Livre, Chap.
[3, 2]	ἐπίδοξόν τινα δυνάστην ἢ τύραννον	ἤ	τινα ἄλλως τῶν τὰ μεγάλα
[3, 2]	Ἱερεμίας ἢ Ἰεζεκιὴλ ἢ Δανιὴλ	ἤ	τις ἕτερος τῶν δώδεκα Μωσεῖ
[3, 3]	ἀνίησιν φυτὸν ἢ τρέφει ζῷον	ἢ	ἀήρ, ᾧ οὐ πρόσεστίν γε
[3, 6]	τε εἴ ποτε ὀφθαλμοῖς εἶδεν	ἢ	ἀκοῇ ἔγνω γόητάς τε καὶ
[3, 2]	τούτῳ ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας γῆς	ἢ	ἀμφὶ ταύτην οὐχὶ δὲ καὶ
[3, 5]	εἶπεν· Πειθαρχεῖν δεῖ θεῷ μᾶλλον	ἢ	ἀνθρώποις» Μετὰ δὲ ταῦτα λίθοις
[3, 2]	φάσκειν Ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν	ἢ	Αὐτὸς ἔσται προσδοκία ἐθνῶν Πάλιν
[3, 4]	γεγονέναι τοιοῦτον πρὸς αὐτοῦ φάσκουσιν,	ἢ	γεγονέναι μέν, γοητείᾳ δὲ ἄλλως
[3, 6]	δὲ τὸν ἄρχοντα τίνα ἄλλον	ἢ	γεωμέτρην ἐπιγράψονται καὶ ἀριθμητικοὶ τὸν
[3, 6]	θᾶττον μὲν θανάτῳ τὴν ψυχὴν	ἢ	δαίμοσιν θυσίαν προέσθαι τολμῶντες, θᾶττον
[3, 2]	φέρε, ἢ Ἱερεμίας ἢ Ἰεζεκιὴλ	ἢ	Δανιὴλ ἤ τις ἕτερος τῶν
[3, 5]	μᾶλλον ἐκφυγεῖν, ἤτοι διὰ σιωπῆς,	ἢ	διὰ τῆς περὶ αὐτὸν ἀρνήσεως,
[3, 7]	φησάντων ἂν κατὰ τὸ εἰκὸς	ἢ	διανοηθέντων τῶν τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν,
[3, 7]	τῶν παραδόξων ἔργων γεγόνει ποιητὴς	ἢ	δυνάμει θείᾳ, ἣν καὶ τὰ
[3, 1]	δὴ οὖν λείπεται ἐπὶ τούτοις	ἢ	ἐκ πολλῶν ὀλίγα προλαβεῖν τῶν
[3, 6]	ἀπ´ αἰῶνος πώποτε γόης, βάρβαρος	ἢ	Ἕλλην, τοιούτων κατέστη διδάσκαλος φοιτητῶν
[3, 5]	χρὴ Πρὸς τῶν αὐτοῦ μαθητῶν,	ἢ	ἐν τούτοις μὲν χρὴ πιστεύειν
[3, 6]	ἂν ἄλλως ἐπεχείρει ταῖς θαυματουργίαις	ἢ	θείᾳ καὶ ἀπορρήτῳ δυνάμει καὶ
[3, 7]	ἄλλως αὐτοὺς κεκρατηκέναι τοῦ τολμήματος	ἢ	θειοτέρᾳ καὶ ὑπὲρ ἄνθρωπον δυνάμει
[3, 7]	οὐδὲν ἄλλο τὴν φύσιν εἶναι	ἢ	θεοῦ λόγον (διὸ καὶ τοιαύτας
[3, 2]	προφῆται, Ἡσαΐας, φέρε, ἢ Ἱερεμίας	ἢ	Ἰεζεκιὴλ ἢ Δανιὴλ ἤ τις
[3, 2]	μετὰ Μωσέα προφῆται, Ἡσαΐας, φέρε,	ἢ	Ἱερεμίας ἢ Ἰεζεκιὴλ ἢ Δανιὴλ
[3, 5]	ἐφελκόμενοι. Ἆρά σοι πιθανὰ ταῦτα	ἢ	καὶ ἀληθοῦς ἐχόμενα λόγου τὰ
[3, 2]	στεῖραν καὶ ἔρημον θεοῦ ψυχὴν	ἢ	καὶ μᾶλλον τὴν ἐξ ἐθνῶν
[3, 6]	πρὸ τῶν τοῦ Ἰησοῦ χρόνων	ἢ	καὶ μετὰ ταῦτα τοιοῦτον ἢ
[3, 6]	ἢ καὶ μετὰ ταῦτα τοιοῦτον	ἢ	καὶ παραπλήσιον τετόλμηται, ὡς εἰκότως
[3, 2]	ὑπὸ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν κρείττονι	ἢ	κατὰ Μωσέα δυνάμει γεγονυίας, παραπλησίας
[3, 6]	καὶ κατὰ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν,	ἢ	κατὰ τῶν αὐτοῦ λόγων, ἢ
[3, 6]	ἢ κατὰ τῶν αὐτοῦ λόγων,	ἢ	κατὰ τῶν εἰσέτι νῦν ζηλούντων
[3, 6]	πρὸ αὐτοῦ πεποιηκότων, τί ἄλλο	ἢ	μαρτυρούντων ἐστὶ καὶ ὁμολογούντων θεῖον
[3, 2]	οὔπω ἔμελλε μετὰ τὴν τελευτὴν	ἢ	μετὰ τὴν ταφὴν παλινοστεῖν καὶ
[3, 5]	πιστεύειν τοῖς τοῦ Ἰησοῦ μαθηταῖς,	ἢ	μή· καὶ εἰ μόνοις τούτοις
[3, 5]	καὶ θανάτου πιστούμενοι τὴν ὁμολογίαν;	ἢ	μή ποτε ἄρα συνελθόντες συνωμοσίαν
[3, 5]	αὐτοὺς λόγοις ἐπὶ ταῖς συνθήκαις;	ἢ	μή ποτε τοῖς τοιοῖσδε· Ἄνδρες
[3, 2]	μακρόβιον τοῦ Χριστοῦ σπέρμα συνιδεῖν	ἢ	μόνοις τοῖς ἐξομολογησαμένοις καὶ τὰ
[3, 2]	θεσπίζει Μωσεῖ παραπλήσιον ἔσεσθαι προφήτην	ἢ	μόνον τὸν σωτῆρα καὶ κύριον
[3, 5]	κατά τι ὠφελημένοι πρὸς αὐτοῦ,	ἢ	ὅσον πονηρίαν καὶ ἀνδρῶν πλάνην,
[3, 3]	μὴ οὗτος ἦν ὁ πλάνος;	ἢ	ὅτι μὴ καὶ πλείους σέβειν
[3, 5]	ὅτι αὐτοὶ αὐτὸν ἀπολιπόντες ᾤχοντο,	ἢ	ὅτι ὁ πάντων αὐτῶν προκεκριμένος
[3, 6]	μόνος εὑρετὴς κατέστη τοῦ πράγματος,	ἢ	πάντως που κατὰ τὸ ἀκόλουθον
[3, 5]	οἵτινες ποτ´ ἄρα παρ´ Ἕλλησιν	ἢ	παρὰ βαρβάροις βίους καὶ λόγους
[3, 2]	ἔθνους αὐτῶν ἄρχοντας καὶ ἡγουμένους	ἢ	παρεῖναι τὸν προφητευόμενον· τούτου δὲ
[3, 6]	οἷα πολλοὶ πολλὰ δρᾶν ἐπιχειροῦσιν,	ἢ	πετάλων ἐπιγραφαῖς καὶ περιάμμασιν χρῆσθαι,
[3, 6]	περιάμματι χρώμενον θεάσασθαι, οὐδ´ ἐπιλαλιαῖς,	ἢ	πετάλων τινῶν περιέργων ἐπιγραφαῖς, οὐδ´
[3, 5]	ἐπὶ πᾶσαν προῆλθον τὴν οἰκουμένην;	ἢ	ποίᾳ τοῦτο διανοίᾳ ἐφαντάσθησαν τολμῆσαι;
[3, 5]	μνήμην τῆς οἰκείας προσηγορίας ποιεῖται,	ἢ	πρεσβύτερον ἑαυτὸν ὀνομάζει, οὐδαμοῦ δὲ
[3, 5]	τελευτήν, καὶ πολὺ μᾶλλον τότε	ἢ	πρότερον, αὐτὸν τεθειάκασιν, ἐπεὶ σὺν
[3, 4]	νόσῳ διαφθαρείς, ἀλλ´ οὐδὲ βρόχῳ	ἢ	πυρί, οὐδὲ μὴν κατ´ αὐτὸ
[3, 6]	ἂν τοῖς πονηροῖς πνεύμασιν ἔθυσεν;	ἢ	πῶς βοηθοὺς δαίμονας ἐπεκαλέσατο ἐν
[3, 6]	τοιοῖσδέ τισιν ἔνοχος ἦν; πόθεν,	ἢ	πῶς, ὁ τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς,
[3, 6]	ἀσεβής; τοιοῦτος δὲ ὢν πόθεν	ἢ	πῶς τὰ περὶ εὐσεβείας διδάξειεν
[3, 6]	κατεπᾴδειν ἐπαγγελλομένοις προσέχειν τὸν νοῦν,	ἢ	ῥιζῶν καὶ βοτανῶν θυμιάμασιν καί
[3, 6]	ἢ τὰ περὶ θεοῦ γνώσεως,	ἢ	τὰ περὶ δικαιωτηρίου καὶ κρίσεως
[3, 6]	ἑτέρους, ἢ τὰ περὶ σωφροσύνης,	ἢ	τὰ περὶ θεοῦ γνώσεως, ἢ
[3, 6]	περὶ εὐσεβείας διδάξειεν ἂν ἑτέρους,	ἢ	τὰ περὶ σωφροσύνης, ἢ τὰ
[3, 0]	τίνα δὲ ἦν ταῦτα ἀλλ´	ἢ	τὰ περὶ τῆς κατὰ τὸν
[3, 5]	τῷ αὐτῷ ψεύδεσθαι οὐδέν ἐστιν	ἢ	τἀναντία κατὰ τὸ αὐτὸ περὶ
[3, 2]	τὰ τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον	ἢ	τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα· εἶπεν
[3, 5]	ἀσμένως αὐτοὶ θνῄσκειν μᾶλλον ᾑροῦντο	ἢ	τῆς ὑπὲρ αὐτοῦ μαρτυρίας ἀγαθῆς
[3, 5]	ἐπέμενον, τὸν ἐν νεκροῖς θεολογοῦντες,	ἢ	τί ἄρα ποθοῦντες τὰ ἴσα
[3, 6]	εἰς πάντας ἀνθρώπους ἡ φήμη,	ἢ	τί μὴ οὐχὶ κἀκείνων εἰσέτι
[3, 7]	ἱκανότητι θαρσοῦντες ἐπὶ τοῦτο παρελευσόμεθα;	ἢ	τίς ἡμῖν ἐλπὶς ἔσται τοῦ
[3, 6]	πετάλων ἐπιγραφαῖς καὶ περιάμμασιν χρῆσθαι,	ἢ	τοῖς κατεπᾴδειν ἐπαγγελλομένοις προσέχειν τὸν
[3, 5]	τισιν ἀγαθοῖς κατορθώμασι βοηθέντων συνεγράψαντο.	ἢ	τοῖς μὲν ἄλλοις πιστεύειν εὔλογον,
[3, 6]	θᾶττον δὲ τῆς ζωῆς ἐξιστάμενοι	ἢ	τοῖς πονηροῖς δαίμοσιν δουλωθῆναι ὑπομένοντες.
[3, 2]	αὐτοῦ τὴν μετὰ τὸν θάνατον,	ἢ	τὸν καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης
[3, 5]	δὲ καὶ διδάσκαλον ἐπεγράφοντο μαθημάτων;	ἢ	τοῦτο μὲν δῆλον; πάντως γάρ
[3, 3]	τὴν ἀρχὴν γῆ ἀνίησιν φυτὸν	ἢ	τρέφει ζῷον ἢ ἀήρ, ᾧ
[3, 2]	τι οὖν ἐπίδοξόν τινα δυνάστην	ἢ	τύραννον ἤ τινα ἄλλως τῶν
[3, 1]	οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων ἀγαθὰ	ἢ	Τῶν εὐαγγελιζομένων εἰρήνην Ἔνθα σφόδρα
[3, 2]	νόμου, προύτρεπόν τε οὐδὲν ἄλλο	ἢ	τῶν παρὰ Μωσεῖ νενομοθετημένων ἐξέχεσθαι.
[3, 5]	πλάνῃ τῶν ὁρώντων οἷα θαυματουργὸν	ἢ	φαρμακέα τινὰ θαυμασιῶσαι τοὺς παρόντας.
[3, 6]	ἐκ τῆς ἐκείνου διδασκαλίας γοητεῦον	ἢ	φαρμακεῦον κατείληφεν; ἀλλ´ οὐκ ἔστιν
[3, 7]	περιέσεσθαι ἔστιν τοῦ τολμήματος; ταῦτα	ἢ	φησάντων ἂν κατὰ τὸ εἰκὸς
[3, 6]	γεγενημένος τίς ἂν ἐνδίκως νομισθείη	ἢ	φιλοσόφων ὁ πρώτιστος καὶ εὐσεβῶν
[3, 5]	δήπουθεν ἀρνεῖσθαι τοὺς οὐδὲν ἄλλο	ἢ	χαρίζεσθαι τὰ σεμνότερα τῷ διδασκάλῳ
[3, 5]	παρῄεσαν ἐπὶ τὴν Ῥωμαίων ἀρχήν,	ἢ	ὡς ἀνθρωπεία φύσις τὸ φιλόζωον
[3, 4]	δυνάμει τοῦ Ἰησοῦ νεκρὸς ἠγείρετο;	ἢ	ὡς ἐπὶ θαλάττης οἷα ἐπὶ
[3, 5]	τοῦ μηδενὸς αὐθαίρετον ὑπομεῖναι τελευτήν,	ἢ	ὡς οἱ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[3, 3]	ὁ ἔνδον, ὅταν πάθει ψυχῆς	ᾖ	μεμολυσμένος) διὰ δὲ σιγῆς καθαρᾶς
[3, 5]	ἀρχόντων. Κἂν μηδὲν γὰρ φαῦλον	ᾖ	πεπραγμένον τῷ τὸν Χριστὸν ὁμολογοῦντι,
[3, 6]	παρίστησιν, ἀποδειχθῆναι. τί δῆτα οὖν,	ἦ	τινες ἄλλοι κρείττους αὐτοῦ πεφήνασιν
[3, 2]	Χριστοῦ δηλοῖ, ἡ δὲ Γῆ	ἡ	ἄβατος καὶ διψῶσα τὴν ἀποκυήσασαν
[3, 2]	τοῦτο) βοᾷ δὲ καὶ κέκραγεν	ἡ	ἀλήθεια ἐπὶ μόνου τοῦ σωτῆρος
[3, 5]	πᾶν ῥῆμα» πῶς οὐκ ἂν	ἡ	ἀλήθεια καὶ ἐπὶ τῶνδε συσταίη,
[3, 2]	κυριεύσει ἐθνῶν πολλῶν, καὶ ὑψωθήσεται	ἡ	βασιλεία αὐτοῦ Εἰ δὴ μηδεὶς
[3, 1]	τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν	ἡ	βασιλεία τῶν οὐρανῶν« Ἀλλὰ καὶ
[3, 7]	αὐτῶν λόγος, ἐπεὶ καὶ αὐτῶν	ἡ	βίβλος τῶν Πράξεων συνῳδὰ τούτοις
[3, 5]	ροῦντας ἐνεργούμενον Καταπλαγῆναι τὴν πρόρρησιν·	ἡ	γὰρ τοῦ Ἰησοῦ ὀνόματος ὁμολογία
[3, 1]	τὸ βιβλίον εἶπεν· σήμερον πεπλήρωται	ἡ	γραφὴ αὕτη ἐν τοῖς ὠσὶν
[3, 2]	τὴν θάλασσαν. Λέγει δ´ οὖν	ἡ	γραφή· Ἐξέτεινε δὲ Μωσῆς τὴν
[3, 2]	λαὸν ὡδήγησε. Λέγει δ´ οὖν	ἡ	γραφή· Ἐξέτεινε Μωσῆς τὴν χεῖρα
[3, 2]	λαῷ παρέσχε. Λέγει δ´ οὖν	ἡ	γραφή· Ἰδοὺ ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν
[3, 2]	ἐφεξῆς τεσσαράκοντα ἡμέρας ἐνήστευσεν, ὡς	ἡ	γραφὴ μαρτυρεῖ, λέγουσα καὶ ἦν
[3, 6]	πυρὶ παραδοῦναι. Ἐπάκουσον δὲ ὅπως	ἡ	γραφὴ περιέχει· Ἱκανοὶ δὲ τῶν
[3, 2]	ἡγουμένους ἑβδομήκοντα. Λέγει δ´ οὖν	ἡ	γραφή· Συνάγαγέ μοι ἑβδομήκοντα ἄνδρας
[3, 5]	καὶ βαρβάροις θεῶν ἀνατροπὴν εἰσηγησαμένους.	Ἡ	δέ γε περὶ αὐτῶν ἱστορία
[3, 2]	τὴν γένεσιν τοῦ Χριστοῦ δηλοῖ,	ἡ	δὲ Γῆ ἡ ἄβατος καὶ
[3, 6]	αὐτοῦ μέγα δεῖγμα ἦν κἀκείνη	ἡ	διδασκαλία, δι´ ἧς ἁγνεύειν ἐξ
[3, 7]	τῷ ὀνόματι αὐτοῦ» Ἐπειδὴ γὰρ	ἡ	δύναμις τῆς αὐτοῦ προσηγορίας τοιαύτη
[3, 5]	ἀναιδὲς καὶ ἀδιάτρεπτον, μενέτω δὲ	ἡ	ἔκστασις μέχρι θανάτου· τί γὰρ
[3, 5]	πεπραγμένα διατεινώμεθα. Ἀλλ´ ἐπεὶ καὶ	ἡ	ἐσχάτη αὐτοῦ τελευτὴ περιβόητον ἔσχεν
[3, 2]	ἧς καίπερ ἀβάτου τυγχανούσης προῆλθεν	ἡ	εὐλογημένη ῥίζα, καὶ τὸ Τιθιζόμενον
[3, 2]	ὅτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς	ἡ	ζωὴ αὐτοῦ» καὶ τὰ λοιπά.
[3, 3]	ψυχῆς τοῦ δὲ θεοῦ θεωρίᾳ	ἡ	θυσία αὕτη τελεῖται. Ἐκ τῆς
[3, 5]	ὑπὸ τῶν προφητῶν κατηγγελμένον. Καὶ	ἡ	ἱστορία δὲ κατέχει ὡς καὶ
[3, 2]	αὐτῷ ἀναστήσεσθαι εὐαγγελίζεται. Ἐπειδὴ γὰρ	ἡ	κατ´ αὐτὸν νομοθεσία μόνῳ τῷ
[3, 2]	Θέλω, καθαρίσθητι. Καὶ ἐκαθαρίσθη αὐτοῦ	ἡ	λέπρα Πάλιν Μωσῆς δακτύλῳ θεοῦ
[3, 5]	ἐν πᾶσιν αὐτοῖς ὁμόφωνος μαρτυρία,	ἡ	μέχρι θανάτου ὁμοφροσύνη; ἀνδρὶ δὲ
[3, 2]	προρρήσεις ἐπιφέρει λέγων· Εὐφράνθητι, στεῖρα	ἡ	οὐ τίκτουσα, ῥῆξον καὶ βόησον,
[3, 2]	οὐ τίκτουσα, ῥῆξον καὶ βόησον,	ἡ	οὐκ ὠδίνουσα, ὅτι πολλὰ τὰ
[3, 2]	τὸν Μωσῆν, καὶ ἦν δεδοξασμένη	ἡ	ὄψις τοῦ χρωτὸς τοῦ προσώπου
[3, 2]	Μωσῆς οὐκ ᾔδει ὅτι δεδόξασται	ἡ	ὄψις τοῦ χρωτὸς τοῦ προσώπου
[3, 5]	ἐφώνησεν. Πάλιν δὲ ἰδοῦσα αὐτὸν	ἡ	παιδίσκη ἤρξατο λέγειν τοῖς παρεστῶσιν·
[3, 2]	ἡμῶν ὅμοιος ἐγήγερται Μωσεῖ, σαφῶς	ἡ	παλαιὰ γραφὴ διδάσκει λέγουσα· Καὶ
[3, 6]	ὁ τοῦ Ἰησοῦ λόγος καὶ	ἡ	παρ´ αὐτοῦ διδασκαλία πολὺ κρείττους
[3, 1]	ἀρχηγὸν ἔσεσθαι τῆς εὐαγγελικῆς πραγματείας	ἡ	παρατεθεῖσα προφητεία παρίστησιν, μετὰ δὲ
[3, 2]	τὴν διάνοιαν, ἐπὰν λέγῃ· Ἰδοὺ	ἡ	παρθένος ἐν γαστρὶ λήψεται, καὶ
[3, 2]	δύναιο περὶ τοῦ προκειμένου, καὶ	ἡ	παροῦσα δὲ πραγματεία τῆς Εὐαγγελικῆς
[3, 2]	οὐκ ἀνθρωπείας ἄρα ἦν φύσεως	ἡ	περὶ αὐτὸν δύναμις· οἷς ἀκολούθως
[3, 5]	τῶν κακῶν εὕρηται συμφωνία; πόθεν	ἡ	περὶ τῶν αὐτῶν ἐν πᾶσιν
[3, 1]	ἀκροωμένων, θεοῦ δὲ δύναμις ἦν	ἡ	συνεργοῦσα αὐτοῖς ἐν τῷ εὐαγγελικῷ
[3, 7]	ἐνεργείας αὐτῆς συνορᾶται τοῖς φιλαληθέσιν	ἡ	τῆς περὶ αὐτὸν ἐνθέου ἀρετῆς
[3, 7]	ἐκ τῆς τοῦ θεοῦ δυνάμεως	ἡ	τοῦ λόγου σύστασις. Αὐτίκα τίς
[3, 6]	νόμων καὶ λόγων αὐθέντης, οἵων	ἡ	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐπιδέδεικται δύναμις;
[3, 5]	οὖν ἐν πλήθει τοσῶνδε ἀνδρῶν	ἡ	τῶν κακῶν εὕρηται συμφωνία; πόθεν
[3, 7]	τοσοῦτον αὐτῶν τὰς διανοίας ἐξέπληττεν	ἡ	τῶν παραδόξων ἔργων ἐπίδειξις. Καὶ
[3, 5]	κέχρητο διδασκαλίᾳ; μαρτυρεῖ δὲ καὶ	ἡ	τῶν Πράξεων τῶν ἀποστόλων γραφή,
[3, 6]	παντὸς ἐπαγγελλομένου τι μέγας ἔλεγχος	ἡ	τῶν φοιτητῶν συνουσία. Ἄνδρες γοῦν
[3, 5]	καθεστάναι; Αὐτάρκης μὲν οὖν καὶ	ἡ	τῶνδε τυγχάνει περὶ τοῦ σωτῆρος
[3, 6]	κατηγορίας, ἔφθασεν εἰς πάντας ἀνθρώπους	ἡ	φήμη, ἢ τί μὴ οὐχὶ
[3, 2]	Ἀνθ´ ὧν παρεδόθη εἰς θάνατον	ἡ	ψυχὴ αὐτοῦ καὶ ἐν τοῖς
[3, 2]	ἀγαπητός μου, εἰς ὃν εὐδόκησεν	ἡ	ψυχή μου, κρίσιν τοῖς ἔθνεσιν
[3, 2]	τῷ θεῷ. Μόνων γὰρ τούτων	ἡ	ψυχὴ ὄψεται σπέρμα μακρόβιον» τὸ
[3, 2]	πληγῆς· ἐὰν δῶτε περὶ ἁμαρτίας,	ἡ	ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται σπέρμα μακρόβιον.
[3, 2]	Ἐὰν δῶτε» φησίν, περὶ ἁμαρτίας,	ἡ	ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται σπέρμα μακρόβιον
[3, 6]	θείαν φύσιν ἐπιδεδημηκέναι τῷ βίῳ,	ᾗ	μόνῃ καὶ πρώτῃ τὰ μηδεπώποτε
[3, 5]	δὲ τῷ εὐαγγελίῳ ἐπισημηνάμενος ὃν	ἠγάπα	ὁ Ἰησοῦς» οὐκ ἐδήλωσεν ὀνομαστὶ
[3, 5]	Διὸ λέγωμεν, ὅτι καὶ νεκροὺς	ἤγειρεν,	καὶ λεπροὺς ἐκαθάρισεν, καὶ δαίμονας
[3, 4]	ἄλλος δυνάμει τοῦ Ἰησοῦ νεκρὸς	ἠγείρετο;	ἢ ὡς ἐπὶ θαλάττης οἷα
[3, 6]	ἕπεται τούτοις τὸ μηδὲν μὲν	ἡγεῖσθαι	κατὰ γοητείαν αὐτὸν τῶν παραδόξων
[3, 5]	αὐτοὺς δὲ δεῖν τούτους μὲν	ἡγεῖσθαι	μὴ προσήκειν αὐτοῖς τοὺς νόμους,
[3, 5]	προλέγων ἐμαρτύρατο, ὅτι καὶ ἐπὶ	ἡγεμόνας	ἀχθήσονται, καὶ μέχρι βασ? ροῦντας
[3, 6]	βασάνων πείρας τῶν κατὰ χρόνους	ἡγεμόνων	τε καὶ βασιλέων ἀκριβῆ τῶν
[3, 2]	ὁ Χριστός. Γέγραπται γοῦν· Καὶ	ἤγετο	εἰς τὴν ἔρημον τεσσαράκοντα ἡμέρας
[3, 2]	εἴρηται διασκέψασθαι ἀναγκαῖον. Μωσῆς πρῶτος	ἡγήσατο	τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους, εὑρών τε
[3, 7]	τοῖς πάντων ἀγροικοτάτοις καὶ εὐτελεστάτοις	ἡγήσατο	χρῆσθαι τῆς οἰκείας βουλῆς ὑπηρέταις,
[3, 2]	τῶν ἰσχυρῶν μερίσειν τὰ σκῦλα.	Ἡγοῦμαι	δὲ ἀναμφιλόγως τὴν ἐκ νεκρῶν
[3, 5]	νήσους, ταῦτα οὐκ ἔτ´ ἔγωγε	ἡγοῦμαι	κατὰ ἄνθρωπον εἶναι, μή τί
[3, 2]	δύνασθαι οὐδὲ τοὺς σφόδρα ἀγνωμονεστάτους	ἡγοῦμαι.	Πλὴν ἀλλὰ τῆς Ἡσαΐου προφητείας
[3, 7]	ἐναντίον ἄπιστον εἶναι καὶ ἀδύνατον	ἡγούμενοι	εἰκότως, λογισάμενοι μὴ δύνασθαι θνητῆς
[3, 2]	ὁ κατὰ νόμους τοὺς οἰκείους	ἡγούμενος,	Αὐγούστου τότε πρώτου Ῥωμαίων μοναρχήσαντος,
[3, 2]	ἐκλείψει ἄρχων ἐξ Ἰούδα, καὶ	ἡγούμενος	ἐκ τῶν μηρῶν αὐτοῦ, ἕως
[3, 2]	Ἰούδα· ἐκ σοῦ μοι ἐξελεύσεται	ἡγούμενος,	ὅστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου
[3, 2]	πάλιν Μωσῆς κατέστησε τῷ λαῷ	ἡγουμένους	ἑβδομήκοντα. Λέγει δ´ οὖν ἡ
[3, 2]	τοῦ ἔθνους αὐτῶν ἄρχοντας καὶ	ἡγουμένους	ἢ παρεῖναι τὸν προφητευόμενον· τούτου
[3, 2]	διαλείψειν ἑξῆς καὶ κατὰ διαδοχὴν	ἡγουμένους	καὶ ἄρχοντας ἐκ τοῦ Ἰουδαίων
[3, 5]	πρώτιστα πάντων μὴ σέβειν οὓς	ἡγοῦντο	θεοὺς οἱ προπάτορες, παρίωμεν δὲ
[3, 5]	ἄνδρες καὶ ἀπατεῶνες πῶς ἀγαπητὸν	ἡγοῦντο	τὸν ὑπὲρ ἑτέρου θάνατον, ὃν
[3, 3]	μνημονεύουσιν· Μοῦνοι Χαλδαῖοι σοφίην λάχον,	ἠδ´	ἄρ´ Ἑβραῖοι, αὐτογένεθλον ἄνακτα σεβαζόμενοι
[3, 2]	ἐκ τοῦ ὄρους Μωσῆς οὐκ	ᾔδει	ὅτι δεδόξασται ἡ ὄψις τοῦ
[3, 3]	δὲ πάσης θυσίας προσηνεστάτην καὶ	ἡδεῖαν	εἶναι τῷ θεῷ τὴν τῶν
[3, 5]	λόγῳ καταστῆναι, καὶ μή ποτε	ἡδέος	ἀπολαῦσαί τινος, μήτε τῶν φιλτάτων
[3, 5]	καταπλήσωμεν τῶν περὶ αὐτοῦ συντιθεμένων.	Ἤδη	δὲ ἐντεῦθεν νομοθετῶμεν πᾶσι τοῖς
[3, 5]	λόγον τοὺς τῶν τοιωνδὶ ἀκροατάς,	ἤδη	δὲ καὶ διδασκάλους τῶν αὐτῶν
[3, 4]	τὰ βλεπτικὰ τοῦ φωτὸς ἐχαρίζετο.	Ἤδη	δέ ποτε καὶ αἱμορροοῦσα γυνὴ
[3, 2]	τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσιν	Ἤδη	δεύτερον ἐν τούτοις ὁ προφήτης
[3, 6]	ἀθεμίτων ἡδονῶν ἕνεκεν θήρας, ὥστε	ἤδη	διὰ τὰς μαγγανείας γύναιά τινα
[3, 6]	γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν	ἤδη	ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ
[3, 7]	βουθυσίας καὶ σπονδὰς ὡς ἂν	ἤδη	θεοῖς οὖσιν τοῖς τοῦ Ἰησοῦ
[3, 7]	καὶ ἀνιαροῖς πάθεσιν διαφθειρόμενοι, ὥστε	ἤδη	καὶ εἰς ὁμολογίαν τῆς κατὰ
[3, 7]	καὶ διδασκάλους αὐτοὺς εὐσεβείας ἀπειργασμένος	ἤδη	καὶ εἰς πάντα τὰ ἔθνη
[3, 7]	πολλὰς ἐθναρχίας· ὧν περιῃρημένων ἀφόβως	ἤδη	καὶ ἐπ´ ἀδείας τὸ προκείμενον
[3, 5]	πάλιν τὸ Σκυθῶν, τινὰς δὲ	ἤδη	καὶ ἐπ´ αὐτὰ τῆς οἰκουμένης
[3, 4]	δὲ ἀρχισυνάγωγος ἦν, ἀλλ´ οὗτος	ἤδη	καὶ θανοῦσαν. τί δεῖ λέγειν
[3, 2]	ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα» Ἔνθα λοιπὸν	ἤδη	καὶ τῆς κληρονομίας τοῦ Χριστοῦ
[3, 3]	διὰ τῆς Προπαρασκευῆς, παρ´ ὧν	ἤδη	καὶ τῶν νέων φιλοσόφων παῖδες
[3, 7]	τῶνδε κατὰ καιρὸν προγεγυμνασμένων, καιρὸς	ἤδη	καλεῖ τῆς μυστικωτέρας περὶ αὐτοῦ
[3, 7]	ὅσα περὶ τοῦ Ἰησοῦ κατήγγελλον	ἤδη	λοιπὸν ἀληθεύειν εὐλόγως ἐνομίζοντο, καὶ
[3, 5]	οὐδενὸς ἀληθοῦς. Καὶ τοῦθ´ ἡμῖν	ἤδη	μεμελετήσθω. Ψευδώμεθα δὴ πάντες ὁμοῦ
[3, 6]	κατὰ πάντα παραπλησίους; τίς οὖν	ἤδη	πώποτε τὸ πᾶν Χριστιανῶν γένος
[3, 3]	βίον τῶν πάλαι θεοφιλῶν Ἑβραίων	ἤδη	πως ἐξ ἀνθρώπων ἀπολωλότα μόνος
[3, 7]	τοῖς λόγοις διάθεσιν. Λέγονται γοῦν	ἤδη	τινὲς βουθυσίας καὶ σπονδὰς ὡς
[3, 5]	ἀνθρώποις, ὅτι δὴ ἐλυπεῖτο» καὶ	ἠδημόνει»	καὶ τετάρακτο τὴν ψυχήν, ὅτι
[3, 6]	πρὸς τὰς φυσικὰς τοῦ σώματος	ἡδονάς,	ἄτρωτον δὲ καὶ τὴν διάνοιαν
[3, 5]	ψυχῆς γυμνάσια μηδὲ τὰ πρὸς	ἡδονὴν	μεταδιώκοντες· καὶ ὁ διδάσκαλος δέ,
[3, 6]	τοιγαροῦν δόξης μήτε χρημάτων μήτε	ἡδονῆς	ἕνεκεν ἐπιβέβλητο τῇ διδασκαλίᾳ, τίς
[3, 5]	καὶ μήθ´ ὑπὸ τῆς φυσικῆς	ἡδονῆς	καθελκυσθέντας, μήτε παίδων καὶ ἐγγόνων
[3, 6]	ἑαυτὸν ἐπιδίδωσιν ἀνοσίων καὶ ἀθεμίτων	ἡδονῶν	ἕνεκεν θήρας, ὥστε ἤδη διὰ
[3, 5]	ζωὴν καὶ τὰς κατ´ αὐτὴν	ἡδυπαθείας	μεταδιώκων, οὐκ ἄν ποτε ἕλοιτο
[3, 3]	πολιτείας ἀποδεῖξαι. Ἀλλὰ τὰ μὲν	ἠθικώτερα	τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ τοιαῦτα. Φέρε
[3, 5]	ἄπλαστον ὡς ἀληθῶς καὶ ἀκέραιον	ἦθος	διὰ τῶν οἰκείων λόγων ἐπιδεδειγμένους,
[3, 5]	πᾶσι τούτοις σπουδάζειν καὶ τὸ	ἦθος	μάλ´ εὐφυῶς ἐπικρύπτεσθαι προσχήματι σεμνῆς
[3, 5]	ἀποστόλων τοῦ σωτῆρος ἡμῶν διαγράφειν	ἦθος	πειρώμενον, ἀρκούντων καὶ τῶν εἰρημένων
[3, 5]	τῶν ἱερῶν γραφῶν ἀλήθειαν, τὸ	ἦθος	τῶν τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν θεασώμεθα.
[3, 7]	ὁμολογίαν τῆς κατὰ Χριστοῦ δυσσεβείας	ἥκειν	περιελαθῆναι. Οἱ δέ γε λοιποὶ
[3, 5]	αὐτῷ, ἀκολούθει μοι· καὶ ἀναστὰς	ἠκολούθησεν	αὐτῷ. Καὶ ἐγένετο ἀνακειμένου αὐτοῦ
[3, 7]	γῆς τότε, καὶ οἱ παρόντες	ἤκουον	μόνοι. Πῶς οὖν ἄρα πιστὸς
[3, 5]	εἴδομεν πρὸς αὐτοῦ πραχθέντα μήτε	ἠκούσαμεν	λεχθέντα, ταῦτα ὡς ἀληθῶς πεπραγμένα
[3, 5]	παρασχεῖν, ὃ οὐδείς ποθ´ ἡμῶν	ἤκουσεν·	λεπρούς τε καθαρίσαι καὶ νεκροὺς
[3, 5]	ἐπὶ τῷ μὴ ἀποστερεῖν {ἄλλ{	ηλ}	ους, ἀλλ´ ἐπὶ τῷ τοὺς
[3, 5]	μαθηταὶ εἰς τοσαύτην ὑπερβολὴν ἐκπληξίας	ἤλασαν,	ὡς μηδὲν μὲν ὑπ´ αὐτοῦ
[3, 5]	καὶ λεπροὺς ἐκαθάρισεν, καὶ δαίμονας	ἤλασεν,	καὶ τῶν ἄλλων παραδόξων ἔργων
[3, 6]	πολίταις, αὐτὸς ἑαυτόν, Κράτης Κράτητα,	ἠλευθέρου	κομπάζων. Οἱ δὲ τῶν Ἰησοῦ
[3, 2]	Τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς	ἦλθεν	ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτοὺς περιπατῶν
[3, 6]	σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ θεοῦ;	ἦλθες	πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς» Ἀνὴρ
[3, 7]	κατέπτυσεν εἰκότως; τίς δ´ οὕτως	ἠλίθιος	ὑπῆρχεν, ὡς εὐχερῶς πιστεῦσαι λέγουσιν
[3, 7]	τὸ κἂν ἕνα τινὰ τῶν	ἠλιθίων	πεῖσαι δύνασθαι Ἀλλὰ πάλιν ἀφορῶν
[3, 3]	καὶ αὐτὸν τὸν οὐρανὸν καὶ	ἥλιον	καὶ σελήνην καὶ ἄστρα καὶ
[3, 3]	οἶδεν αὐτόν τε οὐρανὸν καὶ	ἥλιον	καὶ σελήνην καὶ τοὺς λοιποὺς
[3, 3]	καὶ ὅτι οὐρανὸς αὐτὸς καὶ	ἥλιος	καὶ σελήνη καὶ ἄστρα ἔργα
[3, 2]	τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ	ἥλιος,	τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο
[3, 2]	οἰκουμένης ἐξηπλωμένην καὶ ἀπὸ ἀνατολῶν	ἡλίου	μέχρι δυσμῶν παρατείνουσαν ὁ λόγος
[3, 6]	ληφθεῖσαι, τῶν μὲν σαρκὸς ἐγγόνων	ἠλόγησαν,	ψυχῆς δὲ πᾶσαν ἐπιμέλειαν πεποιηκυῖαι
[3, 6]	ἐκείνων τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν γοητείας	ἥλω,	οὐδ´ ὁ διδάσκαλος ἦν ἄρα
[3, 2]	Διὸ καὶ πείσεται τὰ τῶν	ἡμαρτηκότων	καὶ ὑπὲρ ἡμῶν ὀδυνηθήσεται, ἀλλ´
[3, 6]	ὑπονοῶν τάχα που τοὺς λέγοντας	ἡμᾶς.	Ἀλλὰ σύ γε κἂν τῶν
[3, 6]	θεοῦ; ἦλθες πρὸ καιροῦ βασανίσαι	ἡμᾶς»	Ἀνὴρ δὲ ὅλως γοητείᾳ προσέχων
[3, 6]	τῆς ἀοράτου ταύτης δυνάμεως πάντας	ἡμᾶς	ἀπειργάσατο, ἐχθρούς τε δαιμόνων καὶ
[3, 5]	τρόπου, καὶ τὸ διάστροφα διδάξαι	ἡμᾶς	αὐτοὺς τόν τε δι´ ἀπάτης
[3, 3]	ἡμῶν ὠφελημένοι, ἐπεὶ καὶ μεθ´	ἡμᾶς	γεγόνασι τοῖς χρόνοις, λέγω δὲ
[3, 5]	ἐπεὶ μὴ τὰ τυχόντα βραβεῖα	ἡμᾶς	ἐκδέξεται, ἀλλ´ αἱ ἀπὸ τῶν
[3, 2]	πλείω περὶ τοῦ Χριστοῦ πάντας	ἡμᾶς	εὐαγγελίζεται· ἀδελφὰ δὲ αὐτῷ καὶ
[3, 6]	δὲ οὐδεὶς πώποτε τῶν καθ´	ἡμᾶς	οὔτε τῶν παλαιῶν ἐκείνων τοῦ
[3, 6]	καὶ βασιλέων ἀκριβῆ τῶν καθ´	ἡμᾶς	πραγμάτων τὴν ἐξέτασιν πεποιημένων. Οὕτως
[3, 6]	εἶναι παρεσκεύασεν. Ὁ δὴ τοιούτους	ἡμᾶς	προαγαγὼν πῶς ἂν αὐτὸς δοῦλος
[3, 5]	μᾶλλον τιμητέον αὐτόν, εἰ μηδὲν	ἡμᾶς	ὤνησεν, πάντα τε ἐπὶ τῷ
[3, 5]	αὐτὸν ἐπικρύψασθαι, ἀλλὰ καὶ τοῦτον	ἡμεῖς	ἀδιαστρέπτως ἐπιλυώμεθα, μαρτυροῦντες εὖ μάλα
[3, 2]	διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, ὅπως	ἡμεῖς,	ἀνειληφότος αὐτοῦ τὰ ἡμέτερα ἀμπλακήματα
[3, 2]	καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ	ἡμεῖς	ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ
[3, 2]	διαρκέσοντα. Πάλιν ἀνώτερον εἰπών καὶ	ἡμεῖς	ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ»
[3, 3]	οὐδὲ παρὰ τῶν κρειττόνων ἤπερ	ἡμεῖς	ἐσμεν, οὐδ´ ἔστιν ὃ τὴν
[3, 2]	ἐπ´ αὐτόν, τῷ μώλωπι αὐτοῦ	ἡμεῖς	ἰάθημεν. Πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν,
[3, 2]	Ἰουδαίων ὠνόμασεν, ὥσπερ οὖν καὶ	ἡμεῖς	Ἰουδαίους προσαγορεύομεν. Εἶτά φησιν μὴ
[3, 5]	τιμωρίαν, ὅστις ποτὲ ἦν, πάντων	ἡμεῖς	μάλιστα ἀκριβῶς ἴσμεν, οἷα μύσται
[3, 6]	δῆλον ὡς πᾶν τοὐναντίον τούτοις	ἡμεῖς	οἱ τὰ Ἰησοῦ φρονοῦντες ἐπιτηδεύομεν,
[3, 3]	ὧν κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον	ἤμελλον	θεραπεύειν τὸ θεῖον; ὅπως δὲ
[3, 5]	αἱ λέξεις οὕτως· Καὶ ὅτε	ἡμέρα	ἐγένετο, ἐφώνησεν τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ,
[3, 2]	τοῦ θεοῦ ἐν Χωρὴβ τῇ	ἡμέρᾳ	τῆς ἐκκλησίας Ἆρ´ οὖν οἱ
[3, 2]	θεοῦ σου ἐν Χωρὴβ τῇ	ἡμέρᾳ	τῆς ἐκκλησίας Ὅτι δὲ τῶν
[3, 2]	καὶ οὐδὲν ἔφαγεν ἐν ταῖς	ἡμέραις	ἐκείναις Καὶ πάλιν Μωσῆς ἐν
[3, 2]	ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ ὅλην τὴν	ἡμέραν,	καὶ ἐποίησεν τὴν θάλασσαν ξηράν,
[3, 2]	ἐπὶ παραδείγματος, Μωσῆς ἐφεξῆς τεσσαράκοντα	ἡμέρας	ἐνήστευσεν, ὡς ἡ γραφὴ μαρτυρεῖ,
[3, 7]	μεθ´ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς	ἡμέρας,	ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος»
[3, 2]	ἐκεῖ Μωσῆς ἔναντι κυρίου τεσσαράκοντα	ἡμέρας	καὶ τεσσαράκοντα νύκτας, ἄρτον οὐκ
[3, 2]	ἤγετο εἰς τὴν ἔρημον τεσσαράκοντα	ἡμέρας	πειραζόμενος ὑπὸ τοῦ διαβόλου, καὶ
[3, 2]	τὴν ἐπὶ τὸ πρᾶον καὶ	ἥμερον	διὰ τῆς Χριστοῦ διδασκαλίας γενησομένην
[3, 2]	ἔξοδοι αὐτοῦ ἀπ´ ἀρχῆς ἐξ	ἡμερῶν	αἰῶνος Ὡμολόγηται δὲ παρὰ τοῖς
[3, 2]	ὅπως ἡμεῖς, ἀνειληφότος αὐτοῦ τὰ	ἡμέτερα	ἀμπλακήματα καὶ τὰ τῆς ἡμετέρας
[3, 0]	γραφαί, προλαβοῦσαι τὸ μέλλον, τῆς	ἡμετέρας	διὰ Χριστοῦ γενομένης κλήσεως ἐμνημόνευσαν,
[3, 2]	ἡμέτερα ἀμπλακήματα καὶ τὰ τῆς	ἡμετέρας	κακίας τραύματα, τῷ μώλωπι αὐτοῦ
[3, 7]	οἰκείων ῥήματα. Ἔχεις τοιγαροῦν τὸν	ἡμέτερον	σωτῆρα Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν τοῦ
[3, 6]	παραδόξους εὐεργεσίας τοιάσδε, οἵας ὁ	ἡμέτερος	πεποιηκὼς μνημονεύεται, τίς πώποτε διαπραξάμενος
[3, 2]	δὲ καὶ πολὺ διαφερόντως ὁ	ἡμέτερος	σωτὴρ ἀναγαγὼν τοὺς ἑαυτοῦ μαθητὰς
[3, 2]	δὲ καὶ πολὺ κρεῖττον ὁ	ἡμέτερος	σωτὴρ δώδεκα ἀποστόλους ἐξαπέστειλεν ἐπισκέψασθαι
[3, 5]	γενόμενα ἀνατεινόμενοι, τὸν δὲ τοῦ	ἡμετέρου	διδασκάλου θάνατον ὥσπερ τι φόβητρον
[3, 6]	νῦν τὸ κλέος ᾄδεται τῷ	ἡμετέρῳ	παραπλησίως; Τίς δὲ τῶν ἀπ´
[3, 2]	καὶ τοῦτ´ ἔργον ἔσται τῶν	ἡμετέρων	ἁμαρτιῶν· ἐπεὶ καὶ μεμαλάκισται διὰ
[3, 3]	διὰ τοῦ καλλίστου τοῦ ἐν	ἡμῖν	αἰτοίη τὰ ἀγαθά· νοῦς δέ
[3, 2]	διατρίβοντι (Συνῶπται διὰ τῶν πρόσθεν	ἡμῖν	γεγυμνασμένων) χρῆν δὲ δήπου τὸν
[3, 6]	Οὐδεὶς γοῦν τῶν πώποτε αὐτοδίδακτος	ἡμῖν	γραμματικῆς παρῆλθεν διδάσκαλος, οὐδέ γε
[3, 7]	ἐπὶ τοῦτο παρελευσόμεθα; ἢ τίς	ἡμῖν	ἐλπὶς ἔσται τοῦ κατορθώματος ἀντινομοθετεῖν
[3, 5]	ὑφ´ ἑαυτὸν πεποιημένος. Ἀλλὰ τούτων	ἡμῖν	ἐπὶ τοσοῦτον εἰρημένων πρὸς τὸ
[3, 2]	ἀρκούντως ἐπὶ τοῦ παρόντος ταῦθ´	ἡμῖν	ἐπιτετμήσθω· πλεῖστα δὲ ἂν καὶ
[3, 2]	θεολογίας, ὡς οἷόν τέ ἐστιν	ἡμῖν	ἐποπτεῦσαι, ποιησόμεθα. Ἐπεὶ τοίνυν τῶν
[3, 7]	διδασκάλῳ πάντως που ἀποκρινάμενοι, τοῦθ´	ἡμῖν	ἔσται δυνατόν; πῶς γὰρ Ῥωμαίοις,
[3, 5]	ὑπὲρ οὐδενὸς ἀληθοῦς. Καὶ τοῦθ´	ἡμῖν	ἤδη μεμελετήσθω. Ψευδώμεθα δὴ πάντες
[3, 4]	τῇ κρίσει κατεδεξάμεθα. Ἐξήτασται παρ´	ἡμῖν	καὶ βεβασάνισται ταῦτα καὶ δι´
[3, 6]	ἄλλος ἄλλοθεν ἐβόα· Ἔα, τί	ἡμῖν	καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ
[3, 6]	τούτοις ὁ τῷ δι´ ἐναντίας	ἡμῖν	λόγῳ παριστάμενος λεγέτω, τίς τῶν
[3, 5]	μάλα ἀναιδῶς, ὅτι δὴ πᾶσιν	ἡμῖν	μετὰ τὸ ἐκ νεκρῶν ἀναβιῶσαι
[3, 6]	μὴ ἐξ ἀγράφων ὁ λόγος	ἡμῖν	ὁδεύοι, δέχου τὰς ἀποδείξεις καὶ
[3, 5]	τροφῆς συνήθους ἐκοινώνησεν. Φυλαττέσθω δ´	ἡμῖν	πᾶσιν τὸ ἀναιδὲς καὶ ἀδιάτρεπτον,
[3, 5]	τῶν πώποτε ἀνθρώπων, καθ´ ὑπόθεσιν	ἡμῖν	συνεχωρεῖτο, ὅπερ ἦν παντὸς ἀτοπώτατον·
[3, 3]	λέγω δὲ μετὰ τὴν προβεβλημένην	ἡμῖν	ὑπὸ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν διδασκαλίαν,
[3, 6]	πᾶν τὸ δαιμόνων ἔργον ἀπελαύνειν	ἡμῖν	φίλον ἐστίν; οὕτως ὁ τοῦ
[3, 2]	μόνον τὸν σωτῆρα καὶ κύριον	ἡμῶν.	Ἅμα τε γὰρ αὐτὸς εἰς
[3, 3]	τοῖς δογματικοῖς μαθήμασιν τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	ἀναφερόμενα Ἑβραίων τῶν πάλαι θεοφιλῶν
[3, 2]	γὰρ τὸν σωτῆρα καὶ κύριον	ἡμῶν,	ἄνθρωπον κατὰ σάρκα γενόμενον ἐκ
[3, 5]	πολεμεῖν, τὸν δ´ ὑπ´ ὀφθαλμοῖς	ἡμῶν	ἀποθανόντα διδάσκαλον θεὸν εἶναι καὶ
[3, 2]	δὴ ὁ σωτὴρ καὶ κύριος	ἡμῶν	γενεαλογεῖται, ἐφ´ ὃν τὰ εἰς
[3, 5]	τὸ τῶν ἀποστόλων τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	διαγράφειν ἦθος πειρώμενον, ἀρκούντων καὶ
[3, 7]	ἀθεεὶ τῇ περὶ τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	διδασκαλίᾳ συνεισῆλθεν τίς οὐκ ἂν
[3, 3]	προβεβλημένην ἡμῖν ὑπὸ τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	διδασκαλίαν, οἷα δὴ ἐγγράφως ὡμολόγουν,
[3, 6]	ἂν ὁ σωτὴρ καὶ κύριος	ἡμῶν.	Εἰ δὴ οὖν τοιόσδε τις
[3, 4]	δι´ ὧν αὐτὸς ὁ κύριος	ἡμῶν	εἰσέτι καὶ νῦν, οἷς ἂν
[3, 5]	αὐτοῦ τοῦ τὰ ψευδῆ πρὸς	ἡμῶν	ἐκθειαζομένου. τείνωμεν δὲ τὸ ψεῦδος
[3, 1]	ἀνάβλεψιν ἥντινα προφητείαν ὁ σωτὴρ	ἡμῶν	ἐν τῇ συναγωγῇ ποτε διελθὼν
[3, 5]	χρόνους ἱστορῶν μέμνηται τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	ἐν τούτοις· Γίνεται δὲ κατ´
[3, 4]	ὑγιὴς ἦν, τῆς τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	ἐνθέου δυνάμεως δεῖγμα μέγιστον ἐπικομιζομένη.
[3, 2]	τὰς ἀνομίας ἡμῶν· παιδεία εἰρήνης	ἡμῶν	ἐπ´ αὐτόν, τῷ μώλωπι αὐτοῦ
[3, 2]	καὶ πολὺ κρειττόνως ὁ σωτὴρ	ἡμῶν	Ἐπετίμησε τῷ ἀνέμῳ καὶ τῇ
[3, 6]	αὐθέντης, οἵων ἡ τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	ἐπιδέδεικται δύναμις; ἰάσεις δὲ τοσάσδε
[3, 2]	οὐκ ἐπιορκήσεις Ὁ δὲ σωτὴρ	ἡμῶν	ἐπιτείνων τὸν νόμον οὐ τὸ
[3, 0]	τοῦ τρόπου τῆς τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	εὐαγγελικῆς διδασκαλίας, τῆς τε αἰτίας
[3, 6]	οὖν καὶ κατὰ τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν,	ἢ κατὰ τῶν αὐτοῦ λόγων,
[3, 5]	ἀκοὴν παρασχεῖν, ὃ οὐδείς ποθ´	ἡμῶν	ἤκουσεν· λεπρούς τε καθαρίσαι καὶ
[3, 5]	τὴν ἀρχὴν πεποιηκέναι τὸν σωτῆρα	ἡμῶν	θαυμαστὸν μηδέ τι παράδοξον ὧν
[3, 2]	διὰ Μωσέως περὶ τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	θεσπίσαν, εἰ δὴ μόνος αὐτὸς
[3, 1]	πόλεσιν Ἰούδα, ἰδοὺ ὁ θεὸς	ἡμῶν.	ἰδοὺ κύριος μετὰ ἰσχύος ἔρχεται,
[3, 2]	μόνον τὸν σωτῆρα καὶ κύριον	ἡμῶν	Ἰησοῦν τὸν Χριστόν; ὅπως δὲ
[3, 1]	ἐπὶ τὸν σωτῆρα καὶ κύριον	ἡμῶν	Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν τοῦ θεοῦ
[3, 6]	καὶ ὁ σωτὴρ καὶ κύριος	ἡμῶν	Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ
[3, 5]	βλέπειν κεχαρισμένον, ὃ οὐδείς ποθ´	ἡμῶν	ἱστόρησεν· καὶ κωφοῖς τὴν ἀκοὴν
[3, 2]	κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις	ἡμῶν.	Καὶ αὐτὸς διὰ τὸ κεκακῶσθαι
[3, 2]	δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας	ἡμῶν,	καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἀνομίας
[3, 2]	Κύριε, τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ	ἡμῶν;	καὶ ὁ βραχίων κυρίου τίνι
[3, 2]	εὕροις ἂν ὑπὸ τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	κρείττονι ἢ κατὰ Μωσέα δυνάμει
[3, 5]	πᾶσιν ἀνατρέπωμεν. Προθυμίας δὲ μηδεὶς	ἡμῶν	λειπέσθω» Οὔτε γὰρ μικρὸς ὁ
[3, 5]	ἢ ὡς οἱ τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	μαθηταὶ εἰς τοσαύτην ὑπερβολὴν ἐκπληξίας
[3, 6]	ὥσπερ οὖν οἱ τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	μαθηταί, πάσας μὲν αἰκίας ἀνατλάντες,
[3, 6]	δή τινες οἱ τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	μαθηταί, τοσαύτην δύναμιν προφέροντες λόγων
[3, 5]	τῶνδε τυγχάνει περὶ τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	μαρτυρία. Οὐδὲν δὲ κωλύει οἷον
[3, 2]	καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεθ´	ἡμῶν	ὁ θεός τοῦτο γὰρ ἑρμηνεύει
[3, 2]	ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ	ἡμῶν	ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν
[3, 2]	τὰ τῶν ἡμαρτηκότων καὶ ὑπὲρ	ἡμῶν	ὀδυνηθήσεται, ἀλλ´ οὐχ ὑπὲρ ἑαυτοῦ.
[3, 2]	προφητῶν οὐδεὶς πρὸ τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	ὅμοιος ἐγήγερται Μωσεῖ, σαφῶς ἡ
[3, 2]	καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἁμαρτίας	ἡμῶν,	ὅπως ἡμεῖς, ἀνειληφότος αὐτοῦ τὰ
[3, 2]	ἀλήθεια ἐπὶ μόνου τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν,	ὅτι δὴ κύριον αὐτόν, καὶ
[3, 6]	ὁ δὲ σωτὴρ καὶ κύριος	ἡμῶν,	ὅτι μὴ δοξομανὴς καὶ ἀλαζὼν
[3, 6]	ὁ δὲ σωτὴρ καὶ κύριος	ἡμῶν	οὐδ´ ἔστιν εἰπεῖν ὅπως ἀνέστραπται
[3, 6]	περὶ τὸν σωτῆρα καὶ κύριον	ἡμῶν,	οὐδὲν ἂν ἦν εἰπεῖν· εἰ
[3, 6]	ὁ δὲ σωτὴρ καὶ κύριος	ἡμῶν	οὐκ ἐνενόησεν μέν, οὐ τετόλμηκεν
[3, 5]	πλαττώμεθα ἐπ´ οὐδενὸς ὠφελείᾳ, οὔθ´	ἡμῶν	οὔτε τῶν ἀπατωμένων, οὐδὲ μὴν
[3, 6]	χρησμῳδῶν θεῶν, ἄκουε τῷ σωτῆρι	ἡμῶν	οὐχ ὥσπερ σὺ γοητείαν, ἀλλ´
[3, 2]	καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἀνομίας	ἡμῶν·	παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ´ αὐτόν,
[3, 2]	ἄλλος μόνος δὲ ὁ σωτὴρ	ἡμῶν	παρέστη τὰ παραπλήσια Μωσεῖ διαπεπραγμένος,
[3, 2]	Ἰησοῦν τὸν σωτῆρα καὶ κύριον	ἡμῶν,	παρὸν ὅτῳ φίλον ἐπὶ σχολῆς
[3, 6]	τοίνυν οἱ μαθηταὶ τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	πεφήνασιν γεγονότες τοιοῦτοι, πῶς οὐ
[3, 6]	ὁμολογία μᾶλλον τῆς τοῦ καθ´	ἡμῶν	πολεμίου γραφῆς, ἣν ἐν οἷς
[3, 2]	προφητῶν περὶ τῆς τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	προρρήσεώς τε καὶ προγνώσεως, καὶ
[3, 2]	μόνον τὸν σωτῆρα καὶ κύριον	ἡμῶν	συμπεπερασμένα. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἀπὸ
[3, 3]	δὲ καὶ ὕμνον οὖσαν καὶ	ἡμῶν	σωτηρίαν. Ἐν ἀπαθείᾳ ἄρα τῆς
[3, 4]	ἀπέφηνεν. Τοιαῦτα ἦν τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	τὰ πολυύμνητα τῆς ἀρετῆς θαύματα,
[3, 5]	πλάνης διδάσκαλον ὑπ´ ὀφθαλμοῖς ἁπάντων	ἡμῶν	τὴν ἐσχάτην ὑπομείναντα τιμωρίαν, ὅστις
[3, 2]	ὥσπερ οὖν οὐδὲ τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	τὴν μετὰ τὴν ἀναβίωσιν εἰς
[3, 6]	ἄρα ὁ λόγος τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	τὸ ἐμβριθὲς καὶ αὐστηρὸν τοῦ
[3, 7]	εἶναι τὸ μέλλον λέγεσθαι ὑφ´	ἡμῶν.	τὸν γὰρ Χριστὸν οἱ θεοὶ
[3, 2]	οὐκ ἐλογίσθη. Οὗτος τὰς ἁμαρτίας	ἡμῶν	φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται,
[3, 2]	ὁ σωτὴρ δὲ καὶ κύριος	ἡμῶν	ὡσαύτως φησὶν πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ
[3, 3]	οἵ γε, ὡς εἰκὸς ἐξ	ἡμῶν	ὠφελημένοι, ἐπεὶ καὶ μεθ´ ἡμᾶς
[3, 4]	πάλιν ἄλλος, Ἰουδαίων δὲ ἀρχισυνάγωγος	ἦν,	ἀλλ´ οὗτος ἤδη καὶ θανοῦσαν.
[3, 5]	κήρυγμα προελθεῖν; ἀλλ´ οὐκ εἰκὸς	ἦν	ἀπελπίσαι τὰ πάντα ὑπὲρ αὐτοῦ
[3, 7]	παριόντας κἄπειτα ἐδημηγόρουν; καὶ τίς	ἦν	ἄρα αὐτοῖς τῆς δημηγορίας ὁ
[3, 7]	κἂν μὴ λέγῃ τις; τοῦτ´	ἦν	ἄρα καὶ οὐδὲν ἄλλο τὸ
[3, 7]	οὐκ ἂν ἀπορήσειεν εὐλόγως, τίς	ἦν	ἄρα ὁ τῆς τῶν μαθητῶν
[3, 7]	ἐκτὸς γεγονότες παιδείας; ἀλλὰ τοῦτ´	ἦν	ἄρα τὸ τῆς ἐνθέου βουλῆς
[3, 6]	γοητείας ἥλω, οὐδ´ ὁ διδάσκαλος	ἦν	ἄρα τοιοῦτος. Ἵνα δὲ μὴ
[3, 7]	φιλοσόφους διδασκαλίας αὐτοῦ) οὐδ´ οὕτως	ἦν	αὐτοῖς εὐχερὴς ὁ λόγος πρὸς
[3, 7]	τῶν ἀκουόντων, ἐπεὶ μηδὲ μικρὸς	ἦν	αὐτοῖς ὁ ἀγών, μὴ ἀρνουμένοις
[3, 7]	μόνοι. Πῶς οὖν ἄρα πιστὸς	ἦν	αὐτοῖς τοῦτο λέγων, εἰ μὴ
[3, 6]	αὐτῷ γεγονέναι ὅμοιον (οὐδεὶς γὰρ	ἦν	αὐτῷ αἴτιος τῆς τοσαύτης ἀρετῆς)
[3, 6]	ὡς ἀληθῶς μέγιστον, ἀδύνατον δ´	ἦν	αὐτῷ λέγειν εἰς πάντας, ὅτι
[3, 6]	δοξομανὴς καὶ ἀλαζὼν καὶ φαντασιοκόπος	ἦν,	ἀφ´ ὧν ἰώμενος παρῄνει μηδενὶ
[3, 6]	γνωρίμων τὸν προστάτην, ὁποῖός τις	ἦν,	βούλει διαγιγνώσκειν, ἔχεις τοῦ Ἰησοῦ
[3, 7]	καταστῆναι, ὅτι μὴ ἐξ ἀνθρώπων	ἦν	βουλῆς ἀλλ´ ἐκ τῆς τοῦ
[3, 5]	γε ἄνδρα αὐτὸν λέγειν χρή.	Ἦν	γὰρ παραδόξων ἔργων ποιητής, διδάσκαλος
[3, 6]	δεῖ τὸν διδάσκαλον ὁποῖός τις	ἦν	γνωρίζειν. Φέρε δ´ ἔτι καὶ
[3, 6]	πεποιημένων. Οὕτως δὲ ἄρα οὐδεὶς	ἦν	γόης, ὡς ἐλεύθερον ἀφεῖσθαι καὶ
[3, 2]	υἱῶν Ἰσραὴλ τὸν Μωσῆν, καὶ	ἦν	δεδοξασμένη ἡ ὄψις τοῦ χρωτὸς
[3, 3]	σκεψώμεθα, μή ποτ´ ἄρα τοῦτ´	ἦν	δι´ ὃ πλάνον αὐτόν φασιν,
[3, 7]	τοῦ παραπλησίου; ἀγαπητὸν γὰρ ἑκάστῳ	ἦν,	εἰ καὶ ἐπὶ μόνης τῆς
[3, 6]	καὶ κύριον ἡμῶν, οὐδὲν ἂν	ἦν	εἰπεῖν· εἰ δ´ ἐφ´ ἑκάστῳ
[3, 2]	ἡ γραφὴ μαρτυρεῖ, λέγουσα καὶ	ἦν	ἐκεῖ Μωσῆς ἔναντι κυρίου τεσσαράκοντα
[3, 5]	κατέχει ὡς καὶ μεγίστη τις	ἦν	ἐκκλησία Χριστοῦ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις
[3, 2]	θαῦμα καὶ βίου τρόπον, ἀκόλουθον	ἦν	ἑξῆς μηδὲ τὴν τελευτὴν ἀποσιωπῆσαι
[3, 7]	τὸν μηδὲ ὅτε ἐν ζῶσιν	ἦν	ἐπαμῦναι ἑαυτῷ δεδυνημένον; τίς δὲ
[3, 7]	τὰ ἔθνη, ἐν ὀλίγῳ τε	ἦν	ἔργα θεωρῆσαι τοὺς λόγους. Κεκήρυκτο
[3, 1]	τῶν ἀκροωμένων, θεοῦ δὲ δύναμις	ἦν	ἡ συνεργοῦσα αὐτοῖς ἐν τῷ
[3, 6]	εἰ μὲν δὴ τοιαῦτά τινα	ἦν	ἰδεῖν καὶ περὶ τὸν σωτῆρα
[3, 2]	ἀνθρώποις πείσεται ὁ ἀναμάρτητος, ταῦτα	ἦν.	Ἰουδαίων δὲ τῶν τὸν θάνατον
[3, 5]	δηλουμένου μαθηταί, εἰ ἄρα πλάνος	ἦν	καὶ γόης, οὐκ ἀγνοοῦντες αὐτὸν
[3, 6]	Ἑλλήνων παῖδες· Δημόκριτος αὐτοῖς οὗτος	ἦν.	Καὶ Κράτης εἷς παρ´ αὐτοῖς
[3, 5]	γὰρ δὴ πλάττεσθαι αὐτοῖς σκοπὸς	ἦν	καὶ λόγοις ψευδέσι τὸν διδάσκαλον
[3, 5]	εἰς αὐτοὺς ἐνετίθετο. τοιαῦτα δὲ	ἦν	καὶ τὰ περὶ τῶν μελλόντων
[3, 6]	εἰ δὲ δὴ μαγγανευτής τις	ἦν	καὶ φαρμακεύς, ἀπατεών τε καὶ
[3, 6]	σωφροσύνης δὲ αὐτοῦ μέγα δεῖγμα	ἦν	κἀκείνη ἡ διδασκαλία, δι´ ἧς
[3, 5]	Ἑλληνικοῦ ἐπηγάγετο. Ὁ Χριστὸς οὗτος	ἦν·	καν πάλιν ζῶν, τῶν θείων
[3, 5]	ἐμαρτύρουν. Καὶ μήν, εἴπερ ψεύσματα	ἦν	κατὰ συνθήκην αὐτοῖς πεπλασμένα, θαυμάζειν
[3, 5]	γέγονεν, ἀλλ´ ὁ μὲν ἀφανὴς	ἦν	καταγελάσας αὐτῶν τοῦ δικαστηρίου, οἱ
[3, 7]	οἰκείου ἔθνους κρατῦναι οἷός τε	ἦν·	ὁ δὲ μηδὲν θνητὸν καὶ
[3, 7]	τὸν θεὸν λόγον, ὅστις ποτ´	ἦν	ὁ διὰ τοῦ φαινομένου ἀνδρὸς
[3, 3]	Καὶ μὴν Ἑβραίων καὶ οὗτος	ἦν	ὁ λόγος, καὶ φιλοσόφων δὲ
[3, 3]	ὑπερκύψαντα; ἆρα οὖν μὴ οὗτος	ἦν	ὁ πλάνος; ἢ ὅτι μὴ
[3, 2]	τοῦ βραχίονος τοῦ κυρίου, ὃς	ἦν	ὁ τοῦ θεοῦ λόγος, Ἐνώπιον
[3, 3]	τῶν πρόσθεν εἰρημένων τίς ποτε	ἦν	ὁ τρόπος γνῶναι τῆς ὑπ´
[3, 7]	ἐπὶ τὸ φιλοπευστεῖν, τίς ποτ´	ἦν	οὗτος οὗ τῇ δυνάμει καὶ
[3, 5]	καθ´ ὑπόθεσιν ἡμῖν συνεχωρεῖτο, ὅπερ	ἦν	παντὸς ἀτοπώτατον· ὅμοιον ὡς εἰ
[3, 5]	ἐσχάτην ὑπομείναντα τιμωρίαν, ὅστις ποτὲ	ἦν,	πάντων ἡμεῖς μάλιστα ἀκριβῶς ἴσμεν,
[3, 4]	καὶ περιττὰ τοσαῦτα, ὅσα ἱκανὰ	ἦν	πληρῶσαι δώδεκα κοφίνους, λαβεῖν, τίνα
[3, 6]	τοῦ θεοῦ τοιοῖσδέ τισιν ἔνοχος	ἦν;	πόθεν, ἢ πῶς, ὁ τοῖς
[3, 6]	Εἰ δὴ οὖν τοιόσδε τις	ἦν,	πῶς ἂν ἄλλως ἐπεχείρει ταῖς
[3, 5]	ἐδόκουν; τί δ´ ἄρα; οὐκ	ἦν	σεμνότερον τοῦ πλάττεσθαι, Καὶ τῶν
[3, 5]	οἰκείας προφέρειν μαρτυρίας. τίνα δὲ	ἦν	τὰ πρὸς αὐτὸν λεχθέντα Ματθαῖος
[3, 0]	ἄρξασθαι τῶν ἐπηγγελμένων. τίνα δὲ	ἦν	ταῦτα ἀλλ´ ἢ τὰ περὶ
[3, 4]	ἰάσεως ἐπελάβετο, παραχρῆμά τε ὑγιὴς	ἦν,	τῆς τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐνθέου
[3, 3]	τὸν Ἀβραὰμ ὠνόμασεν, ἐπεὶ Χαλδαῖος	ἦν	τὸ γένος, ὡς ἱστορεῖται. Εἰ
[3, 2]	εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος, καὶ	ἦν	τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον, ἐκλεῖπον
[3, 5]	οὖσιν αὐτοῖς συστῆναι οἷόν τε	ἦν	τὸ ἐπιχείρημα. Κακῷ δὴ κακὸν
[3, 7]	θεοῦ τοῦ ἐπὶ πάντων ἔργον	ἦν,	τὸ μείζονι φόβῳ τῆς ἀνωτάτω
[3, 7]	καὶ ἐνθυμηθείς, ὡς οὐκ ἀνθρώπινον	ἦν	τὸ μηδ´ ἄλλοτε ὑπὸ μίαν
[3, 5]	πλανᾶσθαι καὶ πλανᾶν; τοῦτο γὰρ	ἦν	τὸ συμφέρον καὶ τὸ φέρεσθαι
[3, 5]	δεύτερον στῖφος ἐνστῶμεν. τοῦτο δὲ	ἦν	τὸ τῶν συνομολογούντων μὲν τὸν
[3, 7]	ὁμολογήσειεν, διανοηθεὶς ὡς οὐ ῥᾴδιον	ἦν	τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ πορείαν ἐπὶ
[3, 4]	ἐκεῖνον, οἷος καὶ τὸ πρὶν	ἦν,	τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς, οἷς καὶ
[3, 6]	διὰ τοῦ Χριστοῦ θεολογεῖν. ταῦτ´	ἦν	τοῦ νέου καὶ καινοῦ γόητος
[3, 4]	τῆς ἀνωτάτω θεοσεβείας ἀπέφηνεν. Τοιαῦτα	ἦν	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν τὰ πολυύμνητα
[3, 7]	ὁ λόγος, ᾧ πεπεῖσθαι εἰκὸς	ἦν	τοὺς ἀκροωμένους; πῶς δὲ καὶ
[3, 7]	ὡς, εἰ μηδὲν τὸ κωλῦον	ἦν	τοὺς περὶ τὴν πολύθεον πλάνην
[3, 5]	Πέτρον χωλοῦ τινος (οὗτος δ´	ἦν	τῶν δι´ ἐσχάτην ἀπορίαν τὰς
[3, 2]	παριστῶντες ὡς οὐκ ἀνθρωπείας ἄρα	ἦν	φύσεως ἡ περὶ αὐτὸν δύναμις·
[3, 6]	εὑρεῖν ἐδόκει τὸ πρᾶγμα, καὶ	ἦν	ὡς ἀληθῶς μέγιστον, ἀδύνατον δ´
[3, 7]	τῆς αὐτοῦ προσηγορίας τοιαύτη τις	ἦν,	ὡς φάναι τὸν ἀπόστολον, ὅτι
[3, 6]	τοῦ καθ´ ἡμῶν πολεμίου γραφῆς,	ἣν	ἐν οἷς ἐπέγραψεν· Περὶ τῆς
[3, 7]	γεγόνει ποιητὴς ἢ δυνάμει θείᾳ,	ἣν	καὶ τὰ ἱερὰ λόγια μαρτυροῦσιν
[3, 5]	τὴν αἰτίαν ἔχουσιν ἀποδιδόναι, δι´	ἣν	οἱ μὲν μαθηταί, ὁ δὲ
[3, 4]	καὶ διὰ τῆς λογικωτέρας μεθόδου,	ἣν	προσάγειν εἰώθαμεν τοῖς οὐ παραδεχομένοις
[3, 7]	ἄλλων εὐσεβῶν, μετὰ θάνατον ἀπαθανατισθῆναι,	ἣν	σέβειν ἀγνοοῦντας τοὺς Χριστιανούς. Ἐπερωτησάντων
[3, 2]	οὖν· Καὶ ἔδωκε τῷ Μωσεῖ,	ἡνίκα	κατέπαυσε λαλῶν αὐτῷ ἐν τῷ
[3, 2]	παιδίον. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἐπεσκιασμένως	ᾐνίξατο·	γυμνότερον δὲ ὁ αὐτὸς ἑρμηνεύει
[3, 2]	τὰ ἔθνη καὶ ὁ προφήτης	ᾐνίξατο	εἰπών· Διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει
[3, 1]	αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν	ἥντινα	προφητείαν ὁ σωτὴρ ἡμῶν ἐν
[3, 4]	ἐπὶ λεωφόρου γῆς τὰς πορείας	ἤνυεν	ποιούμενος, τῶν αὐτοῦ μαθητῶν ἐμπλεόντων,
[3, 7]	καὶ ἐπ´ ἀδείας τὸ προκείμενον	ἤνυον,	τὴν πορείαν αὐτοῖς προεξευμαρίσαντος τοῦ
[3, 2]	προελεύσεται, χρόνον τε καθ´ ὃν	ἥξειν	προφητεύεται, καὶ γένεσιν, καὶ τελευτήν,
[3, 5]	οὖν ὁ Πέτρος εἰκότως παρασιωπᾶσθαι	ἠξίου·	διὸ καὶ Μάρκος αὐτὰ παρέλιπεν.
[3, 6]	ἐν ἀπομνημονεύμασιν ἐγγράφοις ταῦτα παραδιδόναι	ἠξίουν,	εἰ χρηματιζόμενον τὸν διδάσκαλον ἑώρων
[3, 7]	λοιποὶ πάντες τῆς ἐνθέου προσηγορίας	ἠξιωμένοι	καὶ τὰ Χριστοῦ φρονεῖν αὐχοῦντες,
[3, 5]	μακαρίζοιντο, οἷα μαθηταὶ τοιοῦδε γενέσθαι	ἠξιωμένοι.	Φέρε οὖν ἴδωμεν, εἰ τοιοῖσδε
[3, 3]	σέβειν, σκέψασθαι δεῖ, μὴ ἄρα	ἠπατήμεθα,	τοῦτον παρ´ αὐτοῦ διδαχθέντες φρονεῖν
[3, 7]	ὁμολογεῖν ἀνάγκη. Προστάξαντι γὰρ οὐδεὶς	ἠπείθει,	ἀλλὰ πειθαρχήσαντες αὐτοῦ τῷ νεύματι
[3, 3]	οὐδενὸς οὐδὲ παρὰ τῶν κρειττόνων	ἤπερ	ἡμεῖς ἐσμεν, οὐδ´ ἔστιν ὃ
[3, 7]	τίς οὐκ ἂν ἐξεπλάγη καὶ	ἠπίστησεν	ἂν εἰκότως τῷ παραδόξῳ τοῦ
[3, 2]	Ἰδοὺ ὁ παῖς μου ὃν	ᾑρέτισα,	ὁ ἀγαπητός μου, εἰς ὃν
[3, 2]	πλουσίους ἀντὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ»	Ἤρκει	μὲν οὖν ἐπὶ τούτοις περιγράψαι
[3, 2]	ἀνθ´ οὗ ὁ μὲν Ἀκύλας	ἡρμήνευσεν	οὕτως· Καὶ ἀναρρηθήσεται ὡς τιθιζόμενον
[3, 5]	αὐτῶν ἐστιν. Ὁ δὲ πάλιν	ἠρνήσατο.	Καὶ μετὰ μικρὸν πάλιν οἱ
[3, 5]	τοῦ Ναζωραίου ἦς. Ὁ δὲ	ἠρνήσατο	λέγων· οὔτε οἶδα οὔτε ἐπίσταμαι
[3, 5]	γὰρ Γαλιλαῖος εἶ. Ὁ δὲ	ἤρξατο	ἀναθεματίζειν καὶ ὀμνύειν, ὅτι οὐκ
[3, 5]	δὲ ἰδοῦσα αὐτὸν ἡ παιδίσκη	ἤρξατο	λέγειν τοῖς παρεστῶσιν· οὗτος ἐξ
[3, 5]	γενέσθαι ἀσμένως αὐτοὶ θνῄσκειν μᾶλλον	ᾑροῦντο	ἢ τῆς ὑπὲρ αὐτοῦ μαρτυρίας
[3, 2]	ἀντικειμένων, αἳ πάλαι τῶν ἐθνῶν	ἦρχον,	τὰς ὑποχειρίους ῥυσάμενος ψυχάς, οἷα
[3, 5]	Ἰησοῦ ὄνομα. Καὶ πάλιν ἄλλοτε	Ἡρώδης	ὁ τῶν Ἰουδαίων βασιλεὺς ἀνεῖλεν
[3, 2]	Αὐγούστου τότε πρώτου Ῥωμαίων μοναρχήσαντος,	Ἡρώδου	τε ἐξ ἀλλοφύλων ἐθνῶν βασιλέως
[3, 5]	σὺ μετὰ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου	ἦς.	Ὁ δὲ ἠρνήσατο λέγων· οὔτε
[3, 6]	ἦν κἀκείνη ἡ διδασκαλία, δι´	ἧς	ἁγνεύειν ἐξ αὐτοῦ τοῦ τῆς
[3, 7]	οὖν εἰπὼν ἐπισυνῆψεν ἐπαγγελίαν, δι´	ἧς	ἔμελλον ἐπιθαρρεῖν καὶ προθύμως ἐπιδιδόναι
[3, 2]	ἧς οὐδεὶς ἀνὴρ ἐπιβέβηκεν, ἀφ´	ἧς	καίπερ ἀβάτου τυγχανούσης προῆλθεν ἡ
[3, 2]	τὴν παρὰ Μωσεῖ προφητείαν, δι´	ἧς	ὅμοιον αὐτῷ παραστήσειν ὁ θεὸς
[3, 2]	διψῶσα τὴν ἀποκυήσασαν αὐτὸν παρθένον,	ἧς	οὐδεὶς ἀνὴρ ἐπιβέβηκεν, ἀφ´ ἧς
[3, 3]	κατασπαρείσης τῷ βίῳ πολιτείας, ἀφ´	ἧς	οὐχ ὅπως πλάνον ἀλλά τινα
[3, 2]	δὲ τῶν αὐτοῦ φωνῶν καὶ	ἧς	παρέδωκε διδασκαλίας τὰς παραθέσεις ποιούμενοι.
[3, 2]	ἀπολελειμμένοι. Εἰπὼν δ´ οὖν ὁ	Ἡσαΐας	Ἀνηγγείλαμεν ἐνώπιον αὐτοῦ, ὡς παιδίον,
[3, 2]	εὐαγγελίζεται· ἀδελφὰ δὲ αὐτῷ καὶ	Ἡσαΐας	ἀφωρισμένως περί τινος ἑνὸς ἐκ
[3, 1]	μάρτυς ἂν εἴη ῥήμασιν αὐτοῖς	Ἡσαΐας,	ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ κεκραγώς·
[3, 1]	δυνάμει πολλῇ Καὶ πάλιν ὁ	Ἡσαΐας·	Ἐπ´ ὄρος ὑψηλὸν ἀνάβηθι ὁ
[3, 2]	τί οὖν καὶ περὶ ταύτης	Ἡσαΐας	θεσπίζει; Ἄνθρωπος φησίν, ἐν πληγῇ
[3, 2]	ποτὲ δὲ καὶ λευκότερον ὁ	Ἡσαΐας	παρίστησι· δι´ αἰνιγμάτων μέν, ὅταν
[3, 2]	διένειμεν μαθηταῖς. Διό φησιν ὁ	Ἡσαΐας	περὶ αὐτῶν· Καὶ εὐφρανθήσονται ἐνώπιόν
[3, 2]	ἐθνῶν Πάλιν δ´ ὁ αὐτὸς	Ἡσαΐας	προϊὼν περὶ τοῦ Χριστοῦ ταῦτα
[3, 2]	οὖν οἱ μετὰ Μωσέα προφῆται,	Ἡσαΐας,	φέρε, ἢ Ἱερεμίας ἢ Ἰεζεκιὴλ
[3, 2]	ἀγνωμονεστάτους ἡγοῦμαι. Πλὴν ἀλλὰ τῆς	Ἡσαΐου	προφητείας τὸ συμπέρασμα τὴν πάλαι
[3, 5]	εἰς ἑτέρους ἐξήνεγκαν· παραγγελίαι δ´	ἦσαν	αὐτῷ φιλοσόφου βίου, ὃν ὑπογράφων
[3, 5]	ἀποστόλων γραφή, ὅτι πολλαὶ μυριάδες	ἦσαν	Ἰουδαίων ἀνδρῶν πεπεισμένων αὐτὸν εἶναι
[3, 5]	καὶ πλανᾶσθαι, καὶ μὴ ἐφ´	ἡσυχίας	βάλλεσθαι τὸ πρᾶγμα· κηρύττειν δ´
[3, 2]	αὐτοῦ ἀκούσεσθε κατὰ πάντα ὅσα	ᾐτήσω	παρὰ κυρίου τοῦ θεοῦ ἐν
[3, 2]	αὐτοῦ ἀκούσεσθε κατὰ πάντα ὅσα	ᾐτήσω	παρὰ κυρίου τοῦ θεοῦ σου
[3, 2]	ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν,	ἠτιμάσθη	καὶ οὐκ ἐλογίσθη. Οὗτος τὰς
[3, 2]	ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν,	ἠτιμάσθη	καὶ οὐκ ἐλογίσθη Τί οὖν
[3, 5]	τὰ λυπηρὰ χρῆν μᾶλλον ἐκφυγεῖν,	ἤτοι	διὰ σιωπῆς, ἢ διὰ τῆς
[3, 4]	οὐ παραδεχομένοις τὰ προειρημένα, ἀλλ´	ἤτοι	παντελῶς ἀπιστοῦσιν αὐτοῖς καὶ μηδὲν
[3, 2]	σπέρμα μακρόβιον» τὸ τοῦ Χριστοῦ,	ἤτοι	τὴν αἰώνιον ζωὴν αὐτοῦ τὴν
[3, 7]	τὸ θαῦμα γέγονεν· εἶτα διδάσκοντες	ηὕρισκον	τῇ πίστει φθάνοντας τὴν παρ´
[3, 2]	τῶν ἀνομιῶν τοῦ λαοῦ μου	ἤχθη	εἰς θάνατον» Εἶτ´ ἐπεὶ παραχρῆμα
[3, 2]	στόμα· ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν	ἤχθη,	καὶ ὡς ἀμνὸς ἔναντι τοῦ