡσαύτως δὲ καὶ
[3, 6]	σεμνῶς νομοθετοῦντα ἑώρων, αὐτὸν δὲ	τὸν	νομοθέτην κατ´ οὐδένα τρόπον ἑπόμενον
[3, 2]	Πάλιν Μωσῆς δακτύλῳ θεοῦ ἔφησε	τὸν	νόμον γεγράφθαι. Γέγραπται δ´ οὖν·
[3, 2]	Ὁ δὲ σωτὴρ ἡμῶν ἐπιτείνων	τὸν	νόμον οὐ τὸ φονεύειν μόνον,
[3, 2]	ἐν ταύτῃ καὶ μακαριστὸν τοῖς	τὸν	νόμον φυλάξασιν ἐπηγγείλατο ὡσαύτως δὲ
[3, 5]	τίς ἂν τὴν ἀρχὴν προσέσχεν	τὸν	νοῦν; εἴποις ἂν ὅτι γόητες
[3, 6]	ἢ τοῖς κατεπᾴδειν ἐπαγγελλομένοις προσέχειν	τὸν	νοῦν, ἢ ῥιζῶν καὶ βοτανῶν
[3, 6]	Ἀνὴρ δὲ ὅλως γοητείᾳ προσέχων	τὸν	νοῦν, καὶ πάντως γέ που
[3, 6]	σώφροσιν λόγων τε ἀκολουθίᾳ προσέχειν	τὸν	νοῦν, μηδὲ πείθεσθαι τοῖς εἰκόσι
[3, 3]	ἐκτελεῖν παραδούς, δι´ ὧν κατὰ	τὸν	ὀρθὸν λόγον ἤμελλον θεραπεύειν τὸ
[3, 2]	μου εἰς ᾅδην, οὐδὲ δώσεις	τὸν	ὅσιόν σου ἰδεῖν διαφθοράν» καὶ
[3, 3]	αὐτοῖς συνηνέχθησαν, γεννητὸν καὶ αὐτὸν	τὸν	οὐρανὸν καὶ ἥλιον καὶ σελήνην
[3, 4]	τις βασιλικὸς ἀνὴρ κακῶς ἔχοντα	τὸν	παῖδα προσπεσὼν τῷ Ἰησοῦ παραχρῆμα
[3, 3]	νοεράς, λογικάς τε καὶ παναρέτους,	τὸν	παμβασιλέα χορευούσας, ὧν πλείους καὶ
[3, 6]	αἰσχροῦ πάθους φυλαξάντων, οἳ καὶ	τὸν	πάντα βίον ἐν ἐγκρατείᾳ καταγηράσαντες
[3, 3]	ἐπὶ σοφίᾳ μεμαρτυρημένων, ἐπὶ μόνον	τὸν	πάντων δημιουργὸν θεὸν ἀνῆγον τὸ
[3, 6]	ἐφ´ ἑκάστῳ πράγματι καὶ λόγῳ	τὸν	πάντων δημιουργὸν πατέρα θεὸν ἀνακαλούμενος
[3, 7]	πατρίων θεῶν ἀφίστασθαι, ἕνα δὲ	τὸν	πάντων δημιουργὸν σέβειν; ποίᾳ δὲ
[3, 6]	ἐκείνων διδασκαλίας εἰσέτι νῦν κατὰ	τὸν	παρόντα καιρὸν ἐν ὅλοις τοῖς
[3, 6]	διὰ τῆς τοῦ διδασκάλου συνεργίας	τὸν	πατέρα καὶ δημιουργὸν τῶν ὅλων
[3, 7]	εἴ τινες ἄρ´ εἶεν ἀμφὶ	τὸν	περὶ γῆν ἀέρα ζοφώδη πονηροὶ
[3, 3]	ἐχθρὰς τοῦ ἀνθρωπείου γένους ἀμφὶ	τὸν	περὶ γῆν ἀέρα πωτᾶσθαι καὶ
[3, 2]	ἐπὶ τῆς θαλάσσης περιπατήσας καὶ	τὸν	Πέτρον βαίνειν ἐπ´ αὐτῆς ἐποίησε.
[3, 5]	Αἰτήσαντος γοῦν ποτε τοὺς ἀμφὶ	τὸν	Πέτρον χωλοῦ τινος (οὗτος δ´
[3, 3]	ὅτι χρὴ μὴ ταῦτα ἀλλὰ	τὸν	ποιητὴν αὐτῶν σέβειν, σκέψασθαι δεῖ,
[3, 6]	τοῦ Πλάτωνος μὴ πείθεσθαι, ὡς	τὸν	ποιητὴν καὶ δημιουργὸν τοῦδε τοῦ
[3, 2]	ἐπεὶ ἐβουλήθη, καὶ βουληθεὶς ἀφεῖλε	τὸν	πόνον τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, καὶ
[3, 7]	εἰρημένα. Νῦν δὲ τοτὲ μὲν	τὸν	πρεσβευόμενον θεὸν ἐν ἀνθρώπου γεγονέναι
[3, 2]	ψυχαῖς φιλοθέοις προσήκουσαν τοῖς κατορθοῦσι	τὸν	πρὸς αὐτοῦ κατηγγελμένον βίον ὑποσχόμενος·
[3, 6]	δ´ ὅλως ἀπὸ τῶν γνωρίμων	τὸν	προστάτην, ὁποῖός τις ἦν, βούλει
[3, 5]	συκοφαντῶν μεταβήσομαι. Ματθαῖος ὁ ἀπόστολος	τὸν	πρότερον βίον οὐκ ἀπὸ σεμνῆς
[3, 5]	τελώνην ἑαυτὸν ἀπεκάλει, μὴ ἐπικρύπτων	τὸν	πρότερον ἑαυτοῦ βίον καὶ τοῦ
[3, 2]	τῶν παρ´ αὐτοῖς ἀρχόντων παρέσεσθαι	τὸν	προφητευόμενον. Ἰούδαν δὲ νῦν οὐ
[3, 2]	μὴ οὐχὶ αὐτὸν εἶναι φάσκειν	τὸν	προφητευόμενον; Ὅτι δὲ Μωσῆς ταῦτα
[3, 2]	ἄρχοντας καὶ ἡγουμένους ἢ παρεῖναι	τὸν	προφητευόμενον· τούτου δὲ ἐπιστάντος καταλυθήσεσθαι
[3, 2]	μεγάλα κατὰ τὸν βίον δυναμένων	τὸν	προφητευόμενον ὑπογράφουσιν; οὐκ ἔστιν εἰπεῖν,
[3, 5]	προσποιεῖται, σχηματίζεσθαι δὲ καὶ καθυποκρίνεσθαι	τὸν	σεμνὸν βίον. ταύτῃ γὰρ καὶ
[3, 2]	Ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ σωτὴρ	τὸν	Σίμωνα Πέτρον. Καὶ πάλιν Μωσῆς
[3, 3]	καὶ σελήνην καὶ ἄστρα καὶ	τὸν	σύμπαντα κόσμον πρὸς τοῦ τῶν
[3, 3]	λυθήσεσθαί φησιν ταῦτα, τῷ μὴ	τὸν	συμπήξαντα βούλεσθαι; Εἰ δ´ ἄρα
[3, 5]	τὸν Θωμᾶν, προτιμῶν ὡς κρείττονα	τὸν	συναπόστολον, τῶν λοιπῶν εὐαγγελιστῶν τοὐναντίον
[3, 5]	λέγοιεν μηδὲν τὴν ἀρχὴν πεποιηκέναι	τὸν	σωτῆρα ἡμῶν θαυμαστὸν μηδέ τι
[3, 2]	δύναιο ἐφαρμόζειν, ἐπὶ δὲ μόνον	τὸν	σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν. Ἅμα
[3, 2]	ἄλλην προφητείαν ἀνάγραπτον. Ἐπειδὴ γὰρ	τὸν	σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν, ἄνθρωπον
[3, 2]	παραπλήσιον ἔσεσθαι προφήτην ἢ μόνον	τὸν	σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν
[3, 1]	προρρήσεων τὰ ἀποτελέσματα, ὅπως ἐπὶ	τὸν	σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν
[3, 6]	τινα ἦν ἰδεῖν καὶ περὶ	τὸν	σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν, οὐδὲν
[3, 2]	ἀλλήλων πεποιηκέναι Μωσέα καὶ Ἰησοῦν	τὸν	σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν, παρὸν
[3, 2]	τῶν ἑξῆς παραστήσεται ἐπὶ μόνον	τὸν	σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν συμπεπερασμένα.
[3, 5]	τὸ διάστροφα διδάξαι ἡμᾶς αὐτοὺς	τόν	τε δι´ ἀπάτης τῦφον· ἀνθ´
[3, 5]	φιλοσόφων ὑποθήκας διαβάλλοι ἄν τις	τόν	τε καρτερικὸν βίον καὶ τοὺς
[3, 5]	αὐτοῦ» Καὶ πάλιν προϊὼν ἑξῆς	τόν	τε κατάλογον τῶν μαθητῶν ἐξαριθμούμενος,
[3, 5]	Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν Ἰωάννου μαχαίρᾳ»	τόν	τε Πέτρον ὁ αὐτὸς δεσμοῖς
[3, 2]	ἀπὸ τοῦ πρώτου καὶ εἰς	τὸν	τελευταῖον ἐπὶ Μωσέα τοὺς ἀκροωμένους
[3, 6]	καὶ ἀνθρώπεια· τὸ δὲ φάναι	τὸν	τῆς ἀνθρώπων εὐσεβείας ἀληθοῦς διδάσκαλον
[3, 5]	ὀκνήσειεν τῶν εὖ φρονούντων μαίνεσθαι	τὸν	τοιοῦτον ἀποφήνασθαι, οὕτω καὶ ἐπὶ
[3, 2]	δὲ ἐξεργασίας δεομένων τῶν κατὰ	τὸν	τόπον, ἀρκούντως ἐπὶ τοῦ παρόντος
[3, 2]	ἄνδρα· εἶπεν γὰρ κύριος, πλάτυνον	τὸν	τόπον τῆς σκηνῆς σου καὶ
[3, 6]	ἄνδρες παρ´ αὐτῷ τοῦτον φιλοσοφοῦσι	τὸν	τρόπον, ἀλλὰ καὶ γυναικῶν οὐδ´
[3, 6]	ὡς ἀληθῶς ἀνόσιος καὶ μιαρὸς	τὸν	τρόπον, ἀπειρημένοις καὶ ἀνοσίοις ἐγχειρῶν,
[3, 6]	ἀληθῶν δογμάτων, οἵων προδιήλθομεν, γόητα	τὸν	τρόπον γεγονέναι; εἰ δὲ δὴ
[3, 2]	τῆς αὐτοῦ γραφῆς τοῦτον ἀνεφώνησε	τὸν	τρόπον· Ἐξελεύσεται ἄνθρωπος ἐκ τοῦ
[3, 3]	τοῦτον παρ´ αὐτοῦ διδαχθέντες φρονεῖν	τὸν	τρόπον. Καὶ μὴν Ἑβραίων καὶ
[3, 6]	ἂν εἴη δῆλος ἀνόσιος ὢν	τὸν	τρόπον καὶ μιαρὸς καὶ αἰσχρὸς
[3, 5]	τῷ πρὸς αὐτοῦ γραφέντι εὐαγγελίῳ	τὸν	τρόπον· Καὶ παράγων ἐκεῖθεν ὁ
[3, 5]	πῶς οὐκ αὐτοὶ μὲν δῆλοι	τὸν	τρόπον, ὅτι δὴ στερροί τινες
[3, 5]	πολλοῦ δεῖ ἐπιορκεῖν, παρασκευάζειν δὲ	τὸν	τρόπον παντὸς ὅρκου πιστότερον φαίνεσθαι,
[3, 2]	τοῦτον εἰρηκότος αὐτοῦ τοῦ θεοῦ	τὸν	τρόπον· Προφήτην ἀναστήσω αὐτοῖς ἐκ
[3, 5]	θάνατον ὑπομείνειεν, ὁ δὲ μοχθηρός,	τὸν	τρόπον φιλοπαθής τις καὶ φιλήδονος
[3, 2]	τὴν περὶ μοναρχίας θεολογίαν κατήγγειλεν,	τὸν	τῶν ἁπάντων δημιουργὸν καὶ ποιητὴν
[3, 3]	τοῖς καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης	τὸν	τῶν θεοφιλῶν ἐκείνων ἀμφὶ τὸν
[3, 5]	ὑπὸ τοῦ θεοῦ μαρτυρηθέντων, ὃς	τὸν	ὑπ´ αὐτῶν καταγγελθέντα λόγον ἔτι
[3, 5]	καὶ ἀπατεῶνες πῶς ἀγαπητὸν ἡγοῦντο	τὸν	ὑπὲρ ἑτέρου θάνατον, ὃν ἀκριβῶς
[3, 5]	εἶναι τὸν Χριστὸν τοῦ θεοῦ,	τὸν	ὑπὸ τῶν προφητῶν κατηγγελμένον. Καὶ
[3, 5]	ἀναβεβιωκέναι, προσπεποιῆσθαι δὲ καθ´ ὑπόκρισιν	τὸν	φιλόσοφον ἑλεῖν βίον. Οὕτως δέ
[3, 7]	πέδον ἵζει» καὶ ἐπιλέγει μετὰ	τὸν	χρησμὸν ἑξῆς· Αὐτὸς οὖν εὐσεβὴς
[3, 5]	γὰρ φαῦλον ᾖ πεπραγμένον τῷ	τὸν	Χριστὸν ὁμολογοῦντι, κολάζουσιν ὅμως αἰκιζόμενοι
[3, 2]	σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν	τὸν	Χριστόν; ὅπως δὲ τοῦτ´ εἴρηται
[3, 7]	τοιγαροῦν τὸν ἡμέτερον σωτῆρα Ἰησοῦν	τὸν	Χριστὸν τοῦ θεοῦ καὶ παρὰ
[3, 1]	σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν	τὸν	Χριστὸν τοῦ θεοῦ συνίσταται πεπληρωμένα;
[3, 5]	Ἰουδαίων ἀνδρῶν πεπεισμένων αὐτὸν εἶναι	τὸν	Χριστὸν τοῦ θεοῦ, τὸν ὑπὸ
[3, 2]	νομοθέτην ἀνηγορεῦσθαι Ἰουδαίων, Ἰησοῦν δὲ	τὸν	Χριστὸν τῶν ἐθνῶν ἁπάντων, κατὰ
[3, 5]	τούτοις· Γίνεται δὲ κατ´ ἐκεῖνον	τὸν	χρόνον Ἰησοῦς, σοφὸς ἀνήρ, εἴ
[3, 5]	φθάσαι χώραν, καὶ ἑτέρους ὑπὲρ	τὸν	Ὠκεανὸν παρελθεῖν ἐπὶ τὰς καλουμένας
[3, 3]	καὶ μόνης ἀληθοῦς θεολογίας ὡς	τὸν	ὡς ἀληθῶς πλάνον τραχηλισθέντα, συγχωρεῖ;
[3, 7]	ἐν ἀδήλοις που καὶ ἀφανέσι	τόποις,	ἀλλ´ ἐν ταῖς μάλιστα διαπρεπεστάταις
[3, 2]	ἐξεργασίας δεομένων τῶν κατὰ τὸν	τόπον,	ἀρκούντως ἐπὶ τοῦ παρόντος ταῦθ´
[3, 5]	πρὸ προσώπου αὐτοῦ εἰς πάντα	τόπον	καὶ χώραν οὗ ἔμελλεν αὐτὸς
[3, 2]	τε αὐτοῦ καὶ φυλὴν καὶ	τόπον	ὅθεν προελεύσεται, χρόνον τε καθ´
[3, 1]	πᾶσαν περιδραμούμενοι οἰκουμένην καὶ πάντα	τόπον	πληρώσοντες τῆς περὶ τοῦ σωτῆρος
[3, 2]	εἶπεν γὰρ κύριος, πλάτυνον τὸν	τόπον	τῆς σκηνῆς σου καὶ τῶν
[3, 2]	αἱ φυλαὶ τῆς γῆς Καὶ	τόπος	δέ τις πάλιν ἀφωρισμένος τῆς
[3, 2]	ἀλλοδαπῆς ἀφικνουμένοις. Καὶ ὁ μὲν	τόπος	οὗτος, ἔνθα γεγεννῆσθαι ἔμελλεν, προείρητο.
[3, 6]	ἡμῶν ἐπιδέδεικται δύναμις; ἰάσεις δὲ	τοσάσδε	καὶ παραδόξους εὐεργεσίας τοιάσδε, οἵας
[3, 2]	αὐτῷ τίθεσθαι. Καὶ Μωσῆς μὲν	τοσαῦτα	καὶ τὰ τούτων ἕτερα πλείω
[3, 4]	κόρον πληρώσας, ὡς καὶ περιττὰ	τοσαῦτα,	ὅσα ἱκανὰ ἦν πληρῶσαι δώδεκα
[3, 6]	πάντας, ὅτι μὴ παρῆν αὐτῷ	τοσαύτη	τις εὐσεβείας δύναμις ὅση τοῖς
[3, 6]	οἱ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν μαθηταί,	τοσαύτην	δύναμιν προφέροντες λόγων ἐν ταῖς
[3, 5]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν μαθηταὶ εἰς	τοσαύτην	ὑπερβολὴν ἐκπληξίας ἤλασαν, ὡς μηδὲν
[3, 6]	γὰρ ἦν αὐτῷ αἴτιος τῆς	τοσαύτης	ἀρετῆς) ὥρα τοιγαροῦν ὁμολογεῖν ξένην
[3, 5]	ἀλλ´ οὐδεὶς αἱρεῖ λόγος ἀπιστεῖσθαι	τοσοῦτο	πλῆθος ἀνδρῶν εὐσεβῆ καὶ σεμνὸν
[3, 5]	αὐτοῖς πεπλασμένα, θαυμάζειν ἄξιον ὅπως	τοσοῦτο	πλῆθος τὴν συμφωνίαν ἐπὶ τοῖς
[3, 7]	τινὰ δὲ τὸν Δία νενομικέναι.	τοσοῦτον	αὐτῶν τὰς διανοίας ἐξέπληττεν ἡ
[3, 6]	τῶν περὶ αὐτοῦ λόγων. Ἐπὶ	τοσοῦτον	δὲ ἄρα οἵ τε ἀρχῆθεν
[3, 5]	πεποιημένος. Ἀλλὰ τούτων ἡμῖν ἐπὶ	τοσοῦτον	εἰρημένων πρὸς τὸ πρῶτον τῶν
[3, 6]	ἀληθῶς ἐνθέῳ συνομολογεῖν; Ἀλλ´ εἰς	τοσοῦτον	ἐλαύνεις ἀπηνείας, ὡς μὴ λογισμοῖς
[3, 6]	πρότερον περὶ γοητείαν διαβεβλημένων εἰς	τοσοῦτον	μεταβάλλειν τὸν ἑαυτῶν τρόπον, ὡς
[3, 6]	παίδων, οἰκετῶν τε καὶ ἀγροίκων,	τοσοῦτον	τῷ τοῦ Πλάτωνος μὴ πείθεσθαι,
[3, 5]	ἔσται λελυμένα ἐν τοῖς οὐρανοῖς»	τοσούτων	εἰρημένων τῷ Πέτρῳ ὑπὸ τοῦ
[3, 6]	αὐτοὶ μετιόντες. Ἀλλ´ οὐδείς πω	τοσούτων	ἐτῶν γόης πέφανται τοῦ Ἰησοῦ
[3, 2]	Εἰ δὴ οὖν διὰ τῶν	τοσούτων	οὐδεὶς μὲν ἄλλος μόνος δὲ
[3, 5]	ἀγαθῷ. Πόθεν οὖν ἐν πλήθει	τοσῶνδε	ἀνδρῶν ἡ τῶν κακῶν εὕρηται
[3, 7]	μὲν φήσας λάβετε πνεῦμα ἅγιον»	τοτὲ	δὲ εἰπὼν Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς
[3, 4]	τὸ σῶμα δυνάμει θείᾳ καθαίρων,	τοτὲ	δὲ προστάγματι λόγου τοὺς ἐν
[3, 7]	τεραστίας δυνάμεις πεποιηκέναι οἷα θεόν)	τοτὲ	δὲ τούτοις ἐναντίως ὕβρεις αὐτὸν
[3, 5]	τὴν τελευτήν, καὶ πολὺ μᾶλλον	τότε	ἢ πρότερον, αὐτὸν τεθειάκασιν, ἐπεὶ
[3, 7]	εἴρητο μὲν ἐν γωνίᾳ γῆς	τότε,	καὶ οἱ παρόντες ἤκουον μόνοι.
[3, 4]	πεποιημένος, παραδόξων γέγονεν ποιητὴς ἔργων,	τοτὲ	μὲν λεπροὺς τὸ σῶμα δυνάμει
[3, 7]	λέγεσθαι τὰ εἰρημένα. Νῦν δὲ	τοτὲ	μὲν τὸν πρεσβευόμενον θεὸν ἐν
[3, 7]	αὐτοῖς ἔνθεον καὶ παραδοξοποιὸν πεποιηκέναι,	τοτὲ	μὲν φήσας λάβετε πνεῦμα ἅγιον»
[3, 2]	νόμους τοὺς οἰκείους ἡγούμενος, Αὐγούστου	τότε	πρώτου Ῥωμαίων μοναρχήσαντος, Ἡρώδου τε
[3, 2]	πολλῇ. Ὁ βασιλεὺς τῶν δυνάμεων	τοῦ	ἀγαπητοῦ, τῇ ὡραιότητι τοῦ οἴκου
[3, 7]	ἀνάγκης ἀνατρέχειν ἐκβιάζομαι ἐπὶ τὴν	τοῦ	αἰτίου ζήτησιν, καὶ συνομολογεῖν μὴ
[3, 7]	τὰς ἡμέρας, ἕως τῆς συντελείας	τοῦ	αἰῶνος» Ἀλλὰ καὶ πνεύματος αὐτοῖς
[3, 3]	μαθόντες, πολεμίας τινὰς καὶ ἐχθρὰς	τοῦ	ἀνθρωπείου γένους ἀμφὶ τὸν περὶ
[3, 5]	πρὸς αὐτὸν μία τῶν παιδισκῶν	τοῦ	ἀρχιερέως, καὶ ἰδοῦσα αὐτὸν θερμαινόμενον.
[3, 6]	πεποιηκότα, ἃς ἀρτίως διεξήλθομεν, ἐκ	τοῦ	αὐτομάτου τοιοῦτον φῦναι, μήτε παρὰ
[3, 6]	τοὺς ἀκροωμένους ὁμιλίαις, ὡς καθικνεῖσθαι	τοῦ	βάθους τῆς ψυχῆς αὐτῶν, καθάπτεσθαί
[3, 2]	ἐκ σπέρματος καὶ διαδοχῆς Δαβὶδ	τοῦ	βασιλέως ἀναστησομένου ταῦτα προλέγει· Ἐξελεύσεται
[3, 2]	γὰρ τούτων μνημονεύσας ὁ προφήτης	τοῦ	βραχίονος τοῦ κυρίου, ὃς ἦν
[3, 3]	Ἐν ἀπαθείᾳ ἄρα τῆς ψυχῆς	τοῦ	δὲ θεοῦ θεωρίᾳ ἡ θυσία
[3, 5]	προσβλέπειν γυναῖκα μετὰ ἐπιθυμίας ἀκολάστου,	τοῦ	δὲ κλέπτειν τοὐναντίον καὶ τὰ
[3, 5]	φαυλότητα κατεγνωσμένου. Πῶς οὖν οἱ	τοῦ	δηλουμένου μαθηταί, εἰ ἄρα πλάνος
[3, 1]	Ἑβραίοις προφῆται τὸ εὐαγγέλιον ἐκήρυττον.	Τοῦ	δηλωθέντος μάρτυς ἂν εἴη ῥήμασιν
[3, 5]	ἐν ἀτόπῳ συγχωρήσει τὸ ἀσύστατον	τοῦ	δι´ ἐναντίας λόγου φανῇ. Ἐληλεγμένου
[3, 2]	ἔρημον τεσσαράκοντα ἡμέρας πειραζόμενος ὑπὸ	τοῦ	διαβόλου, καὶ οὐδὲν ἔφαγεν ἐν
[3, 5]	οἵδε τὸ τέλος οὐ συνεωράκεσαν	τοῦ	διδασκάλου καὶ οἵῳ κέχρητο θανάτῳ;
[3, 5]	φθόνος; Τί δέ; οἱ καταψευδόμενοι	τοῦ	διδασκάλου καὶ τὰ μὴ γεγονότα
[3, 5]	τρόπον ἑλομένων, καὶ τὴν περὶ	τοῦ	διδασκάλου μαρτυρίαν σύμφωνον ὡς ἀφ´
[3, 6]	ὥσπερ οὖν ἰατρικοὶ μὲν τῆς	τοῦ	διδασκάλου περὶ τὸ μάθημα κατορθώσεως
[3, 5]	περιπάτει» Σκυθρωπὰ δὲ αὐτοῖς προαγγέλλοντος	τοῦ	διδασκάλου, προσέχοντες δι´ ὧν πρὸς
[3, 6]	Ἰησοῦ μαθηταῖς, οἷς διὰ τῆς	τοῦ	διδασκάλου συνεργίας τὸν πατέρα καὶ
[3, 5]	σαφῶς δείκνυσιν, ὡς μετὰ τὴν	τοῦ	διδασκάλου τελευτὴν ἐπίβουλοί τινες συλλαβόντες
[3, 5]	μὲν ἀφανὴς ἦν καταγελάσας αὐτῶν	τοῦ	δικαστηρίου, οἱ δὲ ἐπιβουλεύοντες, ὑπὸ
[3, 2]	φησιν μὴ πρότερον ἐκλείψειν ἐκ	τοῦ	ἔθνους αὐτῶν ἄρχοντας καὶ ἡγουμένους
[3, 2]	Βηθλεὲμ οἶκος Ἐφραθά, ὀλιγοστὸς εἶ	τοῦ	εἶναι ἐν χιλιάσιν Ἰούδα· ἐκ
[3, 5]	τοῦ Ἰουδαϊκοῦ, πολλοὺς δὲ καὶ	τοῦ	Ἑλληνικοῦ ἐπηγάγετο. Ὁ Χριστὸς οὗτος
[3, 5]	ἄλλως προσήγετο τοῦ Ἰουδαϊκοῦ καὶ	τοῦ	Ἑλληνικοῦ πλείους, εἰ μή τισιν
[3, 5]	μὲν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ, πολλοὺς δὲ	τοῦ	Ἑλληνικοῦ» προσαγόμενος, δῆλος ἂν εἴη
[3, 3]	τῶν ὄντων διὰ τοῦ καλλίστου	τοῦ	ἐν ἡμῖν αἰτοίη τὰ ἀγαθά·
[3, 7]	Νῦν δὲ καὶ τοῦτο θεοῦ	τοῦ	ἐπὶ πάντων ἔργον ἦν, τὸ
[3, 7]	γένους ἀνθρώπων διδάσκαλον εὐσεβείας ἑνὸς	τοῦ	ἐπὶ πάντων θεοῦ ἑαυτὸν ἀποφῆναι,
[3, 7]	ἤνυον, τὴν πορείαν αὐτοῖς προεξευμαρίσαντος	τοῦ	ἐπὶ πάντων θεοῦ καὶ τοὺς
[3, 6]	τὰ περὶ δικαιωτηρίου καὶ κρίσεως	τοῦ	ἐπὶ πάντων θεοῦ; οὐχὶ τούτων
[3, 7]	ἀνὰ τὰς χώρας εὐσεβείας ἑνὸς	τοῦ	ἐπὶ πάντων θεοῦ συνεστήσαντο διδασκαλεῖα.
[3, 2]	Καὶ ἀφελῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματος	τοῦ	ἐπὶ σοί, καὶ ἐπιθήσω ἐπ´
[3, 1]	τὸ εὐαγγέλιον καὶ τοὔνομα δὲ	τοῦ	εὐαγγελίου διὰ τῶν προφητικῶν φωνῶν
[3, 0]	θεωρήσαντες, ὅπως οἱ προφῆται τὴν	τοῦ	εὐαγγελίου μνήμην ἐπὶ τοῦ Χριστοῦ
[3, 5]	ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Ἰάκωβος ὁ	τοῦ	Ζεβεδαίου, καὶ Ἰωάννης ὁ ἀδελφὸς
[3, 5]	Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ	τοῦ	ζῶντος. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς
[3, 5]	αὐτῶν γενόμενα ἀνατεινόμενοι, τὸν δὲ	τοῦ	ἡμετέρου διδασκάλου θάνατον ὥσπερ τι
[3, 2]	αὐτοῦ καὶ τοὺς πλουσίους ἀντὶ	τοῦ	θανάτου αὐτοῦ» Ἤρκει μὲν οὖν
[3, 2]	ὑψῶν με ἐκ τῶν πυλῶν	τοῦ	θανάτου, ὅπως ἂν ἐξαγγείλω πάσας
[3, 7]	ἠπίστησεν ἂν εἰκότως τῷ παραδόξῳ	τοῦ	θαύματος, ὅτε μηδεὶς μὲν τῶν
[3, 3]	τις τὴν προσήκουσαν ἐπιμέλειαν ποιοῖτο	τοῦ	θείου, τυγχάνοι τε αὐτόθεν ἵλεώ
[3, 0]	ἄνθρωπον οἰκονομίας Ἰησοῦ τοῦ Χριστοῦ	τοῦ	θεοῦ, αἵ τε τῶν παρ´
[3, 5]	Ἑλλήνων αὐτὸς Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς	τοῦ	θεοῦ, δι´ ὧν ἐπετέλει παραδόξων
[3, 2]	Μωσῆς πρὸς τὸν λαὸν τὴν	τοῦ	θεοῦ διερμηνεύων φωνὴν ἔφησεν· Προφήτην
[3, 7]	ἦν βουλῆς ἀλλ´ ἐκ τῆς	τοῦ	θεοῦ δυνάμεως ἡ τοῦ λόγου
[3, 2]	πάντα ὅσα ᾐτήσω παρὰ κυρίου	τοῦ	θεοῦ ἐν Χωρὴβ τῇ ἡμέρᾳ
[3, 2]	μᾶλλον θεοπρεπέστερον Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς	τοῦ	θεοῦ ἐπὶ τῆς θαλάσσης περιπατήσας
[3, 6]	ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ	τοῦ	θεοῦ; ἦλθες πρὸ καιροῦ βασανίσαι
[3, 2]	πλάκας λιθίνας γεγραμμένας τῷ δακτύλῳ	τοῦ	θεοῦ καὶ ἐν τῇ ἐξόδῳ·
[3, 7]	ἡμέτερον σωτῆρα Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν	τοῦ	θεοῦ καὶ παρὰ τοῖς σαὐτοῦ
[3, 2]	πρὸς τὸν λαὸν διερμηνεύων τὸ	τοῦ	θεοῦ λόγιον, φησίν· Προφήτην ἐκ
[3, 2]	τοῦ κυρίου, ὃς ἦν ὁ	τοῦ	θεοῦ λόγος, Ἐνώπιον αὐτοῦ φησίν,
[3, 5]	θανάτου, καὶ ἐπὶ πᾶσιν ὑπὸ	τοῦ	θεοῦ μαρτυρηθέντων, ὃς τὸν ὑπ´
[3, 2]	καὶ ἀναπαύσεται ἐπ´ αὐτὸν πνεῦμα	τοῦ	θεοῦ, πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως
[3, 2]	μείζονι δυνάμει ἐξουσίας ὁ Χριστὸς	τοῦ	θεοῦ, προσελθόντος αὐτῷ λεπροῦ καὶ
[3, 2]	πάντα ὅσα ᾐτήσω παρὰ κυρίου	τοῦ	θεοῦ σου ἐν Χωρὴβ τῇ
[3, 1]	κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν	τοῦ	θεοῦ συνίσταται πεπληρωμένα; ~βʹ Ὅπως
[3, 6]	κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς	τοῦ	θεοῦ τοιοῖσδέ τισιν ἔνοχος ἦν;
[3, 2]	δὲ καὶ Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς	τοῦ	θεοῦ τοῖς Φαρισαίοις ἔλεγεν· Εἰ
[3, 2]	χρησμοῦ θεσπίζει, τοῦτον εἰρηκότος αὐτοῦ	τοῦ	θεοῦ τὸν τρόπον· Προφήτην ἀναστήσω
[3, 5]	πεπεισμένων αὐτὸν εἶναι τὸν Χριστὸν	τοῦ	θεοῦ, τὸν ὑπὸ τῶν προφητῶν
[3, 5]	εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς	τοῦ	θεοῦ τοῦ ζῶντος. Ἀποκριθεὶς δὲ
[3, 2]	οὐδὲ ἄλλους εἶναι τῶν ἐθνῶν,	τοῦ	θηριώδους ἕνεκα τρόπου, διεσάφησεν· ὧν
[3, 6]	ἰδέας ὑπομείναντες, καὶ τέλος διὰ	τοῦ	ἰδίου αἵματος τὰ περὶ αὐτοῦ
[3, 5]	ὑπερβολὴν ἐπιεικείας τὸ φιλάληθες ὑποφαίνων	τοῦ	ἰδίου τρόπου καὶ τελώνην ἑαυτὸν
[3, 5]	ἐξηγόρευσεν, ὅρα τί φησίν· ἐρωτήσαντος	τοῦ	Ἰησοῦ, Ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος λέγει,
[3, 5]	μηδενὶ λαλεῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματι	τοῦ	Ἰησοῦ· γνόντες δὲ αὐτοὺς μετὰ
[3, 7]	βάρβαροι καὶ Ἕλληνες τὰς περὶ	τοῦ	Ἰησοῦ γραφὰς πατρίοις χαρακτῆρσιν καὶ
[3, 5]	τοῦ Πέτρου περὶ τῶν πράξεων	τοῦ	Ἰησοῦ διαλέξεις· ὃς ἐλθὼν ἐπ´
[3, 7]	ἄρα ὁ τῆς τῶν μαθητῶν	τοῦ	Ἰησοῦ διδασκαλίας τρόπος; ἆρα γὰρ
[3, 7]	οὕτω διακειμένοις πάνθ´ ὅσα περὶ	τοῦ	Ἰησοῦ κατήγγελλον ἤδη λοιπὸν ἀληθεύειν
[3, 5]	παρῆν ὁ Μάρκος τοῖς ὑπὸ	τοῦ	Ἰησοῦ λεχθεῖσιν, ἀλλ´ οὐδὲ Πέτρος
[3, 5]	διάφωνον ἐξενεγκεῖν περὶ τῶν πράξεων	τοῦ	Ἰησοῦ λόγον. Εἰ γὰρ ἐπὶ
[3, 6]	ἡμῖν φίλον ἐστίν; οὕτως ὁ	τοῦ	Ἰησοῦ λόγος καὶ ἡ παρ´
[3, 6]	τὰ γοητεύματα, καὶ τοιοίδε οἱ	τοῦ	Ἰησοῦ μαθηταί, ἀφ´ ὧν δεῖ
[3, 6]	ἱστορίας ἐγγράφου. Οἱ δὴ πρῶτοι	τοῦ	Ἰησοῦ μαθηταὶ ἐν τῇ βίβλῳ
[3, 7]	τῶν ἐν ἀρχαῖς ἀκροωμένων οἱ	τοῦ	Ἰησοῦ μαθηταί, καὶ ὅπως Ἕλληνας
[3, 5]	εἰρῆσθαι, πάντα χρὴ πιστεύειν τοῖς	τοῦ	Ἰησοῦ μαθηταῖς, ἢ μή· καὶ
[3, 6]	ἀλλ´ οὐ λόγοις μόνοις τῆς	τοῦ	Ἰησοῦ μαθητείας συνιδόντες τὰ κατορθώματα.
[3, 6]	πω τοσούτων ἐτῶν γόης πέφανται	τοῦ	Ἰησοῦ μαθητής, καίτοι διὰ βασάνων
[3, 6]	ἡμᾶς οὔτε τῶν παλαιῶν ἐκείνων	τοῦ	Ἰησοῦ μαθητῶν γοητείας ἥλω, οὐδ´
[3, 5]	γραφῶν ἀλήθειαν, τὸ ἦθος τῶν	τοῦ	Ἰησοῦ μαθητῶν θεασώμεθα. Αὐτόθεν μὲν
[3, 7]	τὸ εἰκὸς ἢ διανοηθέντων τῶν	τοῦ	Ἰησοῦ μαθητῶν, μιᾶς προσθήκῃ λέξεως
[3, 7]	ἐκείνων τῶν εὐτελεστάτων καὶ ἀγροίκων	τοῦ	Ἰησοῦ μαθητῶν, οὐκ ἐν ἀδήλοις
[3, 5]	οὖν ἔστιν εἰπεῖν αἰτίαν τῶν	τοῦ	Ἰησοῦ μαθητῶν τῆς σὺν αὐτῷ
[3, 5]	τι πείσεσθαι ἐκ τῆς περὶ	τοῦ	Ἰησοῦ μαρτυρίας, διὸ καὶ ἀδεῶς
[3, 4]	λέγειν ὡς τεταρταῖος ἄλλος δυνάμει	τοῦ	Ἰησοῦ νεκρὸς ἠγείρετο; ἢ ὡς
[3, 5]	τοσούτων εἰρημένων τῷ Πέτρῳ ὑπὸ	τοῦ	Ἰησοῦ, ὁ Μάρκος μηδενὸς τούτων
[3, 5]	τυχὼν ἐπανίσταται τοῖς πρεσβεύουσι τὸ	τοῦ	Ἰησοῦ ὄνομα. Καὶ πάλιν ἄλλοτε
[3, 5]	κηρύττειν δ´ εἰς πάντας τὸ	τοῦ	Ἰησοῦ ὄνομα, καὶ τὰς παραδόξους
[3, 5]	Καταπλαγῆναι τὴν πρόρρησιν· ἡ γὰρ	τοῦ	Ἰησοῦ ὀνόματος ὁμολογία τοὺς θυμοὺς
[3, 5]	οἱ λοιποὶ μαθηταί, ἀπρὶξ ἐχόμενοι	τοῦ	Ἰησοῦ, παρέμενον ἔτι μᾶλλον εἰς
[3, 5]	καὶ μαρτυρησάντων γε τοῖς ὑπὸ	τοῦ	Ἰησοῦ πεπραγμένοις, οὐκ ἀνιδρωτί, διὰ
[3, 7]	τῶν παραδόξων ἐνεργείᾳ δι´ ὀνόματος	τοῦ	Ἰησοῦ πρὸς αὐτῶν ἐπιτελουμένῃ τοὺς
[3, 7]	ἂν ἤδη θεοῖς οὖσιν τοῖς	τοῦ	Ἰησοῦ προσαγηοχέναι· καὶ τινὰ μὲν
[3, 6]	οἶδεν, ὅπως σὺν αὐτῇ τῇ	τοῦ	Ἰησοῦ προσηγορίᾳ καὶ σὺν εὐχαῖς
[3, 6]	καὶ βασανιστικῶν τῆς οἰκείας φύσεως,	τοῦ	Ἰησοῦ τὸ ὄνομα φρίττει, ὑπεξίσταταί
[3, 6]	τις ἦν, βούλει διαγιγνώσκειν, ἔχεις	τοῦ	Ἰησοῦ τῶν λόγων μαθητὰς εἰσέτι
[3, 7]	οἰκουμένης ἔθνη, ἀλλ´ ἀπὸ τῶν	τοῦ	Ἰησοῦ χρόνων. Ἅμα γὰρ τῇ
[3, 6]	τοῖς πάλαι γόησιν πρὸ τῶν	τοῦ	Ἰησοῦ χρόνων ἢ καὶ μετὰ
[3, 4]	ἀπὸ γῆς αὐτίκα, κἄπειτα ἐπὶ	τοῦ	ἰκρίου φωνήσας μέγα, καὶ τῷ
[3, 4]	ἀπαλλαγὴν ἐξαιτήσασθαι, ἀλλὰ καὶ ἄκρου	τοῦ	ἱματίου προσψαῦσαι μόνον διανοηθεῖσα ὑποδύνει,
[3, 5]	Πῶς γὰρ ἂν ἄλλως προσήγετο	τοῦ	Ἰουδαϊκοῦ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ πλείους,
[3, 5]	τἀληθῆ σεβομένων. Καὶ πολλοὺς μὲν	τοῦ	Ἰουδαϊκοῦ, πολλοὺς δὲ καὶ τοῦ
[3, 5]	μαθητὰς ἐξῳκειωμένος, ἀλλὰ πολλοὺς μὲν	τοῦ	Ἰουδαϊκοῦ, πολλοὺς δὲ τοῦ Ἑλληνικοῦ»
[3, 2]	τῆς κατ´ αὐτὸν οἰκονομίας ἐκ	τοῦ	Ἰουδαίων ἔθνους ἀναστήσειν διὰ χρησμοῦ
[3, 2]	διασκέψασθαι ἀναγκαῖον. Μωσῆς πρῶτος ἡγήσατο	τοῦ	Ἰουδαίων ἔθνους, εὑρών τε αὐτοὺς
[3, 2]	διαδοχὴν ἡγουμένους καὶ ἄρχοντας ἐκ	τοῦ	Ἰουδαίων ἔθνους μέχρι τῆς τοῦ
[3, 5]	πρὸς τῶν ἀρχιερέων καὶ διδασκάλων	τοῦ	Ἰουδαίων ἔθνους, τίνα περὶ τοῦ
[3, 5]	λίθοις βληθεὶς ἀναιρεῖται Στέφανος, ἐπὶ	τοῦ	Ἰουδαίων πλήθους παρρησιασάμενος, καὶ διωγμὸς
[3, 2]	τοῦ σπέρματος αὐτοῦ« (λέγει δὲ	τοῦ	Ἰσραήλ) καὶ κυριεύσει ἐθνῶν πολλῶν,
[3, 6]	τούτων ἀξιόπιστος ὁμολογία μᾶλλον τῆς	τοῦ	καθ´ ἡμῶν πολεμίου γραφῆς, ἣν
[3, 5]	εἴποις ἂν ὅτι γόητες ἄλλοι	τοῦ	καθηγητοῦ κατ´ οὐδέν. ἆρ´ οὖν
[3, 2]	εὐαγγελίζεται, σαφέστατα τοῦτο παριστὰς διὰ	τοῦ	Καὶ τὸ σπέρμα σου ἔθνη
[3, 5]	ἀλήθεια, τὸ δὲ ψεῦδος ἔχει	τοῦ	κακοῦ τὸ ἐναντίον. Διὸ λέγωμεν,
[3, 3]	τοῦ καλλίστου τῶν ὄντων διὰ	τοῦ	καλλίστου τοῦ ἐν ἡμῖν αἰτοίη
[3, 3]	διὰ στόματος ἰόντι) παρὰ δὲ	τοῦ	καλλίστου τῶν ὄντων διὰ τοῦ
[3, 2]	τῷ Δαβίδ, ὡς ἄρα Ἐκ	τοῦ	καρποῦ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ἀναστήσεταί
[3, 7]	μὴ ἀρνουμένοις τὸν ἐπονείδιστον θάνατον	τοῦ	καταγγελλομένου; εἰ μὲν γάρ, τοῦτον
[3, 7]	ἢ τίς ἡμῖν ἐλπὶς ἔσται	τοῦ	κατορθώματος ἀντινομοθετεῖν τολμῶσιν τοῖς πάντων
[3, 2]	ἤχθη, καὶ ὡς ἀμνὸς ἔναντι	τοῦ	κείροντος ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει
[3, 1]	πληρώσοντες τῆς περὶ τοῦ σωτῆρος	τοῦ	κόσμου θεοσεβοῦς διδασκαλίας; ὅτι δὲ
[3, 4]	προσψαῦσαι μόνον διανοηθεῖσα ὑποδύνει, καὶ	τοῦ	κρασπέδου ἐπιλαβομένη ὁμοῦ καὶ τῆς
[3, 1]	δὴ καὶ αὐτὸ συνέστη διὰ	τοῦ	Κύριος δώσει ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις
[3, 2]	συνήχθησαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ κατὰ	τοῦ	κυρίου καὶ κατὰ τοῦ Χριστοῦ
[3, 2]	Πῶϵ παραδοθέντα, εἶτα καθαριζόμενον ὑπὸ	τοῦ	κυρίου, καὶ φῶς παρ´ αὐτῷ
[3, 5]	Ἐπὶ τούτοις Ἰάκωβος ὁ ἀδελφὸς	τοῦ	κυρίου, ὃν οἱ πάλαι τὰ
[3, 2]	μνημονεύσας ὁ προφήτης τοῦ βραχίονος	τοῦ	κυρίου, ὃς ἦν ὁ τοῦ
[3, 2]	ἀνέπεμπον, καὶ τόν γε κατὰ	τοῦ	λαοῦ ἔλεγχον διὰ τὰς παραβάσεις
[3, 2]	καὶ λέγων· Ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν	τοῦ	λαοῦ μου ἤχθη εἰς θάνατον»
[3, 7]	Ἀλλὰ πάλιν ἀφορῶν εἰς τὴν	τοῦ	λόγου δύναμιν ὡς μυρία πλήθη
[3, 5]	ἀρχῆς αὐτόπται καὶ ὑπηρέται γενόμενοι	τοῦ	λόγου» Καὶ τὸν Ἰωάννην δὲ
[3, 7]	τῆς τοῦ θεοῦ δυνάμεως ἡ	τοῦ	λόγου σύστασις. Αὐτίκα τίς οὐκ
[3, 6]	τοῖς πᾶσιν, ὅτι μηδεμίαν ἔχοιεν	τοῦ	λοιποῦ περὶ γοητείαν σπουδήν, καθαροὶ
[3, 2]	ὄρει Σινᾶ, τὰς δύο πλάκας	τοῦ	μαρτυρίου, πλάκας λιθίνας γεγραμμένας τῷ
[3, 5]	πεποιηκότων. Ἄκουε γοῦν Λουκᾶ, πῶς	τοῦ	Ματθαίου μνημονεύσας οὐ τελώνην ὀνομάζει,
[3, 2]	ἐπιθυμίας ἀκολάστου παραινεῖ, ἀντί τε	τοῦ	μὴ κλέπτειν τὰ οἰκεῖα τοῖς
[3, 2]	καὶ τὸ θυμοῦσθαι ἀπαγορεύει, ἀντὶ	τοῦ	μὴ μοιχεύειν μηδ´ ἐμβλέπειν γυναικὶ
[3, 5]	ἐκπλαγείη; καὶ τοῦτο τεκμηράμενος ἐκ	τοῦ	μὴ φεύγειν ἀλλ´ ἀσπάσασθαι διδάσκαλον
[3, 5]	τί γὰρ καὶ ἄτοπον ὑπὲρ	τοῦ	μηδενὸς ἀποθνῄσκειν; τί δὲ καὶ
[3, 5]	κεκτημένη δύναιτ´ ἄν ποθ´ ὑπὲρ	τοῦ	μηδενὸς αὐθαίρετον ὑπομεῖναι τελευτήν, ἢ
[3, 7]	σταυρωθέντος παρηγγελμένοις; τοῦτον γὰρ εἶναι	τοῦ	μόνου καὶ ἐπὶ πάντων θεοῦ
[3, 2]	λαοῦ ἔλεγχον διὰ τὰς παραβάσεις	τοῦ	Μωσέως ἐποιοῦντο νόμου, προύτρεπόν τε
[3, 5]	λέγει, καὶ σὺ μετὰ Ἰησοῦ	τοῦ	Ναζωραίου ἦς. Ὁ δὲ ἠρνήσατο
[3, 5]	παντὸς ὅρκου πιστότερον φαίνεσθαι, μέχρι	τοῦ	ναί καὶ τοῦ οὔ χωροῦντας,
[3, 6]	τοῦ Χριστοῦ θεολογεῖν. ταῦτ´ ἦν	τοῦ	νέου καὶ καινοῦ γόητος τὰ
[3, 5]	ἐμαρτύρησαν. Τί δὲ τὸ πιθανὸν	τοῦ	νομίζειν συμφώνως ἅπαντας ψεύσασθαι, δώδεκα
[3, 6]	καινοῦ γόητος τὰ κατορθώματα, τοιαῦτα	τοῦ	νομιζομένου πλάνου τὰ γοητεύματα, καὶ
[3, 7]	φανέντας νόμους κἂν ἐφ´ ἑνὸς	τοῦ	οἰκείου ἔθνους κρατῦναι οἷός τε
[3, 7]	τῆς ἀνωτάτω ἀρχῆς τοὺς ἐχθροὺς	τοῦ	οἰκείου λόγου καταδουλῶσαι· προκόπτειν γὰρ
[3, 2]	δυνάμεων τοῦ ἀγαπητοῦ, τῇ ὡραιότητι	τοῦ	οἴκου διελέσθαι σκῦλα» Εἰκότως τοιγαροῦν
[3, 2]	γαλήνη μεγάλη» Πάλιν Μωσέως ἀπὸ	τοῦ	ὄρους κατιόντος τὸ πρόσωπον ἑωρᾶτο
[3, 2]	οὖν· Καταβαίνων δ´ αὐτὸς ἐκ	τοῦ	ὄρους Μωσῆς οὐκ ᾔδει ὅτι
[3, 5]	φαίνεσθαι, μέχρι τοῦ ναί καὶ	τοῦ	οὔ χωροῦντας, σὺν ἀληθείᾳ τοῖς
[3, 2]	ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν ἄρτους ἐκ	τοῦ	οὐρανοῦ καὶ μετ´ ὀλίγα· Ἐγένετο
[3, 4]	γυνὴ μακραῖς ἐτῶν περιόδοις πρὸς	τοῦ	πάθους κατατρυχομένη, ἐπειδὴ ἑώρα μυρία
[3, 2]	εἰργάσατο· πρῶτός τε τὴν ἑνὸς	τοῦ	παμβασιλέως θεοῦ γνῶσίν τε καὶ
[3, 6]	ἀρετῆς ἁπάσης καὶ θεοσεβείας εἰσηγητὴς	τοῦ	παμβασιλέως θεοῦ, πῶς οὐχ ἕπεται
[3, 3]	τὴν ἐπὶ τὰ κρείττω τοῦδε	τοῦ	παντὸς ἔσεσθαι προσδοκᾶν ἐδίδαξεν, ταῖς
[3, 6]	οὖν πατέρα καὶ δημιουργὸν τοῦδε	τοῦ	παντὸς εὑρεῖν τε ἔργον καὶ
[3, 6]	δὲ πατέρα καὶ δημιουργὸν τοῦδε	τοῦ	παντὸς» μόνον εἰδέναι θεὸν ἐμαρτύρησαν;
[3, 6]	τὸν ποιητὴν καὶ δημιουργὸν τοῦδε	τοῦ	παντὸς» μόνον θεὸν γνωρίζειν καὶ
[3, 7]	ἀλλ´ οὐδ´ εἰς φαντασίαν ἐλθὼν	τοῦ	παραπλησίου; ἀγαπητὸν γὰρ ἑκάστῳ ἦν,
[3, 4]	Εἰ δὲ χρὴ καὶ ἐπὶ	τοῦ	παρόντος βραχέα πρὸς τοὺς δεδηλωμένους
[3, 2]	κατὰ τὸν τόπον, ἀρκούντως ἐπὶ	τοῦ	παρόντος ταῦθ´ ἡμῖν ἐπιτετμήσθω· πλεῖστα
[3, 2]	καὶ ἑρμηνεύσει. τέως δὲ ἐπὶ	τοῦ	παρόντος τῆς τῶν προφητῶν περὶ
[3, 3]	πλείους καὶ μέχρις ἀνθρώπων νεύματι	τοῦ	πατρὸς διά τινας σωτηρίους οἰκονομίας
[3, 5]	περὶ αὐτοῦ τάδε· καὶ ὄντος	τοῦ	Πέτρου ἐν τῇ αὐλῇ ἔρχεται
[3, 5]	φοιτητὴς γεγονὼς ἀπομνημονεῦσαι λέγεται τὰς	τοῦ	Πέτρου περὶ τῶν πράξεων τοῦ
[3, 5]	δόξαν ἔχοιεν περὶ αὐτοῦ, ὑπακούσαντος	τοῦ	Πέτρου, ὡς περὶ Χριστοῦ, οὐδὲν
[3, 6]	τίς ἔτι χώρα περιλείπεται ὑπονοίας	τοῦ	πλάνον αὐτὸν καὶ γόητα νομίζειν;
[3, 3]	ὁ τούτων διδάσκαλος ἐπιγραφείη τὸ	τοῦ	πλάνου ὄνομα; Ἀλλὰ ταῦτα μὲν
[3, 5]	δ´ ἄρα; οὐκ ἦν σεμνότερον	τοῦ	πλάττεσθαι, Καὶ τῶν τοιῶνδε ποιητὴς
[3, 6]	τε καὶ ἀγροίκων, τοσοῦτον τῷ	τοῦ	Πλάτωνος μὴ πείθεσθαι, ὡς τὸν
[3, 1]	τῇ συναγωγῇ ποτε διελθὼν ἐπὶ	τοῦ	πλήθους τῶν Ἰουδαίων, Πτύξας τὸ
[3, 2]	θαλάσσης ἐταράχθησαν καὶ με? ὸ	τοῦ	πλοίου Πέτρος περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ
[3, 2]	πρεσβυτέρων Ἰσραήλ Καὶ ἀφελῶ ἀπὸ	τοῦ	πνεύματος τοῦ ἐπὶ σοί, καὶ
[3, 2]	Καὶ βούλεται κύριος ἀφελεῖν ἀπὸ	τοῦ	πόνου τῆς ψυχῆς αὐτοῦ δεῖξαι
[3, 2]	Καὶ βούλεται κύριος ἀφελεῖν ἀπὸ	τοῦ	πόνου τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, δεῖξαι
[3, 6]	αὐτὸς καὶ μόνος εὑρετὴς κατέστη	τοῦ	πράγματος, ἢ πάντως που κατὰ
[3, 2]	ἐπὶ σχολῆς ἀναλέξασθαι δύναιο περὶ	τοῦ	προκειμένου, καὶ ἡ παροῦσα δὲ
[3, 5]	καὶ τῶν εἰρημένων εἰς ἀπόδειξιν	τοῦ	προκειμένου; οἷς ἔτι ταῦτα προσθεὶς
[3, 2]	τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους μέχρι τῆς	τοῦ	προσδοκωμένου παρουσίας ἀποφαίνεται, διαλιπόντων δὲ
[3, 5]	ἀκούσας παρῄτητο ἂν τὸ βαρὺ	τοῦ	προστάγματος, οἱ δὲ καὶ ἔργον
[3, 2]	δεδόξασται ἡ ὄψις τοῦ χρωτὸς	τοῦ	προσώπου αὐτοῦ ἐν τῷ αὐτὸν
[3, 2]	δεδοξασμένη ἡ ὄψις τοῦ χρωτὸς	τοῦ	προσώπου αὐτοῦ Ὡσαύτως δὲ καὶ
[3, 2]	δέ τις πάλιν ἀφωρισμένος τῆς	τοῦ	προφητευομένου γενέσεως θεσπίζεται ὑπὸ Μιχαίου
[3, 2]	ἀναμφιλόγως τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν	τοῦ	προφητευομένου διὰ τούτων παρίστασθαι. Πῶϵ
[3, 2]	εἰπεῖν. Ἕκαστος γοῦν αὐτῶν ἀπὸ	τοῦ	πρώτου καὶ εἰς τὸν τελευταῖον
[3, 3]	ἐφαπλῶσαι τὸν κόσμον ἀποδέδεικται διὰ	τοῦ	πρώτου συγγράμματος τῆς παρούσης ὑποθέσεως·
[3, 2]	τὸν τρόπον· Ἐξελεύσεται ἄνθρωπος ἐκ	τοῦ	σπέρματος αὐτοῦ« (λέγει δὲ τοῦ
[3, 4]	πυρί, οὐδὲ μὴν κατ´ αὐτὸ	τοῦ	σταυροῦ τὸ τρόπαιον ὁμοίως τοῖς
[3, 5]	καὶ τέλος αὐτὸν αὐτὸ τὸ	τοῦ	σταυροῦ τρόπαιον ἐπικομίζοντα, ἐν τούτῳ
[3, 5]	ῥηματίοις καὶ λόγοις δυνάμει δὲ	τοῦ	σταυρωθέντος διδασκάλου καταλύωμεν, ἀπίωμεν καὶ
[3, 7]	αὐτοῖς πείθεσθαι καὶ τοῖς ὑπὸ	τοῦ	σταυρωθέντος παρηγγελμένοις; τοῦτον γὰρ εἶναι
[3, 5]	τὸν πρότερον ἑαυτοῦ βίον καὶ	τοῦ	συζύγου δεύτερον ἑαυτὸν κατέλεγεν. Συνεζευγμένος
[3, 3]	καὶ οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ	τοῦ	σύμπαντος κόσμου δημιουργῷ, αὐτός τε
[3, 4]	αὐτὸς ἀφ´ ἑαυτοῦ τὴν ἐκ	τοῦ	σώματος ἀναχώρησιν ἐποιεῖτο. Εἶτα δὲ
[3, 4]	σώματος ἀναχώρησιν ἐποιεῖτο. Εἶτα δὲ	τοῦ	σώματος αὐτοῦ ληφθέντος πρὸς τῶν
[3, 5]	ἀποχῆς, καὶ πλείστης ἄλλης ταπεινώσεως	τοῦ	σώματος, διά τε εὐχῶν καὶ
[3, 1]	ἀνάβλεψιν παρεῖχεν, τοῖς τὰς ὄψεις	τοῦ	σώματος διεφθαρμένοις τὸ βλέπειν δωρούμενος,
[3, 6]	παραταξαμένων μὲν πρὸς τὰς φυσικὰς	τοῦ	σώματος ἡδονάς, ἄτρωτον δὲ καὶ
[3, 5]	χάριν μάστιγας καὶ βασάνους κατὰ	τοῦ	σώματος φέρειν, εἰ δὲ δέοι
[3, 7]	μεῖζον ὁσημέραι δι´ αὐτῶν ἐκλάμποντος	τοῦ	σωτηρίου λόγου καὶ ἐν αὐτοῖς
[3, 3]	καὶ ἐν τοῖς δογματικοῖς μαθήμασιν	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν ἀναφερόμενα Ἑβραίων τῶν
[3, 5]	μυρία συναγαγεῖν τὸ τῶν ἀποστόλων	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν διαγράφειν ἦθος πειρώμενον,
[3, 7]	ὅτι μὴ ἀθεεὶ τῇ περὶ	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν διδασκαλίᾳ συνεισῆλθεν τίς
[3, 3]	μετὰ τὴν προβεβλημένην ἡμῖν ὑπὸ	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν διδασκαλίαν, οἷα δὴ
[3, 5]	τοὺς Πιλάτου χρόνους ἱστορῶν μέμνηται	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν ἐν τούτοις· Γίνεται
[3, 4]	παραχρῆμά τε ὑγιὴς ἦν, τῆς	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν ἐνθέου δυνάμεως δεῖγμα
[3, 6]	καὶ λόγων αὐθέντης, οἵων ἡ	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν ἐπιδέδεικται δύναμις; ἰάσεις
[3, 0]	ἀποδεδειγμένου τε τοῦ τρόπου τῆς	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν εὐαγγελικῆς διδασκαλίας, τῆς
[3, 6]	Μή τι οὖν καὶ κατὰ	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν, ἢ κατὰ τῶν
[3, 2]	ἔνθεον πνεῦμα διὰ Μωσέως περὶ	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν θεσπίσαν, εἰ δὴ
[3, 2]	δὲ πράξεις εὕροις ἂν ὑπὸ	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν κρείττονι ἢ κατὰ
[3, 5]	ὑπομεῖναι τελευτήν, ἢ ὡς οἱ	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν μαθηταὶ εἰς τοσαύτην
[3, 6]	ἀλήθειαν ἐπιστώσαντο ὥσπερ οὖν οἱ	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν μαθηταί, πάσας μὲν
[3, 6]	πέντε» τοιοῦτοι δή τινες οἱ	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν μαθηταί, τοσαύτην δύναμιν
[3, 5]	καὶ ἡ τῶνδε τυγχάνει περὶ	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν μαρτυρία. Οὐδὲν δὲ
[3, 2]	μετὰ Μωσέα προφητῶν οὐδεὶς πρὸ	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν ὅμοιος ἐγήγερται Μωσεῖ,
[3, 2]	κέκραγεν ἡ ἀλήθεια ἐπὶ μόνου	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν, ὅτι δὴ κύριον
[3, 6]	ἐτύγχανον; ὅτε τοίνυν οἱ μαθηταὶ	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν πεφήνασιν γεγονότες τοιοῦτοι,
[3, 2]	τῆς τῶν προφητῶν περὶ τῆς	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν προρρήσεώς τε καὶ
[3, 4]	ἀνωτάτω θεοσεβείας ἀπέφηνεν. Τοιαῦτα ἦν	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν τὰ πολυύμνητα τῆς
[3, 2]	ταφὴν αὐτοῦ, ὥσπερ οὖν οὐδὲ	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν τὴν μετὰ τὴν
[3, 6]	Συνίστη δὲ ἄρα ὁ λόγος	τοῦ	σωτῆρος ἡμῶν τὸ ἐμβριθὲς καὶ
[3, 5]	ἀποφήνασθαι, οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν	τοῦ	σωτῆρος λόγων τε καὶ μαθημάτων,
[3, 1]	πάντα τόπον πληρώσοντες τῆς περὶ	τοῦ	σωτῆρος τοῦ κόσμου θεοσεβοῦς διδασκαλίας;
[3, 2]	μηκύνειν τὸν λόγον εἰς ἀπόδειξιν	τοῦ	τὰ παραπλήσια καὶ ἐγγὺς ἀλλήλων
[3, 5]	τῶν ἀπατωμένων, οὐδὲ μὴν αὐτοῦ	τοῦ	τὰ ψευδῆ πρὸς ἡμῶν ἐκθειαζομένου.
[3, 6]	γένοιτ´ ἂν ἔκδηλος, ἀπό τε	τοῦ	τὰς ἐν ὄρεσι διατριβὰς καὶ
[3, 4]	μηδαμῶς ἐπιτρέποντα αὐτῇ γονυπετῆσαι προσελθούσῃ	τοῦ	τε πάθους τὴν ἀπαλλαγὴν ἐξαιτήσασθαι,
[3, 5]	μαθητῶν ἐξαριθμούμενος, αὐτὸς ἑαυτῷ τὸ	τοῦ	τελώνου ὄνομα προστίθησιν. Λέγει δ´
[3, 6]	δι´ ἧς ἁγνεύειν ἐξ αὐτοῦ	τοῦ	τῆς διανοίας βάθους, τὰς ἐμπαθεῖς
[3, 7]	συνομολογεῖν μὴ ἄλλως αὐτοὺς κεκρατηκέναι	τοῦ	τολμήματος ἢ θειοτέρᾳ καὶ ὑπὲρ
[3, 7]	δὲ καὶ δυνάμει περιέσεσθαι ἔστιν	τοῦ	τολμήματος; ταῦτα ἢ φησάντων ἂν
[3, 5]	τὸ δολερὸν καὶ ὕπουλον λέγοι	τοῦ	τρόπου, καὶ τὸ διάστροφα διδάξαι
[3, 5]	ὠρέχθησαν; τὸ δὲ ἀφιλοχρήματον αὐτῶν	τοῦ	τρόπου πῶς οὐκ ἄν τις
[3, 6]	ἡμῶν τὸ ἐμβριθὲς καὶ αὐστηρὸν	τοῦ	τρόπου· σωφροσύνης δὲ αὐτοῦ μέγα
[3, 0]	αὐτάρκως μοι γεγυμνασμένων, ἀποδεδειγμένου τε	τοῦ	τρόπου τῆς τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[3, 3]	αὕτη τελεῖται. Ἐκ τῆς Ἀπολλωνίου	τοῦ	Τυανέως θεολογίας> Οὕτως τοίνυν μάλιστα
[3, 6]	δυνάμει καὶ τῇ ἀνωτάτω περὶ	τοῦ	τῶν ὅλων θεοῦ εὐσεβείᾳ, ὃν
[3, 6]	τῆς οἰκουμένης, οἷά τινες ἱέρειαι	τοῦ	τῶν ὅλων θεοῦ, τὴν ἀνωτάτω
[3, 3]	καὶ τὸν σύμπαντα κόσμον πρὸς	τοῦ	τῶν ὅλων ποιητοῦ γεγονότα ἀποφηνάμενοι.
[3, 7]	ὅστις ποτ´ ἦν ὁ διὰ	τοῦ	φαινομένου ἀνδρὸς τὰς θαυματουργίας ἐκτελῶν,
[3, 5]	ὑπομείνειεν, μή τί γε ὑπὲρ	τοῦ	φαυλότητα κατεγνωσμένου. Πῶς οὖν οἱ
[3, 7]	ὑπὲρ ἄνθρωπον δυνάμει καὶ συνεργίᾳ	τοῦ	φήσαντος αὐτοῖς· Μαθητεύσατε πάντα τὰ
[3, 7]	τὸ δὲ γνήσιον καὶ εἰλικρινὲς	τοῦ	φρονήματος ἐπιδειξάμενοι, τὴν οἰκείαν αὖθις
[3, 4]	δὲ πάλιν ἄλλοτε τὰ βλεπτικὰ	τοῦ	φωτὸς ἐχαρίζετο. Ἤδη δέ ποτε
[3, 1]	τοὺς πόδας τῶν εὐαγγελιζομένων τὰ	τοῦ	Χριστοῦ ἀγαθά. Πῶς γὰρ οὐκ
[3, 2]	κατὰ τοῦ κυρίου καὶ κατὰ	τοῦ	Χριστοῦ αὐτοῦ» ἑξῆς ἐπιλέγει· Κύριος
[3, 2]	καὶ Θηλάζον ἄντικρυς τὴν γένεσιν	τοῦ	Χριστοῦ δηλοῖ, ἡ δὲ Γῆ
[3, 1]	εὐαγγέλιον, ὅτι δὴ ἐξ αὐτοῦ	τοῦ	Χριστοῦ, δι´ ὧν τε κηρυχθήσεται,
[3, 7]	καὶ ὑποβὰς ἐπιλέγει· Περὶ γοῦν	τοῦ	Χριστοῦ ἐρωτησάντων εἰ ἔστιν θεός,
[3, 5]	τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους, τίνα περὶ	τοῦ	Χριστοῦ ἔχοι δόξαν, κἄπειτα ἀποκρινάμενος
[3, 2]	ψυχὴ ὄψεται σπέρμα μακρόβιον» τὸ	τοῦ	Χριστοῦ, ἤτοι τὴν αἰώνιον ζωὴν
[3, 6]	μόνον σέβειν καὶ μόνον διὰ	τοῦ	Χριστοῦ θεολογεῖν. ταῦτ´ ἦν τοῦ
[3, 1]	ῥήμασιν αὐτοῖς Ἡσαΐας, ἐκ προσώπου	τοῦ	Χριστοῦ κεκραγώς· Ππνεῦμα κυρίου ἐπ´
[3, 7]	τις τούτων πονηρίᾳ ληφθεὶς τῷ	τοῦ	Χριστοῦ λόγῳ πολεμεῖν προύθετο, καὶ
[3, 7]	οὓς καὶ αὐτοὺς οἱ γνήσιοι	τοῦ	Χριστοῦ μαθηταὶ δι´ ἁγνείας βίου
[3, 3]	πρὸς τοῖς ἐξητασμένοις ἔγνωμεν, παρὰ	τοῦ	Χριστοῦ μαθόντες, ὅτι γεννητὸς ὁ
[3, 2]	λοιπὸν ἤδη καὶ τῆς κληρονομίας	τοῦ	Χριστοῦ μέμνηται τῷ δευτέρῳ συμφώνως
[3, 2]	λέγει που προφητεύων ἐκ προσώπου	τοῦ	Χριστοῦ ὁ Δαβίδ· Οὐκ ἐγκαταλείψεις
[3, 2]	περὶ τῆς εἰς ἀνθρώπους γενέσεως	τοῦ	Χριστοῦ πάλαι πρότερον παρ´ Ἑβραίοις
[3, 2]	τὰ τούτων ἕτερα πλείω περὶ	τοῦ	Χριστοῦ πάντας ἡμᾶς εὐαγγελίζεται· ἀδελφὰ
[3, 7]	τὴν πολύθεον πλάνην ἐπτοημένους τῇ	τοῦ	Χριστοῦ πολεμεῖν διδασκαλίᾳ, πάλαι ἂν
[3, 2]	συνίσταται πεπληρωμένα; ~βʹ Ὅπως περὶ	τοῦ	Χριστοῦ προανεφώνουν. Πρῶτος προφητῶν Μωσῆς
[3, 0]	τὴν τοῦ εὐαγγελίου μνήμην ἐπὶ	τοῦ	Χριστοῦ προελάμβανον. ~αʹ Ὅπως οἱ
[3, 1]	τῶν παρ´ Ἑβραίοις ἀνέκαθεν περὶ	τοῦ	Χριστοῦ προφητευομένων, ὡς ἂν εἰδῇς,
[3, 2]	πᾶσι γὰρ ἐφεῖται τὸ μακρόβιον	τοῦ	Χριστοῦ σπέρμα συνιδεῖν ἢ μόνοις
[3, 2]	ὁ αὐτὸς Ἡσαΐας προϊὼν περὶ	τοῦ	Χριστοῦ ταῦτα προφητεύει· Ἰδοὺ ὁ
[3, 2]	τι πλέον ἔσεσθαι μετὰ τὴν	τοῦ	Χριστοῦ τελευτὴν ἑώρα· ἐπεὶ δὲ
[3, 2]	εἰς μακρὸν μετὰ τὴν κατὰ	τοῦ	Χριστοῦ τόλμαν ὁ παντελὴς αὐτοὺς
[3, 0]	κατὰ τὸν ἄνθρωπον οἰκονομίας Ἰησοῦ	τοῦ	Χριστοῦ τοῦ θεοῦ, αἵ τε
[3, 2]	Εἰκότως τοιγαροῦν καὶ ἐνταῦθα περὶ	τοῦ	Χριστοῦ φησιν· Διὰ τοῦτο αὐτὸς
[3, 2]	ᾔδει ὅτι δεδόξασται ἡ ὄψις	τοῦ	χρωτὸς τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἐν
[3, 2]	καὶ ἦν δεδοξασμένη ἡ ὄψις	τοῦ	χρωτὸς τοῦ προσώπου αὐτοῦ Ὡσαύτως
[3, 3]	μεταβολὴν τὴν ἐπὶ τὰ κρείττω	τοῦδε	τοῦ παντὸς ἔσεσθαι προσδοκᾶν ἐδίδαξεν,
[3, 6]	μὲν οὖν πατέρα καὶ δημιουργὸν	τοῦδε	τοῦ παντὸς εὑρεῖν τε ἔργον
[3, 6]	τὸν δὲ πατέρα καὶ δημιουργὸν	τοῦδε	τοῦ παντὸς» μόνον εἰδέναι θεὸν
[3, 6]	ὡς τὸν ποιητὴν καὶ δημιουργὸν	τοῦδε	τοῦ παντὸς» μόνον θεὸν γνωρίζειν
[3, 5]	εἰρηκότων. Ὅθεν εἰσέτι νῦν ἀπὸ	τοῦδε	τῶν Χριστιανῶν οὐκ {ἐπέλ{ ε}
[3, 7]	τῷ διδασκάλῳ πάντως που ἀποκρινάμενοι,	τοῦθ´	ἡμῖν ἔσται δυνατόν; πῶς γὰρ
[3, 5]	ὕβρεων ὑπὲρ οὐδενὸς ἀληθοῦς. Καὶ	τοῦθ´	ἡμῖν ἤδη μεμελετήσθω. Ψευδώμεθα δὴ
[3, 5]	ἐπιθυμίας ἀκολάστου, τοῦ δὲ κλέπτειν	τοὐναντίον	καὶ τὰ οἰκεῖα προΐεσθαι τοῖς
[3, 5]	τὸν συναπόστολον, τῶν λοιπῶν εὐαγγελιστῶν	τοὐναντίον	πεποιηκότων. Ἄκουε γοῦν Λουκᾶ, πῶς
[3, 5]	ἐν αὐταῖς ἀλήθειαν, καὶ εἰς	τοὐναντίον	τὰ δηλούμενα παρεκδεχόμενος. Ἀλλ´ ὡς
[3, 6]	καὶ τυφλῷ δῆλον ὡς πᾶν	τοὐναντίον	τούτοις ἡμεῖς οἱ τὰ Ἰησοῦ
[3, 1]	ἀλλὰ πέφανται τὸ εὐαγγέλιον καὶ	τοὔνομα	δὲ τοῦ εὐαγγελίου διὰ τῶν
[3, 7]	πρὸς τὸ ποιῆσαι ῥᾳδίως συγκαταθέσθαι	τοὺς	ἀκούοντας ξενοφωνουμένους καὶ ἄρτι πρῶτον
[3, 2]	εἰς τὸν τελευταῖον ἐπὶ Μωσέα	τοὺς	ἀκροωμένους ἀνέπεμπον, καὶ τόν γε
[3, 6]	προφέροντες λόγων ἐν ταῖς πρὸς	τοὺς	ἀκροωμένους ὁμιλίαις, ὡς καθικνεῖσθαι τοῦ
[3, 7]	λόγος, ᾧ πεπεῖσθαι εἰκὸς ἦν	τοὺς	ἀκροωμένους; πῶς δὲ καὶ ἐδημηγόρουν
[3, 5]	λόγον ἀποδείκνυνται. Αἰτήσαντος γοῦν ποτε	τοὺς	ἀμφὶ τὸν Πέτρον χωλοῦ τινος
[3, 1]	τῆς αὐτῆς ὑποθέσεως ὑπηρέτας ἔσεσθαι	τοὺς	αὐτοῦ μαθητὰς θεσπίζει ὁ αὐτὸς
[3, 3]	σεβαζόμενοι θεὸν ἁγνῶς. Χαλδαίους δὲ	τοὺς	αὐτοὺς διὰ τὸν Ἀβραὰμ ὠνόμασεν,
[3, 5]	δόγμα συστήσεται; τὸ γὰρ ἀληθεύειν	τοὺς	αὐτοὺς φάναι καὶ ἐν τῷ
[3, 5]	γενόμενα μηδ´ ἀκουσθέντα πω κατὰ	τοὺς	αὐτῶν χρόνους πῶς ἐξ ἑνὸς
[3, 5]	τοῖς ἐνδοξοτέροις εἶεν ἂν τοιοῦτοι.	τοὺς	γὰρ ἅπαξ ψεύδεσθαι προελομένους τὰ
[3, 5]	νείμασθαι, τοὺς δὲ τὴν Περσῶν,	τοὺς	δὲ τὴν Ἀρμενίων, ἑτέρους δὲ
[3, 5]	τε τὴν βασιλικωτάτην πόλιν νείμασθαι,	τοὺς	δὲ τὴν Περσῶν, τοὺς δὲ
[3, 4]	ἐπὶ τοῦ παρόντος βραχέα πρὸς	τοὺς	δεδηλωμένους ἐνστῆναι, οὐκ ἀπολειψόμεθα σπουδῆς.
[3, 5]	τὸν ἱστορικὸν μαρτυρεῖται οὐ μόνον	τοὺς	δώδεκα ἀποστόλους οὐδὲ τοὺς ἑβδομήκοντα
[3, 2]	διαφερόντως ὁ ἡμέτερος σωτὴρ ἀναγαγὼν	τοὺς	ἑαυτοῦ μαθητὰς Εἰς ὄρος ὑψηλὸν
[3, 6]	καὶ μιᾷ φωνῇ φήσας πρὸς	τοὺς	ἑαυτοῦ μαθητὰς Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα
[3, 2]	κύριος ἡμῶν ὡσαύτως φησὶν πρὸς	τοὺς	ἑαυτοῦ μαθητάς· Τί διαλογίζεσθε ἐν
[3, 5]	μόνον τοὺς δώδεκα ἀποστόλους οὐδὲ	τοὺς	ἑβδομήκοντα μαθητὰς ἐξῳκειωμένος, ἀλλὰ πολλοὺς
[3, 5]	δώδεκα μὲν ὄντας τὸν ἀριθμὸν	τοὺς	ἐκκρίτους, ἑβδομήκοντα δὲ τοὺς λοιπούς,
[3, 4]	καθαίρων, τοτὲ δὲ προστάγματι λόγου	τοὺς	ἐν ἀνθρώποις δαίμονας ἐλαύνων, καὶ
[3, 2]	ὡς καὶ εἰσέτι νῦν πάντας	τοὺς	ἐξ ἁπάντων τῶν ἐθνῶν εἰς
[3, 6]	βίβλῳ τῶν ἰδίων Πράξεων ἱστοροῦνται	τοὺς	ἐξ ἐθνῶν τῇ διδασκαλίᾳ αὐτῶν
[3, 2]	καὶ πόσους κοφίνους ἐλάβετε; Οὐδὲ	τοὺς	ἑπτὰ τῶν τετρακισχιλίων καὶ πόσας
[3, 7]	μείζονι φόβῳ τῆς ἀνωτάτω ἀρχῆς	τοὺς	ἐχθροὺς τοῦ οἰκείου λόγου καταδουλῶσαι·
[3, 7]	αὐτῶν ἐπιτελουμένῃ τοὺς παρόντας καὶ	τοὺς	θεωμένους ἐκπλῆξαι. Ἐξέπληττον γὰρ ὡς
[3, 7]	ὡς εἰκὸς διὰ τῶν ἔργων	τοὺς	θεωμένους πρότερον· εἶθ´ οὕτως προθύμους
[3, 5]	γὰρ τοῦ Ἰησοῦ ὀνόματος ὁμολογία	τοὺς	θυμοὺς εἴωθεν ἐκκαίειν τῶν ἀρχόντων.
[3, 7]	τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ καὶ	τοὺς	θυμοὺς τῶν κατὰ πόλεις δεισιδαιμόνων
[3, 3]	παιδεύσας, ἆρ´ οὐχὶ σοφωτέρους ἀπείργασται	τοὺς	καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης τὰ
[3, 7]	τὸ οἰκεῖον ἐπάγγελμα συνεστήσατο, καὶ	τοὺς	καλῶς ἔχειν φανέντας νόμους κἂν
[3, 6]	θεολόγων ἐξ ἐναντίας θέσθαι νόμους	τοὺς	κατ´ εἰδωλολατρίας, καὶ τούτους κρατῦναι,
[3, 6]	εἰκόσι τεκμηρίοις, ὑπονοῶν τάχα που	τοὺς	λέγοντας ἡμᾶς. Ἀλλὰ σύ γε
[3, 5]	τόν τε καρτερικὸν βίον καὶ	τοὺς	λόγους αὐτῶν πάντας, φάσκων ἐναντίως
[3, 7]	ὀλίγῳ τε ἦν ἔργα θεωρῆσαι	τοὺς	λόγους. Κεκήρυκτο γοῦν τὸ εὐαγγέλιον
[3, 3]	κεχωρισμένῳ πάντων, μεθ´ ὃν γνωρίζεσθαι	τοὺς	λοιποὺς ἀναγκαῖον, μὴ θύοι τι
[3, 5]	εἴη περιττόν τι κεκτημένος παρὰ	τοὺς	λοιποὺς ἀνθρώπους. Πῶς γὰρ ἂν
[3, 3]	καὶ ἥλιον καὶ σελήνην καὶ	τοὺς	λοιποὺς ἀστέρας, εἰ καὶ μὴ
[3, 5]	ἀριθμὸν τοὺς ἐκκρίτους, ἑβδομήκοντα δὲ	τοὺς	λοιπούς, οὓς καὶ ἀποστεῖλαι λέγεται
[3, 5]	Καὶ ὅτε ἡμέρα ἐγένετο, ἐφώνησεν	τοὺς	μαθητὰς αὐτοῦ, καὶ ἐκλεξάμενος ἐξ
[3, 5]	καὶ κατὰ πόλιν διδάσκειν, καὶ	τοὺς	μὲν αὐτῶν τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν
[3, 5]	μὲν ἡγεῖσθαι μὴ προσήκειν αὐτοῖς	τοὺς	νόμους, τὸ δ´ ἀπαθὲς τῆς
[3, 2]	αὐτῶν καὶ ὁ κατὰ νόμους	τοὺς	οἰκείους ἡγούμενος, Αὐγούστου τότε πρώτου
[3, 5]	τὸ ψεῦδος μὴ ἐπὶ μόνους	τοὺς	ὁμοεθνεῖς, ἀλλὰ καὶ εἰς πάντας
[3, 5]	ἄλλων λεγόντων, χρῆν δήπουθεν ἀρνεῖσθαι	τοὺς	οὐδὲν ἄλλο ἢ χαρίζεσθαι τὰ
[3, 5]	αὐτῆς ἀληθείας ἁλισκόμενοι, οἵ γε	τοὺς	οὕτως ἀπανούργους, καὶ ἄπλαστον ὡς
[3, 1]	πρότερον κεκρατημένοις, τὴν ἄφεσιν προεκήρυττε,	τοὺς	πάντας εἰς ἐλευθερίαν καὶ λύσιν
[3, 7]	καὶ βοῇ μείζονι χρησάμενοι συνεκάλουν	τοὺς	παριόντας κἄπειτα ἐδημηγόρουν; καὶ τίς
[3, 7]	τοῦ Ἰησοῦ πρὸς αὐτῶν ἐπιτελουμένῃ	τοὺς	παρόντας καὶ τοὺς θεωμένους ἐκπλῆξαι.
[3, 5]	θαυματουργὸν ἢ φαρμακέα τινὰ θαυμασιῶσαι	τοὺς	παρόντας. ~ςʹ Ὅτι μὴ κατὰ
[3, 2]	πλάτυνον τὰ σχοινίσματά σου, καὶ	τοὺς	πασσάλους σου κατίσχυσον, ἔτι εἰς
[3, 2]	ἐλάβετε; Οὔπω νοεῖτε, οὐδὲ μνημονεύετε	τοὺς	πέντε ἄρτους τῶν πεντακισχιλίων καὶ
[3, 6]	καὶ θεοῦ κρίσιν, χλευάσει δὲ	τοὺς	περὶ ἀρετῆς καὶ τοὺς περὶ
[3, 7]	εἰ μηδὲν τὸ κωλῦον ἦν	τοὺς	περὶ τὴν πολύθεον πλάνην ἐπτοημένους
[3, 6]	δὲ τοὺς περὶ ἀρετῆς καὶ	τοὺς	περὶ ψυχῆς ἀθανασίας λόγους; εἰ
[3, 5]	τῆς Ἰουδαϊκῆς Ἀρχαιολογίας τὰ κατὰ	τοὺς	Πιλάτου χρόνους ἱστορῶν μέμνηται τοῦ
[3, 3]	παραθέσεις ποιούμενοι. ~γʹ Πῶς πρὸς	τοὺς	πλάνον ὑπειληφότας γεγονέναι αὐτὸν ἀντενεχθησόμεθα.
[3, 2]	ἀντὶ τῆς ταφῆς αὐτοῦ καὶ	τοὺς	πλουσίους ἀντὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ»
[3, 1]	σφόδρα ἀπηκριβωμένως ὡραίους ἔφησεν ἔσεσθαι	τοὺς	πόδας τῶν εὐαγγελιζομένων τὰ τοῦ
[3, 6]	φαντασιοκοπῶν, καὶ πλέον τι παρὰ	τοὺς	πολλοὺς εἰδέναι καὶ ἔχειν μεγαλαυχούμενος·
[3, 5]	καί τι πλέον ἔχειν παρὰ	τοὺς	πολλοὺς ἐφρόνει, οὐδὲν δὲ μέγα
[3, 7]	ἐπιγείων καὶ καταχθονίων» εἰκότως τῆς	τοὺς	πολλοὺς λανθανούσης ἐν τῷ ὀνόματι
[3, 2]	τοῦτο παριδὼν ἐπιλέγει· Καὶ δώσω	τοὺς	πονηροὺς ἀντὶ τῆς ταφῆς αὐτοῦ
[3, 2]	γὰρ τὰ ἄλογα θρέμματα καὶ	τοὺς	προκαταλελεγμένους θῆρας οὐδὲ ἄλλους εἶναι
[3, 5]	τὰ πάντα ὑπὲρ αὐτοῦ πείσεσθαι,	τοὺς	Ῥωμαίοις ὁμοῦ καὶ Ἕλλησι καὶ
[3, 5]	ηλ} ους, ἀλλ´ ἐπὶ τῷ	τοὺς	σφᾶς ἀποστερεῖν προηγουμένους ἀμνησικάκως φέρειν.
[3, 2]	δὲ πᾶσιν ἀντιβλέψαι δύνασθαι οὐδὲ	τοὺς	σφόδρα ἀγνωμονεστάτους ἡγοῦμαι. Πλὴν ἀλλὰ
[3, 5]	καὶ πλεονεξίας καὶ πάσης ἀκολασίας,	τούς	τε μαθητὰς αὐτοῦ τοιαῦτα παρ´
[3, 6]	νενομίκασιν. τίς οὖν αἱρεῖ λόγος	τοὺς	τοιούσδε διδασκάλου γόητος καὶ πλάνου
[3, 7]	ἂν θαυμάσειεν τὰ συμβαίνειν κατὰ	τοὺς	τοιούσδε καιροὺς εἰωθότα; οἱ μὲν
[3, 5]	τεκμήρια παρεσχηκέναι; Οἱ δέ γε	τοὺς	τοιούσδε πεπλάσθαι καὶ κατεψεῦσθαι νομίζοντες,
[3, 5]	Αἰγυπτίους ἀνῶμεν, πολεμῶμεν δὲ καὶ	τοὺς	τούτων θεούς, μὴ τὰ Μωσέως
[3, 7]	διωγμούς τε καὶ πολέμους οὐ	τοὺς	τυχόντας, εἰ δὴ ἐφ´ ἑαυτοῖς
[3, 5]	τοίνυν, τίνα ἂν ἔχοι λόγον	τοὺς	τῶν τοιωνδὶ ἀκροατάς, ἤδη δὲ
[3, 2]	εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον, ἐκλεῖπον παρὰ	τοὺς	υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων· ἄνθρωπος ἐν
[3, 5]	καὶ προσποιήσει· βούλεσθαι μὲν γὰρ	τοὺς	ὑπηκόους καὶ φονεύειν καὶ μοιχεύειν
[3, 3]	ἄκρον παραδοὺς φιλοσοφίαν, ἐν τῷ	τοὺς	φοιτητὰς παιδεύειν τῶν ὑπαρχόντων ἐνδεέσι
[3, 3]	δημιουργῷ, αὐτός τε ἀνακείμενος καὶ	τοὺς	φοιτητὰς προσάγων ἀναγέγραπται, εἰσέτι τε
[3, 6]	πατέρα θεὸν ἀνακαλούμενος ἀποδείκνυται καὶ	τοὺς	φοιτητὰς τοιούτους εἶναι παρασκευάζων, καὶ
[3, 7]	θάνατον ἀπαθανατισθῆναι, ἣν σέβειν ἀγνοοῦντας	τοὺς	Χριστιανούς. Ἐπερωτησάντων δὲ διὰ τί
[3, 6]	τὰ παράδοξα διεπράξατο. Καὶ δὴ	τούσδε	πρῶτον ἁπάντων ἐρωτητέον, τίνα φαῖεν
[3, 2]	Ἰησοῦν τὸν Χριστόν; ὅπως δὲ	τοῦτ´	εἴρηται διασκέψασθαι ἀναγκαῖον. Μωσῆς πρῶτος
[3, 2]	τραυματισθήσεται λόγοις βλασφήμοις βαλλόμενος, καὶ	τοῦτ´	ἔργον ἔσται τῶν ἡμετέρων ἁμαρτιῶν·
[3, 7]	θεοῦ, κἂν μὴ λέγῃ τις;	τοῦτ´	ἦν ἄρα καὶ οὐδὲν ἄλλο
[3, 7]	πάσης ἐκτὸς γεγονότες παιδείας; ἀλλὰ	τοῦτ´	ἦν ἄρα τὸ τῆς ἐνθέου
[3, 3]	τρίτον σκεψώμεθα, μή ποτ´ ἄρα	τοῦτ´	ἦν δι´ ὃ πλάνον αὐτόν
[3, 3]	προσδοκᾶν ἐδίδαξεν, ταῖς Ἑβραίων καὶ	τοῦτο	ἀκολούθως γραφαῖς. τί οὖν; οὐχὶ
[3, 6]	τὸ δὲ μὴ μόνον ἐννοῆσαι	τοῦτο,	ἀλλὰ καὶ κατορθῶσαι τὸ βουληθέν,
[3, 2]	θαυμάσιος προφήτης διαρρήδην ἀπελέγχει, καὶ	τοῦτο	ἄντικρυς σχετλιάζων καὶ λέγων· Ἀπὸ
[3, 2]	ὁ προφήτης ᾐνίξατο εἰπών· Διὰ	τοῦτο	αὐτὸς κληρονομήσει πολλούς» καὶ ἐπιλέγει·
[3, 2]	ὁ προφήτης ἐπισυνάπτει λέγων· διὰ	τοῦτο	αὐτὸς κληρονομήσει πολλοὺς καὶ τῶν
[3, 2]	περὶ τοῦ Χριστοῦ φησιν· Διὰ	τοῦτο	αὐτὸς κληρονομήσει πολλούς, καὶ τῶν
[3, 2]	κατέστη (οὐδεμία γὰρ ἱστορία δηλοῖ	τοῦτο)	βοᾷ δὲ καὶ κέκραγεν ἡ
[3, 2]	αὐτοῦ μεθ´ ἡμῶν ὁ θεός	τοῦτο	γὰρ ἑρμηνεύει τὸ Ἐμμανουήλ. Τοιαῦτα
[3, 5]	καὶ μάτην πλανᾶσθαι καὶ πλανᾶν;	τοῦτο	γὰρ ἦν τὸ συμφέρον καὶ
[3, 7]	ὑπὸ τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν ἁπάντων.	τοῦτο	δ´ ὅτι μὴ ἀθεεὶ τῇ
[3, 7]	ἔθνη ἐν τῷ ὀνόματί μου»	Τοῦτο	δ´ οὖν εἰπὼν ἐπισυνῆψεν ἐπαγγελίαν,
[3, 2]	ἐθνῶν δὲ ἔσεσθαι προσδοκίαν. Καὶ	τοῦτο	δὲ ἐπὶ μὲν τῶν προφητῶν
[3, 5]	πρὸς τὸ δεύτερον στῖφος ἐνστῶμεν.	τοῦτο	δὲ ἦν τὸ τῶν συνομολογούντων
[3, 2]	ἐθνῶν, ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσι	τοῦτο	δὴ παράθες τοῖς παρὰ Μωσεῖ
[3, 5]	προῆλθον τὴν οἰκουμένην; ἢ ποίᾳ	τοῦτο	διανοίᾳ ἐφαντάσθησαν τολμῆσαι; ποίᾳ δὲ
[3, 6]	μετὰ γυναικὸς ἐλάλει» παράδοξόν τι	τοῦτο	δόξαντες ὁρᾶν, ὥσπερ οὔπω καὶ
[3, 7]	Δεῖ γὰρ κηρυχθῆναι τὸ εὐαγγέλιον	τοῦτο	ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ εἰς
[3, 7]	αὐτῶν ἐξουσίαν. Νῦν δὲ καὶ	τοῦτο	θεοῦ τοῦ ἐπὶ πάντων ἔργον
[3, 7]	οὖν ἄρα πιστὸς ἦν αὐτοῖς	τοῦτο	λέγων, εἰ μὴ ἐξ ἑτέρων
[3, 5]	καὶ διδάσκαλον ἐπεγράφοντο μαθημάτων; ἢ	τοῦτο	μὲν δῆλον; πάντως γάρ που
[3, 4]	παραδοθέντος ταφῇ, τριταῖος αὖθις ἀπελάμβανε	τοῦτο,	ὁ πρὶν ἀναχωρήσας ἑκών. Καὶ
[3, 5]	τὰς τελωνείας καὶ πλεονεξίας σχολαζόντων.	τοῦτο	οὐδεὶς τῶν λοιπῶν εὐαγγελιστῶν ἐδήλωσεν,
[3, 2]	μεριεῖ σκῦλα» Διὰ ποῖον δὲ	τοῦτο,	πάλιν ἑξῆς διδάσκει φήσας· Ἀνθ´
[3, 2]	αὐτοῦ χάριν κύριον ὁμολογοῦντα, καὶ	τοῦτο	πάλιν Μωσῆς συνιδὼν τῷ θείῳ
[3, 7]	δὲ λόγων ἱκανότητι θαρσοῦντες ἐπὶ	τοῦτο	παρελευσόμεθα; ἢ τίς ἡμῖν ἐλπὶς
[3, 2]	ὄλεθρος πολιορκηθέντας ὑπὸ Ῥωμαίων, οὐδὲ	τοῦτο	παριδὼν ἐπιλέγει· Καὶ δώσω τοὺς
[3, 2]	παρατείνουσαν ὁ λόγος εὐαγγελίζεται, σαφέστατα	τοῦτο	παριστὰς διὰ τοῦ Καὶ τὸ
[3, 5]	ὑπάρχει μοι, ὃ δὲ ἔχω,	τοῦτό	σοι δίδωμι· ἐν τῷ ὀνόματι
[3, 5]	οὐκ ἄν τις ἐκπλαγείη; καὶ	τοῦτο	τεκμηράμενος ἐκ τοῦ μὴ φεύγειν
[3, 5]	αὐτοῦ μαρτυρίας ἀναδέχεσθαι, οὐκ ὂν	τοῦτο	τῆς τῶν φαύλων οἰκεῖον φύσεως;
[3, 5]	πειρῷτο. Πλὴν ἀλλ´ ἐδόθη καὶ	τοῦτο	ὡς ἐν ὑποθέσει, ὅπως καὶ
[3, 2]	τῷ Φαραῷ, δάκτυλος θεοῦ ἐστιν	τοῦτο	Ὡσαύτως δὲ καὶ Ἰησοῦς ὁ
[3, 5]	δόξης ἐποιήσατο; οὐ γὰρ δὴ	τούτοις	ἀπιστεῖν ἔμελλον οἱ ταῖς ἄλλαις
[3, 5]	ἄλλοις πιστεύειν εὔλογον, μόνοις δὲ	τούτοις	ἀπιστεῖν; καὶ πῶς οὐκ ἐμφανὴς
[3, 3]	γεγονὼς αἴτιος, καὶ εἰ θεμιτὸν	τούτοις	ἀποκαλεῖν τοῖς ὀνόμασι τὸν μηδὲ
[3, 3]	πνευμάτων πονηρῶν καὶ τῶν ἐν	τούτοις	ἀρχόντων, οὓς παντὶ σθένει φεύγειν
[3, 5]	μέμνηται τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐν	τούτοις·	Γίνεται δὲ κατ´ ἐκεῖνον τὸν
[3, 2]	ἐξαγγείλω πάσας τὰς αἰνέσεις σου»	Τούτοις	δὲ πᾶσιν ἀντιβλέψαι δύνασθαι οὐδὲ
[3, 3]	διαλλάττειν; Καὶ θείου δὲ πρὸς	τούτοις	δικαιωτηρίου συνεχῶς ὑπομιμνήσκων καὶ μελλούσης
[3, 3]	σεβάσμιον τιμὴν ἀπονέμοντες. Ἔτι πρὸς	τούτοις	ἔγνωμεν, παρ´ αὐτοῦ μαθόντες, πολεμίας
[3, 2]	ἐλογίσθη Τί οὖν λείπεται ἐπὶ	τούτοις;	εἰ γὰρ προεῖπον αὐτοῦ φυλὴν
[3, 7]	πεποιηκέναι οἷα θεόν) τοτὲ δὲ	τούτοις	ἐναντίως ὕβρεις αὐτὸν καὶ ἀτιμίας
[3, 1]	τί δὴ οὖν λείπεται ἐπὶ	τούτοις	ἢ ἐκ πολλῶν ὀλίγα προλαβεῖν
[3, 6]	τυφλῷ δῆλον ὡς πᾶν τοὐναντίον	τούτοις	ἡμεῖς οἱ τὰ Ἰησοῦ φρονοῦντες
[3, 5]	τὰς παραδοξοποιίας αὐτοῦ καταγγέλλοντες. Ἐπὶ	τούτοις	Ἰάκωβος ὁ ἀδελφὸς τοῦ κυρίου,
[3, 7]	ἡ βίβλος τῶν Πράξεων συνῳδὰ	τούτοις	καὶ σύμφωνα μαρτυρεῖ· ἔνθα ἱστοροῦνται
[3, 7]	ἁλείας καὶ ταπεινοῦ βίου προσοικειωσάμενος,	τούτοις	κέχρηται διακόνοις ἐπὶ κατορθώσει πράγματος
[3, 5]	τῶν αὐτοῦ μαθητῶν, ἢ ἐν	τούτοις	μὲν χρὴ πιστεύειν αὐτοῖς ὡς
[3, 2]	ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια Ἐφ´ ὅλοις	τούτοις	Μωσῆς μετωνόμασε τὸν Ναυὴν Ἰησοῦν.
[3, 2]	ἔθνη ἐλπιοῦσιν Ἤδη δεύτερον ἐν	τούτοις	ὁ προφήτης τὸ ἐπὶ τῷ
[3, 6]	μαρτυρηθέντα αὐτοῖς πιστωσάμενοι; Ἔτι πρὸς	τούτοις	ὁ τῷ δι´ ἐναντίας ἡμῖν
[3, 2]	λέων ἅμα βοσκηθήσονται καὶ τὰ	τούτοις	παραπλήσια, ἃ καὶ παρὰ πόδας
[3, 2]	αὐτοῦ» Ἤρκει μὲν οὖν ἐπὶ	τούτοις	περιγράψαι τὴν προφητείαν, εἰ μηδέν
[3, 5]	λέγοιτο, λανθάνειν δ´ ἐπὶ πᾶσι	τούτοις	σπουδάζειν καὶ τὸ ἦθος μάλ´
[3, 5]	γὰρ καὶ ταῦτα, καὶ ὅσα	τούτοις	{συμ} φέρεται ὅμοια, πεπλάσθαι χρὴ
[3, 0]	βίον παρῃτησάμεθα, καὶ ἔτι πρὸς	τούτοις	συστάντος, ὡς αἱ προφητικαὶ παρ´
[3, 6]	παμβασιλέως θεοῦ, πῶς οὐχ ἕπεται	τούτοις	τὸ μηδὲν μὲν ἡγεῖσθαι κατὰ
[3, 5]	ἢ μή· καὶ εἰ μόνοις	τούτοις	τοῖς ἀνδράσιν ἀπιστητέον, καὶ τοῖς
[3, 2]	πνεύματι, διὰ τῆς αὐτοῦ γραφῆς	τοῦτον	ἀνεφώνησε τὸν τρόπον· Ἐξελεύσεται ἄνθρωπος
[3, 7]	τοῖς ὑπὸ τοῦ σταυρωθέντος παρηγγελμένοις;	τοῦτον	γὰρ εἶναι τοῦ μόνου καὶ
[3, 2]	ἔθνους ἀναστήσειν διὰ χρησμοῦ θεσπίζει,	τοῦτον	εἰρηκότος αὐτοῦ τοῦ θεοῦ τὸν
[3, 3]	θεῷ μέν, ὃν δὴ φαμὲν	τοῦτον,	ἑνί τε ὄντι καὶ κεχωρισμένῳ
[3, 7]	τοῦ καταγγελλομένου; εἰ μὲν γάρ,	τοῦτον	ἐπικρυψάμενοι καὶ μὴ ὁμολογοῦντες εἰς
[3, 5]	δύνασθαι αὐτὸν ἐπικρύψασθαι, ἀλλὰ καὶ	τοῦτον	ἡμεῖς ἀδιαστρέπτως ἐπιλυώμεθα, μαρτυροῦντες εὖ
[3, 7]	ὥσπερ οἱ εὐσεβεῖς, χωρήσας. Ὥστε	τοῦτον	μὲν οὐ βλασφημήσεις, ἐλεήσεις δὲ
[3, 5]	ὅτι οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον	τοῦτον,	ὃν λέγετε· καὶ εὐθέως ἐκ
[3, 3]	δὲ θαυμαστὸν εὐσεβείας διδάσκαλον ὁμολογεῖν	τοῦτον,	ὃς τὰ πρόπαλαι μόνοις τοῖς
[3, 3]	σκέψασθαι δεῖ, μὴ ἄρα ἠπατήμεθα,	τοῦτον	παρ´ αὐτοῦ διδαχθέντες φρονεῖν τὸν
[3, 6]	μόνον δὲ ἄνδρες παρ´ αὐτῷ	τοῦτον	φιλοσοφοῦσι τὸν τρόπον, ἀλλὰ καὶ
[3, 2]	ἡγουμένους ἢ παρεῖναι τὸν προφητευόμενον·	τούτου	δὲ ἐπιστάντος καταλυθήσεσθαι μὲν αὐτίκα
[3, 2]	πρωτότοκον θήσομαι αὐτόν Καὶ περὶ	τούτου	δὲ πάλιν εἴρηται· Καὶ κατακυριεύσει
[3, 2]	περιγράφων, ἄκουε οἷα καὶ περὶ	τούτου	θεσπίζει· Οὐκ ἐκλείψει ἄρχων ἐξ
[3, 6]	οὖν οὐχὶ κἀκείνων, πρὸ τῆς	τούτου	κατηγορίας, ἔφθασεν εἰς πάντας ἀνθρώπους
[3, 5]	εὐαγγελίου γραφὴν δι´ εὐλαβείας ὑπερβολήν.	τούτου	Μάρκος γνώριμος καὶ φοιτητὴς γεγονὼς
[3, 5]	φαύλου καὶ διαστροφέως πεπειραμένοι, καὶ	τούτου	τὴν ἔκβασιν τῆς τελευτῆς καθεωρακότες,
[3, 6]	ἐξ ἐκείνου πάσης τῆς περὶ	τούτου	ὑπονοίας ἐτύγχανον; ὅτε τοίνυν οἱ
[3, 5]	ἐναντίας λόγου φανῇ. Ἐληλεγμένου δῆτα	τούτου,	φέρε ἀναδραμόντες ἐπὶ τὴν τῶν
[3, 2]	νῦν παύονται, φέρε καὶ πρὸς	τούτους	ἀποκρινώμεθα, οἴκοθεν μὲν οὐδέν, ἐξ
[3, 6]	νόμους τοὺς κατ´ εἰδωλολατρίας, καὶ	τούτους	κρατῦναι, ἀμάχους τε καὶ ἀηττήτους
[3, 5]	οἷα δουλοπρεπεστάτοις, αὐτοὺς δὲ δεῖν	τούτους	μὲν ἡγεῖσθαι μὴ προσήκειν αὐτοῖς
[3, 2]	τῷ Ἰουδαίων προσῆκεν ἔθνει, καὶ	τούτῳ	ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας γῆς ἢ
[3, 7]	Χριστοῦ λόγῳ πολεμεῖν προύθετο, καὶ	τούτῳ	πράττειν ἐνεδίδου τὸ καταθύμιον, ὁμοῦ
[3, 5]	οἰκεῖον φύσεως; Ἔτι δὲ καὶ	τούτῳ	πρόςσχες. Εἰ δὴ καὶ αὐτοὶ
[3, 7]	τῷ πατρὶ τυγχάνοντα κατήγγελλον, καὶ	τούτῳ	πῶς οὐκ ἂν προσέθεντο μᾶλλον,
[3, 5]	τοῦ σταυροῦ τρόπαιον ἐπικομίζοντα, ἐν	τούτῳ	τε πηγνύμενον καὶ χεῖρας καὶ
[3, 7]	αὐτοῦ γεγονέναι παραδόξων, καὶ ἐν	τούτῳ	τοῖς συνορᾶν δυναμένοις τὰ τεκμήρια
[3, 6]	τίς δ´ ἂν γένοιτό σοι	τούτων	ἀξιόπιστος ὁμολογία μᾶλλον τῆς τοῦ
[3, 6]	τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ; οὐχὶ	τούτων	ἁπάντων τὰ ἐναντία πρεσβεύςει, ἀκόλουθα
[3, 2]	τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν παρεδόθη» Ἀντὶ	τούτων	γὰρ ἀμειβόμενος αὐτὸν ὁ πατὴρ
[3, 5]	τὸν διδάσκαλον κεκτημένοις. τί γὰρ	τούτων	γένοιτ´ ἂν κάλλιον ἐχθροὺς καὶ
[3, 3]	τίσιν λόγοις εὐλόγως ἂν ὁ	τούτων	διδάσκαλος ἐπιγραφείη τὸ τοῦ πλάνου
[3, 5]	δὲ μαθητῶν, μυρίου τε πλήθους	τούτων	ἐκτός, πάντων θαυμαστὴν συμφωνίαν ἐπιδεδειγμένων
[3, 5]	αὐτῶν λέγειν. τίς οὖν ὁ	τούτων	ἔλεγχος; εἰ γὰρ δὴ πλάττεσθαι
[3, 2]	Μωσῆς μὲν τοσαῦτα καὶ τὰ	τούτων	ἕτερα πλείω περὶ τοῦ Χριστοῦ
[3, 5]	δὲ ταῦτα μετερχέσθων, καὶ τὰ	τούτων	ἔτι μοχθηρότερα, διὰ τὸ προαλὲς
[3, 2]	προσάγουσι τῷ θεῷ. Μόνων γὰρ	τούτων	ἡ ψυχὴ ὄψεται σπέρμα μακρόβιον»
[3, 5]	ἔργων, ὑφ´ ἑαυτὸν πεποιημένος. Ἀλλὰ	τούτων	ἡμῖν ἐπὶ τοσοῦτον εἰρημένων πρὸς
[3, 5]	ἀνῶμεν, πολεμῶμεν δὲ καὶ τοὺς	τούτων	θεούς, μὴ τὰ Μωσέως πρόσθεν
[3, 5]	περὶ αὐτοῦ ψευδῆ συνταξαμένους ὑπὲρ	τούτων	θνῄσκειν ὑπομένειν ἑτοίμως ἔχειν; ἀλλὰ
[3, 5]	ἐγχωρίοις μνημονεύεται· ὡς καὶ ἐκ	τούτων	λελύσθαι πᾶσαν τὴν κατὰ τῶν
[3, 2]	ἐν γῇ διψώσῃ Διὰ γὰρ	τούτων	μνημονεύσας ὁ προφήτης τοῦ βραχίονος
[3, 5]	τοῦ Ἰησοῦ, ὁ Μάρκος μηδενὸς	τούτων	μνημονεύσας, ὅτι μηδ´ ὁ Πέτρος
[3, 2]	Μωσεῖ νενομοθετημένων ἐξέχεσθαι. Οὐδένα γοῦν	τούτων	ὅμοιον· Μωσῆς δὲ περὶ ἑνὸς
[3, 7]	ζοφώδη πονηροὶ δαίμονες καὶ ἄρχοντες	τούτων·	οὓς καὶ αὐτοὺς οἱ γνήσιοι
[3, 2]	νεκρῶν ἀνάστασιν τοῦ προφητευομένου διὰ	τούτων	παρίστασθαι. Πῶϵ παραδοθέντα, εἶτα καθαριζόμενον
[3, 7]	τῶν κρατούντων διαρκέσειν· εἴποτέ τις	τούτων	πονηρίᾳ ληφθεὶς τῷ τοῦ Χριστοῦ
[3, 5]	ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα, καὶ τοῖς	τούτων	σοφοῖς ἀντικηρύττωμεν, μηδ´ Αἰγυπτίους ἀνῶμεν,
[3, 5]	Ἰωάννης τε νήσῳ παραδίδοται. Καὶ	τούτων	ταῦτα παθόντων οὐδεὶς τῶν λοιπῶν
[3, 5]	Πράξεσι τῶν Ἀποστόλων γέγραπται. Καὶ	τούτων	ταῦτα πεπονθότων, οἱ λοιποὶ μαθηταί,
[3, 5]	αὐτὸν λεχθέντα Ματθαῖος δηλοῖ διὰ	τούτων·	Ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε
[3, 2]	τὰ λοιπά. Σημαίνει δὲ διὰ	τούτων	ὡς ἄρα ὁ Χριστὸς ἐκτὸς
[3, 2]	καὶ τὰ τῆς ἡμετέρας κακίας	τραύματα,	τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἰαθῶμεν. Καὶ
[3, 2]	ὑπὲρ ἑαυτοῦ. Εἰ δὲ καὶ	τραυματισθήσεται	λόγοις βλασφήμοις βαλλόμενος, καὶ τοῦτ´
[3, 3]	ὡς τὸν ὡς ἀληθῶς πλάνον	τραχηλισθέντα,	συγχωρεῖ; ἀλλ´ οὗτος οὐ νεώτερος
[3, 5]	πώποτε, τὰ συμβάντα τοῖς προανῃρημένοις	τρέσας,	ἐξέστη τῆς ἑταιρίας, οὐδ´ ἀντεκήρυξε
[3, 3]	ἀρχὴν γῆ ἀνίησιν φυτὸν ἢ	τρέφει	ζῷον ἢ ἀήρ, ᾧ οὐ
[3, 4]	καὶ τῇ προσηκούσῃ παραδοθέντος ταφῇ,	τριταῖος	αὖθις ἀπελάμβανε τοῦτο, ὁ πρὶν
[3, 5]	βασάνων ἐκτὸς καὶ ἀρχοντικῆς ἀπειλῆς	τρίτον	αὐτὸν ἐξωμόσατο. ταῦτα γάρ, κἂν
[3, 3]	δυνάμεως ἐπαιδεύθησαν; Ἀλλὰ δὴ τὸ	τρίτον	σκεψώμεθα, μή ποτ´ ἄρα τοῦτ´
[3, 6]	τῆς ἐκ λογίων φιλοσοφίας» ἐν	τρίτῳ	συγγράμματι τέθειται, ὧδέ πως ἱστορῶν
[3, 5]	στόματος» δ´ οὖν δύο καὶ	τριῶν	μαρτύρων συνίσταται πᾶν ῥῆμα» πῶς
[3, 5]	αὐτὸν αὐτὸ τὸ τοῦ σταυροῦ	τρόπαιον	ἐπικομίζοντα, ἐν τούτῳ τε πηγνύμενον
[3, 4]	κατ´ αὐτὸ τοῦ σταυροῦ τὸ	τρόπαιον	ὁμοίως τοῖς λοιποῖς κακούργοις ὑποτμηθεὶς
[3, 1]	πονηρῶν ὀχλουμένοις, ὑπό τε δαιμόνων	τρόπον	αἰχμαλώτων πάλαι πρότερον κεκρατημένοις, τὴν
[3, 2]	παρθένου τὸ θαῦμα καὶ βίου	τρόπον,	ἀκόλουθον ἦν ἑξῆς μηδὲ τὴν
[3, 6]	παρ´ αὐτῷ τοῦτον φιλοσοφοῦσι τὸν	τρόπον,	ἀλλὰ καὶ γυναικῶν οὐδ´ ἔστιν
[3, 5]	καὶ τιμωρίας ὑπομενετέον, πάντα τε	τρόπον	ἀναδεκτέον θανάτου ὑπὲρ μηδενὸς ἀληθοῦς.
[3, 6]	ἀληθῶς ἀνόσιος καὶ μιαρὸς τὸν	τρόπον,	ἀπειρημένοις καὶ ἀνοσίοις ἐγχειρῶν, πάντα
[3, 6]	δογμάτων, οἵων προδιήλθομεν, γόητα τὸν	τρόπον	γεγονέναι; εἰ δὲ δὴ μαγγανευτής
[3, 2]	αὐτοῦ φυλὴν καὶ γένος καὶ	τρόπον	γενέσεως καὶ τῆς παρθένου τὸ
[3, 5]	καὶ παντὸς γένους, τὸν ἀκτήμονα	τρόπον	ἑλομένων, καὶ τὴν περὶ τοῦ
[3, 2]	αὐτοῦ γραφῆς τοῦτον ἀνεφώνησε τὸν	τρόπον·	Ἐξελεύσεται ἄνθρωπος ἐκ τοῦ σπέρματος
[3, 6]	δὲ τὸν νομοθέτην κατ´ οὐδένα	τρόπον	ἑπόμενον τοῖς οἰκείοις λόγοις. Πάλιν
[3, 3]	παρ´ αὐτοῦ διδαχθέντες φρονεῖν τὸν	τρόπον.	Καὶ μὴν Ἑβραίων καὶ οὗτος
[3, 6]	εἴη δῆλος ἀνόσιος ὢν τὸν	τρόπον	καὶ μιαρὸς καὶ αἰσχρὸς καὶ
[3, 5]	πρὸς αὐτοῦ γραφέντι εὐαγγελίῳ τὸν	τρόπον·	Καὶ παράγων ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς
[3, 2]	Καὶ εὐφρανθήσονται ἐνώπιόν σου ὃν	τρόπον	οἱ διαιρούμενοι σκῦλα» Καὶ ὁ
[3, 5]	οὐκ αὐτοὶ μὲν δῆλοι τὸν	τρόπον,	ὅτι δὴ στερροί τινες καὶ
[3, 5]	δεῖ ἐπιορκεῖν, παρασκευάζειν δὲ τὸν	τρόπον	παντὸς ὅρκου πιστότερον φαίνεσθαι, μέχρι
[3, 2]	εἰρηκότος αὐτοῦ τοῦ θεοῦ τὸν	τρόπον·	Προφήτην ἀναστήσω αὐτοῖς ἐκ τῶν
[3, 5]	ὑπομείνειεν, ὁ δὲ μοχθηρός, τὸν	τρόπον	φιλοπαθής τις καὶ φιλήδονος ὤν,
[3, 6]	εἰς τοσοῦτον μεταβάλλειν τὸν ἑαυτῶν	τρόπον,	ὡς εἰς μέσον ἀγαγεῖν τολμῆσαι
[3, 7]	τῶν μαθητῶν τοῦ Ἰησοῦ διδασκαλίας	τρόπος;	ἆρα γὰρ εἰς μέσην παρελθόντες
[3, 3]	εἰρημένων τίς ποτε ἦν ὁ	τρόπος	γνῶναι τῆς ὑπ´ αὐτοῦ κατασπαρείσης
[3, 2]	τῶν ἐθνῶν, τοῦ θηριώδους ἕνεκα	τρόπου,	διεσάφησεν· ὧν ἐθνῶν ἄρξειν φησὶν
[3, 5]	τὸ φιλάληθες ὑποφαίνων τοῦ ἰδίου	τρόπου	καὶ τελώνην ἑαυτὸν ἀπεκάλει, μὴ
[3, 5]	δολερὸν καὶ ὕπουλον λέγοι τοῦ	τρόπου,	καὶ τὸ διάστροφα διδάξαι ἡμᾶς
[3, 5]	τὸ δὲ ἀφιλοχρήματον αὐτῶν τοῦ	τρόπου	πῶς οὐκ ἄν τις ἐκπλαγείη;
[3, 6]	τὸ ἐμβριθὲς καὶ αὐστηρὸν τοῦ	τρόπου·	σωφροσύνης δὲ αὐτοῦ μέγα δεῖγμα
[3, 0]	μοι γεγυμνασμένων, ἀποδεδειγμένου τε τοῦ	τρόπου	τῆς τοῦ σωτῆρος ἡμῶν εὐαγγελικῆς
[3, 5]	ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ χείρονι μοχθηρίας	τρόπῳ	τὰς ψυχὰς ἐνεσχημένοι, ὑπέμενον πρὸς
[3, 2]	λοιπά. Εἶθ´ ὑποβὰς ἑξῆς προφητικῷ	τρόπῳ	τὴν τῶν ἀλλοφύλων ἐθνῶν βαρβάρων
[3, 5]	τῶν δι´ ἐσχάτην ἀπορίαν τὰς	τροφὰς	μεταιτούντων) οὐκ ἔχων ὁ Πέτρος
[3, 2]	πάλιν Μωσῆς ἐν τῇ ἐρήμῳ	τροφὰς	τῷ λαῷ παρέσχε. Λέγει δ´
[3, 6]	τῆς ἐκ τῶν λόγων αὐτοῦ	τροφῆς	λαμπρὰ τεκμήρια παρεστήσαντο. Οὐ μόνον
[3, 5]	ἀναβιῶσαι συνεγένετο, ἑστίας τε καὶ	τροφῆς	συνήθους ἐκοινώνησεν. Φυλαττέσθω δ´ ἡμῖν
[3, 3]	τελεῖται. Ἐκ τῆς Ἀπολλωνίου τοῦ	Τυανέως	θεολογίας> Οὕτως τοίνυν μάλιστα ἄν
[3, 3]	διὰ πλείστων ἀποδείξεις. Τοιαῦτα ἄττα	τυγχάνει	καὶ ἐν τοῖς δογματικοῖς μαθήμασιν
[3, 3]	σελήνη καὶ ἄστρα ἔργα θεοῦ	τυγχάνει,	καὶ ὅτι χρὴ μὴ ταῦτα
[3, 5]	μὲν οὖν καὶ ἡ τῶνδε	τυγχάνει	περὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν μαρτυρία.
[3, 6]	μυρίους, ὧν πλεῖστα μὲν ἀνδρῶν	τυγχάνει	πλήθη, παραταξαμένων μὲν πρὸς τὰς
[3, 3]	προσήκουσαν ἐπιμέλειαν ποιοῖτο τοῦ θείου,	τυγχάνοι	τε αὐτόθεν ἵλεώ τε καὶ
[3, 6]	ἐνδεέσιν μεταδεδώκασιν, ὧν καὶ αὐτοὶ	τυγχάνομεν	μάρτυρες συγγενόμενοι τοιούτοις, καὶ αὐτοῖς
[3, 3]	σεμνῆς καὶ βιωφελοῦς διδασκαλίας αὐτοῦ	τυγχάνοντα.	~δʹ Περὶ τῶν θειοτέρων ἔργων
[3, 7]	ἀνθρώπους ἀφίξεως παρὰ τῷ πατρὶ	τυγχάνοντα	κατήγγελλον, καὶ τούτῳ πῶς οὐκ
[3, 2]	ἐπιβέβηκεν, ἀφ´ ἧς καίπερ ἀβάτου	τυγχανούσης	προῆλθεν ἡ εὐλογημένη ῥίζα, καὶ
[3, 2]	οὖν ἐπίδοξόν τινα δυνάστην ἢ	τύραννον	ἤ τινα ἄλλως τῶν τὰ
[3, 1]	με κηρῦξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ	τυφλοῖς	ἀνάβλεψιν ἥντινα προφητείαν ὁ σωτὴρ
[3, 4]	ὁ δὲ τὸ κελευσθὲν ἐποίει.	τυφλοῖς	δὲ πάλιν ἄλλοτε τὰ βλεπτικὰ
[3, 1]	πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς Καὶ	τυφλοῖς	δὲ τὴν ἀνάβλεψιν παρεῖχεν, τοῖς
[3, 5]	πλάνην, καὶ λέγωμεν ἑωρακέναι αὐτὸν	τυφλοῖς	τὸ βλέπειν κεχαρισμένον, ὃ οὐδείς
[3, 6]	τοιαύτην ἐπιφέρειν διαβολήν; οὐχὶ καὶ	τυφλῷ	δῆλον ὡς πᾶν τοὐναντίον τούτοις
[3, 5]	αὐτοὺς τόν τε δι´ ἀπάτης	τῦφον·	ἀνθ´ ὧν, φέρε, δεξιὰς δόντες
[3, 5]	εἰς τὸ θεῖον εὐσεβείας ἕνεκα	τυχεῖν,	ἔτι μᾶλλον τῷ Ἰησοῦ καὶ
[3, 5]	τῶν φιλτάτων ὄνασθαι, μήτε χρημάτων	τυχεῖν,	μήτε τινὸς ἀγαθοῦ τὸ παράπαν
[3, 5]	τῶν τολμωμένων, ἐπεὶ μὴ τὰ	τυχόντα	βραβεῖα ἡμᾶς ἐκδέξεται, ἀλλ´ αἱ
[3, 7]	τε καὶ πολέμους οὐ τοὺς	τυχόντας,	εἰ δὴ ἐφ´ ἑαυτοῖς εἶχον
[3, 5]	παρρησιασάμενος, καὶ διωγμὸς οὐχ ὁ	τυχὼν	ἐπανίσταται τοῖς πρεσβεύουσι τὸ τοῦ
[3, 2]	κρειττόνως ὁ σωτὴρ ἡμῶν Ἐπετίμησε	τῷ	ἀνέμῳ καὶ τῇ θαλάσσῃ, καὶ
[3, 3]	(οὐδὲν γὰρ ἔνυλον, ὃ μὴ	τῷ	ἀΰλῳ εὐθύς ἐστιν ἀκάθαρτον· διὸ
[3, 2]	χρωτὸς τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἐν	τῷ	αὐτὸν λαλεῖν αὐτῷ. Καὶ εἶδεν
[3, 5]	τοὺς αὐτοὺς φάναι καὶ ἐν	τῷ	αὐτῷ ψεύδεσθαι οὐδέν ἐστιν ἢ
[3, 2]	γνῶσίν τε καὶ εὐσέβειαν παρασχεῖν	τῷ	βίῳ, εἰκότως προφήτην ἕτερον κατ´
[3, 6]	τινὰ καὶ θείαν φύσιν ἐπιδεδημηκέναι	τῷ	βίῳ, ᾗ μόνῃ καὶ πρώτῃ
[3, 3]	γνῶναι τῆς ὑπ´ αὐτοῦ κατασπαρείσης	τῷ	βίῳ πολιτείας, ἀφ´ ἧς οὐχ
[3, 2]	ἐφάνη τοιοῦτος. Ἀλλ´ οἷος ἐφάνη	τῷ	βίῳ, τοιοῦτον αὐτὸν καὶ ἐθέσπισαν
[3, 6]	τοιαῦτα τεθαυματουργηκότα, καθ´ ὃν ἐπεδήμει	τῷ	βίῳ χρόνον, καὶ τοιαύτας παραδόξους
[3, 6]	καὶ πάλαι καθ´ ὃν ἐπεδήμει	τῷ	βίῳ χρόνον, μὴ φέροντες αὐτοῦ
[3, 1]	τὸ ποίμνιον αὐτοῦ, καὶ ἐν	τῷ	βραχίονι αὐτοῦ συνάξει ἄρνας καὶ
[3, 2]	ἔθνη ἐλπιοῦσιν Λέλεκται δὲ καὶ	τῷ	Δαβίδ, ὡς ἄρα Ἐκ τοῦ
[3, 2]	τοῦ μαρτυρίου, πλάκας λιθίνας γεγραμμένας	τῷ	δακτύλῳ τοῦ θεοῦ καὶ ἐν
[3, 2]	τῆς κληρονομίας τοῦ Χριστοῦ μέμνηται	τῷ	δευτέρῳ συμφώνως ψαλμῷ, δι´ οὗ
[3, 6]	πιστωσάμενοι; Ἔτι πρὸς τούτοις ὁ	τῷ	δι´ ἐναντίας ἡμῖν λόγῳ παριστάμενος
[3, 6]	οἱ φοιτηταί, τὰ ὅμοιά που	τῷ	διδασκάλῳ καὶ αὐτοὶ μετιόντες. Ἀλλ´
[3, 5]	δὴ οὖν μηδὲν ἀγαθὸν συνεγνωκότες	τῷ	διδασκάλῳ, μὴ βίον μὴ μάθημα
[3, 7]	πῶς, εἶπον ἂν οἱ μαθηταὶ	τῷ	διδασκάλῳ πάντως που ἀποκρινάμενοι, τοῦθ´
[3, 5]	μαθηταὶ μαθημάτων ὀριγνώμενοι σφᾶς αὐτοὺς	τῷ	διδασκάλῳ προσφέροντες ἐπιτρέπουσιν. τίνα οὖν
[3, 5]	ἄλλο ἢ χαρίζεσθαι τὰ σεμνότερα	τῷ	διδασκάλῳ προτεθειμένους. Εἰ δὲ φιλαλήθεις
[3, 3]	φιλοσόφων παῖδες τὰ μεγάλα ὠφελημένοι	τῷ	δόγματι συνηρέσθησαν. Σεμνύνονταί γέ τοι
[3, 5]	ἡμᾶς ὤνησεν, πάντα τε ἐπὶ	τῷ	δοξάσαι αὐτοῦ τὴν προσηγορίαν ποιητέον,
[3, 5]	κωλύει οἷον ἐκ περιουσίας καὶ	τῷ	ἐξ Ἑβραίων Ἰωσήπῳ μάρτυρι χρήσασθαι,
[3, 3]	περὶ ἐμψύχων ἀποχῆς> Θεῷ μὲν	τῷ	ἐπὶ πᾶσιν, ὥς τις ἀνὴρ
[3, 1]	ἦν ἡ συνεργοῦσα αὐτοῖς ἐν	τῷ	εὐαγγελικῷ κηρύγματι, ἄλλος πάλιν προφήτης
[3, 5]	ἀπόστολον οὐδ´ εὐαγγελιστήν· ἐν δὲ	τῷ	εὐαγγελίῳ ἐπισημηνάμενος ὃν ἠγάπα ὁ
[3, 6]	εἰσέτι νῦν τὸ κλέος ᾄδεται	τῷ	ἡμετέρῳ παραπλησίως; Τίς δὲ τῶν
[3, 2]	καὶ τοῦτο πάλιν Μωσῆς συνιδὼν	τῷ	θείῳ πνεύματι, διὰ τῆς αὐτοῦ
[3, 7]	καὶ διαπρεπεῖς ἐγίνοντο τῶν παρὰ	τῷ	θεῷ κατηξιωμένοι βραβείων· οἱ δὲ
[3, 2]	δῶρα τὰ ὑπὲρ ἁμαρτιῶν προσάγουσι	τῷ	θεῷ. Μόνων γὰρ τούτων ἡ
[3, 3]	θυσίας προσηνεστάτην καὶ ἡδεῖαν εἶναι	τῷ	θεῷ τὴν τῶν οἰκείων ἐντολῶν
[3, 5]	οὐ τελώνην ὀνομάζει, οὐδ´ ὑποτάττει	τῷ	Θωμᾷ, κρείττονα δὲ αὐτὸν εἰδὼς
[3, 5]	δεύτερον ἑαυτὸν κατέλεγεν. Συνεζευγμένος γοῦν	τῷ	Θωμᾷ, ὡς Πέτρος Ἀνδρέᾳ, καὶ
[3, 5]	αὐτὸν καὶ περὶ αὐτοῦ λεχθέντα	τῷ	Ἰησοῦ ἐδικαίου δι´ οἰκείας προφέρειν
[3, 5]	πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ συνανέκειντο	τῷ	Ἰησοῦ καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ»
[3, 5]	εὐσεβείας ἕνεκα τυχεῖν, ἔτι μᾶλλον	τῷ	Ἰησοῦ καὶ τοῖς παραδόξοις ἔργοις
[3, 4]	κακῶς ἔχοντα τὸν παῖδα προσπεσὼν	τῷ	Ἰησοῦ παραχρῆμα σῶον ἀπελάμβανεν· καὶ
[3, 2]	ἄλλα φιλόσοφα δόγματα πρῶτος Μωσῆς	τῷ	Ἰουδαίων παρέδωκεν ἔθνει, ταῦτα θεοπρεπέστερον
[3, 2]	ἡ κατ´ αὐτὸν νομοθεσία μόνῳ	τῷ	Ἰουδαίων προσῆκεν ἔθνει, καὶ τούτῳ
[3, 5]	ὡς Πέτρος Ἀνδρέᾳ, καὶ Ἰάκωβος	τῷ	Ἰωάννῃ, καὶ Φίλιππος Βαρθολομαίῳ, προτάττει
[3, 2]	Ἔσται ὁ ἀνιστάμ? θνη ἐλπιοῦσι	τῷ	Καὶ αὐτὸς ἔσται προσδοκία ἐθνῶν
[3, 3]	οὐχὶ μόνῳ τῷ παμβασιλεῖ θεῷ,	τῷ	καὶ οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ
[3, 4]	χειμασθέντων ἐπετίμησεν τῇ θαλάσσῃ καὶ	τῷ	κλύδωνι καὶ τοῖς ἀνέμοις, καὶ
[3, 5]	ὧν πρὸς αὐτοὺς ἔλεγεν Ἐν	τῷ	κόσμῳ θλίψιν ἔχετε» καὶ πάλιν
[3, 3]	δὲ χρῷτο πρὸς αὐτὸν ἀεὶ	τῷ	κρείττονι λόγῳ (λέγω δὲ τῷ
[3, 2]	Πέτρον. Καὶ πάλιν Μωσῆς κατέστησε	τῷ	λαῷ ἡγουμένους ἑβδομήκοντα. Λέγει δ´
[3, 2]	Μωσῆς ἐν τῇ ἐρήμῳ τροφὰς	τῷ	λαῷ παρέσχε. Λέγει δ´ οὖν
[3, 6]	ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» ἔργον ἐπῆγε	τῷ	λόγῳ, αὐτίκα τε ἐμαθητεύετο ἐν
[3, 5]	Ἰωάννην δὲ ὅμοιον εὕροις ἂν	τῷ	Ματθαίῳ· ἐν μὲν γὰρ ταῖς
[3, 5]	δεομένοις, ἀλλὰ μηδὲ σεμνύνεσθαι ἐπὶ	τῷ	μὴ ἀποστερεῖν {ἄλλ{ ηλ} ους,
[3, 3]	τῷ κρείττονι λόγῳ (λέγω δὲ	τῷ	μὴ διὰ στόματος ἰόντι) παρὰ
[3, 3]	καὶ μὴ λυθήσεσθαί φησιν ταῦτα,	τῷ	μὴ τὸν συμπήξαντα βούλεσθαι; Εἰ
[3, 2]	παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ´ αὐτόν,	τῷ	μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν. Πάντες
[3, 2]	τὰ τῆς ἡμετέρας κακίας τραύματα,	τῷ	μώλωπι αὐτοῦ ἰαθῶμεν. Καὶ τὰ
[3, 2]	αὐτὸς καὶ οὐδ´ ἄλλος ὅμοιος	τῷ	Μωσεῖ γεγονὼς ταῖς αὐτοῦ Μωσέως
[3, 2]	Γέγραπται δ´ οὖν· Καὶ ἔδωκε	τῷ	Μωσεῖ, ἡνίκα κατέπαυσε λαλῶν αὐτῷ
[3, 7]	οὐδεὶς ἠπείθει, ἀλλὰ πειθαρχήσαντες αὐτοῦ	τῷ	νεύματι κατὰ τὰ παρηγγελμένα πᾶν
[3, 5]	τὰ μὴ ὄντα πλασαμένους, καὶ	τῷ	οἰκείῳ διδασκάλῳ τὰ μὴ πρὸς
[3, 5]	Ἰωσήπῳ μάρτυρι χρήσασθαι, ὃς ἐν	τῷ	ὀκτωκαιδεκάτῳ τῆς Ἰουδαϊκῆς Ἀρχαιολογίας τὰ
[3, 7]	τῆς τοὺς πολλοὺς λανθανούσης ἐν	τῷ	ὀνόματι αὐτοῦ δυνάμεως τὴν ἀρετὴν
[3, 2]	ἐπὶ γῆς κρίσιν, καὶ ἐν	τῷ	ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσιν Ἤδη
[3, 2]	ἐλπιοῦσιν ἐνταῦθα δὲ Καὶ ἐν	τῷ	ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσιν Λέλεκται
[3, 7]	προσθήκης δὲ ἀναγκαίας τῆς Ἐν	τῷ	ὀνόματι αὐτοῦ» Ἐπειδὴ γὰρ ἡ
[3, 7]	ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν	τῷ	ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ
[3, 5]	ἔχω, τοῦτό σοι δίδωμι· ἐν	τῷ	ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγειραι καὶ
[3, 6]	μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη ἐν	τῷ	ὀνόματί μου, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν
[3, 2]	ἂν λαλήσῃ ὁ προφήτης ἐπὶ	τῷ	ὀνόματί μου, ἐγὼ ἐκδικήσω ἐξ
[3, 2]	ἂν λαλήσῃ ὁ προφήτης ἐπὶ	τῷ	ὀνόματί μου, ἐγὼ ἐκδικήσω ἐξ
[3, 7]	Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη	τῷ	ὀνόματί μου» Εἶτα καὶ θεσπίζει
[3, 7]	τῶν ἀπορηθέντων ὑπέθετο, φήσας κατορθώσειν	Τῷ	ὀνόματί μου» οὐ γὰρ δὴ
[3, 7]	Μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη ἐν	τῷ	ὀνόματί μου» Τοῦτο δ´ οὖν
[3, 5]	ἀπέλυσαν παραγγείλαντες μηδενὶ λαλεῖν ἐπὶ	τῷ	ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ· γνόντες δὲ
[3, 2]	ἡνίκα κατέπαυσε λαλῶν αὐτῷ ἐν	τῷ	ὄρει Σινᾶ, τὰς δύο πλάκας
[3, 3]	μέτρον τῆς ἀξίας ἐδιδάχθημεν, μόνῳ	τῷ	παμβασιλεῖ θεῷ τὴν σεβάσμιον τιμὴν
[3, 3]	κατεγίνετο. Ἆρ´ οὖν οὐχὶ μόνῳ	τῷ	παμβασιλεῖ θεῷ, τῷ καὶ οὐρανοῦ
[3, 6]	αὐτὰς αὐτῷ σώματι καὶ ψυχῇ	τῷ	παμβασιλεῖ καὶ θεῷ τῶν ὅλων
[3, 7]	ἐξεπλάγη καὶ ἠπίστησεν ἂν εἰκότως	τῷ	παραδόξῳ τοῦ θαύματος, ὅτε μηδεὶς
[3, 2]	ὀνομαστὶ θεσπίσας ὁ λόγος ἐν	τῷ	Παρέστησαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς,
[3, 2]	τὰ ἐκκείμενα· γέγονε γὰρ ὑπήκοος»	τῷ	πατρὶ μέχρι θανάτου» διὸ καὶ
[3, 4]	τοῦ ἰκρίου φωνήσας μέγα, καὶ	τῷ	πατρὶ παρατιθεὶς τὸ πνεῦμα, εἰπὼν
[3, 7]	τῆς εἰς ἀνθρώπους ἀφίξεως παρὰ	τῷ	πατρὶ τυγχάνοντα κατήγγελλον, καὶ τούτῳ
[3, 5]	μικρὸν πάλιν οἱ παρεστῶτες ἔλεγον	τῷ	Πέτρῳ· ἀληθῶς ἐξ αὐτῶν εἶ,
[3, 5]	ἐν τοῖς οὐρανοῖς» τοσούτων εἰρημένων	τῷ	Πέτρῳ ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ, ὁ
[3, 5]	δὲ αὐτοὺς μετὰ ταῦτα δημοσίᾳ	τῷ	πλήθει τὰ περὶ αὐτοῦ διαλεγομένους,
[3, 1]	μακαρισμῶν προτάττων μακάριοι οἱ πτωχοὶ	τῷ	πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ
[3, 2]	ἀμφὶ ταύτην οὐχὶ δὲ καὶ	τῷ	πορρωτάτω τῆς ἀλλοδαπῆς διατρίβοντι (Συνῶπται
[3, 5]	ἐπ´ ὀνόματος αὐτοῦ μέμνηται ἐν	τῷ	πρὸς αὐτοῦ γραφέντι εὐαγγελίῳ τὸν
[3, 3]	Ἑβραῖοι θύειν μνημονεύονται, διειληφότες ἐν	τῷ	πρώτῳ συγγράμματι τῆς παρούσης ὑποθέσεως,
[3, 2]	δώσω τὸ ῥῆμά μου ἐν	τῷ	στόματι αὐτοῦ, καὶ λαλήσει αὐτοῖς
[3, 2]	δώσω τὸ ῥῆμά μου ἐν	τῷ	στόματι αὐτοῦ, καὶ λαλήσει αὐτοῖς
[3, 6]	δὴ τῶν χρησμῳδῶν θεῶν, ἄκουε	τῷ	σωτῆρι ἡμῶν οὐχ ὥσπερ σὺ
[3, 5]	μηδὲν γὰρ φαῦλον ᾖ πεπραγμένον	τῷ	τὸν Χριστὸν ὁμολογοῦντι, κολάζουσιν ὅμως
[3, 6]	οἰκετῶν τε καὶ ἀγροίκων, τοσοῦτον	τῷ	τοῦ Πλάτωνος μὴ πείθεσθαι, ὡς
[3, 7]	εἴποτέ τις τούτων πονηρίᾳ ληφθεὶς	τῷ	τοῦ Χριστοῦ λόγῳ πολεμεῖν προύθετο,
[3, 5]	{ἄλλ{ ηλ} ους, ἀλλ´ ἐπὶ	τῷ	τοὺς σφᾶς ἀποστερεῖν προηγουμένους ἀμνησικάκως
[3, 3]	εἰς ἄκρον παραδοὺς φιλοσοφίαν, ἐν	τῷ	τοὺς φοιτητὰς παιδεύειν τῶν ὑπαρχόντων
[3, 2]	ἐξόδῳ· Εἶπον οὖν οἱ ἐπαοιδοὶ	τῷ	Φαραῷ, δάκτυλος θεοῦ ἐστιν τοῦτο
[3, 2]	τούτοις ὁ προφήτης τὸ ἐπὶ	τῷ	Χριστῷ τὰ ἔθνη ἐλπίσειν τίθεται,
[3, 6]	κρείττους αὐτοῦ πεφήνασιν καὶ πρότεροι	τῷ	χρόνῳ καὶ αὐτοῦ διδάσκαλοι, εἴτ´
[3, 2]	θεὸς ἐθέσπισεν εἰπών· Προφήτην ἐκ	τῶν	ἀδελφῶν αὐτῶν ἀναστήσω αὐτοῖς ὥσπερ
[3, 2]	τρόπον· Προφήτην ἀναστήσω αὐτοῖς ἐκ	τῶν	ἀδελφῶν αὐτῶν ὥσπερ σέ, καὶ
[3, 2]	διερμηνεύων φωνὴν ἔφησεν· Προφήτην ἐκ	τῶν	ἀδελφῶν ὑμῶν ἀναστήσει κύριος ὁ
[3, 2]	θεοῦ λόγιον, φησίν· Προφήτην ἐκ	τῶν	ἀδελφῶν ὑμῶν ὡς ἐμὲ ἀναστήσει
[3, 6]	μηδὲ λαθεῖν αὐτὸν τὰ σοφὰ	τῶν	Αἰγυπτίων καὶ τῶν πάλαι παρ´
[3, 3]	ἀνάπτοι πῦρ μήτε τι καθόλου	τῶν	αἰσθητῶν ἐπονομάζοι (δεῖται γὰρ οὐδενὸς
[3, 3]	τις ἀνὴρ σοφὸς ἔφη, μηδὲν	τῶν	αἰσθητῶν μήτε θυμιῶντες μήτ´ ἐπονομάζοντες
[3, 7]	ὁποίοις ἐχρῶντο λόγοις ἐπὶ πειθὼ	τῶν	ἀκουόντων, ἐπεὶ μηδὲ μικρὸς ἦν
[3, 1]	ῥήμασιν ἀνθρωπίνοις ἐκέχρηντο εἰς πειθὼ	τῶν	ἀκροωμένων, θεοῦ δὲ δύναμις ἦν
[3, 2]	ὑποβὰς ἑξῆς προφητικῷ τρόπῳ τὴν	τῶν	ἀλλοφύλων ἐθνῶν βαρβάρων τε καὶ
[3, 6]	νόμοι Σκυθῶν καὶ Περσῶν καὶ	τῶν	ἄλλων βαρβάρων σωφρονισταί, ἐπιστρεπτικοί τε
[3, 7]	τὴν ψυχὴν αὐτοῦ, καθάπερ καὶ	τῶν	ἄλλων εὐσεβῶν, μετὰ θάνατον ἀπαθανατισθῆναι,
[3, 5]	ἐκαθάρισεν, καὶ δαίμονας ἤλασεν, καὶ	τῶν	ἄλλων παραδόξων ἔργων γέγονεν ποιητής,
[3, 5]	σεμνῆς διατριβῆς ὡρμᾶτο, ἐκ δὲ	τῶν	ἀμφὶ τὰς τελωνείας καὶ πλεονεξίας
[3, 4]	πρός τινος ἀνθρώπων παθών τι,	τῶν	ἀναιρεῖν εἰωθότων, βίαιον ὑπέμεινε τελευτήν,
[3, 2]	ἄτιμον, ἐκλεῖπον παρὰ τοὺς υἱοὺς	τῶν	ἀνθρώπων· ἄνθρωπος ἐν πληγῇ ὢν
[3, 7]	μὲν οὐ βλασφημήσεις, ἐλεήσεις δὲ	τῶν	ἀνθρώπων τὴν ἄνοιαν. Ταῦτα καὶ
[3, 2]	ἄντικρυς σχετλιάζων καὶ λέγων· Ἀπὸ	τῶν	ἀνομιῶν τοῦ λαοῦ μου ἤχθη
[3, 2]	μεριεῖ σκῦλα» Τῶν γὰρ δυνάμεων	τῶν	ἀντικειμένων, αἳ πάλαι τῶν ἐθνῶν
[3, 7]	ὁρατῶν πολεμίων κατεξανισταμένου, ἀλλὰ καὶ	τῶν	ἀοράτων, εἴ τινες ἄρ´ εἶεν
[3, 6]	τῷ ἡμετέρῳ παραπλησίως; Τίς δὲ	τῶν	ἀπ´ αἰῶνος πώποτε γόης, βάρβαρος
[3, 2]	περὶ μοναρχίας θεολογίαν κατήγγειλεν, τὸν	τῶν	ἁπάντων δημιουργὸν καὶ ποιητὴν μόνον
[3, 5]	οὐδενὸς ὠφελείᾳ, οὔθ´ ἡμῶν οὔτε	τῶν	ἀπατωμένων, οὐδὲ μὴν αὐτοῦ τοῦ
[3, 2]	ἡμῖν ἐποπτεῦσαι, ποιησόμεθα. Ἐπεὶ τοίνυν	τῶν	ἀπίστων οἱ πλείους γόητα καὶ
[3, 5]	τοσοῦτον εἰρημένων πρὸς τὸ πρῶτον	τῶν	ἀπίστων τάγμα, φέρε καὶ πρὸς
[3, 1]	πάντας εἰς ἐλευθερίαν καὶ λύσιν	τῶν	ἀπὸ κακίας δεσμῶν ἀνακαλούμενος δι´
[3, 2]	κατὰ καιρὸν διαλάβωμεν, ἐξ ἐναργῶν	τῶν	ἀποδείξεων παριστῶντες ὡς οὐκ ἀνθρωπείας
[3, 7]	λέξεως αὐτοῖς ὁ διδάσκαλος λύσιν	τῶν	ἀπορηθέντων ὑπέθετο, φήσας κατορθώσειν Τῷ
[3, 5]	μάλιστα ἀκριβῶς ἴσμεν, οἷα μύσται	τῶν	ἀπορρήτων αὐτοῦ γεγενημένοι· σεμνὸς μέν
[3, 1]	ὧν τε κηρυχθήσεται, ὅτι διὰ	τῶν	ἀποστόλων αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ποίᾳ
[3, 5]	περιέβαλεν, ὡς ἐν ταῖς Πράξεσι	τῶν	Ἀποστόλων γέγραπται. Καὶ τούτων ταῦτα
[3, 5]	δὲ καὶ ἡ τῶν Πράξεων	τῶν	ἀποστόλων γραφή, ὅτι πολλαὶ μυριάδες
[3, 5]	με χρὴ μυρία συναγαγεῖν τὸ	τῶν	ἀποστόλων τοῦ σωτῆρος ἡμῶν διαγράφειν
[3, 0]	αὐτῷ μόνῳ ἐφαρμόζειν ἐξ ἐναργῶν	τῶν	ἀποτελεσμάτων αὐτίκα μάλα παραστήσομεν, πρῶτον
[3, 5]	τῆς ἀρετῆς πλεονεκτήματα, ἐρωτηθεὶς πρὸς	τῶν	ἀρχιερέων καὶ διδασκάλων τοῦ Ἰουδαίων
[3, 5]	ὁμολογία τοὺς θυμοὺς εἴωθεν ἐκκαίειν	τῶν	ἀρχόντων. Κἂν μηδὲν γὰρ φαῦλον
[3, 2]	τόπον τῆς σκηνῆς σου καὶ	τῶν	αὐλαιῶν σου, πῆξον, μὴ φείσῃ·
[3, 6]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν, ἢ κατὰ	τῶν	αὐτοῦ λόγων, ἢ κατὰ τῶν
[3, 3]	ἀσεβέσι τιμωρίας; Ἐν τοῖς δογματικοῖς	τῶν	αὐτοῦ λόγων παρειλήφαμεν εἶναί τινας
[3, 4]	γῆς τὰς πορείας ἤνυεν ποιούμενος,	τῶν	αὐτοῦ μαθητῶν ἐμπλεόντων, καὶ ὡς
[3, 5]	φέρεται ὅμοια, πεπλάσθαι χρὴ Πρὸς	τῶν	αὐτοῦ μαθητῶν, ἢ ἐν τούτοις
[3, 2]	ἔθνεσιν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς διὰ	τῶν	αὐτοῦ μαθητῶν κατήγγειλεν. Ὥστε Μωσέα
[3, 2]	μὲν οὐδέν, ἐξ αὐτῶν δὲ	τῶν	αὐτοῦ φωνῶν καὶ ἧς παρέδωκε
[3, 5]	εὕρηται συμφωνία; πόθεν ἡ περὶ	τῶν	αὐτῶν ἐν πᾶσιν αὐτοῖς ὁμόφωνος
[3, 5]	τἀναντία κατὰ τὸ αὐτὸ περὶ	τῶν	αὐτῶν λέγειν. τίς οὖν ὁ
[3, 5]	ἀκροατάς, ἤδη δὲ καὶ διδασκάλους	τῶν	αὐτῶν φύντας μαθημάτων, πεπλάσθαι ὑπονοεῖν
[3, 2]	Καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα»	Τῶν	γὰρ δυνάμεων τῶν ἀντικειμένων, αἳ
[3, 4]	τοῦ σώματος αὐτοῦ ληφθέντος πρὸς	τῶν	γνωρίμων καὶ τῇ προσηκούσῃ παραδοθέντος
[3, 6]	διδάσκαλος; Εἰ δ´ ὅλως ἀπὸ	τῶν	γνωρίμων τὸν προστάτην, ὁποῖός τις
[3, 5]	ὄνομα προστίθησιν. Λέγει δ´ οὖν·	Τῶν	δὲ δώδεκα ἀποστόλων τὰ ὀνόματά
[3, 3]	οὖν καὶ πρόπαλαι παῖδες Ἑβραίων,	τῶν	δὴ μάλιστα καὶ πρὸς τῶν
[3, 5]	χωλοῦ τινος (οὗτος δ´ ἦν	τῶν	δι´ ἐσχάτην ἀπορίαν τὰς τροφὰς
[3, 3]	πλάνος αὐτῷ περὶ τὰ κυριώτατα	τῶν	δογμάτων κατεγίνετο. Ἆρ´ οὖν οὐχὶ
[3, 2]	εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ. Ὁ βασιλεὺς	τῶν	δυνάμεων τοῦ ἀγαπητοῦ, τῇ ὡραιότητι
[3, 2]	ἢ Δανιὴλ ἤ τις ἕτερος	τῶν	δώδεκα Μωσεῖ κατέστη παραπλήσιος νομοθέτης;
[3, 2]	Ἰουδαίων, Ἰησοῦν δὲ τὸν Χριστὸν	τῶν	ἐθνῶν ἁπάντων, κατὰ τὴν φήσασαν
[3, 5]	διανοηθῆναι τολμῆσαι προελθεῖν ἐπὶ τὴν	τῶν	ἐθνῶν ἁπάντων περίοδον, ἀλλὰ καὶ
[3, 4]	περὶ τῶν πρακτέων παραδοὺς διδασκάλους	τῶν	ἐθνῶν ἁπάντων τῆς ἀνωτάτω θεοσεβείας
[3, 2]	νῦν πάντας τοὺς ἐξ ἁπάντων	τῶν	ἐθνῶν εἰς αὐτὸν πεπιστευκότας τῆς
[3, 2]	δυνάμεων τῶν ἀντικειμένων, αἳ πάλαι	τῶν	ἐθνῶν ἦρχον, τὰς ὑποχειρίους ῥυσάμενος
[3, 7]	ἀλλοδαπῆς στείλασθαι, διεστώτων πρὸς ἄλληλα	τῶν	ἐθνῶν, καὶ μηδεμιᾶς οὔσης ἐν
[3, 2]	γνησιωτάτῃ, μυρία πλήθη ἐξ ἁπάντων	τῶν	ἐθνῶν ὁμολογεῖ, τί δή ποτε
[3, 2]	προκαταλελεγμένους θῆρας οὐδὲ ἄλλους εἶναι	τῶν	ἐθνῶν, τοῦ θηριώδους ἕνεκα τρόπου,
[3, 5]	διαγράφειν ἦθος πειρώμενον, ἀρκούντων καὶ	τῶν	εἰρημένων εἰς ἀπόδειξιν τοῦ προκειμένου;
[3, 2]	ἐκκλησίαν εὐαγγελίζεται, ἀκολούθως τῇ θεωρίᾳ	τῶν	εἰρημένων. Ἐπειδὴ γὰρ τὰ πάντα
[3, 6]	τῶν αὐτοῦ λόγων, ἢ κατὰ	τῶν	εἰσέτι νῦν ζηλούντων τὸν αὐτοῦ
[3, 2]	Εἰ δὴ μηδεὶς ἄλλος πώποτε	τῶν	ἐκ περιτομῆς ἀρχόντων καὶ βασιλέων
[3, 7]	αὐτὸ ἐκεῖνο, ὁποίᾳ δυνάμει περιγεγόνασιν	τῶν	ἐν ἀρχαῖς ἀκροωμένων οἱ τοῦ
[3, 3]	δαιμόνων καὶ πνευμάτων πονηρῶν καὶ	τῶν	ἐν τούτοις ἀρχόντων, οὓς παντὶ
[3, 2]	ἐξέτασιν ποιούμενοι, ἵνα, ὁπόταν πάντων	τῶν	ἐξ αἰῶνος βοηθέντων ἐν ἀνθρώποις
[3, 7]	θεῶν καταφρονῆσαι, καὶ μωρίαν μὲν	τῶν	ἐξ αἰῶνος καταγνῶναι πάντων, μόνοις
[3, 6]	ἐκθέσμου καὶ θηριώδους διαίτης, νόμοι	τῶν	ἐξ αἰῶνος παρ´ αὐτοῖς Ἕλλησιν
[3, 2]	παρέστη καὶ ἔτι μᾶλλον διὰ	τῶν	ἑξῆς παραστήσεται ἐπὶ μόνον τὸν
[3, 0]	αὐτὴν ἐμβάντα τὴν ὑπόθεσιν ἄρξασθαι	τῶν	ἐπηγγελμένων. τίνα δὲ ἦν ταῦτα
[3, 2]	ὡς καὶ σπήλαιον δείκνυσθαι πρὸς	τῶν	ἐπιχωρίων αὐτόθι τοῖς ἐπὶ θέαν
[3, 7]	Ἐξέπληττον γὰρ ὡς εἰκὸς διὰ	τῶν	ἔργων τοὺς θεωμένους πρότερον· εἶθ´
[3, 5]	ὡς οὐκ ἄν τις ὀκνήσειεν	τῶν	εὖ φρονούντων μαίνεσθαι τὸν τοιοῦτον
[3, 1]	προφήτης· Ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες	τῶν	εὐαγγελιζομένων ἀγαθὰ ἢ Τῶν εὐαγγελιζομένων
[3, 1]	πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων ἀγαθὰ ἢ	Τῶν	εὐαγγελιζομένων εἰρήνην Ἔνθα σφόδρα ἀπηκριβωμένως
[3, 1]	ὡραίους ἔφησεν ἔσεσθαι τοὺς πόδας	τῶν	εὐαγγελιζομένων τὰ τοῦ Χριστοῦ ἀγαθά.
[3, 7]	μυρίανδροι ἐκκλησίαι πρὸς αὐτῶν ἐκείνων	τῶν	εὐτελεστάτων καὶ ἀγροίκων τοῦ Ἰησοῦ
[3, 7]	εἰς τὸ κἂν ἕνα τινὰ	τῶν	ἠλιθίων πεῖσαι δύνασθαι Ἀλλὰ πάλιν
[3, 2]	ἀναδέξεται. Διὸ καὶ πείσεται τὰ	τῶν	ἡμαρτηκότων καὶ ὑπὲρ ἡμῶν ὀδυνηθήσεται,
[3, 2]	βαλλόμενος, καὶ τοῦτ´ ἔργον ἔσται	τῶν	ἡμετέρων ἁμαρτιῶν· ἐπεὶ καὶ μεμαλάκισται
[3, 4]	διδασκαλίας αὐτοῦ τυγχάνοντα. ~δʹ Περὶ	τῶν	θειοτέρων ἔργων αὐτοῦ. Φέρε δὴ
[3, 5]	οὗτος ἦν· καν πάλιν ζῶν,	τῶν	θείων προφητῶν ταῦτά τε καὶ
[3, 3]	καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης τὸν	τῶν	θεοφιλῶν ἐκείνων ἀμφὶ τὸν Ἀβραὰμ
[3, 6]	Ἰησοῦ μαθηταὶ ἐν τῇ βίβλῳ	τῶν	ἰδίων Πράξεων ἱστοροῦνται τοὺς ἐξ
[3, 5]	τούτου, φέρε ἀναδραμόντες ἐπὶ τὴν	τῶν	ἱερῶν γραφῶν ἀλήθειαν, τὸ ἦθος
[3, 2]	συμπεπερασμένα. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἀπὸ	τῶν	ἱερῶν λογίων τοῖς πιστεύουσιν αὐτοῖς
[3, 6]	Κράτητα, ἠλευθέρου κομπάζων. Οἱ δὲ	τῶν	Ἰησοῦ λόγων ζηλωταὶ μυρίοι τὸν
[3, 6]	οὐχὶ δὲ μόνον Ἑλλήνων, ἐκ	τῶν	Ἰησοῦ λόγων πᾶσαν μὲν ὑπερεκκῦψαι
[3, 5]	ἕνεκα. Παρῄνει δ´ αὐτοῖς καὶ	τῶν	Ἰουδαίοις ὑπὸ Μωσέως παρηγγελμένων κρείττονα
[3, 5]	Καὶ πάλιν ἄλλοτε Ἡρώδης ὁ	τῶν	Ἰουδαίων βασιλεὺς ἀνεῖλεν τὸν Ἰάκωβον
[3, 1]	ποτε διελθὼν ἐπὶ τοῦ πλήθους	τῶν	Ἰουδαίων, Πτύξας τὸ βιβλίον εἶπεν·
[3, 2]	τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλούς, καὶ	τῶν	ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα» Διὰ ποῖον
[3, 2]	τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλοὺς καὶ	τῶν	ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα» Ἔνθα λοιπὸν
[3, 2]	κληρονομήσει πολλούς» καὶ ἐπιλέγει· Καὶ	τῶν	ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα» Τῶν γὰρ
[3, 2]	γὰρ εἴρηται κληρονομήσειν πολλοὺς καὶ	τῶν	ἰσχυρῶν μερίσειν τὰ σκῦλα. Ἡγοῦμαι
[3, 5]	εὐχῆς δὲ τιθέμενοι καὶ αὐτοὶ	τῶν	ἴσων τοῖς προειρημένοις τῆς εἰς
[3, 6]	βεβιασμένον. Εἰ δὲ οὐδεὶς πώποτε	τῶν	καθ´ ἡμᾶς οὔτε τῶν παλαιῶν
[3, 6]	ἡγεμόνων τε καὶ βασιλέων ἀκριβῆ	τῶν	καθ´ ἡμᾶς πραγμάτων τὴν ἐξέτασιν
[3, 2]	μὲν ἐκλελοίπεσαν, ὁ δὲ προσδοκία	τῶν	καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης ἐθνῶν
[3, 5]	ἐν πλήθει τοσῶνδε ἀνδρῶν ἡ	τῶν	κακῶν εὕρηται συμφωνία; πόθεν ἡ
[3, 4]	κρασπέδου ἐπιλαβομένη ὁμοῦ καὶ τῆς	τῶν	κακῶν ἰάσεως ἐπελάβετο, παραχρῆμά τε
[3, 7]	πάντων θεοῦ καὶ τοὺς θυμοὺς	τῶν	κατὰ πόλεις δεισιδαιμόνων φόβῳ τῆς
[3, 2]	κληρονομήσει» Πλείονος δὲ ἐξεργασίας δεομένων	τῶν	κατὰ τὸν τόπον, ἀρκούντως ἐπὶ
[3, 5]	βίους καὶ λόγους καὶ ἀπομνημονεύματα	τῶν	κατὰ χρόνους ἐπί τισιν ἀγαθοῖς
[3, 6]	μαθητής, καίτοι διὰ βασάνων πείρας	τῶν	κατὰ χρόνους ἡγεμόνων τε καὶ
[3, 2]	ψυχήν μου, ἔσωσάς με ἀπὸ	τῶν	καταβαινόντων εἰς λάκκον» καὶ πάλιν·
[3, 6]	πᾶν ἀκάθαρτον πνεῦμα, ὥς τι	τῶν	κολαστικῶν καὶ βασανιστικῶν τῆς οἰκείας
[3, 7]	ὡς μὴ νομισθείη κατὰ συγχώρησιν	τῶν	κρατούντων διαρκέσειν· εἴποτέ τις τούτων
[3, 6]	δὲ καὶ παρρησιάζεσθαι ἐπὶ τῇ	τῶν	κρειττόνων ἀπὸ τῶν χειρόνων μεταβολῇ.
[3, 3]	(δεῖται γὰρ οὐδενὸς οὐδὲ παρὰ	τῶν	κρειττόνων ἤπερ ἡμεῖς ἐσμεν, οὐδ´
[3, 7]	οὐδὲν ἐπαγομένων ἀξιόπιστον εἰς τὴν	τῶν	λεγομένων μαρτυρίαν· πλὴν ἀλλ´ ἔδοξεν
[3, 2]	ἄνθρωπος ὃς ἂν μὴ ἀκούσῃ	τῶν	λόγων αὐτοῦ, ὅσα ἂν λαλήσῃ
[3, 2]	ἄνθρωπος ὃς ἐὰν μὴ ἀκούσῃ	τῶν	λόγων αὐτοῦ, ὅσα ἂν λαλήσῃ
[3, 6]	ἐν ἐγκρατείᾳ καταγηράσαντες τῆς ἐκ	τῶν	λόγων αὐτοῦ τροφῆς λαμπρὰ τεκμήρια
[3, 6]	δ´ ἂν καταγελάσαντες αὐτοῦ καὶ	τῶν	λόγων καταπτύσαντες ἀνεχώρησαν τῆς μαθητείας
[3, 6]	βούλει διαγιγνώσκειν, ἔχεις τοῦ Ἰησοῦ	τῶν	λόγων μαθητὰς εἰσέτι νῦν μυρίους,
[3, 3]	μὴ μόνον λόγους ἀλλ´ ἔργα	τῶν	λόγων πολὺ πρότερον τοῖς φοιτηταῖς
[3, 5]	Καὶ τούτων ταῦτα παθόντων οὐδεὶς	τῶν	λοιπῶν ἐξέστη τῆς προθέσεως, δι´
[3, 5]	καὶ πλεονεξίας σχολαζόντων. τοῦτο οὐδεὶς	τῶν	λοιπῶν εὐαγγελιστῶν ἐδήλωσεν, οὐχ ὁ
[3, 5]	προτιμῶν ὡς κρείττονα τὸν συναπόστολον,	τῶν	λοιπῶν εὐαγγελιστῶν τοὐναντίον πεποιηκότων. Ἄκουε
[3, 7]	καὶ Ἑλλήνων, καὶ συνελόντι φάναι	τῶν	λοιπῶν τῶν ὑπὸ τὴν Ῥωμαίων
[3, 6]	δή που πᾶς ὁ διδάσκων	τῶν	μαθητευομένων· φιλόσοφος ἄρα καὶ ἀληθῶς
[3, 5]	τούτων λελύσθαι πᾶσαν τὴν κατὰ	τῶν	μαθητῶν αὐτοῦ διαβολήν, ὅτε καὶ
[3, 5]	προϊὼν ἑξῆς τόν τε κατάλογον	τῶν	μαθητῶν ἐξαριθμούμενος, αὐτὸς ἑαυτῷ τὸ
[3, 7]	τίς ἦν ἄρα ὁ τῆς	τῶν	μαθητῶν τοῦ Ἰησοῦ διδασκαλίας τρόπος;
[3, 5]	καὶ ἐν ταῖς κοιναῖς ἀμφισβητήσεσιν	τῶν	μαρτύρων συμφωνία κυροῖ τὸ ἀμφιγνοούμενον
[3, 2]	καὶ ὡς πᾶσιν ἀνθρώποις τὴν	τῶν	μελλόντων ἀγαθῶν παρουσίαν εὐηγγελίζετο, ἱκανῶς
[3, 5]	δὲ ἦν καὶ τὰ περὶ	τῶν	μελλόντων διὰ τὸ ὄνομα αὐτοῦ
[3, 1]	τῶν προφητῶν τὸ θαῦμα τῆς	τῶν	μελλόντων προγνώσεως, καὶ τῶν προρρήσεων
[3, 7]	βαρβάρων γένοιτο ἔθνη, πῶς πείσομεν	τῶν	μὲν πατρίων θεῶν ἀφίστασθαι, ἕνα
[3, 7]	ποτ´ ἂν λέγουσιν χρῆναι δεῖν	τῶν	μὲν πατρῴων θεῶν καταφρονῆσαι, καὶ
[3, 6]	οὐρανίου τε σοφίας ἔρωτι ληφθεῖσαι,	τῶν	μὲν σαρκὸς ἐγγόνων ἠλόγησαν, ψυχῆς
[3, 2]	ἡμέρᾳ τῆς ἐκκλησίας Ὅτι δὲ	τῶν	μετὰ Μωσέα προφητῶν οὐδεὶς πρὸ
[3, 5]	ἃς οὐκ ἄν τις ἔγνω	τῶν	μετὰ ταῦτα εἰ μὴ διὰ
[3, 5]	πρὸς ἀλλήλους πλάσασθαι καὶ καταψεύσασθαι	τῶν	μὴ γεγονότων; καὶ ποίοις ἄρα
[3, 2]	ἐξ Ἰούδα, καὶ ἡγούμενος ἐκ	τῶν	μηρῶν αὐτοῦ, ἕως ἂν ἔλθῃ
[3, 3]	Προπαρασκευῆς, παρ´ ὧν ἤδη καὶ	τῶν	νέων φιλοσόφων παῖδες τὰ μεγάλα
[3, 3]	ἡδεῖαν εἶναι τῷ θεῷ τὴν	τῶν	οἰκείων ἐντολῶν κατόρθωσιν, δι´ ὧν
[3, 7]	τολμῶσιν τοῖς πάντων ἐθνῶν περὶ	τῶν	οἰκείων θεῶν ἐξ αἰῶνος κειμένοις
[3, 3]	Ἑλλήνων οἱ λογιώτατοι ἐπὶ χρησμοῖς	τῶν	οἰκείων θεῶν ὧδέ πως Ἑβραίων
[3, 5]	ἀληθῶς καὶ ἀκέραιον ἦθος διὰ	τῶν	οἰκείων λόγων ἐπιδεδειγμένους, πανούργους τινὰς
[3, 7]	κἂν τὰ φίλα σε δυσωπείτω	τῶν	οἰκείων ῥήματα. Ἔχεις τοιγαροῦν τὸν
[3, 5]	βίον ἀσπασαμένων καὶ πάντων μὲν	τῶν	οἰκείων ὠλιγωρηκότων, ἀντὶ δὲ τῶν
[3, 6]	ψυχῇ τῷ παμβασιλεῖ καὶ θεῷ	τῶν	ὅλων ἀνατεθείκασιν, ἁγνείαν παντελῆ καὶ
[3, 6]	συνεργίας τὸν πατέρα καὶ δημιουργὸν	τῶν	ὅλων εὑρεῖν τε καὶ γνῶναι
[3, 2]	Ἐπεὶ τοίνυν βεβούλευται κύριος ὁ	τῶν	ὅλων θεὸς καθαρίσαι αὐτὸν τῆς
[3, 6]	καὶ τῇ ἀνωτάτω περὶ τοῦ	τῶν	ὅλων θεοῦ εὐσεβείᾳ, ὃν οἷα
[3, 6]	οἰκουμένης, οἷά τινες ἱέρειαι τοῦ	τῶν	ὅλων θεοῦ, τὴν ἀνωτάτω σοφίαν
[3, 3]	τὸν σύμπαντα κόσμον πρὸς τοῦ	τῶν	ὅλων ποιητοῦ γεγονότα ἀποφηνάμενοι. Ἀλλὰ
[3, 5]	τὰς ψυχὰς ἐνεσχημένοι, ὑπέμενον πρὸς	τῶν	ὁμοεθνῶν πάσας αἰκίας καὶ πᾶν
[3, 3]	ἰόντι) παρὰ δὲ τοῦ καλλίστου	τῶν	ὄντων διὰ τοῦ καλλίστου τοῦ
[3, 7]	ἐχθροῖς κατακρατοῦντος, μὴ μόνον τε	τῶν	ὁρατῶν πολεμίων κατεξανισταμένου, ἀλλὰ καὶ
[3, 2]	ταῖς ἀναγράπτοις θαυματουργίαις πρὸς πίστιν	τῶν	ὁρώντων κεχρημένος τὰ καινὰ τῆς
[3, 5]	γοητείᾳ δὲ ἄλλως ἐπὶ πλάνῃ	τῶν	ὁρώντων οἷα θαυματουργὸν ἢ φαρμακέα
[3, 5]	κατὰ κόρρης καλάμῳ, καὶ πρὸς	τῶν	ὁρώντων ὀνειδιζόμενον; ἀλλὰ γὰρ καὶ
[3, 4]	γοητείᾳ δὲ ἄλλως ἐπὶ πλάνῃ	τῶν	ὁρώντων ὡς ἂν ὑπ´ ἀνδρὸς
[3, 1]	ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία	τῶν	οὐρανῶν« Ἀλλὰ καὶ τοῖς ὑπὸ
[3, 5]	σοι τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας	τῶν	οὐρανῶν, καὶ ὅσα ἂν δήσῃς
[3, 6]	εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν	τῶν	οὐρανῶν» Πάλιν ὁ μὲν γόης
[3, 5]	περὶ αὐτὸν ἀρνήσεως, μὴ ἄλλως	τῶν	ὀψιγόνων ἐλέγξαι δυναμένων τὰ σεσιγημένα.
[3, 6]	καί τισιν ἄλλοις τοιουτοτρόποις ἀκέσεις	τῶν	παθῶν ἑαυτοῖς πορίζειν. ταῦτα γοῦν
[3, 5]	αὐλῇ ἔρχεται πρὸς αὐτὸν μία	τῶν	παιδισκῶν τοῦ ἀρχιερέως, καὶ ἰδοῦσα
[3, 3]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἀναφερόμενα Ἑβραίων	τῶν	πάλαι θεοφιλῶν ἀνδρῶν τε καὶ
[3, 3]	ὁμολογήσαι ἄν; τὸν γοῦν βίον	τῶν	πάλαι θεοφιλῶν Ἑβραίων ἤδη πως
[3, 3]	δόξας, ἀλλὰ μυρία πλήθη βαρβάρων	τῶν	πάλαι θηριωδεστάτων λογίων τε καὶ
[3, 7]	αὐτοῦ ἐνθέου προσηγορίας ἐξελαύνοντες, Σημείων	τῶν	πάλαι ἱστορουμένων ὑπ´ αὐτοῦ γεγονέναι
[3, 6]	τὰ σοφὰ τῶν Αἰγυπτίων καὶ	τῶν	πάλαι παρ´ αὐτοῖς λεγομένων τὰ
[3, 6]	τοῖς ἔθνεσι κατεσπείροντο ἐναντίοι τῇ	τῶν	παλαιῶν δεισιδαιμονίᾳ, νόμοι δαιμόνων πολέμιοι
[3, 5]	καὶ πάσας ἁπλῶς εἰπεῖν τὰς	τῶν	παλαιῶν διαβάλλοι ἂν ἱστορίας, ἀθετῶν
[3, 6]	πώποτε τῶν καθ´ ἡμᾶς οὔτε	τῶν	παλαιῶν ἐκείνων τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν
[3, 2]	προσδοκωμένου παρουσίας ἀποφαίνεται, διαλιπόντων δὲ	τῶν	παρ´ αὐτοῖς ἀρχόντων παρέσεσθαι τὸν
[3, 1]	τῆς οἰκείας διδασκαλίας πτωχοῖς εὐηγγελίζετο,	τῶν	παρ´ αὐτῷ μακαρισμῶν προτάττων μακάριοι
[3, 1]	ἢ ἐκ πολλῶν ὀλίγα προλαβεῖν	τῶν	παρ´ Ἑβραίοις ἀνέκαθεν περὶ τοῦ
[3, 0]	Χριστοῦ τοῦ θεοῦ, αἵ τε	τῶν	παρ´ Ἑβραίοις προφητῶν περὶ τῆς
[3, 5]	ἡμᾶς ἐκδέξεται, ἀλλ´ αἱ ἀπὸ	τῶν	παρ´ ἑκάστοις, ὡς εἰκός, νόμων
[3, 3]	δὴ οὖν ταῦτα καὶ πρὸς	τῶν	παρ´ Ἕλλησι διαπρεπῶν φιλοσόφων τε
[3, 5]	βίον. ταύτῃ γὰρ καὶ τὰς	τῶν	παρ´ Ἕλλησι φιλοσόφων ὑποθήκας διαβάλλοι
[3, 2]	προύτρεπόν τε οὐδὲν ἄλλο ἢ	τῶν	παρὰ Μωσεῖ νενομοθετημένων ἐξέχεσθαι. Οὐδένα
[3, 7]	πᾶσιν διάδηλοι καὶ διαπρεπεῖς ἐγίνοντο	τῶν	παρὰ τῷ θεῷ κατηξιωμένοι βραβείων·
[3, 7]	ἔνθα ἱστοροῦνται καὶ αὐτοὶ τῇ	τῶν	παραδόξων ἐνεργείᾳ δι´ ὀνόματος τοῦ
[3, 7]	οὖν τοιοῦτος πῶς ἂν ἄλλως	τῶν	παραδόξων ἔργων γεγόνει ποιητὴς ἢ
[3, 7]	αὐτῶν τὰς διανοίας ἐξέπληττεν ἡ	τῶν	παραδόξων ἔργων ἐπίδειξις. Καὶ δὴ
[3, 6]	μὲν ἡγεῖσθαι κατὰ γοητείαν αὐτὸν	τῶν	παραδόξων πεποιηκέναι, δυνάμει δ´ ἀπορρήτῳ
[3, 5]	ἐξ αἰῶνος παρ´ αὐτοῖς περὶ	τῶν	πατρῴων θεῶν δόξαις. Κελεύωμεν Ῥωμαίοις
[3, 2]	οὐδὲ μνημονεύετε τοὺς πέντε ἄρτους	τῶν	πεντακισχιλίων καὶ πόσους κοφίνους ἐλάβετε;
[3, 3]	διὰ δὲ σιγῆς καθαρᾶς καὶ	τῶν	περὶ αὐτοῦ καθαρῶν ἐννοιῶν θρησκεύσομεν
[3, 6]	σέβων τὰ μάλιστα ἀποδείκνυται ἐκ	τῶν	περὶ αὐτοῦ λόγων. Ἐπὶ τοσοῦτον
[3, 5]	καὶ σύμπασαν τὴν οἰκουμένην καταπλήσωμεν	τῶν	περὶ αὐτοῦ συντιθεμένων. Ἤδη δὲ
[3, 5]	πάντα γὰρ τὰ παρὰ Μάρκῳ	τῶν	Πέτρου διαλέξεων εἶναι λέγεται ἀπομνημονεύματα.
[3, 5]	εἰς ἄληστον αἰῶνα καταγράφοντες, καὶ	τῶν	πλημμεληθέντων αὐτοῖς τὰς κατηγορίας, ἃς
[3, 6]	καὶ φεύγειν τὰς κατὰ πόλεις	τῶν	πολλῶν ἐπιβλαβεῖς ὁμιλίας. Εἰ μήτε
[3, 3]	δὴ ἐγγράφως ὡμολόγουν, ἄκουε. Ἀπὸ	τῶν	Πορφυρίου περὶ ἐμψύχων ἀποχῆς> Θεῷ
[3, 6]	τίνος δὲ οἱ γνώριμοι καὶ	τῶν	πραγμάτων αὐτόπται διὰ πυρὸς καὶ
[3, 4]	οἷς δὴ καὶ ὑποθήκας περὶ	τῶν	πρακτέων παραδοὺς διδασκάλους τῶν ἐθνῶν
[3, 7]	ἐπεὶ καὶ αὐτῶν ἡ βίβλος	τῶν	Πράξεων συνῳδὰ τούτοις καὶ σύμφωνα
[3, 5]	λέγεται τὰς τοῦ Πέτρου περὶ	τῶν	πράξεων τοῦ Ἰησοῦ διαλέξεις· ὃς
[3, 5]	μηδένα μηδαμοῦ διάφωνον ἐξενεγκεῖν περὶ	τῶν	πράξεων τοῦ Ἰησοῦ λόγον. Εἰ
[3, 5]	διδασκαλίᾳ; μαρτυρεῖ δὲ καὶ ἡ	τῶν	Πράξεων τῶν ἀποστόλων γραφή, ὅτι
[3, 2]	Συνάγαγέ μοι ἑβδομήκοντα ἄνδρας ἀπὸ	τῶν	πρεσβυτέρων Ἰσραήλ Καὶ ἀφελῶ ἀπὸ
[3, 0]		~Τῶν	προλεγομένων εἰς τὴν εὐαγγελικὴν ἀπόδειξιν
[3, 1]	τῆς τῶν μελλόντων προγνώσεως, καὶ	τῶν	προρρήσεων τὰ ἀποτελέσματα, ὅπως ἐπὶ
[3, 7]	μαθηταὶ δι´ ἁγνείας βίου καὶ	τῶν	πρὸς τὸν θεὸν εὐχῶν διά
[3, 5]	διά τε εὐχῶν καὶ ἱκετηριῶν	τῶν	πρὸς τὸν θεόν, καὶ πολὺ
[3, 3]	προτρέψαιτο σπεύδειν μὲν ἐπ´ ἀρετὴν	τῶν	προσδοκωμένων ἕνεκα τοῖς εὐσεβέσιν ἐπάθλων,
[3, 3]	πλείονα νῦν λέγειν, παρὸν ἐκ	τῶν	πρόσθεν εἰρημένων τίς ποτε ἦν
[3, 2]	τῆς ἀλλοδαπῆς διατρίβοντι (Συνῶπται διὰ	τῶν	πρόσθεν ἡμῖν γεγυμνασμένων) χρῆν δὲ
[3, 6]	διδασκαλίᾳ αὐτῶν προσιόντας Ὥστε πολλοὺς	τῶν	πρότερον περὶ γοητείαν διαβεβλημένων εἰς
[3, 2]	εὖ μάλα δὲ ἀκριβῶς τὴν	τῶν	προφητευομένων ἔκβασιν χρόνοις ὡρισμένοις περιγράφων,
[3, 1]	τοὔνομα δὲ τοῦ εὐαγγελίου διὰ	τῶν	προφητικῶν φωνῶν μεμαρτυρημένον, ἔχεις τε
[3, 5]	Χριστὸν τοῦ θεοῦ, τὸν ὑπὸ	τῶν	προφητῶν κατηγγελμένον. Καὶ ἡ ἱστορία
[3, 2]	Καὶ τοῦτο δὲ ἐπὶ μὲν	τῶν	προφητῶν οὐκ ἂν δύναιο ἐφαρμόζειν,
[3, 2]	δὲ ἐπὶ τοῦ παρόντος τῆς	τῶν	προφητῶν περὶ τῆς τοῦ σωτῆρος
[3, 1]	ὑστέροις καιροῖς εὐηγγελίζετο, ὁμοῦ τε	τῶν	προφητῶν τὸ θαῦμα τῆς τῶν
[3, 6]	οὔτε λογικῆς ἐπιστήμης οὐδέ γε	τῶν	πρώτων στοιχείων τὴν μάθησιν δίχα
[3, 2]	πάλιν· ὁ ὑψῶν με ἐκ	τῶν	πυλῶν τοῦ θανάτου, ὅπως ἂν
[3, 5]	δεδιδαγμένους παντορέκτας γεγονέναι καὶ παμπονήρους	τῶν	πώποτε ἀνθρώπων, καθ´ ὑπόθεσιν ἡμῖν
[3, 6]	κοινὴν ἐκβεβηκότα φύσιν. Οὐδεὶς γοῦν	τῶν	πώποτε αὐτοδίδακτος ἡμῖν γραμματικῆς παρῆλθεν
[3, 6]	ἡμῖν λόγῳ παριστάμενος λεγέτω, τίς	τῶν	πώποτε γοήτων κἂν εἰς νοῦν
[3, 7]	τοῦ θαύματος, ὅτε μηδεὶς μὲν	τῶν	πώποτε ἐν ἀνθρώποις γενομένων διαφανῶν,
[3, 6]	ἡμᾶς. Ἀλλὰ σύ γε κἂν	τῶν	σαυτοῦ δαιμόνων, αὐτῶν δὴ τῶν
[3, 5]	λέγω μαθητοῦ προδοσίαν, καὶ τὴν	τῶν	συκοφαντῶν κατηγορίαν, χλεύας τε καὶ
[3, 5]	προσθεὶς ἐπὶ τὸ ἕτερον στῖφος	τῶν	συκοφαντῶν μεταβήσομαι. Ματθαῖος ὁ ἀπόστολος
[3, 5]	ἐνστῶμεν. τοῦτο δὲ ἦν τὸ	τῶν	συνομολογούντων μὲν τὸν Ἰησοῦν τὰ
[3, 2]	ἢ τύραννον ἤ τινα ἄλλως	τῶν	τὰ μεγάλα κατὰ τὸν βίον
[3, 6]	ἡ γραφὴ περιέχει· Ἱκανοὶ δὲ	τῶν	τὰ περίεργα πραξάντων συνεισενέγκαντες τὰς
[3, 3]	τῆς οἰκουμένης τὰ αὐτοῦ φρονοῦντας	τῶν	τὰς ὀφρῦς ἀνεσπακότων, οἳ μηδὲν
[3, 2]	ἐθνῶν βαρβάρων τε καὶ Ἑλλήνων	τῶν	τε ἀγριωτάτων καὶ θηριωδεστάτων ἀνθρώπων
[3, 2]	κοφίνους ἐλάβετε; Οὐδὲ τοὺς ἑπτὰ	τῶν	τετρακισχιλίων καὶ πόσας σπυρίδας ἐλάβετε;
[3, 7]	καταθύμιον, ὁμοῦ μὲν εἰς ἔνδειξιν	τῶν	τῆς εὐσεβείας ἀθλητῶν, ὁμοῦ δὲ
[3, 5]	ἦν σεμνότερον τοῦ πλάττεσθαι, Καὶ	τῶν	τοιῶνδε ποιητὴς ἔργων παραδόξων γέγονεν,
[3, 5]	τίνα ἂν ἔχοι λόγον τοὺς	τῶν	τοιωνδὶ ἀκροατάς, ἤδη δὲ καὶ
[3, 5]	Οὔτε γὰρ μικρὸς ὁ ἆθλος	τῶν	τολμωμένων, ἐπεὶ μὴ τὰ τυχόντα
[3, 2]	ἀναμάρτητος, ταῦτα ἦν. Ἰουδαίων δὲ	τῶν	τὸν θάνατον αὐτῷ συσκευασαμένων οὐδὲν
[3, 2]	μεταβολήν. Εἰ δὴ οὖν διὰ	τῶν	τοσούτων οὐδεὶς μὲν ἄλλος μόνος
[3, 5]	ἱερῶν γραφῶν ἀλήθειαν, τὸ ἦθος	τῶν	τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν θεασώμεθα. Αὐτόθεν
[3, 7]	κατὰ τὸ εἰκὸς ἢ διανοηθέντων	τῶν	τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν, μιᾶς προσθήκῃ
[3, 5]	τίνα οὖν ἔστιν εἰπεῖν αἰτίαν	τῶν	τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν τῆς σὺν
[3, 7]	τῆς οἰκουμένης ἔθνη, ἀλλ´ ἀπὸ	τῶν	τοῦ Ἰησοῦ χρόνων. Ἅμα γὰρ
[3, 6]	οὖν τοῖς πάλαι γόησιν πρὸ	τῶν	τοῦ Ἰησοῦ χρόνων ἢ καὶ
[3, 5]	τοιοῦτον ἀποφήνασθαι, οὕτω καὶ ἐπὶ	τῶν	τοῦ σωτῆρος λόγων τε καὶ
[3, 2]	Ἀρὼν καὶ πάντες οἱ πρεσβύτεροι	τῶν	υἱῶν Ἰσραὴλ τὸν Μωσῆν, καὶ
[3, 7]	λέγων, εἰ μὴ ἐξ ἑτέρων	τῶν	ὑπ´ αὐτοῦ πεπραγμένων ἐνθέων ἔργων
[3, 3]	ἐν τῷ τοὺς φοιτητὰς παιδεύειν	τῶν	ὑπαρχόντων ἐνδεέσι κοινωνεῖν καὶ τὸ
[3, 7]	καὶ συνελόντι φάναι τῶν λοιπῶν	τῶν	ὑπὸ τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν ἁπάντων.
[3, 5]	ἀναδέχεσθαι, οὐκ ὂν τοῦτο τῆς	τῶν	φαύλων οἰκεῖον φύσεως; Ἔτι δὲ
[3, 3]	καὶ οὐσίας, τὴν σφῶν αὐτῶν	τῶν	φιλοσοφωτάτων ψυχὴν διαλλάττειν; Καὶ θείου
[3, 5]	τῶν οἰκείων ὠλιγωρηκότων, ἀντὶ δὲ	τῶν	φιλτάτων, γυναικὸς λέγω καὶ παίδων
[3, 5]	ποτε ἡδέος ἀπολαῦσαί τινος, μήτε	τῶν	φιλτάτων ὄνασθαι, μήτε χρημάτων τυχεῖν,
[3, 5]	ἐπὶ τῆς οἰκείας ἑστίας μετὰ	τῶν	φιλτάτων τὸν ἀκίνδυνον διάγειν βίον;
[3, 6]	ἐπαγγελλομένου τι μέγας ἔλεγχος ἡ	τῶν	φοιτητῶν συνουσία. Ἄνδρες γοῦν ἔντεχνοι
[3, 6]	ἐπὶ τῇ τῶν κρειττόνων ἀπὸ	τῶν	χειρόνων μεταβολῇ. Οἱ δὴ οὖν
[3, 5]	προνοίᾳ αὐτοὺς ἀναθέντας μηδὲν μεριμνᾶν	τῶν	χρειῶν ἕνεκα. Παρῄνει δ´ αὐτοῖς
[3, 6]	τῶν σαυτοῦ δαιμόνων, αὐτῶν δὴ	τῶν	χρησμῳδῶν θεῶν, ἄκουε τῷ σωτῆρι
[3, 3]	τῶν δὴ μάλιστα καὶ πρὸς	τῶν	χρησμῶν ἐπὶ σοφίᾳ μεμαρτυρημένων, ἐπὶ
[3, 5]	Ὅθεν εἰσέτι νῦν ἀπὸ τοῦδε	τῶν	Χριστιανῶν οὐκ {ἐπέλ{ ε} ιπεν
[3, 5]	προσηγορίαν καὶ ἀρνηθείη μὴ εἶναι	τῶν	Χριστοῦ μαθητῶν, ἀφεῖται παραχρῆμα ἐλεύθερος,
[3, 5]	Ἱεροσολύμοις ἀπὸ Ἰουδαίων συγκροτουμένη μέχρι	τῶν	χρόνων τῆς κατ´ Ἀδριανὸν πολιορκίας.
[3, 7]	ἀρετῆς αὐτοῦ διαδεικνύντες. Ἀλλὰ γὰρ	τῶνδε	κατὰ καιρὸν προγεγυμνασμένων, καιρὸς ἤδη
[3, 5]	ἂν ἡ ἀλήθεια καὶ ἐπὶ	τῶνδε	συσταίη, δώδεκα μὲν ὄντων ἀποστόλων,
[3, 5]	Αὐτάρκης μὲν οὖν καὶ ἡ	τῶνδε	τυγχάνει περὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν