| Livre, Chap. |
| [3, 2] |
Χριστοῦ
μέμνηται
τῷ
δευτέρῳ
συμφώνως
|
ψαλμῷ, |
δι´
οὗ
περὶ
τῆς
ἐπιβουλῆς |
| [3, 2] |
οἱ
διαιρούμενοι
σκῦλα»
Καὶ
ὁ
|
ψαλμῳδός· |
Κύριος
δώσει
ῥῆμα
τοῖς
εὐαγγελιζομένοις |
| [3, 5] |
φάναι
καὶ
ἐν
τῷ
αὐτῷ
|
ψεύδεσθαι |
οὐδέν
ἐστιν
ἢ
τἀναντία
κατὰ |
| [3, 5] |
ἂν
τοιοῦτοι.
τοὺς
γὰρ
ἅπαξ
|
ψεύδεσθαι |
προελομένους
τὰ
λυπηρὰ
χρῆν
μᾶλλον |
| [3, 5] |
αὐτοῖς
σκοπὸς
ἦν
καὶ
λόγοις
|
ψευδέσι |
τὸν
διδάσκαλον
κοσμεῖν,
οὐκ
ἄν |
| [3, 5] |
οὐδὲ
μὴν
αὐτοῦ
τοῦ
τὰ
|
ψευδῆ |
πρὸς
ἡμῶν
ἐκθειαζομένου.
τείνωμεν
δὲ |
| [3, 5] |
πεπλάσθαι,
ἔπειτα
ῥημάτια
περὶ
αὐτοῦ
|
ψευδῆ |
συνταξαμένους
ὑπὲρ
τούτων
θνῄσκειν
ὑπομένειν |
| [3, 5] |
οὐ
φιλαυτίας
μὲν
ἁπάσης
καὶ
|
ψευδολογίας |
ἐκτὸς
γεγονέναι
ἐνδίκως
ἂν
ὁμολογοῖντο, |
| [3, 5] |
οὐ
μοιχεύσεις,
οὐ
κλέψεις,
οὐ
|
ψευδομαρτυρήσεις» |
συκοφαντῶν
αὐτὸν
διέβαλλέ
τις
λέγων |
| [3, 5] |
γὰρ
ἴσως
ἀλήθεια,
τὸ
δὲ
|
ψεῦδος |
ἔχει
τοῦ
κακοῦ
τὸ
ἐναντίον. |
| [3, 5] |
ἡμῶν
ἐκθειαζομένου.
τείνωμεν
δὲ
τὸ
|
ψεῦδος |
μὴ
ἐπὶ
μόνους
τοὺς
ὁμοεθνεῖς, |
| [3, 3] |
σχολήν.
Ὁ
δὲ
παντὸς
μὲν
|
ψεύδους |
ἀποτρέπων,
τὴν
δ´
ἀλήθειαν
πρὸ |
| [3, 5] |
ῥήμασιν
ἐπαιρόντων
τὸν
διδάσκαλον,
μηδενὸς
|
ψευδοῦς |
φειδόμενοι
λόγου·
πάντα
δὲ
αὐτῷ |
| [3, 5] |
Καὶ
τοῦθ´
ἡμῖν
ἤδη
μεμελετήσθω.
|
Ψευδώμεθα |
δὴ
πάντες
ὁμοῦ
συμφώνως,
καὶ |
| [3, 5] |
πιθανὸν
τοῦ
νομίζειν
συμφώνως
ἅπαντας
|
ψεύσασθαι, |
δώδεκα
μὲν
ὄντας
τὸν
ἀριθμὸν |
| [3, 5] |
παρρησίας
ἐμαρτύρουν.
Καὶ
μήν,
εἴπερ
|
ψεύσματα |
ἦν
κατὰ
συνθήκην
αὐτοῖς
πεπλασμένα, |
| [3, 6] |
βίβλους
καὶ
παντελῆ
φθορὰν
αὐτῶν
|
ψηφισάμενοι |
πῶς
οὐκ
ἂν
εἶεν
πρόδηλοι |
| [3, 2] |
διενήνοχεν)
ἀλλὰ
τὴν
κατ´
οὐρανὸν
|
ψυχαῖς |
φιλοθέοις
προσήκουσαν
τοῖς
κατορθοῦσι
τὸν |
| [3, 5] |
αὐτοὶ
χείρονι
μοχθηρίας
τρόπῳ
τὰς
|
ψυχὰς |
ἐνεσχημένοι,
ὑπέμενον
πρὸς
τῶν
ὁμοεθνῶν |
| [3, 2] |
ἐθνῶν
ἦρχον,
τὰς
ὑποχειρίους
ῥυσάμενος
|
ψυχάς, |
οἷα
δή
τινα
σκῦλα
τοῖς |
| [3, 2] |
ὧν
παρεδόθη
εἰς
θάνατον
ἡ
|
ψυχὴ |
αὐτοῦ
καὶ
ἐν
τοῖς
ἀνόμοις |
| [3, 7] |
μὲν
ἀδρανέσιν
βασάνοις
αἰεὶ
προβέβληται·
|
ψυχὴ |
δ´
εὐσεβέων
εἰς
οὐράνιον
πέδον |
| [3, 7] |
ἀνέρος
εὐσεβίῃ
προφερεστάτου
ἐστὶν
ἐκείνη
|
ψυχή· |
εὐσεβέστατον
ἄρα
ἔφη
αὐτόν,
καὶ |
| [3, 3] |
δι´
ὧν
αὐτῷ
σώματι
καὶ
|
ψυχῇ |
κεκαθαρμένους,
νῷ
τε
διαυγεῖ
καὶ |
| [3, 7] |
θεός,
φησίν·
Ὅττι
μὲν
ἀθανάτη
|
ψυχὴ |
μετὰ
σῶμα
προβαίνει
γιγνώσκεις,
σοφίης |
| [3, 2] |
μου,
εἰς
ὃν
εὐδόκησεν
ἡ
|
ψυχή |
μου,
κρίσιν
τοῖς
ἔθνεσιν
ἐξοίσει |
| [3, 2] |
θεῷ.
Μόνων
γὰρ
τούτων
ἡ
|
ψυχὴ |
ὄψεται
σπέρμα
μακρόβιον»
τὸ
τοῦ |
| [3, 6] |
ὅλας
αὐτὰς
αὐτῷ
σώματι
καὶ
|
ψυχῇ |
τῷ
παμβασιλεῖ
καὶ
θεῷ
τῶν |
| [3, 2] |
ἐὰν
δῶτε
περὶ
ἁμαρτίας,
ἡ
|
ψυχὴ |
ὑμῶν
ὄψεται
σπέρμα
μακρόβιον.
Καὶ |
| [3, 2] |
δῶτε»
φησίν,
περὶ
ἁμαρτίας,
ἡ
|
ψυχὴ |
ὑμῶν
ὄψεται
σπέρμα
μακρόβιον
Οὐ |
| [3, 3] |
καὶ
μυίας
τὴν
ἐν
ἀνθρώποις
|
ψυχήν, |
ἀλλὰ
καὶ
ὄφεως
καὶ
ἐχίδνης |
| [3, 7] |
ἄρα
ἔφη
αὐτόν,
καὶ
τὴν
|
ψυχὴν |
αὐτοῦ,
καθάπερ
καὶ
τῶν
ἄλλων |
| [3, 2] |
τὸ
παραδοθῆναι
εἰς
θάνατον
τὴν
|
ψυχὴν |
αὐτοῦ
καὶ
ἐν
τοῖς
ἀνόμοις |
| [3, 3] |
ἄρα
βουληθείη
εἶναι
φύσεως
τοιαύτης,
|
ψυχὴν |
δὲ
ἀθάνατον
ἔχαι
καὶ
φρονεῖν |
| [3, 3] |
τὴν
σφῶν
αὐτῶν
τῶν
φιλοσοφωτάτων
|
ψυχὴν |
διαλλάττειν;
Καὶ
θείου
δὲ
πρὸς |
| [3, 6] |
ἐπιτηδεύομεν,
θᾶττον
μὲν
θανάτῳ
τὴν
|
ψυχὴν |
ἢ
δαίμοσιν
θυσίαν
προέσθαι
τολμῶντες, |
| [3, 2] |
πάλαι
στεῖραν
καὶ
ἔρημον
θεοῦ
|
ψυχὴν |
ἢ
καὶ
μᾶλλον
τὴν
ἐξ |
| [3, 2] |
ὁ
Δαβίδ·
Οὐκ
ἐγκαταλείψεις
τὴν
|
ψυχήν |
μου
εἰς
ᾅδην,
οὐδὲ
δώσεις |
| [3, 2] |
Κύριε,
ἀνήγαγες
ἐξ
ᾅδου
τὴν
|
ψυχήν |
μου,
ἔσωσάς
με
ἀπὸ
τῶν |
| [3, 5] |
καὶ
ἠδημόνει»
καὶ
τετάρακτο
τὴν
|
ψυχήν, |
ὅτι
αὐτοὶ
αὐτὸν
ἀπολιπόντες
ᾤχοντο, |
| [3, 2] |
κόσμου
γενέσεως,
καὶ
τὰ
περὶ
|
ψυχῆς |
ἀθανασίας,
καὶ
ὅσα
ἄλλα
φιλόσοφα |
| [3, 6] |
περὶ
ἀρετῆς
καὶ
τοὺς
περὶ
|
ψυχῆς |
ἀθανασίας
λόγους;
εἰ
μὲν
δὴ |
| [3, 5] |
δὲ
μηδὲ
ὀργίζεσθαι
δι´
ἄκραν
|
ψυχῆς |
ἀπάθειαν,
μηδὲ
προσβλέπειν
γυναῖκα
μετὰ |
| [3, 2] |
ἀφελεῖν
ἀπὸ
τοῦ
πόνου
τῆς
|
ψυχῆς |
αὐτοῦ,
δεῖξαι
αὐτῷ
φῶς»
Ἀνώτερον |
| [3, 2] |
ἀφελεῖν
ἀπὸ
τοῦ
πόνου
τῆς
|
ψυχῆς |
αὐτοῦ
δεῖξαι
αὐτῷ
φῶς»
Ἐπεὶ |
| [3, 2] |
βουληθεὶς
ἀφεῖλε
τὸν
πόνον
τῆς
|
ψυχῆς |
αὐτοῦ,
καὶ
ἔδειξεν
αὐτῷ
φῶς, |
| [3, 6] |
ὡς
καθικνεῖσθαι
τοῦ
βάθους
τῆς
|
ψυχῆς |
αὐτῶν,
καθάπτεσθαί
τε
καὶ
τιτρώσκειν |
| [3, 5] |
ὑπῆρχον,
μὴ
φεύγοντες
τὰ
τῆς
|
ψυχῆς |
γυμνάσια
μηδὲ
τὰ
πρὸς
ἡδονὴν |
| [3, 6] |
τῶν
μὲν
σαρκὸς
ἐγγόνων
ἠλόγησαν,
|
ψυχῆς |
δὲ
πᾶσαν
ἐπιμέλειαν
πεποιηκυῖαι
ὅλας |
| [3, 3] |
οὐδ´
ὁ
ἔνδον,
ὅταν
πάθει
|
ψυχῆς |
ᾖ
μεμολυσμένος)
διὰ
δὲ
σιγῆς |
| [3, 3] |
τε
καὶ
παρδάλεως
καὶ
συὸς
|
ψυχῆς |
κατ´
οὐδέν,
ὅσον
ἐπὶ
λόγῳ |
| [3, 5] |
καὶ
ἁγνείας
σώματος
ὁμοῦ
καὶ
|
ψυχῆς |
κατορθούμενον.
τίς
δ´
οὖν
οὐκ |
| [3, 5] |
νόμους,
τὸ
δ´
ἀπαθὲς
τῆς
|
ψυχῆς |
περὶ
πολλοῦ
προτιμᾶν,
κάτωθεν
ἐκ |
| [3, 3] |
σωτηρίαν.
Ἐν
ἀπαθείᾳ
ἄρα
τῆς
|
ψυχῆς |
τοῦ
δὲ
θεοῦ
θεωρίᾳ
ἡ |
| [3, 7] |
ποιητής,
νοερῶν
αὐτοὺς
καὶ
λογικῶν
|
ψυχῶν |
θηρευτὰς
ποιήσας,
ἔργον
τε
ἐπιθεὶς |