Livre, Chap.
[3, 6]	θήρας, ὥστε ἤδη διὰ τὰς	μαγγανείας	γύναιά τινα καταβάλλειν καὶ ὑποσύρειν
[3, 6]	τρόπον γεγονέναι; εἰ δὲ δὴ	μαγγανευτής	τις ἦν καὶ φαρμακεύς, ἀπατεών
[3, 6]	δὴ οὖν πυρὶ παραδόντες τὰς	μαγικὰς	βίβλους καὶ παντελῆ φθορὰν αὐτῶν
[3, 6]	τῆς τοῦ διδασκάλου περὶ τὸ	μάθημα	κατορθώσεως εἶεν ἂν μάρτυρες· γεωμετρικοὶ
[3, 5]	τῷ διδασκάλῳ, μὴ βίον μὴ	μάθημα	μὴ πρᾶξιν μὴ ἔργον ἐπαίνου
[3, 3]	τυγχάνει καὶ ἐν τοῖς δογματικοῖς	μαθήμασιν	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἀναφερόμενα Ἑβραίων
[3, 2]	καινὰ τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας αὐτοῦ	μαθήματα	συνεστήσατο. Πάλιν Μωσῆς ἐκ πικρᾶς
[3, 5]	Ὅ τε γὰρ διδάσκων ἐπαγγελίαν	μαθήματός	τινος ἐπαγγέλλεται, οἵ τ´ αὖ
[3, 5]	τοῦ σωτῆρος λόγων τε καὶ	μαθημάτων,	εἴ τις τἀληθὲς διαστρέφων τὴν
[3, 5]	τίνων δὲ καὶ διδάσκαλον ἐπεγράφοντο	μαθημάτων;	ἢ τοῦτο μὲν δῆλον; πάντως
[3, 5]	ἐπαγγέλλεται, οἵ τ´ αὖ μαθηταὶ	μαθημάτων	ὀριγνώμενοι σφᾶς αὐτοὺς τῷ διδασκάλῳ
[3, 5]	καὶ διδασκάλους τῶν αὐτῶν φύντας	μαθημάτων,	πεπλάσθαι ὑπονοεῖν ὅσα διαπράξασθαι τὸν
[3, 6]	γε τῶν πρώτων στοιχείων τὴν	μάθησιν	δίχα ποδηγοῦ καὶ διδασκάλου τινὸς
[3, 5]	τούτων ταῦτα πεπονθότων, οἱ λοιποὶ	μαθηταί,	ἀπρὶξ ἐχόμενοι τοῦ Ἰησοῦ, παρέμενον
[3, 6]	οἵ τε ἀρχῆθεν αὐτῷ προσεσχηκότες	μαθηταὶ	αὐτοῦ, καὶ οἱ μετὰ ταῦτα
[3, 6]	καὶ τοιοίδε οἱ τοῦ Ἰησοῦ	μαθηταί,	ἀφ´ ὧν δεῖ τὸν διδάσκαλον
[3, 7]	αὐτοὺς οἱ γνήσιοι τοῦ Χριστοῦ	μαθηταὶ	δι´ ἁγνείας βίου καὶ τῶν
[3, 5]	Πῶς οὖν οἱ τοῦ δηλουμένου	μαθηταί,	εἰ ἄρα πλάνος ἦν καὶ
[3, 5]	ὁ μὲν διδάσκαλος, οἱ δὲ	μαθηταί·	εἶθ´ ὡς ἐν ὑποθέσει λόγου
[3, 5]	ὡς οἱ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	μαθηταὶ	εἰς τοσαύτην ὑπερβολὴν ἐκπληξίας ἤλασαν,
[3, 6]	Οἱ δὴ πρῶτοι τοῦ Ἰησοῦ	μαθηταὶ	ἐν τῇ βίβλῳ τῶν ἰδίων
[3, 7]	ἀρχαῖς ἀκροωμένων οἱ τοῦ Ἰησοῦ	μαθηταί,	καὶ ὅπως Ἕλληνας ὁμοῦ καὶ
[3, 5]	τινος ἐπαγγέλλεται, οἵ τ´ αὖ	μαθηταὶ	μαθημάτων ὀριγνώμενοι σφᾶς αὐτοὺς τῷ
[3, 6]	περὶ σωφροσύνην, ὁπότε πάλιν οἱ	μαθηταὶ	μαρτυροῦσι παραινεῖν μηδ´ ἐμβλέπειν μετ´
[3, 5]	ἀποδιδόναι, δι´ ἣν οἱ μὲν	μαθηταί,	ὁ δὲ διδάσκαλος ἐχρημάτισαν. Ὅ
[3, 6]	οὖν οἱ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	μαθηταί,	πάσας μὲν αἰκίας ἀνατλάντες, πάσας
[3, 5]	~Ὅτι μὴ πλασάμενοι οἱ αὐτοῦ	μαθηταὶ	τῇ δὲ ἀληθείᾳ ἐμαρτύρουν τὰς
[3, 5]	καὶ αὐτοὶ δὲ οἱ αὐτοῦ	μαθηταὶ	τίνα δόξαν ἔχοιεν περὶ αὐτοῦ,
[3, 5]	καὶ αὐτοὶ καὶ μακαρίζοιντο, οἷα	μαθηταὶ	τοιοῦδε γενέσθαι ἠξιωμένοι. Φέρε οὖν
[3, 6]	τινες οἱ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	μαθηταί,	τοσαύτην δύναμιν προφέροντες λόγων ἐν
[3, 6]	ὑπονοίας ἐτύγχανον; ὅτε τοίνυν οἱ	μαθηταὶ	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν πεφήνασιν γεγονότες
[3, 7]	Καὶ πῶς, εἶπον ἂν οἱ	μαθηταὶ	τῷ διδασκάλῳ πάντως που ἀποκρινάμενοι,
[3, 5]	συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς	μαθηταῖς	αὐτοῦ» Καὶ πάλιν προϊὼν ἑξῆς
[3, 7]	ὡς οὐ ῥᾴδιον ἦν τοῖς	μαθηταῖς	αὐτοῦ πορείαν ἐπὶ τῆς ἀλλοδαπῆς
[3, 2]	τινα σκῦλα τοῖς οἰκείοις διένειμεν	μαθηταῖς.	Διό φησιν ὁ Ἡσαΐας περὶ
[3, 7]	τὴν ἀρετὴν ἐμφαίνων, τοῖς αὐτοῦ	μαθηταῖς	ἔφησεν· Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ
[3, 5]	χρὴ πιστεύειν τοῖς τοῦ Ἰησοῦ	μαθηταῖς,	ἢ μή· καὶ εἰ μόνοις
[3, 6]	εὐσεβείας δύναμις ὅση τοῖς Ἰησοῦ	μαθηταῖς,	οἷς διὰ τῆς τοῦ διδασκάλου
[3, 4]	τὸ πρὶν ἦν, τοῖς οἰκείοις	μαθηταῖς,	οἷς καὶ ἐπὶ βραχὺ ὁμιλήσας
[3, 7]	φήσας τοῖς εὐτελεστάτοις ἐκείνοις αὐτοῦ	μαθηταῖς·	Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη»
[3, 6]	ἢ πῶς, ὁ τοῖς ἑαυτοῦ	μαθηταῖς,	ὡς πρὸς αὐτῶν μεμαρτύρηται, εἰρηκώς·
[3, 5]	ὅτε ἡμέρα ἐγένετο, ἐφώνησεν τοὺς	μαθητὰς	αὐτοῦ, καὶ ἐκλεξάμενος ἐξ αὐτῶν
[3, 5]	καὶ πάσης ἀκολασίας, τούς τε	μαθητὰς	αὐτοῦ τοιαῦτα παρ´ αὐτοῦ δεδιδαγμένους
[3, 6]	τοιούσδε διδασκάλου γόητος καὶ πλάνου	μαθητὰς	γεγονέναι νομίζειν; Καὶ μὴν παντὸς
[3, 2]	καὶ ὁ σωτὴρ Ἀνέδειξεν ἑαυτοῦ	μαθητὰς	ἑβδομήκοντα, καὶ ἀπέστειλεν ἀνὰ δύο
[3, 2]	ἡμέτερος σωτὴρ ἀναγαγὼν τοὺς ἑαυτοῦ	μαθητὰς	Εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν, μετεμορφώθη
[3, 6]	ἔχεις τοῦ Ἰησοῦ τῶν λόγων	μαθητὰς	εἰσέτι νῦν μυρίους, ὧν πλεῖστα
[3, 5]	δώδεκα ἀποστόλους οὐδὲ τοὺς ἑβδομήκοντα	μαθητὰς	ἐξῳκειωμένος, ἀλλὰ πολλοὺς μὲν τοῦ
[3, 1]	ὑποθέσεως ὑπηρέτας ἔσεσθαι τοὺς αὐτοῦ	μαθητὰς	θεσπίζει ὁ αὐτὸς λέγων προφήτης·
[3, 6]	φωνῇ φήσας πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ	μαθητὰς	Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη
[3, 2]	ὡσαύτως φησὶν πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ	μαθητάς·	Τί διαλογίζεσθε ἐν ἑαυτοῖς, ὀλιγόπιστοι,
[3, 6]	τῶν λόγων καταπτύσαντες ἀνεχώρησαν τῆς	μαθητείας	εἰκότως, εἰ αὐτοῖς μὲν τοιαῦτα
[3, 6]	λόγοις μόνοις τῆς τοῦ Ἰησοῦ	μαθητείας	συνιδόντες τὰ κατορθώματα. Τί χρὴ
[3, 6]	δὲ καὶ οἱ πρὸς αὐτῶν	μαθητευόμενοι,	καθαροὶ καὶ γνήσιοι τὰς διαθέσεις,
[3, 6]	που πᾶς ὁ διδάσκων τῶν	μαθητευομένων·	φιλόσοφος ἄρα καὶ ἀληθῶς εὐσεβής,
[3, 7]	γὰρ δὴ ἁπλῶς καὶ ἀδιορίστως	μαθητεῦσαι	πάντα τὰ ἔθνη προσέταττεν, μετὰ
[3, 6]	πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ μαθητὰς Πορευθέντες	μαθητεύσατε	πάντα τὰ ἔθνη ἐν τῷ
[3, 7]	καὶ συνεργίᾳ τοῦ φήσαντος αὐτοῖς·	Μαθητεύσατε	πάντα τὰ ἔθνη ἐν τῷ
[3, 7]	εὐτελεστάτοις ἐκείνοις αὐτοῦ μαθηταῖς· Πορευθέντες	μαθητεύσατε	πάντα τὰ ἔθνη» Καὶ πῶς,
[3, 7]	τοῖς αὐτοῦ μαθηταῖς ἔφησεν· Πορευθέντες	μαθητεύσατε	πάντα τὰ ἔθνη τῷ ὀνόματί
[3, 5]	αὐτῶν προκεκριμένος ἀπόστολός τε καὶ	μαθητὴς	αὐτοῦ Πέτρος βασάνων ἐκτὸς καὶ
[3, 6]	ἐτῶν γόης πέφανται τοῦ Ἰησοῦ	μαθητής,	καίτοι διὰ βασάνων πείρας τῶν
[3, 5]	κατεψεύσαντο αὐτοῦ; τὴν ἑνὸς λέγω	μαθητοῦ	προδοσίαν, καὶ τὴν τῶν συκοφαντῶν
[3, 5]	λελύσθαι πᾶσαν τὴν κατὰ τῶν	μαθητῶν	αὐτοῦ διαβολήν, ὅτε καὶ πρὸς
[3, 5]	ἀρνηθείη μὴ εἶναι τῶν Χριστοῦ	μαθητῶν,	ἀφεῖται παραχρῆμα ἐλεύθερος, κἂν μυρίοις
[3, 6]	τῶν παλαιῶν ἐκείνων τοῦ Ἰησοῦ	μαθητῶν	γοητείας ἥλω, οὐδ´ ὁ διδάσκαλος
[3, 4]	πορείας ἤνυεν ποιούμενος, τῶν αὐτοῦ	μαθητῶν	ἐμπλεόντων, καὶ ὡς χειμασθέντων ἐπετίμησεν
[3, 5]	ἑξῆς τόν τε κατάλογον τῶν	μαθητῶν	ἐξαριθμούμενος, αὐτὸς ἑαυτῷ τὸ τοῦ
[3, 5]	πεπλάσθαι χρὴ Πρὸς τῶν αὐτοῦ	μαθητῶν,	ἢ ἐν τούτοις μὲν χρὴ
[3, 5]	τὸ ἦθος τῶν τοῦ Ἰησοῦ	μαθητῶν	θεασώμεθα. Αὐτόθεν μὲν οὖν ἄν
[3, 2]	ὁ Χριστὸς διὰ τῶν αὐτοῦ	μαθητῶν	κατήγγειλεν. Ὥστε Μωσέα μὲν εἰκότως
[3, 7]	ἢ διανοηθέντων τῶν τοῦ Ἰησοῦ	μαθητῶν,	μιᾶς προσθήκῃ λέξεως αὐτοῖς ὁ
[3, 5]	μὲν ὄντων ἀποστόλων, ἑβδομήκοντα δὲ	μαθητῶν,	μυρίου τε πλήθους τούτων ἐκτός,
[3, 7]	εὐτελεστάτων καὶ ἀγροίκων τοῦ Ἰησοῦ	μαθητῶν,	οὐκ ἐν ἀδήλοις που καὶ
[3, 5]	εἰπεῖν αἰτίαν τῶν τοῦ Ἰησοῦ	μαθητῶν	τῆς σὺν αὐτῷ διατριβῆς, καὶ
[3, 7]	ἦν ἄρα ὁ τῆς τῶν	μαθητῶν	τοῦ Ἰησοῦ διδασκαλίας τρόπος; ἆρα
[3, 5]	γάρ που ὧν παρ´ αὐτοῦ	μαθόντες	εἰς ἑτέρους ἐξήνεγκαν· παραγγελίαι δ´
[3, 3]	ἐξητασμένοις ἔγνωμεν, παρὰ τοῦ Χριστοῦ	μαθόντες,	ὅτι γεννητὸς ὁ κόσμος καὶ
[3, 3]	πρὸς τούτοις ἔγνωμεν, παρ´ αὐτοῦ	μαθόντες,	πολεμίας τινὰς καὶ ἐχθρὰς τοῦ
[3, 6]	ἐπιχειρήσεως, μηδὲν μηδαμῶς παρ´ ἑτέρων	μαθὼν	μηδ´ ἐκ παλαιῶν ἐρανισάμενος, πῶς
[3, 5]	τις ὀκνήσειεν τῶν εὖ φρονούντων	μαίνεσθαι	τὸν τοιοῦτον ἀποφήνασθαι, οὕτω καὶ
[3, 3]	οὐρανῶν βασιλείας καὶ σὺν θεῷ	μακαρίας	διαγωγῆς, τίνα ἂν πλανήσειεν, οὐχὶ
[3, 5]	ἂν θαυμάζοιντο καὶ αὐτοὶ καὶ	μακαρίζοιντο,	οἷα μαθηταὶ τοιοῦδε γενέσθαι ἠξιωμένοι.
[3, 2]	παριστὰς λευκότερον, τοῖς πρὸς αὐτοῦ	μακαριζομένοις	βασιλείαν οὐρανῶν κατήγγειλε. Καὶ ἄλλας
[3, 1]	τῶν παρ´ αὐτῷ μακαρισμῶν προτάττων	μακάριοι	οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι
[3, 2]	δὲ καὶ Ἰησοῦς ὁ Χριστός,	μακάριοι«	φησίν, οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ
[3, 5]	δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ,	μακάριος	εἶ Σίμων Βὰρ Ἰωνᾶ, ὅτι
[3, 1]	πτωχοῖς εὐηγγελίζετο, τῶν παρ´ αὐτῷ	μακαρισμῶν	προτάττων μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ
[3, 2]	θεοφιλῆ βίον ἐν ταύτῃ καὶ	μακαριστὸν	τοῖς τὸν νόμον φυλάξασιν ἐπηγγείλατο
[3, 7]	Σύρων ὡσαύτως, Καππαδόκων τε καὶ	Μακεδόνων,	καὶ Βιθυνῶν καὶ Ἑλλήνων, καὶ
[3, 4]	δέ ποτε καὶ αἱμορροοῦσα γυνὴ	μακραῖς	ἐτῶν περιόδοις πρὸς τοῦ πάθους
[3, 2]	τῆς οἰκουμένης ἐπισπαρέντα αὐτοῦ λόγον	μακρόβιον	ἐσόμενον καὶ εἰς τὸ ἀεὶ
[3, 2]	ἡ ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται σπέρμα	μακρόβιον.	Καὶ βούλεται κύριος ἀφελεῖν ἀπὸ
[3, 2]	ἡ ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται σπέρμα	μακρόβιον	Οὐ πᾶσι γὰρ ἐφεῖται τὸ
[3, 2]	τούτων ἡ ψυχὴ ὄψεται σπέρμα	μακρόβιον»	τὸ τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τὴν
[3, 2]	Οὐ πᾶσι γὰρ ἐφεῖται τὸ	μακρόβιον	τοῦ Χριστοῦ σπέρμα συνιδεῖν ἢ
[3, 6]	ἀμάχους τε καὶ ἀηττήτους εἰς	μακρὸν	ἐπιδεῖξαι αἰῶνα, τίς πώποτε γοήτων
[3, 2]	ἐπεὶ παραχρῆμα καὶ οὐκ εἰς	μακρὸν	μετὰ τὴν κατὰ τοῦ Χριστοῦ
[3, 4]	τὰ νῦν ὁ λόγος εἰς	μακρὸν	μῆκος ἐκτείνοιτο, ἐπὶ πᾶσιν ἐκκείσθω
[3, 3]	αὐτῷ λόγος, τοῖς δ´ ἐκ	μακροῦ	πάλαι θεοφιλέσιν Ἑβραίοις προσφιλής, ὥσπερ
[3, 5]	τούτοις σπουδάζειν καὶ τὸ ἦθος	μάλ´	εὐφυῶς ἐπικρύπτεσθαι προσχήματι σεμνῆς διδασκαλίας
[3, 7]	μου» Εἶτα καὶ θεσπίζει εὖ	μάλα	ἀκριβῶς τὸ μέλλον εἰπών· Δεῖ
[3, 5]	ἡμεῖς ἀδιαστρέπτως ἐπιλυώμεθα, μαρτυροῦντες εὖ	μάλα	ἀναιδῶς, ὅτι δὴ πᾶσιν ἡμῖν
[3, 2]	χρόνῳ ἐπισκιάζων τὴν πρόρρησιν, εὖ	μάλα	δὲ ἀκριβῶς τὴν τῶν προφητευομένων
[3, 0]	ἐξ ἐναργῶν τῶν ἀποτελεσμάτων αὐτίκα	μάλα	παραστήσομεν, πρῶτον ἀναγκαίως ἐκεῖνο θεωρήσαντες,
[3, 2]	πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν	μαλακίαν,	ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη. Οὗτος
[3, 2]	πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν	μαλακίαν,	ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη Τί
[3, 2]	πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν	μαλακίαν»	νῦν μετὰ τὸν θάνατον αὐτοῦ
[3, 5]	ὅστις ποτὲ ἦν, πάντων ἡμεῖς	μάλιστα	ἀκριβῶς ἴσμεν, οἷα μύσται τῶν
[3, 3]	τοῦ Τυανέως θεολογίας> Οὕτως τοίνυν	μάλιστα	ἄν τις τὴν προσήκουσαν ἐπιμέλειαν
[3, 6]	πατέρα τιμῶν καὶ σέβων τὰ	μάλιστα	ἀποδείκνυται ἐκ τῶν περὶ αὐτοῦ
[3, 7]	ἀφανέσι τόποις, ἀλλ´ ἐν ταῖς	μάλιστα	διαπρεπεστάταις πόλεσιν ἱδρυθεῖσαι, ἐπ´ αὐτῆς
[3, 3]	λόγος, καὶ φιλοσόφων δὲ οἱ	μάλιστα	διαφανεῖς τοῖς αὐτοῖς συνηνέχθησαν, γεννητὸν
[3, 3]	φεύγειν πεπαιδεύμεθα, εἰ καὶ ὅτι	μάλιστα	θεῶν προσηγορίας καὶ τιμὰς ἑαυτοῖς
[3, 3]	πρόπαλαι παῖδες Ἑβραίων, τῶν δὴ	μάλιστα	καὶ πρὸς τῶν χρησμῶν ἐπὶ
[3, 5]	καὶ σταυροὶ καὶ θῆρες, ὧν	μάλιστα	προθυμητέον καὶ τοῖς κακοῖς ὁμόσε
[3, 7]	ἐν ἀνθρώπου μορφῇ καὶ σχήματι	μᾶλλον	δ´ ἐν αὐτῇ σαρκὶ καὶ
[3, 5]	καὶ πάσης αἰσχρᾶς ἐπιθυμίας πειρᾶσθαι,	μᾶλλον	δὲ μηδὲ ὀργίζεσθαι δι´ ἄκραν
[3, 5]	καὶ ἀπαίδευτοι καὶ παντελῶς ἰδιῶται,	μᾶλλον	δὲ ὅτι καὶ βάρβαροι, καὶ
[3, 2]	δὴ πάντα παρέστη καὶ ἔτι	μᾶλλον	διὰ τῶν ἑξῆς παραστήσεται ἐπὶ
[3, 5]	ἑτέρου θάνατον, ὃν ἀκριβῶς πάντων	μᾶλλον	ἐγίνωσκον οὐδενὸς μὲν αὐτοῖς, ὡς
[3, 5]	ἐχόμενοι τοῦ Ἰησοῦ, παρέμενον ἔτι	μᾶλλον	εἰς πάντας αὐτόν τε καὶ
[3, 5]	ψεύδεσθαι προελομένους τὰ λυπηρὰ χρῆν	μᾶλλον	ἐκφυγεῖν, ἤτοι διὰ σιωπῆς, ἢ
[3, 5]	αὐτοῦ σκυθρωποῖς διηγήμασι φαίνονται, πολὺ	μᾶλλον	ἐν τοῖς ἐνδοξοτέροις εἶεν ἂν
[3, 5]	Πέτρος εἶπεν· Πειθαρχεῖν δεῖ θεῷ	μᾶλλον	ἢ ἀνθρώποις» Μετὰ δὲ ταῦτα
[3, 2]	πολλὰ τὰ τέκνα τῆς ἐρήμου	μᾶλλον	ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα·
[3, 5]	ἀνθρώπων γενέσθαι ἀσμένως αὐτοὶ θνῄσκειν	μᾶλλον	ᾑροῦντο ἢ τῆς ὑπὲρ αὐτοῦ
[3, 2]	ἐξ εὐωνύμων Ὡσαύτως δὲ καὶ	μᾶλλον	θεοπρεπέστερον Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ
[3, 3]	τίνα ἂν πλανήσειεν, οὐχὶ δὲ	μᾶλλον	προτρέψαιτο σπεύδειν μὲν ἐπ´ ἀρετὴν
[3, 2]	ἔρημον θεοῦ ψυχὴν ἢ καὶ	μᾶλλον	τὴν ἐξ ἐθνῶν ἐκκλησίαν εὐαγγελίζεται,
[3, 3]	ὑφαρπάζουσιν, ταύτης δ´ οὖν ἔτι	μᾶλλον	τῆς θεομαχίας καὶ τῆς θεοεχθρίας
[3, 6]	γένοιτό σοι τούτων ἀξιόπιστος ὁμολογία	μᾶλλον	τῆς τοῦ καθ´ ἡμῶν πολεμίου
[3, 5]	μεμαθηκότας. ταύτῃ δ´ οὖν καὶ	μᾶλλον	τιμητέον αὐτόν, εἰ μηδὲν ἡμᾶς
[3, 7]	τούτῳ πῶς οὐκ ἂν προσέθεντο	μᾶλλον,	τὸ ἐναντίον ἄπιστον εἶναι καὶ
[3, 5]	μετὰ τὴν τελευτήν, καὶ πολὺ	μᾶλλον	τότε ἢ πρότερον, αὐτὸν τεθειάκασιν,
[3, 5]	θεῖον εὐσεβείας ἕνεκα τυχεῖν, ἔτι	μᾶλλον	τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς παραδόξοις
[3, 2]	Γέγραπται δ´ οὖν· Καὶ ἰδοὺ	Μαρία	λεπρῶσα ὡσεὶ χιών καὶ μετ´
[3, 5]	πικρῶς. Εὕροις δ´ οὖν τὸν	Μάρκον	ἱστοροῦντα περὶ αὐτοῦ τάδε· καὶ
[3, 5]	εἰκότως παρασιωπᾶσθαι ἠξίου· διὸ καὶ	Μάρκος	αὐτὰ παρέλιπεν. τὰ δὲ κατὰ
[3, 5]	Ἰωάννης, οὐδέ γε Λουκᾶς, οὐδὲ	Μάρκος,	αὐτὸς δὲ Ματθαῖος τὸν ἑαυτοῦ
[3, 5]	γραφὴν δι´ εὐλαβείας ὑπερβολήν. τούτου	Μάρκος	γνώριμος καὶ φοιτητὴς γεγονὼς ἀπομνημονεῦσαι
[3, 5]	εὐθέως ἐκ δευτέρου ἀλέκτωρ ἐφώνησεν»	Μάρκος	μὲν ταῦτα γράφει, Πέτρος δὲ
[3, 5]	Πέτρῳ ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ, ὁ	Μάρκος	μηδενὸς τούτων μνημονεύσας, ὅτι μηδ´
[3, 5]	Θωμᾶν ἐπαγαγών, ὥσπερ καὶ ὁ	Μάρκος	πεποίηκεν. Ἔχουσιν δὲ αὐτοῦ αἱ
[3, 5]	αὐτοῦ» Οὐ γὰρ παρῆν ὁ	Μάρκος	τοῖς ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ λεχθεῖσιν,
[3, 5]	μαρτυρεῖ· πάντα γὰρ τὰ παρὰ	Μάρκῳ	τῶν Πέτρου διαλέξεων εἶναι λέγεται
[3, 5]	ἔργοις καὶ ξενιζούσῃ κέχρητο διδασκαλίᾳ;	μαρτυρεῖ	δὲ καὶ ἡ τῶν Πράξεων
[3, 7]	Πράξεων συνῳδὰ τούτοις καὶ σύμφωνα	μαρτυρεῖ·	ἔνθα ἱστοροῦνται καὶ αὐτοὶ τῇ
[3, 2]	ἡμέρας ἐνήστευσεν, ὡς ἡ γραφὴ	μαρτυρεῖ,	λέγουσα καὶ ἦν ἐκεῖ Μωσῆς
[3, 5]	Πέτρος δὲ ταῦτα περὶ ἑαυτοῦ	μαρτυρεῖ·	πάντα γὰρ τὰ παρὰ Μάρκῳ
[3, 5]	τοίνυν καὶ κατὰ τὸν ἱστορικὸν	μαρτυρεῖται	οὐ μόνον τοὺς δώδεκα ἀποστόλους
[3, 6]	τὸ μάθημα κατορθώσεως εἶεν ἂν	μάρτυρες·	γεωμετρικοὶ δὲ τὸν ἄρχοντα τίνα
[3, 6]	γόητος ἀνδρὸς μέγιστοι ἂν εἶεν	μάρτυρες	οἱ φοιτηταί, τὰ ὅμοιά που
[3, 6]	μεταδεδώκασιν, ὧν καὶ αὐτοὶ τυγχάνομεν	μάρτυρες	συγγενόμενοι τοιούτοις, καὶ αὐτοῖς ἔργοις
[3, 6]	ἰδίου αἵματος τὰ περὶ αὐτοῦ	μαρτυρηθέντα	αὐτοῖς πιστωσάμενοι; Ἔτι πρὸς τούτοις
[3, 5]	ἐπὶ πᾶσιν ὑπὸ τοῦ θεοῦ	μαρτυρηθέντων,	ὃς τὸν ὑπ´ αὐτῶν καταγγελθέντα
[3, 5]	πάντων θαυμαστὴν συμφωνίαν ἐπιδεδειγμένων καὶ	μαρτυρησάντων	γε τοῖς ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ
[3, 5]	καὶ τῷ ἐξ Ἑβραίων Ἰωσήπῳ	μάρτυρι	χρήσασθαι, ὃς ἐν τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ
[3, 5]	αὐτῶν ἐν πᾶσιν αὐτοῖς ὁμόφωνος	μαρτυρία,	ἡ μέχρι θανάτου ὁμοφροσύνη; ἀνδρὶ
[3, 5]	τυγχάνει περὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	μαρτυρία.	Οὐδὲν δὲ κωλύει οἷον ἐκ
[3, 7]	ἀξιόπιστον εἰς τὴν τῶν λεγομένων	μαρτυρίαν·	πλὴν ἀλλ´ ἔδοξεν ἂν πιθανώτερον
[3, 5]	καὶ τὴν περὶ τοῦ διδασκάλου	μαρτυρίαν	σύμφωνον ὡς ἀφ´ ἑνὸς στόματος
[3, 5]	ᾑροῦντο ἢ τῆς ὑπὲρ αὐτοῦ	μαρτυρίας	ἀγαθῆς ἐξίστασθαι; εἰ δὴ οὖν
[3, 5]	τιμωριῶν εἶδος ὑπὲρ τῆς αὐτοῦ	μαρτυρίας	ἀναδέχεσθαι, οὐκ ὂν τοῦτο τῆς
[3, 5]	ἐκ τῆς περὶ τοῦ Ἰησοῦ	μαρτυρίας,	διὸ καὶ ἀδεῶς ἐπὶ τὸ
[3, 5]	αὐτῶν καὶ δίχα τῆς αὐτῶν	μαρτυρίας	μυρία ὁμολογεῖται πλήθη Ἰουδαίων τε
[3, 5]	Ἰησοῦ ἐδικαίου δι´ οἰκείας προφέρειν	μαρτυρίας.	τίνα δὲ ἦν τὰ πρὸς
[3, 7]	ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ εἰς	μαρτύριον	πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν» Ὁ δὲ
[3, 7]	ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ εἰς	μαρτύριον	τοῖς ἔθνεσιν, καὶ βάρβαροι καὶ
[3, 2]	Σινᾶ, τὰς δύο πλάκας τοῦ	μαρτυρίου,	πλάκας λιθίνας γεγραμμένας τῷ δακτύλῳ
[3, 7]	τὴν ἐν ἀνθρώποις οἰκονομίαν ἐπιτελέσαι	μαρτυροῦντα;	Καὶ σὺ δ´ ἂν αὐτὸς
[3, 5]	καὶ τοῦτον ἡμεῖς ἀδιαστρέπτως ἐπιλυώμεθα,	μαρτυροῦντες	εὖ μάλα ἀναιδῶς, ὅτι δὴ
[3, 5]	σεμνὰ καὶ ἐπίδοξα περὶ αὐτοῦ	μαρτυροῦντες,	παρὸν ἑκάστῳ ζῆν ἀπραγμόνως καὶ
[3, 6]	αὐτοῦ πεποιηκότων, τί ἄλλο ἢ	μαρτυρούντων	ἐστὶ καὶ ὁμολογούντων θεῖον ἀληθῶς
[3, 6]	σοφίαν καὶ εἰς οὐρανοὺς ἄνοδον	μαρτυρούντων.	τίς δ´ ἂν γένοιτό σοι
[3, 6]	σωφροσύνην, ὁπότε πάλιν οἱ μαθηταὶ	μαρτυροῦσι	παραινεῖν μηδ´ ἐμβλέπειν μετ´ ἐπιθυμίας
[3, 7]	ἣν καὶ τὰ ἱερὰ λόγια	μαρτυροῦσιν	αὐτῷ, θεοῦ λόγον καὶ θεοῦ
[3, 5]	ἐν ταῖς κοιναῖς ἀμφισβητήσεσιν τῶν	μαρτύρων	συμφωνία κυροῖ τὸ ἀμφιγνοούμενον (ἐπὶ
[3, 5]	δ´ οὖν δύο καὶ τριῶν	μαρτύρων	συνίσταται πᾶν ῥῆμα» πῶς οὐκ
[3, 1]	τὸ εὐαγγέλιον ἐκήρυττον. Τοῦ δηλωθέντος	μάρτυς	ἂν εἴη ῥήμασιν αὐτοῖς Ἡσαΐας,
[3, 5]	καὶ λυπεῖ μηδενὸς εὐλόγου χάριν	μάστιγας	καὶ βασάνους κατὰ τοῦ σώματος
[3, 5]	τὰς πληγὰς τὰς κατὰ προσώπου,	μάστιγάς	τε κατὰ νώτου, καὶ τὸν
[3, 7]	τὰς προσηκούσας ἐξέτινον δίκας, θεηλάτοις	μάστιξιν	οἰστρούμενοι καὶ πᾶν τὸ σῶμα
[3, 5]	ἐλπίδα κτήσασθαι, εἰκῆ δὲ καὶ	μάτην	πλανᾶσθαι καὶ πλανᾶν; τοῦτο γὰρ
[3, 5]	καὶ Φίλιππον καὶ Βαρθολομαῖον καὶ	Ματθαῖον	καὶ Θωμᾶν» Οὕτως μὲν τὸν
[3, 5]	καὶ Θωμᾶν» Οὕτως μὲν τὸν	Ματθαῖον	ὁ Λουκᾶς ἐτίμησεν, καθ´ ἃ
[3, 5]	ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον,	Ματθαῖον	ὀνόματι, καὶ εἶπεν αὐτῷ, ἀκολούθει
[3, 5]	ἦν τὰ πρὸς αὐτὸν λεχθέντα	Ματθαῖος	δηλοῖ διὰ τούτων· Ὑμεῖς δὲ
[3, 5]	ὁ τελώνης» Οὕτως μὲν ὁ	Ματθαῖος	δι´ ὑπερβολὴν ἐπιεικείας τὸ φιλάληθες
[3, 5]	ἕτερον στῖφος τῶν συκοφαντῶν μεταβήσομαι.	Ματθαῖος	ὁ ἀπόστολος τὸν πρότερον βίον
[3, 5]	Φίλιππος καὶ Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς καὶ	Ματθαῖος	ὁ τελώνης» Οὕτως μὲν ὁ
[3, 5]	Λουκᾶς, οὐδὲ Μάρκος, αὐτὸς δὲ	Ματθαῖος	τὸν ἑαυτοῦ στηλιτεύων βίον, καὶ
[3, 5]	Ἄκουε γοῦν Λουκᾶ, πῶς τοῦ	Ματθαίου	μνημονεύσας οὐ τελώνην ὀνομάζει, οὐδ´
[3, 5]	δὲ ὅμοιον εὕροις ἂν τῷ	Ματθαίῳ·	ἐν μὲν γὰρ ταῖς ἐπιστολαῖς
[3, 5]	τὸν Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν Ἰωάννου	μαχαίρᾳ»	τόν τε Πέτρον ὁ αὐτὸς
[3, 2]	ᾅδου τὴν ψυχήν μου, ἔσωσάς	με	ἀπὸ τῶν καταβαινόντων εἰς λάκκον»
[3, 2]	μηδὲ ὀμνύναι νομοθετεῖ. Καὶ τί	με	δεῖ μηκύνειν τὸν λόγον εἰς
[3, 5]	προηγουμένους ἀμνησικάκως φέρειν. Καὶ τί	με	δεῖ συναγαγεῖν πάνθ´ ὅσα ὁ
[3, 2]	λάκκον» καὶ πάλιν· ὁ ὑψῶν	με	ἐκ τῶν πυλῶν τοῦ θανάτου,
[3, 1]	ἐπ´ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέν	με	εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς, ἀπέσταλκέν με κηρῦξαι
[3, 2]	καὶ φήσαντος· Ἐὰν θέλῃς, δύνασαί	με	καθαρίσαι ἀπεκρίνατο· Θέλω, καθαρίσθητι. Καὶ
[3, 1]	ἔχρισέν με εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς, ἀπέσταλκέν	με	κηρῦξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς
[3, 5]	διὰ τούτων· Ὑμεῖς δὲ τίνα	με	λέγετε εἶναι; ἀποκριθεὶς δὲ Σίμων
[3, 2]	ἐπὶ τῆς θαλάσσης ἐταράχθησαν καὶ	με?	ὸ τοῦ πλοίου Πέτρος περιεπάτησεν
[3, 1]	δι´ ὧν ἔφασκεν· Δεῦτε πρός	με	πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι,
[3, 2]	φησιν ὁ θεός· Αὐτὸς ἐπικαλέσεταί	με,	πατήρ μου εἶ σύ Κἀγὼ
[3, 2]	ἑξῆς ἐπιλέγει· Κύριος εἶπεν πρός	με,	υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ
[3, 5]	ἔνοχος ἁλίσκηται πλημμελήμασιν. Καὶ τί	με	χρὴ μυρία συναγαγεῖν τὸ τῶν
[3, 3]	πλάνος ἐνδίκως ὀνομασθείη; καὶ τί	με	χρὴ πλείονα νῦν λέγειν, παρὸν
[3, 5]	κακίας καὶ αὐτοδίδακτον αὐτῆς· ἐπὶ	μέγα	δὲ πλαστοῖς ῥήμασιν ἐπαιρόντων τὸν
[3, 6]	τοῦ τρόπου· σωφροσύνης δὲ αὐτοῦ	μέγα	δεῖγμα ἦν κἀκείνη ἡ διδασκαλία,
[3, 4]	κἄπειτα ἐπὶ τοῦ ἰκρίου φωνήσας	μέγα,	καὶ τῷ πατρὶ παρατιθεὶς τὸ
[3, 5]	τοὺς πολλοὺς ἐφρόνει, οὐδὲν δὲ	μέγα	οὐδὲ τῆς ἀναστάσεως ἄξιον ἐπήγετο,
[3, 2]	ἤ τινα ἄλλως τῶν τὰ	μεγάλα	κατὰ τὸν βίον δυναμένων τὸν
[3, 3]	τῶν νέων φιλοσόφων παῖδες τὰ	μεγάλα	ὠφελημένοι τῷ δόγματι συνηρέσθησαν. Σεμνύνονταί
[3, 6]	τοὺς πολλοὺς εἰδέναι καὶ ἔχειν	μεγαλαυχούμενος·	ὁ δὲ σωτὴρ καὶ κύριος
[3, 2]	τῇ θαλάσσῃ, καὶ ἐγένετο γαλήνη	μεγάλη»	Πάλιν Μωσέως ἀπὸ τοῦ ὄρους
[3, 6]	Καὶ μὴν παντὸς ἐπαγγελλομένου τι	μέγας	ἔλεγχος ἡ τῶν φοιτητῶν συνουσία.
[3, 5]	ἱστορία δὲ κατέχει ὡς καὶ	μεγίστη	τις ἦν ἐκκλησία Χριστοῦ ἐν
[3, 6]	αὐτὰ δὲ καὶ γόητος ἀνδρὸς	μέγιστοι	ἂν εἶεν μάρτυρες οἱ φοιτηταί,
[3, 6]	πρᾶγμα, καὶ ἦν ὡς ἀληθῶς	μέγιστον,	ἀδύνατον δ´ ἦν αὐτῷ λέγειν
[3, 4]	σωτῆρος ἡμῶν ἐνθέου δυνάμεως δεῖγμα	μέγιστον	ἐπικομιζομένη. Ἄλλος δέ τις βασιλικὸς
[3, 3]	ἐξ ἡμῶν ὠφελημένοι, ἐπεὶ καὶ	μεθ´	ἡμᾶς γεγόνασι τοῖς χρόνοις, λέγω
[3, 2]	καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ	μεθ´	ἡμῶν ὁ θεός τοῦτο γὰρ
[3, 3]	τε ὄντι καὶ κεχωρισμένῳ πάντων,	μεθ´	ὃν γνωρίζεσθαι τοὺς λοιποὺς ἀναγκαῖον,
[3, 7]	γοῦν αὐτοῖς· Καὶ ἰδοὺ ἐγὼ	μεθ´	ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας,
[3, 4]	ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς λογικωτέρας	μεθόδου,	ἣν προσάγειν εἰώθαμεν τοῖς οὐ
[3, 7]	οἰκείαν αὖθις ἀπελάμβανον ἐλευθερίαν, εἰς	μεῖζον	ὁσημέραι δι´ αὐτῶν ἐκλάμποντος τοῦ
[3, 2]	ἴασαι αὐτήν Ὡσαύτως δὲ καὶ	μείζονι	δυνάμει ἐξουσίας ὁ Χριστὸς τοῦ
[3, 7]	ἐπὶ πάντων ἔργον ἦν, τὸ	μείζονι	φόβῳ τῆς ἀνωτάτω ἀρχῆς τοὺς
[3, 7]	ἐν ἀγορᾷ στάντες καὶ βοῇ	μείζονι	χρησάμενοι συνεκάλουν τοὺς παριόντας κἄπειτα
[3, 7]	κατὰ πόλεις δεισιδαιμόνων φόβῳ τῆς	μείζονος	ἀρχῆς καταστείλαντος. Λόγισαι γὰρ ὡς,
[3, 7]	θεσπίζει εὖ μάλα ἀκριβῶς τὸ	μέλλον	εἰπών· Δεῖ γὰρ κηρυχθῆναι τὸ
[3, 7]	δόξειεν ἄν τισιν εἶναι τὸ	μέλλον	λέγεσθαι ὑφ´ ἡμῶν. τὸν γὰρ
[3, 0]	παρ´ αὐτοῖς γραφαί, προλαβοῦσαι τὸ	μέλλον,	τῆς ἡμετέρας διὰ Χριστοῦ γενομένης
[3, 2]	ὡς πᾶσιν ἀνθρώποις τὴν τῶν	μελλόντων	ἀγαθῶν παρουσίαν εὐηγγελίζετο, ἱκανῶς ἔχει
[3, 5]	ἦν καὶ τὰ περὶ τῶν	μελλόντων	διὰ τὸ ὄνομα αὐτοῦ συμβήσεσθαι
[3, 1]	προφητῶν τὸ θαῦμα τῆς τῶν	μελλόντων	προγνώσεως, καὶ τῶν προρρήσεων τὰ
[3, 3]	τούτοις δικαιωτηρίου συνεχῶς ὑπομιμνήσκων καὶ	μελλούσης	ἔσεσθαι κρίσεως, κολάσεις τε καὶ
[3, 5]	ἀληθὲς παρ´ αὐτοῦ μηδ´ ὠφέλιμον	μεμαθηκότας.	ταύτῃ δ´ οὖν καὶ μᾶλλον
[3, 6]	διδάσκαλος, οὐδέ γε ῥήτωρ μὴ	μεμαθηκώς,	οὐδ´ αὐτοφυὴς ἰατρός, οὐδὲ τέκτων,
[3, 2]	τῶν ἡμετέρων ἁμαρτιῶν· ἐπεὶ καὶ	μεμαλάκισται	διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, ὅπως
[3, 2]	διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, καὶ	μεμαλάκισται	διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν· παιδεία
[3, 1]	εὐαγγελίου διὰ τῶν προφητικῶν φωνῶν	μεμαρτυρημένον,	ἔχεις τε λευκὰς καὶ ἐναργεῖς
[3, 3]	πρὸς τῶν χρησμῶν ἐπὶ σοφίᾳ	μεμαρτυρημένων,	ἐπὶ μόνον τὸν πάντων δημιουργὸν
[3, 6]	ἑαυτοῦ μαθηταῖς, ὡς πρὸς αὐτῶν	μεμαρτύρηται,	εἰρηκώς· Μὴ κτήσησθε χρυσὸν μηδ´
[3, 5]	ἀληθοῦς. Καὶ τοῦθ´ ἡμῖν ἤδη	μεμελετήσθω.	Ψευδώμεθα δὴ πάντες ὁμοῦ συμφώνως,
[3, 5]	ὅπως διαρρήδην ἐπ´ ὀνόματος αὐτοῦ	μέμνηται	ἐν τῷ πρὸς αὐτοῦ γραφέντι
[3, 5]	κατὰ τοὺς Πιλάτου χρόνους ἱστορῶν	μέμνηται	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐν τούτοις·
[3, 2]	καὶ τῆς κληρονομίας τοῦ Χριστοῦ	μέμνηται	τῷ δευτέρῳ συμφώνως ψαλμῷ, δι´
[3, 3]	ἔνδον, ὅταν πάθει ψυχῆς ᾖ	μεμολυσμένος)	διὰ δὲ σιγῆς καθαρᾶς καὶ
[3, 7]	διὰ τί ἐκολάσθη, ἔχρησεν· Σῶμα	μὲν	ἀδρανέσιν βασάνοις αἰεὶ προβέβληται· ψυχὴ
[3, 7]	εἰ ἔστιν θεός, φησίν· Ὅττι	μὲν	ἀθανάτη ψυχὴ μετὰ σῶμα προβαίνει
[3, 6]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν μαθηταί, πάσας	μὲν	αἰκίας ἀνατλάντες, πάσας δὲ βασάνων
[3, 2]	μώλωπι αὐτοῦ ἰαθῶμεν. Καὶ τὰ	μὲν	αἴτια, ὧν παρ´ ἀνθρώποις πείσεται
[3, 2]	γῇ διψώσῃ ἀνθ´ οὗ ὁ	μὲν	Ἀκύλας ἡρμήνευσεν οὕτως· Καὶ ἀναρρηθήσεται
[3, 5]	κατορθώμασι βοηθέντων συνεγράψαντο. ἢ τοῖς	μὲν	ἄλλοις πιστεύειν εὔλογον, μόνοις δὲ
[3, 2]	οὖν διὰ τῶν τοσούτων οὐδεὶς	μὲν	ἄλλος μόνος δὲ ὁ σωτὴρ
[3, 6]	εἰσέτι νῦν μυρίους, ὧν πλεῖστα	μὲν	ἀνδρῶν τυγχάνει πλήθη, παραταξαμένων μὲν
[3, 5]	γέγονεν, τὸ γράφειν ὅτι μηδὲν	μὲν	ἀνθρώπινον μηδὲ θνητὸν περὶ αὐτὸν
[3, 5]	ἑαυτῶν στηλιτεύοντες, πῶς οὐ φιλαυτίας	μὲν	ἁπάσης καὶ ψευδολογίας ἐκτὸς γεγονέναι
[3, 4]	τοῖς ἐπιβουλεύουσι τὸ σῶμα, ἀνωρθοῦτο	μὲν	ἀπὸ γῆς αὐτίκα, κἄπειτα ἐπὶ
[3, 2]	κύριον ἡμῶν συμπεπερασμένα. Ἀλλὰ ταῦτα	μὲν	ἀπὸ τῶν ἱερῶν λογίων τοῖς
[3, 6]	ἑαυτοῦ μοχθηρίᾳ πράττων, καὶ θεὸν	μὲν	ἀρνήσεται καὶ θεοῦ πρόνοιαν καὶ
[3, 1]	καὶ ἐναργεῖς ἀποδείξεις, ἐκ τίνος	μὲν	ἄρξεται τὸ εὐαγγέλιον, ὅτι δὴ
[3, 2]	προφητευόμενον· τούτου δὲ ἐπιστάντος καταλυθήσεσθαι	μὲν	αὐτίκα τὴν Ἰουδαίων ἀρχήν, αὐτὸν
[3, 5]	ἀκριβῶς πάντων μᾶλλον ἐγίνωσκον οὐδενὸς	μὲν	αὐτοῖς, ὡς ἂν φαίη τις,
[3, 5]	κατὰ πόλιν διδάσκειν, καὶ τοὺς	μὲν	αὐτῶν τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν καὶ
[3, 7]	τοῦ Ἰησοῦ προσαγηοχέναι· καὶ τινὰ	μὲν	αὐτῶν τὸν Ἑρμῆν εἶναι, τινὰ
[3, 5]	περὶ αὐτὸν γέγονεν, ἀλλ´ ὁ	μὲν	ἀφανὴς ἦν καταγελάσας αὐτῶν τοῦ
[3, 5]	πάσης δὲ κακίας διδάσκαλον; ἀνὴρ	μὲν	γὰρ λογισμοῦ καὶ ἀρετῆς μέτοχος
[3, 6]	ἀναπέμπειν χρὴ τὰ αἴτια; εἰ	μὲν	γὰρ μηδενὸς διδάξαντος αὐτὸς πρῶτος
[3, 5]	Μωσέως παρηγγελμένων κρείττονα φρονεῖν. τὸν	μὲν	γὰρ οἷα προχείροις εἰς ἀνδροφονίας
[3, 5]	εὕροις ἂν τῷ Ματθαίῳ· ἐν	μὲν	γὰρ ταῖς ἐπιστολαῖς αὐτοῦ οὐδὲ
[3, 7]	τοὺς τοιούσδε καιροὺς εἰωθότα; οἱ	μὲν	γὰρ τῆς εὐσεβείας ἀθληταὶ τὸ
[3, 6]	αἱρήσεται τὰ ἀσύνακτα συνάγειν; γόης	μὲν	γάρ τις ὡς ἀληθῶς ἀνόσιος
[3, 5]	ταῦτα φάναι καὶ προσποιήσει· βούλεσθαι	μὲν	γὰρ τοὺς ὑπηκόους καὶ φονεύειν
[3, 7]	ἐπονείδιστον θάνατον τοῦ καταγγελλομένου; εἰ	μὲν	γάρ, τοῦτον ἐπικρυψάμενοι καὶ μὴ
[3, 6]	βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» Πάλιν ὁ	μὲν	γόης καὶ ἀληθῶς λαοπλάνος πάντα
[3, 6]	τοῖς οἰκείοις λόγοις. Πάλιν ὁ	μὲν	γόης καὶ ὡς ἀληθῶς πλάνος
[3, 4]	πρὸς αὐτοῦ φάσκουσιν, ἢ γεγονέναι	μέν,	γοητείᾳ δὲ ἄλλως ἐπὶ πλάνῃ
[3, 6]	περὶ ψυχῆς ἀθανασίας λόγους; εἰ	μὲν	δὴ τοιαῦτά τινα ἦν ἰδεῖν
[3, 5]	τοῖς τοιοῖσδε· Ἄνδρες φίλοι, τὸν	μὲν	δὴ χθὲς καὶ πρώην ἀπατεῶνα
[3, 5]	κόσμος χαρήσεται» πῶς οὐκ αὐτοὶ	μὲν	δῆλοι τὸν τρόπον, ὅτι δὴ
[3, 5]	διδάσκαλον ἐπεγράφοντο μαθημάτων; ἢ τοῦτο	μὲν	δῆλον; πάντως γάρ που ὧν
[3, 2]	γενέσεως αὐτοῦ τὸ θαῦμα ποτὲ	μὲν	δι´ αἰνιγμάτων, ποτὲ δὲ καὶ
[3, 5]	τὸν ἐναντίον. Ἔστω γὰρ ὁ	μὲν	διδάσκαλος, οἱ δὲ μαθηταί· εἶθ´
[3, 5]	ἀπομνημονεύματα. Οἱ δὴ οὖν τὰ	μὲν	δόξαντα αὐτοῖς ἀγαθὴν φέρειν φήμην
[3, 5]	δεῖ συναγαγεῖν πάνθ´ ὅσα ὁ	μὲν	ἐδίδασκεν, οἱ δ´ ἐμάνθανον; παρῄνει
[3, 2]	αὐτοῦ μαθητῶν κατήγγειλεν. Ὥστε Μωσέα	μὲν	εἰκότως πρῶτον καὶ μόνον εὐσεβείας
[3, 7]	πράττειν ἐνεδίδου τὸ καταθύμιον, ὁμοῦ	μὲν	εἰς ἔνδειξιν τῶν τῆς εὐσεβείας
[3, 2]	βασιλέως αὐτῶν καταστάντος. Καὶ οἱ	μὲν	ἐκλελοίπεσαν, ὁ δὲ προσδοκία τῶν
[3, 7]	ἔθνεσιν» Ὁ δὲ λόγος εἴρητο	μὲν	ἐν γωνίᾳ γῆς τότε, καὶ
[3, 3]	οὐχὶ δὲ μᾶλλον προτρέψαιτο σπεύδειν	μὲν	ἐπ´ ἀρετὴν τῶν προσδοκωμένων ἕνεκα
[3, 2]	καὶ Θηλάζον παιδίον. Ἀλλὰ ταῦτα	μὲν	ἐπεσκιασμένως ᾐνίξατο· γυμνότερον δὲ ὁ
[3, 2]	Μωσεῖ φερομένοις διαστέλλων, καὶ τὸ	μὲν	Ἔσται ὁ ἀνιστάμ? θνη ἐλπιοῦσι
[3, 5]	ἀποδοχῆς αὐτοὺς ἀξίους κρίνειεν, ἄνδρας	μὲν	εὐτελεῖς ὁμολογουμένως καὶ τὸν λόγον
[3, 4]	ἴασιν ἀφθόνως δωρούμενος. Καὶ ποτὲ	μὲν	ἔφησεν παραλυτικῷ· Ἀναστὰς ἆρον τὸν
[3, 6]	οὐχ ἕπεται τούτοις τὸ μηδὲν	μὲν	ἡγεῖσθαι κατὰ γοητείαν αὐτὸν τῶν
[3, 5]	δουλοπρεπεστάτοις, αὐτοὺς δὲ δεῖν τούτους	μὲν	ἡγεῖσθαι μὴ προσήκειν αὐτοῖς τοὺς
[3, 3]	θεοσεβοῦς πολιτείας ἀποδεῖξαι. Ἀλλὰ τὰ	μὲν	ἠθικώτερα τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ τοιαῦτα.
[3, 6]	τὰ Ἰησοῦ φρονοῦντες ἐπιτηδεύομεν, θᾶττον	μὲν	θανάτῳ τὴν ψυχὴν ἢ δαίμοσιν
[3, 3]	τὸ θεῖον τιμᾶν διετάξατο, ταπεινὰ	μὲν	καὶ γεώδη ταῦτα καὶ τῆς
[3, 6]	πάντας ἀδύνατον λέγειν» Ἀλλ´ ἐκείνῳ	μὲν	καὶ ἔργον εὑρεῖν ἐδόκει τὸ
[3, 4]	παραδόξων γέγονεν ποιητὴς ἔργων, τοτὲ	μὲν	λεπροὺς τὸ σῶμα δυνάμει θείᾳ
[3, 5]	ἔχουσιν ἀποδιδόναι, δι´ ἣν οἱ	μὲν	μαθηταί, ὁ δὲ διδάσκαλος ἐχρημάτισαν.
[3, 5]	ὡς ἐν ὑποθέσει λόγου ὁ	μὲν	μὴ τὰ προλελεγμένα διδασκέτω, τὰ
[3, 5]	καὶ Ματθαῖος ὁ τελώνης» Οὕτως	μὲν	ὁ Ματθαῖος δι´ ὑπερβολὴν ἐπιεικείας
[3, 5]	ἐψεύσαντο καὶ ἔφησαν, ὅτι Ἰούδας	μὲν	ὁ προδοὺς αὐτὸν φιλήματι, τολμήσας
[3, 3]	ὁντιναοῦν μόνος ἀνθρώπων, εἰ θεῷ	μέν,	ὃν δὴ φαμὲν τοῦτον, ἑνί
[3, 5]	νομίζειν συμφώνως ἅπαντας ψεύσασθαι, δώδεκα	μὲν	ὄντας τὸν ἀριθμὸν τοὺς ἐκκρίτους,
[3, 5]	καὶ ἐπὶ τῶνδε συσταίη, δώδεκα	μὲν	ὄντων ἀποστόλων, ἑβδομήκοντα δὲ μαθητῶν,
[3, 5]	κακίας ἀποτέμνοντας βλαστήματα, καὶ κρατεῖν	μὲν	ὀργῆς καὶ πάσης αἰσχρᾶς ἐπιθυμίας
[3, 2]	ὁ Ἡσαΐας παρίστησι· δι´ αἰνιγμάτων	μέν,	ὅταν λέγῃ· Κύριε, τίς ἐπίστευσε
[3, 7]	οἱ εὐσεβεῖς, χωρήσας. Ὥστε τοῦτον	μὲν	οὐ βλασφημήσεις, ἐλεήσεις δὲ τῶν
[3, 6]	δὲ ἐπιχειρῆσαι, ἀλλ´ οὐδ´ ἐπεχείρησεν	μέν,	οὐ κατώρθωσεν δέ, ἑνὶ δὲ
[3, 6]	καὶ κύριος ἡμῶν οὐκ ἐνενόησεν	μέν,	οὐ τετόλμηκεν δὲ ἐπιχειρῆσαι, ἀλλ´
[3, 2]	καὶ πρὸς τούτους ἀποκρινώμεθα, οἴκοθεν	μὲν	οὐδέν, ἐξ αὐτῶν δὲ τῶν
[3, 5]	τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν θεασώμεθα. Αὐτόθεν	μὲν	οὖν ἄν τις εὖ φρονῶν
[3, 5]	ὅλον τὸν αἰῶνα κρατύνει; Ταῦτα	μὲν	οὖν, ἀρχῆς ἀτόπου κατὰ συγχώρησιν
[3, 7]	ἀγαπητὸν καὶ μονογενῆ παῖδα. Ἐγὼ	μὲν	οὖν ἐξετάζων παρ´ ἐμαυτῷ φιλαλήθως
[3, 2]	ἀντὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ» Ἤρκει	μὲν	οὖν ἐπὶ τούτοις περιγράψαι τὴν
[3, 5]	φαύλης ἐκτὸς ὑπονοίας καθεστάναι; Αὐτάρκης	μὲν	οὖν καὶ ἡ τῶνδε τυγχάνει
[3, 5]	εἰς πάντας ἀνθρώπους ἐξενηνοχότων. Ὁ	μὲν	οὖν κύριος καὶ πρῶτος καὶ
[3, 6]	παντελῆ καὶ παρθενίαν ἀσκήσασαι. Ἕνα	μὲν	οὖν μηλόβοτον καταλιπόντα τὴν ἑαυτοῦ
[3, 5]	μηδενὶ λέγωσιν περὶ αὐτοῦ» ταῦτα	μὲν	οὖν ὁ Πέτρος εἰκότως παρασιωπᾶσθαι
[3, 2]	ῥίζαν ἀπὸ γῆς ἀβάτου τὸ	μὲν	οὖν παιδίον τὸ Τιθιζόμενον καὶ
[3, 6]	μὴ τολμᾶν, διαρρήδην φάσκων· Τὸν	μὲν	οὖν πατέρα καὶ δημιουργὸν τοῦδε
[3, 1]	ἀληθοῦς εὐσεβείας παρέχων ὁρᾶν. Τὸν	μὲν	οὖν Χριστὸν ἐν πρώτοις αὐθέντην
[3, 5]	τὰ πάντα πλαττόμενοι καὶ πλανῶντες	μὲν	οὓς δυνατόν· εἰ δὲ μὴ
[3, 5]	ἐπίβουλοί τινες συλλαβόντες αὐτοὺς πρῶτα	μὲν	παρέδωκαν φυλακῇ, ἔπειτα δὲ ἀπέλυσαν
[3, 7]	γένοιτο ἔθνη, πῶς πείσομεν τῶν	μὲν	πατρίων θεῶν ἀφίστασθαι, ἕνα δὲ
[3, 7]	ἂν λέγουσιν χρῆναι δεῖν τῶν	μὲν	πατρῴων θεῶν καταφρονῆσαι, καὶ μωρίαν
[3, 6]	μὲν ἀνδρῶν τυγχάνει πλήθη, παραταξαμένων	μὲν	πρὸς τὰς φυσικὰς τοῦ σώματος
[3, 7]	παραστατικόν. Ἀνακαλέσας γοῦν αὐτοὺς τὰ	μὲν	πρῶτά φησιν· Δεῦτε, ἀκολουθεῖτέ μοι,
[3, 6]	τε σοφίας ἔρωτι ληφθεῖσαι, τῶν	μὲν	σαρκὸς ἐγγόνων ἠλόγησαν, ψυχῆς δὲ
[3, 5]	ἐκ δευτέρου ἀλέκτωρ ἐφώνησεν» Μάρκος	μὲν	ταῦτα γράφει, Πέτρος δὲ ταῦτα
[3, 2]	Αἰγυπτίους πολυθέῳ πλάνῃ προσέχοντας, πρῶτος	μὲν	ταύτης ἀπέστρεψεν, ἀπαραιτήτοις τιμωρίαις ἀπαγορεύσας
[3, 6]	αὐτῶν ἀποφαίνουσιν· ὥσπερ οὖν ἰατρικοὶ	μὲν	τῆς τοῦ διδασκάλου περὶ τὸ
[3, 5]	τῶν ἀπορρήτων αὐτοῦ γεγενημένοι· σεμνὸς	μέν	τις τοῖς πολλοῖς ἐφαντάζετο, καί
[3, 6]	τῆς μαθητείας εἰκότως, εἰ αὐτοῖς	μὲν	τοιαῦτα σεμνῶς νομοθετοῦντα ἑώρων, αὐτὸν
[3, 5]	παραδόξων ἔργων γέγονεν ποιητής, μηδὲν	μὲν	τοιοῦτον αὐτῷ συνεγνωκότες, ἑαυτοῖς δὲ
[3, 5]	λόγους αὐτῶν πάντας, φάσκων ἐναντίως	μὲν	τοῖς ἀναγεγραμμένοις διατεθεῖσθαι αὐτοὺς καὶ
[3, 5]	τοῖς ἔθνεσιν καὶ τὸ θεοῖς	μὲν	τοῖς ἐξ αἰῶνος παρὰ πᾶσιν
[3, 5]	δὲ ἦν τὸ τῶν συνομολογούντων	μὲν	τὸν Ἰησοῦν τὰ παράδοξα πεποιηκέναι,
[3, 5]	καὶ Ματθαῖον καὶ Θωμᾶν» Οὕτως	μὲν	τὸν Ματθαῖον ὁ Λουκᾶς ἐτίμησεν,
[3, 7]	τὰ εἰρημένα. Νῦν δὲ τοτὲ	μὲν	τὸν πρεσβευόμενον θεὸν ἐν ἀνθρώπου
[3, 2]	τῆς ἀλλοδαπῆς ἀφικνουμένοις. Καὶ ὁ	μὲν	τόπος οὗτος, ἔνθα γεγεννῆσθαι ἔμελλεν,
[3, 2]	ἐπ´ αὐτῷ τίθεσθαι. Καὶ Μωσῆς	μὲν	τοσαῦτα καὶ τὰ τούτων ἕτερα
[3, 5]	ἀνθρώπων τἀληθῆ σεβομένων. Καὶ πολλοὺς	μὲν	τοῦ Ἰουδαϊκοῦ, πολλοὺς δὲ καὶ
[3, 5]	ἑβδομήκοντα μαθητὰς ἐξῳκειωμένος, ἀλλὰ πολλοὺς	μὲν	τοῦ Ἰουδαϊκοῦ, πολλοὺς δὲ τοῦ
[3, 3]	Πορφυρίου περὶ ἐμψύχων ἀποχῆς> Θεῷ	μὲν	τῷ ἐπὶ πᾶσιν, ὥς τις
[3, 7]	πατρῴων θεῶν καταφρονῆσαι, καὶ μωρίαν	μὲν	τῶν ἐξ αἰῶνος καταγνῶναι πάντων,
[3, 5]	σεμνὸν βίον ἀσπασαμένων καὶ πάντων	μὲν	τῶν οἰκείων ὠλιγωρηκότων, ἀντὶ δὲ
[3, 2]	προσδοκίαν. Καὶ τοῦτο δὲ ἐπὶ	μὲν	τῶν προφητῶν οὐκ ἂν δύναιο
[3, 7]	παραδόξῳ τοῦ θαύματος, ὅτε μηδεὶς	μὲν	τῶν πώποτε ἐν ἀνθρώποις γενομένων
[3, 5]	ὑπερβολὴν ἐκπληξίας ἤλασαν, ὡς μηδὲν	μὲν	ὑπ´ αὐτοῦ παράδοξον πραχθὲν ἑωρακέναι,
[3, 6]	ἐκ τῶν Ἰησοῦ λόγων πᾶσαν	μὲν	ὑπερεκκῦψαι πολύθεον πλάνην τὸν δὲ
[3, 7]	ἔνθεον καὶ παραδοξοποιὸν πεποιηκέναι, τοτὲ	μὲν	φήσας λάβετε πνεῦμα ἅγιον» τοτὲ
[3, 5]	οὐκ ἂν γένοιντο καταγέλαστοι, φίλοι	μὲν	φθόνου καὶ βασκανίας, ἐχθροὶ δὲ
[3, 5]	αὐτοῦ μαθητῶν, ἢ ἐν τούτοις	μὲν	χρὴ πιστεύειν αὐτοῖς ὡς ἀληθεστάτοις,
[3, 3]	λόγια σχολήν. Ὁ δὲ παντὸς	μὲν	ψεύδους ἀποτρέπων, τὴν δ´ ἀλήθειαν
[3, 6]	μνημονευθέντα κατώρθωται. Ἀλλὰ καὶ ταῦτα	μὲν	ὧδε τέλος ἐχέτω. Πάλιν δ´
[3, 3]	τοῦ πλάνου ὄνομα; Ἀλλὰ ταῦτα	μὲν	ὡς περὶ κοινοῦ τὴν φύσιν
[3, 5]	πᾶσιν τὸ ἀναιδὲς καὶ ἀδιάτρεπτον,	μενέτω	δὲ ἡ ἔκστασις μέχρι θανάτου·
[3, 5]	αὐτὸν τεθειάκασιν, ἐπεὶ σὺν ἀνθρώποις	μένοντα	λέγονται καὶ ἀπολελοιπέναι καὶ ἀπηρνῆσθαί
[3, 7]	ἐκτήσατο, ἐμπνεύσας αὐτοῖς δυνάμεως θείας,	μένους	τε καὶ θάρσους ἐμπλήσας, καὶ
[3, 2]	κληρονομήσει πολλούς, καὶ τῶν ἰσχυρῶν	μεριεῖ	σκῦλα» Διὰ ποῖον δὲ τοῦτο,
[3, 2]	κληρονομήσει πολλοὺς καὶ τῶν ἰσχυρῶν	μεριεῖ	σκῦλα» Ἔνθα λοιπὸν ἤδη καὶ
[3, 2]	καὶ ἐπιλέγει· Καὶ τῶν ἰσχυρῶν	μεριεῖ	σκῦλα» Τῶν γὰρ δυνάμεων τῶν
[3, 5]	διοικούσῃ προνοίᾳ αὐτοὺς ἀναθέντας μηδὲν	μεριμνᾶν	τῶν χρειῶν ἕνεκα. Παρῄνει δ´
[3, 2]	κληρονομήσειν πολλοὺς καὶ τῶν ἰσχυρῶν	μερίσειν	τὰ σκῦλα. Ἡγοῦμαι δὲ ἀναμφιλόγως
[3, 7]	μὴν οὐ κατὰ πλῆθος, κατὰ	μέρος	δὲ τοῖς προστυχοῦσι διελέγοντο. τίσιν
[3, 7]	φρονεῖν ἔπεισαν, ὅπως τε ἐν	μέσαις	ταῖς πόλεσιν καὶ ἀνὰ τὰς
[3, 7]	διδασκαλίας τρόπος; ἆρα γὰρ εἰς	μέσην	παρελθόντες πόλιν, ἔπειτα ἐν ἀγορᾷ
[3, 2]	σπυρίδας ἐλάβετε; Πάλιν Μωσῆς διὰ	μέσης	τῆς θαλάσσης διῆλθε καὶ τὸν
[3, 2]	διῆλθον οἱ υἱοὶ Ἰσραὴλ διὰ	μέσης	τῆς θαλάσσης κατὰ τὸ ξηρόν,
[3, 7]	λόγου καὶ ἐν αὐτοῖς γε	μέσοις	τοῖς ἐχθροῖς κατακρατοῦντος, μὴ μόνον
[3, 6]	τὸν ἑαυτῶν τρόπον, ὡς εἰς	μέσον	ἀγαγεῖν τολμῆσαι τὰς ἀπηγορευμένας βίβλους
[3, 3]	ὠφέλιμα εἰ φιλόσοφα εἰ ἀρετῆς	μεστά,	τίσιν λόγοις εὐλόγως ἂν ὁ
[3, 5]	ἐπεσπάσατο. Κἀκεῖνο δὲ πῶς οὐ	μεστὸν	ἐκπλήξεως, τὸ πλάνους ἄνδρας καὶ
[3, 2]	ἐπιφέρει· Ἐπάγη τὰ κύματα ἐν	μέσῳ	τῆς θαλάσσης Ὡσαύτως δὲ καὶ
[3, 1]	κυρίας· ἰδοὺ ὁ μισθὸς αὐτοῦ	μετ´	αὐτοῦ, καὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ
[3, 6]	μαθηταὶ μαρτυροῦσι παραινεῖν μηδ´ ἐμβλέπειν	μετ´	ἐπιθυμίας ἀκολάστου, φήσαντα· Ἐρρέθη τοῖς
[3, 5]	κατορθώματος κἂν εὐλόγως ποτὲ τὸν	μετ´	εὐκλείας θάνατον ὑπομείνειεν, ὁ δὲ
[3, 2]	ἄρτους ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ	μετ´	ὀλίγα· Ἐγένετο καταπαυομένης τῆς δρόσου
[3, 2]	Μαρία λεπρῶσα ὡσεὶ χιών καὶ	μετ´	ὀλίγα· Καὶ ἐβόησεν Μωσῆς πρὸς
[3, 2]	δ´ οὖν· Καὶ συμβοσκηθήσεται λύκος	μετὰ	ἀρνός, καὶ πάρδαλις συναναπαύσεται ἐρίφῳ,
[3, 6]	διαλεγόμενον αὐτὸν τεθεαμένοι ἐθαύμαζον, ὅτι	μετὰ	γυναικὸς ἐλάλει» παράδοξόν τι τοῦτο
[3, 1]	πραγματείας ἡ παρατεθεῖσα προφητεία παρίστησιν,	μετὰ	δὲ αὐτὸν τῆς αὐτῆς ὑποθέσεως
[3, 5]	δεῖ θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις»	Μετὰ	δὲ ταῦτα λίθοις βληθεὶς ἀναιρεῖται
[3, 5]	τὰ τῆς γε ἐπιβουλῆς ἐσκευώρητο,	μετὰ	δὲ τὸ ἐξ ἀνθρώπων γενέσθαι
[3, 3]	τοῖς ὀνόμασι τὸν μηδὲ ἐμβλέπειν	μετὰ	ἐπιθυμίας ἀκολάστου γυναιξὶν ἐπιτρέψαντα, καὶ
[3, 2]	μὴ μοιχεύειν μηδ´ ἐμβλέπειν γυναικὶ	μετὰ	ἐπιθυμίας ἀκολάστου παραινεῖ, ἀντί τε
[3, 5]	ψυχῆς ἀπάθειαν, μηδὲ προσβλέπειν γυναῖκα	μετὰ	ἐπιθυμίας ἀκολάστου, τοῦ δὲ κλέπτειν
[3, 7]	καθάπερ καὶ τῶν ἄλλων εὐσεβῶν,	μετὰ	θάνατον ἀπαθανατισθῆναι, ἣν σέβειν ἀγνοοῦντας
[3, 5]	καταστησάμενος τὴν εἰς οὐρανοὺς ἐπάνοδον	μετὰ	θειοτέρας δόξης ἐποιήσατο; οὐ γὰρ
[3, 5]	Ἐμβλέψασα αὐτῷ λέγει, καὶ σὺ	μετὰ	Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου ἦς. Ὁ
[3, 1]	ὁ θεὸς ἡμῶν. ἰδοὺ κύριος	μετὰ	ἰσχύος ἔρχεται, καὶ ὁ βραχίων
[3, 1]	ἰσχύος ἔρχεται, καὶ ὁ βραχίων	μετὰ	κυρίας· ἰδοὺ ὁ μισθὸς αὐτοῦ
[3, 5]	Ὁ δὲ πάλιν ἠρνήσατο. Καὶ	μετὰ	μικρὸν πάλιν οἱ παρεστῶτες ἔλεγον
[3, 2]	τῆς ἐκκλησίας Ἆρ´ οὖν οἱ	μετὰ	Μωσέα προφῆται, Ἡσαΐας, φέρε, ἢ
[3, 2]	τῆς ἐκκλησίας Ὅτι δὲ τῶν	μετὰ	Μωσέα προφητῶν οὐδεὶς πρὸ τοῦ
[3, 5]	καὶ τοῖς παραδόξοις ἔργοις αὐτοῦ	μετὰ	παρρησίας ἐμαρτύρουν. Καὶ μήν, εἴπερ
[3, 7]	μαθητεῦσαι πάντα τὰ ἔθνη προσέταττεν,	μετὰ	προσθήκης δὲ ἀναγκαίας τῆς Ἐν
[3, 7]	φησίν· Ὅττι μὲν ἀθανάτη ψυχὴ	μετὰ	σῶμα προβαίνει γιγνώσκεις, σοφίης δὲ
[3, 2]	αὐτὴν ὁ Χριστὸς ὑπέμεινεν, εἰκότως	μετὰ	τὰς περὶ αὐτοῦ προρρήσεις ἐπιφέρει
[3, 5]	κατέγραφον, οὐδ´ ἂν ἐδήλουν τοῖς	μετὰ	ταῦτα ἀνθρώποις, ὅτι δὴ ἐλυπεῖτο»
[3, 5]	τοῦ Ἰησοῦ· γνόντες δὲ αὐτοὺς	μετὰ	ταῦτα δημοσίᾳ τῷ πλήθει τὰ
[3, 5]	οὐκ ἄν τις ἔγνω τῶν	μετὰ	ταῦτα εἰ μὴ διὰ τῆς
[3, 6]	προσεσχηκότες μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ οἱ	μετὰ	ταῦτα τῆς ἐκείνων διατριβῆς διάδοχοι,
[3, 6]	τοῦ Ἰησοῦ χρόνων ἢ καὶ	μετὰ	ταῦτα τοιοῦτον ἢ καὶ παραπλήσιον
[3, 2]	κατά τινα προσωνυμίαν ἐν τοῖς	μετὰ	ταῦτα χρόνοις ἀπὸ βασιλικῆς φυλῆς
[3, 2]	οὐδὲ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν τὴν	μετὰ	τὴν ἀναβίωσιν εἰς τὴν θεότητα
[3, 2]	παραχρῆμα καὶ οὐκ εἰς μακρὸν	μετὰ	τὴν κατὰ τοῦ Χριστοῦ τόλμαν
[3, 3]	γεγόνασι τοῖς χρόνοις, λέγω δὲ	μετὰ	τὴν προβεβλημένην ἡμῖν ὑπὸ τοῦ
[3, 2]	αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ» νῦν	μετὰ	τὴν σφαγὴν καὶ τὸν θάνατον
[3, 2]	ἔμελλε μετὰ τὴν τελευτὴν ἢ	μετὰ	τὴν ταφὴν παλινοστεῖν καὶ ἀναβιοῦν,
[3, 2]	ἐπεὶ δὲ ὅσον οὔπω ἔμελλε	μετὰ	τὴν τελευτὴν ἢ μετὰ τὴν
[3, 5]	ἀποπλανῶντα· τί οὖν, ὅτι καὶ	μετὰ	τὴν τελευτήν, καὶ πολὺ μᾶλλον
[3, 5]	αὐτῶν ἱστορία σαφῶς δείκνυσιν, ὡς	μετὰ	τὴν τοῦ διδασκάλου τελευτὴν ἐπίβουλοί
[3, 2]	εἰ μηδέν τι πλέον ἔσεσθαι	μετὰ	τὴν τοῦ Χριστοῦ τελευτὴν ἑώρα·
[3, 5]	θανάτῳ; τί δῆτα οὖν καὶ	μετὰ	τὸ αἴσχιστον ἐκεῖνο τέλος αὐτοῦ
[3, 5]	ἀναιδῶς, ὅτι δὴ πᾶσιν ἡμῖν	μετὰ	τὸ ἐκ νεκρῶν ἀναβιῶσαι συνεγένετο,
[3, 2]	πολλούς, καὶ οὐ πρότερον ἀλλὰ	μετὰ	τὸ παραδοθῆναι εἰς θάνατον τὴν
[3, 3]	αὐτοῦ λόγων παρειλήφαμεν εἶναί τινας	μετὰ	τὸν ἀνωτάτω θεὸν δυνάμεις, ἀσωμάτους
[3, 7]	ἀληθεύειν εὐλόγως ἐνομίζοντο, καὶ τῇ	μετὰ	τὸν θάνατον ἀναβιώσει αὐτοῦ οὐχ
[3, 2]	Καὶ ἄλλως δὲ περὶ τῆς	μετὰ	τὸν θάνατον ἀναβιώσεως αὐτοῦ λέγει
[3, 5]	καὶ ἐπὶ πᾶσιν τὴν αὐτοῦ	μετὰ	τὸν θάνατον ἀναβίωσιν πρώτοις αὐτοῖς
[3, 2]	καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν» νῦν	μετὰ	τὸν θάνατον αὐτοῦ καὶ τὴν
[3, 7]	ὡς εὐχερῶς πιστεῦσαι λέγουσιν ἑωρακέναι	μετὰ	τὸν θάνατον ἐκ νεκρῶν ἀναβεβιωκότα
[3, 2]	τὴν αἰώνιον ζωὴν αὐτοῦ τὴν	μετὰ	τὸν θάνατον, ἢ τὸν καθ´
[3, 7]	οὐράνιον πέδον ἵζει» καὶ ἐπιλέγει	μετὰ	τὸν χρησμὸν ἑξῆς· Αὐτὸς οὖν
[3, 5]	καὶ ἐπὶ τῆς οἰκείας ἑστίας	μετὰ	τῶν φιλτάτων τὸν ἀκίνδυνον διάγειν
[3, 6]	περὶ γοητείαν διαβεβλημένων εἰς τοσοῦτον	μεταβάλλειν	τὸν ἑαυτῶν τρόπον, ὡς εἰς
[3, 5]	τὸ ἕτερον στῖφος τῶν συκοφαντῶν	μεταβήσομαι.	Ματθαῖος ὁ ἀπόστολος τὸν πρότερον
[3, 6]	τῶν κρειττόνων ἀπὸ τῶν χειρόνων	μεταβολῇ.	Οἱ δὴ οὖν πυρὶ παραδόντες
[3, 2]	τὴν ἀναβίωσιν εἰς τὴν θεότητα	μεταβολήν.	Εἰ δὴ οὖν διὰ τῶν
[3, 2]	διὰ τῆς Χριστοῦ διδασκαλίας γενησομένην	μεταβολὴν	θεσπίζει. Λέγει δ´ οὖν· Καὶ
[3, 3]	ἀποφηνάμενοι. Ἀλλὰ καὶ συντέλειαν καὶ	μεταβολὴν	τὴν ἐπὶ τὰ κρείττω τοῦδε
[3, 6]	κτήσεις ἀπεμπολήσαντες πένησι καὶ ἐνδεέσιν	μεταδεδώκασιν,	ὧν καὶ αὐτοὶ τυγχάνομεν μάρτυρες
[3, 6]	ὅταν ἑτέροις τὰ τῆς κακίας	μεταδιδῶ,	ὁποίους ἄνδρας κατασκευάζει; ἆρ´ οὐχὶ
[3, 5]	γυμνάσια μηδὲ τὰ πρὸς ἡδονὴν	μεταδιώκοντες·	καὶ ὁ διδάσκαλος δέ, ὅτι
[3, 5]	καὶ τὰς κατ´ αὐτὴν ἡδυπαθείας	μεταδιώκων,	οὐκ ἄν ποτε ἕλοιτο πρὸ
[3, 5]	δι´ ἐσχάτην ἀπορίαν τὰς τροφὰς	μεταιτούντων)	οὐκ ἔχων ὁ Πέτρος ὅ
[3, 0]	οἰκείων ἀλλ´ οὐκ ἀλλοτρίων αὐτῶν	μεταποιούμεθα·	καλεῖ δὴ καιρὸς ἐπ´ αὐτὴν
[3, 7]	πατρίοις χαρακτῆρσιν καὶ πατρίῳ φωνῇ	μετελάμβανον.	Καίτοι τίς οὐκ ἂν ἀπορήσειεν
[3, 2]	μαθητὰς Εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν,	μετεμορφώθη	ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ
[3, 5]	ἐπαγγελίᾳ καινῆς· οἱ δὲ ταῦτα	μετερχέσθων,	καὶ τὰ τούτων ἔτι μοχθηρότερα,
[3, 2]	τὸ Ἰουδαίων ἔθνος εἰς ἐλευθερίαν	μετεστήσατο.	Καὶ Ἰησοῦς δὲ ὁ Χριστὸς
[3, 2]	Χριστοῦ τόλμαν ὁ παντελὴς αὐτοὺς	μετῆλθεν	ὄλεθρος πολιορκηθέντας ὑπὸ Ῥωμαίων, οὐδὲ
[3, 6]	εἰπεῖν, ἔμπαλιν δὲ λόγους φιλοσόφους	μετιόν,	ὡς ἀποδέδεικται. Ὁ δὴ οὖν
[3, 6]	καὶ τἀναντία οἷς ἑτέρους ἐδίδασκεν	μετιόντα;	πάλαι δ´ ἂν καταγελάσαντες αὐτοῦ
[3, 6]	που τῷ διδασκάλῳ καὶ αὐτοὶ	μετιόντες.	Ἀλλ´ οὐδείς πω τοσούτων ἐτῶν
[3, 5]	μὲν γὰρ λογισμοῦ καὶ ἀρετῆς	μέτοχος	ὑπὲρ ἀγαθοῦ κατορθώματος κἂν εὐλόγως
[3, 3]	ἀνανεωσάμενος οὐκ εἰς βραχεῖς καὶ	μετρίους,	ἀλλ´ εἰς ὅλον ἐφαπλῶσαι τὸν
[3, 3]	γνωρίζειν καὶ τιμᾶν κατὰ τὸ	μέτρον	τῆς ἀξίας ἐδιδάχθημεν, μόνῳ τῷ
[3, 2]	δαιμόνια Ἐφ´ ὅλοις τούτοις Μωσῆς	μετωνόμασε	τὸν Ναυὴν Ἰησοῦν. Ὡσαύτως δὲ
[3, 5]	καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας ἀχθήσονται, καὶ	μέχρι	βασ? ροῦντας ἐνεργούμενον Καταπλαγῆναι τὴν
[3, 5]	κτῆσιν ἀπαγορεύοντα καὶ νομοθετοῦντα μηδὲ	μέχρι	δευτέρου χιτῶνος αὔξειν τὴν ὕπαρξιν·
[3, 2]	ἐξηπλωμένην καὶ ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου	μέχρι	δυσμῶν παρατείνουσαν ὁ λόγος εὐαγγελίζεται,
[3, 5]	συμφωνίαν ἐπὶ τοῖς πλάσμασιν καὶ	μέχρι	θανάτου διεφύλαξεν, οὐδείς τε αὐτῶν
[3, 2]	γέγονε γὰρ ὑπήκοος» τῷ πατρὶ	μέχρι	θανάτου» διὸ καὶ κληρονομήσειν πολλούς,
[3, 5]	πᾶσιν αὐτοῖς ὁμόφωνος μαρτυρία, ἡ	μέχρι	θανάτου ὁμοφροσύνη; ἀνδρὶ δὲ γόητι
[3, 5]	ἀδιάτρεπτον, μενέτω δὲ ἡ ἔκστασις	μέχρι	θανάτου· τί γὰρ καὶ ἄτοπον
[3, 5]	ἐξ ἑνὸς στόματος ἐμαρτύρουν γεγονέναι,	μέχρι	καὶ θανάτου πιστούμενοι τὴν ὁμολογίαν;
[3, 2]	ἄρχοντας ἐκ τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους	μέχρι	τῆς τοῦ προσδοκωμένου παρουσίας ἀποφαίνεται,
[3, 5]	τρόπον παντὸς ὅρκου πιστότερον φαίνεσθαι,	μέχρι	τοῦ ναί καὶ τοῦ οὔ
[3, 5]	τοῖς Ἱεροσολύμοις ἀπὸ Ἰουδαίων συγκροτουμένη	μέχρι	τῶν χρόνων τῆς κατ´ Ἀδριανὸν
[3, 3]	παμβασιλέα χορευούσας, ὧν πλείους καὶ	μέχρις	ἀνθρώπων νεύματι τοῦ πατρὸς διά
[3, 7]	ἀρχὴν ἁπάντων. τοῦτο δ´ ὅτι	μὴ	ἀθεεὶ τῇ περὶ τοῦ σωτῆρος
[3, 2]	Καὶ ὁ ἄνθρωπος ὃς ἂν	μὴ	ἀκούσῃ τῶν λόγων αὐτοῦ, ὅσα
[3, 2]	Καὶ ὁ ἄνθρωπος ὃς ἐὰν	μὴ	ἀκούσῃ τῶν λόγων αὐτοῦ, ὅσα
[3, 7]	τοῦ αἰτίου ζήτησιν, καὶ συνομολογεῖν	μὴ	ἄλλως αὐτοὺς κεκρατηκέναι τοῦ τολμήματος
[3, 5]	διὰ τῆς περὶ αὐτὸν ἀρνήσεως,	μὴ	ἄλλως τῶν ὀψιγόνων ἐλέγξαι δυναμένων
[3, 1]	καὶ ποίᾳ δυνάμει κρατήσει, ὅτι	μὴ	ἀνθρωπείᾳ· ὃ δὴ καὶ αὐτὸ
[3, 5]	ἀλλὰ μηδὲ σεμνύνεσθαι ἐπὶ τῷ	μὴ	ἀποστερεῖν {ἄλλ{ ηλ} ους, ἀλλ´
[3, 3]	ποιητὴν αὐτῶν σέβειν, σκέψασθαι δεῖ,	μὴ	ἄρα ἠπατήμεθα, τοῦτον παρ´ αὐτοῦ
[3, 3]	αὐτοῦ τοιαῦτα. Φέρε δὲ σκεψώμεθα,	μὴ	ἄρα ποτὲ ὁ πλάνος αὐτῷ
[3, 7]	μικρὸς ἦν αὐτοῖς ὁ ἀγών,	μὴ	ἀρνουμένοις τὸν ἐπονείδιστον θάνατον τοῦ
[3, 7]	νομοθέτης μὴ φιλόσοφος μὴ Ἕλλην	μὴ	βάρβαρος, τοιοῦτόν τι διανοηθεὶς ἱστορεῖται,
[3, 7]	πώποτε ἐν ἀνθρώποις γενομένων διαφανῶν,	μὴ	βασιλεὺς μὴ νομοθέτης μὴ φιλόσοφος
[3, 5]	μηδὲν ἀγαθὸν συνεγνωκότες τῷ διδασκάλῳ,	μὴ	βίον μὴ μάθημα μὴ πρᾶξιν
[3, 3]	ὃ πλάνον αὐτόν φασιν, ὅτι	μὴ	βουθυσίαις μηδὲ ζῴων ἀλόγων σφαγαῖς
[3, 5]	καταψευδόμενοι τοῦ διδασκάλου καὶ τὰ	μὴ	γεγονότα τῇ αὐτῶν παραδιδόντες γραφῇ,
[3, 5]	ἀλλήλους πλάσασθαι καὶ καταψεύσασθαι τῶν	μὴ	γεγονότων; καὶ ποίοις ἄρα πιθανὸν
[3, 5]	πρώτοις αὐτοῖς ἑωραμένην. ταῦτα γὰρ	μὴ	γενόμενα μηδ´ ἀκουσθέντα πω κατὰ
[3, 2]	ἐβουλήθη. Οὐδὲν γάρ ἐστιν ὃ	μὴ	γίνεται ὧν βούλεται· ἐβουλήθη δὲ
[3, 3]	νοῦς δέ ἐστιν οὗτος ὀργάνου	μὴ	δεόμενος» Εἰ δὴ οὖν ταῦτα
[3, 5]	καὶ ὁ διδάσκαλος δέ, ὅτι	μὴ	δι´ ἀπάτης θέλγων αὐτοὺς καὶ
[3, 3]	κρείττονι λόγῳ (λέγω δὲ τῷ	μὴ	διὰ στόματος ἰόντι) παρὰ δὲ
[3, 5]	ἔγνω τῶν μετὰ ταῦτα εἰ	μὴ	διὰ τῆς αὐτῶν ἔμαθεν φωνῆς,
[3, 6]	σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν, ὅτι	μὴ	δοξομανὴς καὶ ἀλαζὼν καὶ φαντασιοκόπος
[3, 5]	καὶ διαφανῆ τὸν θάνατον, ὡς	μὴ	δύνασθαι αὐτὸν ἐπικρύψασθαι, ἀλλὰ καὶ
[3, 7]	καὶ ἀδύνατον ἡγούμενοι εἰκότως, λογισάμενοι	μὴ	δύνασθαι θνητῆς ἔργα φύσεως εἶναι
[3, 5]	τις τὴν προσηγορίαν καὶ ἀρνηθείη	μὴ	εἶναι τῶν Χριστοῦ μαθητῶν, ἀφεῖται
[3, 7]	βασιλεὺς μὴ νομοθέτης μὴ φιλόσοφος	μὴ	Ἕλλην μὴ βάρβαρος, τοιοῦτόν τι
[3, 6]	ἦν ἄρα τοιοῦτος. Ἵνα δὲ	μὴ	ἐξ ἀγράφων ὁ λόγος ἡμῖν
[3, 7]	τοῖς πᾶσιν φανερὸν καταστῆναι, ὅτι	μὴ	ἐξ ἀνθρώπων ἦν βουλῆς ἀλλ´
[3, 7]	ἦν αὐτοῖς τοῦτο λέγων, εἰ	μὴ	ἐξ ἑτέρων τῶν ὑπ´ αὐτοῦ
[3, 5]	ἐκθειαζομένου. τείνωμεν δὲ τὸ ψεῦδος	μὴ	ἐπὶ μόνους τοὺς ὁμοεθνεῖς, ἀλλὰ
[3, 5]	τρόπου καὶ τελώνην ἑαυτὸν ἀπεκάλει,	μὴ	ἐπικρύπτων τὸν πρότερον ἑαυτοῦ βίον
[3, 5]	βίον μὴ μάθημα μὴ πρᾶξιν	μὴ	ἔργον ἐπαίνου ἄξιον, μηδὲ μὴν
[3, 5]	ἄνδρας πλανᾶν καὶ πλανᾶσθαι, καὶ	μὴ	ἐφ´ ἡσυχίας βάλλεσθαι τὸ πρᾶγμα·
[3, 5]	τὰ σεσιγημένα. Διὰ τί γὰρ	μὴ	ἐψεύσαντο καὶ ἔφησαν, ὅτι Ἰούδας
[3, 5]	τὰς ὄψεις; διὰ τί δὲ	μὴ	ἐψεύσαντο πάντες, ὅτι μηδὲν σκυθρωπὸν
[3, 3]	ὃν γνωρίζεσθαι τοὺς λοιποὺς ἀναγκαῖον,	μὴ	θύοι τι τὴν ἀρχὴν μήτε
[3, 5]	τοῖς τοῦ Ἰησοῦ μαθηταῖς, ἢ	μή·	καὶ εἰ μόνοις τούτοις τοῖς
[3, 3]	ἦν ὁ πλάνος; ἢ ὅτι	μὴ	καὶ πλείους σέβειν θεούς, ἐκ
[3, 6]	θαυμασιῶσαι τοὺς παρόντας. ~ςʹ Ὅτι	μὴ	κατὰ γοητείαν ἐνθέῳ δὲ ἀρετῇ
[3, 5]	καὶ καταφερεστάτοις, καὶ αὖ πάλιν	μὴ	κλέπτειν, οἷα δουλοπρεπεστάτοις, αὐτοὺς δὲ
[3, 2]	ἀκολάστου παραινεῖ, ἀντί τε τοῦ	μὴ	κλέπτειν τὰ οἰκεῖα τοῖς ἐνδεέσι
[3, 6]	ὡς πρὸς αὐτῶν μεμαρτύρηται, εἰρηκώς·	Μὴ	κτήσησθε χρυσὸν μηδ´ ἄργυρον εἰς
[3, 5]	βίου, ὃν ὑπογράφων αὐτοῖς ἔλεγεν·	Μὴ	κτήσησθε χρυσὸν μηδὲ ἄργυρον εἰς
[3, 7]	τὰ δρώμενα ἀλλὰ θεοῦ, κἂν	μὴ	λέγῃ τις; τοῦτ´ ἦν ἄρα
[3, 6]	εἰς τοσοῦτον ἐλαύνεις ἀπηνείας, ὡς	μὴ	λογισμοῖς σώφροσιν λόγων τε ἀκολουθίᾳ
[3, 3]	τοὺς λοιποὺς ἀστέρας, εἰ καὶ	μὴ	λυθήσεσθαί φησιν ταῦτα, τῷ μὴ
[3, 5]	συνεγνωκότες τῷ διδασκάλῳ, μὴ βίον	μὴ	μάθημα μὴ πρᾶξιν μὴ ἔργον
[3, 6]	παρῆλθεν διδάσκαλος, οὐδέ γε ῥήτωρ	μὴ	μεμαθηκώς, οὐδ´ αὐτοφυὴς ἰατρός, οὐδὲ
[3, 4]	ἀπορρήτου δυνάμεως ἐκκαλέσεται; Ἀλλ´ ἵνα	μή	μοι τὰ νῦν ὁ λόγος
[3, 2]	τὸ θυμοῦσθαι ἀπαγορεύει, ἀντὶ τοῦ	μὴ	μοιχεύειν μηδ´ ἐμβλέπειν γυναικὶ μετὰ
[3, 5]	μὴ φονεύειν, ὡσαύτως δὲ καὶ	μὴ	μοιχεύειν, οἷα λαγνιστάτοις καὶ καταφερεστάτοις,
[3, 5]	πλέον τῆς πατρίου φωνῆς ἐπισταμένους,	μὴ	μόνον διανοηθῆναι τολμῆσαι προελθεῖν ἐπὶ
[3, 6]	ὀνόματι σύστασιν ποιήσασθαι. τὸ δὲ	μὴ	μόνον ἐννοῆσαι τοῦτο, ἀλλὰ καὶ
[3, 2]	γεγυμνασμένων) χρῆν δὲ δήπου τὸν	μὴ	μόνον Ἰουδαίων θεὸν ἀλλὰ καὶ
[3, 3]	πῶς ἂν εἴη πλάνος ὁ	μὴ	μόνον λόγους ἀλλ´ ἔργα τῶν
[3, 7]	γε μέσοις τοῖς ἐχθροῖς κατακρατοῦντος,	μὴ	μόνον τε τῶν ὁρατῶν πολεμίων
[3, 7]	βούλεται. Πάλιν τε αὖ ὡς	μὴ	νομισθείη κατὰ συγχώρησιν τῶν κρατούντων
[3, 7]	ἀνθρώποις γενομένων διαφανῶν, μὴ βασιλεὺς	μὴ	νομοθέτης μὴ φιλόσοφος μὴ Ἕλλην
[3, 7]	μὲν γάρ, τοῦτον ἐπικρυψάμενοι καὶ	μὴ	ὁμολογοῦντες εἰς πάντας, οἷα καὶ
[3, 5]	δεινοὺς ὑποτίθενται σοφιστάς, ὡς τὰ	μὴ	ὄντα πλασαμένους, καὶ τῷ οἰκείῳ
[3, 3]	ὁρατὴν φύσιν ὑπερκύψαντα; ἆρα οὖν	μὴ	οὗτος ἦν ὁ πλάνος; ἢ
[3, 2]	ὁμολογεῖ, τί δή ποτε ἐμποδὼν	μὴ	οὐχὶ αὐτὸν εἶναι φάσκειν τὸν
[3, 6]	ἀνθρώπους ἡ φήμη, ἢ τί	μὴ	οὐχὶ κἀκείνων εἰσέτι νῦν τὸ
[3, 6]	καὶ διδασκάλου τινὸς ἀναλαβεῖν δυνατόν,	μὴ	οὐχὶ τὴν κοινὴν ἐκβεβηκότα φύσιν.
[3, 6]	αὐτῷ λέγειν εἰς πάντας, ὅτι	μὴ	παρῆν αὐτῷ τοσαύτη τις εὐσεβείας
[3, 5]	θεηλάτου πλανώμενοι, ἐνεργεῖν κατ´ αὐτοῦ	μὴ	παρόντος ἐδόκουν; τί δ´ ἄρα;
[3, 6]	ἀγροίκων, τοσοῦτον τῷ τοῦ Πλάτωνος	μὴ	πείθεσθαι, ὡς τὸν ποιητὴν καὶ
[3, 5]	μὲν οὓς δυνατόν· εἰ δὲ	μὴ	πείθοιτό τις, ἀλλ´ αὐτοί γε
[3, 5]	μηδὲ ἄργυρον εἰς τὰς ζώνας,	μὴ	πήραν εἰς ὁδόν καὶ τὰ
[3, 6]	ἄργυρον εἰς τὰς ζώνας ὑμῶν,	μὴ	πήραν εἰς ὁδόν, μηδ´ ὑποδήματα»
[3, 5]	δὲ πῶς αὐτοῖς ἀπαντήσομεν; ~Ὅτι	μὴ	πλασάμενοι οἱ αὐτοῦ μαθηταὶ τῇ
[3, 3]	Ἀλλὰ δὴ τὸ τρίτον σκεψώμεθα,	μή	ποτ´ ἄρα τοῦτ´ ἦν δι´
[3, 5]	θανάτου πιστούμενοι τὴν ὁμολογίαν; ἢ	μή	ποτε ἄρα συνελθόντες συνωμοσίαν τε
[3, 5]	ἐπ´ οὐδενὶ λόγῳ καταστῆναι, καὶ	μή	ποτε ἡδέος ἀπολαῦσαί τινος, μήτε
[3, 5]	λόγοις ἐπὶ ταῖς συνθήκαις; ἢ	μή	ποτε τοῖς τοιοῖσδε· Ἄνδρες φίλοι,
[3, 5]	διδασκάλῳ, μὴ βίον μὴ μάθημα	μὴ	πρᾶξιν μὴ ἔργον ἐπαίνου ἄξιον,
[3, 5]	καὶ τῷ οἰκείῳ διδασκάλῳ τὰ	μὴ	πρὸς αὐτοῦ πραχθέντα κεχαρισμένως ἀναθέντας;
[3, 5]	ἑτοίμως ἔχειν; ἀλλὰ τί φῄς;	μὴ	προσδοκῆσαι αὐτοὺς μηδὲ ἐλπίσαι δεινόν
[3, 5]	δὲ δεῖν τούτους μὲν ἡγεῖσθαι	μὴ	προσήκειν αὐτοῖς τοὺς νόμους, τὸ
[3, 2]	ἡμεῖς Ἰουδαίους προσαγορεύομεν. Εἶτά φησιν	μὴ	πρότερον ἐκλείψειν ἐκ τοῦ ἔθνους
[3, 1]	κόσμου θεοσεβοῦς διδασκαλίας; ὅτι δὲ	μὴ	ῥήμασιν ἀνθρωπίνοις ἐκέχρηντο εἰς πειθὼ
[3, 5]	ἀνθρώπους προελθοῦσαν περὶ θεῶν φήμην	μὴ	ῥηματίοις καὶ λόγοις δυνάμει δὲ
[3, 5]	Κελεύωμεν Ῥωμαίοις αὐτοῖς πρώτιστα πάντων	μὴ	σέβειν οὓς ἡγοῦντο θεοὺς οἱ
[3, 5]	φάναι τὸν Ἰησοῦν διδάσκαλον γεγονέναι	μὴ	σωφρόνων λόγων, ἀδικίας δὲ καὶ
[3, 5]	δὲ καὶ τοὺς τούτων θεούς,	μὴ	τὰ Μωσέως πρόσθεν κατ´ αὐτῶν
[3, 5]	ἐν ὑποθέσει λόγου ὁ μὲν	μὴ	τὰ προλελεγμένα διδασκέτω, τὰ δ´
[3, 5]	ὁ ἆθλος τῶν τολμωμένων, ἐπεὶ	μὴ	τὰ τυχόντα βραβεῖα ἡμᾶς ἐκδέξεται,
[3, 3]	θεοῦ τυγχάνει, καὶ ὅτι χρὴ	μὴ	ταῦτα ἀλλὰ τὸν ποιητὴν αὐτῶν
[3, 5]	πιθανὸς ὁ λόγος αὐτοῖς ἔσται,	μὴ	τὴν αἰτίαν ἔχουσιν ἀποδιδόναι, δι´
[3, 5]	ἔγωγε ἡγοῦμαι κατὰ ἄνθρωπον εἶναι,	μή	τί γε κατὰ εὐτελεῖς καὶ
[3, 5]	οἰκείων καὶ φιλτάτων τιμωρίας ὑπομείνειεν,	μή	τί γε ὑπὲρ τοῦ φαυλότητα
[3, 2]	πάλαι πρότερον παρ´ Ἑβραίοις ἐμελετᾶτο.	Μή	τι οὖν ἐπίδοξόν τινα δυνάστην
[3, 6]	ἐπικλήσεώς τε καὶ παρουσίας γοητεύοντας.	Μή	τι οὖν καὶ κατὰ τοῦ
[3, 6]	αἰσχροῦ καὶ ῥυπαροῦ κέρδους χάριν.	Μή	τι οὖν καὶ ὁ σωτὴρ
[3, 5]	τῆς ἀναστάσεως ἄξιον ἐπήγετο, εἰ	μή	τις τὸ δολερὸν καὶ ὕπουλον
[3, 5]	καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ πλείους, εἰ	μή	τισιν θαυμαστοῖς καὶ παραδόξοις ἔργοις
[3, 6]	εἰδώς, εἰς πάντας ἐκφέρειν ὡμολόγει	μὴ	τολμᾶν, διαρρήδην φάσκων· Τὸν μὲν
[3, 3]	μὴ λυθήσεσθαί φησιν ταῦτα, τῷ	μὴ	τὸν συμπήξαντα βούλεσθαι; Εἰ δ´
[3, 3]	ἐπονομάζοντες (οὐδὲν γὰρ ἔνυλον, ὃ	μὴ	τῷ ἀΰλῳ εὐθύς ἐστιν ἀκάθαρτον·
[3, 2]	καὶ τῶν αὐλαιῶν σου, πῆξον,	μὴ	φείσῃ· πλάτυνον τὰ σχοινίσματά σου,
[3, 6]	ὃν ἐπεδήμει τῷ βίῳ χρόνον,	μὴ	φέροντες αὐτοῦ τὴν παρουσίαν, ἄλλος
[3, 5]	καὶ τοῦτο τεκμηράμενος ἐκ τοῦ	μὴ	φεύγειν ἀλλ´ ἀσπάσασθαι διδάσκαλον χρυσοῦ
[3, 5]	στερροί τινες καὶ βαθεῖς ὑπῆρχον,	μὴ	φεύγοντες τὰ τῆς ψυχῆς γυμνάσια
[3, 3]	ταῦτά τις Ἑλλήνων αἰτιῷτο, ἴστω	μὴ	φίλα τοῖς οἰκείοις διδασκάλοις φρονῶν,
[3, 7]	διαφανῶν, μὴ βασιλεὺς μὴ νομοθέτης	μὴ	φιλόσοφος μὴ Ἕλλην μὴ βάρβαρος,
[3, 1]	σου, ὁ εὐαγγελιζόμενος Ἱερουσαλήμ· ὑψώσατε,	μὴ	φοβεῖσθε· εἶπον ταῖς πόλεσιν Ἰούδα,
[3, 5]	οἷα προχείροις εἰς ἀνδροφονίας νομοθετῆσαι	μὴ	φονεύειν, ὡσαύτως δὲ καὶ μὴ
[3, 7]	καὶ ἀνθρώπινον διανοηθεὶς ὅρα εἰ	μὴ	ὡς ἀληθῶς θεοῦ πάλιν προήκατο
[3, 5]	καὶ τοῖς τούτων σοφοῖς ἀντικηρύττωμεν,	μηδ´	Αἰγυπτίους ἀνῶμεν, πολεμῶμεν δὲ καὶ
[3, 3]	βουθυσίαις μηδὲ ζῴων ἀλόγων σφαγαῖς	μηδ´	αἵμασι καὶ πυρὶ μηδὲ τοῖς
[3, 5]	ἑωραμένην. ταῦτα γὰρ μὴ γενόμενα	μηδ´	ἀκουσθέντα πω κατὰ τοὺς αὐτῶν
[3, 7]	ὡς οὐκ ἀνθρώπινον ἦν τὸ	μηδ´	ἄλλοτε ὑπὸ μίαν τὴν Ῥωμαίων
[3, 6]	μεμαρτύρηται, εἰρηκώς· Μὴ κτήσησθε χρυσὸν	μηδ´	ἄργυρον εἰς τὰς ζώνας ὑμῶν,
[3, 6]	μηδὲν μηδαμῶς παρ´ ἑτέρων μαθὼν	μηδ´	ἐκ παλαιῶν ἐρανισάμενος, πῶς οὐ
[3, 2]	ἀπαγορεύει, ἀντὶ τοῦ μὴ μοιχεύειν	μηδ´	ἐμβλέπειν γυναικὶ μετὰ ἐπιθυμίας ἀκολάστου
[3, 6]	πάλιν οἱ μαθηταὶ μαρτυροῦσι παραινεῖν	μηδ´	ἐμβλέπειν μετ´ ἐπιθυμίας ἀκολάστου, φήσαντα·
[3, 3]	πρὸ παντὸς τιμᾶν παραινῶν, ὡς	μηδ´	εὐορκίας δεῖσθαι, πολλοῦ δεῖ ἐπιορκεῖν·
[3, 5]	τῆς ἀληθείας οὕτως ἔχεσθαι ὡς	μηδ´	εὐορκίας δεῖσθαι, πολλοῦ δεῖ ἐπιορκεῖν,
[3, 5]	Μάρκος μηδενὸς τούτων μνημονεύσας, ὅτι	μηδ´	ὁ Πέτρος ταῦθ´ ὡς εἰκὸς
[3, 6]	ὑμῶν, μὴ πήραν εἰς ὁδόν,	μηδ´	ὑποδήματα» πῶς δ´ ἂν ἐπείθοντο
[3, 5]	εἶναι, μηδὲν ἀληθὲς παρ´ αὐτοῦ	μηδ´	ὠφέλιμον μεμαθηκότας. ταύτῃ δ´ οὖν
[3, 5]	ὁποῖόν ἐστιν καὶ τὸ μηδένα	μηδαμοῦ	διάφωνον ἐξενεγκεῖν περὶ τῶν πράξεων
[3, 4]	μυρία πλήθη κυκλοῦντα αὐτὸν καὶ	μηδαμῶς	ἐπιτρέποντα αὐτῇ γονυπετῆσαι προσελθούσῃ τοῦ
[3, 6]	εὑρετὴς γέγονε τῆς ἐπιχειρήσεως, μηδὲν	μηδαμῶς	παρ´ ἑτέρων μαθὼν μηδ´ ἐκ
[3, 5]	αὐτοῖς ἔλεγεν· Μὴ κτήσησθε χρυσὸν	μηδὲ	ἄργυρον εἰς τὰς ζώνας, μὴ
[3, 7]	πεποιηκέναι νομίσαι. Πῶς γάρ; οἱ	μηδὲ	διᾶραι δυνάμενοι στόμα, κἂν ἑνός
[3, 6]	ὧν ἰώμενος παρῄνει μηδενὶ φράζειν	μηδὲ	εἰς πολλοὺς αὐτὸν ἐκφαίνειν γένοιτ´
[3, 5]	τί φῄς; μὴ προσδοκῆσαι αὐτοὺς	μηδὲ	ἐλπίσαι δεινόν τι πείσεσθαι ἐκ
[3, 3]	τούτοις ἀποκαλεῖν τοῖς ὀνόμασι τὸν	μηδὲ	ἐμβλέπειν μετὰ ἐπιθυμίας ἀκολάστου γυναιξὶν
[3, 2]	ὑπογράφουσιν; οὐκ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι	μηδὲ	ἐφάνη τοιοῦτος. Ἀλλ´ οἷος ἐφάνη
[3, 3]	αὐτόν φασιν, ὅτι μὴ βουθυσίαις	μηδὲ	ζῴων ἀλόγων σφαγαῖς μηδ´ αἵμασι
[3, 5]	γράφειν ὅτι μηδὲν μὲν ἀνθρώπινον	μηδὲ	θνητὸν περὶ αὐτὸν συνέβη, ἐνθέῳ
[3, 5]	καὶ ἐγγόνων ἐπιθυμίᾳ δουλωθέντας, ἐπεὶ	μηδὲ	θνητῶν ἐγγόνων ἀλλ´ ἀθανάτων ὠρέχθησαν;
[3, 6]	διδασκάλοις αὐτὸν φῂς προσεσχηκέναι πλάνοις,	μηδὲ	λαθεῖν αὐτὸν τὰ σοφὰ τῶν
[3, 5]	τὴν κτῆσιν ἀπαγορεύοντα καὶ νομοθετοῦντα	μηδὲ	μέχρι δευτέρου χιτῶνος αὔξειν τὴν
[3, 5]	πρᾶξιν μὴ ἔργον ἐπαίνου ἄξιον,	μηδὲ	μὴν κατά τι ὠφελημένοι πρὸς
[3, 7]	ἐπὶ πειθὼ τῶν ἀκουόντων, ἐπεὶ	μηδὲ	μικρὸς ἦν αὐτοῖς ὁ ἀγών,
[3, 2]	καὶ τὸ ἐπιορκεῖν τὴν ἀρχὴν	μηδὲ	ὀμνύναι νομοθετεῖ. Καὶ τί με
[3, 5]	αἰσχρᾶς ἐπιθυμίας πειρᾶσθαι, μᾶλλον δὲ	μηδὲ	ὀργίζεσθαι δι´ ἄκραν ψυχῆς ἀπάθειαν,
[3, 7]	θάνατον ἐκ νεκρῶν ἀναβεβιωκότα τὸν	μηδὲ	ὅτε ἐν ζῶσιν ἦν ἐπαμῦναι
[3, 6]	τε ἀκολουθίᾳ προσέχειν τὸν νοῦν,	μηδὲ	πείθεσθαι τοῖς εἰκόσι τεκμηρίοις, ὑπονοῶν
[3, 5]	ὀργίζεσθαι δι´ ἄκραν ψυχῆς ἀπάθειαν,	μηδὲ	προσβλέπειν γυναῖκα μετὰ ἐπιθυμίας ἀκολάστου,
[3, 5]	οἰκεῖα προΐεσθαι τοῖς δεομένοις, ἀλλὰ	μηδὲ	σεμνύνεσθαι ἐπὶ τῷ μὴ ἀποστερεῖν
[3, 5]	φεύγοντες τὰ τῆς ψυχῆς γυμνάσια	μηδὲ	τὰ πρὸς ἡδονὴν μεταδιώκοντες· καὶ
[3, 2]	θάνατον Μωσέως μηδένα φασὶν ἐγνωκέναι,	μηδὲ	τὴν ταφὴν αὐτοῦ, ὥσπερ οὖν
[3, 2]	βίου τρόπον, ἀκόλουθον ἦν ἑξῆς	μηδὲ	τὴν τελευτὴν ἀποσιωπῆσαι αὐτοῦ. τί
[3, 5]	πεποιηκέναι τὸν σωτῆρα ἡμῶν θαυμαστὸν	μηδέ	τι παράδοξον ὧν ἐμαρτύρησαν οἱ
[3, 3]	σφαγαῖς μηδ´ αἵμασι καὶ πυρὶ	μηδὲ	τοῖς ἀπὸ γῆς ἀναθυμιωμένοις τὸ
[3, 6]	φαύλης καὶ πονηρᾶς ὑπονοίας, ὡς	μηδὲ	τοῖς νοσηλευομένοις ἐπιτρέπειν, οἷα πολλοὶ
[3, 2]	ἡ βασιλεία αὐτοῦ Εἰ δὴ	μηδεὶς	ἄλλος πώποτε τῶν ἐκ περιτομῆς
[3, 5]	τοῖς πᾶσιν ἀνατρέπωμεν. Προθυμίας δὲ	μηδεὶς	ἡμῶν λειπέσθω» Οὔτε γὰρ μικρὸς
[3, 7]	τῷ παραδόξῳ τοῦ θαύματος, ὅτε	μηδεὶς	μὲν τῶν πώποτε ἐν ἀνθρώποις
[3, 7]	καλύπτοντος λόγον. Διανοηθεὶς γάρ, ὃ	μηδεὶς	πώποτε, νόμους οἰκείους καὶ ξένην
[3, 6]	εἶεν πρόδηλοι τοῖς πᾶσιν, ὅτι	μηδεμίαν	ἔχοιεν τοῦ λοιποῦ περὶ γοητείαν
[3, 7]	πρὸς ἄλληλα τῶν ἐθνῶν, καὶ	μηδεμιᾶς	οὔσης ἐν αὐτοῖς ἐπιμιξίας διὰ
[3, 5]	ἀγαθῆς ἐξίστασθαι; εἰ δὴ οὖν	μηδὲν	ἀγαθὸν συνεγνωκότες τῷ διδασκάλῳ, μὴ
[3, 5]	καὶ αὐτοὺς θνῄσκειν ἑτοίμους εἶναι,	μηδὲν	ἀληθὲς παρ´ αὐτοῦ μηδ´ ὠφέλιμον
[3, 5]	εἴωθεν ἐκκαίειν τῶν ἀρχόντων. Κἂν	μηδὲν	γὰρ φαῦλον ᾖ πεπραγμένον τῷ
[3, 5]	καὶ μᾶλλον τιμητέον αὐτόν, εἰ	μηδὲν	ἡμᾶς ὤνησεν, πάντα τε ἐπὶ
[3, 7]	οἷός τε ἦν· ὁ δὲ	μηδὲν	θνητὸν καὶ ἀνθρώπινον διανοηθεὶς ὅρα
[3, 4]	ἤτοι παντελῶς ἀπιστοῦσιν αὐτοῖς καὶ	μηδὲν	καθόλου γεγονέναι τοιοῦτον πρὸς αὐτοῦ
[3, 3]	τῶν τὰς ὀφρῦς ἀνεσπακότων, οἳ	μηδὲν	κατὰ τὴν οὐσίαν διαφέρειν ἀπεφήναντο
[3, 5]	παραδόξων γέγονεν, τὸ γράφειν ὅτι	μηδὲν	μὲν ἀνθρώπινον μηδὲ θνητὸν περὶ
[3, 6]	πῶς οὐχ ἕπεται τούτοις τὸ	μηδὲν	μὲν ἡγεῖσθαι κατὰ γοητείαν αὐτὸν
[3, 5]	ἄλλων παραδόξων ἔργων γέγονεν ποιητής,	μηδὲν	μὲν τοιοῦτον αὐτῷ συνεγνωκότες, ἑαυτοῖς
[3, 5]	τοσαύτην ὑπερβολὴν ἐκπληξίας ἤλασαν, ὡς	μηδὲν	μὲν ὑπ´ αὐτοῦ παράδοξον πραχθὲν
[3, 5]	πάντα διοικούσῃ προνοίᾳ αὐτοὺς ἀναθέντας	μηδὲν	μεριμνᾶν τῶν χρειῶν ἕνεκα. Παρῄνει
[3, 6]	μόνος εὑρετὴς γέγονε τῆς ἐπιχειρήσεως,	μηδὲν	μηδαμῶς παρ´ ἑτέρων μαθὼν μηδ´
[3, 5]	δὲ μὴ ἐψεύσαντο πάντες, ὅτι	μηδὲν	σκυθρωπὸν ἀληθῶς περὶ αὐτὸν γέγονεν,
[3, 5]	παραδοξοποιοὺς ἱστορίας. Εἰ δὲ λέγοιεν	μηδὲν	τὴν ἀρχὴν πεποιηκέναι τὸν σωτῆρα
[3, 5]	διηγήσεσιν πεπιστευκότες. Οἱ δὴ οὖν	μηδὲν	τῆς ἀληθείας ἐν τοῖς ἀπεμφαίνουσι
[3, 2]	τὴν ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας (ὅτι	μηδὲν	τῆς λοιπῆς αὕτη διενήνοχεν) ἀλλὰ
[3, 2]	τούτοις περιγράψαι τὴν προφητείαν, εἰ	μηδέν	τι πλέον ἔσεσθαι μετὰ τὴν
[3, 7]	καταστείλαντος. Λόγισαι γὰρ ὡς, εἰ	μηδὲν	τὸ κωλῦον ἦν τοὺς περὶ
[3, 3]	ὥς τις ἀνὴρ σοφὸς ἔφη,	μηδὲν	τῶν αἰσθητῶν μήτε θυμιῶντες μήτ´
[3, 6]	καὶ γνήσιοι τὰς διαθέσεις, ὡς	μηδὲν	ὕπουλον ἐν αὐτοῖς λανθάνειν, ἐνσεμνύνεσθαι
[3, 5]	δὲ ὁποῖόν ἐστιν καὶ τὸ	μηδένα	μηδαμοῦ διάφωνον ἐξενεγκεῖν περὶ τῶν
[3, 2]	ἐπεὶ καὶ τὸν θάνατον Μωσέως	μηδένα	φασὶν ἐγνωκέναι, μηδὲ τὴν ταφὴν
[3, 5]	φυλακῇ, ἔπειτα δὲ ἀπέλυσαν παραγγείλαντες	μηδενὶ	λαλεῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ
[3, 5]	ἀλλ´ ὅτι ἐπετίμησεν αὐτοῖς, ἵνα	μηδενὶ	λέγωσιν περὶ αὐτοῦ» Οὐ γὰρ
[3, 5]	Χριστός. Καὶ ἐπετίμησεν αὐτοῖς, ἵνα	μηδενὶ	λέγωσιν περὶ αὐτοῦ» ταῦτα μὲν
[3, 6]	ἦν, ἀφ´ ὧν ἰώμενος παρῄνει	μηδενὶ	φράζειν μηδὲ εἰς πολλοὺς αὐτὸν
[3, 5]	τε τρόπον ἀναδεκτέον θανάτου ὑπὲρ	μηδενὸς	ἀληθοῦς. Κακὸν γὰρ ἴσως ἀλήθεια,
[3, 5]	γὰρ καὶ ἄτοπον ὑπὲρ τοῦ	μηδενὸς	ἀποθνῄσκειν; τί δὲ καὶ λυπεῖ
[3, 5]	δύναιτ´ ἄν ποθ´ ὑπὲρ τοῦ	μηδενὸς	αὐθαίρετον ὑπομεῖναι τελευτήν, ἢ ὡς
[3, 6]	τὰ αἴτια; εἰ μὲν γὰρ	μηδενὸς	διδάξαντος αὐτὸς πρῶτος καὶ μόνος
[3, 5]	ἀποθνῄσκειν; τί δὲ καὶ λυπεῖ	μηδενὸς	εὐλόγου χάριν μάστιγας καὶ βασάνους
[3, 5]	ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ, ὁ Μάρκος	μηδενὸς	τούτων μνημονεύσας, ὅτι μηδ´ ὁ
[3, 5]	πλαστοῖς ῥήμασιν ἐπαιρόντων τὸν διδάσκαλον,	μηδενὸς	ψευδοῦς φειδόμενοι λόγου· πάντα δὲ
[3, 6]	ᾗ μόνῃ καὶ πρώτῃ τὰ	μηδεπώποτε	παρ´ ἀνθρώποις μνημονευθέντα κατώρθωται. Ἀλλὰ
[3, 5]	νόμον συγκεχωρημέναις γαμεταῖς ἀποτεταγμένους, καὶ	μήθ´	ὑπὸ τῆς φυσικῆς ἡδονῆς καθελκυσθέντας,
[3, 3]	ἐνθέῳ δυνάμει προαγαγὼν ἐξήπλωσεν, ὥστε	μηκέτι	κατὰ τὸ παλαιὸν βραχεῖς τινας
[3, 6]	τιτρώσκειν τὸ ἑκάστου συνειδός, ὡς	μηκέτι	στέγειν ἀποκρύπτοντας, εἰς φανερὸν δὲ
[3, 4]	νῦν ὁ λόγος εἰς μακρὸν	μῆκος	ἐκτείνοιτο, ἐπὶ πᾶσιν ἐκκείσθω ὁ
[3, 2]	νομοθετεῖ. Καὶ τί με δεῖ	μηκύνειν	τὸν λόγον εἰς ἀπόδειξιν τοῦ
[3, 6]	παρθενίαν ἀσκήσασαι. Ἕνα μὲν οὖν	μηλόβοτον	καταλιπόντα τὴν ἑαυτοῦ χώραν προφάσει
[3, 2]	Μωσέα δυνάμει γεγονυίας, παραπλησίας γε	μὴν	αἷς καὶ ὁ Μωσῆς διεπράξατο.
[3, 5]	ἡμῶν οὔτε τῶν ἀπατωμένων, οὐδὲ	μὴν	αὐτοῦ τοῦ τὰ ψευδῆ πρὸς
[3, 5]	ἕλοιτ´ ἂν τοιαύτην τιμωρίαν; καὶ	μὴν	δεδόσθω τιμᾶν αὐτὸν συνόντα ἔτι
[3, 3]	διδαχθέντες φρονεῖν τὸν τρόπον. Καὶ	μὴν	Ἑβραίων καὶ οὗτος ἦν ὁ
[3, 5]	αὐτοῦ μετὰ παρρησίας ἐμαρτύρουν. Καὶ	μήν,	εἴπερ ψεύσματα ἦν κατὰ συνθήκην
[3, 4]	οὐδὲ βρόχῳ ἢ πυρί, οὐδὲ	μὴν	κατ´ αὐτὸ τοῦ σταυροῦ τὸ
[3, 5]	μὴ ἔργον ἐπαίνου ἄξιον, μηδὲ	μὴν	κατά τι ὠφελημένοι πρὸς αὐτοῦ,
[3, 7]	καὶ πάσης ἀμέτοχοι παιδείας; ἀλλὰ	μὴν	οὐ κατὰ πλῆθος, κατὰ μέρος
[3, 6]	τοιούτων πραγμάτων εὑρετὴς ἀναπέφηνεν; καὶ	μὴν	οὔτε βαναύσου τέχνης οὔτε λογικῆς
[3, 6]	πλάνου μαθητὰς γεγονέναι νομίζειν; Καὶ	μὴν	παντὸς ἐπαγγελλομένου τι μέγας ἔλεγχος
[3, 5]	ἐδήλωσεν ὀνομαστὶ ἑαυτόν. Ὅ γε	μὴν	Πέτρος οὐδὲ καθῆκεν ἐπὶ εὐαγγελίου
[3, 2]	Ἰούδα, καὶ ἡγούμενος ἐκ τῶν	μηρῶν	αὐτοῦ, ἕως ἂν ἔλθῃ ᾧ
[3, 6]	φῦναι, μήτε παρὰ παλαιῶν ἐρανισάμενον	μήτ´	ἐκ νέων διδασκάλων ὠφελημένον, τὰ
[3, 3]	μηδὲν τῶν αἰσθητῶν μήτε θυμιῶντες	μήτ´	ἐπονομάζοντες (οὐδὲν γὰρ ἔνυλον, ὃ
[3, 5]	ἄνδρας καὶ ἰδιώτας, μήτε λαλεῖν	μήτε	ἀκούειν πλέον τῆς πατρίου φωνῆς
[3, 3]	μὴ θύοι τι τὴν ἀρχὴν	μήτε	ἀνάπτοι πῦρ μήτε τι καθόλου
[3, 5]	ἐγεῖραι. Καὶ συλλήβδην εἰπεῖν, ἃ	μήτε	εἴδομεν πρὸς αὐτοῦ πραχθέντα μήτε
[3, 6]	μήτε τοιγαροῦν δόξης μήτε χρημάτων	μήτε	ἡδονῆς ἕνεκεν ἐπιβέβλητο τῇ διδασκαλίᾳ,
[3, 5]	μήτε εἴδομεν πρὸς αὐτοῦ πραχθέντα	μήτε	ἠκούσαμεν λεχθέντα, ταῦτα ὡς ἀληθῶς
[3, 3]	σοφὸς ἔφη, μηδὲν τῶν αἰσθητῶν	μήτε	θυμιῶντες μήτ´ ἐπονομάζοντες (οὐδὲν γὰρ
[3, 5]	τὸ πλάνους ἄνδρας καὶ ἰδιώτας,	μήτε	λαλεῖν μήτε ἀκούειν πλέον τῆς
[3, 5]	ὑπὸ τῆς φυσικῆς ἡδονῆς καθελκυσθέντας,	μήτε	παίδων καὶ ἐγγόνων ἐπιθυμίᾳ δουλωθέντας,
[3, 6]	ἐκ τοῦ αὐτομάτου τοιοῦτον φῦναι,	μήτε	παρὰ παλαιῶν ἐρανισάμενον μήτ´ ἐκ
[3, 3]	τὴν ἀρχὴν μήτε ἀνάπτοι πῦρ	μήτε	τι καθόλου τῶν αἰσθητῶν ἐπονομάζοι
[3, 5]	φιλτάτων ὄνασθαι, μήτε χρημάτων τυχεῖν,	μήτε	τινὸς ἀγαθοῦ τὸ παράπαν ἐλπίδα
[3, 6]	τῶν πολλῶν ἐπιβλαβεῖς ὁμιλίας. Εἰ	μήτε	τοιγαροῦν δόξης μήτε χρημάτων μήτε
[3, 5]	μή ποτε ἡδέος ἀπολαῦσαί τινος,	μήτε	τῶν φιλτάτων ὄνασθαι, μήτε χρημάτων
[3, 6]	ὁμιλίας. Εἰ μήτε τοιγαροῦν δόξης	μήτε	χρημάτων μήτε ἡδονῆς ἕνεκεν ἐπιβέβλητο
[3, 5]	τινος, μήτε τῶν φιλτάτων ὄνασθαι,	μήτε	χρημάτων τυχεῖν, μήτε τινὸς ἀγαθοῦ
[3, 5]	τῇ αὐλῇ ἔρχεται πρὸς αὐτὸν	μία	τῶν παιδισκῶν τοῦ ἀρχιερέως, καὶ
[3, 6]	δέ, ἑνὶ δὲ ῥήματι καὶ	μιᾷ	φωνῇ φήσας πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ
[3, 7]	ἦν τὸ μηδ´ ἄλλοτε ὑπὸ	μίαν	τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν γενέσθαι τὰ
[3, 6]	ἀνόσιος ὢν τὸν τρόπον καὶ	μιαρὸς	καὶ αἰσχρὸς καὶ ἄθεος καὶ
[3, 6]	τις ὡς ἀληθῶς ἀνόσιος καὶ	μιαρὸς	τὸν τρόπον, ἀπειρημένοις καὶ ἀνοσίοις
[3, 7]	διανοηθέντων τῶν τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν,	μιᾶς	προσθήκῃ λέξεως αὐτοῖς ὁ διδάσκαλος
[3, 3]	ἀήρ, ᾧ οὐ πρόσεστίν γε	μίασμα)	μόνῳ δὲ χρῷτο πρὸς αὐτὸν
[3, 6]	οὐδ´ ἑτέρας δημιουργὸς τέχνης. Καίτοι	μικρὰ	ταῦτα καὶ ἀνθρώπεια· τὸ δὲ
[3, 4]	καὶ νῦν, οἷς ἂν κρίνειεν,	μικρά	τινα τῆς αὐτοῦ δυνάμεως παραφαίνειν
[3, 5]	δὲ πάλιν ἠρνήσατο. Καὶ μετὰ	μικρὸν	πάλιν οἱ παρεστῶτες ἔλεγον τῷ
[3, 7]	πειθὼ τῶν ἀκουόντων, ἐπεὶ μηδὲ	μικρὸς	ἦν αὐτοῖς ὁ ἀγών, μὴ
[3, 5]	μηδεὶς ἡμῶν λειπέσθω» Οὔτε γὰρ	μικρὸς	ὁ ἆθλος τῶν τολμωμένων, ἐπεὶ
[3, 1]	βραχίων μετὰ κυρίας· ἰδοὺ ὁ	μισθὸς	αὐτοῦ μετ´ αὐτοῦ, καὶ τὸ
[3, 2]	τοῦ προφητευομένου γενέσεως θεσπίζεται ὑπὸ	Μιχαίου	λέγοντος· Καὶ σὺ Βηθλεὲμ οἶκος
[3, 0]	οἱ προφῆται τὴν τοῦ εὐαγγελίου	μνήμην	ἐπὶ τοῦ Χριστοῦ προελάμβανον. ~αʹ
[3, 5]	γὰρ ταῖς ἐπιστολαῖς αὐτοῦ οὐδὲ	μνήμην	τῆς οἰκείας προσηγορίας ποιεῖται, ἢ
[3, 6]	τοιάσδε, οἵας ὁ ἡμέτερος πεποιηκὼς	μνημονεύεται,	τίς πώποτε διαπραξάμενος ἱστορεῖται; τίνος
[3, 5]	εἰσέτι νῦν παρὰ τοῖς ἐγχωρίοις	μνημονεύεται·	ὡς καὶ ἐκ τούτων λελύσθαι
[3, 2]	οὐκ ἐλάβετε; Οὔπω νοεῖτε, οὐδὲ	μνημονεύετε	τοὺς πέντε ἄρτους τῶν πεντακισχιλίων
[3, 6]	πρώτῃ τὰ μηδεπώποτε παρ´ ἀνθρώποις	μνημονευθέντα	κατώρθωται. Ἀλλὰ καὶ ταῦτα μὲν
[3, 3]	λόγοις οἱ παλαιοὶ Ἑβραῖοι θύειν	μνημονεύονται,	διειληφότες ἐν τῷ πρώτῳ συγγράμματι
[3, 7]	ἀθάνατον γεγονότα, εὐφήμως τε αὐτοῦ	μνημονεύουσιν.	καὶ ὑποβὰς ἐπιλέγει· Περὶ γοῦν
[3, 3]	οἰκείων θεῶν ὧδέ πως Ἑβραίων	μνημονεύουσιν·	Μοῦνοι Χαλδαῖοι σοφίην λάχον, ἠδ´
[3, 2]	γῇ διψώσῃ Διὰ γὰρ τούτων	μνημονεύσας	ὁ προφήτης τοῦ βραχίονος τοῦ
[3, 5]	Ἰησοῦ, ὁ Μάρκος μηδενὸς τούτων	μνημονεύσας,	ὅτι μηδ´ ὁ Πέτρος ταῦθ´
[3, 5]	γοῦν Λουκᾶ, πῶς τοῦ Ματθαίου	μνημονεύσας	οὐ τελώνην ὀνομάζει, οὐδ´ ὑποτάττει
[3, 0]	εἰς τὴν εὐαγγελικὴν ἀπόδειξιν αὐτάρκως	μοι	γεγυμνασμένων, ἀποδεδειγμένου τε τοῦ τρόπου
[3, 5]	πραχθέντα κεχαρισμένως ἀναθέντας; Ὡς εὖ	μοι	δοκεῖ εἰρῆσθαι, πάντα χρὴ πιστεύειν
[3, 2]	δ´ οὖν ἡ γραφή· Συνάγαγέ	μοι	ἑβδομήκοντα ἄνδρας ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων
[3, 2]	ἐν χιλιάσιν Ἰούδα· ἐκ σοῦ	μοι	ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὸν
[3, 5]	ὀνόματι, καὶ εἶπεν αὐτῷ, ἀκολούθει	μοι·	καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ. Καὶ
[3, 7]	τῇ φωνῇ τῇ Δεῦτε, ἀκολουθεῖτέ	μοι,	καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»
[3, 7]	μὲν πρῶτά φησιν· Δεῦτε, ἀκολουθεῖτέ	μοι,	καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»
[3, 5]	Ἀργύριον καὶ χρυσίον οὐχ ὑπάρχει	μοι,	ὃ δὲ ἔχω, τοῦτό σοι
[3, 4]	δυνάμεως ἐκκαλέσεται; Ἀλλ´ ἵνα μή	μοι	τὰ νῦν ὁ λόγος εἰς
[3, 5]	τοὺς ὑπηκόους καὶ φονεύειν καὶ	μοιχεύειν	καὶ τἀναντία πράττειν οἷς νομοθετεῖν
[3, 2]	θυμοῦσθαι ἀπαγορεύει, ἀντὶ τοῦ μὴ	μοιχεύειν	μηδ´ ἐμβλέπειν γυναικὶ μετὰ ἐπιθυμίας
[3, 5]	φονεύειν, ὡσαύτως δὲ καὶ μὴ	μοιχεύειν,	οἷα λαγνιστάτοις καὶ καταφερεστάτοις, καὶ
[3, 6]	φήσαντα· Ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις, οὐ	μοιχεύσεις·	ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ὅτι
[3, 5]	νόμοις λέγοντος οὐ φονεύσεις, οὐ	μοιχεύσεις,	οὐ κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις» συκοφαντῶν
[3, 2]	νομοθετεῖ λέγων· Οὐ φονεύσεις, οὐ	μοιχεύσεις,	οὐ κλέψεις, οὐκ ἐπιορκήσεις Ὁ
[3, 7]	πέπονθεν ὑπὸ Ἰουδαίων, τὰ σεμνὰ	μόνα	καὶ ἔνδοξα προσεκόμιζον (λέγω δὲ
[3, 2]	ἡγούμενος, Αὐγούστου τότε πρώτου Ῥωμαίων	μοναρχήσαντος,	Ἡρώδου τε ἐξ ἀλλοφύλων ἐθνῶν
[3, 2]	δὲ αὐτοῖς καὶ τὴν περὶ	μοναρχίας	θεολογίαν κατήγγειλεν, τὸν τῶν ἁπάντων
[3, 6]	φύσιν ἐπιδεδημηκέναι τῷ βίῳ, ᾗ	μόνῃ	καὶ πρώτῃ τὰ μηδεπώποτε παρ´
[3, 7]	Ἕλληνας, ἄνδρες τῇ Σύρων ἐντραφέντες	μόνῃ	φωνῇ; Πέρσας δὲ καὶ Ἀρμενίους,
[3, 3]	θορυβώδους συνουσίας ἀνείργων, διδάσκων δὲ	μόνην	ἀσπάζεσθαι τὴν περὶ τὰ θεῖα
[3, 5]	φιλοπαθής τις καὶ φιλήδονος ὤν,	μόνην	δὲ τὴν πρόσκαιρον ταυτηνὶ ζωὴν
[3, 3]	θεούς, ἐκ τῆς ἀνωτάτω καὶ	μόνης	ἀληθοῦς θεολογίας ὡς τὸν ὡς
[3, 3]	δικαίοις ἀνδράσιν εὐσεβεῖν ὁμοίως διὰ	μόνης	τῆς αὐτοῦ δυνάμεως ἐπαιδεύθησαν; Ἀλλὰ
[3, 7]	ἑκάστῳ ἦν, εἰ καὶ ἐπὶ	μόνης	τῆς οἰκείας γῆς τὸ οἰκεῖον
[3, 7]	πάντων θεοῦ μόνον ἀγαπητὸν καὶ	μονογενῆ	παῖδα. Ἐγὼ μὲν οὖν ἐξετάζων
[3, 7]	τότε, καὶ οἱ παρόντες ἤκουον	μόνοι.	Πῶς οὖν ἄρα πιστὸς ἦν
[3, 7]	τῶν ἐξ αἰῶνος καταγνῶναι πάντων,	μόνοις	δὲ αὐτοῖς πείθεσθαι καὶ τοῖς
[3, 5]	τοῖς μὲν ἄλλοις πιστεύειν εὔλογον,	μόνοις	δὲ τούτοις ἀπιστεῖν; καὶ πῶς
[3, 6]	αὐτοῖς ἔργοις ἀλλ´ οὐ λόγοις	μόνοις	τῆς τοῦ Ἰησοῦ μαθητείας συνιδόντες
[3, 2]	τοῦ Χριστοῦ σπέρμα συνιδεῖν ἢ	μόνοις	τοῖς ἐξομολογησαμένοις καὶ τὰ δῶρα
[3, 3]	ὁμολογεῖν τοῦτον, ὃς τὰ πρόπαλαι	μόνοις	τοῖς θεοφιλέσιν Ἑβραίοις ἐγνωσμένα εἰς
[3, 5]	μαθηταῖς, ἢ μή· καὶ εἰ	μόνοις	τούτοις τοῖς ἀνδράσιν ἀπιστητέον, καὶ
[3, 7]	μόνου καὶ ἐπὶ πάντων θεοῦ	μόνον	ἀγαπητὸν καὶ μονογενῆ παῖδα. Ἐγὼ
[3, 3]	ὅσους ζηλωτὰς οὐκ ἐξ Ἑλλήνων	μόνον	ἀλλὰ καὶ βαρβάρων τῆς ἐκείνων
[3, 2]	τὸν νόμον οὐ τὸ φονεύειν	μόνον,	ἀλλὰ καὶ τὸ θυμοῦσθαι ἀπαγορεύει,
[3, 6]	γῆς ἔθνεσιν μυρία πλήθη οὐ	μόνον	ἀνδρῶν, ἀλλὰ καὶ γυναικῶν καὶ
[3, 2]	Μωσεῖ διαπεπραγμένος, θέα λοιπὸν ἐπὶ	μόνον	αὐτὸν καὶ οὐδ´ ἐφ´ ἕτερον
[3, 6]	τροφῆς λαμπρὰ τεκμήρια παρεστήσαντο. Οὐ	μόνον	δὲ ἄνδρες παρ´ αὐτῷ τοῦτον
[3, 6]	γνωρίζειν καὶ μόνον σέβειν καὶ	μόνον	διὰ τοῦ Χριστοῦ θεολογεῖν. ταῦτ´
[3, 4]	καὶ ἄκρου τοῦ ἱματίου προσψαῦσαι	μόνον	διανοηθεῖσα ὑποδύνει, καὶ τοῦ κρασπέδου
[3, 5]	τῆς πατρίου φωνῆς ἐπισταμένους, μὴ	μόνον	διανοηθῆναι τολμῆσαι προελθεῖν ἐπὶ τὴν
[3, 6]	καὶ δημιουργὸν τοῦδε τοῦ παντὸς»	μόνον	εἰδέναι θεὸν ἐμαρτύρησαν; ὃν πάλαι
[3, 4]	ὑπέμεινε τελευτήν, ἀλλ´ ὡς αὐτὸ	μόνον	ἑκὼν παρεδίδου τοῖς ἐπιβουλεύουσι τὸ
[3, 6]	καὶ αὐτῶν βαρβάρων, οὐχὶ δὲ	μόνον	Ἑλλήνων, ἐκ τῶν Ἰησοῦ λόγων
[3, 6]	σύστασιν ποιήσασθαι. τὸ δὲ μὴ	μόνον	ἐννοῆσαι τοῦτο, ἀλλὰ καὶ κατορθῶσαι
[3, 2]	Μωσέα μὲν εἰκότως πρῶτον καὶ	μόνον	εὐσεβείας νομοθέτην ἀνηγορεῦσθαι Ἰουδαίων, Ἰησοῦν
[3, 6]	καὶ δημιουργὸν τοῦδε τοῦ παντὸς»	μόνον	θεὸν γνωρίζειν καὶ μόνον σέβειν
[3, 2]	χρῆν δὲ δήπου τὸν μὴ	μόνον	Ἰουδαίων θεὸν ἀλλὰ καὶ ἐθνῶν
[3, 3]	ἂν εἴη πλάνος ὁ μὴ	μόνον	λόγους ἀλλ´ ἔργα τῶν λόγων
[3, 2]	τῶν ἁπάντων δημιουργὸν καὶ ποιητὴν	μόνον	παραγγείλας σέβειν· πρῶτος δὲ καὶ
[3, 6]	παντὸς» μόνον θεὸν γνωρίζειν καὶ	μόνον	σέβειν καὶ μόνον διὰ τοῦ
[3, 7]	μέσοις τοῖς ἐχθροῖς κατακρατοῦντος, μὴ	μόνον	τε τῶν ὁρατῶν πολεμίων κατεξανισταμένου,
[3, 6]	παντὸς ἐκτὸς κινδύνου τὸν αὐτὸ	μόνον	τὸ θῦσαι πρὸς αὐτῶν βεβιασμένον.
[3, 2]	κύριον αὐτόν, καὶ οὐκ αὐτὸ	μόνον	τοῖς χείλεσι διαθέσει δὲ γνησιωτάτῃ,
[3, 3]	χρησμῶν ἐπὶ σοφίᾳ μεμαρτυρημένων, ἐπὶ	μόνον	τὸν πάντων δημιουργὸν θεὸν ἀνῆγον
[3, 2]	διὰ τῶν ἑξῆς παραστήσεται ἐπὶ	μόνον	τὸν σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν
[3, 2]	ἂν δύναιο ἐφαρμόζειν, ἐπὶ δὲ	μόνον	τὸν σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν.
[3, 2]	Μωσεῖ παραπλήσιον ἔσεσθαι προφήτην ἢ	μόνον	τὸν σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν
[3, 5]	κατὰ τὸν ἱστορικὸν μαρτυρεῖται οὐ	μόνον	τοὺς δώδεκα ἀποστόλους οὐδὲ τοὺς
[3, 3]	ἤδη πως ἐξ ἀνθρώπων ἀπολωλότα	μόνος	ἀνανεωσάμενος οὐκ εἰς βραχεῖς καὶ
[3, 3]	καὶ εὐμενοῦς αὐτοῦ παρ´ ὁντιναοῦν	μόνος	ἀνθρώπων, εἰ θεῷ μέν, ὃν
[3, 2]	αὐτοῖς εὐσεβοῦς πολιτείας πρῶτος καὶ	μόνος	ἀποδέδεικται. Ἀλλὰ καὶ Ἰησοῦς ὁ
[3, 2]	σωτῆρος ἡμῶν θεσπίσαν, εἰ δὴ	μόνος	αὐτὸς καὶ οὐδ´ ἄλλος ὅμοιος
[3, 2]	τῶν τοσούτων οὐδεὶς μὲν ἄλλος	μόνος	δὲ ὁ σωτὴρ ἡμῶν παρέστη
[3, 6]	μηδενὸς διδάξαντος αὐτὸς πρῶτος καὶ	μόνος	εὑρετὴς γέγονε τῆς ἐπιχειρήσεως, μηδὲν
[3, 6]	ἆρ´ οὖν πρῶτος αὐτὸς καὶ	μόνος	εὑρετὴς κατέστη τοῦ πράγματος, ἢ
[3, 6]	ἐμαρτύρησαν; ὃν πάλαι φιλοσόφων εἷς	μόνος	ὁ Πλάτων εἰδώς, εἰς πάντας
[3, 7]	παρηγγελμένοις; τοῦτον γὰρ εἶναι τοῦ	μόνου	καὶ ἐπὶ πάντων θεοῦ μόνον
[3, 2]	καὶ κέκραγεν ἡ ἀλήθεια ἐπὶ	μόνου	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν, ὅτι δὴ
[3, 5]	δὲ τὸ ψεῦδος μὴ ἐπὶ	μόνους	τοὺς ὁμοεθνεῖς, ἀλλὰ καὶ εἰς
[3, 3]	ᾧ οὐ πρόσεστίν γε μίασμα)	μόνῳ	δὲ χρῷτο πρὸς αὐτὸν ἀεὶ
[3, 0]	ἐπιφανείας αὐτοῦ προρρήσεις, ἃς αὐτῷ	μόνῳ	ἐφαρμόζειν ἐξ ἐναργῶν τῶν ἀποτελεσμάτων
[3, 2]	γὰρ ἡ κατ´ αὐτὸν νομοθεσία	μόνῳ	τῷ Ἰουδαίων προσῆκεν ἔθνει, καὶ
[3, 3]	τὸ μέτρον τῆς ἀξίας ἐδιδάχθημεν,	μόνῳ	τῷ παμβασιλεῖ θεῷ τὴν σεβάσμιον
[3, 3]	δογμάτων κατεγίνετο. Ἆρ´ οὖν οὐχὶ	μόνῳ	τῷ παμβασιλεῖ θεῷ, τῷ καὶ
[3, 2]	ὑπὲρ ἁμαρτιῶν προσάγουσι τῷ θεῷ.	Μόνων	γὰρ τούτων ἡ ψυχὴ ὄψεται
[3, 7]	δύναμιν τὴν ἀνωτάτω ἐν ἀνθρώπου	μορφῇ	καὶ σχήματι μᾶλλον δ´ ἐν
[3, 2]	καὶ πάρδαλις συναναπαύσεται ἐρίφῳ, καὶ	μοσχάριον	καὶ ταῦρος καὶ λέων ἅμα
[3, 6]	τὰ ἔθνη ἐν τῷ ὀνόματί	μου,	διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα
[3, 2]	ὁ προφήτης ἐπὶ τῷ ὀνόματί	μου,	ἐγὼ ἐκδικήσω ἐξ αὐτοῦ Αὐτός
[3, 2]	ὁ προφήτης ἐπὶ τῷ ὀνόματί	μου,	ἐγὼ ἐκδικήσω ἐξ αὐτοῦ τὰ
[3, 2]	Κύριος εἶπεν πρός με, υἱός	μου	εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά
[3, 2]	θεός· Αὐτὸς ἐπικαλέσεταί με, πατήρ	μου	εἶ σύ Κἀγὼ πρωτότοκον θήσομαι
[3, 2]	Δαβίδ· Οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν	μου	εἰς ᾅδην, οὐδὲ δώσεις τὸν
[3, 2]	μου ὃν ᾑρέτισα, ὁ ἀγαπητός	μου,	εἰς ὃν εὐδόκησεν ἡ ψυχή
[3, 7]	πάντα τὰ ἔθνη τῷ ὀνόματί	μου»	Εἶτα καὶ θεσπίζει εὖ μάλα
[3, 2]	σέ, καὶ δώσω τὸ ῥῆμά	μου	ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ, καὶ
[3, 2]	σέ, καὶ δώσω τὸ ῥῆμά	μου	ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ, καὶ
[3, 2]	ἀνήγαγες ἐξ ᾅδου τὴν ψυχήν	μου,	ἔσωσάς με ἀπὸ τῶν καταβαινόντων
[3, 2]	Ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν τοῦ λαοῦ	μου	ἤχθη εἰς θάνατον» Εἶτ´ ἐπεὶ
[3, 2]	εἰς ὃν εὐδόκησεν ἡ ψυχή	μου,	κρίσιν τοῖς ἔθνεσιν ἐξοίσει καὶ
[3, 5]	ἀπεκάλυψέν σοι, ἀλλ´ ὁ πατήρ	μου	ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Καὶ
[3, 2]	ταῦτα προφητεύει· Ἰδοὺ ὁ παῖς	μου	ὃν ᾑρέτισα, ὁ ἀγαπητός μου,
[3, 7]	ὑπέθετο, φήσας κατορθώσειν Τῷ ὀνόματί	μου»	οὐ γὰρ δὴ ἁπλῶς καὶ
[3, 4]	χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά	μου»	οὕτως ἄφετος καὶ ἐλεύθερος αὐτὸς
[3, 5]	ἐπὶ ταύτην τὴν πέτραν οἰκοδομήσω	μου	τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου
[3, 2]	ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὸν λαόν	μου	τὸν Ἰσραήλ. Καὶ αἱ ἔξοδοι
[3, 7]	τὰ ἔθνη ἐν τῷ ὀνόματί	μου»	Τοῦτο δ´ οὖν εἰπὼν ἐπισυνῆψεν
[3, 3]	θεῶν ὧδέ πως Ἑβραίων μνημονεύουσιν·	Μοῦνοι	Χαλδαῖοι σοφίην λάχον, ἠδ´ ἄρ´
[3, 6]	ἐναντία πρεσβεύςει, ἀκόλουθα τῇ ἑαυτοῦ	μοχθηρίᾳ	πράττων, καὶ θεὸν μὲν ἀρνήσεται
[3, 6]	ἑαυτῶν καὶ τῆς προτέρας αὐτῶν	μοχθηρίας	ἀπεργάζεσθαι. τοιοῦτοι δὲ καὶ οἱ
[3, 5]	τοιοῦτον, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ χείρονι	μοχθηρίας	τρόπῳ τὰς ψυχὰς ἐνεσχημένοι, ὑπέμενον
[3, 5]	εὐκλείας θάνατον ὑπομείνειεν, ὁ δὲ	μοχθηρός,	τὸν τρόπον φιλοπαθής τις καὶ
[3, 5]	μετερχέσθων, καὶ τὰ τούτων ἔτι	μοχθηρότερα,	διὰ τὸ προαλὲς τῆς κακίας
[3, 3]	ἐμπίδος τε καὶ εὐλῆς καὶ	μυίας	τὴν ἐν ἀνθρώποις ψυχήν, ἀλλὰ
[3, 5]	καὶ δίχα τῆς αὐτῶν μαρτυρίας	μυρία	ὁμολογεῖται πλήθη Ἰουδαίων τε καὶ
[3, 5]	προφητῶν ταῦτά τε καὶ ἄλλα	μυρία	περὶ αὐτοῦ εἰρηκότων. Ὅθεν εἰσέτι
[3, 3]	περὶ θεοῦ φέρειν δόξας, ἀλλὰ	μυρία	πλήθη βαρβάρων τῶν πάλαι θηριωδεστάτων
[3, 2]	σάρκα γενόμενον ἐκ σπέρματος Ἰσραήλ,	μυρία	πλήθη ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι
[3, 2]	τοῖς χείλεσι διαθέσει δὲ γνησιωτάτῃ,	μυρία	πλήθη ἐξ ἁπάντων τῶν ἐθνῶν
[3, 4]	τοῦ πάθους κατατρυχομένη, ἐπειδὴ ἑώρα	μυρία	πλήθη κυκλοῦντα αὐτὸν καὶ μηδαμῶς
[3, 6]	ὅλοις τοῖς ἐπὶ γῆς ἔθνεσιν	μυρία	πλήθη οὐ μόνον ἀνδρῶν, ἀλλὰ
[3, 7]	τὴν τοῦ λόγου δύναμιν ὡς	μυρία	πλήθη πέπεικεν, καὶ ὡς συνέστησαν
[3, 5]	πλημμελήμασιν. Καὶ τί με χρὴ	μυρία	συναγαγεῖν τὸ τῶν ἀποστόλων τοῦ
[3, 6]	τὰς τιμὰς αὐτῶν, καὶ εὗρον	μυριάδας	πέντε» τοιοῦτοι δή τινες οἱ
[3, 5]	τῶν ἀποστόλων γραφή, ὅτι πολλαὶ	μυριάδες	ἦσαν Ἰουδαίων ἀνδρῶν πεπεισμένων αὐτὸν
[3, 6]	γυναικῶν οὐδ´ ἔστιν εἰπεῖν ὅσαι	μυριάδες	καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης, οἷά
[3, 6]	κατορθώματα. Τί χρὴ λέγειν ὁπόσαι	μυριάδες	καὶ αὐτῶν βαρβάρων, οὐχὶ δὲ
[3, 2]	γόητα καὶ πλάνον ἀποκαλοῦντες καὶ	μυρίαις	ἄλλαις κατηγορίαις βλασφημοῦντες αὐτὸν οὔπω
[3, 7]	πλήθη πέπεικεν, καὶ ὡς συνέστησαν	μυρίανδροι	ἐκκλησίαι πρὸς αὐτῶν ἐκείνων τῶν
[3, 5]	ἀναβιώσεις πηρῶν τε ἀναβλέψεις καὶ	μυρίας	ἄλλας νοσούντων ἰάσεις πρὸς αὐτοῦ
[3, 6]	δὲ τῶν Ἰησοῦ λόγων ζηλωταὶ	μυρίοι	τὸν ἀριθμόν, ἀλλ´ οὐχ εἷς
[3, 5]	μαθητῶν, ἀφεῖται παραχρῆμα ἐλεύθερος, κἂν	μυρίοις	ἔνοχος ἁλίσκηται πλημμελήμασιν. Καὶ τί
[3, 4]	πέντε δὲ χιλιάδας ἀνδρῶν, συνεπιπαρόντος	μυρίου	ἄλλου γυναικῶν τε καὶ παίδων
[3, 5]	ὄντων ἀποστόλων, ἑβδομήκοντα δὲ μαθητῶν,	μυρίου	τε πλήθους τούτων ἐκτός, πάντων
[3, 3]	θεοφιλῶν ἐκείνων ἀμφὶ τὸν Ἀβραὰμ	μυρίους	τε ὅσους ζηλωτὰς οὐκ ἐξ
[3, 6]	τῶν λόγων μαθητὰς εἰσέτι νῦν	μυρίους,	ὧν πλεῖστα μὲν ἀνδρῶν τυγχάνει
[3, 5]	ἡμεῖς μάλιστα ἀκριβῶς ἴσμεν, οἷα	μύσται	τῶν ἀπορρήτων αὐτοῦ γεγενημένοι· σεμνὸς
[3, 7]	προγεγυμνασμένων, καιρὸς ἤδη καλεῖ τῆς	μυστικωτέρας	περὶ αὐτοῦ θεολογίας ἐφάψασθαι, καὶ
[3, 2]	εἰρήνης ἡμῶν ἐπ´ αὐτόν, τῷ	μώλωπι	αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν. Πάντες ὡς
[3, 2]	τῆς ἡμετέρας κακίας τραύματα, τῷ	μώλωπι	αὐτοῦ ἰαθῶμεν. Καὶ τὰ μὲν
[3, 7]	μὲν πατρῴων θεῶν καταφρονῆσαι, καὶ	μωρίαν	μὲν τῶν ἐξ αἰῶνος καταγνῶναι
[3, 2]	σωτῆρος ἡμῶν κρείττονι ἢ κατὰ	Μωσέα	δυνάμει γεγονυίας, παραπλησίας γε μὴν
[3, 2]	παραπλήσια καὶ ἐγγὺς ἀλλήλων πεποιηκέναι	Μωσέα	καὶ Ἰησοῦν τὸν σωτῆρα καὶ
[3, 2]	τῶν αὐτοῦ μαθητῶν κατήγγειλεν. Ὥστε	Μωσέα	μὲν εἰκότως πρῶτον καὶ μόνον
[3, 2]	ἐκκλησίας Ἆρ´ οὖν οἱ μετὰ	Μωσέα	προφῆται, Ἡσαΐας, φέρε, ἢ Ἱερεμίας
[3, 2]	ἐκκλησίας Ὅτι δὲ τῶν μετὰ	Μωσέα	προφητῶν οὐδεὶς πρὸ τοῦ σωτῆρος
[3, 2]	καὶ εἰς τὸν τελευταῖον ἐπὶ	Μωσέα	τοὺς ἀκροωμένους ἀνέπεμπον, καὶ τόν
[3, 2]	καὶ οὐδ´ ἄλλος ὅμοιος τῷ	Μωσεῖ	γεγονὼς ταῖς αὐτοῦ Μωσέως φωναῖς
[3, 2]	σωτὴρ ἡμῶν παρέστη τὰ παραπλήσια	Μωσεῖ	διαπεπραγμένος, θέα λοιπὸν ἐπὶ μόνον
[3, 2]	Ἀλλὰ τὰ ὅμοιά τις ἐκείνων	Μωσεῖ	διαπέπρακται; οὐκ ἔστιν εἰπεῖν. Ἕκαστος
[3, 2]	δ´ οὖν· Καὶ ἔδωκε τῷ	Μωσεῖ,	ἡνίκα κατέπαυσε λαλῶν αὐτῷ ἐν
[3, 2]	ἤ τις ἕτερος τῶν δώδεκα	Μωσεῖ	κατέστη παραπλήσιος νομοθέτης; οὐδαμῶς. Ἀλλὰ
[3, 2]	οὐδὲν ἄλλο ἢ τῶν παρὰ	Μωσεῖ	νενομοθετημένων ἐξέχεσθαι. Οὐδένα γοῦν τούτων
[3, 2]	τίνα τοίνυν ὁ χρησμὸς θεσπίζει	Μωσεῖ	παραπλήσιον ἔσεσθαι προφήτην ἢ μόνον
[3, 2]	τινὸς ἄφιξιν καὶ εὐσέβειας νομοθέτου	Μωσεῖ	παραπλησίου, γένος τε αὐτοῦ καὶ
[3, 2]	Ἀλλὰ καὶ Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς	Μωσεῖ	παραπλησίως καὶ πολὺ κρειττόνως πρῶτος
[3, 2]	ἕτερον ἀναφέρειν χρὴ τὴν παρὰ	Μωσεῖ	προφητείαν, δι´ ἧς ὅμοιον αὐτῷ
[3, 2]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ὅμοιος ἐγήγερται	Μωσεῖ,	σαφῶς ἡ παλαιὰ γραφὴ διδάσκει
[3, 2]	τοῦτο δὴ παράθες τοῖς παρὰ	Μωσεῖ	φερομένοις διαστέλλων, καὶ τὸ μὲν
[3, 2]	καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη» Πάλιν	Μωσέως	ἀπὸ τοῦ ὄρους κατιόντος τὸ
[3, 5]	ἀτοπώτατον· ὅμοιον ὡς εἰ καὶ	Μωσέως	ἐν τοῖς νόμοις λέγοντος οὐ
[3, 2]	ἔλεγχον διὰ τὰς παραβάσεις τοῦ	Μωσέως	ἐποιοῦντο νόμου, προύτρεπόν τε οὐδὲν
[3, 2]	ταῦτα; ἐπεὶ καὶ τὸν θάνατον	Μωσέως	μηδένα φασὶν ἐγνωκέναι, μηδὲ τὴν
[3, 5]	αὐτοῖς καὶ τῶν Ἰουδαίοις ὑπὸ	Μωσέως	παρηγγελμένων κρείττονα φρονεῖν. τὸν μὲν
[3, 2]	τοίνυν τὸ ἔνθεον πνεῦμα διὰ	Μωσέως	περὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν θεσπίσαν,
[3, 5]	τοὺς τούτων θεούς, μὴ τὰ	Μωσέως	πρόσθεν κατ´ αὐτῶν γενόμενα ἀνατεινόμενοι,
[3, 2]	τῷ Μωσεῖ γεγονὼς ταῖς αὐτοῦ	Μωσέως	φωναῖς ἀκολούθως συνέστη. Σκέψαι δὲ
[3, 2]	πρεσβύτεροι τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ τὸν	Μωσῆν,	καὶ ἦν δεδοξασμένη ἡ ὄψις
[3, 2]	περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ ὕδατα Πάλιν	Μωσῆς	ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ ἔπηξε τὴν
[3, 2]	πάντων ἀνθρώπων γένος ἀνεκαλέσατο. Πάλιν	Μωσῆς	γῆν ἁγίαν καὶ θεοφιλῆ βίον
[3, 2]	ἐκαθαρίσθη αὐτοῦ ἡ λέπρα Πάλιν	Μωσῆς	δακτύλῳ θεοῦ ἔφησε τὸν νόμον
[3, 2]	ἐξέχεσθαι. Οὐδένα γοῦν τούτων ὅμοιον·	Μωσῆς	δὲ περὶ ἑνὸς ὡρισμένως ἀναφωνεῖ.
[3, 2]	καὶ πόσας σπυρίδας ἐλάβετε; Πάλιν	Μωσῆς	διὰ μέσης τῆς θαλάσσης διῆλθε
[3, 2]	γε μὴν αἷς καὶ ὁ	Μωσῆς	διεπράξατο. Οἷον, ὡς ἐπὶ παραδείγματος,
[3, 2]	πρὸ προσώπου αὐτοῦ Καὶ πάλιν	Μωσῆς	δώδεκα ἄνδρας ἐξέπεμψε τὴν γῆν
[3, 2]	διδασκαλίας αὐτοῦ μαθήματα συνεστήσατο. Πάλιν	Μωσῆς	ἐκ πικρᾶς τῆς ὑπ´ Αἰγυπτίοις
[3, 2]	ταῖς ἡμέραις ἐκείναις Καὶ πάλιν	Μωσῆς	ἐν τῇ ἐρήμῳ τροφὰς τῷ
[3, 2]	μαρτυρεῖ, λέγουσα καὶ ἦν ἐκεῖ	Μωσῆς	ἔναντι κυρίου τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ
[3, 2]	τοῦ Χριστοῦ προανεφώνουν. Πρῶτος προφητῶν	Μωσῆς	ἕτερον προφήτην ὅμοιον αὐτῷ ἀναστήσεσθαι
[3, 2]	διεπράξατο. Οἷον, ὡς ἐπὶ παραδείγματος,	Μωσῆς	ἐφεξῆς τεσσαράκοντα ἡμέρας ἐνήστευσεν, ὡς
[3, 2]	ἔθνη ὅτι ἄνθρωποί εἰσιν Πάλιν	Μωσῆς	θαυμασίοις ἔργοις καὶ παραδοξοποιίαις τὴν
[3, 2]	τὸν Σίμωνα Πέτρον. Καὶ πάλιν	Μωσῆς	κατέστησε τῷ λαῷ ἡγουμένους ἑβδομήκοντα.
[3, 2]	λευκὰ ὡς τὸ φῶς Πάλιν	Μωσῆς	λεπρὸν ἐκαθάρισε. Γέγραπται δ´ οὖν·
[3, 2]	ἐλπίδα ἐπ´ αὐτῷ τίθεσθαι. Καὶ	Μωσῆς	μὲν τοσαῦτα καὶ τὰ τούτων
[3, 2]	τὰ δαιμόνια Ἐφ´ ὅλοις τούτοις	Μωσῆς	μετωνόμασε τὸν Ναυὴν Ἰησοῦν. Ὡσαύτως
[3, 2]	ἐπισκέψασθαι πάντα τὰ ἔθνη« Πάλιν	Μωσῆς	νομοθετεῖ λέγων· Οὐ φονεύσεις, οὐ
[3, 2]	ἔτι προφήτης ἐν Ἰσραὴλ ὡς	Μωσῆς,	ὃν ἔγνω κύριος πρόσωπον πρὸς
[3, 2]	δ´ αὐτὸς ἐκ τοῦ ὄρους	Μωσῆς	οὐκ ᾔδει ὅτι δεδόξασται ἡ
[3, 2]	καὶ μετ´ ὀλίγα· Καὶ ἐβόησεν	Μωσῆς	πρὸς κύριον, λέγων, ὁ θεὸς
[3, 2]	ὅμοια δὲ καὶ αὐτὸς ὁ	Μωσῆς,	πρὸς τὸν λαὸν διερμηνεύων τὸ
[3, 2]	ἐκδικήσω ἐξ αὐτοῦ Αὐτός τε	Μωσῆς	πρὸς τὸν λαὸν τὴν τοῦ
[3, 2]	δὲ τοῦτ´ εἴρηται διασκέψασθαι ἀναγκαῖον.	Μωσῆς	πρῶτος ἡγήσατο τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους,
[3, 2]	κύριον ὁμολογοῦντα, καὶ τοῦτο πάλιν	Μωσῆς	συνιδὼν τῷ θείῳ πνεύματι, διὰ
[3, 2]	φάσκειν τὸν προφητευόμενον; Ὅτι δὲ	Μωσῆς	ταῦτα οὐκ ἀπεριορίστως προλέγει, οὐδ´
[3, 2]	δ´ οὖν ἡ γραφή· Ἐξέτεινε	Μωσῆς	τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τὴν
[3, 2]	οὖν ἡ γραφή· Ἐξέτεινε δὲ	Μωσῆς	τὴν χεῖρα ἐπὶ τὴν θάλασσαν,
[3, 2]	ὅσα ἄλλα φιλόσοφα δόγματα πρῶτος	Μωσῆς	τῷ Ἰουδαίων παρέδωκεν ἔθνει, ταῦτα