Livre, Chap.
[3, 1]	μνήμην ἐπὶ τοῦ Χριστοῦ προελάμβανον.	~αʹ	Ὅπως οἱ παρ´ Ἑβραίοις προφῆται
[3, 2]	ἀρχὴν τὴν κατὰ πάντων ἐθνῶν,	ἃ	δὴ πάντα παρέστη καὶ ἔτι
[3, 2]	βοσκηθήσονται καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια,	ἃ	καὶ παρὰ πόδας διασαφῶν ἑρμηνεύει,
[3, 5]	νεκροὺς ἐγεῖραι. Καὶ συλλήβδην εἰπεῖν,	ἃ	μήτε εἴδομεν πρὸς αὐτοῦ πραχθέντα
[3, 5]	Ματθαῖον ὁ Λουκᾶς ἐτίμησεν, καθ´	ἃ	παρέδωκαν αὐτῷ οἱ ἀπ´ ἀρχῆς
[3, 2]	δηλοῖ, ἡ δὲ Γῆ ἡ	ἄβατος	καὶ διψῶσα τὴν ἀποκυήσασαν αὐτὸν
[3, 2]	καὶ ὡς ῥίζα ἀπὸ γῆς	ἀβάτου	ὁ δὲ Θεοδοτίων· Καὶ ἀναβήσεται
[3, 2]	καὶ Ὡς ῥίζαν ἀπὸ γῆς	ἀβάτου	τὸ μὲν οὖν παιδίον τὸ
[3, 2]	ἀνὴρ ἐπιβέβηκεν, ἀφ´ ἧς καίπερ	ἀβάτου	τυγχανούσης προῆλθεν ἡ εὐλογημένη ῥίζα,
[3, 3]	τῶν θεοφιλῶν ἐκείνων ἀμφὶ τὸν	Ἀβραὰμ	μυρίους τε ὅσους ζηλωτὰς οὐκ
[3, 3]	δὲ τοὺς αὐτοὺς διὰ τὸν	Ἀβραὰμ	ὠνόμασεν, ἐπεὶ Χαλδαῖος ἦν τὸ
[3, 6]	ἑαυτῶν τρόπον, ὡς εἰς μέσον	ἀγαγεῖν	τολμῆσαι τὰς ἀπηγορευμένας βίβλους καὶ
[3, 5]	ἀντεκήρυξε τοῖς ἄλλοις εἰς φῶς	ἀγαγὼν	τὰ συντεθειμένα, ἀλλὰ καὶ ὁ
[3, 1]	ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων	ἀγαθὰ	ἢ Τῶν εὐαγγελιζομένων εἰρήνην Ἔνθα
[3, 3]	τοῦ ἐν ἡμῖν αἰτοίη τὰ	ἀγαθά·	νοῦς δέ ἐστιν οὗτος ὀργάνου
[3, 1]	τῶν εὐαγγελιζομένων τὰ τοῦ Χριστοῦ	ἀγαθά.	Πῶς γὰρ οὐκ ἔμελλον ὡραῖοι
[3, 5]	οὖν τὰ μὲν δόξαντα αὐτοῖς	ἀγαθὴν	φέρειν φήμην παραιτούμενοι, τὰς δὲ
[3, 5]	ἢ τῆς ὑπὲρ αὐτοῦ μαρτυρίας	ἀγαθῆς	ἐξίστασθαι; εἰ δὴ οὖν μηδὲν
[3, 5]	τῶν κατὰ χρόνους ἐπί τισιν	ἀγαθοῖς	κατορθώμασι βοηθέντων συνεγράψαντο. ἢ τοῖς
[3, 5]	ἐξίστασθαι; εἰ δὴ οὖν μηδὲν	ἀγαθὸν	συνεγνωκότες τῷ διδασκάλῳ, μὴ βίον
[3, 5]	λογισμοῦ καὶ ἀρετῆς μέτοχος ὑπὲρ	ἀγαθοῦ	κατορθώματος κἂν εὐλόγως ποτὲ τὸν
[3, 5]	ἂν φαίη τις, γεγονότα παραίτιον	ἀγαθοῦ,	πάσης δὲ κακίας διδάσκαλον; ἀνὴρ
[3, 5]	μήτε χρημάτων τυχεῖν, μήτε τινὸς	ἀγαθοῦ	τὸ παράπαν ἐλπίδα κτήσασθαι, εἰκῆ
[3, 5]	φασιν εἶναι φίλον, ἀλλ´ οὐδὲ	ἀγαθῷ.	Πόθεν οὖν ἐν πλήθει τοσῶνδε
[3, 2]	πᾶσιν ἀνθρώποις τὴν τῶν μελλόντων	ἀγαθῶν	παρουσίαν εὐηγγελίζετο, ἱκανῶς ἔχει τὰ
[3, 7]	εἰς φαντασίαν ἐλθὼν τοῦ παραπλησίου;	ἀγαπητὸν	γὰρ ἑκάστῳ ἦν, εἰ καὶ
[3, 5]	δὲ ἄνδρες καὶ ἀπατεῶνες πῶς	ἀγαπητὸν	ἡγοῦντο τὸν ὑπὲρ ἑτέρου θάνατον,
[3, 7]	καὶ ἐπὶ πάντων θεοῦ μόνον	ἀγαπητὸν	καὶ μονογενῆ παῖδα. Ἐγὼ μὲν
[3, 2]	παῖς μου ὃν ᾑρέτισα, ὁ	ἀγαπητός	μου, εἰς ὃν εὐδόκησεν ἡ
[3, 2]	Ὁ βασιλεὺς τῶν δυνάμεων τοῦ	ἀγαπητοῦ,	τῇ ὡραιότητι τοῦ οἴκου διελέσθαι
[3, 6]	στέγειν ἀποκρύπτοντας, εἰς φανερὸν δὲ	ἄγειν	τὰ ἀπόρρητα, ἐλέγχους τε αὐτοὺς
[3, 3]	πλάνος ὁ τῆς πανδήμου καὶ	ἀγελαίου	καὶ θορυβώδους συνουσίας ἀνείργων, διδάσκων
[3, 2]	γένος ἀνεκαλέσατο. Πάλιν Μωσῆς γῆν	ἁγίαν	καὶ θεοφιλῆ βίον ἐν ταύτῃ
[3, 2]	γῆν« πολὺ κρείττονα γῆν, ἀληθῶς	ἁγίαν	καὶ θεοφιλῆ, οὐχὶ τὴν ἐπὶ
[3, 7]	τοτὲ μὲν φήσας λάβετε πνεῦμα	ἅγιον»	τοτὲ δὲ εἰπὼν Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε,
[3, 6]	καὶ θεῷ τῶν ὅλων ἀνατεθείκασιν,	ἁγνείαν	παντελῆ καὶ παρθενίαν ἀσκήσασαι. Ἕνα
[3, 7]	γνήσιοι τοῦ Χριστοῦ μαθηταὶ δι´	ἁγνείας	βίου καὶ τῶν πρὸς τὸν
[3, 5]	πρότερον δι´ ἄκρας σωφροσύνης καὶ	ἁγνείας	σώματος ὁμοῦ καὶ ψυχῆς κατορθούμενον.
[3, 6]	κἀκείνη ἡ διδασκαλία, δι´ ἧς	ἁγνεύειν	ἐξ αὐτοῦ τοῦ τῆς διανοίας
[3, 7]	μετὰ θάνατον ἀπαθανατισθῆναι, ἣν σέβειν	ἀγνοοῦντας	τοὺς Χριστιανούς. Ἐπερωτησάντων δὲ διὰ
[3, 5]	πλάνος ἦν καὶ γόης, οὐκ	ἀγνοοῦντες	αὐτὸν τοιοῦτον, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ
[3, 2]	ἀντιβλέψαι δύνασθαι οὐδὲ τοὺς σφόδρα	ἀγνωμονεστάτους	ἡγοῦμαι. Πλὴν ἀλλὰ τῆς Ἡσαΐου
[3, 3]	Ἑβραῖοι, αὐτογένεθλον ἄνακτα σεβαζόμενοι θεὸν	ἁγνῶς.	Χαλδαίους δὲ τοὺς αὐτοὺς διὰ
[3, 7]	μέσην παρελθόντες πόλιν, ἔπειτα ἐν	ἀγορᾷ	στάντες καὶ βοῇ μείζονι χρησάμενοι
[3, 6]	τοιοῦτος. Ἵνα δὲ μὴ ἐξ	ἀγράφων	ὁ λόγος ἡμῖν ὁδεύοι, δέχου
[3, 2]	τε καὶ Ἑλλήνων τῶν τε	ἀγριωτάτων	καὶ θηριωδεστάτων ἀνθρώπων τὴν ἐπὶ
[3, 7]	θεοῦ ἑαυτὸν ἀποφῆναι, τοῖς πάντων	ἀγροικοτάτοις	καὶ εὐτελεστάτοις ἡγήσατο χρῆσθαι τῆς
[3, 5]	ἐπὶ τῆς οἰκείας γῆς καλινδουμένους	ἀγροίκους	ἄνδρας πλανᾶν καὶ πλανᾶσθαι, καὶ
[3, 6]	καὶ παίδων, οἰκετῶν τε καὶ	ἀγροίκων,	τοσοῦτον τῷ τοῦ Πλάτωνος μὴ
[3, 7]	αὐτῶν ἐκείνων τῶν εὐτελεστάτων καὶ	ἀγροίκων	τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν, οὐκ ἐν
[3, 7]	ἑώρας κατὰ πόλεις καὶ κατὰ	ἀγροὺς	ἐμφυλίους στάσεις, διωγμούς τε καὶ
[3, 5]	παραδόξους πράξεις αὐτοῦ κατά τε	ἀγροὺς	καὶ κατὰ πόλιν διδάσκειν, καὶ
[3, 3]	καὶ ὁμοιωθέντας αὐτῷ τὴν αὐτῶν	ἀγωγὴν	θυσίαν ἱερὰν προσαγαγεῖν θεῷ, τὴν
[3, 2]	παραγγείλας σέβειν· πρῶτος δὲ καὶ	ἀγωγήν	τινα θεοσεβοῦς βίου τοῖς αὐτοῖς
[3, 7]	μηδὲ μικρὸς ἦν αὐτοῖς ὁ	ἀγών,	μὴ ἀρνουμένοις τὸν ἐπονείδιστον θάνατον
[3, 7]	περιῃρημένων ἀφόβως ἤδη καὶ ἐπ´	ἀδείας	τὸ προκείμενον ἤνυον, τὴν πορείαν
[3, 2]	τοῦ Χριστοῦ πάντας ἡμᾶς εὐαγγελίζεται·	ἀδελφὰ	δὲ αὐτῷ καὶ Ἡσαΐας ἀφωρισμένως
[3, 5]	ἐκάλεσεν Πέτρον, καὶ Ἀνδρέαν τὸν	ἀδελφὸν	αὐτοῦ, Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην καὶ
[3, 5]	βασιλεὺς ἀνεῖλεν τὸν Ἰάκωβον τὸν	ἀδελφὸν	Ἰωάννου μαχαίρᾳ» τόν τε Πέτρον
[3, 5]	λεγόμενος Πέτρος, καὶ Ἀνδρέας ὁ	ἀδελφὸς	αὐτοῦ, Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ζεβεδαίου,
[3, 5]	τοῦ Ζεβεδαίου, καὶ Ἰωάννης ὁ	ἀδελφὸς	αὐτοῦ, Φίλιππος καὶ Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς
[3, 5]	καταγγέλλοντες. Ἐπὶ τούτοις Ἰάκωβος ὁ	ἀδελφὸς	τοῦ κυρίου, ὃν οἱ πάλαι
[3, 2]	ἐθέσπισεν εἰπών· Προφήτην ἐκ τῶν	ἀδελφῶν	αὐτῶν ἀναστήσω αὐτοῖς ὥσπερ σέ,
[3, 2]	Προφήτην ἀναστήσω αὐτοῖς ἐκ τῶν	ἀδελφῶν	αὐτῶν ὥσπερ σέ, καὶ δώσω
[3, 2]	φωνὴν ἔφησεν· Προφήτην ἐκ τῶν	ἀδελφῶν	ὑμῶν ἀναστήσει κύριος ὁ θεὸς
[3, 2]	λόγιον, φησίν· Προφήτην ἐκ τῶν	ἀδελφῶν	ὑμῶν ὡς ἐμὲ ἀναστήσει κύριος
[3, 6]	κἀκείνων εἰσέτι νῦν τὸ κλέος	ᾄδεται	τῷ ἡμετέρῳ παραπλησίως; Τίς δὲ
[3, 5]	τοῦ Ἰησοῦ μαρτυρίας, διὸ καὶ	ἀδεῶς	ἐπὶ τὸ περὶ αὐτοῦ κήρυγμα
[3, 7]	τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν, οὐκ ἐν	ἀδήλοις	που καὶ ἀφανέσι τόποις, ἀλλ´
[3, 2]	ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου εἰς	ᾅδην,	οὐδὲ δώσεις τὸν ὅσιόν σου
[3, 5]	ἐπικρύψασθαι, ἀλλὰ καὶ τοῦτον ἡμεῖς	ἀδιαστρέπτως	ἐπιλυώμεθα, μαρτυροῦντες εὖ μάλα ἀναιδῶς,
[3, 5]	ἡμῖν πᾶσιν τὸ ἀναιδὲς καὶ	ἀδιάτρεπτον,	μενέτω δὲ ἡ ἔκστασις μέχρι
[3, 6]	οὐδ´ ἄλλοις, ὧν τὴν χρῆσιν	ἀδιάφορον	οἱ πολλοὶ νενομίκασιν. τίς οὖν
[3, 5]	παρανομεῖν δηλαδὴ καὶ ἀσεβεῖν καὶ	ἀδικεῖν	καὶ πλεονεκτεῖν καὶ ἀποστερεῖν, καὶ
[3, 5]	διδάσκαλον γεγονέναι μὴ σωφρόνων λόγων,	ἀδικίας	δὲ καὶ πλεονεξίας καὶ πάσης
[3, 6]	καὶ αἰσχρὸς καὶ ἄθεος καὶ	ἄδικος	καὶ ἀσεβής; τοιοῦτος δὲ ὢν
[3, 7]	οὐ γὰρ δὴ ἁπλῶς καὶ	ἀδιορίστως	μαθητεῦσαι πάντα τὰ ἔθνη προσέταττεν,
[3, 5]	μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι	ᾅδου	οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς, καὶ δώσω
[3, 2]	καὶ πάλιν· Κύριε, ἀνήγαγες ἐξ	ᾅδου	τὴν ψυχήν μου, ἔσωσάς με
[3, 6]	τὴν ἑαυτοῦ χώραν προφάσει φιλοσοφίας	ᾄδουσιν	ὧδε κἀκεῖσε περιφέροντες Ἑλλήνων παῖδες·
[3, 7]	τί ἐκολάσθη, ἔχρησεν· Σῶμα μὲν	ἀδρανέσιν	βασάνοις αἰεὶ προβέβληται· ψυχὴ δ´
[3, 5]	μέχρι τῶν χρόνων τῆς κατ´	Ἀδριανὸν	πολιορκίας. Λέγονται γοῦν οἱ πρῶτοι
[3, 6]	καὶ ἦν ὡς ἀληθῶς μέγιστον,	ἀδύνατον	δ´ ἦν αὐτῷ λέγειν εἰς
[3, 7]	τὸ ἐναντίον ἄπιστον εἶναι καὶ	ἀδύνατον	ἡγούμενοι εἰκότως, λογισάμενοι μὴ δύνασθαι
[3, 6]	ἔργον καὶ εὑρόντα εἰς πάντας	ἀδύνατον	λέγειν» Ἀλλ´ ἐκείνῳ μὲν καὶ
[3, 2]	μακρόβιον ἐσόμενον καὶ εἰς τὸ	ἀεὶ	διαρκέσοντα. Πάλιν ἀνώτερον εἰπών καὶ
[3, 3]	μόνῳ δὲ χρῷτο πρὸς αὐτὸν	ἀεὶ	τῷ κρείττονι λόγῳ (λέγω δὲ
[3, 7]	εἶεν ἀμφὶ τὸν περὶ γῆν	ἀέρα	ζοφώδη πονηροὶ δαίμονες καὶ ἄρχοντες
[3, 3]	γένους ἀμφὶ τὸν περὶ γῆν	ἀέρα	πωτᾶσθαι καὶ σὺν τοῖς πονηροῖς
[3, 3]	φυτὸν ἢ τρέφει ζῷον ἢ	ἀήρ,	ᾧ οὐ πρόσεστίν γε μίασμα)
[3, 6]	τούτους κρατῦναι, ἀμάχους τε καὶ	ἀηττήτους	εἰς μακρὸν ἐπιδεῖξαι αἰῶνα, τίς
[3, 2]	γενέσεως, καὶ τὰ περὶ ψυχῆς	ἀθανασίας,	καὶ ὅσα ἄλλα φιλόσοφα δόγματα
[3, 6]	ἀρετῆς καὶ τοὺς περὶ ψυχῆς	ἀθανασίας	λόγους; εἰ μὲν δὴ τοιαῦτά
[3, 7]	ἔστιν θεός, φησίν· Ὅττι μὲν	ἀθανάτη	ψυχὴ μετὰ σῶμα προβαίνει γιγνώσκεις,
[3, 7]	οἱ θεοὶ εὐσεβέστατον ἀπεφήναντο καὶ	ἀθάνατον	γεγονότα, εὐφήμως τε αὐτοῦ μνημονεύουσιν.
[3, 3]	εἶναι φύσεως τοιαύτης, ψυχὴν δὲ	ἀθάνατον	ἔχαι καὶ φρονεῖν πάντα βάρβαρον
[3, 3]	καὶ γεώδη ταῦτα καὶ τῆς	ἀθανάτου	φύσεως οὐδαμῶς οἰκεῖα λογισάμενος, κρίνας
[3, 5]	ἐπεὶ μηδὲ θνητῶν ἐγγόνων ἀλλ´	ἀθανάτων	ὠρέχθησαν; τὸ δὲ ἀφιλοχρήματον αὐτῶν
[3, 7]	ἁπάντων. τοῦτο δ´ ὅτι μὴ	ἀθεεὶ	τῇ περὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[3, 6]	ἀνοσίοις ἑαυτὸν ἐπιδίδωσιν ἀνοσίων καὶ	ἀθεμίτων	ἡδονῶν ἕνεκεν θήρας, ὥστε ἤδη
[3, 6]	καὶ μιαρὸς καὶ αἰσχρὸς καὶ	ἄθεος	καὶ ἄδικος καὶ ἀσεβής; τοιοῦτος
[3, 5]	τῶν παλαιῶν διαβάλλοι ἂν ἱστορίας,	ἀθετῶν	τὴν ἐν αὐταῖς ἀλήθειαν, καὶ
[3, 7]	οἱ μὲν γὰρ τῆς εὐσεβείας	ἀθληταὶ	τὸ πρὶν ἀνθρώποις γε τοῖς
[3, 7]	εἰς ἔνδειξιν τῶν τῆς εὐσεβείας	ἀθλητῶν,	ὁμοῦ δὲ καὶ εἰς τὸ
[3, 5]	λειπέσθω» Οὔτε γὰρ μικρὸς ὁ	ἆθλος	τῶν τολμωμένων, ἐπεὶ μὴ τὰ
[3, 5]	τυχόντα βραβεῖα ἡμᾶς ἐκδέξεται, ἀλλ´	αἱ	ἀπὸ τῶν παρ´ ἑκάστοις, ὡς
[3, 2]	λαόν μου τὸν Ἰσραήλ. Καὶ	αἱ	ἔξοδοι αὐτοῦ ἀπ´ ἀρχῆς ἐξ
[3, 5]	Μάρκος πεποίηκεν. Ἔχουσιν δὲ αὐτοῦ	αἱ	λέξεις οὕτως· Καὶ ὅτε ἡμέρα
[3, 0]	κατ´ αὐτὸν θεολογίας διδασκαλίαι, καὶ	αἱ	περὶ τῆς εἰς ἀνθρώπους ἐπιφανείας
[3, 0]	ἔτι πρὸς τούτοις συστάντος, ὡς	αἱ	προφητικαὶ παρ´ αὐτοῖς γραφαί, προλαβοῦσαι
[3, 2]	Καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν σοὶ πᾶσαι	αἱ	φυλαὶ τῆς γῆς Καὶ τόπος
[3, 0]	Ἰησοῦ τοῦ Χριστοῦ τοῦ θεοῦ,	αἵ	τε τῶν παρ´ Ἑβραίοις προφητῶν
[3, 2]	Τῶν γὰρ δυνάμεων τῶν ἀντικειμένων,	αἳ	πάλαι τῶν ἐθνῶν ἦρχον, τὰς
[3, 2]	τοῖς πονηροῖς δαίμοσι δυσσεβοῦς καὶ	Αἰγυπτιακῆς	εἰδωλολατρείας εἰς ἐλευθερίαν τὸ πάντων
[3, 7]	Ῥωμαίοις, φέρε, κηρύξομεν; πῶς δ´	Αἰγυπτίοις	διαλεχθησόμεθα; ποίᾳ δὲ χρησόμεθα λέξει
[3, 2]	Μωσῆς ἐκ πικρᾶς τῆς ὑπ´	Αἰγυπτίοις	δουλείας τὸ Ἰουδαίων ἔθνος εἰς
[3, 5]	τοῖς τούτων σοφοῖς ἀντικηρύττωμεν, μηδ´	Αἰγυπτίους	ἀνῶμεν, πολεμῶμεν δὲ καὶ τοὺς
[3, 2]	εὑρών τε αὐτοὺς τῇ κατὰ	Αἰγυπτίους	πολυθέῳ πλάνῃ προσέχοντας, πρῶτος μὲν
[3, 6]	λαθεῖν αὐτὸν τὰ σοφὰ τῶν	Αἰγυπτίων	καὶ τῶν πάλαι παρ´ αὐτοῖς
[3, 7]	εἰπεῖν τῆς πρώτης ἀνθρωπείας. Συστὰν	Αἰγύπτου	βασίλειον καθῄρητο. Ἐξ ἐκείνου τε
[3, 6]	καὶ αὐτοῦ διδάσκαλοι, εἴτ´ ἐπ´	Αἰγύπτου	εἴθ´ ὅπῃ δή; τί οὖν
[3, 7]	Ἀντιοχέων, καθ´ ὅλης τε τῆς	Αἰγύπτου	καὶ Λιβύης, Εὐρώπης τε καὶ
[3, 7]	ἔχρησεν· Σῶμα μὲν ἀδρανέσιν βασάνοις	αἰεὶ	προβέβληται· ψυχὴ δ´ εὐσεβέων εἰς
[3, 7]	προβαίνει γιγνώσκεις, σοφίης δὲ τετμημένη	αἰὲν	ἀλᾶται· ἀνέρος εὐσεβίῃ προφερεστάτου ἐστὶν
[3, 6]	σωτῆρος ἡμῶν μαθηταί, πάσας μὲν	αἰκίας	ἀνατλάντες, πάσας δὲ βασάνων ἰδέας
[3, 5]	δὲ βασάνων ὑπομονῆς καὶ πάσης	αἰκίας	καὶ θανάτου, καὶ ἐπὶ πᾶσιν
[3, 5]	ὑπέμενον πρὸς τῶν ὁμοεθνῶν πάσας	αἰκίας	καὶ πᾶν τιμωριῶν εἶδος ὑπὲρ
[3, 5]	τὸν Χριστὸν ὁμολογοῦντι, κολάζουσιν ὅμως	αἰκιζόμενοι	διὰ τὸ ὄνομα αὐτοῦ ὡς
[3, 5]	Βὰρ Ἰωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ	αἷμα	οὐκ ἀπεκάλυψέν σοι, ἀλλ´ ὁ
[3, 3]	μηδὲ ζῴων ἀλόγων σφαγαῖς μηδ´	αἵμασι	καὶ πυρὶ μηδὲ τοῖς ἀπὸ
[3, 6]	καὶ τέλος διὰ τοῦ ἰδίου	αἵματος	τὰ περὶ αὐτοῦ μαρτυρηθέντα αὐτοῖς
[3, 4]	ἐχαρίζετο. Ἤδη δέ ποτε καὶ	αἱμορροοῦσα	γυνὴ μακραῖς ἐτῶν περιόδοις πρὸς
[3, 2]	ὅπως ἂν ἐξαγγείλω πάσας τὰς	αἰνέσεις	σου» Τούτοις δὲ πᾶσιν ἀντιβλέψαι
[3, 2]	λευκότερον ὁ Ἡσαΐας παρίστησι· δι´	αἰνιγμάτων	μέν, ὅταν λέγῃ· Κύριε, τίς
[3, 2]	τὸ θαῦμα ποτὲ μὲν δι´	αἰνιγμάτων,	ποτὲ δὲ καὶ λευκότερον ὁ
[3, 5]	ἔμελλεν αὐτὸς ἔρχεσθαι» ἀλλ´ οὐδεὶς	αἱρεῖ	λόγος ἀπιστεῖσθαι τοσοῦτο πλῆθος ἀνδρῶν
[3, 6]	οἱ πολλοὶ νενομίκασιν. τίς οὖν	αἱρεῖ	λόγος τοὺς τοιούσδε διδασκάλου γόητος
[3, 5]	λόγῳ τὰ συμβησόμενα θεσπίζων, τὴν	αἵρεσιν	τῆς κατ´ αὐτὸν πολιτείας εἰς
[3, 2]	γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται; ὅτι	αἴρεται	ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ
[3, 6]	δεῦρο παραλαμβάνομεν; ποῖος δὲ καὶ	αἱρήσεται	τὰ ἀσύνακτα συνάγειν; γόης μὲν
[3, 2]	δυνάμει γεγονυίας, παραπλησίας γε μὴν	αἷς	καὶ ὁ Μωσῆς διεπράξατο. Οἷον,
[3, 3]	πῦρ μήτε τι καθόλου τῶν	αἰσθητῶν	ἐπονομάζοι (δεῖται γὰρ οὐδενὸς οὐδὲ
[3, 3]	ἀνὴρ σοφὸς ἔφη, μηδὲν τῶν	αἰσθητῶν	μήτε θυμιῶντες μήτ´ ἐπονομάζοντες (οὐδὲν
[3, 7]	ἀτιμίας ὑπομεῖναι καὶ τέλος τὴν	αἰσχίστην	καὶ τοῖς πάντων ἀνθρώπων κακουργοτάτοις
[3, 5]	δῆτα οὖν καὶ μετὰ τὸ	αἴσχιστον	ἐκεῖνο τέλος αὐτοῦ ἐπέμενον, τὸν
[3, 5]	κρατεῖν μὲν ὀργῆς καὶ πάσης	αἰσχρᾶς	ἐπιθυμίας πειρᾶσθαι, μᾶλλον δὲ μηδὲ
[3, 6]	τὸν τρόπον καὶ μιαρὸς καὶ	αἰσχρὸς	καὶ ἄθεος καὶ ἄδικος καὶ
[3, 6]	καὶ ἀνοσίοις ἐγχειρῶν, πάντα πράττει	αἰσχροῦ	καὶ ῥυπαροῦ κέρδους χάριν. Μή
[3, 6]	δὲ καὶ τὴν διάνοιαν παντὸς	αἰσχροῦ	πάθους φυλαξάντων, οἳ καὶ τὸν
[3, 2]	σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε·	αἴτησαι	παρ´ ἐμοῦ, καὶ δώσω σοι
[3, 5]	ἔργον πεποιηκότες τὸν λόγον ἀποδείκνυνται.	Αἰτήσαντος	γοῦν ποτε τοὺς ἀμφὶ τὸν
[3, 6]	εἰς διδασκάλους ἀναπέμπειν χρὴ τὰ	αἴτια;	εἰ μὲν γὰρ μηδενὸς διδάξαντος
[3, 2]	αὐτοῦ ἰαθῶμεν. Καὶ τὰ μὲν	αἴτια,	ὧν παρ´ ἀνθρώποις πείσεται ὁ
[3, 5]	λόγος αὐτοῖς ἔσται, μὴ τὴν	αἰτίαν	ἔχουσιν ἀποδιδόναι, δι´ ἣν οἱ
[3, 5]	ἐπιτρέπουσιν. τίνα οὖν ἔστιν εἰπεῖν	αἰτίαν	τῶν τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν τῆς
[3, 0]	ἡμῶν εὐαγγελικῆς διδασκαλίας, τῆς τε	αἰτίας	ἀποδοθείσης δι´ ὧν τὰ Ἰουδαίων
[3, 6]	καὶ ἐπιστήμονες πάντως που τὸν	αἴτιον	αὐτοῖς τῆς ἐπιστήμης πολὺ κρείττονα
[3, 3]	ἀρετῆς διδάσκαλος τοῖς ἀπατωμένοις γεγονὼς	αἴτιος,	καὶ εἰ θεμιτὸν τούτοις ἀποκαλεῖν
[3, 6]	διδασκαλίας· πᾶσι τοῖς ἔθνεσι κατέστη	αἴτιος,	οἵας αὐτοῖς ὁρῶμεν ὀφθαλμοῖς καὶ
[3, 6]	ὅμοιον (οὐδεὶς γὰρ ἦν αὐτῷ	αἴτιος	τῆς τοσαύτης ἀρετῆς) ὥρα τοιγαροῦν
[3, 7]	ἀνατρέχειν ἐκβιάζομαι ἐπὶ τὴν τοῦ	αἰτίου	ζήτησιν, καὶ συνομολογεῖν μὴ ἄλλως
[3, 3]	Εἰ δὴ ταῦτά τις Ἑλλήνων	αἰτιῷτο,	ἴστω μὴ φίλα τοῖς οἰκείοις
[3, 3]	τοῦ καλλίστου τοῦ ἐν ἡμῖν	αἰτοίη	τὰ ἀγαθά· νοῦς δέ ἐστιν
[3, 1]	εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς, ἀπέσταλκέν με κηρῦξαι	αἰχμαλώτοις	ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν ἥντινα
[3, 1]	ὀχλουμένοις, ὑπό τε δαιμόνων τρόπον	αἰχμαλώτων	πάλαι πρότερον κεκρατημένοις, τὴν ἄφεσιν
[3, 5]	καθ´ ἑαυτῶν διαβολὰς εἰς ἄληστον	αἰῶνα	καταγράφοντες, καὶ τῶν πλημμεληθέντων αὐτοῖς
[3, 5]	νῦν καὶ εἰς ὅλον τὸν	αἰῶνα	κρατύνει; Ταῦτα μὲν οὖν, ἀρχῆς
[3, 6]	καὶ ἀηττήτους εἰς μακρὸν ἐπιδεῖξαι	αἰῶνα,	τίς πώποτε γοήτων διανενόηται; ὁ
[3, 2]	τὸ τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τὴν	αἰώνιον	ζωὴν αὐτοῦ τὴν μετὰ τὸν
[3, 3]	τοῖς τε εὐσεβέσιν ἐπαγγελίας θεοῦ	αἰωνίου	ζωῆς καὶ οὐρανῶν βασιλείας καὶ
[3, 7]	ἡμέρας, ἕως τῆς συντελείας τοῦ	αἰῶνος»	Ἀλλὰ καὶ πνεύματος αὐτοῖς ἐμπνεῦσαι
[3, 2]	ἵνα, ὁπόταν πάντων τῶν ἐξ	αἰῶνος	βοηθέντων ἐν ἀνθρώποις πολὺ κρείττων
[3, 5]	αὐτοῖς ἀντιτάττοντες, καὶ τὴν ἀπ´	αἰῶνος	ἐξ αὐτῶν εἰς πάντας ἀνθρώπους
[3, 7]	καὶ εἰς δεῦρο τὸ ἀπ´	αἰῶνος	καὶ ἀπ´ αὐτῆς ὡς εἰπεῖν
[3, 7]	καὶ μωρίαν μὲν τῶν ἐξ	αἰῶνος	καταγνῶναι πάντων, μόνοις δὲ αὐτοῖς
[3, 7]	περὶ τῶν οἰκείων θεῶν ἐξ	αἰῶνος	κειμένοις νόμοις; ἐπὶ ποίᾳ δὲ
[3, 6]	θηριώδους διαίτης, νόμοι τῶν ἐξ	αἰῶνος	παρ´ αὐτοῖς Ἕλλησιν ἐθῶν ἀνατρεπτικοί,
[3, 5]	τοῖς ἔθνεσιν ἀντίστροφα ταῖς ἐξ	αἰῶνος	παρ´ αὐτοῖς περὶ τῶν πατρῴων
[3, 5]	τὸ θεοῖς μὲν τοῖς ἐξ	αἰῶνος	παρὰ πᾶσιν ὡμολογημένοις πολεμεῖν, τὸν
[3, 6]	παραπλησίως; Τίς δὲ τῶν ἀπ´	αἰῶνος	πώποτε γόης, βάρβαρος ἢ Ἕλλην,
[3, 2]	αὐτοῦ ἀπ´ ἀρχῆς ἐξ ἡμερῶν	αἰῶνος	Ὡμολόγηται δὲ παρὰ τοῖς πᾶσιν
[3, 3]	μὴ τῷ ἀΰλῳ εὐθύς ἐστιν	ἀκάθαρτον·	διὸ οὐδὲ λόγος αὐτῷ ὁ
[3, 6]	δεῦρο πᾶς δαίμων καὶ πᾶν	ἀκάθαρτον	πνεῦμα, ὥς τι τῶν κολαστικῶν
[3, 5]	κατὰ νώτου, καὶ τὸν ἐξ	ἀκανθῶν	στέφανον ἐπ´ ἀτιμίᾳ περιτιθέμενον αὐτῷ,
[3, 5]	καὶ ἄπλαστον ὡς ἀληθῶς καὶ	ἀκέραιον	ἦθος διὰ τῶν οἰκείων λόγων
[3, 6]	θυμιάμασιν καί τισιν ἄλλοις τοιουτοτρόποις	ἀκέσεις	τῶν παθῶν ἑαυτοῖς πορίζειν. ταῦτα
[3, 5]	ἑστίας μετὰ τῶν φιλτάτων τὸν	ἀκίνδυνον	διάγειν βίον; Πλάνοι δὲ ἄνδρες
[3, 7]	παραδόξῳ ἐπιδημίᾳ καὶ τὰ Ῥωμαίων	ἀκμάσαι	συνηνέχθηείνου τε καὶ εἰς δεῦρο
[3, 6]	οἵας αὐτοῖς ὁρῶμεν ὀφθαλμοῖς καὶ	ἀκοαῖς	εἰς δεῦρο παραλαμβάνομεν; ποῖος δὲ
[3, 6]	εἴ ποτε ὀφθαλμοῖς εἶδεν ἢ	ἀκοῇ	ἔγνω γόητάς τε καὶ φαρμακέας
[3, 2]	λέγῃ· Κύριε, τίς ἐπίστευσε τῇ	ἀκοῇ	ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων κυρίου
[3, 5]	ἡμῶν ἱστόρησεν· καὶ κωφοῖς τὴν	ἀκοὴν	παρασχεῖν, ὃ οὐδείς ποθ´ ἡμῶν
[3, 5]	δὲ καὶ πλεονεξίας καὶ πάσης	ἀκολασίας,	τούς τε μαθητὰς αὐτοῦ τοιαῦτα
[3, 3]	τὸν μηδὲ ἐμβλέπειν μετὰ ἐπιθυμίας	ἀκολάστου	γυναιξὶν ἐπιτρέψαντα, καὶ εἰ πλάνος
[3, 2]	μηδ´ ἐμβλέπειν γυναικὶ μετὰ ἐπιθυμίας	ἀκολάστου	παραινεῖ, ἀντί τε τοῦ μὴ
[3, 5]	μηδὲ προσβλέπειν γυναῖκα μετὰ ἐπιθυμίας	ἀκολάστου,	τοῦ δὲ κλέπτειν τοὐναντίον καὶ
[3, 6]	παραινεῖν μηδ´ ἐμβλέπειν μετ´ ἐπιθυμίας	ἀκολάστου,	φήσαντα· Ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις, οὐ
[3, 6]	τούτων ἁπάντων τὰ ἐναντία πρεσβεύςει,	ἀκόλουθα	τῇ ἑαυτοῦ μοχθηρίᾳ πράττων, καὶ
[3, 5]	Ματθαῖον ὀνόματι, καὶ εἶπεν αὐτῷ,	ἀκολούθει	μοι· καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ.
[3, 7]	τὰ μὲν πρῶτά φησιν· Δεῦτε,	ἀκολουθεῖτέ	μοι, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς
[3, 7]	ἐπιθεὶς τῇ φωνῇ τῇ Δεῦτε,	ἀκολουθεῖτέ	μοι, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς
[3, 6]	μὴ λογισμοῖς σώφροσιν λόγων τε	ἀκολουθίᾳ	προσέχειν τὸν νοῦν, μηδὲ πείθεσθαι
[3, 6]	ἢ πάντως που κατὰ τὸ	ἀκόλουθον	εἰς διδασκάλους ἀναπέμπειν χρὴ τὰ
[3, 2]	τὸ θαῦμα καὶ βίου τρόπον,	ἀκόλουθον	ἦν ἑξῆς μηδὲ τὴν τελευτὴν
[3, 7]	ἀνθρώπων» ἐπειδὴ δὲ λοιπὸν αὐτοὺς	ἀκολούθους	ἐκτήσατο, ἐμπνεύσας αὐτοῖς δυνάμεως θείας,
[3, 3]	ἐδίδαξεν, ταῖς Ἑβραίων καὶ τοῦτο	ἀκολούθως	γραφαῖς. τί οὖν; οὐχὶ καὶ
[3, 2]	ἡ περὶ αὐτὸν δύναμις· οἷς	ἀκολούθως	καὶ τὰ τῆς κατ´ αὐτὸν
[3, 2]	γεγονὼς ταῖς αὐτοῦ Μωσέως φωναῖς	ἀκολούθως	συνέστη. Σκέψαι δὲ καὶ ἄλλην
[3, 2]	τὴν ἐξ ἐθνῶν ἐκκλησίαν εὐαγγελίζεται,	ἀκολούθως	τῇ θεωρίᾳ τῶν εἰρημένων. Ἐπειδὴ
[3, 3]	διδασκαλίαν, οἷα δὴ ἐγγράφως ὡμολόγουν,	ἄκουε.	Ἀπὸ τῶν Πορφυρίου περὶ ἐμψύχων
[3, 5]	τῶν λοιπῶν εὐαγγελιστῶν τοὐναντίον πεποιηκότων.	Ἄκουε	γοῦν Λουκᾶ, πῶς τοῦ Ματθαίου
[3, 2]	προφητευομένων ἔκβασιν χρόνοις ὡρισμένοις περιγράφων,	ἄκουε	οἷα καὶ περὶ τούτου θεσπίζει·
[3, 6]	αὐτῶν δὴ τῶν χρησμῳδῶν θεῶν,	ἄκουε	τῷ σωτῆρι ἡμῶν οὐχ ὥσπερ
[3, 5]	καὶ ἰδιώτας, μήτε λαλεῖν μήτε	ἀκούειν	πλέον τῆς πατρίου φωνῆς ἐπισταμένους,
[3, 7]	τὸ ποιῆσαι ῥᾳδίως συγκαταθέσθαι τοὺς	ἀκούοντας	ξενοφωνουμένους καὶ ἄρτι πρῶτον ἐπακούοντας
[3, 7]	ἐχρῶντο λόγοις ἐπὶ πειθὼ τῶν	ἀκουόντων,	ἐπεὶ μηδὲ μικρὸς ἦν αὐτοῖς
[3, 5]	τὴν ὕπαρξιν· ὅπερ τάχα τις	ἀκούσας	παρῄτητο ἂν τὸ βαρὺ τοῦ
[3, 2]	κύριος ὁ θεὸς ὑμῶν· αὐτοῦ	ἀκούσεσθε	κατὰ πάντα ὅσα ᾐτήσω παρὰ
[3, 2]	ἀναστήσει κύριος ὁ θεός, αὐτοῦ	ἀκούσεσθε	κατὰ πάντα ὅσα ᾐτήσω παρὰ
[3, 2]	ὁ ἄνθρωπος ὃς ἐὰν μὴ	ἀκούσῃ	τῶν λόγων αὐτοῦ, ὅσα ἂν
[3, 2]	ὁ ἄνθρωπος ὃς ἂν μὴ	ἀκούσῃ	τῶν λόγων αὐτοῦ, ὅσα ἂν
[3, 5]	ταῦτα γὰρ μὴ γενόμενα μηδ´	ἀκουσθέντα	πω κατὰ τοὺς αὐτῶν χρόνους
[3, 5]	αὐτὰ τῆς οἰκουμένης ἐλθεῖν τὰ	ἄκρα,	ἐπί τε τὴν Ἰνδῶν φθάσαι
[3, 5]	μᾶλλον δὲ μηδὲ ὀργίζεσθαι δι´	ἄκραν	ψυχῆς ἀπάθειαν, μηδὲ προσβλέπειν γυναῖκα
[3, 5]	θεόν, καὶ πολὺ πρότερον δι´	ἄκρας	σωφροσύνης καὶ ἁγνείας σώματος ὁμοῦ
[3, 6]	χρόνους ἡγεμόνων τε καὶ βασιλέων	ἀκριβῆ	τῶν καθ´ ἡμᾶς πραγμάτων τὴν
[3, 5]	ποτὲ ἦν, πάντων ἡμεῖς μάλιστα	ἀκριβῶς	ἴσμεν, οἷα μύσται τῶν ἀπορρήτων
[3, 5]	τὸν ὑπὲρ ἑτέρου θάνατον, ὃν	ἀκριβῶς	πάντων μᾶλλον ἐγίνωσκον οὐδενὸς μὲν
[3, 2]	τὴν πρόρρησιν, εὖ μάλα δὲ	ἀκριβῶς	τὴν τῶν προφητευομένων ἔκβασιν χρόνοις
[3, 7]	Εἶτα καὶ θεσπίζει εὖ μάλα	ἀκριβῶς	τὸ μέλλον εἰπών· Δεῖ γὰρ
[3, 5]	ἔχοι λόγον τοὺς τῶν τοιωνδὶ	ἀκροατάς,	ἤδη δὲ καὶ διδασκάλους τῶν
[3, 3]	εἰ πλάνος ὁ τὴν εἰς	ἄκρον	παραδοὺς φιλοσοφίαν, ἐν τῷ τοὺς
[3, 4]	τὴν ἀπαλλαγὴν ἐξαιτήσασθαι, ἀλλὰ καὶ	ἄκρου	τοῦ ἱματίου προσψαῦσαι μόνον διανοηθεῖσα
[3, 2]	τὸν τελευταῖον ἐπὶ Μωσέα τοὺς	ἀκροωμένους	ἀνέπεμπον, καὶ τόν γε κατὰ
[3, 6]	λόγων ἐν ταῖς πρὸς τοὺς	ἀκροωμένους	ὁμιλίαις, ὡς καθικνεῖσθαι τοῦ βάθους
[3, 7]	ᾧ πεπεῖσθαι εἰκὸς ἦν τοὺς	ἀκροωμένους;	πῶς δὲ καὶ ἐδημηγόρουν ἄνδρες
[3, 1]	ἀνθρωπίνοις ἐκέχρηντο εἰς πειθὼ τῶν	ἀκροωμένων,	θεοῦ δὲ δύναμις ἦν ἡ
[3, 7]	δυνάμει περιγεγόνασιν τῶν ἐν ἀρχαῖς	ἀκροωμένων	οἱ τοῦ Ἰησοῦ μαθηταί, καὶ
[3, 5]	παίδων καὶ παντὸς γένους, τὸν	ἀκτήμονα	τρόπον ἑλομένων, καὶ τὴν περὶ
[3, 2]	διψώσῃ ἀνθ´ οὗ ὁ μὲν	Ἀκύλας	ἡρμήνευσεν οὕτως· Καὶ ἀναρρηθήσεται ὡς
[3, 6]	ἡμῶν, ὅτι μὴ δοξομανὴς καὶ	ἀλαζὼν	καὶ φαντασιοκόπος ἦν, ἀφ´ ὧν
[3, 7]	γιγνώσκεις, σοφίης δὲ τετμημένη αἰὲν	ἀλᾶται·	ἀνέρος εὐσεβίῃ προφερεστάτου ἐστὶν ἐκείνη
[3, 7]	καὶ πηλίκος, ἄνδρας εὐτελεῖς ἐξ	ἁλείας	καὶ ταπεινοῦ βίου προσοικειωσάμενος, τούτοις
[3, 5]	λέγετε· καὶ εὐθέως ἐκ δευτέρου	ἀλέκτωρ	ἐφώνησεν» Μάρκος μὲν ταῦτα γράφει,
[3, 5]	εἰς τὴν ἔξω πρόαυλιν, καὶ	ἀλέκτωρ	ἐφώνησεν. Πάλιν δὲ ἰδοῦσα αὐτὸν
[3, 7]	Ῥωμαίων βασιλευούσης, ἐπί τε τῆς	Ἀλεξανδρέων	καὶ Ἀντιοχέων, καθ´ ὅλης τε
[3, 5]	προϊσχόμενος ἐξῳκειοῦτο, ἐλευθέρῳ δὲ καὶ	ἀληθεῖ	λόγῳ τὰ συμβησόμενα θεσπίζων, τὴν
[3, 5]	οἱ αὐτοῦ μαθηταὶ τῇ δὲ	ἀληθείᾳ	ἐμαρτύρουν τὰς ὑπ´ αὐτοῦ πραχθείσας
[3, 2]	βοᾷ δὲ καὶ κέκραγεν ἡ	ἀλήθεια	ἐπὶ μόνου τοῦ σωτῆρος ἡμῶν,
[3, 5]	ῥῆμα» πῶς οὐκ ἂν ἡ	ἀλήθεια	καὶ ἐπὶ τῶνδε συσταίη, δώδεκα
[3, 5]	μηδενὸς ἀληθοῦς. Κακὸν γὰρ ἴσως	ἀλήθεια,	τὸ δὲ ψεῦδος ἔχει τοῦ
[3, 5]	καὶ τοῦ οὔ χωροῦντας, σὺν	ἀληθείᾳ	τοῖς ῥήμασι χρωμένους. Πευστέον τοίνυν,
[3, 1]	διάνοιαν τοῖς πάλαι περὶ τὴν	ἀλήθειαν	ἀμβλυωποῦσι τὸ φῶς τῆς ἀληθοῦς
[3, 6]	δοκιμῆς τὴν ὑπὲρ ὧν ἐμαρτύρησαν	ἀλήθειαν	ἐπιστώσαντο ὥσπερ οὖν οἱ τοῦ
[3, 5]	ἱστορίας, ἀθετῶν τὴν ἐν αὐταῖς	ἀλήθειαν,	καὶ εἰς τοὐναντίον τὰ δηλούμενα
[3, 3]	μὲν ψεύδους ἀποτρέπων, τὴν δ´	ἀλήθειαν	πρὸ παντὸς τιμᾶν παραινῶν, ὡς
[3, 5]	ἐπὶ τὴν τῶν ἱερῶν γραφῶν	ἀλήθειαν,	τὸ ἦθος τῶν τοῦ Ἰησοῦ
[3, 5]	καὶ βασκανίας, ἐχθροὶ δὲ αὐτῆς	ἀληθείας	ἁλισκόμενοι, οἵ γε τοὺς οὕτως
[3, 7]	ἔργων τῆς ἐν τοῖς λόγοις	ἀληθείας	αὐτοῦ τὴν πεῖραν εἰλήφεσαν; ὅτι
[3, 5]	Οἱ δὴ οὖν μηδὲν τῆς	ἀληθείας	ἐν τοῖς ἀπεμφαίνουσι καὶ σκυθρωποῖς
[3, 6]	ποιητὴς καὶ κῆρυξ δικαιοσύνης καὶ	ἀληθείας	καὶ φιλανθρωπίας καὶ ἀρετῆς ἁπάσης
[3, 2]	αὐτὸν καὶ ἐθέσπισαν ἔσεσθαι, τῆς	ἀληθείας	κατ´ οὐδὲν ἀπολελειμμένοι. Εἰπὼν δ´
[3, 5]	αὐτοῖς πρὸς τοῖς ἄλλοις τῆς	ἀληθείας	οὕτως ἔχεσθαι ὡς μηδ´ εὐορκίας
[3, 5]	αὐτοὺς θνῄσκειν ἑτοίμους εἶναι, μηδὲν	ἀληθὲς	παρ´ αὐτοῦ μηδ´ ὠφέλιμον μεμαθηκότας.
[3, 5]	μὲν χρὴ πιστεύειν αὐτοῖς ὡς	ἀληθεστάτοις,	ἐν δὲ τοῖς ἐπιδόξοις καὶ
[3, 7]	τοῦ Ἰησοῦ κατήγγελλον ἤδη λοιπὸν	ἀληθεύειν	εὐλόγως ἐνομίζοντο, καὶ τῇ μετὰ
[3, 5]	ἐναντίον δόγμα συστήσεται; τὸ γὰρ	ἀληθεύειν	τοὺς αὐτοὺς φάναι καὶ ἐν
[3, 5]	οὖν κύριος καὶ πρῶτος καὶ	ἀληθὴς	λόγος εἴη ἂν οὗτος. Σκεψώμεθα
[3, 6]	φάναι τὸν τῆς ἀνθρώπων εὐσεβείας	ἀληθοῦς	διδάσκαλον τοιαῦτα τεθαυματουργηκότα, καθ´ ὃν
[3, 6]	ἐθῶν ἀνατρεπτικοί, καινῆς δὲ καὶ	ἀληθοῦς	εὐσεβείας καταγγελτικοί. Τί δῆτα οὖν
[3, 1]	ἀλήθειαν ἀμβλυωποῦσι τὸ φῶς τῆς	ἀληθοῦς	εὐσεβείας παρέχων ὁρᾶν. Τὸν μὲν
[3, 5]	σοι πιθανὰ ταῦτα ἢ καὶ	ἀληθοῦς	ἐχόμενα λόγου τὰ τοιαῦτα εἶναι
[3, 3]	ἐκ τῆς ἀνωτάτω καὶ μόνης	ἀληθοῦς	θεολογίας ὡς τὸν ὡς ἀληθῶς
[3, 5]	τε καὶ ὕβρεων ὑπὲρ οὐδενὸς	ἀληθοῦς.	Καὶ τοῦθ´ ἡμῖν ἤδη μεμελετήσθω.
[3, 5]	τρόπον ἀναδεκτέον θανάτου ὑπὲρ μηδενὸς	ἀληθοῦς.	Κακὸν γὰρ ἴσως ἀλήθεια, τὸ
[3, 6]	παναρέτου πολιτείας, ὑγιῶν τε καὶ	ἀληθῶν	δογμάτων, οἵων προδιήλθομεν, γόητα τὸν
[3, 2]	τὴν γῆν« πολὺ κρείττονα γῆν,	ἀληθῶς	ἁγίαν καὶ θεοφιλῆ, οὐχὶ τὴν
[3, 6]	γόης μὲν γάρ τις ὡς	ἀληθῶς	ἀνόσιος καὶ μιαρὸς τὸν τρόπον,
[3, 6]	δυνάμει δ´ ἀπορρήτῳ καὶ ὡς	ἀληθῶς	ἐνθέῳ συνομολογεῖν; Ἀλλ´ εἰς τοσοῦτον
[3, 5]	οἱ παρεστῶτες ἔλεγον τῷ Πέτρῳ·	ἀληθῶς	ἐξ αὐτῶν εἶ, καὶ γὰρ
[3, 6]	τῶν μαθητευομένων· φιλόσοφος ἄρα καὶ	ἀληθῶς	εὐσεβής, πολλοῦ δεῖ πλάνος καὶ
[3, 7]	ἐμπλήσας, καὶ δὴ οἷά τις	ἀληθῶς	θεοῦ λόγος καὶ αὐτὸς θεὸς
[3, 7]	διανοηθεὶς ὅρα εἰ μὴ ὡς	ἀληθῶς	θεοῦ πάλιν προήκατο φωνήν, αὐτολεξεὶ
[3, 5]	οὕτως ἀπανούργους, καὶ ἄπλαστον ὡς	ἀληθῶς	καὶ ἀκέραιον ἦθος διὰ τῶν
[3, 3]	πλάνον ἀλλά τινα θεῖον ὡς	ἀληθῶς	καὶ θείας καὶ εὐσεβοῦς ἀλλ´
[3, 6]	Πάλιν ὁ μὲν γόης καὶ	ἀληθῶς	λαοπλάνος πάντα ἐγχειρεῖ καὶ πράττει
[3, 6]	τὸ πρᾶγμα, καὶ ἦν ὡς	ἀληθῶς	μέγιστον, ἀδύνατον δ´ ἦν αὐτῷ
[3, 5]	μήτε ἠκούσαμεν λεχθέντα, ταῦτα ὡς	ἀληθῶς	πεπραγμένα διατεινώμεθα. Ἀλλ´ ἐπεὶ καὶ
[3, 5]	ἐψεύσαντο πάντες, ὅτι μηδὲν σκυθρωπὸν	ἀληθῶς	περὶ αὐτὸν γέγονεν, ἀλλ´ ὁ
[3, 3]	ἀληθοῦς θεολογίας ὡς τὸν ὡς	ἀληθῶς	πλάνον τραχηλισθέντα, συγχωρεῖ; ἀλλ´ οὗτος
[3, 6]	ὁ μὲν γόης καὶ ὡς	ἀληθῶς	πλάνος τοῖς ἀπειρημένοις καὶ τοῖς
[3, 6]	μαρτυρούντων ἐστὶ καὶ ὁμολογούντων θεῖον	ἀληθῶς	χρῆμα γεγονέναι, καὶ πᾶσαν ἀνθρώπου
[3, 5]	δὲ καθ´ ἑαυτῶν διαβολὰς εἰς	ἄληστον	αἰῶνα καταγράφοντες, καὶ τῶν πλημμεληθέντων
[3, 7]	ἀκολουθεῖτέ μοι, καὶ ποιήσω ὑμᾶς	ἁλιεῖς	ἀνθρώπων» ἐπειδὴ δὲ λοιπὸν αὐτοὺς
[3, 7]	ἀκολουθεῖτέ μοι, καὶ ποιήσω ὑμᾶς	ἁλιεῖς	ἀνθρώπων» φησάσῃ, ὁμοῦ τε ἐργάτας
[3, 5]	παραχρῆμα ἐλεύθερος, κἂν μυρίοις ἔνοχος	ἁλίσκηται	πλημμελήμασιν. Καὶ τί με χρὴ
[3, 5]	βασκανίας, ἐχθροὶ δὲ αὐτῆς ἀληθείας	ἁλισκόμενοι,	οἵ γε τοὺς οὕτως ἀπανούργους,
[3, 5]	σεμνύνεσθαι ἐπὶ τῷ μὴ ἀποστερεῖν	{ἄλλ{	ηλ} ους, ἀλλ´ ἐπὶ τῷ
[3, 5]	δουλωθέντας, ἐπεὶ μηδὲ θνητῶν ἐγγόνων	ἀλλ´	ἀθανάτων ὠρέχθησαν; τὸ δὲ ἀφιλοχρήματον
[3, 5]	τὰ τυχόντα βραβεῖα ἡμᾶς ἐκδέξεται,	ἀλλ´	αἱ ἀπὸ τῶν παρ´ ἑκάστοις,
[3, 7]	τὰ πλεῖστα τῆς οἰκουμένης ἔθνη,	ἀλλ´	ἀπὸ τῶν τοῦ Ἰησοῦ χρόνων.
[3, 5]	τεκμηράμενος ἐκ τοῦ μὴ φεύγειν	ἀλλ´	ἀσπάσασθαι διδάσκαλον χρυσοῦ καὶ ἀργύρου
[3, 5]	εἰ δὲ μὴ πείθοιτό τις,	ἀλλ´	αὐτοί γε ὑπὲρ ὧν συντεθείμεθα
[3, 5]	περιβάλλειν αὐτῷ δόξαν πειρῷτο. Πλὴν	ἀλλ´	ἐδόθη καὶ τοῦτο ὡς ἐν
[3, 7]	τὴν τῶν λεγομένων μαρτυρίαν· πλὴν	ἀλλ´	ἔδοξεν ἂν πιθανώτερον λέγεσθαι τὰ
[3, 3]	οὐκ εἰς βραχεῖς καὶ μετρίους,	ἀλλ´	εἰς ὅλον ἐφαπλῶσαι τὸν κόσμον
[3, 6]	καὶ ὡς ἀληθῶς ἐνθέῳ συνομολογεῖν;	Ἀλλ´	εἰς τοσοῦτον ἐλαύνεις ἀπηνείας, ὡς
[3, 7]	μὴ ἐξ ἀνθρώπων ἦν βουλῆς	ἀλλ´	ἐκ τῆς τοῦ θεοῦ δυνάμεως
[3, 6]	εὑρόντα εἰς πάντας ἀδύνατον λέγειν»	Ἀλλ´	ἐκείνῳ μὲν καὶ ἔργον εὑρεῖν
[3, 7]	ἀδήλοις που καὶ ἀφανέσι τόποις,	ἀλλ´	ἐν ταῖς μάλιστα διαπρεπεστάταις πόλεσιν
[3, 5]	ταῦτα ὡς ἀληθῶς πεπραγμένα διατεινώμεθα.	Ἀλλ´	ἐπεὶ καὶ ἡ ἐσχάτη αὐτοῦ
[3, 2]	νῦν οὐ τὴν φυλὴν ὀνομάζει,	ἀλλ´	ἐπεὶ κατά τινα προσωνυμίαν ἐν
[3, 5]	μὴ ἀποστερεῖν {ἄλλ{ ηλ} ους,	ἀλλ´	ἐπὶ τῷ τοὺς σφᾶς ἀποστερεῖν
[3, 3]	πλάνος ὁ μὴ μόνον λόγους	ἀλλ´	ἔργα τῶν λόγων πολὺ πρότερον
[3, 6]	ἡμῶν οὐχ ὥσπερ σὺ γοητείαν,	ἀλλ´	εὐσέβειαν καὶ σοφίαν καὶ εἰς
[3, 7]	ὡμολογημένον οὐ γόητα οὐδὲ φαρμακέα,	ἀλλ´	εὐσεβῆ καὶ δικαιότατον καὶ σοφὸν
[3, 0]	ἐπηγγελμένων. τίνα δὲ ἦν ταῦτα	ἀλλ´	ἢ τὰ περὶ τῆς κατὰ
[3, 4]	τοῖς οὐ παραδεχομένοις τὰ προειρημένα,	ἀλλ´	ἤτοι παντελῶς ἀπιστοῦσιν αὐτοῖς καὶ
[3, 4]	κατ´ αὐτὸν ἀπορρήτου δυνάμεως ἐκκαλέσεται;	Ἀλλ´	ἵνα μή μοι τὰ νῦν
[3, 5]	σκυθρωπὸν ἀληθῶς περὶ αὐτὸν γέγονεν,	ἀλλ´	ὁ μὲν ἀφανὴς ἦν καταγελάσας
[3, 5]	καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέν σοι,	ἀλλ´	ὁ πατήρ μου ὁ ἐν
[3, 2]	εἰπεῖν, ὅτι μηδὲ ἐφάνη τοιοῦτος.	Ἀλλ´	οἷος ἐφάνη τῷ βίῳ, τοιοῦτον
[3, 5]	Ἰησοῦν οὐδὲ λέγοντα αὐτῷ γράφει,	ἀλλ´	ὅτι ἐπετίμησεν αὐτοῖς, ἵνα μηδενὶ
[3, 6]	συγγενόμενοι τοιούτοις, καὶ αὐτοῖς ἔργοις	ἀλλ´	οὐ λόγοις μόνοις τῆς τοῦ
[3, 3]	ἀληθῶς καὶ θείας καὶ εὐσεβοῦς	ἀλλ´	οὐ τῆς κοινῆς καὶ πανδήμου
[3, 6]	ἐχθρούς τε δαιμόνων καὶ πολεμίους,	ἀλλ´	οὐ φίλους οὐδὲ συνήθεις, πολλοῦ
[3, 7]	βάρβαρος, τοιοῦτόν τι διανοηθεὶς ἱστορεῖται,	ἀλλ´	οὐδ´ εἰς φαντασίαν ἐλθὼν τοῦ
[3, 6]	μέν, οὐ τετόλμηκεν δὲ ἐπιχειρῆσαι,	ἀλλ´	οὐδ´ ἐπεχείρησεν μέν, οὐ κατώρθωσεν
[3, 5]	κακὸν οὔ φασιν εἶναι φίλον,	ἀλλ´	οὐδὲ ἀγαθῷ. Πόθεν οὖν ἐν
[3, 4]	γεγενημένος. Οὐ γὰρ νόσῳ διαφθαρείς,	ἀλλ´	οὐδὲ βρόχῳ ἢ πυρί, οὐδὲ
[3, 5]	τοῖς ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ λεχθεῖσιν,	ἀλλ´	οὐδὲ Πέτρος τὰ πρὸς αὐτὸν
[3, 7]	οὐδέ τι σεμνὸν οὐδ´ ἀξιόπιστον,	ἀλλ´	οὐδὲ πιθανὸν εἰς τὸ κἂν
[3, 5]	χώραν οὗ ἔμελλεν αὐτὸς ἔρχεσθαι»	ἀλλ´	οὐδεὶς αἱρεῖ λόγος ἀπιστεῖσθαι τοσοῦτο
[3, 6]	τῷ διδασκάλῳ καὶ αὐτοὶ μετιόντες.	Ἀλλ´	οὐδείς πω τοσούτων ἐτῶν γόης
[3, 0]	δι´ ὃ καὶ ὡς οἰκείων	ἀλλ´	οὐκ ἀλλοτρίων αὐτῶν μεταποιούμεθα· καλεῖ
[3, 5]	τὸ περὶ αὐτοῦ κήρυγμα προελθεῖν;	ἀλλ´	οὐκ εἰκὸς ἦν ἀπελπίσαι τὰ
[3, 6]	διδασκαλίας γοητεῦον ἢ φαρμακεῦον κατείληφεν;	ἀλλ´	οὐκ ἔστιν εἰπεῖν, ἔμπαλιν δὲ
[3, 4]	ἄλλος, Ἰουδαίων δὲ ἀρχισυνάγωγος ἦν,	ἀλλ´	οὗτος ἤδη καὶ θανοῦσαν. τί
[3, 3]	ὡς ἀληθῶς πλάνον τραχηλισθέντα, συγχωρεῖ;	ἀλλ´	οὗτος οὐ νεώτερος οὐδ´ οἰκεῖος
[3, 6]	λόγων ζηλωταὶ μυρίοι τὸν ἀριθμόν,	ἀλλ´	οὐχ εἷς οὐδὲ δύο, τὰς
[3, 2]	ἡμαρτηκότων καὶ ὑπὲρ ἡμῶν ὀδυνηθήσεται,	ἀλλ´	οὐχ ὑπὲρ ἑαυτοῦ. Εἰ δὲ
[3, 4]	ἀναιρεῖν εἰωθότων, βίαιον ὑπέμεινε τελευτήν,	ἀλλ´	ὡς αὐτὸ μόνον ἑκὼν παρεδίδου
[3, 5]	εἰς τοὐναντίον τὰ δηλούμενα παρεκδεχόμενος.	Ἀλλ´	ὡς οὐκ ἄν τις ὀκνήσειεν
[3, 5]	καὶ πρὸς τῶν ὁρώντων ὀνειδιζόμενον;	ἀλλὰ	γὰρ καὶ ταῦτα, καὶ ὅσα
[3, 7]	τῆς ἐνθέου ἀρετῆς αὐτοῦ διαδεικνύντες.	Ἀλλὰ	γὰρ τῶνδε κατὰ καιρὸν προγεγυμνασμένων,
[3, 3]	μόνης τῆς αὐτοῦ δυνάμεως ἐπαιδεύθησαν;	Ἀλλὰ	δὴ τὸ τρίτον σκεψώμεθα, μή
[3, 6]	ἀνθρώπου φύσιν ὑπερβεβηκέναι τὸν δηλούμενον;	Ἀλλὰ	διδασκάλοις αὐτὸν φῂς προσεσχηκέναι πλάνοις,
[3, 7]	φύσεως εἶναι νομίζειν τὰ δρώμενα	ἀλλὰ	θεοῦ, κἂν μὴ λέγῃ τις;
[3, 4]	τε πάθους τὴν ἀπαλλαγὴν ἐξαιτήσασθαι,	ἀλλὰ	καὶ ἄκρου τοῦ ἱματίου προσψαῦσαι
[3, 5]	γόης, οὐκ ἀγνοοῦντες αὐτὸν τοιοῦτον,	ἀλλὰ	καὶ αὐτοὶ χείρονι μοχθηρίας τρόπῳ
[3, 3]	ζηλωτὰς οὐκ ἐξ Ἑλλήνων μόνον	ἀλλὰ	καὶ βαρβάρων τῆς ἐκείνων θεοσεβοῦς
[3, 6]	μυρία πλήθη οὐ μόνον ἀνδρῶν,	ἀλλὰ	καὶ γυναικῶν καὶ παίδων, οἰκετῶν
[3, 6]	αὐτῷ τοῦτον φιλοσοφοῦσι τὸν τρόπον,	ἀλλὰ	καὶ γυναικῶν οὐδ´ ἔστιν εἰπεῖν
[3, 4]	αὐτοῦ δυνάμεως παραφαίνειν εἴωθεν, πλὴν	ἀλλὰ	καὶ διὰ τῆς λογικωτέρας μεθόδου,
[3, 7]	πνεύματος αὐτοῖς ἐμπνεῦσαι λέγεται θείου,	ἀλλὰ	καὶ δύναμιν αὐτοῖς ἔνθεον καὶ
[3, 2]	τὸν μὴ μόνον Ἰουδαίων θεὸν	ἀλλὰ	καὶ ἐθνῶν καὶ τὰ πᾶσι
[3, 5]	μὴ ἐπὶ μόνους τοὺς ὁμοεθνεῖς,	ἀλλὰ	καὶ εἰς πάντας προελθόντες ἀνθρώπους,
[3, 2]	πολιτείας πρῶτος καὶ μόνος ἀποδέδεικται.	Ἀλλὰ	καὶ Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς Μωσεῖ
[3, 6]	δὲ μὴ μόνον ἐννοῆσαι τοῦτο,	ἀλλὰ	καὶ κατορθῶσαι τὸ βουληθέν, πῶς
[3, 5]	εἰς φῶς ἀγαγὼν τὰ συντεθειμένα,	ἀλλὰ	καὶ ὁ ζῶντα προδοῦναι τολμήσας
[3, 3]	μυίας τὴν ἐν ἀνθρώποις ψυχήν,	ἀλλὰ	καὶ ὄφεως καὶ ἐχίδνης ἄρκτου
[3, 7]	ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος»	Ἀλλὰ	καὶ πνεύματος αὐτοῖς ἐμπνεῦσαι λέγεται
[3, 1]	ὅτι διὰ τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ,	ἀλλὰ	καὶ ποίᾳ δυνάμει κρατήσει, ὅτι
[3, 5]	τὴν τῶν ἐθνῶν ἁπάντων περίοδον,	ἀλλὰ	καὶ προελθόντας κατορθῶσαι τὸ ἐπιτήδευμα;
[3, 3]	τῶν ὅλων ποιητοῦ γεγονότα ἀποφηνάμενοι.	Ἀλλὰ	καὶ συντέλειαν καὶ μεταβολὴν τὴν
[3, 6]	μηδεπώποτε παρ´ ἀνθρώποις μνημονευθέντα κατώρθωται.	Ἀλλὰ	καὶ ταῦτα μὲν ὧδε τέλος
[3, 2]	νόμον οὐ τὸ φονεύειν μόνον,	ἀλλὰ	καὶ τὸ θυμοῦσθαι ἀπαγορεύει, ἀντὶ
[3, 1]	ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν«	Ἀλλὰ	καὶ τοῖς ὑπὸ πνευμάτων πονηρῶν
[3, 5]	ὡς μὴ δύνασθαι αὐτὸν ἐπικρύψασθαι,	ἀλλὰ	καὶ τοῦτον ἡμεῖς ἀδιαστρέπτως ἐπιλυώμεθα,
[3, 7]	τε τῶν ὁρατῶν πολεμίων κατεξανισταμένου,	ἀλλὰ	καὶ τῶν ἀοράτων, εἴ τινες
[3, 6]	Γόητα φῂς αὐτόν, ὦ οὗτος,	ἀλλὰ	καὶ φαρμακέα δεινὸν καὶ ἀπατεῶνα
[3, 2]	κληρονομήσειν πολλούς, καὶ οὐ πρότερον	ἀλλὰ	μετὰ τὸ παραδοθῆναι εἰς θάνατον
[3, 5]	τὰ οἰκεῖα προΐεσθαι τοῖς δεομένοις,	ἀλλὰ	μηδὲ σεμνύνεσθαι ἐπὶ τῷ μὴ
[3, 7]	ἄπειροι καὶ πάσης ἀμέτοχοι παιδείας;	ἀλλὰ	μὴν οὐ κατὰ πλῆθος, κατὰ
[3, 3]	ὀρθὰς περὶ θεοῦ φέρειν δόξας,	ἀλλὰ	μυρία πλήθη βαρβάρων τῶν πάλαι
[3, 7]	τινὰ τῶν ἠλιθίων πεῖσαι δύνασθαι	Ἀλλὰ	πάλιν ἀφορῶν εἰς τὴν τοῦ
[3, 7]	ἀνάγκη. Προστάξαντι γὰρ οὐδεὶς ἠπείθει,	ἀλλὰ	πειθαρχήσαντες αὐτοῦ τῷ νεύματι κατὰ
[3, 1]	τὴν εὐαγγελικὴν εἰσόμεθα διδασκαλίαν. Πλὴν	ἀλλὰ	πέφανται τὸ εὐαγγέλιον καὶ τοὔνομα
[3, 5]	οὐδὲ τοὺς ἑβδομήκοντα μαθητὰς ἐξῳκειωμένος,	ἀλλὰ	πολλοὺς μὲν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ, πολλοὺς
[3, 6]	τάχα που τοὺς λέγοντας ἡμᾶς.	Ἀλλὰ	σύ γε κἂν τῶν σαυτοῦ
[3, 3]	τῆς ἐκείνων θεοσεβοῦς πολιτείας ἀποδεῖξαι.	Ἀλλὰ	τὰ μὲν ἠθικώτερα τῆς διδασκαλίας
[3, 2]	Μωσεῖ κατέστη παραπλήσιος νομοθέτης; οὐδαμῶς.	Ἀλλὰ	τὰ ὅμοιά τις ἐκείνων Μωσεῖ
[3, 2]	σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν συμπεπερασμένα.	Ἀλλὰ	ταῦτα μὲν ἀπὸ τῶν ἱερῶν
[3, 2]	τὸ Τιθιζόμενον καὶ Θηλάζον παιδίον.	Ἀλλὰ	ταῦτα μὲν ἐπεσκιασμένως ᾐνίξατο· γυμνότερον
[3, 3]	ἐπιγραφείη τὸ τοῦ πλάνου ὄνομα;	Ἀλλὰ	ταῦτα μὲν ὡς περὶ κοινοῦ
[3, 2]	μηδὲν τῆς λοιπῆς αὕτη διενήνοχεν)	ἀλλὰ	τὴν κατ´ οὐρανὸν ψυχαῖς φιλοθέοις
[3, 2]	τοὺς σφόδρα ἀγνωμονεστάτους ἡγοῦμαι. Πλὴν	ἀλλὰ	τῆς Ἡσαΐου προφητείας τὸ συμπέρασμα
[3, 5]	τούτων θνῄσκειν ὑπομένειν ἑτοίμως ἔχειν;	ἀλλὰ	τί φῄς; μὴ προσδοκῆσαι αὐτοὺς
[3, 3]	ἀφ´ ἧς οὐχ ὅπως πλάνον	ἀλλά	τινα θεῖον ὡς ἀληθῶς καὶ
[3, 7]	Οὐ γὰρ τοῖς λόγοις πεισθέντες	ἀλλὰ	τοῖς ἔργοις προκαταληφθέντες ῥᾴδιον ἐποιοῦντο
[3, 3]	καὶ ὅτι χρὴ μὴ ταῦτα	ἀλλὰ	τὸν ποιητὴν αὐτῶν σέβειν, σκέψασθαι
[3, 7]	οἱ πάσης ἐκτὸς γεγονότες παιδείας;	ἀλλὰ	τοῦτ´ ἦν ἄρα τὸ τῆς
[3, 5]	παραδόξων ἔργων, ὑφ´ ἑαυτὸν πεποιημένος.	Ἀλλὰ	τούτων ἡμῖν ἐπὶ τοσοῦτον εἰρημένων
[3, 5]	θείων προφητῶν ταῦτά τε καὶ	ἄλλα	μυρία περὶ αὐτοῦ εἰρηκότων. Ὅθεν
[3, 2]	περὶ ψυχῆς ἀθανασίας, καὶ ὅσα	ἄλλα	φιλόσοφα δόγματα πρῶτος Μωσῆς τῷ
[3, 5]	τούτοις ἀπιστεῖν ἔμελλον οἱ ταῖς	ἄλλαις	αὐτῶν διηγήσεσιν πεπιστευκότες. Οἱ δὴ
[3, 2]	καὶ πλάνον ἀποκαλοῦντες καὶ μυρίαις	ἄλλαις	κατηγορίαις βλασφημοῦντες αὐτὸν οὔπω καὶ
[3, 2]	μακαριζομένοις βασιλείαν οὐρανῶν κατήγγειλε. Καὶ	ἄλλας	δὲ πράξεις εὕροις ἂν ὑπὸ
[3, 5]	πηρῶν τε ἀναβλέψεις καὶ μυρίας	ἄλλας	νοσούντων ἰάσεις πρὸς αὐτοῦ γενέσθαι
[3, 7]	τῆς ἀλλοδαπῆς στείλασθαι, διεστώτων πρὸς	ἄλληλα	τῶν ἐθνῶν, καὶ μηδεμιᾶς οὔσης
[3, 5]	ὡς τοιαῦτα πλασάμενοι καὶ συνθέμενοι	ἀλλήλοις	εὐτελεῖς ἄνδρες καὶ ἰδιῶται παρῄεσαν
[3, 5]	ἀνθ´ ὧν, φέρε, δεξιὰς δόντες	ἀλλήλοις,	ὁμοῦ πάντες συνθώμεθα περὶ αὐτοῦ
[3, 5]	ποίοις ἄρα λόγοις ἐχρήσαντο πρὸς	ἀλλήλους	εἰς τὸ σύμφωνα περὶ αὐτοῦ
[3, 5]	αὐτὸ πεποιημένοι συνθήκας ἔθεντο πρὸς	ἀλλήλους	πλάσασθαι καὶ καταψεύσασθαι τῶν μὴ
[3, 2]	τοῦ τὰ παραπλήσια καὶ ἐγγὺς	ἀλλήλων	πεποιηκέναι Μωσέα καὶ Ἰησοῦν τὸν
[3, 5]	καταλύωμεν, ἀπίωμεν καὶ ἐπὶ τὴν	ἄλλην	βάρβαρον γῆν, καὶ τὰ παρὰ
[3, 2]	ἀκολούθως συνέστη. Σκέψαι δὲ καὶ	ἄλλην	προφητείαν ἀνάγραπτον. Ἐπειδὴ γὰρ τὸν
[3, 3]	ἐπιεικείας σωφροσύνης τε καὶ τῆς	ἄλλης	ἀρετῆς διδάσκαλος τοῖς ἀπατωμένοις γεγονὼς
[3, 5]	καὶ κρεῶν ἀποχῆς, καὶ πλείστης	ἄλλης	ταπεινώσεως τοῦ σώματος, διά τε
[3, 6]	καὶ πρὸ αὐτοῦ πεποιηκότων, τί	ἄλλο	ἢ μαρτυρούντων ἐστὶ καὶ ὁμολογούντων
[3, 2]	ἐποιοῦντο νόμου, προύτρεπόν τε οὐδὲν	ἄλλο	ἢ τῶν παρὰ Μωσεῖ νενομοθετημένων
[3, 5]	χρῆν δήπουθεν ἀρνεῖσθαι τοὺς οὐδὲν	ἄλλο	ἢ χαρίζεσθαι τὰ σεμνότερα τῷ
[3, 7]	ἀνθρώπου γεγονέναι σώματι καὶ οὐδὲν	ἄλλο	τὴν φύσιν εἶναι ἢ θεοῦ
[3, 7]	τοῦτ´ ἦν ἄρα καὶ οὐδὲν	ἄλλο	τὸ ζητηθὲν αὐτὸ ἐκεῖνο, ὁποίᾳ
[3, 2]	τοῖς ἐπὶ θέαν ἀπὸ τῆς	ἀλλοδαπῆς	ἀφικνουμένοις. Καὶ ὁ μὲν τόπος
[3, 2]	δὲ καὶ τῷ πορρωτάτω τῆς	ἀλλοδαπῆς	διατρίβοντι (Συνῶπται διὰ τῶν πρόσθεν
[3, 7]	μαθηταῖς αὐτοῦ πορείαν ἐπὶ τῆς	ἀλλοδαπῆς	στείλασθαι, διεστώτων πρὸς ἄλληλα τῶν
[3, 6]	φέροντες αὐτοῦ τὴν παρουσίαν, ἄλλος	ἄλλοθεν	ἐβόα· Ἔα, τί ἡμῖν καὶ
[3, 6]	τί δῆτα οὖν, ἦ τινες	ἄλλοι	κρείττους αὐτοῦ πεφήνασιν καὶ πρότεροι
[3, 5]	νοῦν; εἴποις ἂν ὅτι γόητες	ἄλλοι	τοῦ καθηγητοῦ κατ´ οὐδέν. ἆρ´
[3, 5]	τῆς ἑταιρίας, οὐδ´ ἀντεκήρυξε τοῖς	ἄλλοις	εἰς φῶς ἀγαγὼν τὰ συντεθειμένα,
[3, 5]	βοηθέντων συνεγράψαντο. ἢ τοῖς μὲν	ἄλλοις	πιστεύειν εὔλογον, μόνοις δὲ τούτοις
[3, 5]	παρῄνει δ´ αὐτοῖς πρὸς τοῖς	ἄλλοις	τῆς ἀληθείας οὕτως ἔχεσθαι ὡς
[3, 6]	καὶ βοτανῶν θυμιάμασιν καί τισιν	ἄλλοις	τοιουτοτρόποις ἀκέσεις τῶν παθῶν ἑαυτοῖς
[3, 6]	πετάλων τινῶν περιέργων ἐπιγραφαῖς, οὐδ´	ἄλλοις,	ὧν τὴν χρῆσιν ἀδιάφορον οἱ
[3, 6]	γεωμετρικοὶ δὲ τὸν ἄρχοντα τίνα	ἄλλον	ἢ γεωμέτρην ἐπιγράψονται καὶ ἀριθμητικοὶ
[3, 6]	μὴ φέροντες αὐτοῦ τὴν παρουσίαν,	ἄλλος	ἄλλοθεν ἐβόα· Ἔα, τί ἡμῖν
[3, 4]	ἐνθέου δυνάμεως δεῖγμα μέγιστον ἐπικομιζομένη.	Ἄλλος	δέ τις βασιλικὸς ἀνὴρ κακῶς
[3, 4]	τί δεῖ λέγειν ὡς τεταρταῖος	ἄλλος	δυνάμει τοῦ Ἰησοῦ νεκρὸς ἠγείρετο;
[3, 4]	σῶον ἀπελάμβανεν· καὶ θυγατέρα πάλιν	ἄλλος,	Ἰουδαίων δὲ ἀρχισυνάγωγος ἦν, ἀλλ´
[3, 2]	διὰ τῶν τοσούτων οὐδεὶς μὲν	ἄλλος	μόνος δὲ ὁ σωτὴρ ἡμῶν
[3, 2]	δὴ μόνος αὐτὸς καὶ οὐδ´	ἄλλος	ὅμοιος τῷ Μωσεῖ γεγονὼς ταῖς
[3, 1]	αὐτοῖς ἐν τῷ εὐαγγελικῷ κηρύγματι,	ἄλλος	πάλιν προφήτης ἀναφωνεῖ· Κύριος δώσει
[3, 2]	βασιλεία αὐτοῦ Εἰ δὴ μηδεὶς	ἄλλος	πώποτε τῶν ἐκ περιτομῆς ἀρχόντων
[3, 3]	δὴ αὐτῶν, εἴ ποτέ τις	ἄλλος	τοιοῦτος πλάνος ἱστόρηται πραότητος καὶ
[3, 5]	τοῦ Ἰησοῦ ὄνομα. Καὶ πάλιν	ἄλλοτε	Ἡρώδης ὁ τῶν Ἰουδαίων βασιλεὺς
[3, 4]	ἐν ἀνθρώποις δαίμονας ἐλαύνων, καὶ	ἄλλοτε	πάλιν νοσηλευομένοις καὶ παντοίοις ἀσθενειῶν
[3, 6]	δόξαντες ὁρᾶν, ὥσπερ οὔπω καὶ	ἄλλοτε	πρότερον. Συνίστη δὲ ἄρα ὁ
[3, 4]	κελευσθὲν ἐποίει. τυφλοῖς δὲ πάλιν	ἄλλοτε	τὰ βλεπτικὰ τοῦ φωτὸς ἐχαρίζετο.
[3, 7]	οὐκ ἀνθρώπινον ἦν τὸ μηδ´	ἄλλοτε	ὑπὸ μίαν τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν
[3, 0]	καὶ ὡς οἰκείων ἀλλ´ οὐκ	ἀλλοτρίων	αὐτῶν μεταποιούμεθα· καλεῖ δὴ καιρὸς
[3, 4]	δὲ χιλιάδας ἀνδρῶν, συνεπιπαρόντος μυρίου	ἄλλου	γυναικῶν τε καὶ παίδων πλήθους,
[3, 2]	καὶ τοὺς προκαταλελεγμένους θῆρας οὐδὲ	ἄλλους	εἶναι τῶν ἐθνῶν, τοῦ θηριώδους
[3, 2]	ἑξῆς προφητικῷ τρόπῳ τὴν τῶν	ἀλλοφύλων	ἐθνῶν βαρβάρων τε καὶ Ἑλλήνων
[3, 2]	Ῥωμαίων μοναρχήσαντος, Ἡρώδου τε ἐξ	ἀλλοφύλων	ἐθνῶν βασιλέως αὐτῶν καταστάντος. Καὶ
[3, 6]	Σκυθῶν καὶ Περσῶν καὶ τῶν	ἄλλων	βαρβάρων σωφρονισταί, ἐπιστρεπτικοί τε πάσης
[3, 7]	ψυχὴν αὐτοῦ, καθάπερ καὶ τῶν	ἄλλων	εὐσεβῶν, μετὰ θάνατον ἀπαθανατισθῆναι, ἣν
[3, 5]	αὐτὸν ἐξωμόσατο. ταῦτα γάρ, κἂν	ἄλλων	λεγόντων, χρῆν δήπουθεν ἀρνεῖσθαι τοὺς
[3, 5]	καὶ δαίμονας ἤλασεν, καὶ τῶν	ἄλλων	παραδόξων ἔργων γέγονεν ποιητής, μηδὲν
[3, 7]	αἰτίου ζήτησιν, καὶ συνομολογεῖν μὴ	ἄλλως	αὐτοὺς κεκρατηκέναι τοῦ τολμήματος ἢ
[3, 2]	σκῦλα τοῖς οἰκείοις διανέμοντα; Καὶ	ἄλλως	δὲ περὶ τῆς μετὰ τὸν
[3, 4]	δεδηλωμένους ἐνστῆναι, οὐκ ἀπολειψόμεθα σπουδῆς.	Ἄλλως	δὲ πῶς αὐτοῖς ἀπαντήσομεν; ~Ὅτι
[3, 6]	τοιόσδε τις ἦν, πῶς ἂν	ἄλλως	ἐπεχείρει ταῖς θαυματουργίαις ἢ θείᾳ
[3, 5]	τὰ παράδοξα πεποιηκέναι, γοητείᾳ δὲ	ἄλλως	ἐπὶ πλάνῃ τῶν ὁρώντων οἷα
[3, 4]	ἢ γεγονέναι μέν, γοητείᾳ δὲ	ἄλλως	ἐπὶ πλάνῃ τῶν ὁρώντων ὡς
[3, 5]	λοιποὺς ἀνθρώπους. Πῶς γὰρ ἂν	ἄλλως	προσήγετο τοῦ Ἰουδαϊκοῦ καὶ τοῦ
[3, 5]	τῆς περὶ αὐτὸν ἀρνήσεως, μὴ	ἄλλως	τῶν ὀψιγόνων ἐλέγξαι δυναμένων τὰ
[3, 7]	δὴ οὖν τοιοῦτος πῶς ἂν	ἄλλως	τῶν παραδόξων ἔργων γεγόνει ποιητὴς
[3, 2]	δυνάστην ἢ τύραννον ἤ τινα	ἄλλως	τῶν τὰ μεγάλα κατὰ τὸν
[3, 2]	ἔθνη ἐλπιοῦσιν Σαφῶς γὰρ τὰ	ἄλογα	θρέμματα καὶ τοὺς προκαταλελεγμένους θῆρας
[3, 3]	ὅτι μὴ βουθυσίαις μηδὲ ζῴων	ἀλόγων	σφαγαῖς μηδ´ αἵμασι καὶ πυρὶ
[3, 2]	μοσχάριον καὶ ταῦρος καὶ λέων	ἅμα	βοσκηθήσονται καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια,
[3, 7]	ἀπὸ τῶν τοῦ Ἰησοῦ χρόνων.	Ἅμα	γὰρ τῇ εἰς ἀνθρώπους αὐτοῦ
[3, 2]	τὸν σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν.	Ἅμα	τε γὰρ αὐτὸς εἰς ἀνθρώπους
[3, 2]	καὶ κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς	ἁμαρτίαις	ἡμῶν. Καὶ αὐτὸς διὰ τὸ
[3, 2]	πολλῶν ἀνήνεγκεν, καὶ διὰ τὰς	ἁμαρτίας	αὐτῶν παρεδόθη» Ἀντὶ τούτων γὰρ
[3, 2]	ὑπάρχων πλημμελείας τὰς ὑπὲρ ἀνθρώπων	ἁμαρτίας	εἰς ἑαυτὸν ἀναδέξεται. Διὸ καὶ
[3, 2]	ἔσται; Ἐὰν δῶτε» φησίν, περὶ	ἁμαρτίας,	ἡ ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται σπέρμα
[3, 2]	τῆς πληγῆς· ἐὰν δῶτε περὶ	ἁμαρτίας,	ἡ ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται σπέρμα
[3, 2]	Αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς	ἁμαρτίας	ἡμῶν, καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς
[3, 2]	ἐπεὶ καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς	ἁμαρτίας	ἡμῶν, ὅπως ἡμεῖς, ἀνειληφότος αὐτοῦ
[3, 2]	καὶ οὐκ ἐλογίσθη. Οὗτος τὰς	ἁμαρτίας	ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν
[3, 2]	τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη, καὶ αὐτὸς	ἁμαρτίας	πολλῶν ἀνήνεγκεν, καὶ διὰ τὰς
[3, 2]	τοῦτ´ ἔργον ἔσται τῶν ἡμετέρων	ἁμαρτιῶν·	ἐπεὶ καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς
[3, 2]	καὶ τὰ δῶρα τὰ ὑπὲρ	ἁμαρτιῶν	προσάγουσι τῷ θεῷ. Μόνων γὰρ
[3, 5]	καὶ ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ	ἁμαρτωλοὶ	συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς
[3, 6]	κατ´ εἰδωλολατρίας, καὶ τούτους κρατῦναι,	ἀμάχους	τε καὶ ἀηττήτους εἰς μακρὸν
[3, 1]	τοῖς πάλαι περὶ τὴν ἀλήθειαν	ἀμβλυωποῦσι	τὸ φῶς τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας
[3, 2]	αὐτῶν παρεδόθη» Ἀντὶ τούτων γὰρ	ἀμειβόμενος	αὐτὸν ὁ πατὴρ τῆς ὑπακοῆς
[3, 7]	ἄνδρες λόγων ἄπειροι καὶ πάσης	ἀμέτοχοι	παιδείας; ἀλλὰ μὴν οὐ κατὰ
[3, 5]	τῷ τοὺς σφᾶς ἀποστερεῖν προηγουμένους	ἀμνησικάκως	φέρειν. Καὶ τί με δεῖ
[3, 2]	ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη, καὶ ὡς	ἀμνὸς	ἔναντι τοῦ κείροντος ἄφωνος, οὕτως
[3, 2]	ἡμεῖς, ἀνειληφότος αὐτοῦ τὰ ἡμέτερα	ἀμπλακήματα	καὶ τὰ τῆς ἡμετέρας κακίας
[3, 5]	διατριβῆς ὡρμᾶτο, ἐκ δὲ τῶν	ἀμφὶ	τὰς τελωνείας καὶ πλεονεξίας σχολαζόντων.
[3, 2]	ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας γῆς ἢ	ἀμφὶ	ταύτην οὐχὶ δὲ καὶ τῷ
[3, 3]	οἰκουμένης τὸν τῶν θεοφιλῶν ἐκείνων	ἀμφὶ	τὸν Ἀβραὰμ μυρίους τε ὅσους
[3, 7]	ἀοράτων, εἴ τινες ἄρ´ εἶεν	ἀμφὶ	τὸν περὶ γῆν ἀέρα ζοφώδη
[3, 3]	καὶ ἐχθρὰς τοῦ ἀνθρωπείου γένους	ἀμφὶ	τὸν περὶ γῆν ἀέρα πωτᾶσθαι
[3, 5]	ἀποδείκνυνται. Αἰτήσαντος γοῦν ποτε τοὺς	ἀμφὶ	τὸν Πέτρον χωλοῦ τινος (οὗτος
[3, 5]	τῶν μαρτύρων συμφωνία κυροῖ τὸ	ἀμφιγνοούμενον	(ἐπὶ στόματος» δ´ οὖν δύο
[3, 5]	λόγον. Εἰ γὰρ ἐπὶ πάντων	ἀμφιγνοουμένων	πραγμάτων ἔν τε τοῖς κατὰ
[3, 5]	δικαστηρίοις καὶ ἐν ταῖς κοιναῖς	ἀμφισβητήσεσιν	τῶν μαρτύρων συμφωνία κυροῖ τὸ
[3, 5]	τὸ φιλόζωον οἰκεῖον κεκτημένη δύναιτ´	ἄν	ποθ´ ὑπὲρ τοῦ μηδενὸς αὐθαίρετον
[3, 5]	ψευδέσι τὸν διδάσκαλον κοσμεῖν, οὐκ	ἄν	ποτε αὐτοῖς τὰ προειρημένα κατέγραφον,
[3, 5]	κατ´ αὐτὴν ἡδυπαθείας μεταδιώκων, οὐκ	ἄν	ποτε ἕλοιτο πρὸ ζωῆς θάνατον,
[3, 5]	αὐτοῖς τὰς κατηγορίας, ἃς οὐκ	ἄν	τις ἔγνω τῶν μετὰ ταῦτα
[3, 5]	αὐτῶν τοῦ τρόπου πῶς οὐκ	ἄν	τις ἐκπλαγείη; καὶ τοῦτο τεκμηράμενος
[3, 5]	μαθητῶν θεασώμεθα. Αὐτόθεν μὲν οὖν	ἄν	τις εὖ φρονῶν πῶς οὐ
[3, 6]	τῆς γοητείας; εἰ δ´ οὐδένα	ἄν	τις ἔχοι λέγειν αὐτῷ γεγονέναι
[3, 5]	δηλούμενα παρεκδεχόμενος. Ἀλλ´ ὡς οὐκ	ἄν	τις ὀκνήσειεν τῶν εὖ φρονούντων
[3, 3]	Τυανέως θεολογίας> Οὕτως τοίνυν μάλιστα	ἄν	τις τὴν προσήκουσαν ἐπιμέλειαν ποιοῖτο
[3, 5]	παρ´ Ἕλλησι φιλοσόφων ὑποθήκας διαβάλλοι	ἄν	τις τόν τε καρτερικὸν βίον
[3, 7]	ἀρετῆς δύναμις. Παράδοξον ἴσως δόξειεν	ἄν	τισιν εἶναι τὸ μέλλον λέγεσθαι
[3, 3]	πᾶς ὁ φιλαλήθης αὐτὸν ὁμολογήσαι	ἄν;	τὸν γοῦν βίον τῶν πάλαι
[3, 6]	οὖν τοιόσδε τις ἦν, πῶς	ἂν	ἄλλως ἐπεχείρει ταῖς θαυματουργίαις ἢ
[3, 5]	τοὺς λοιποὺς ἀνθρώπους. Πῶς γὰρ	ἂν	ἄλλως προσήγετο τοῦ Ἰουδαϊκοῦ καὶ
[3, 7]	Ὁ δὴ οὖν τοιοῦτος πῶς	ἂν	ἄλλως τῶν παραδόξων ἔργων γεγόνει
[3, 7]	φωνῇ μετελάμβανον. Καίτοι τίς οὐκ	ἂν	ἀπορήσειεν εὐλόγως, τίς ἦν ἄρα
[3, 6]	δὴ τοιούτους ἡμᾶς προαγαγὼν πῶς	ἂν	αὐτὸς δοῦλος ἐγεγόνει δαιμόνων; πῶς
[3, 7]	ἐπιτελέσαι μαρτυροῦντα; Καὶ σὺ δ´	ἂν	αὐτὸς καταμάθοις τὸ ἔνθεον τῆς
[3, 5]	κατορθούμενον. τίς δ´ οὖν οὐκ	ἂν	αὐτοὺς θαυμάσειεν δι´ ὑπερβολὴν φιλοσοφίας
[3, 5]	πλάνους βλασφημεῖν πειρώμενοι, πῶς οὐκ	ἂν	γένοιντο καταγέλαστοι, φίλοι μὲν φθόνου
[3, 6]	οὐρανοὺς ἄνοδον μαρτυρούντων. τίς δ´	ἂν	γένοιτό σοι τούτων ἀξιόπιστος ὁμολογία
[3, 5]	βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καὶ ὅσα	ἂν	δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται
[3, 2]	ἐπὶ μὲν τῶν προφητῶν οὐκ	ἂν	δύναιο ἐφαρμόζειν, ἐπὶ δὲ μόνον
[3, 5]	εἶναι δοκεῖ; καὶ πείσειέ τις	ἂν	ἑαυτόν, ὡς τοιαῦτα πλασάμενοι καὶ
[3, 5]	αὐτοῖς τὰ προειρημένα κατέγραφον, οὐδ´	ἂν	ἐδήλουν τοῖς μετὰ ταῦτα ἀνθρώποις,
[3, 1]	περὶ τοῦ Χριστοῦ προφητευομένων, ὡς	ἂν	εἰδῇς, τίνα ἔσεσθαι τὸ εὐαγγέλιον
[3, 5]	καὶ σκυθρωποῖς παραχαράξαντες πῶς οὐκ	ἂν	εἶεν ἄξιοι καὶ ἐν τοῖς
[3, 6]	δὲ καὶ γόητος ἀνδρὸς μέγιστοι	ἂν	εἶεν μάρτυρες οἱ φοιτηταί, τὰ
[3, 6]	φθορὰν αὐτῶν ψηφισάμενοι πῶς οὐκ	ἂν	εἶεν πρόδηλοι τοῖς πᾶσιν, ὅτι
[3, 6]	εὐσεβῶν ἀνδρῶν διδάσκαλος; Καὶ γὰρ	ἂν	εἴη βελτίων δή που πᾶς
[3, 6]	ἀπειρημένοις πράγμασιν ἐγχειρῶν, ἆρ´ οὐκ	ἂν	εἴη δῆλος ἀνόσιος ὢν τὸν
[3, 5]	δὲ τοῦ Ἑλληνικοῦ» προσαγόμενος, δῆλος	ἂν	εἴη περιττόν τι κεκτημένος παρὰ
[3, 3]	τε καὶ θεολόγων ὁμολογεῖται, πῶς	ἂν	εἴη πλάνος ὁ μὴ μόνον
[3, 1]	εὐαγγέλιον ἐκήρυττον. Τοῦ δηλωθέντος μάρτυς	ἂν	εἴη ῥήμασιν αὐτοῖς Ἡσαΐας, ἐκ
[3, 7]	οὐκ ἂν ἐξεπλάγη καὶ ἠπίστησεν	ἂν	εἰκότως τῷ παραδόξῳ τοῦ θαύματος,
[3, 6]	εἰς πολλοὺς αὐτὸν ἐκφαίνειν γένοιτ´	ἂν	ἔκδηλος, ἀπό τε τοῦ τὰς
[3, 4]	δώδεκα κοφίνους, λαβεῖν, τίνα οὐκ	ἂν	ἐκπλήξειεν καὶ ἐπὶ ζήτησίν γε
[3, 2]	ἐκ τῶν μηρῶν αὐτοῦ, ἕως	ἂν	ἔλθῃ ᾧ ἀπόκειται, καὶ αὐτὸς
[3, 6]	τῆς ἀνωτάτω παραίτιος γεγενημένος τίς	ἂν	ἐνδίκως νομισθείη ἢ φιλοσόφων ὁ
[3, 2]	αὐτοῦ, καὶ λαλήσει αὐτοῖς καθὰ	ἂν	ἐντείλωμαι αὐτῷ. Καὶ ὁ ἄνθρωπος
[3, 2]	λαλήσει αὐτοῖς καθ´ ὅ τι	ἂν	ἐντείλωμαι αὐτῷ. Καὶ ὁ ἄνθρωπος
[3, 2]	τῶν πυλῶν τοῦ θανάτου, ὅπως	ἂν	ἐξαγγείλω πάσας τὰς αἰνέσεις σου»
[3, 7]	αὐτοῦ διδασκαλίας. Καὶ τίς οὐκ	ἂν	ἐξεπλάγη καὶ ἠπίστησεν ἂν εἰκότως
[3, 6]	ὁδόν, μηδ´ ὑποδήματα» πῶς δ´	ἂν	ἐπείθοντο λέγοντι, καὶ ἐν ἀπομνημονεύμασιν
[3, 6]	πῶς τὰ περὶ εὐσεβείας διδάξειεν	ἂν	ἑτέρους, ἢ τὰ περὶ σωφροσύνης,
[3, 5]	ῥήμασι χρωμένους. Πευστέον τοίνυν, τίνα	ἂν	ἔχοι λόγον τοὺς τῶν τοιωνδὶ
[3, 7]	τοῦ Χριστοῦ πολεμεῖν διδασκαλίᾳ, πάλαι	ἂν	ἑώρας κατὰ πόλεις καὶ κατὰ
[3, 5]	συνίσταται πᾶν ῥῆμα» πῶς οὐκ	ἂν	ἡ ἀλήθεια καὶ ἐπὶ τῶνδε
[3, 7]	τινὲς βουθυσίας καὶ σπονδὰς ὡς	ἂν	ἤδη θεοῖς οὖσιν τοῖς τοῦ
[3, 6]	σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν, οὐδὲν	ἂν	ἦν εἰπεῖν· εἰ δ´ ἐφ´
[3, 5]	τὰς θαυματουργίας πεπλασμένως ἐπιγραφόντων, ὡς	ἂν	θαυμάζοιντο καὶ αὐτοὶ καὶ μακαρίζοιντο,
[3, 7]	συνεστήσαντο διδασκαλεῖα. Καίτοι τίς οὐκ	ἂν	θαυμάσειεν πρὸς ἑαυτὸν ἐπιλογισάμενος καὶ
[3, 7]	λόγου σύστασις. Αὐτίκα τίς οὐκ	ἂν	θαυμάσειεν τὰ συμβαίνειν κατὰ τοὺς
[3, 2]	ἔθνεσιν ἐξοίσει καὶ ἐπιφέρει· Ἕως	ἂν	θῇ ἐπὶ γῆς κρίσιν, καὶ
[3, 5]	εἰπεῖν τὰς τῶν παλαιῶν διαβάλλοι	ἂν	ἱστορίας, ἀθετῶν τὴν ἐν αὐταῖς
[3, 2]	ταῦθ´ ἡμῖν ἐπιτετμήσθω· πλεῖστα δὲ	ἂν	καὶ αὐτὸς ἐπὶ σχολῆς ἀναλέξασθαι
[3, 5]	κεκτημένοις. τί γὰρ τούτων γένοιτ´	ἂν	κάλλιον ἐχθροὺς καὶ θεοῖς καὶ
[3, 7]	τοῦ τολμήματος; ταῦτα ἢ φησάντων	ἂν	κατὰ τὸ εἰκὸς ἢ διανοηθέντων
[3, 6]	ἑτέρους ἐδίδασκεν μετιόντα; πάλαι δ´	ἂν	καταγελάσαντες αὐτοῦ καὶ τῶν λόγων
[3, 4]	ἡμῶν εἰσέτι καὶ νῦν, οἷς	ἂν	κρίνειεν, μικρά τινα τῆς αὐτοῦ
[3, 2]	ἀκούσῃ τῶν λόγων αὐτοῦ, ὅσα	ἂν	λαλήσῃ ὁ προφήτης ἐπὶ τῷ
[3, 2]	ἀκούσῃ τῶν λόγων αὐτοῦ, ὅσα	ἂν	λαλήσῃ ὁ προφήτης ἐπὶ τῷ
[3, 7]	καὶ εὐτελέσιν ἐκείνοις ἐπείσθη ποτ´	ἂν	λέγουσιν χρῆναι δεῖν τῶν μὲν
[3, 5]	ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὅσα	ἂν	λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται
[3, 6]	περὶ τὸ μάθημα κατορθώσεως εἶεν	ἂν	μάρτυρες· γεωμετρικοὶ δὲ τὸν ἄρχοντα
[3, 2]	αὐτῷ. Καὶ ὁ ἄνθρωπος ὃς	ἂν	μὴ ἀκούσῃ τῶν λόγων αὐτοῦ,
[3, 6]	δεῖ πλάνος καὶ γόης, ὁμολογοῖτ´	ἂν	ὁ σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν.
[3, 3]	ἀρετῆς μεστά, τίσιν λόγοις εὐλόγως	ἂν	ὁ τούτων διδάσκαλος ἐπιγραφείη τὸ
[3, 2]	φῶς» πάντως που βουληθεὶς πράξειεν	ἂν	ὃ ἐβουλήθη. Οὐδὲν γάρ ἐστιν
[3, 7]	τὰ ἔθνη» Καὶ πῶς, εἶπον	ἂν	οἱ μαθηταὶ τῷ διδασκάλῳ πάντως
[3, 7]	ἡμῶν διδασκαλίᾳ συνεισῆλθεν τίς οὐκ	ἂν	ὁμολογήσειεν, διανοηθεὶς ὡς οὐ ῥᾴδιον
[3, 5]	καὶ ψευδολογίας ἐκτὸς γεγονέναι ἐνδίκως	ἂν	ὁμολογοῖντο, φιλαλήθους δὲ διαθέσεως σαφῆ
[3, 5]	ἀρχὴν προσέσχεν τὸν νοῦν; εἴποις	ἂν	ὅτι γόητες ἄλλοι τοῦ καθηγητοῦ
[3, 5]	πρῶτος καὶ ἀληθὴς λόγος εἴη	ἂν	οὗτος. Σκεψώμεθα δὲ καὶ τὸν
[3, 7]	λεγομένων μαρτυρίαν· πλὴν ἀλλ´ ἔδοξεν	ἂν	πιθανώτερον λέγεσθαι τὰ εἰρημένα. Νῦν
[3, 3]	σὺν θεῷ μακαρίας διαγωγῆς, τίνα	ἂν	πλανήσειεν, οὐχὶ δὲ μᾶλλον προτρέψαιτο
[3, 3]	ναί, τὸ οὒ οὔ» πῶς	ἂν	πλάνος ἐνδίκως ὀνομασθείη; καὶ τί
[3, 7]	γε ἀνδρῶν συλλόγου; πῶς δ´	ἂν	πλήθει διειλέχθησαν οἱ πάσης ἐκτὸς
[3, 7]	κατήγγελλον, καὶ τούτῳ πῶς οὐκ	ἂν	προσέθεντο μᾶλλον, τὸ ἐναντίον ἄπιστον
[3, 5]	ὁ δ´ ἀρχιερεὺς Καϊάφας, ὡς	ἂν	συντρέχων τοῖς κατ´ αὐτοῦ συκοφάνταις,
[3, 5]	διδάσκοντι καὶ τοιάδε ἐπαγγελλομένῳ τίς	ἂν	τὴν ἀρχὴν προσέσχεν τὸν νοῦν;
[3, 5]	ὅπερ τάχα τις ἀκούσας παρῄτητο	ἂν	τὸ βαρὺ τοῦ προστάγματος, οἱ
[3, 5]	ἐπ´ οὐδενὶ λόγῳ πρόδηλον ἕλοιτ´	ἂν	τοιαύτην τιμωρίαν; καὶ μὴν δεδόσθω
[3, 6]	ἀπατεών τε καὶ γόης, πῶς	ἂν	τοιαύτης διδασκαλίας· πᾶσι τοῖς ἔθνεσι
[3, 5]	μᾶλλον ἐν τοῖς ἐνδοξοτέροις εἶεν	ἂν	τοιοῦτοι. τοὺς γὰρ ἅπαξ ψεύδεσθαι
[3, 6]	δοῦλος ἐγεγόνει δαιμόνων; πῶς δ´	ἂν	τοῖς πονηροῖς πνεύμασιν ἔθυσεν; ἢ
[3, 5]	τὸν Ἰωάννην δὲ ὅμοιον εὕροις	ἂν	τῷ Ματθαίῳ· ἐν μὲν γὰρ
[3, 4]	ἐπὶ πλάνῃ τῶν ὁρώντων ὡς	ἂν	ὑπ´ ἀνδρὸς πλάνου ἐπιθέσθαι. Εἰ
[3, 2]	Καὶ ἄλλας δὲ πράξεις εὕροις	ἂν	ὑπὸ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν κρείττονι
[3, 5]	καὶ δι´ ἀπάτης αὐτούς, ὡς	ἂν	φαίη τις, ἀποπλανῶντα· τί οὖν,
[3, 5]	ἐγίνωσκον οὐδενὸς μὲν αὐτοῖς, ὡς	ἂν	φαίη τις, γεγονότα παραίτιον ἀγαθοῦ,
[3, 6]	πῶς οὐ πᾶσαν ἀνθρώπου καλύπτοι	ἂν	φύσιν; Βασιλέων δὲ δόγμασιν καὶ
[3, 7]	διὰ σταυροῦ τιμωρίαν, τίς οὐκ	ἂν	ὡς ἐναντία λεγόντων κατέπτυσεν εἰκότως;
[3, 5]	λοιπούς, οὓς καὶ ἀποστεῖλαι λέγεται	ἀνὰ	δύο δύο πρὸ προσώπου αὐτοῦ
[3, 2]	ἑαυτοῦ μαθητὰς ἑβδομήκοντα, καὶ ἀπέστειλεν	ἀνὰ	δύο πρὸ προσώπου αὐτοῦ Καὶ
[3, 7]	ἐν μέσαις ταῖς πόλεσιν καὶ	ἀνὰ	τὰς χώρας εὐσεβείας ἑνὸς τοῦ
[3, 5]	τοῖς ἀναγεγραμμένοις διατεθεῖσθαι αὐτοὺς καὶ	ἀναβεβιωκέναι,	προσπεποιῆσθαι δὲ καθ´ ὑπόκρισιν τὸν
[3, 7]	μετὰ τὸν θάνατον ἐκ νεκρῶν	ἀναβεβιωκότα	τὸν μηδὲ ὅτε ἐν ζῶσιν
[3, 1]	ὁ Ἡσαΐας· Ἐπ´ ὄρος ὑψηλὸν	ἀνάβηθι	ὁ εὐαγγελιζόμενος Σιών, ὕψωσον τῇ
[3, 2]	καὶ ἄνθος ἐκ τῆς ῥίζης	ἀναβήσεται·	καὶ ἀναπαύσεται ἐπ´ αὐτὸν πνεῦμα
[3, 2]	ἀβάτου ὁ δὲ Θεοδοτίων· Καὶ	ἀναβήσεται	ὡς θηλάζον ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ
[3, 2]	μετὰ τὴν ταφὴν παλινοστεῖν καὶ	ἀναβιοῦν,	ἔτι περὶ αὐτοῦ καὶ ταῦτα
[3, 5]	ἡμῖν μετὰ τὸ ἐκ νεκρῶν	ἀναβιῶσαι	συνεγένετο, ἑστίας τε καὶ τροφῆς
[3, 7]	καὶ τῇ μετὰ τὸν θάνατον	ἀναβιώσει	αὐτοῦ οὐχ ἁπλοῖς οὐδ´ ἀναποδείκτοις
[3, 5]	καὶ δαιμόνων ἀπελάσεις νεκρῶν τε	ἀναβιώσεις	πηρῶν τε ἀναβλέψεις καὶ μυρίας
[3, 2]	περὶ τῆς μετὰ τὸν θάνατον	ἀναβιώσεως	αὐτοῦ λέγει που προφητεύων ἐκ
[3, 2]	σωτῆρος ἡμῶν τὴν μετὰ τὴν	ἀναβίωσιν	εἰς τὴν θεότητα μεταβολήν. Εἰ
[3, 2]	καὶ γένεσιν, καὶ τελευτήν, καὶ	ἀναβίωσιν,	καὶ ἀρχὴν τὴν κατὰ πάντων
[3, 5]	τὴν αὐτοῦ μετὰ τὸν θάνατον	ἀναβίωσιν	πρώτοις αὐτοῖς ἑωραμένην. ταῦτα γὰρ
[3, 5]	νεκρῶν τε ἀναβιώσεις πηρῶν τε	ἀναβλέψεις	καὶ μυρίας ἄλλας νοσούντων ἰάσεις
[3, 1]	κηρῦξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς	ἀνάβλεψιν	ἥντινα προφητείαν ὁ σωτὴρ ἡμῶν
[3, 1]	ὑμᾶς Καὶ τυφλοῖς δὲ τὴν	ἀνάβλεψιν	παρεῖχεν, τοῖς τὰς ὄψεις τοῦ
[3, 2]	πολὺ διαφερόντως ὁ ἡμέτερος σωτὴρ	ἀναγαγὼν	τοὺς ἑαυτοῦ μαθητὰς Εἰς ὄρος
[3, 5]	πάντας, φάσκων ἐναντίως μὲν τοῖς	ἀναγεγραμμένοις	διατεθεῖσθαι αὐτοὺς καὶ ἀναβεβιωκέναι, προσπεποιῆσθαι
[3, 3]	ἀνακείμενος καὶ τοὺς φοιτητὰς προσάγων	ἀναγέγραπται,	εἰσέτι τε καὶ δεῦρο οἱ
[3, 7]	ἔθνη προσέταττεν, μετὰ προσθήκης δὲ	ἀναγκαίας	τῆς Ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ»
[3, 3]	μεθ´ ὃν γνωρίζεσθαι τοὺς λοιποὺς	ἀναγκαῖον,	μὴ θύοι τι τὴν ἀρχὴν
[3, 2]	ὅπως δὲ τοῦτ´ εἴρηται διασκέψασθαι	ἀναγκαῖον.	Μωσῆς πρῶτος ἡγήσατο τοῦ Ἰουδαίων
[3, 5]	αὐτῷ διατριβῆς, καὶ τί τὸ	ἀναγκαῖον	τῆς περὶ αὐτὸν σπουδῆς; τίνων
[3, 0]	ἀποτελεσμάτων αὐτίκα μάλα παραστήσομεν, πρῶτον	ἀναγκαίως	ἐκεῖνο θεωρήσαντες, ὅπως οἱ προφῆται
[3, 6]	τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ» Καί ποτε	ἀναγκαίως	ἐπ´ ὠφελείᾳ καὶ σωτηρίᾳ πολλῶν
[3, 7]	ἐπίστευσαν λέγοντι, συλλογιζομένῳ σοι ὁμολογεῖν	ἀνάγκη.	Προστάξαντι γὰρ οὐδεὶς ἠπείθει, ἀλλὰ
[3, 7]	καὶ παντοίοις ἔθνεσιν, πάλιν ἐξ	ἀνάγκης	ἀνατρέχειν ἐκβιάζομαι ἐπὶ τὴν τοῦ
[3, 3]	διάνοιαν πρὸς τὸν ἀνωτάτω θεὸν	ἀνάγουσιν,	πᾶσαν ὁρατὴν φύσιν ὑπερκύψαντα; ἆρα
[3, 2]	δὲ καὶ ὁ Χριστὸς ταῖς	ἀναγράπτοις	θαυματουργίαις πρὸς πίστιν τῶν ὁρώντων
[3, 2]	Σκέψαι δὲ καὶ ἄλλην προφητείαν	ἀνάγραπτον.	Ἐπειδὴ γὰρ τὸν σωτῆρα καὶ
[3, 7]	πάντα τὰ ἔθνη διεπέμπετο, κήρυκας	ἀναδείξας	τῆς αὐτοῦ διδασκαλίας. Καὶ τίς
[3, 5]	τιμωρίας ὑπομενετέον, πάντα τε τρόπον	ἀναδεκτέον	θανάτου ὑπὲρ μηδενὸς ἀληθοῦς. Κακὸν
[3, 2]	ὑπὲρ ἀνθρώπων ἁμαρτίας εἰς ἑαυτὸν	ἀναδέξεται.	Διὸ καὶ πείσεται τὰ τῶν
[3, 5]	εἶδος ὑπὲρ τῆς αὐτοῦ μαρτυρίας	ἀναδέχεσθαι,	οὐκ ὂν τοῦτο τῆς τῶν
[3, 5]	φανῇ. Ἐληλεγμένου δῆτα τούτου, φέρε	ἀναδραμόντες	ἐπὶ τὴν τῶν ἱερῶν γραφῶν
[3, 5]	Γαλιλαῖος εἶ. Ὁ δὲ ἤρξατο	ἀναθεματίζειν	καὶ ὀμνύειν, ὅτι οὐκ οἶδα
[3, 5]	δὲ πάντα διοικούσῃ προνοίᾳ αὐτοὺς	ἀναθέντας	μηδὲν μεριμνᾶν τῶν χρειῶν ἕνεκα.
[3, 5]	μὴ πρὸς αὐτοῦ πραχθέντα κεχαρισμένως	ἀναθέντας;	Ὡς εὖ μοι δοκεῖ εἰρῆσθαι,
[3, 3]	πυρὶ μηδὲ τοῖς ἀπὸ γῆς	ἀναθυμιωμένοις	τὸ θεῖον τιμᾶν διετάξατο, ταπεινὰ
[3, 5]	Φυλαττέσθω δ´ ἡμῖν πᾶσιν τὸ	ἀναιδὲς	καὶ ἀδιάτρεπτον, μενέτω δὲ ἡ
[3, 5]	ἀδιαστρέπτως ἐπιλυώμεθα, μαρτυροῦντες εὖ μάλα	ἀναιδῶς,	ὅτι δὴ πᾶσιν ἡμῖν μετὰ
[3, 4]	τινος ἀνθρώπων παθών τι, τῶν	ἀναιρεῖν	εἰωθότων, βίαιον ὑπέμεινε τελευτήν, ἀλλ´
[3, 5]	Μετὰ δὲ ταῦτα λίθοις βληθεὶς	ἀναιρεῖται	Στέφανος, ἐπὶ τοῦ Ἰουδαίων πλήθους
[3, 7]	ἐν αὐτοῖς θείας δυνάμεως παραστατικόν.	Ἀνακαλέσας	γοῦν αὐτοὺς τὰ μὲν πρῶτά
[3, 6]	τὸν πάντων δημιουργὸν πατέρα θεὸν	ἀνακαλούμενος	ἀποδείκνυται καὶ τοὺς φοιτητὰς τοιούτους
[3, 1]	λύσιν τῶν ἀπὸ κακίας δεσμῶν	ἀνακαλούμενος	δι´ ὧν ἔφασκεν· Δεῦτε πρός
[3, 6]	εἰς πᾶν γένος ἀνθρώπων ἐξενεγκεῖν	ἀνακαλύψαι	τε καὶ πληρῶσαι καὶ κηρῦξαι
[3, 3]	σύμπαντος κόσμου δημιουργῷ, αὐτός τε	ἀνακείμενος	καὶ τοὺς φοιτητὰς προσάγων ἀναγέγραπται,
[3, 5]	ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ. Καὶ ἐγένετο	ἀνακειμένου	αὐτοῦ ἐν τῇ οἰκίᾳ, καὶ
[3, 3]	λάχον, ἠδ´ ἄρ´ Ἑβραῖοι, αὐτογένεθλον	ἄνακτα	σεβαζόμενοι θεὸν ἁγνῶς. Χαλδαίους δὲ
[3, 6]	δίχα ποδηγοῦ καὶ διδασκάλου τινὸς	ἀναλαβεῖν	δυνατόν, μὴ οὐχὶ τὴν κοινὴν
[3, 2]	ἂν καὶ αὐτὸς ἐπὶ σχολῆς	ἀναλέξασθαι	δύναιο περὶ τοῦ προκειμένου, καὶ
[3, 2]	παρὸν ὅτῳ φίλον ἐπὶ σχολῆς	ἀναλέξασθαι	ταῦτα; ἐπεὶ καὶ τὸν θάνατον
[3, 2]	ὧν παρ´ ἀνθρώποις πείσεται ὁ	ἀναμάρτητος,	ταῦτα ἦν. Ἰουδαίων δὲ τῶν
[3, 2]	μερίσειν τὰ σκῦλα. Ἡγοῦμαι δὲ	ἀναμφιλόγως	τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν τοῦ
[3, 3]	πως ἐξ ἀνθρώπων ἀπολωλότα μόνος	ἀνανεωσάμενος	οὐκ εἰς βραχεῖς καὶ μετρίους,
[3, 2]	ἐκ τῆς ῥίζης ἀναβήσεται· καὶ	ἀναπαύσεται	ἐπ´ αὐτὸν πνεῦμα τοῦ θεοῦ,
[3, 1]	οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ	ἀναπαύσω	ὑμᾶς Καὶ τυφλοῖς δὲ τὴν
[3, 6]	κατὰ τὸ ἀκόλουθον εἰς διδασκάλους	ἀναπέμπειν	χρὴ τὰ αἴτια; εἰ μὲν
[3, 2]	ἐθνῶν κατὰ τὴν θείαν πρόρρησιν	ἀναπέφανται,	ὡς καὶ εἰσέτι νῦν πάντας
[3, 6]	καὶ αὐτομαθὴς τοιούτων πραγμάτων εὑρετὴς	ἀναπέφηνεν;	καὶ μὴν οὔτε βαναύσου τέχνης
[3, 7]	ἀναβιώσει αὐτοῦ οὐχ ἁπλοῖς οὐδ´	ἀναποδείκτοις	ἐμαρτύρουν λόγοις, δι´ αὐτῆς δ´
[3, 3]	θύοι τι τὴν ἀρχὴν μήτε	ἀνάπτοι	πῦρ μήτε τι καθόλου τῶν
[3, 5]	πλήθει τὰ περὶ αὐτοῦ διαλεγομένους,	ἀναρπάσαντες	ἐμάστιζον, ἐπιτιμῶντες ἐπὶ τῇ διδασκαλίᾳ,
[3, 2]	μὲν Ἀκύλας ἡρμήνευσεν οὕτως· Καὶ	ἀναρρηθήσεται	ὡς τιθιζόμενον εἰς πρόσωπον αὐτοῦ,
[3, 4]	Καὶ ποτὲ μὲν ἔφησεν παραλυτικῷ·	Ἀναστὰς	ἆρον τὸν κράββατόν σου, καὶ
[3, 5]	εἶπεν αὐτῷ, ἀκολούθει μοι· καὶ	ἀναστὰς	ἠκολούθησεν αὐτῷ. Καὶ ἐγένετο ἀνακειμένου
[3, 5]	οὐδὲν δὲ μέγα οὐδὲ τῆς	ἀναστάσεως	ἄξιον ἐπήγετο, εἰ μή τις
[3, 2]	δὲ ἀναμφιλόγως τὴν ἐκ νεκρῶν	ἀνάστασιν	τοῦ προφητευομένου διὰ τούτων παρίστασθαι.
[3, 2]	τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν ὡς ἐμὲ	ἀναστήσει	κύριος ὁ θεός, αὐτοῦ ἀκούσεσθε
[3, 2]	Προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν	ἀναστήσει	κύριος ὁ θεὸς ὑμῶν· αὐτοῦ
[3, 2]	οἰκονομίας ἐκ τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους	ἀναστήσειν	διὰ χρησμοῦ θεσπίζει, τοῦτον εἰρηκότος
[3, 2]	Μωσῆς ἕτερον προφήτην ὅμοιον αὐτῷ	ἀναστήσεσθαι	εὐαγγελίζεται. Ἐπειδὴ γὰρ ἡ κατ´
[3, 2]	τοῦ καρποῦ τῆς κοιλίας αὐτοῦ	ἀναστήσεταί	τις, περὶ οὗ ἑξῆς φησιν
[3, 2]	καὶ διαδοχῆς Δαβὶδ τοῦ βασιλέως	ἀναστησομένου	ταῦτα προλέγει· Ἐξελεύσεται ῥάβδος ἐκ
[3, 2]	τοῦ θεοῦ τὸν τρόπον· Προφήτην	ἀναστήσω	αὐτοῖς ἐκ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν
[3, 2]	Προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν	ἀναστήσω	αὐτοῖς ὥσπερ σέ, καὶ δώσω
[3, 6]	παμβασιλεῖ καὶ θεῷ τῶν ὅλων	ἀνατεθείκασιν,	ἁγνείαν παντελῆ καὶ παρθενίαν ἀσκήσασαι.
[3, 5]	Μωσέως πρόσθεν κατ´ αὐτῶν γενόμενα	ἀνατεινόμενοι,	τὸν δὲ τοῦ ἡμετέρου διδασκάλου
[3, 6]	ἡμῶν μαθηταί, πάσας μὲν αἰκίας	ἀνατλάντες,	πάσας δὲ βασάνων ἰδέας ὑπομείναντες,
[3, 2]	τῆς οἰκουμένης ἐξηπλωμένην καὶ ἀπὸ	ἀνατολῶν	ἡλίου μέχρι δυσμῶν παρατείνουσαν ὁ
[3, 6]	αἰῶνος παρ´ αὐτοῖς Ἕλλησιν ἐθῶν	ἀνατρεπτικοί,	καινῆς δὲ καὶ ἀληθοῦς εὐσεβείας
[3, 5]	καὶ τὰ παρὰ τοῖς πᾶσιν	ἀνατρέπωμεν.	Προθυμίας δὲ μηδεὶς ἡμῶν λειπέσθω»
[3, 7]	παντοίοις ἔθνεσιν, πάλιν ἐξ ἀνάγκης	ἀνατρέχειν	ἐκβιάζομαι ἐπὶ τὴν τοῦ αἰτίου
[3, 5]	καὶ Ἕλλησι καὶ βαρβάροις θεῶν	ἀνατροπὴν	εἰσηγησαμένους. Ἡ δέ γε περὶ
[3, 2]	λοιποῖς ἔθνεσι καθηγήσατο, καὶ πρῶτος	ἀνατροπὴν	τῆς καθ´ ὅλην τὴν οἰκουμένην
[3, 2]	κρείττων ἀσυγκρίτῳ ὑπεροχῇ καὶ διαφέρων	ἀναφανῇ,	τὸ τηνικάδε καὶ τὰ περὶ
[3, 2]	αὐτὸν καὶ οὐδ´ ἐφ´ ἕτερον	ἀναφέρειν	χρὴ τὴν παρὰ Μωσεῖ προφητείαν,
[3, 3]	δογματικοῖς μαθήμασιν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	ἀναφερόμενα	Ἑβραίων τῶν πάλαι θεοφιλῶν ἀνδρῶν
[3, 1]	εὐαγγελικῷ κηρύγματι, ἄλλος πάλιν προφήτης	ἀναφωνεῖ·	Κύριος δώσει ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις
[3, 2]	Μωσῆς δὲ περὶ ἑνὸς ὡρισμένως	ἀναφωνεῖ.	τίνα τοίνυν ὁ χρησμὸς θεσπίζει
[3, 4]	αὖθις ἀπελάμβανε τοῦτο, ὁ πρὶν	ἀναχωρήσας	ἑκών. Καὶ δείκνυσίν γε πάλιν
[3, 6]	ἐν ὄρεσι διατριβὰς καὶ τὰς	ἀναχωρήσεις	διώκειν καὶ φεύγειν τὰς κατὰ
[3, 4]	ἑαυτοῦ τὴν ἐκ τοῦ σώματος	ἀναχώρησιν	ἐποιεῖτο. Εἶτα δὲ τοῦ σώματος
[3, 5]	Ἰησοῦς, σοφὸς ἀνήρ, εἴ γε	ἄνδρα	αὐτὸν λέγειν χρή. Ἦν γὰρ
[3, 6]	προωδευμένα; ἆρα γὰρ ἐπινοῆσαι δυνατόν,	ἄνδρα	διδάσκαλον σεμνῆς καὶ παναρέτου πολιτείας,
[3, 2]	μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν	ἄνδρα·	εἶπεν γὰρ κύριος, πλάτυνον τὸν
[3, 6]	τὰ ἀπόρρητα, παρ´ ὧν συλλεξάμενον,	ἄνδρα	τοιοῦτον, οἷον ὁ λόγος παρίστησιν,
[3, 2]	ἡ γραφή· Συνάγαγέ μοι ἑβδομήκοντα	ἄνδρας	ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων Ἰσραήλ Καὶ
[3, 2]	αὐτοῦ Καὶ πάλιν Μωσῆς δώδεκα	ἄνδρας	ἐξέπεμψε τὴν γῆν κατασκεψομένους· ὡσαύτως
[3, 7]	ἄρα τὴν φύσιν καὶ πηλίκος,	ἄνδρας	εὐτελεῖς ἐξ ἁλείας καὶ ταπεινοῦ
[3, 5]	οὐ μεστὸν ἐκπλήξεως, τὸ πλάνους	ἄνδρας	καὶ ἰδιώτας, μήτε λαλεῖν μήτε
[3, 6]	τὰ τῆς κακίας μεταδιδῶ, ὁποίους	ἄνδρας	κατασκευάζει; ἆρ´ οὐχὶ γόητας καὶ
[3, 5]	πάσης ἀποδοχῆς αὐτοὺς ἀξίους κρίνειεν,	ἄνδρας	μὲν εὐτελεῖς ὁμολογουμένως καὶ τὸν
[3, 5]	τῆς οἰκείας γῆς καλινδουμένους ἀγροίκους	ἄνδρας	πλανᾶν καὶ πλανᾶσθαι, καὶ μὴ
[3, 2]	ἐπ´ αὐτοὺς καὶ Συνήγαγεν ἑβδομήκοντα	ἄνδρας	ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ σωτὴρ
[3, 5]	καὶ εἰ μόνοις τούτοις τοῖς	ἀνδράσιν	ἀπιστητέον, καὶ τοῖς πᾶσιν, οἵτινες
[3, 3]	τοῖς πάλαι προφήταις καὶ δικαίοις	ἀνδράσιν	εὐσεβεῖν ὁμοίως διὰ μόνης τῆς
[3, 5]	γοῦν τῷ Θωμᾷ, ὡς Πέτρος	Ἀνδρέᾳ,	καὶ Ἰάκωβος τῷ Ἰωάννῃ, καὶ
[3, 5]	ὃν καὶ ἐκάλεσεν Πέτρον, καὶ	Ἀνδρέαν	τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, Ἰάκωβον καὶ
[3, 5]	Σίμων ὁ λεγόμενος Πέτρος, καὶ	Ἀνδρέας	ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Ἰάκωβος ὁ
[3, 6]	ἔλεγχος ἡ τῶν φοιτητῶν συνουσία.	Ἄνδρες	γοῦν ἔντεχνοι καὶ ἐπιστήμονες πάντως
[3, 5]	ἀκίνδυνον διάγειν βίον; Πλάνοι δὲ	ἄνδρες	καὶ ἀπατεῶνες πῶς ἀγαπητὸν ἡγοῦντο
[3, 5]	πλασάμενοι καὶ συνθέμενοι ἀλλήλοις εὐτελεῖς	ἄνδρες	καὶ ἰδιῶται παρῄεσαν ἐπὶ τὴν
[3, 7]	ἀκροωμένους; πῶς δὲ καὶ ἐδημηγόρουν	ἄνδρες	λόγων ἄπειροι καὶ πάσης ἀμέτοχοι
[3, 6]	τεκμήρια παρεστήσαντο. Οὐ μόνον δὲ	ἄνδρες	παρ´ αὐτῷ τοῦτον φιλοσοφοῦσι τὸν
[3, 7]	δὲ χρησόμεθα λέξει πρὸς Ἕλληνας,	ἄνδρες	τῇ Σύρων ἐντραφέντες μόνῃ φωνῇ;
[3, 5]	ἢ μή ποτε τοῖς τοιοῖσδε·	Ἄνδρες	φίλοι, τὸν μὲν δὴ χθὲς
[3, 5]	μαρτυρία, ἡ μέχρι θανάτου ὁμοφροσύνη;	ἀνδρὶ	δὲ γόητι τοιάδε διδάσκοντι καὶ
[3, 2]	γραφαῖς ἰδίως ἀπαντήσομεν, ὡς περὶ	ἀνδρὸς	κοινοῦ καὶ τοῖς λοιποῖς παραπλησίου
[3, 6]	τὰ αὐτὰ δὲ καὶ γόητος	ἀνδρὸς	μέγιστοι ἂν εἶεν μάρτυρες οἱ
[3, 4]	τῶν ὁρώντων ὡς ἂν ὑπ´	ἀνδρὸς	πλάνου ἐπιθέσθαι. Εἰ δὲ χρὴ
[3, 7]	ἦν ὁ διὰ τοῦ φαινομένου	ἀνδρὸς	τὰς θαυματουργίας ἐκτελῶν, ἐποπτεῦσαι.
[3, 5]	μὲν γὰρ οἷα προχείροις εἰς	ἀνδροφονίας	νομοθετῆσαι μὴ φονεύειν, ὡσαύτως δὲ
[3, 6]	ἔθνεσιν μυρία πλήθη οὐ μόνον	ἀνδρῶν,	ἀλλὰ καὶ γυναικῶν καὶ παίδων,
[3, 6]	φιλοσόφων ὁ πρώτιστος καὶ εὐσεβῶν	ἀνδρῶν	διδάσκαλος; Καὶ γὰρ ἂν εἴη
[3, 5]	αἱρεῖ λόγος ἀπιστεῖσθαι τοσοῦτο πλῆθος	ἀνδρῶν	εὐσεβῆ καὶ σεμνὸν βίον ἀσπασαμένων
[3, 5]	Πόθεν οὖν ἐν πλήθει τοσῶνδε	ἀνδρῶν	ἡ τῶν κακῶν εὕρηται συμφωνία;
[3, 3]	θηριωδεστάτων λογίων τε καὶ Ἑλλήνων	ἀνδρῶν,	οἳ τοῖς πάλαι προφήταις καὶ
[3, 7]	πρῶτον ἐπακούοντας καινῶν ῥημάτων ὑπ´	ἀνδρῶν	οὐδὲν ἐπαγομένων ἀξιόπιστον εἰς τὴν
[3, 5]	ὅτι πολλαὶ μυριάδες ἦσαν Ἰουδαίων	ἀνδρῶν	πεπεισμένων αὐτὸν εἶναι τὸν Χριστὸν
[3, 5]	αὐτοῦ, ἢ ὅσον πονηρίαν καὶ	ἀνδρῶν	πλάνην, πῶς ἔθνῃσκον προθύμως, τὰ
[3, 7]	τινος διδάσκαλοι κατέστησαν, οὐχί γε	ἀνδρῶν	συλλόγου; πῶς δ´ ἂν πλήθει
[3, 4]	φωνὴν καταπτήξαντα; πέντε δὲ χιλιάδας	ἀνδρῶν,	συνεπιπαρόντος μυρίου ἄλλου γυναικῶν τε
[3, 3]	ἀναφερόμενα Ἑβραίων τῶν πάλαι θεοφιλῶν	ἀνδρῶν	τε καὶ προφητῶν ἄντικρυς εὐσεβῆ
[3, 6]	νῦν μυρίους, ὧν πλεῖστα μὲν	ἀνδρῶν	τυγχάνει πλήθη, παραταξαμένων μὲν πρὸς
[3, 2]	ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ σωτὴρ	Ἀνέδειξεν	ἑαυτοῦ μαθητὰς ἑβδομήκοντα, καὶ ἀπέστειλεν
[3, 5]	Ἡρώδης ὁ τῶν Ἰουδαίων βασιλεὺς	ἀνεῖλεν	τὸν Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν Ἰωάννου
[3, 2]	τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, ὅπως ἡμεῖς,	ἀνειληφότος	αὐτοῦ τὰ ἡμέτερα ἀμπλακήματα καὶ
[3, 3]	καὶ ἀγελαίου καὶ θορυβώδους συνουσίας	ἀνείργων,	διδάσκων δὲ μόνην ἀσπάζεσθαι τὴν
[3, 4]	ὁμιλήσας καί τινα συνδιατρίψας χρόνον,	ἄνεισιν	ὅθεν καὶ παρῆν, ὑπ´ ὀφθαλμοῖς
[3, 1]	ὀλίγα προλαβεῖν τῶν παρ´ Ἑβραίοις	ἀνέκαθεν	περὶ τοῦ Χριστοῦ προφητευομένων, ὡς
[3, 2]	ἐλευθερίαν τὸ πάντων ἀνθρώπων γένος	ἀνεκαλέσατο.	Πάλιν Μωσῆς γῆν ἁγίαν καὶ
[3, 4]	καὶ τῷ κλύδωνι καὶ τοῖς	ἀνέμοις,	καὶ πάντα γε ἔστη παραχρῆμα,
[3, 2]	ὁ σωτὴρ ἡμῶν Ἐπετίμησε τῷ	ἀνέμῳ	καὶ τῇ θαλάσσῃ, καὶ ἐγένετο
[3, 2]	ἐπὶ τὰ ὕδατα Πάλιν Μωσῆς	ἀνέμῳ	νότῳ βιαίῳ ἔπηξε τὴν θάλασσαν.
[3, 2]	καὶ ὑπήγαγε κύριος τὴν θάλασσαν	ἀνέμῳ	νότῳ βιαίῳ καὶ ἐπιφέρει· Ἐπάγη
[3, 2]	καὶ ὑπήγαγεν κύριος τὴν θάλασσαν	ἀνέμῳ	νότῳ βιαίῳ ὅλην τὴν ἡμέραν,
[3, 2]	τελευταῖον ἐπὶ Μωσέα τοὺς ἀκροωμένους	ἀνέπεμπον,	καὶ τόν γε κατὰ τοῦ
[3, 7]	σοφίης δὲ τετμημένη αἰὲν ἀλᾶται·	ἀνέρος	εὐσεβίῃ προφερεστάτου ἐστὶν ἐκείνη ψυχή·
[3, 3]	αὐτοῦ φρονοῦντας τῶν τὰς ὀφρῦς	ἀνεσπακότων,	οἳ μηδὲν κατὰ τὴν οὐσίαν
[3, 2]	γραφὴ διδάσκει λέγουσα· Καὶ οὐκ	ἀνέστη	ἔτι προφήτης ἐν Ἰσραὴλ ὡς
[3, 6]	ἡμῶν οὐδ´ ἔστιν εἰπεῖν ὅπως	ἀνέστραπται	περὶ σωφροσύνην, ὁπότε πάλιν οἱ
[3, 6]	φύσεως χρῆν ὁμολογεῖν αὐτόν, ὃς	ἄνευ	βίβλων καὶ λόγων καὶ διδασκάλων
[3, 2]	διὰ τῆς αὐτοῦ γραφῆς τοῦτον	ἀνεφώνησε	τὸν τρόπον· Ἐξελεύσεται ἄνθρωπος ἐκ
[3, 6]	αὐτοῦ καὶ τῶν λόγων καταπτύσαντες	ἀνεχώρησαν	τῆς μαθητείας εἰκότως, εἰ αὐτοῖς
[3, 2]	ἰδεῖν διαφθοράν» καὶ πάλιν· Κύριε,	ἀνήγαγες	ἐξ ᾅδου τὴν ψυχήν μου,
[3, 2]	ὁ βραχίων κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη;	Ἀνηγγείλαμεν	ἐναντίον αὐτοῦ ὡς παιδίον, ὡς
[3, 2]	Εἰπὼν δ´ οὖν ὁ Ἡσαΐας	Ἀνηγγείλαμεν	ἐνώπιον αὐτοῦ, ὡς παιδίον, ὡς
[3, 2]	θεοῦ λόγος, Ἐνώπιον αὐτοῦ φησίν,	Ἀνηγγείλαμεν	ὡς παιδίον Θηλάζον καὶ Τιθιζόμενον
[3, 3]	μόνον τὸν πάντων δημιουργὸν θεὸν	ἀνῆγον	τὸ σέβας, τί δεῖ πλάνον
[3, 2]	πρῶτον καὶ μόνον εὐσεβείας νομοθέτην	ἀνηγορεῦσθαι	Ἰουδαίων, Ἰησοῦν δὲ τὸν Χριστὸν
[3, 2]	ἐλογίσθη, καὶ αὐτὸς ἁμαρτίας πολλῶν	ἀνήνεγκεν,	καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν
[3, 6]	ἦλθες πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς»	Ἀνὴρ	δὲ ὅλως γοητείᾳ προσέχων τὸν
[3, 5]	ἐκεῖνον τὸν χρόνον Ἰησοῦς, σοφὸς	ἀνήρ,	εἴ γε ἄνδρα αὐτὸν λέγειν
[3, 2]	ἀποκυήσασαν αὐτὸν παρθένον, ἧς οὐδεὶς	ἀνὴρ	ἐπιβέβηκεν, ἀφ´ ἧς καίπερ ἀβάτου
[3, 4]	ἐπικομιζομένη. Ἄλλος δέ τις βασιλικὸς	ἀνὴρ	κακῶς ἔχοντα τὸν παῖδα προσπεσὼν
[3, 5]	ἀγαθοῦ, πάσης δὲ κακίας διδάσκαλον;	ἀνὴρ	μὲν γὰρ λογισμοῦ καὶ ἀρετῆς
[3, 3]	τῷ ἐπὶ πᾶσιν, ὥς τις	ἀνὴρ	σοφὸς ἔφη, μηδὲν τῶν αἰσθητῶν
[3, 2]	ὡς ῥίζα ἐν γῇ διψώσῃ	ἀνθ´	οὗ ὁ μὲν Ἀκύλας ἡρμήνευσεν
[3, 2]	τοῦτο, πάλιν ἑξῆς διδάσκει φήσας·	Ἀνθ´	ὧν παρεδόθη εἰς θάνατον ἡ
[3, 5]	τόν τε δι´ ἀπάτης τῦφον·	ἀνθ´	ὧν, φέρε, δεξιὰς δόντες ἀλλήλοις,
[3, 2]	ῥάβδος ἐκ ῥίζης Ἰεσσαί, καὶ	ἄνθος	ἐκ τῆς ῥίζης ἀναβήσεται· καὶ
[3, 1]	ποίᾳ δυνάμει κρατήσει, ὅτι μὴ	ἀνθρωπείᾳ·	ὃ δὴ καὶ αὐτὸ συνέστη
[3, 6]	τέχνης. Καίτοι μικρὰ ταῦτα καὶ	ἀνθρώπεια·	τὸ δὲ φάναι τὸν τῆς
[3, 5]	τὴν Ῥωμαίων ἀρχήν, ἢ ὡς	ἀνθρωπεία	φύσις τὸ φιλόζωον οἰκεῖον κεκτημένη
[3, 2]	τῶν ἀποδείξεων παριστῶντες ὡς οὐκ	ἀνθρωπείας	ἄρα ἦν φύσεως ἡ περὶ
[3, 7]	αὐτῆς ὡς εἰπεῖν τῆς πρώτης	ἀνθρωπείας.	Συστὰν Αἰγύπτου βασίλειον καθῄρητο. Ἐξ
[3, 3]	πολεμίας τινὰς καὶ ἐχθρὰς τοῦ	ἀνθρωπείου	γένους ἀμφὶ τὸν περὶ γῆν
[3, 1]	διδασκαλίας; ὅτι δὲ μὴ ῥήμασιν	ἀνθρωπίνοις	ἐκέχρηντο εἰς πειθὼ τῶν ἀκροωμένων,
[3, 7]	ὁ δὲ μηδὲν θνητὸν καὶ	ἀνθρώπινον	διανοηθεὶς ὅρα εἰ μὴ ὡς
[3, 7]	ἐπιλογισάμενος καὶ ἐνθυμηθείς, ὡς οὐκ	ἀνθρώπινον	ἦν τὸ μηδ´ ἄλλοτε ὑπὸ
[3, 5]	τὸ γράφειν ὅτι μηδὲν μὲν	ἀνθρώπινον	μηδὲ θνητὸν περὶ αὐτὸν συνέβη,
[3, 2]	ἐπ´ αὐτούς, γνώτωσαν ἔθνη ὅτι	ἄνθρωποί	εἰσιν Πάλιν Μωσῆς θαυμασίοις ἔργοις
[3, 5]	ἐρωτήσας, τίνα φασὶν αὐτὸν οἱ	ἄνθρωποι,	καὶ αὐτοὶ δὲ οἱ αὐτοῦ
[3, 7]	τῆς εὐσεβείας ἀθληταὶ τὸ πρὶν	ἀνθρώποις	γε τοῖς πᾶσιν διάδηλοι καὶ
[3, 4]	θάνατος, οὐ κοινὸς τοῖς λοιποῖς	ἀνθρώποις	γεγενημένος. Οὐ γὰρ νόσῳ διαφθαρείς,
[3, 7]	μηδεὶς μὲν τῶν πώποτε ἐν	ἀνθρώποις	γενομένων διαφανῶν, μὴ βασιλεὺς μὴ
[3, 4]	δὲ προστάγματι λόγου τοὺς ἐν	ἀνθρώποις	δαίμονας ἐλαύνων, καὶ ἄλλοτε πάλιν
[3, 5]	κάλλιον ἐχθροὺς καὶ θεοῖς καὶ	ἀνθρώποις	ἐπ´ οὐδενὶ λόγῳ καταστῆναι, καὶ
[3, 3]	παρούσης ὑποθέσεως· δι´ οὗ πάρεστιν	ἀνθρώποις	ἐπὶ σπείρας τοῖς καθ´ ὅλης
[3, 5]	πρότερον, αὐτὸν τεθειάκασιν, ἐπεὶ σὺν	ἀνθρώποις	μένοντα λέγονται καὶ ἀπολελοιπέναι καὶ
[3, 5]	Πειθαρχεῖν δεῖ θεῷ μᾶλλον ἢ	ἀνθρώποις»	Μετὰ δὲ ταῦτα λίθοις βληθεὶς
[3, 6]	καὶ πρώτῃ τὰ μηδεπώποτε παρ´	ἀνθρώποις	μνημονευθέντα κατώρθωται. Ἀλλὰ καὶ ταῦτα
[3, 7]	κατοικῆσαι, καὶ πᾶσαν τὴν ἐν	ἀνθρώποις	οἰκονομίαν ἐπιτελέσαι μαρτυροῦντα; Καὶ σὺ
[3, 5]	ἂν ἐδήλουν τοῖς μετὰ ταῦτα	ἀνθρώποις,	ὅτι δὴ ἐλυπεῖτο» καὶ ἠδημόνει»
[3, 2]	τὰ μὲν αἴτια, ὧν παρ´	ἀνθρώποις	πείσεται ὁ ἀναμάρτητος, ταῦτα ἦν.
[3, 2]	τῶν ἐξ αἰῶνος βοηθέντων ἐν	ἀνθρώποις	πολὺ κρείττων ἀσυγκρίτῳ ὑπεροχῇ καὶ
[3, 2]	γνῶσίν τε καὶ εὐσέβειαν πᾶσιν	ἀνθρώποις	προυβάλετο, καινοῦ τε βίου καὶ
[3, 4]	σκεψώμεθα ὅσων καὶ οἵων, σὺν	ἀνθρώποις	τὰς διατριβὰς πεποιημένος, παραδόξων γέγονεν
[3, 2]	καὶ προγνώσεως, καὶ ὡς πᾶσιν	ἀνθρώποις	τὴν τῶν μελλόντων ἀγαθῶν παρουσίαν
[3, 3]	εὐλῆς καὶ μυίας τὴν ἐν	ἀνθρώποις	ψυχήν, ἀλλὰ καὶ ὄφεως καὶ
[3, 7]	τολμήματος ἢ θειοτέρᾳ καὶ ὑπὲρ	ἄνθρωπον	δυνάμει καὶ συνεργίᾳ τοῦ φήσαντος
[3, 5]	οὐκ ἔτ´ ἔγωγε ἡγοῦμαι κατὰ	ἄνθρωπον	εἶναι, μή τί γε κατὰ
[3, 5]	παράγων ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς εἶδεν	ἄνθρωπον	καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, Ματθαῖον
[3, 2]	τὸν σωτῆρα καὶ κύριον ἡμῶν,	ἄνθρωπον	κατὰ σάρκα γενόμενον ἐκ σπέρματος
[3, 0]	τὰ περὶ τῆς κατὰ τὸν	ἄνθρωπον	οἰκονομίας Ἰησοῦ τοῦ Χριστοῦ τοῦ
[3, 5]	ὀμνύειν, ὅτι οὐκ οἶδα τὸν	ἄνθρωπον	τοῦτον, ὃν λέγετε· καὶ εὐθέως
[3, 2]	τοῦτον ἀνεφώνησε τὸν τρόπον· Ἐξελεύσεται	ἄνθρωπος	ἐκ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ« (λέγει
[3, 2]	δεῖξαι αὐτῷ φῶς» Ἀνώτερον εἰπὼν	Ἄνθρωπος	ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς
[3, 2]	παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων·	ἄνθρωπος	ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς
[3, 2]	ἂν ἐντείλωμαι αὐτῷ. Καὶ ὁ	ἄνθρωπος	ὃς ἂν μὴ ἀκούσῃ τῶν
[3, 2]	ἂν ἐντείλωμαι αὐτῷ. Καὶ ὁ	ἄνθρωπος	ὃς ἐὰν μὴ ἀκούσῃ τῶν
[3, 2]	καὶ περὶ ταύτης Ἡσαΐας θεσπίζει;	Ἄνθρωπος	φησίν, ἐν πληγῇ ὢν καὶ
[3, 7]	μὲν τὸν πρεσβευόμενον θεὸν ἐν	ἀνθρώπου	γεγονέναι σώματι καὶ οὐδὲν ἄλλο
[3, 6]	τὸ βουληθέν, πῶς οὐ πᾶσαν	ἀνθρώπου	καλύπτοι ἂν φύσιν; Βασιλέων δὲ
[3, 7]	θεοῦ δύναμιν τὴν ἀνωτάτω ἐν	ἀνθρώπου	μορφῇ καὶ σχήματι μᾶλλον δ´
[3, 3]	ὡς περὶ κοινοῦ τὴν φύσιν	ἀνθρώπου	τέως ἐξητάσθω, παραστατικὰ τῆς σεμνῆς
[3, 6]	ἀληθῶς χρῆμα γεγονέναι, καὶ πᾶσαν	ἀνθρώπου	φύσιν ὑπερβεβηκέναι τὸν δηλούμενον; Ἀλλὰ
[3, 3]	θεοφιλέσιν Ἑβραίοις ἐγνωσμένα εἰς πάντας	ἀνθρώπους	ἀοράτῳ καὶ ἐνθέῳ δυνάμει προαγαγὼν
[3, 7]	αὐτὸν ὁσημέραι καὶ εἰς πάντας	ἀνθρώπους	αὔξειν βούλεται. Πάλιν τε αὖ
[3, 7]	χρόνων. Ἅμα γὰρ τῇ εἰς	ἀνθρώπους	αὐτοῦ παραδόξῳ ἐπιδημίᾳ καὶ τὰ
[3, 7]	θεοῦ παῖδα πρὸ τῆς εἰς	ἀνθρώπους	ἀφίξεως παρὰ τῷ πατρὶ τυγχάνοντα
[3, 2]	Ἐμμανουήλ. Τοιαῦτα περὶ τῆς εἰς	ἀνθρώπους	γενέσεως τοῦ Χριστοῦ πάλαι πρότερον
[3, 5]	ἀφ´ ἑνὸς στόματος εἰς πάντας	ἀνθρώπους	ἐξενηνοχότων. Ὁ μὲν οὖν κύριος
[3, 5]	ἄρνησιν αὐτοῦ εἰς πάντας ἐκήρυξεν	ἀνθρώπους,	ἐπεὶ καὶ ἔκλαυσεν ἐπ´ αὐτῇ
[3, 0]	καὶ αἱ περὶ τῆς εἰς	ἀνθρώπους	ἐπιφανείας αὐτοῦ προρρήσεις, ἃς αὐτῷ
[3, 6]	τούτου κατηγορίας, ἔφθασεν εἰς πάντας	ἀνθρώπους	ἡ φήμη, ἢ τί μὴ
[3, 5]	ἀλλὰ καὶ εἰς πάντας προελθόντες	ἀνθρώπους,	καὶ σύμπασαν τὴν οἰκουμένην καταπλήσωμεν
[3, 2]	Ἅμα τε γὰρ αὐτὸς εἰς	ἀνθρώπους	παρῆν καὶ τὸ Ἰουδαίων καθῄρητο
[3, 5]	αὐτοῦ σύμφωνον ἐξενεγκεῖν εἰς πάντας	ἀνθρώπους	πλάνην, καὶ λέγωμεν ἑωρακέναι αὐτὸν
[3, 5]	αἰῶνος ἐξ αὐτῶν εἰς πάντας	ἀνθρώπους	προελθοῦσαν περὶ θεῶν φήμην μὴ
[3, 5]	τι κεκτημένος παρὰ τοὺς λοιποὺς	ἀνθρώπους.	Πῶς γὰρ ἂν ἄλλως προσήγετο
[3, 2]	πάσης ὑπάρχων πλημμελείας τὰς ὑπὲρ	ἀνθρώπων	ἁμαρτίας εἰς ἑαυτὸν ἀναδέξεται. Διὸ
[3, 2]	ἐκλεῖπον παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν	ἀνθρώπων·	ἄνθρωπος ἐν πληγῇ ὢν καὶ
[3, 3]	θεοφιλῶν Ἑβραίων ἤδη πως ἐξ	ἀνθρώπων	ἀπολωλότα μόνος ἀνανεωσάμενος οὐκ εἰς
[3, 5]	ἐσκευώρητο, μετὰ δὲ τὸ ἐξ	ἀνθρώπων	γενέσθαι ἀσμένως αὐτοὶ θνῄσκειν μᾶλλον
[3, 2]	εἰδωλολατρείας εἰς ἐλευθερίαν τὸ πάντων	ἀνθρώπων	γένος ἀνεκαλέσατο. Πάλιν Μωσῆς γῆν
[3, 7]	τὰ ἔθνη, καὶ παντὸς γένους	ἀνθρώπων	διδάσκαλον εὐσεβείας ἑνὸς τοῦ ἐπὶ
[3, 3]	εὐμενοῦς αὐτοῦ παρ´ ὁντιναοῦν μόνος	ἀνθρώπων,	εἰ θεῷ μέν, ὃν δὴ
[3, 7]	κατὰ τὰ παρηγγελμένα πᾶν γένος	ἀνθρώπων	ἐμαθήτευον, ἐκ τῆς οἰκείας γῆς
[3, 6]	καὶ εὑροῦσιν εἰς πᾶν γένος	ἀνθρώπων	ἐξενεγκεῖν ἀνακαλύψαι τε καὶ πληρῶσαι
[3, 7]	μοι, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς	ἀνθρώπων»	ἐπειδὴ δὲ λοιπὸν αὐτοὺς ἀκολούθους
[3, 6]	τὸ δὲ φάναι τὸν τῆς	ἀνθρώπων	εὐσεβείας ἀληθοῦς διδάσκαλον τοιαῦτα τεθαυματουργηκότα,
[3, 7]	φανερὸν καταστῆναι, ὅτι μὴ ἐξ	ἀνθρώπων	ἦν βουλῆς ἀλλ´ ἐκ τῆς
[3, 5]	γεγονέναι καὶ παμπονήρους τῶν πώποτε	ἀνθρώπων,	καθ´ ὑπόθεσιν ἡμῖν συνεχωρεῖτο, ὅπερ
[3, 6]	εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπὸ	ἀνθρώπων,	καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν
[3, 7]	τὴν αἰσχίστην καὶ τοῖς πάντων	ἀνθρώπων	κακουργοτάτοις ἐπηρτημένην διὰ σταυροῦ τιμωρίαν,
[3, 3]	χορευούσας, ὧν πλείους καὶ μέχρις	ἀνθρώπων	νεύματι τοῦ πατρὸς διά τινας
[3, 4]	σκέλη, οὐδὲ ὅλως πρός τινος	ἀνθρώπων	παθών τι, τῶν ἀναιρεῖν εἰωθότων,
[3, 5]	γὰρ παραδόξων ἔργων ποιητής, διδάσκαλος	ἀνθρώπων	τἀληθῆ σεβομένων. Καὶ πολλοὺς μὲν
[3, 7]	οὐ βλασφημήσεις, ἐλεήσεις δὲ τῶν	ἀνθρώπων	τὴν ἄνοιαν. Ταῦτα καὶ νῦν
[3, 2]	τῶν τε ἀγριωτάτων καὶ θηριωδεστάτων	ἀνθρώπων	τὴν ἐπὶ τὸ πρᾶον καὶ
[3, 7]	μοι, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς	ἀνθρώπων»	φησάσῃ, ὁμοῦ τε ἐργάτας καὶ
[3, 7]	πᾶν τὸ σῶμα δεινοῖς καὶ	ἀνιαροῖς	πάθεσιν διαφθειρόμενοι, ὥστε ἤδη καὶ
[3, 5]	ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ πεπραγμένοις, οὐκ	ἀνιδρωτί,	διὰ δὲ βασάνων ὑπομονῆς καὶ
[3, 3]	ἔστιν ὃ τὴν ἀρχὴν γῆ	ἀνίησιν	φυτὸν ἢ τρέφει ζῷον ἢ
[3, 2]	καὶ τὸ μὲν Ἔσται ὁ	ἀνιστάμ?	θνη ἐλπιοῦσι τῷ Καὶ αὐτὸς
[3, 2]	ὧν ἐθνῶν ἄρξειν φησὶν τὸν	ἀνιστάμενον	ἐκ σπέρματος Ἰεσσαί, ἀφ´ οὗ
[3, 2]	τῇ προρρήσει Καὶ ἔσται ὁ	ἀνιστάμενος	ἄρχειν ἐθνῶν, ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη
[3, 2]	ἑρμηνεύει, φήσας· Καὶ ἔσται ὁ	ἀνιστάμενος	ἄρχειν ἐθνῶν, ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη
[3, 6]	καὶ σοφίαν καὶ εἰς οὐρανοὺς	ἄνοδον	μαρτυρούντων. τίς δ´ ἂν γένοιτό
[3, 7]	ἐλεήσεις δὲ τῶν ἀνθρώπων τὴν	ἄνοιαν.	Ταῦτα καὶ νῦν ὁ Πορφύριος.
[3, 2]	τοῦ κείροντος ἄφωνος, οὕτως οὐκ	ἀνοίγει	τὸ στόμα. τὴν γενεὰν αὐτοῦ
[3, 2]	αὐτὸς διὰ τὸ κεκακῶσθαι οὐκ	ἀνοίγει	τὸ στόμα· ὡς πρόβατον ἐπὶ
[3, 2]	ἡμῶν, καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς	ἀνομίας	ἡμῶν· παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ´
[3, 2]	σχετλιάζων καὶ λέγων· Ἀπὸ τῶν	ἀνομιῶν	τοῦ λαοῦ μου ἤχθη εἰς
[3, 2]	ψυχὴ αὐτοῦ καὶ ἐν τοῖς	ἀνόμοις	ἐλογίσθη, καὶ αὐτὸς ἁμαρτίας πολλῶν
[3, 2]	ψυχὴν αὐτοῦ καὶ ἐν τοῖς	ἀνόμοις	λογισθῆναι, θεσπίζεται. Διὰ ταῦτα γὰρ
[3, 6]	πλάνος τοῖς ἀπειρημένοις καὶ τοῖς	ἀνοσίοις	ἑαυτὸν ἐπιδίδωσιν ἀνοσίων καὶ ἀθεμίτων
[3, 6]	μιαρὸς τὸν τρόπον, ἀπειρημένοις καὶ	ἀνοσίοις	ἐγχειρῶν, πάντα πράττει αἰσχροῦ καὶ
[3, 6]	μὲν γάρ τις ὡς ἀληθῶς	ἀνόσιος	καὶ μιαρὸς τὸν τρόπον, ἀπειρημένοις
[3, 6]	ἆρ´ οὐκ ἂν εἴη δῆλος	ἀνόσιος	ὢν τὸν τρόπον καὶ μιαρὸς
[3, 5]	τὸ ὄνομα αὐτοῦ ὡς πάντων	ἀνοσιουργῶν	χαλεπωτέρους· εἰ δ´ ἐξομόσαιτό τις
[3, 6]	καὶ τοῖς ἀνοσίοις ἑαυτὸν ἐπιδίδωσιν	ἀνοσίων	καὶ ἀθεμίτων ἡδονῶν ἕνεκεν θήρας,
[3, 5]	τρέσας, ἐξέστη τῆς ἑταιρίας, οὐδ´	ἀντεκήρυξε	τοῖς ἄλλοις εἰς φῶς ἀγαγὼν
[3, 3]	τοὺς πλάνον ὑπειληφότας γεγονέναι αὐτὸν	ἀντενεχθησόμεθα.	Πευστέον δὴ αὐτῶν, εἴ ποτέ
[3, 5]	πάντων μὲν τῶν οἰκείων ὠλιγωρηκότων,	ἀντὶ	δὲ τῶν φιλτάτων, γυναικὸς λέγω
[3, 2]	γυναικὶ μετὰ ἐπιθυμίας ἀκολάστου παραινεῖ,	ἀντί	τε τοῦ μὴ κλέπτειν τὰ
[3, 2]	ἐπιλέγει· Καὶ δώσω τοὺς πονηροὺς	ἀντὶ	τῆς ταφῆς αὐτοῦ καὶ τοὺς
[3, 2]	ταφῆς αὐτοῦ καὶ τοὺς πλουσίους	ἀντὶ	τοῦ θανάτου αὐτοῦ» Ἤρκει μὲν
[3, 2]	ἀλλὰ καὶ τὸ θυμοῦσθαι ἀπαγορεύει,	ἀντὶ	τοῦ μὴ μοιχεύειν μηδ´ ἐμβλέπειν
[3, 2]	διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν παρεδόθη»	Ἀντὶ	τούτων γὰρ ἀμειβόμενος αὐτὸν ὁ
[3, 2]	αἰνέσεις σου» Τούτοις δὲ πᾶσιν	ἀντιβλέψαι	δύνασθαι οὐδὲ τοὺς σφόδρα ἀγνωμονεστάτους
[3, 2]	σκῦλα» Τῶν γὰρ δυνάμεων τῶν	ἀντικειμένων,	αἳ πάλαι τῶν ἐθνῶν ἦρχον,
[3, 5]	Ἑλλάδα, καὶ τοῖς τούτων σοφοῖς	ἀντικηρύττωμεν,	μηδ´ Αἰγυπτίους ἀνῶμεν, πολεμῶμεν δὲ
[3, 3]	θεοφιλῶν ἀνδρῶν τε καὶ προφητῶν	ἄντικρυς	εὐσεβῆ παιδεύματα. Εἰ δὴ οὖν
[3, 2]	προφήτης διαρρήδην ἀπελέγχει, καὶ τοῦτο	ἄντικρυς	σχετλιάζων καὶ λέγων· Ἀπὸ τῶν
[3, 2]	παιδίον τὸ Τιθιζόμενον καὶ Θηλάζον	ἄντικρυς	τὴν γένεσιν τοῦ Χριστοῦ δηλοῖ,
[3, 7]	ἡμῖν ἐλπὶς ἔσται τοῦ κατορθώματος	ἀντινομοθετεῖν	τολμῶσιν τοῖς πάντων ἐθνῶν περὶ
[3, 7]	ἐπί τε τῆς Ἀλεξανδρέων καὶ	Ἀντιοχέων,	καθ´ ὅλης τε τῆς Αἰγύπτου
[3, 5]	ἐντεῦθεν νομοθετῶμεν πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν	ἀντίστροφα	ταῖς ἐξ αἰῶνος παρ´ αὐτοῖς
[3, 5]	θάνατον ὥσπερ τι φόβητρον αὐτοῖς	ἀντιτάττοντες,	καὶ τὴν ἀπ´ αἰῶνος ἐξ
[3, 3]	λόγοι πάντα Ἕλληνα καὶ βάρβαρον	ἄνω	τὴν διάνοιαν πρὸς τὸν ἀνωτάτω
[3, 5]	τούτων σοφοῖς ἀντικηρύττωμεν, μηδ´ Αἰγυπτίους	ἀνῶμεν,	πολεμῶμεν δὲ καὶ τοὺς τούτων
[3, 4]	παρεδίδου τοῖς ἐπιβουλεύουσι τὸ σῶμα,	ἀνωρθοῦτο	μὲν ἀπὸ γῆς αὐτίκα, κἄπειτα
[3, 7]	ἦν, τὸ μείζονι φόβῳ τῆς	ἀνωτάτω	ἀρχῆς τοὺς ἐχθροὺς τοῦ οἰκείου
[3, 7]	λόγον καὶ θεοῦ δύναμιν τὴν	ἀνωτάτω	ἐν ἀνθρώπου μορφῇ καὶ σχήματι
[3, 3]	ἄνω τὴν διάνοιαν πρὸς τὸν	ἀνωτάτω	θεὸν ἀνάγουσιν, πᾶσαν ὁρατὴν φύσιν
[3, 3]	παρειλήφαμεν εἶναί τινας μετὰ τὸν	ἀνωτάτω	θεὸν δυνάμεις, ἀσωμάτους τὴν φύσιν
[3, 4]	διδασκάλους τῶν ἐθνῶν ἁπάντων τῆς	ἀνωτάτω	θεοσεβείας ἀπέφηνεν. Τοιαῦτα ἦν τοῦ
[3, 3]	πλείους σέβειν θεούς, ἐκ τῆς	ἀνωτάτω	καὶ μόνης ἀληθοῦς θεολογίας ὡς
[3, 6]	σώφρονος βίου εὐσεβείας τε τῆς	ἀνωτάτω	παραίτιος γεγενημένος τίς ἂν ἐνδίκως
[3, 6]	καὶ ἀπορρήτῳ δυνάμει καὶ τῇ	ἀνωτάτω	περὶ τοῦ τῶν ὅλων θεοῦ
[3, 6]	τοῦ τῶν ὅλων θεοῦ, τὴν	ἀνωτάτω	σοφίαν ἀσπασάμεναι, οὐρανίου τε σοφίας
[3, 2]	ψυχῆς αὐτοῦ, δεῖξαι αὐτῷ φῶς»	Ἀνώτερον	εἰπὼν Ἄνθρωπος ἐν πληγῇ ὢν
[3, 2]	Χριστῷ τὰ ἔθνη ἐλπίσειν τίθεται,	ἀνώτερον	εἰπών Ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν
[3, 2]	εἰς τὸ ἀεὶ διαρκέσοντα. Πάλιν	ἀνώτερον	εἰπών καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν
[3, 3]	τιμᾶν κατὰ τὸ μέτρον τῆς	ἀξίας	ἐδιδάχθημεν, μόνῳ τῷ παμβασιλεῖ θεῷ
[3, 5]	παραχαράξαντες πῶς οὐκ ἂν εἶεν	ἄξιοι	καὶ ἐν τοῖς λοιποῖς, οἷς
[3, 5]	δὲ μέγα οὐδὲ τῆς ἀναστάσεως	ἄξιον	ἐπήγετο, εἰ μή τις τὸ
[3, 5]	μὴ πρᾶξιν μὴ ἔργον ἐπαίνου	ἄξιον,	μηδὲ μὴν κατά τι ὠφελημένοι
[3, 5]	κατὰ συνθήκην αὐτοῖς πεπλασμένα, θαυμάζειν	ἄξιον	ὅπως τοσοῦτο πλῆθος τὴν συμφωνίαν
[3, 7]	αὐτῷ, οὐδέ τι σεμνὸν οὐδ´	ἀξιόπιστον,	ἀλλ´ οὐδὲ πιθανὸν εἰς τὸ
[3, 7]	ῥημάτων ὑπ´ ἀνδρῶν οὐδὲν ἐπαγομένων	ἀξιόπιστον	εἰς τὴν τῶν λεγομένων μαρτυρίαν·
[3, 6]	δ´ ἂν γένοιτό σοι τούτων	ἀξιόπιστος	ὁμολογία μᾶλλον τῆς τοῦ καθ´
[3, 5]	πῶς οὐ πάσης ἀποδοχῆς αὐτοὺς	ἀξίους	κρίνειεν, ἄνδρας μὲν εὐτελεῖς ὁμολογουμένως
[3, 6]	αὐτοῦ διδασκαλία πολὺ κρείττους τῆς	ἀοράτου	ταύτης δυνάμεως πάντας ἡμᾶς ἀπειργάσατο,
[3, 3]	Ἑβραίοις ἐγνωσμένα εἰς πάντας ἀνθρώπους	ἀοράτῳ	καὶ ἐνθέῳ δυνάμει προαγαγὼν ἐξήπλωσεν,
[3, 7]	πολεμίων κατεξανισταμένου, ἀλλὰ καὶ τῶν	ἀοράτων,	εἴ τινες ἄρ´ εἶεν ἀμφὶ
[3, 5]	φόβητρον αὐτοῖς ἀντιτάττοντες, καὶ τὴν	ἀπ´	αἰῶνος ἐξ αὐτῶν εἰς πάντας
[3, 7]	τε καὶ εἰς δεῦρο τὸ	ἀπ´	αἰῶνος καὶ ἀπ´ αὐτῆς ὡς
[3, 6]	ἡμετέρῳ παραπλησίως; Τίς δὲ τῶν	ἀπ´	αἰῶνος πώποτε γόης, βάρβαρος ἢ
[3, 5]	καθ´ ἃ παρέδωκαν αὐτῷ οἱ	ἀπ´	ἀρχῆς αὐτόπται καὶ ὑπηρέται γενόμενοι
[3, 2]	Ἰσραήλ. Καὶ αἱ ἔξοδοι αὐτοῦ	ἀπ´	ἀρχῆς ἐξ ἡμερῶν αἰῶνος Ὡμολόγηται
[3, 7]	δεῦρο τὸ ἀπ´ αἰῶνος καὶ	ἀπ´	αὐτῆς ὡς εἰπεῖν τῆς πρώτης
[3, 2]	μόνον, ἀλλὰ καὶ τὸ θυμοῦσθαι	ἀπαγορεύει,	ἀντὶ τοῦ μὴ μοιχεύειν μηδ´
[3, 5]	χρυσοῦ καὶ ἀργύρου τὴν κτῆσιν	ἀπαγορεύοντα	καὶ νομοθετοῦντα μηδὲ μέχρι δευτέρου
[3, 2]	μὲν ταύτης ἀπέστρεψεν, ἀπαραιτήτοις τιμωρίαις	ἀπαγορεύσας	εἰδωλολατρεῖν· πρῶτος δὲ αὐτοῖς καὶ
[3, 7]	τῶν ἄλλων εὐσεβῶν, μετὰ θάνατον	ἀπαθανατισθῆναι,	ἣν σέβειν ἀγνοοῦντας τοὺς Χριστιανούς.
[3, 3]	οὖσαν καὶ ἡμῶν σωτηρίαν. Ἐν	ἀπαθείᾳ	ἄρα τῆς ψυχῆς τοῦ δὲ
[3, 5]	μηδὲ ὀργίζεσθαι δι´ ἄκραν ψυχῆς	ἀπάθειαν,	μηδὲ προσβλέπειν γυναῖκα μετὰ ἐπιθυμίας
[3, 5]	αὐτοῖς τοὺς νόμους, τὸ δ´	ἀπαθὲς	τῆς ψυχῆς περὶ πολλοῦ προτιμᾶν,
[3, 5]	ἐτύγχανον, προσθὲς δ´ ὅτι καὶ	ἀπαίδευτοι	καὶ παντελῶς ἰδιῶται, μᾶλλον δὲ
[3, 4]	προσελθούσῃ τοῦ τε πάθους τὴν	ἀπαλλαγὴν	ἐξαιτήσασθαι, ἀλλὰ καὶ ἄκρου τοῦ
[3, 5]	ἁλισκόμενοι, οἵ γε τοὺς οὕτως	ἀπανούργους,	καὶ ἄπλαστον ὡς ἀληθῶς καὶ
[3, 5]	τὸ πιθανὸν τοῦ νομίζειν συμφώνως	ἅπαντας	ψεύσασθαι, δώδεκα μὲν ὄντας τὸν
[3, 4]	σπουδῆς. Ἄλλως δὲ πῶς αὐτοῖς	ἀπαντήσομεν;	~Ὅτι μὴ πλασάμενοι οἱ αὐτοῦ
[3, 2]	ἀπειθοῦσι ταῖς προφητικαῖς γραφαῖς ἰδίως	ἀπαντήσομεν,	ὡς περὶ ἀνδρὸς κοινοῦ καὶ
[3, 2]	μοναρχίας θεολογίαν κατήγγειλεν, τὸν τῶν	ἁπάντων	δημιουργὸν καὶ ποιητὴν μόνον παραγγείλας
[3, 6]	διεπράξατο. Καὶ δὴ τούσδε πρῶτον	ἁπάντων	ἐρωτητέον, τίνα φαῖεν πρὸς τὰ
[3, 5]	καὶ πλάνης διδάσκαλον ὑπ´ ὀφθαλμοῖς	ἁπάντων	ἡμῶν τὴν ἐσχάτην ὑπομείναντα τιμωρίαν,
[3, 2]	δὲ τὸν Χριστὸν τῶν ἐθνῶν	ἁπάντων,	κατὰ τὴν φήσασαν περὶ αὐτοῦ
[3, 5]	προελθεῖν ἐπὶ τὴν τῶν ἐθνῶν	ἁπάντων	περίοδον, ἀλλὰ καὶ προελθόντας κατορθῶσαι
[3, 6]	ἐπὶ πάντων θεοῦ; οὐχὶ τούτων	ἁπάντων	τὰ ἐναντία πρεσβεύςει, ἀκόλουθα τῇ
[3, 4]	πρακτέων παραδοὺς διδασκάλους τῶν ἐθνῶν	ἁπάντων	τῆς ἀνωτάτω θεοσεβείας ἀπέφηνεν. Τοιαῦτα
[3, 7]	τῶν ὑπὸ τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν	ἁπάντων.	τοῦτο δ´ ὅτι μὴ ἀθεεὶ
[3, 2]	εἰσέτι νῦν πάντας τοὺς ἐξ	ἁπάντων	τῶν ἐθνῶν εἰς αὐτὸν πεπιστευκότας
[3, 2]	δὲ γνησιωτάτῃ, μυρία πλήθη ἐξ	ἁπάντων	τῶν ἐθνῶν ὁμολογεῖ, τί δή
[3, 5]	εἶεν ἂν τοιοῦτοι. τοὺς γὰρ	ἅπαξ	ψεύδεσθαι προελομένους τὰ λυπηρὰ χρῆν
[3, 2]	προσέχοντας, πρῶτος μὲν ταύτης ἀπέστρεψεν,	ἀπαραιτήτοις	τιμωρίαις ἀπαγορεύσας εἰδωλολατρεῖν· πρῶτος δὲ
[3, 3]	κρίσεως, κολάσεις τε καὶ τιμωρίας	ἀπαραιτήτους	τοῖς ἀσεβέσιν ὑπογράφων τοῖς τε
[3, 6]	ἀληθείας καὶ φιλανθρωπίας καὶ ἀρετῆς	ἁπάσης	καὶ θεοσεβείας εἰσηγητὴς τοῦ παμβασιλέως
[3, 5]	στηλιτεύοντες, πῶς οὐ φιλαυτίας μὲν	ἁπάσης	καὶ ψευδολογίας ἐκτὸς γεγονέναι ἐνδίκως
[3, 7]	νῦν ὁ Πορφύριος. ἆρ´ οὖν	ἀπατεὼν	οὗτος; κἂν τὰ φίλα σε
[3, 6]	μαγγανευτής τις ἦν καὶ φαρμακεύς,	ἀπατεών	τε καὶ γόης, πῶς ἂν
[3, 5]	μὲν δὴ χθὲς καὶ πρώην	ἀπατεῶνα	καὶ πλάνης διδάσκαλον ὑπ´ ὀφθαλμοῖς
[3, 6]	ἀλλὰ καὶ φαρμακέα δεινὸν καὶ	ἀπατεῶνα	καλεῖς. ἆρ´ οὖν πρῶτος αὐτὸς
[3, 5]	δὴ καὶ αὐτοὶ πλάνοι καὶ	ἀπατεῶνες	ἐτύγχανον, προσθὲς δ´ ὅτι καὶ
[3, 5]	βίον; Πλάνοι δὲ ἄνδρες καὶ	ἀπατεῶνες	πῶς ἀγαπητὸν ἡγοῦντο τὸν ὑπὲρ
[3, 5]	σὺν αὐτοῖς διατρίβοντα καὶ δι´	ἀπάτης	αὐτούς, ὡς ἂν φαίη τις,
[3, 5]	διδάσκαλος δέ, ὅτι μὴ δι´	ἀπάτης	θέλγων αὐτοὺς καὶ τὰ οἰκεῖα
[3, 5]	ἡμᾶς αὐτοὺς τόν τε δι´	ἀπάτης	τῦφον· ἀνθ´ ὧν, φέρε, δεξιὰς
[3, 3]	τῆς ἄλλης ἀρετῆς διδάσκαλος τοῖς	ἀπατωμένοις	γεγονὼς αἴτιος, καὶ εἰ θεμιτὸν
[3, 5]	ὠφελείᾳ, οὔθ´ ἡμῶν οὔτε τῶν	ἀπατωμένων,	οὐδὲ μὴν αὐτοῦ τοῦ τὰ
[3, 2]	πιστεύουσιν αὐτοῖς παρατέθειται· τοῖς δ´	ἀπειθοῦσι	ταῖς προφητικαῖς γραφαῖς ἰδίως ἀπαντήσομεν,
[3, 5]	Πέτρος βασάνων ἐκτὸς καὶ ἀρχοντικῆς	ἀπειλῆς	τρίτον αὐτὸν ἐξωμόσατο. ταῦτα γάρ,
[3, 6]	ἀοράτου ταύτης δυνάμεως πάντας ἡμᾶς	ἀπειργάσατο,	ἐχθρούς τε δαιμόνων καὶ πολεμίους,
[3, 7]	ἐργάτας καὶ διδασκάλους αὐτοὺς εὐσεβείας	ἀπειργασμένος	ἤδη καὶ εἰς πάντα τὰ
[3, 3]	ἰδιώτην παιδεύσας, ἆρ´ οὐχὶ σοφωτέρους	ἀπείργασται	τοὺς καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης
[3, 6]	ἀνόσιος καὶ μιαρὸς τὸν τρόπον,	ἀπειρημένοις	καὶ ἀνοσίοις ἐγχειρῶν, πάντα πράττει
[3, 6]	καὶ ὡς ἀληθῶς πλάνος τοῖς	ἀπειρημένοις	καὶ τοῖς ἀνοσίοις ἑαυτὸν ἐπιδίδωσιν
[3, 6]	νοῦν, καὶ πάντως γέ που	ἀπειρημένοις	πράγμασιν ἐγχειρῶν, ἆρ´ οὐκ ἂν
[3, 7]	δὲ καὶ ἐδημηγόρουν ἄνδρες λόγων	ἄπειροι	καὶ πάσης ἀμέτοχοι παιδείας; ἀλλὰ
[3, 2]	οὐκ ἀπεριορίστως προλέγει, οὐδ´ εἰς	ἄπειρον	καὶ ἀπερίμετρον χρόνῳ ἐπισκιάζων τὴν
[3, 5]	ἰδίου τρόπου καὶ τελώνην ἑαυτὸν	ἀπεκάλει,	μὴ ἐπικρύπτων τὸν πρότερον ἑαυτοῦ
[3, 2]	καὶ ὁ βραχίων κυρίου τίνι	ἀπεκαλύφθη;	Ἀνηγγείλαμεν ἐναντίον αὐτοῦ ὡς παιδίον,
[3, 5]	ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ	ἀπεκάλυψέν	σοι, ἀλλ´ ὁ πατήρ μου
[3, 2]	Ἐὰν θέλῃς, δύνασαί με καθαρίσαι	ἀπεκρίνατο·	Θέλω, καθαρίσθητι. Καὶ ἐκαθαρίσθη αὐτοῦ
[3, 4]	προσηκούσῃ παραδοθέντος ταφῇ, τριταῖος αὖθις	ἀπελάμβανε	τοῦτο, ὁ πρὶν ἀναχωρήσας ἑκών.
[3, 4]	προσπεσὼν τῷ Ἰησοῦ παραχρῆμα σῶον	ἀπελάμβανεν·	καὶ θυγατέρα πάλιν ἄλλος, Ἰουδαίων
[3, 7]	φρονήματος ἐπιδειξάμενοι, τὴν οἰκείαν αὖθις	ἀπελάμβανον	ἐλευθερίαν, εἰς μεῖζον ὁσημέραι δι´
[3, 5]	καὶ λεπρῶν καθάρσεις καὶ δαιμόνων	ἀπελάσεις	νεκρῶν τε ἀναβιώσεις πηρῶν τε
[3, 6]	καθαρωτάταις πᾶν τὸ δαιμόνων ἔργον	ἀπελαύνειν	ἡμῖν φίλον ἐστίν; οὕτως ὁ
[3, 2]	ὑπεριδόμενος, ὁ θαυμάσιος προφήτης διαρρήδην	ἀπελέγχει,	καὶ τοῦτο ἄντικρυς σχετλιάζων καὶ
[3, 5]	τὸ σύμβολον ἐνδείξασθαι τῆς προδοσίας,	ἀπελιθώθη	αὐτίκα, ὁ δὲ ῥαπίσαι αὐτὸν
[3, 5]	προελθεῖν; ἀλλ´ οὐκ εἰκὸς ἦν	ἀπελπίσαι	τὰ πάντα ὑπὲρ αὐτοῦ πείσεσθαι,
[3, 5]	μὲν παρέδωκαν φυλακῇ, ἔπειτα δὲ	ἀπέλυσαν	παραγγείλαντες μηδενὶ λαλεῖν ἐπὶ τῷ
[3, 6]	εἷς οὐδὲ δύο, τὰς κτήσεις	ἀπεμπολήσαντες	πένησι καὶ ἐνδεέσιν μεταδεδώκασιν, ὧν
[3, 5]	μηδὲν τῆς ἀληθείας ἐν τοῖς	ἀπεμφαίνουσι	καὶ σκυθρωποῖς παραχαράξαντες πῶς οὐκ
[3, 6]	καὶ τῆς προτέρας αὐτῶν μοχθηρίας	ἀπεργάζεσθαι.	τοιοῦτοι δὲ καὶ οἱ πρὸς
[3, 2]	προλέγει, οὐδ´ εἰς ἄπειρον καὶ	ἀπερίμετρον	χρόνῳ ἐπισκιάζων τὴν πρόρρησιν, εὖ
[3, 2]	Ὅτι δὲ Μωσῆς ταῦτα οὐκ	ἀπεριορίστως	προλέγει, οὐδ´ εἰς ἄπειρον καὶ
[3, 3]	πατρὸς διά τινας σωτηρίους οἰκονομίας	ἀπεστάλθαι·	ἃς δὴ γνωρίζειν καὶ τιμᾶν
[3, 1]	εἵνεκεν ἔχρισέν με εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς,	ἀπέσταλκέν	με κηρῦξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ
[3, 2]	Ἀνέδειξεν ἑαυτοῦ μαθητὰς ἑβδομήκοντα, καὶ	ἀπέστειλεν	ἀνὰ δύο πρὸ προσώπου αὐτοῦ
[3, 2]	πλάνῃ προσέχοντας, πρῶτος μὲν ταύτης	ἀπέστρεψεν,	ἀπαραιτήτοις τιμωρίαις ἀπαγορεύσας εἰδωλολατρεῖν· πρῶτος
[3, 3]	μηδὲν κατὰ τὴν οὐσίαν διαφέρειν	ἀπεφήναντο	ἐμπίδος τε καὶ εὐλῆς καὶ
[3, 7]	γὰρ Χριστὸν οἱ θεοὶ εὐσεβέστατον	ἀπεφήναντο	καὶ ἀθάνατον γεγονότα, εὐφήμως τε
[3, 4]	ἐθνῶν ἁπάντων τῆς ἀνωτάτω θεοσεβείας	ἀπέφηνεν.	Τοιαῦτα ἦν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[3, 6]	εἰς μέσον ἀγαγεῖν τολμῆσαι τὰς	ἀπηγορευμένας	βίβλους καὶ ταύτας ἐνώπιον πάντων
[3, 1]	Τῶν εὐαγγελιζομένων εἰρήνην Ἔνθα σφόδρα	ἀπηκριβωμένως	ὡραίους ἔφησεν ἔσεσθαι τοὺς πόδας
[3, 6]	συνομολογεῖν; Ἀλλ´ εἰς τοσοῦτον ἐλαύνεις	ἀπηνείας,	ὡς μὴ λογισμοῖς σώφροσιν λόγων
[3, 5]	μένοντα λέγονται καὶ ἀπολελοιπέναι καὶ	ἀπηρνῆσθαί	ποτε, ὅτε αὐτῷ τὰ τῆς
[3, 5]	ἐποιήσατο; οὐ γὰρ δὴ τούτοις	ἀπιστεῖν	ἔμελλον οἱ ταῖς ἄλλαις αὐτῶν
[3, 5]	δὲ τοῖς ἐπιδόξοις καὶ σεμνοτέροις	ἀπιστεῖν.	Καὶ πόθεν τὸ περὶ αὐτοὺς
[3, 5]	πιστεύειν εὔλογον, μόνοις δὲ τούτοις	ἀπιστεῖν;	καὶ πῶς οὐκ ἐμφανὴς ὁ
[3, 5]	ἔρχεσθαι» ἀλλ´ οὐδεὶς αἱρεῖ λόγος	ἀπιστεῖσθαι	τοσοῦτο πλῆθος ἀνδρῶν εὐσεβῆ καὶ
[3, 5]	εἰ μόνοις τούτοις τοῖς ἀνδράσιν	ἀπιστητέον,	καὶ τοῖς πᾶσιν, οἵτινες ποτ´
[3, 7]	ἂν προσέθεντο μᾶλλον, τὸ ἐναντίον	ἄπιστον	εἶναι καὶ ἀδύνατον ἡγούμενοι εἰκότως,
[3, 4]	τὰ προειρημένα, ἀλλ´ ἤτοι παντελῶς	ἀπιστοῦσιν	αὐτοῖς καὶ μηδὲν καθόλου γεγονέναι
[3, 2]	ἐποπτεῦσαι, ποιησόμεθα. Ἐπεὶ τοίνυν τῶν	ἀπίστων	οἱ πλείους γόητα καὶ πλάνον
[3, 5]	εἰρημένων πρὸς τὸ πρῶτον τῶν	ἀπίστων	τάγμα, φέρε καὶ πρὸς τὸ
[3, 5]	δὲ τοῦ σταυρωθέντος διδασκάλου καταλύωμεν,	ἀπίωμεν	καὶ ἐπὶ τὴν ἄλλην βάρβαρον
[3, 5]	γε τοὺς οὕτως ἀπανούργους, καὶ	ἄπλαστον	ὡς ἀληθῶς καὶ ἀκέραιον ἦθος
[3, 7]	τὸν θάνατον ἀναβιώσει αὐτοῦ οὐχ	ἁπλοῖς	οὐδ´ ἀναποδείκτοις ἐμαρτύρουν λόγοις, δι´
[3, 5]	Οὕτως δέ τις καὶ πάσας	ἁπλῶς	εἰπεῖν τὰς τῶν παλαιῶν διαβάλλοι
[3, 7]	ὀνόματί μου» οὐ γὰρ δὴ	ἁπλῶς	καὶ ἀδιορίστως μαθητεῦσαι πάντα τὰ
[3, 2]	ὅλης τῆς οἰκουμένης ἐξηπλωμένην καὶ	ἀπὸ	ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν παρατείνουσαν
[3, 2]	ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα χρόνοις	ἀπὸ	βασιλικῆς φυλῆς τῆς Ἰούδα τὸ
[3, 2]	πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ ὡς ῥίζα	ἀπὸ	γῆς ἀβάτου ὁ δὲ Θεοδοτίων·
[3, 2]	καὶ Τιθιζόμενον καὶ Ὡς ῥίζαν	ἀπὸ	γῆς ἀβάτου τὸ μὲν οὖν
[3, 3]	αἵμασι καὶ πυρὶ μηδὲ τοῖς	ἀπὸ	γῆς ἀναθυμιωμένοις τὸ θεῖον τιμᾶν
[3, 4]	ἐπιβουλεύουσι τὸ σῶμα, ἀνωρθοῦτο μὲν	ἀπὸ	γῆς αὐτίκα, κἄπειτα ἐπὶ τοῦ
[3, 2]	δὲ πάλιν εἴρηται· Καὶ κατακυριεύσει	ἀπὸ	θαλάσσης ἕως θαλάσσης, καὶ ἀπὸ
[3, 5]	ἐκκλησία Χριστοῦ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις	ἀπὸ	Ἰουδαίων συγκροτουμένη μέχρι τῶν χρόνων
[3, 6]	ὁδεύοι, δέχου τὰς ἀποδείξεις καὶ	ἀπὸ	ἱστορίας ἐγγράφου. Οἱ δὴ πρῶτοι
[3, 1]	εἰς ἐλευθερίαν καὶ λύσιν τῶν	ἀπὸ	κακίας δεσμῶν ἀνακαλούμενος δι´ ὧν
[3, 2]	ἀπὸ θαλάσσης ἕως θαλάσσης, καὶ	ἀπὸ	ποταμῶν ἕως περάτων τῆς οἰκουμένης
[3, 5]	ἐκ βάθους αὐτῆς διανοίας ὥσπερ	ἀπὸ	ῥιζῶν τὰ τῆς κακίας ἀποτέμνοντας
[3, 5]	ἀπόστολος τὸν πρότερον βίον οὐκ	ἀπὸ	σεμνῆς διατριβῆς ὡρμᾶτο, ἐκ δὲ
[3, 6]	αὐτὸν ἐκφαίνειν γένοιτ´ ἂν ἔκδηλος,	ἀπό	τε τοῦ τὰς ἐν ὄρεσι
[3, 2]	ἐπιχωρίων αὐτόθι τοῖς ἐπὶ θέαν	ἀπὸ	τῆς ἀλλοδαπῆς ἀφικνουμένοις. Καὶ ὁ
[3, 2]	αὐτοῦ τίς διηγήσεται; ὅτι αἴρεται	ἀπὸ	τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ»
[3, 7]	κατὰ λέξιν· ~ζʹ Ὡς καὶ	ἀπὸ	τῆς ἐνεργείας αὐτῆς συνορᾶται τοῖς
[3, 2]	ἐγένετο γαλήνη μεγάλη» Πάλιν Μωσέως	ἀπὸ	τοῦ ὄρους κατιόντος τὸ πρόσωπον
[3, 2]	τῶν πρεσβυτέρων Ἰσραήλ Καὶ ἀφελῶ	ἀπὸ	τοῦ πνεύματος τοῦ ἐπὶ σοί,
[3, 2]	μακρόβιον. Καὶ βούλεται κύριος ἀφελεῖν	ἀπὸ	τοῦ πόνου τῆς ψυχῆς αὐτοῦ,
[3, 2]	φησιν· Καὶ βούλεται κύριος ἀφελεῖν	ἀπὸ	τοῦ πόνου τῆς ψυχῆς αὐτοῦ
[3, 2]	ἔστιν εἰπεῖν. Ἕκαστος γοῦν αὐτῶν	ἀπὸ	τοῦ πρώτου καὶ εἰς τὸν
[3, 5]	αὐτοῦ εἰρηκότων. Ὅθεν εἰσέτι νῦν	ἀπὸ	τοῦδε τῶν Χριστιανῶν οὐκ {ἐπέλ{
[3, 2]	τοῦτο ἄντικρυς σχετλιάζων καὶ λέγων·	Ἀπὸ	τῶν ἀνομιῶν τοῦ λαοῦ μου
[3, 6]	ὁ διδάσκαλος; Εἰ δ´ ὅλως	ἀπὸ	τῶν γνωρίμων τὸν προστάτην, ὁποῖός
[3, 2]	ἡμῶν συμπεπερασμένα. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν	ἀπὸ	τῶν ἱερῶν λογίων τοῖς πιστεύουσιν
[3, 2]	τὴν ψυχήν μου, ἔσωσάς με	ἀπὸ	τῶν καταβαινόντων εἰς λάκκον» καὶ
[3, 5]	βραβεῖα ἡμᾶς ἐκδέξεται, ἀλλ´ αἱ	ἀπὸ	τῶν παρ´ ἑκάστοις, ὡς εἰκός,
[3, 3]	οἷα δὴ ἐγγράφως ὡμολόγουν, ἄκουε.	Ἀπὸ	τῶν Πορφυρίου περὶ ἐμψύχων ἀποχῆς>
[3, 2]	γραφή· Συνάγαγέ μοι ἑβδομήκοντα ἄνδρας	ἀπὸ	τῶν πρεσβυτέρων Ἰσραήλ Καὶ ἀφελῶ
[3, 7]	πλεῖστα τῆς οἰκουμένης ἔθνη, ἀλλ´	ἀπὸ	τῶν τοῦ Ἰησοῦ χρόνων. Ἅμα
[3, 6]	παρρησιάζεσθαι ἐπὶ τῇ τῶν κρειττόνων	ἀπὸ	τῶν χειρόνων μεταβολῇ. Οἱ δὴ
[3, 0]	εὐαγγελικὴν ἀπόδειξιν αὐτάρκως μοι γεγυμνασμένων,	ἀποδεδειγμένου	τε τοῦ τρόπου τῆς τοῦ
[3, 2]	εὐσεβοῦς πολιτείας πρῶτος καὶ μόνος	ἀποδέδεικται.	Ἀλλὰ καὶ Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς
[3, 3]	εἰς ὅλον ἐφαπλῶσαι τὸν κόσμον	ἀποδέδεικται	διὰ τοῦ πρώτου συγγράμματος τῆς
[3, 2]	προσηκούσης πρῶτος εἰσαγωγεὺς καὶ νομοθέτης	ἀποδέδεικται.	Καὶ τὰ λοιπὰ δὲ τὰ
[3, 6]	δὲ λόγους φιλοσόφους μετιόν, ὡς	ἀποδέδεικται.	Ὁ δὴ οὖν ἑτέροις σεμνοῦ
[3, 5]	καὶ ἔργον πεποιηκότες τὸν λόγον	ἀποδείκνυνται.	Αἰτήσαντος γοῦν ποτε τοὺς ἀμφὶ
[3, 6]	τιμῶν καὶ σέβων τὰ μάλιστα	ἀποδείκνυται	ἐκ τῶν περὶ αὐτοῦ λόγων.
[3, 6]	πάντων δημιουργὸν πατέρα θεὸν ἀνακαλούμενος	ἀποδείκνυται	καὶ τοὺς φοιτητὰς τοιούτους εἶναι
[3, 3]	βαρβάρων τῆς ἐκείνων θεοσεβοῦς πολιτείας	ἀποδεῖξαι.	Ἀλλὰ τὰ μὲν ἠθικώτερα τῆς
[3, 1]	ἔχεις τε λευκὰς καὶ ἐναργεῖς	ἀποδείξεις,	ἐκ τίνος μὲν ἄρξεται τὸ
[3, 6]	λόγος ἡμῖν ὁδεύοι, δέχου τὰς	ἀποδείξεις	καὶ ἀπὸ ἱστορίας ἐγγράφου. Οἱ
[3, 3]	τῇ Προπαρασκευῇ πεποιήμεθα διὰ πλείστων	ἀποδείξεις.	Τοιαῦτα ἄττα τυγχάνει καὶ ἐν
[3, 2]	καιρὸν διαλάβωμεν, ἐξ ἐναργῶν τῶν	ἀποδείξεων	παριστῶντες ὡς οὐκ ἀνθρωπείας ἄρα
[3, 2]	παροῦσα δὲ πραγματεία τῆς Εὐαγγελικῆς	Ἀποδείξεως	κατὰ καιρὸν ἕκαστα παραδώσεταί τε
[3, 0]	~Τῶν προλεγομένων εἰς τὴν εὐαγγελικὴν	ἀπόδειξιν	αὐτάρκως μοι γεγυμνασμένων, ἀποδεδειγμένου τε
[3, 5]	ἀρκούντων καὶ τῶν εἰρημένων εἰς	ἀπόδειξιν	τοῦ προκειμένου; οἷς ἔτι ταῦτα
[3, 2]	δεῖ μηκύνειν τὸν λόγον εἰς	ἀπόδειξιν	τοῦ τὰ παραπλήσια καὶ ἐγγὺς
[3, 6]	τοιοῦτον, οἷον ὁ λόγος παρίστησιν,	ἀποδειχθῆναι.	τί δῆτα οὖν, ἦ τινες
[3, 2]	εἰκότως προφήτην ἕτερον κατ´ οὐδὲν	ἀποδέοντα	τῆς κατ´ αὐτὸν οἰκονομίας ἐκ
[3, 5]	ἔσται, μὴ τὴν αἰτίαν ἔχουσιν	ἀποδιδόναι,	δι´ ἣν οἱ μὲν μαθηταί,
[3, 0]	εὐαγγελικῆς διδασκαλίας, τῆς τε αἰτίας	ἀποδοθείσης	δι´ ὧν τὰ Ἰουδαίων ἀσπασάμενοι
[3, 5]	εὖ φρονῶν πῶς οὐ πάσης	ἀποδοχῆς	αὐτοὺς ἀξίους κρίνειεν, ἄνδρας μὲν
[3, 5]	τὸν δ´ ὑπ´ ὀφθαλμοῖς ἡμῶν	ἀποθανόντα	διδάσκαλον θεὸν εἶναι καὶ θεοῦ
[3, 5]	καὶ ἄτοπον ὑπὲρ τοῦ μηδενὸς	ἀποθνῄσκειν;	τί δὲ καὶ λυπεῖ μηδενὸς
[3, 3]	αἴτιος, καὶ εἰ θεμιτὸν τούτοις	ἀποκαλεῖν	τοῖς ὀνόμασι τὸν μηδὲ ἐμβλέπειν
[3, 2]	οἱ πλείους γόητα καὶ πλάνον	ἀποκαλοῦντες	καὶ μυρίαις ἄλλαις κατηγορίαις βλασφημοῦντες
[3, 2]	αὐτοῦ, ἕως ἂν ἔλθῃ ᾧ	ἀπόκειται,	καὶ αὐτὸς προσδοκία ἐθνῶν δι´
[3, 5]	ἐπιτιμῶντες ἐπὶ τῇ διδασκαλίᾳ, ὅτε	ἀποκριθεὶς	αὖθις αὐτοῖς ὁ Πέτρος εἶπεν·
[3, 5]	υἱὸς τοῦ θεοῦ τοῦ ζῶντος.	Ἀποκριθεὶς	δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ,
[3, 5]	δὲ τίνα με λέγετε εἶναι;	ἀποκριθεὶς	δὲ Σίμων Πέτρος εἶπεν, σὺ
[3, 5]	τί φησίν· ἐρωτήσαντος τοῦ Ἰησοῦ,	Ἀποκριθεὶς	ὁ Πέτρος λέγει, σὺ εἶ
[3, 7]	μαθηταὶ τῷ διδασκάλῳ πάντως που	ἀποκρινάμενοι,	τοῦθ´ ἡμῖν ἔσται δυνατόν; πῶς
[3, 5]	Πέτρου, ὡς περὶ Χριστοῦ, οὐδὲν	ἀποκρινάμενον	τὸν Ἰησοῦν οὐδὲ λέγοντα αὐτῷ
[3, 5]	τοῦ Χριστοῦ ἔχοι δόξαν, κἄπειτα	ἀποκρινάμενος	ὅτι υἱὸς θεοῦ εἴη, λίθοις
[3, 2]	παύονται, φέρε καὶ πρὸς τούτους	ἀποκρινώμεθα,	οἴκοθεν μὲν οὐδέν, ἐξ αὐτῶν
[3, 6]	ἑκάστου συνειδός, ὡς μηκέτι στέγειν	ἀποκρύπτοντας,	εἰς φανερὸν δὲ ἄγειν τὰ
[3, 2]	ἡ ἄβατος καὶ διψῶσα τὴν	ἀποκυήσασαν	αὐτὸν παρθένον, ἧς οὐδεὶς ἀνὴρ
[3, 5]	καταστῆναι, καὶ μή ποτε ἡδέος	ἀπολαῦσαί	τινος, μήτε τῶν φιλτάτων ὄνασθαι,
[3, 4]	πρὸς τοὺς δεδηλωμένους ἐνστῆναι, οὐκ	ἀπολειψόμεθα	σπουδῆς. Ἄλλως δὲ πῶς αὐτοῖς
[3, 2]	ἔσεσθαι, τῆς ἀληθείας κατ´ οὐδὲν	ἀπολελειμμένοι.	Εἰπὼν δ´ οὖν ὁ Ἡσαΐας
[3, 5]	σὺν ἀνθρώποις μένοντα λέγονται καὶ	ἀπολελοιπέναι	καὶ ἀπηρνῆσθαί ποτε, ὅτε αὐτῷ
[3, 5]	τὴν ψυχήν, ὅτι αὐτοὶ αὐτὸν	ἀπολιπόντες	ᾤχοντο, ἢ ὅτι ὁ πάντων
[3, 3]	θυσία αὕτη τελεῖται. Ἐκ τῆς	Ἀπολλωνίου	τοῦ Τυανέως θεολογίας> Οὕτως τοίνυν
[3, 3]	Ἑβραίων ἤδη πως ἐξ ἀνθρώπων	ἀπολωλότα	μόνος ἀνανεωσάμενος οὐκ εἰς βραχεῖς
[3, 3]	τὴν πρὸς τὸν θεὸν ἐξομοίωσιν	ἀπομιμεῖσθαι	ἐδίδασκεν, διαρρήδην φάσκων· Ἔσεσθε τέλειοι,
[3, 6]	ἂν ἐπείθοντο λέγοντι, καὶ ἐν	ἀπομνημονεύμασιν	ἐγγράφοις ταῦτα παραδιδόναι ἠξίουν, εἰ
[3, 5]	τῶν Πέτρου διαλέξεων εἶναι λέγεται	ἀπομνημονεύματα.	Οἱ δὴ οὖν τὰ μὲν
[3, 5]	βαρβάροις βίους καὶ λόγους καὶ	ἀπομνημονεύματα	τῶν κατὰ χρόνους ἐπί τισιν
[3, 5]	Μάρκος γνώριμος καὶ φοιτητὴς γεγονὼς	ἀπομνημονεῦσαι	λέγεται τὰς τοῦ Πέτρου περὶ
[3, 3]	παμβασιλεῖ θεῷ τὴν σεβάσμιον τιμὴν	ἀπονέμοντες.	Ἔτι πρὸς τούτοις ἔγνωμεν, παρ´
[3, 5]	αὐτούς, ὡς ἂν φαίη τις,	ἀποπλανῶντα·	τί οὖν, ὅτι καὶ μετὰ
[3, 7]	αὐτοῖς ὁ διδάσκαλος λύσιν τῶν	ἀπορηθέντων	ὑπέθετο, φήσας κατορθώσειν Τῷ ὀνόματί
[3, 7]	μετελάμβανον. Καίτοι τίς οὐκ ἂν	ἀπορήσειεν	εὐλόγως, τίς ἦν ἄρα ὁ
[3, 5]	δ´ ἦν τῶν δι´ ἐσχάτην	ἀπορίαν	τὰς τροφὰς μεταιτούντων) οὐκ ἔχων
[3, 6]	εἰς φανερὸν δὲ ἄγειν τὰ	ἀπόρρητα,	ἐλέγχους τε αὐτοὺς ἑαυτῶν καὶ
[3, 6]	πάλαι παρ´ αὐτοῖς λεγομένων τὰ	ἀπόρρητα,	παρ´ ὧν συλλεξάμενον, ἄνδρα τοιοῦτον,
[3, 4]	γε εἰκότως τῆς κατ´ αὐτὸν	ἀπορρήτου	δυνάμεως ἐκκαλέσεται; Ἀλλ´ ἵνα μή
[3, 6]	ταῖς θαυματουργίαις ἢ θείᾳ καὶ	ἀπορρήτῳ	δυνάμει καὶ τῇ ἀνωτάτω περὶ
[3, 6]	τῶν παραδόξων πεποιηκέναι, δυνάμει δ´	ἀπορρήτῳ	καὶ ὡς ἀληθῶς ἐνθέῳ συνομολογεῖν;
[3, 5]	ἀκριβῶς ἴσμεν, οἷα μύσται τῶν	ἀπορρήτων	αὐτοῦ γεγενημένοι· σεμνὸς μέν τις
[3, 2]	ἦν ἑξῆς μηδὲ τὴν τελευτὴν	ἀποσιωπῆσαι	αὐτοῦ. τί οὖν καὶ περὶ
[3, 5]	δὲ τοὺς λοιπούς, οὓς καὶ	ἀποστεῖλαι	λέγεται ἀνὰ δύο δύο πρὸ
[3, 5]	μηδὲ σεμνύνεσθαι ἐπὶ τῷ μὴ	ἀποστερεῖν	{ἄλλ{ ηλ} ους, ἀλλ´ ἐπὶ
[3, 5]	καὶ ἀδικεῖν καὶ πλεονεκτεῖν καὶ	ἀποστερεῖν,	καὶ εἴ τι ἕτερον κακὸν
[3, 5]	ἀλλ´ ἐπὶ τῷ τοὺς σφᾶς	ἀποστερεῖν	προηγουμένους ἀμνησικάκως φέρειν. Καὶ τί
[3, 7]	τις ἦν, ὡς φάναι τὸν	ἀπόστολον,	ὅτι δὴ Ἐχαρίσατο αὐτῷ ὁ
[3, 5]	πρεσβύτερον ἑαυτὸν ὀνομάζει, οὐδαμοῦ δὲ	ἀπόστολον	οὐδ´ εὐαγγελιστήν· ἐν δὲ τῷ
[3, 5]	ὅτι ὁ πάντων αὐτῶν προκεκριμένος	ἀπόστολός	τε καὶ μαθητὴς αὐτοῦ Πέτρος
[3, 5]	τῶν συκοφαντῶν μεταβήσομαι. Ματθαῖος ὁ	ἀπόστολος	τὸν πρότερον βίον οὐκ ἀπὸ
[3, 2]	κρεῖττον ὁ ἡμέτερος σωτὴρ δώδεκα	ἀποστόλους	ἐξαπέστειλεν ἐπισκέψασθαι πάντα τὰ ἔθνη«
[3, 5]	μαρτυρεῖται οὐ μόνον τοὺς δώδεκα	ἀποστόλους	οὐδὲ τοὺς ἑβδομήκοντα μαθητὰς ἐξῳκειωμένος,
[3, 5]	ἐξ αὐτῶν δώδεκα, οὓς καὶ	ἀποστόλους	ὠνόμασεν, Σίμωνα, ὃν καὶ ἐκάλεσεν
[3, 1]	τε κηρυχθήσεται, ὅτι διὰ τῶν	ἀποστόλων	αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ποίᾳ δυνάμει
[3, 5]	ὡς ἐν ταῖς Πράξεσι τῶν	Ἀποστόλων	γέγραπται. Καὶ τούτων ταῦτα πεπονθότων,
[3, 5]	καὶ ἡ τῶν Πράξεων τῶν	ἀποστόλων	γραφή, ὅτι πολλαὶ μυριάδες ἦσαν
[3, 5]	τῶνδε συσταίη, δώδεκα μὲν ὄντων	ἀποστόλων,	ἑβδομήκοντα δὲ μαθητῶν, μυρίου τε
[3, 5]	δ´ οὖν· Τῶν δὲ δώδεκα	ἀποστόλων	τὰ ὀνόματά ἐστιν ταῦτα· πρῶτος
[3, 5]	χρὴ μυρία συναγαγεῖν τὸ τῶν	ἀποστόλων	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν διαγράφειν ἦθος
[3, 1]	προγνώσεως, καὶ τῶν προρρήσεων τὰ	ἀποτελέσματα,	ὅπως ἐπὶ τὸν σωτῆρα καὶ
[3, 0]	μόνῳ ἐφαρμόζειν ἐξ ἐναργῶν τῶν	ἀποτελεσμάτων	αὐτίκα μάλα παραστήσομεν, πρῶτον ἀναγκαίως
[3, 5]	κατὰ κεφαλῆς σταυροῦται, Παῦλός τε	ἀποτέμνεται,	Ἰωάννης τε νήσῳ παραδίδοται. Καὶ
[3, 5]	ἀπὸ ῥιζῶν τὰ τῆς κακίας	ἀποτέμνοντας	βλαστήματα, καὶ κρατεῖν μὲν ὀργῆς
[3, 6]	διανοίας βάθους, τὰς ἐμπαθεῖς ὀρέξεις	ἀποτέμνοντας,	ἐδίδασκεν λέγων· Εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες
[3, 5]	ταῖς κατὰ νόμον συγκεχωρημέναις γαμεταῖς	ἀποτεταγμένους,	καὶ μήθ´ ὑπὸ τῆς φυσικῆς
[3, 3]	προσδοκωμένων ἕνεκα τοῖς εὐσεβέσιν ἐπάθλων,	ἀποτρέπεσθαι	δὲ πάσης κακίας διὰ τὰς
[3, 3]	θεομαχίας καὶ τῆς θεοεχθρίας ἕνεκεν	ἀποτρεπτέας	εἶναι, καθ´ ἃς ἐν τῇ
[3, 3]	Ὁ δὲ παντὸς μὲν ψεύδους	ἀποτρέπων,	τὴν δ´ ἀλήθειαν πρὸ παντὸς
[3, 2]	μέχρι τῆς τοῦ προσδοκωμένου παρουσίας	ἀποφαίνεται,	διαλιπόντων δὲ τῶν παρ´ αὐτοῖς
[3, 6]	ἐπιστήμης πολὺ κρείττονα σφῶν αὐτῶν	ἀποφαίνουσιν·	ὥσπερ οὖν ἰατρικοὶ μὲν τῆς
[3, 7]	τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ ἑαυτὸν	ἀποφῆναι,	τοῖς πάντων ἀγροικοτάτοις καὶ εὐτελεστάτοις
[3, 3]	τοῦ τῶν ὅλων ποιητοῦ γεγονότα	ἀποφηνάμενοι.	Ἀλλὰ καὶ συντέλειαν καὶ μεταβολὴν
[3, 5]	εὖ φρονούντων μαίνεσθαι τὸν τοιοῦτον	ἀποφήνασθαι,	οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν τοῦ
[3, 3]	Ἀπὸ τῶν Πορφυρίου περὶ ἐμψύχων	ἀποχῆς>	Θεῷ μὲν τῷ ἐπὶ πᾶσιν,
[3, 5]	νηστειῶν, οἴνου τε καὶ κρεῶν	ἀποχῆς,	καὶ πλείστης ἄλλης ταπεινώσεως τοῦ
[3, 5]	αὐτοῦ μαρτυροῦντες, παρὸν ἑκάστῳ ζῆν	ἀπραγμόνως	καὶ ἐπὶ τῆς οἰκείας ἑστίας
[3, 5]	ταῦτα πεπονθότων, οἱ λοιποὶ μαθηταί,	ἀπρὶξ	ἐχόμενοι τοῦ Ἰησοῦ, παρέμενον ἔτι
[3, 3]	Μοῦνοι Χαλδαῖοι σοφίην λάχον, ἠδ´	ἄρ´	Ἑβραῖοι, αὐτογένεθλον ἄνακτα σεβαζόμενοι θεὸν
[3, 7]	καὶ τῶν ἀοράτων, εἴ τινες	ἄρ´	εἶεν ἀμφὶ τὸν περὶ γῆν
[3, 6]	γέ που ἀπειρημένοις πράγμασιν ἐγχειρῶν,	ἆρ´	οὐκ ἂν εἴη δῆλος ἀνόσιος
[3, 7]	Ταῦτα καὶ νῦν ὁ Πορφύριος.	ἆρ´	οὖν ἀπατεὼν οὗτος; κἂν τὰ
[3, 2]	Χωρὴβ τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἐκκλησίας	Ἆρ´	οὖν οἱ μετὰ Μωσέα προφῆται,
[3, 5]	ἄλλοι τοῦ καθηγητοῦ κατ´ οὐδέν.	ἆρ´	οὖν οἵδε τὸ τέλος οὐ
[3, 3]	τὰ κυριώτατα τῶν δογμάτων κατεγίνετο.	Ἆρ´	οὖν οὐχὶ μόνῳ τῷ παμβασιλεῖ
[3, 6]	φαρμακέα δεινὸν καὶ ἀπατεῶνα καλεῖς.	ἆρ´	οὖν πρῶτος αὐτὸς καὶ μόνος
[3, 6]	κακίας μεταδιδῶ, ὁποίους ἄνδρας κατασκευάζει;	ἆρ´	οὐχὶ γόητας καὶ πλάνους καὶ
[3, 3]	πάντα βάρβαρον καὶ ἰδιώτην παιδεύσας,	ἆρ´	οὐχὶ σοφωτέρους ἀπείργασται τοὺς καθ´
[3, 7]	κἄπειτα ἐδημηγόρουν; καὶ τίς ἦν	ἄρα	αὐτοῖς τῆς δημηγορίας ὁ λόγος,
[3, 3]	τὸν συμπήξαντα βούλεσθαι; Εἰ δ´	ἄρα	βουληθείη εἶναι φύσεως τοιαύτης, ψυχὴν
[3, 2]	δὲ καὶ τῷ Δαβίδ, ὡς	ἄρα	Ἐκ τοῦ καρποῦ τῆς κοιλίας
[3, 7]	προφερεστάτου ἐστὶν ἐκείνη ψυχή· εὐσεβέστατον	ἄρα	ἔφη αὐτόν, καὶ τὴν ψυχὴν
[3, 2]	ἀποδείξεων παριστῶντες ὡς οὐκ ἀνθρωπείας	ἄρα	ἦν φύσεως ἡ περὶ αὐτὸν
[3, 3]	αὐτῶν σέβειν, σκέψασθαι δεῖ, μὴ	ἄρα	ἠπατήμεθα, τοῦτον παρ´ αὐτοῦ διδαχθέντες
[3, 6]	ὁ διδάσκων τῶν μαθητευομένων· φιλόσοφος	ἄρα	καὶ ἀληθῶς εὐσεβής, πολλοῦ δεῖ
[3, 7]	μὴ λέγῃ τις; τοῦτ´ ἦν	ἄρα	καὶ οὐδὲν ἄλλο τὸ ζητηθὲν
[3, 5]	ἔκβασιν τῆς τελευτῆς καθεωρακότες, ποίοις	ἄρα	λόγοις ἐχρήσαντο πρὸς ἀλλήλους εἰς
[3, 6]	καὶ ἄλλοτε πρότερον. Συνίστη δὲ	ἄρα	ὁ λόγος τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[3, 7]	ἂν ἀπορήσειεν εὐλόγως, τίς ἦν	ἄρα	ὁ τῆς τῶν μαθητῶν τοῦ
[3, 2]	Σημαίνει δὲ διὰ τούτων ὡς	ἄρα	ὁ Χριστὸς ἐκτὸς πάσης ὑπάρχων
[3, 6]	αὐτοῦ λόγων. Ἐπὶ τοσοῦτον δὲ	ἄρα	οἵ τε ἀρχῆθεν αὐτῷ προσεσχηκότες
[3, 6]	τὴν ἐξέτασιν πεποιημένων. Οὕτως δὲ	ἄρα	οὐδεὶς ἦν γόης, ὡς ἐλεύθερον
[3, 5]	μὴ παρόντος ἐδόκουν; τί δ´	ἄρα;	οὐκ ἦν σεμνότερον τοῦ πλάττεσθαι,
[3, 5]	καὶ τοῖς πᾶσιν, οἵτινες ποτ´	ἄρα	παρ´ Ἕλλησιν ἢ παρὰ βαρβάροις
[3, 5]	τῶν μὴ γεγονότων; καὶ ποίοις	ἄρα	πιθανὸν εἰπεῖν χρήσασθαι αὐτοὺς λόγοις
[3, 7]	παρόντες ἤκουον μόνοι. Πῶς οὖν	ἄρα	πιστὸς ἦν αὐτοῖς τοῦτο λέγων,
[3, 5]	οἱ τοῦ δηλουμένου μαθηταί, εἰ	ἄρα	πλάνος ἦν καὶ γόης, οὐκ
[3, 5]	ἐν νεκροῖς θεολογοῦντες, ἢ τί	ἄρα	ποθοῦντες τὰ ἴσα παθεῖν; καὶ
[3, 3]	τοιαῦτα. Φέρε δὲ σκεψώμεθα, μὴ	ἄρα	ποτὲ ὁ πλάνος αὐτῷ περὶ
[3, 3]	καθαρῶν ἐννοιῶν θρησκεύσομεν αὐτόν. Δεῖ	ἄρα	συναφθέντας καὶ ὁμοιωθέντας αὐτῷ τὴν
[3, 5]	τὴν ὁμολογίαν; ἢ μή ποτε	ἄρα	συνελθόντες συνωμοσίαν τε κατὰ τὸ
[3, 2]	καὶ δεῖξαι αὐτῷ φῶς» Ἐποίησεν	ἄρα	ταῦτα, καὶ καθαρίσας αὐτὸν ἔδειξεν
[3, 7]	εἰ λογίσαιο, τίς ποτε ὢν	ἄρα	τὴν φύσιν καὶ πηλίκος, ἄνδρας
[3, 3]	καὶ ἡμῶν σωτηρίαν. Ἐν ἀπαθείᾳ	ἄρα	τῆς ψυχῆς τοῦ δὲ θεοῦ
[3, 7]	γεγονότες παιδείας; ἀλλὰ τοῦτ´ ἦν	ἄρα	τὸ τῆς ἐνθέου βουλῆς καὶ
[3, 6]	ἥλω, οὐδ´ ὁ διδάσκαλος ἦν	ἄρα	τοιοῦτος. Ἵνα δὲ μὴ ἐξ
[3, 3]	τὸ τρίτον σκεψώμεθα, μή ποτ´	ἄρα	τοῦτ´ ἦν δι´ ὃ πλάνον
[3, 7]	μαθητῶν τοῦ Ἰησοῦ διδασκαλίας τρόπος;	ἆρα	γὰρ εἰς μέσην παρελθόντες πόλιν,
[3, 6]	τίνα φαῖεν πρὸς τὰ προωδευμένα;	ἆρα	γὰρ ἐπινοῆσαι δυνατόν, ἄνδρα διδάσκαλον
[3, 5]	γεγονότα τῇ αὐτῶν παραδιδόντες γραφῇ,	ἆρα	καὶ τὰ πάθη κατεψεύσαντο αὐτοῦ;
[3, 3]	ἀνάγουσιν, πᾶσαν ὁρατὴν φύσιν ὑπερκύψαντα;	ἆρα	οὖν μὴ οὗτος ἦν ὁ
[3, 5]	τῆς πλάνης καθ´ ἑαυτῶν ἐφελκόμενοι.	Ἆρά	σοι πιθανὰ ταῦτα ἢ καὶ
[3, 5]	χρυσίου καὶ ἀργυρίου καθαρεύειν, φήσας·	Ἀργύριον	καὶ χρυσίον οὐχ ὑπάρχει μοι,
[3, 5]	ὡμολόγει πάσης ὑπάρξεως χρυσίου καὶ	ἀργυρίου	καθαρεύειν, φήσας· Ἀργύριον καὶ χρυσίον
[3, 5]	ἔλεγεν· Μὴ κτήσησθε χρυσὸν μηδὲ	ἄργυρον	εἰς τὰς ζώνας, μὴ πήραν
[3, 6]	εἰρηκώς· Μὴ κτήσησθε χρυσὸν μηδ´	ἄργυρον	εἰς τὰς ζώνας ὑμῶν, μὴ
[3, 5]	ἀλλ´ ἀσπάσασθαι διδάσκαλον χρυσοῦ καὶ	ἀργύρου	τὴν κτῆσιν ἀπαγορεύοντα καὶ νομοθετοῦντα
[3, 6]	μὴ κατὰ γοητείαν ἐνθέῳ δὲ	ἀρετῇ	καὶ δυνάμει τὰ παράδοξα διεπράξατο.
[3, 7]	τῷ ὀνόματι αὐτοῦ δυνάμεως τὴν	ἀρετὴν	ἐμφαίνων, τοῖς αὐτοῦ μαθηταῖς ἔφησεν·
[3, 3]	μᾶλλον προτρέψαιτο σπεύδειν μὲν ἐπ´	ἀρετὴν	τῶν προσδοκωμένων ἕνεκα τοῖς εὐσεβέσιν
[3, 6]	καὶ ἀληθείας καὶ φιλανθρωπίας καὶ	ἀρετῆς	ἁπάσης καὶ θεοσεβείας εἰσηγητὴς τοῦ
[3, 7]	δυναμένοις τὰ τεκμήρια τῆς ἐνθέου	ἀρετῆς	αὐτοῦ διαδεικνύντες. Ἀλλὰ γὰρ τῶνδε
[3, 3]	σωφροσύνης τε καὶ τῆς ἄλλης	ἀρετῆς	διδάσκαλος τοῖς ἀπατωμένοις γεγονὼς αἴτιος,
[3, 7]	ἡ τῆς περὶ αὐτὸν ἐνθέου	ἀρετῆς	δύναμις. Παράδοξον ἴσως δόξειεν ἄν
[3, 4]	σωτῆρος ἡμῶν τὰ πολυύμνητα τῆς	ἀρετῆς	θαύματα, ταῦτα τῆς ἐν αὐτῷ
[3, 6]	κρίσιν, χλευάσει δὲ τοὺς περὶ	ἀρετῆς	καὶ τοὺς περὶ ψυχῆς ἀθανασίας
[3, 3]	εἰ ὠφέλιμα εἰ φιλόσοφα εἰ	ἀρετῆς	μεστά, τίσιν λόγοις εὐλόγως ἂν
[3, 5]	ἀνὴρ μὲν γὰρ λογισμοῦ καὶ	ἀρετῆς	μέτοχος ὑπὲρ ἀγαθοῦ κατορθώματος κἂν
[3, 5]	ἐκάλουν δίκαιον διὰ τὰ τῆς	ἀρετῆς	πλεονεκτήματα, ἐρωτηθεὶς πρὸς τῶν ἀρχιερέων
[3, 6]	ἦν αὐτῷ αἴτιος τῆς τοσαύτης	ἀρετῆς)	ὥρα τοιγαροῦν ὁμολογεῖν ξένην τινὰ
[3, 6]	ἄλλον ἢ γεωμέτρην ἐπιγράψονται καὶ	ἀριθμητικοὶ	τὸν ἀριθμητικόν; κατὰ τὰ αὐτὰ
[3, 6]	γεωμέτρην ἐπιγράψονται καὶ ἀριθμητικοὶ τὸν	ἀριθμητικόν;	κατὰ τὰ αὐτὰ δὲ καὶ
[3, 6]	Ἰησοῦ λόγων ζηλωταὶ μυρίοι τὸν	ἀριθμόν,	ἀλλ´ οὐχ εἷς οὐδὲ δύο,
[3, 4]	παίδων πλήθους, ἐκ πέντε τὸν	ἀριθμὸν	ἄρτων εἰς κόρον πληρώσας, ὡς
[3, 5]	ψεύσασθαι, δώδεκα μὲν ὄντας τὸν	ἀριθμὸν	τοὺς ἐκκρίτους, ἑβδομήκοντα δὲ τοὺς
[3, 3]	τὸ παλαιὸν βραχεῖς τινας καὶ	ἀριθμῷ	ληπτοὺς ὀρθὰς περὶ θεοῦ φέρειν
[3, 2]	τὰ δεξιὰ καὶ εἰς τὰ	ἀριστερὰ	ἐκπέτασον· καὶ τὸ σπέρμα σου
[3, 3]	συγγράμματι τῆς παρούσης ὑποθέσεως, ἐκείνοις	ἀρκεσθησόμεθα.	Ἐπεὶ δὲ πρὸς τοῖς ἐξητασμένοις
[3, 5]	σωτῆρος ἡμῶν διαγράφειν ἦθος πειρώμενον,	ἀρκούντων	καὶ τῶν εἰρημένων εἰς ἀπόδειξιν
[3, 2]	δεομένων τῶν κατὰ τὸν τόπον,	ἀρκούντως	ἐπὶ τοῦ παρόντος ταῦθ´ ἡμῖν
[3, 3]	ἀλλὰ καὶ ὄφεως καὶ ἐχίδνης	ἄρκτου	τε καὶ παρδάλεως καὶ συὸς
[3, 7]	μόνῃ φωνῇ; Πέρσας δὲ καὶ	Ἀρμενίους,	καὶ Χαλδαίους, καὶ Σκύθας, καὶ
[3, 5]	τὴν Περσῶν, τοὺς δὲ τὴν	Ἀρμενίων,	ἑτέρους δὲ τὸ Πάρθων ἔθνος,
[3, 1]	ἐν τῷ βραχίονι αὐτοῦ συνάξει	ἄρνας	καὶ ἐν γαστρὶ ἐχούσας παρακαλέσει
[3, 5]	κἂν ἄλλων λεγόντων, χρῆν δήπουθεν	ἀρνεῖσθαι	τοὺς οὐδὲν ἄλλο ἢ χαρίζεσθαι
[3, 5]	ἐξομόσαιτό τις τὴν προσηγορίαν καὶ	ἀρνηθείη	μὴ εἶναι τῶν Χριστοῦ μαθητῶν,
[3, 6]	μοχθηρίᾳ πράττων, καὶ θεὸν μὲν	ἀρνήσεται	καὶ θεοῦ πρόνοιαν καὶ θεοῦ
[3, 5]	ἢ διὰ τῆς περὶ αὐτὸν	ἀρνήσεως,	μὴ ἄλλως τῶν ὀψιγόνων ἐλέγξαι
[3, 5]	παρέλιπεν. τὰ δὲ κατὰ τὴν	ἄρνησιν	αὐτοῦ εἰς πάντας ἐκήρυξεν ἀνθρώπους,
[3, 2]	οὖν· Καὶ συμβοσκηθήσεται λύκος μετὰ	ἀρνός,	καὶ πάρδαλις συναναπαύσεται ἐρίφῳ, καὶ
[3, 7]	ἦν αὐτοῖς ὁ ἀγών, μὴ	ἀρνουμένοις	τὸν ἐπονείδιστον θάνατον τοῦ καταγγελλομένου;
[3, 1]	ὠσὶν ὑμῶν Καὶ δὴ ἐνθένδε	ἀρξάμενος	τῆς οἰκείας διδασκαλίας πτωχοῖς εὐηγγελίζετο,
[3, 0]	ἐπ´ αὐτὴν ἐμβάντα τὴν ὑπόθεσιν	ἄρξασθαι	τῶν ἐπηγγελμένων. τίνα δὲ ἦν
[3, 2]	ἕνεκα τρόπου, διεσάφησεν· ὧν ἐθνῶν	ἄρξειν	φησὶν τὸν ἀνιστάμενον ἐκ σπέρματος
[3, 1]	ἐναργεῖς ἀποδείξεις, ἐκ τίνος μὲν	ἄρξεται	τὸ εὐαγγέλιον, ὅτι δὴ ἐξ
[3, 4]	ποτὲ μὲν ἔφησεν παραλυτικῷ· Ἀναστὰς	ἆρον	τὸν κράββατόν σου, καὶ περιπάτει»
[3, 7]	συγκαταθέσθαι τοὺς ἀκούοντας ξενοφωνουμένους καὶ	ἄρτι	πρῶτον ἐπακούοντας καινῶν ῥημάτων ὑπ´
[3, 6]	τοιαύτας παραδόξους τεραστείας πεποιηκότα, ἃς	ἀρτίως	διεξήλθομεν, ἐκ τοῦ αὐτομάτου τοιοῦτον
[3, 2]	τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας,	ἄρτον	οὐκ ἔφαγεν, καὶ ὕδωρ οὐκ
[3, 2]	γραφή· Ἰδοὺ ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν	ἄρτους	ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ μετ´
[3, 2]	διαλογίζεσθε ἐν ἑαυτοῖς, ὀλιγόπιστοι, ὅτι	ἄρτους	οὐκ ἐλάβετε; Οὔπω νοεῖτε, οὐδὲ
[3, 2]	νοεῖτε, οὐδὲ μνημονεύετε τοὺς πέντε	ἄρτους	τῶν πεντακισχιλίων καὶ πόσους κοφίνους
[3, 4]	πλήθους, ἐκ πέντε τὸν ἀριθμὸν	ἄρτων	εἰς κόρον πληρώσας, ὡς καὶ
[3, 6]	ἐπιθυμίας ἀκολάστου, φήσαντα· Ἐρρέθη τοῖς	ἀρχαίοις,	οὐ μοιχεύσεις· ἐγὼ δὲ λέγω
[3, 5]	ἐν τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ τῆς Ἰουδαϊκῆς	Ἀρχαιολογίας	τὰ κατὰ τοὺς Πιλάτου χρόνους
[3, 7]	ὁποίᾳ δυνάμει περιγεγόνασιν τῶν ἐν	ἀρχαῖς	ἀκροωμένων οἱ τοῦ Ἰησοῦ μαθηταί,
[3, 2]	προρρήσει Καὶ ἔσται ὁ ἀνιστάμενος	ἄρχειν	ἐθνῶν, ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσι
[3, 2]	φήσας· Καὶ ἔσται ὁ ἀνιστάμενος	ἄρχειν	ἐθνῶν, ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν
[3, 1]	Χριστὸν ἐν πρώτοις αὐθέντην καὶ	ἀρχηγὸν	ἔσεσθαι τῆς εὐαγγελικῆς πραγματείας ἡ
[3, 6]	τοσοῦτον δὲ ἄρα οἵ τε	ἀρχῆθεν	αὐτῷ προσεσχηκότες μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ
[3, 7]	λοιπῶν τῶν ὑπὸ τὴν Ῥωμαίων	ἀρχὴν	ἁπάντων. τοῦτο δ´ ὅτι μὴ
[3, 2]	καταλυθήσεσθαι μὲν αὐτίκα τὴν Ἰουδαίων	ἀρχήν,	αὐτὸν δὲ οὐκ ἔτι Ἰουδαίων,
[3, 7]	ἄλλοτε ὑπὸ μίαν τὴν Ῥωμαίων	ἀρχὴν	γενέσθαι τὰ πλεῖστα τῆς οἰκουμένης
[3, 3]	ἐσμεν, οὐδ´ ἔστιν ὃ τὴν	ἀρχὴν	γῆ ἀνίησιν φυτὸν ἢ τρέφει
[3, 5]	ἰδιῶται παρῄεσαν ἐπὶ τὴν Ῥωμαίων	ἀρχήν,	ἢ ὡς ἀνθρωπεία φύσις τὸ
[3, 5]	τοὺς μὲν αὐτῶν τὴν Ῥωμαίων	ἀρχὴν	καὶ αὐτήν τε τὴν βασιλικωτάτην
[3, 2]	δὲ καὶ τὸ ἐπιορκεῖν τὴν	ἀρχὴν	μηδὲ ὀμνύναι νομοθετεῖ. Καὶ τί
[3, 3]	ἀναγκαῖον, μὴ θύοι τι τὴν	ἀρχὴν	μήτε ἀνάπτοι πῦρ μήτε τι
[3, 5]	Εἰ δὲ λέγοιεν μηδὲν τὴν	ἀρχὴν	πεποιηκέναι τὸν σωτῆρα ἡμῶν θαυμαστὸν
[3, 5]	τοιάδε ἐπαγγελλομένῳ τίς ἂν τὴν	ἀρχὴν	προσέσχεν τὸν νοῦν; εἴποις ἂν
[3, 2]	καὶ τελευτήν, καὶ ἀναβίωσιν, καὶ	ἀρχὴν	τὴν κατὰ πάντων ἐθνῶν, ἃ
[3, 5]	αἰῶνα κρατύνει; Ταῦτα μὲν οὖν,	ἀρχῆς	ἀτόπου κατὰ συγχώρησιν δοθείσης, γεγυμνάσθω.
[3, 5]	ἃ παρέδωκαν αὐτῷ οἱ ἀπ´	ἀρχῆς	αὐτόπται καὶ ὑπηρέται γενόμενοι τοῦ
[3, 2]	Καὶ αἱ ἔξοδοι αὐτοῦ ἀπ´	ἀρχῆς	ἐξ ἡμερῶν αἰῶνος Ὡμολόγηται δὲ
[3, 7]	πόλεις δεισιδαιμόνων φόβῳ τῆς μείζονος	ἀρχῆς	καταστείλαντος. Λόγισαι γὰρ ὡς, εἰ
[3, 7]	τὸ μείζονι φόβῳ τῆς ἀνωτάτω	ἀρχῆς	τοὺς ἐχθροὺς τοῦ οἰκείου λόγου
[3, 5]	παραχρῆμα τὴν δεξιάν, ὁ δ´	ἀρχιερεὺς	Καϊάφας, ὡς ἂν συντρέχων τοῖς
[3, 5]	ἀρετῆς πλεονεκτήματα, ἐρωτηθεὶς πρὸς τῶν	ἀρχιερέων	καὶ διδασκάλων τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους,
[3, 5]	αὐτὸν μία τῶν παιδισκῶν τοῦ	ἀρχιερέως,	καὶ ἰδοῦσα αὐτὸν θερμαινόμενον. Ἐμβλέψασα
[3, 4]	θυγατέρα πάλιν ἄλλος, Ἰουδαίων δὲ	ἀρχισυνάγωγος	ἦν, ἀλλ´ οὗτος ἤδη καὶ
[3, 6]	ἂν μάρτυρες· γεωμετρικοὶ δὲ τὸν	ἄρχοντα	τίνα ἄλλον ἢ γεωμέτρην ἐπιγράψονται
[3, 2]	καὶ κατὰ διαδοχὴν ἡγουμένους καὶ	ἄρχοντας	ἐκ τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους μέχρι
[3, 2]	ἐκλείψειν ἐκ τοῦ ἔθνους αὐτῶν	ἄρχοντας	καὶ ἡγουμένους ἢ παρεῖναι τὸν
[3, 2]	βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ οἱ	ἄρχοντες	συνήχθησαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ κατὰ
[3, 7]	ἀέρα ζοφώδη πονηροὶ δαίμονες καὶ	ἄρχοντες	τούτων· οὓς καὶ αὐτοὺς οἱ
[3, 5]	αὐτοῦ Πέτρος βασάνων ἐκτὸς καὶ	ἀρχοντικῆς	ἀπειλῆς τρίτον αὐτὸν ἐξωμόσατο. ταῦτα
[3, 2]	ἄλλος πώποτε τῶν ἐκ περιτομῆς	ἀρχόντων	καὶ βασιλέων κύριος ἐθνῶν πολλῶν
[3, 5]	τοὺς θυμοὺς εἴωθεν ἐκκαίειν τῶν	ἀρχόντων.	Κἂν μηδὲν γὰρ φαῦλον ᾖ
[3, 3]	πονηρῶν καὶ τῶν ἐν τούτοις	ἀρχόντων,	οὓς παντὶ σθένει φεύγειν πεπαιδεύμεθα,
[3, 2]	διαλιπόντων δὲ τῶν παρ´ αὐτοῖς	ἀρχόντων	παρέσεσθαι τὸν προφητευόμενον. Ἰούδαν δὲ
[3, 2]	παραχρῆμα ὁ ἐκ προγόνων διαδοχῆς	ἄρχων	αὐτῶν καὶ ὁ κατὰ νόμους
[3, 2]	περὶ τούτου θεσπίζει· Οὐκ ἐκλείψει	ἄρχων	ἐξ Ἰούδα, καὶ ἡγούμενος ἐκ
[3, 2]	αὐτὸν λαλεῖν αὐτῷ. Καὶ εἶδεν	Ἀρὼν	καὶ πάντες οἱ πρεσβύτεροι τῶν
[3, 6]	καὶ τοιαύτας παραδόξους τεραστείας πεποιηκότα,	ἃς	ἀρτίως διεξήλθομεν, ἐκ τοῦ αὐτομάτου
[3, 0]	εἰς ἀνθρώπους ἐπιφανείας αὐτοῦ προρρήσεις,	ἃς	αὐτῷ μόνῳ ἐφαρμόζειν ἐξ ἐναργῶν
[3, 3]	διά τινας σωτηρίους οἰκονομίας ἀπεστάλθαι·	ἃς	δὴ γνωρίζειν καὶ τιμᾶν κατὰ
[3, 3]	θεοεχθρίας ἕνεκεν ἀποτρεπτέας εἶναι, καθ´	ἃς	ἐν τῇ Προπαρασκευῇ πεποιήμεθα διὰ
[3, 5]	τῶν πλημμεληθέντων αὐτοῖς τὰς κατηγορίας,	ἃς	οὐκ ἄν τις ἔγνω τῶν
[3, 5]	ἐκείνοις ἐναντία, παρανομεῖν δηλαδὴ καὶ	ἀσεβεῖν	καὶ ἀδικεῖν καὶ πλεονεκτεῖν καὶ
[3, 3]	κακίας διὰ τὰς ἐπηρτημένας τοῖς	ἀσεβέσι	τιμωρίας; Ἐν τοῖς δογματικοῖς τῶν
[3, 3]	τε καὶ τιμωρίας ἀπαραιτήτους τοῖς	ἀσεβέσιν	ὑπογράφων τοῖς τε εὐσεβέσιν ἐπαγγελίας
[3, 6]	καὶ ἄθεος καὶ ἄδικος καὶ	ἀσεβής;	τοιοῦτος δὲ ὢν πόθεν ἢ
[3, 4]	ἄλλοτε πάλιν νοσηλευομένοις καὶ παντοίοις	ἀσθενειῶν	εἴδεσι καταπονουμένοις τὴν ἴασιν ἀφθόνως
[3, 7]	πνεῦμα ἅγιον» τοτὲ δὲ εἰπὼν	Ἀσθενοῦντας	θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, δαίμονας ἐκβάλλετε·
[3, 7]	καὶ Λιβύης, Εὐρώπης τε καὶ	Ἀσίας,	ἔν τε κώμαις τε καὶ
[3, 6]	ἀνατεθείκασιν, ἁγνείαν παντελῆ καὶ παρθενίαν	ἀσκήσασαι.	Ἕνα μὲν οὖν μηλόβοτον καταλιπόντα
[3, 5]	δὲ τὸ ἐξ ἀνθρώπων γενέσθαι	ἀσμένως	αὐτοὶ θνῄσκειν μᾶλλον ᾑροῦντο ἢ
[3, 3]	συνουσίας ἀνείργων, διδάσκων δὲ μόνην	ἀσπάζεσθαι	τὴν περὶ τὰ θεῖα λόγια
[3, 6]	ὅλων θεοῦ, τὴν ἀνωτάτω σοφίαν	ἀσπασάμεναι,	οὐρανίου τε σοφίας ἔρωτι ληφθεῖσαι,
[3, 0]	ἀποδοθείσης δι´ ὧν τὰ Ἰουδαίων	ἀσπασάμενοι	λόγια τὸν κατ´ αὐτοὺς βίον
[3, 5]	ἀνδρῶν εὐσεβῆ καὶ σεμνὸν βίον	ἀσπασαμένων	καὶ πάντων μὲν τῶν οἰκείων
[3, 5]	ἐκ τοῦ μὴ φεύγειν ἀλλ´	ἀσπάσασθαι	διδάσκαλον χρυσοῦ καὶ ἀργύρου τὴν
[3, 3]	καὶ σελήνην καὶ τοὺς λοιποὺς	ἀστέρας,	εἰ καὶ μὴ λυθήσεσθαί φησιν
[3, 3]	καὶ ἥλιος καὶ σελήνη καὶ	ἄστρα	ἔργα θεοῦ τυγχάνει, καὶ ὅτι
[3, 3]	καὶ ἥλιον καὶ σελήνην καὶ	ἄστρα	καὶ τὸν σύμπαντα κόσμον πρὸς
[3, 2]	βοηθέντων ἐν ἀνθρώποις πολὺ κρείττων	ἀσυγκρίτῳ	ὑπεροχῇ καὶ διαφέρων ἀναφανῇ, τὸ
[3, 6]	ποῖος δὲ καὶ αἱρήσεται τὰ	ἀσύνακτα	συνάγειν; γόης μὲν γάρ τις
[3, 5]	καὶ ἐν ἀτόπῳ συγχωρήσει τὸ	ἀσύστατον	τοῦ δι´ ἐναντίας λόγου φανῇ.
[3, 3]	μετὰ τὸν ἀνωτάτω θεὸν δυνάμεις,	ἀσωμάτους	τὴν φύσιν καὶ νοεράς, λογικάς
[3, 5]	τὸν ἐξ ἀκανθῶν στέφανον ἐπ´	ἀτιμίᾳ	περιτιθέμενον αὐτῷ, φοινικοῦν τε χιτῶνα
[3, 7]	τούτοις ἐναντίως ὕβρεις αὐτὸν καὶ	ἀτιμίας	ὑπομεῖναι καὶ τέλος τὴν αἰσχίστην
[3, 5]	δὲ δέοι καὶ δεσμωτηρίων πειρᾶσθαι	ἀτιμιῶν	τε καὶ ὕβρεων ὑπὲρ οὐδενὸς
[3, 2]	καὶ ἦν τὸ εἶδος αὐτοῦ	ἄτιμον,	ἐκλεῖπον παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν
[3, 5]	μέχρι θανάτου· τί γὰρ καὶ	ἄτοπον	ὑπὲρ τοῦ μηδενὸς ἀποθνῄσκειν; τί
[3, 5]	κρατύνει; Ταῦτα μὲν οὖν, ἀρχῆς	ἀτόπου	κατὰ συγχώρησιν δοθείσης, γεγυμνάσθω. τὸ
[3, 5]	καὶ ἐκ περιουσίας καὶ ἐν	ἀτόπῳ	συγχωρήσει τὸ ἀσύστατον τοῦ δι´
[3, 5]	ἡμῖν συνεχωρεῖτο, ὅπερ ἦν παντὸς	ἀτοπώτατον·	ὅμοιον ὡς εἰ καὶ Μωσέως
[3, 6]	τὰς φυσικὰς τοῦ σώματος ἡδονάς,	ἄτρωτον	δὲ καὶ τὴν διάνοιαν παντὸς
[3, 3]	πεποιήμεθα διὰ πλείστων ἀποδείξεις. Τοιαῦτα	ἄττα	τυγχάνει καὶ ἐν τοῖς δογματικοῖς
[3, 5]	μαθήματός τινος ἐπαγγέλλεται, οἵ τ´	αὖ	μαθηταὶ μαθημάτων ὀριγνώμενοι σφᾶς αὐτοὺς
[3, 5]	οἷα λαγνιστάτοις καὶ καταφερεστάτοις, καὶ	αὖ	πάλιν μὴ κλέπτειν, οἷα δουλοπρεπεστάτοις,
[3, 5]	δὲ τὸ Πάρθων ἔθνος, καὶ	αὖ	πάλιν τὸ Σκυθῶν, τινὰς δὲ
[3, 7]	ἀνθρώπους αὔξειν βούλεται. Πάλιν τε	αὖ	ὡς μὴ νομισθείη κατὰ συγχώρησιν
[3, 2]	κατὰ νόμους τοὺς οἰκείους ἡγούμενος,	Αὐγούστου	τότε πρώτου Ῥωμαίων μοναρχήσαντος, Ἡρώδου
[3, 5]	ἄν ποθ´ ὑπὲρ τοῦ μηδενὸς	αὐθαίρετον	ὑπομεῖναι τελευτήν, ἢ ὡς οἱ
[3, 1]	μὲν οὖν Χριστὸν ἐν πρώτοις	αὐθέντην	καὶ ἀρχηγὸν ἔσεσθαι τῆς εὐαγγελικῆς
[3, 6]	καὶ τοιούτων νόμων καὶ λόγων	αὐθέντης,	οἵων ἡ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[3, 4]	τῇ προσηκούσῃ παραδοθέντος ταφῇ, τριταῖος	αὖθις	ἀπελάμβανε τοῦτο, ὁ πρὶν ἀναχωρήσας
[3, 7]	τοῦ φρονήματος ἐπιδειξάμενοι, τὴν οἰκείαν	αὖθις	ἀπελάμβανον ἐλευθερίαν, εἰς μεῖζον ὁσημέραι
[3, 5]	ἐπὶ τῇ διδασκαλίᾳ, ὅτε ἀποκριθεὶς	αὖθις	αὐτοῖς ὁ Πέτρος εἶπεν· Πειθαρχεῖν
[3, 2]	ἕως περάτων τῆς οἰκουμένης καὶ	αὖθις·	Πάντα τὰ ἔθνη δουλεύσουσιν αὐτῷ
[3, 2]	τῆς σκηνῆς σου καὶ τῶν	αὐλαιῶν	σου, πῆξον, μὴ φείσῃ· πλάτυνον
[3, 5]	ὄντος τοῦ Πέτρου ἐν τῇ	αὐλῇ	ἔρχεται πρὸς αὐτὸν μία τῶν
[3, 3]	γὰρ ἔνυλον, ὃ μὴ τῷ	ἀΰλῳ	εὐθύς ἐστιν ἀκάθαρτον· διὸ οὐδὲ
[3, 7]	ὁσημέραι καὶ εἰς πάντας ἀνθρώπους	αὔξειν	βούλεται. Πάλιν τε αὖ ὡς
[3, 5]	νομοθετοῦντα μηδὲ μέχρι δευτέρου χιτῶνος	αὔξειν	τὴν ὕπαρξιν· ὅπερ τάχα τις
[3, 6]	σωτῆρος ἡμῶν τὸ ἐμβριθὲς καὶ	αὐστηρὸν	τοῦ τρόπου· σωφροσύνης δὲ αὐτοῦ
[3, 6]	ἀριθμητικοὶ τὸν ἀριθμητικόν; κατὰ τὰ	αὐτὰ	δὲ καὶ γόητος ἀνδρὸς μέγιστοι
[3, 5]	παρασιωπᾶσθαι ἠξίου· διὸ καὶ Μάρκος	αὐτὰ	παρέλιπεν. τὰ δὲ κατὰ τὴν
[3, 5]	τινὰς δὲ ἤδη καὶ ἐπ´	αὐτὰ	τῆς οἰκουμένης ἐλθεῖν τὰ ἄκρα,
[3, 5]	ἂν ἱστορίας, ἀθετῶν τὴν ἐν	αὐταῖς	ἀλήθειαν, καὶ εἰς τοὐναντίον τὰ
[3, 5]	παράδοξα, φαύλης ἐκτὸς ὑπονοίας καθεστάναι;	Αὐτάρκης	μὲν οὖν καὶ ἡ τῶνδε
[3, 0]	προλεγομένων εἰς τὴν εὐαγγελικὴν ἀπόδειξιν	αὐτάρκως	μοι γεγυμνασμένων, ἀποδεδειγμένου τε τοῦ
[3, 6]	δὲ πᾶσαν ἐπιμέλειαν πεποιηκυῖαι ὅλας	αὐτὰς	αὐτῷ σώματι καὶ ψυχῇ τῷ
[3, 4]	κυκλοῦντα αὐτὸν καὶ μηδαμῶς ἐπιτρέποντα	αὐτῇ	γονυπετῆσαι προσελθούσῃ τοῦ τε πάθους
[3, 5]	ἀνθρώπους, ἐπεὶ καὶ ἔκλαυσεν ἐπ´	αὐτῇ	πικρῶς. Εὕροις δ´ οὖν τὸν
[3, 7]	καὶ σχήματι μᾶλλον δ´ ἐν	αὐτῇ	σαρκὶ καὶ σώματι κατοικῆσαι, καὶ
[3, 6]	δ´ οὐκ οἶδεν, ὅπως σὺν	αὐτῇ	τῇ τοῦ Ἰησοῦ προσηγορίᾳ καὶ
[3, 2]	Ἰουδαίας (ὅτι μηδὲν τῆς λοιπῆς	αὕτη	διενήνοχεν) ἀλλὰ τὴν κατ´ οὐρανὸν
[3, 1]	εἶπεν· σήμερον πεπλήρωται ἡ γραφὴ	αὕτη	ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν Καὶ
[3, 3]	δὲ θεοῦ θεωρίᾳ ἡ θυσία	αὕτη	τελεῖται. Ἐκ τῆς Ἀπολλωνίου τοῦ
[3, 3]	θυσίαν ἱερὰν προσαγαγεῖν θεῷ, τὴν	αὐτὴν	δὲ καὶ ὕμνον οὖσαν καὶ
[3, 0]	μεταποιούμεθα· καλεῖ δὴ καιρὸς ἐπ´	αὐτὴν	ἐμβάντα τὴν ὑπόθεσιν ἄρξασθαι τῶν
[3, 6]	τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν ἤδη ἐμοίχευσεν	αὐτὴν	ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ» Καί
[3, 6]	ἐμβλέπων γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι	αὐτὴν	ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ
[3, 5]	ταυτηνὶ ζωὴν καὶ τὰς κατ´	αὐτὴν	ἡδυπαθείας μεταδιώκων, οὐκ ἄν ποτε
[3, 2]	Ἐπειδὴ γὰρ τὰ πάντα δι´	αὐτὴν	ὁ Χριστὸς ὑπέμεινεν, εἰκότως μετὰ
[3, 5]	αὐτῶν τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν καὶ	αὐτήν	τε τὴν βασιλικωτάτην πόλιν νείμασθαι,
[3, 2]	λέγων, ὁ θεὸς δέομαι ἴασαι	αὐτήν	Ὡσαύτως δὲ καὶ μείζονι δυνάμει
[3, 5]	φθόνου καὶ βασκανίας, ἐχθροὶ δὲ	αὐτῆς	ἀληθείας ἁλισκόμενοι, οἵ γε τοὺς
[3, 7]	οὐδ´ ἀναποδείκτοις ἐμαρτύρουν λόγοις, δι´	αὐτῆς	δ´ ἐνεργείας ἔπειθον, ζῶντος ἔργα
[3, 5]	πολλοῦ προτιμᾶν, κάτωθεν ἐκ βάθους	αὐτῆς	διανοίας ὥσπερ ἀπὸ ῥιζῶν τὰ
[3, 5]	προαλὲς τῆς κακίας καὶ αὐτοδίδακτον	αὐτῆς·	ἐπὶ μέγα δὲ πλαστοῖς ῥήμασιν
[3, 2]	καὶ τὸν Πέτρον βαίνειν ἐπ´	αὐτῆς	ἐποίησε. Γέγραπται δ´ οὖν· Τετάρτῃ
[3, 5]	καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν	αὐτῆς,	καὶ δώσω σοι τὰς κλεῖς
[3, 7]	μάλιστα διαπρεπεστάταις πόλεσιν ἱδρυθεῖσαι, ἐπ´	αὐτῆς	λέγω τῆς Ῥωμαίων βασιλευούσης, ἐπί
[3, 7]	Ὡς καὶ ἀπὸ τῆς ἐνεργείας	αὐτῆς	συνορᾶται τοῖς φιλαληθέσιν ἡ τῆς
[3, 1]	παρίστησιν, μετὰ δὲ αὐτὸν τῆς	αὐτῆς	ὑποθέσεως ὑπηρέτας ἔσεσθαι τοὺς αὐτοῦ
[3, 7]	τὸ ἀπ´ αἰῶνος καὶ ἀπ´	αὐτῆς	ὡς εἰπεῖν τῆς πρώτης ἀνθρωπείας.
[3, 4]	σῶμα, ἀνωρθοῦτο μὲν ἀπὸ γῆς	αὐτίκα,	κἄπειτα ἐπὶ τοῦ ἰκρίου φωνήσας
[3, 0]	ἐφαρμόζειν ἐξ ἐναργῶν τῶν ἀποτελεσμάτων	αὐτίκα	μάλα παραστήσομεν, πρῶτον ἀναγκαίως ἐκεῖνο
[3, 5]	σύμβολον ἐνδείξασθαι τῆς προδοσίας, ἀπελιθώθη	αὐτίκα,	ὁ δὲ ῥαπίσαι αὐτὸν τολμήσας
[3, 6]	ὑμῖν» ἔργον ἐπῆγε τῷ λόγῳ,	αὐτίκα	τε ἐμαθητεύετο ἐν ὀλίγῳ πᾶν
[3, 2]	τούτου δὲ ἐπιστάντος καταλυθήσεσθαι μὲν	αὐτίκα	τὴν Ἰουδαίων ἀρχήν, αὐτὸν δὲ
[3, 7]	δυνάμεως ἡ τοῦ λόγου σύστασις.	Αὐτίκα	τίς οὐκ ἂν θαυμάσειεν τὰ
[3, 7]	καὶ οὐδὲν ἄλλο τὸ ζητηθὲν	αὐτὸ	ἐκεῖνο, ὁποίᾳ δυνάμει περιγεγόνασιν τῶν
[3, 2]	οἱ ἄρχοντες συνήχθησαν ἐπὶ τὸ	αὐτὸ	κατὰ τοῦ κυρίου καὶ κατὰ
[3, 4]	βίαιον ὑπέμεινε τελευτήν, ἀλλ´ ὡς	αὐτὸ	μόνον ἑκὼν παρεδίδου τοῖς ἐπιβουλεύουσι
[3, 6]	καὶ παντὸς ἐκτὸς κινδύνου τὸν	αὐτὸ	μόνον τὸ θῦσαι πρὸς αὐτῶν
[3, 2]	δὴ κύριον αὐτόν, καὶ οὐκ	αὐτὸ	μόνον τοῖς χείλεσι διαθέσει δὲ
[3, 5]	συνελθόντες συνωμοσίαν τε κατὰ τὸ	αὐτὸ	πεποιημένοι συνθήκας ἔθεντο πρὸς ἀλλήλους
[3, 5]	ἐστιν ἢ τἀναντία κατὰ τὸ	αὐτὸ	περὶ τῶν αὐτῶν λέγειν. τίς
[3, 1]	μὴ ἀνθρωπείᾳ· ὃ δὴ καὶ	αὐτὸ	συνέστη διὰ τοῦ Κύριος δώσει
[3, 5]	σχήματι περιβληθέντα, καὶ τέλος αὐτὸν	αὐτὸ	τὸ τοῦ σταυροῦ τρόπαιον ἐπικομίζοντα,
[3, 4]	ἢ πυρί, οὐδὲ μὴν κατ´	αὐτὸ	τοῦ σταυροῦ τὸ τρόπαιον ὁμοίως
[3, 3]	σοφίην λάχον, ἠδ´ ἄρ´ Ἑβραῖοι,	αὐτογένεθλον	ἄνακτα σεβαζόμενοι θεὸν ἁγνῶς. Χαλδαίους
[3, 5]	τὸ προαλὲς τῆς κακίας καὶ	αὐτοδίδακτον	αὐτῆς· ἐπὶ μέγα δὲ πλαστοῖς
[3, 6]	φύσιν. Οὐδεὶς γοῦν τῶν πώποτε	αὐτοδίδακτος	ἡμῖν γραμματικῆς παρῆλθεν διδάσκαλος, οὐδέ
[3, 6]	βίβλων καὶ λόγων καὶ διδασκάλων	αὐτοδίδακτος	καὶ αὐτομαθὴς τοιούτων πραγμάτων εὑρετὴς
[3, 3]	ποιοῖτο τοῦ θείου, τυγχάνοι τε	αὐτόθεν	ἵλεώ τε καὶ εὐμενοῦς αὐτοῦ
[3, 5]	τῶν τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν θεασώμεθα.	Αὐτόθεν	μὲν οὖν ἄν τις εὖ
[3, 5]	οἱ πρῶτοι κατὰ διαδοχὴν προστάντες	αὐτόθι	ἐπίσκοποι Ἰουδαῖοι γεγονέναι, ὧν καὶ
[3, 2]	σπήλαιον δείκνυσθαι πρὸς τῶν ἐπιχωρίων	αὐτόθι	τοῖς ἐπὶ θέαν ἀπὸ τῆς
[3, 5]	καὶ τετάρακτο τὴν ψυχήν, ὅτι	αὐτοὶ	αὐτὸν ἀπολιπόντες ᾤχοντο, ἢ ὅτι
[3, 5]	δὲ μὴ πείθοιτό τις, ἀλλ´	αὐτοί	γε ὑπὲρ ὧν συντεθείμεθα τἀπίχειρα
[3, 5]	φασὶν αὐτὸν οἱ ἄνθρωποι, καὶ	αὐτοὶ	δὲ οἱ αὐτοῦ μαθηταὶ τίνα
[3, 5]	τὸ ἐξ ἀνθρώπων γενέσθαι ἀσμένως	αὐτοὶ	θνῄσκειν μᾶλλον ᾑροῦντο ἢ τῆς
[3, 5]	ἐπιγραφόντων, ὡς ἂν θαυμάζοιντο καὶ	αὐτοὶ	καὶ μακαρίζοιντο, οἷα μαθηταὶ τοιοῦδε
[3, 2]	μακάριοι« φησίν, οἱ πραεῖς, ὅτι	αὐτοὶ	κληρονομήσουσι τὴν γῆν« πολὺ κρείττονα
[3, 4]	θεότητος τὰ τεκμήρια· ταῦτα καὶ	αὐτοὶ	λογισμῷ σώφρονι τεθαυμάκαμεν, βεβασανισμένῃ τε
[3, 5]	δὲ κόσμος χαρήσεται» πῶς οὐκ	αὐτοὶ	μὲν δῆλοι τὸν τρόπον, ὅτι
[3, 6]	ὅμοιά που τῷ διδασκάλῳ καὶ	αὐτοὶ	μετιόντες. Ἀλλ´ οὐδείς πω τοσούτων
[3, 5]	τούτῳ πρόςσχες. Εἰ δὴ καὶ	αὐτοὶ	πλάνοι καὶ ἀπατεῶνες ἐτύγχανον, προσθὲς
[3, 7]	σύμφωνα μαρτυρεῖ· ἔνθα ἱστοροῦνται καὶ	αὐτοὶ	τῇ τῶν παραδόξων ἐνεργείᾳ δι´
[3, 6]	καὶ ἐνδεέσιν μεταδεδώκασιν, ὧν καὶ	αὐτοὶ	τυγχάνομεν μάρτυρες συγγενόμενοι τοιούτοις, καὶ
[3, 5]	δι´ εὐχῆς δὲ τιθέμενοι καὶ	αὐτοὶ	τῶν ἴσων τοῖς προειρημένοις τῆς
[3, 5]	ἀγνοοῦντες αὐτὸν τοιοῦτον, ἀλλὰ καὶ	αὐτοὶ	χείρονι μοχθηρίας τρόπῳ τὰς ψυχὰς
[3, 5]	δὴ οὖν τὰ μὲν δόξαντα	αὐτοῖς	ἀγαθὴν φέρειν φήμην παραιτούμενοι, τὰς
[3, 5]	διδασκάλου θάνατον ὥσπερ τι φόβητρον	αὐτοῖς	ἀντιτάττοντες, καὶ τὴν ἀπ´ αἰῶνος
[3, 4]	ἀπολειψόμεθα σπουδῆς. Ἄλλως δὲ πῶς	αὐτοῖς	ἀπαντήσομεν; ~Ὅτι μὴ πλασάμενοι οἱ
[3, 2]	ἀποφαίνεται, διαλιπόντων δὲ τῶν παρ´	αὐτοῖς	ἀρχόντων παρέσεσθαι τὸν προφητευόμενον. Ἰούδαν
[3, 7]	τοῦ σωτηρίου λόγου καὶ ἐν	αὐτοῖς	γε μέσοις τοῖς ἐχθροῖς κατακρατοῦντος,
[3, 0]	συστάντος, ὡς αἱ προφητικαὶ παρ´	αὐτοῖς	γραφαί, προλαβοῦσαι τὸ μέλλον, τῆς
[3, 2]	ἀγωγήν τινα θεοσεβοῦς βίου τοῖς	αὐτοῖς	διαταξάμενος νομοθέτης αὐτοῖς εὐσεβοῦς πολιτείας
[3, 5]	αὐτὸν συνόντα ἔτι καὶ σὺν	αὐτοῖς	διατρίβοντα καὶ δι´ ἀπάτης αὐτούς,
[3, 7]	λοιπὸν αὐτοὺς ἀκολούθους ἐκτήσατο, ἐμπνεύσας	αὐτοῖς	δυνάμεως θείας, μένους τε καὶ
[3, 2]	θεοῦ τὸν τρόπον· Προφήτην ἀναστήσω	αὐτοῖς	ἐκ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν ὥσπερ
[3, 5]	αὐτῷ φιλοσόφου βίου, ὃν ὑπογράφων	αὐτοῖς	ἔλεγεν· Μὴ κτήσησθε χρυσὸν μηδὲ
[3, 6]	νόμοι τῶν ἐξ αἰῶνος παρ´	αὐτοῖς	Ἕλλησιν ἐθῶν ἀνατρεπτικοί, καινῆς δὲ
[3, 7]	τοῦ αἰῶνος» Ἀλλὰ καὶ πνεύματος	αὐτοῖς	ἐμπνεῦσαι λέγεται θείου, ἀλλὰ καὶ
[3, 5]	διὰ τὸ ὄνομα αὐτοῦ συμβήσεσθαι	αὐτοῖς,	ἐν οἷς προλέγων ἐμαρτύρατο, ὅτι
[3, 1]	δὲ δύναμις ἦν ἡ συνεργοῦσα	αὐτοῖς	ἐν τῷ εὐαγγελικῷ κηρύγματι, ἄλλος
[3, 7]	λέγεται θείου, ἀλλὰ καὶ δύναμιν	αὐτοῖς	ἔνθεον καὶ παραδοξοποιὸν πεποιηκέναι, τοτὲ
[3, 7]	ἐθνῶν, καὶ μηδεμιᾶς οὔσης ἐν	αὐτοῖς	ἐπιμιξίας διὰ τὰς πολλὰς ἐθναρχίας·
[3, 6]	τυγχάνομεν μάρτυρες συγγενόμενοι τοιούτοις, καὶ	αὐτοῖς	ἔργοις ἀλλ´ οὐ λόγοις μόνοις
[3, 5]	σκεψώμεθα εἰ πιθανὸς ὁ λόγος	αὐτοῖς	ἔσται, μὴ τὴν αἰτίαν ἔχουσιν
[3, 2]	βίου τοῖς αὐτοῖς διαταξάμενος νομοθέτης	αὐτοῖς	εὐσεβοῦς πολιτείας πρῶτος καὶ μόνος
[3, 7]	διδασκαλίας αὐτοῦ) οὐδ´ οὕτως ἦν	αὐτοῖς	εὐχερὴς ὁ λόγος πρὸς τὸ
[3, 5]	μετὰ τὸν θάνατον ἀναβίωσιν πρώτοις	αὐτοῖς	ἑωραμένην. ταῦτα γὰρ μὴ γενόμενα
[3, 1]	δηλωθέντος μάρτυς ἂν εἴη ῥήμασιν	αὐτοῖς	Ἡσαΐας, ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ
[3, 6]	ἦν. Καὶ Κράτης εἷς παρ´	αὐτοῖς	θαυμάζεται, ὅτι δὴ τὴν οὐσίαν
[3, 7]	βουλῆς καὶ τῆς ἐνεργούσης ἐν	αὐτοῖς	θείας δυνάμεως παραστατικόν. Ἀνακαλέσας γοῦν
[3, 5]	αὐτῷ γράφει, ἀλλ´ ὅτι ἐπετίμησεν	αὐτοῖς,	ἵνα μηδενὶ λέγωσιν περὶ αὐτοῦ»
[3, 5]	εἶ ὁ Χριστός. Καὶ ἐπετίμησεν	αὐτοῖς,	ἵνα μηδενὶ λέγωσιν περὶ αὐτοῦ»
[3, 2]	τῷ στόματι αὐτοῦ, καὶ λαλήσει	αὐτοῖς	καθ´ ὅ τι ἂν ἐντείλωμαι
[3, 2]	τῷ στόματι αὐτοῦ, καὶ λαλήσει	αὐτοῖς	καθὰ ἂν ἐντείλωμαι αὐτῷ. Καὶ
[3, 7]	αὐτοὺς τοῖς παρηγγελμένοις. Φησὶν γοῦν	αὐτοῖς·	Καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ´ ὑμῶν
[3, 4]	προειρημένα, ἀλλ´ ἤτοι παντελῶς ἀπιστοῦσιν	αὐτοῖς	καὶ μηδὲν καθόλου γεγονέναι τοιοῦτον
[3, 2]	τιμωρίαις ἀπαγορεύσας εἰδωλολατρεῖν· πρῶτος δὲ	αὐτοῖς	καὶ τὴν περὶ μοναρχίας θεολογίαν
[3, 5]	τῶν χρειῶν ἕνεκα. Παρῄνει δ´	αὐτοῖς	καὶ τῶν Ἰουδαίοις ὑπὸ Μωσέως
[3, 6]	διαθέσεις, ὡς μηδὲν ὕπουλον ἐν	αὐτοῖς	λανθάνειν, ἐνσεμνύνεσθαι δὲ καὶ παρρησιάζεσθαι
[3, 6]	Αἰγυπτίων καὶ τῶν πάλαι παρ´	αὐτοῖς	λεγομένων τὰ ἀπόρρητα, παρ´ ὧν
[3, 7]	δυνάμει καὶ συνεργίᾳ τοῦ φήσαντος	αὐτοῖς·	Μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη ἐν
[3, 6]	ἀνεχώρησαν τῆς μαθητείας εἰκότως, εἰ	αὐτοῖς	μὲν τοιαῦτα σεμνῶς νομοθετοῦντα ἑώρων,
[3, 7]	ἀκουόντων, ἐπεὶ μηδὲ μικρὸς ἦν	αὐτοῖς	ὁ ἀγών, μὴ ἀρνουμένοις τὸν
[3, 7]	Ἰησοῦ μαθητῶν, μιᾶς προσθήκῃ λέξεως	αὐτοῖς	ὁ διδάσκαλος λύσιν τῶν ἀπορηθέντων
[3, 5]	τῇ διδασκαλίᾳ, ὅτε ἀποκριθεὶς αὖθις	αὐτοῖς	ὁ Πέτρος εἶπεν· Πειθαρχεῖν δεῖ
[3, 5]	περὶ τῶν αὐτῶν ἐν πᾶσιν	αὐτοῖς	ὁμόφωνος μαρτυρία, ἡ μέχρι θανάτου
[3, 6]	τοῖς ἔθνεσι κατέστη αἴτιος, οἵας	αὐτοῖς	ὁρῶμεν ὀφθαλμοῖς καὶ ἀκοαῖς εἰς
[3, 6]	κἀκεῖσε περιφέροντες Ἑλλήνων παῖδες· Δημόκριτος	αὐτοῖς	οὗτος ἦν. Καὶ Κράτης εἷς
[3, 2]	τῶν ἱερῶν λογίων τοῖς πιστεύουσιν	αὐτοῖς	παρατέθειται· τοῖς δ´ ἀπειθοῦσι ταῖς
[3, 7]	αἰῶνος καταγνῶναι πάντων, μόνοις δὲ	αὐτοῖς	πείθεσθαι καὶ τοῖς ὑπὸ τοῦ
[3, 5]	εἴπερ ψεύσματα ἦν κατὰ συνθήκην	αὐτοῖς	πεπλασμένα, θαυμάζειν ἄξιον ὅπως τοσοῦτο
[3, 5]	ἀντίστροφα ταῖς ἐξ αἰῶνος παρ´	αὐτοῖς	περὶ τῶν πατρῴων θεῶν δόξαις.
[3, 6]	αἵματος τὰ περὶ αὐτοῦ μαρτυρηθέντα	αὐτοῖς	πιστωσάμενοι; Ἔτι πρὸς τούτοις ὁ
[3, 5]	ἔγειραι καὶ περιπάτει» Σκυθρωπὰ δὲ	αὐτοῖς	προαγγέλλοντος τοῦ διδασκάλου, προσέχοντες δι´
[3, 7]	τὸ προκείμενον ἤνυον, τὴν πορείαν	αὐτοῖς	προεξευμαρίσαντος τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ
[3, 5]	οἱ δ´ ἐμάνθανον; παρῄνει δ´	αὐτοῖς	πρὸς τοῖς ἄλλοις τῆς ἀληθείας
[3, 5]	πατρῴων θεῶν δόξαις. Κελεύωμεν Ῥωμαίοις	αὐτοῖς	πρώτιστα πάντων μὴ σέβειν οὓς
[3, 4]	πατρὶ παρατιθεὶς τὸ πνεῦμα, εἰπὼν	αὐτοῖς	ῥήμασιν Πάτερ εἰς χεῖράς σου
[3, 5]	ἔλεγχος; εἰ γὰρ δὴ πλάττεσθαι	αὐτοῖς	σκοπὸς ἦν καὶ λόγοις ψευδέσι
[3, 3]	δὲ οἱ μάλιστα διαφανεῖς τοῖς	αὐτοῖς	συνηνέχθησαν, γεννητὸν καὶ αὐτὸν τὸν
[3, 5]	οὖν ἴδωμεν, εἰ τοιοῖσδε οὖσιν	αὐτοῖς	συστῆναι οἷόν τε ἦν τὸ
[3, 5]	διδάσκαλον κοσμεῖν, οὐκ ἄν ποτε	αὐτοῖς	τὰ προειρημένα κατέγραφον, οὐδ´ ἂν
[3, 5]	αἰῶνα καταγράφοντες, καὶ τῶν πλημμεληθέντων	αὐτοῖς	τὰς κατηγορίας, ἃς οὐκ ἄν
[3, 2]	τὸ ξηρόν, καὶ τὸ ὕδωρ	αὐτοῖς	τεῖχος ἐκ δεξιῶν καὶ τεῖχος
[3, 7]	ἐδημηγόρουν; καὶ τίς ἦν ἄρα	αὐτοῖς	τῆς δημηγορίας ὁ λόγος, ᾧ
[3, 6]	ἐπιστήμονες πάντως που τὸν αἴτιον	αὐτοῖς	τῆς ἐπιστήμης πολὺ κρείττονα σφῶν
[3, 5]	τούτους μὲν ἡγεῖσθαι μὴ προσήκειν	αὐτοῖς	τοὺς νόμους, τὸ δ´ ἀπαθὲς
[3, 7]	Πῶς οὖν ἄρα πιστὸς ἦν	αὐτοῖς	τοῦτο λέγων, εἰ μὴ ἐξ
[3, 5]	ἐν τούτοις μὲν χρὴ πιστεύειν	αὐτοῖς	ὡς ἀληθεστάτοις, ἐν δὲ τοῖς
[3, 5]	πάντων μᾶλλον ἐγίνωσκον οὐδενὸς μὲν	αὐτοῖς,	ὡς ἂν φαίη τις, γεγονότα
[3, 2]	ἐκ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν ἀναστήσω	αὐτοῖς	ὥσπερ σέ, καὶ δώσω τὸ
[3, 7]	ἀληθῶς θεοῦ πάλιν προήκατο φωνήν,	αὐτολεξεὶ	φήσας τοῖς εὐτελεστάτοις ἐκείνοις αὐτοῦ
[3, 6]	λόγων καὶ διδασκάλων αὐτοδίδακτος καὶ	αὐτομαθὴς	τοιούτων πραγμάτων εὑρετὴς ἀναπέφηνεν; καὶ
[3, 6]	ἃς ἀρτίως διεξήλθομεν, ἐκ τοῦ	αὐτομάτου	τοιοῦτον φῦναι, μήτε παρὰ παλαιῶν
[3, 3]	μίασμα) μόνῳ δὲ χρῷτο πρὸς	αὐτὸν	ἀεὶ τῷ κρείττονι λόγῳ (λέγω
[3, 3]	πρὸς τοὺς πλάνον ὑπειληφότας γεγονέναι	αὐτὸν	ἀντενεχθησόμεθα. Πευστέον δὴ αὐτῶν, εἴ
[3, 5]	τετάρακτο τὴν ψυχήν, ὅτι αὐτοὶ	αὐτὸν	ἀπολιπόντες ᾤχοντο, ἢ ὅτι ὁ
[3, 4]	ζήτησίν γε εἰκότως τῆς κατ´	αὐτὸν	ἀπορρήτου δυνάμεως ἐκκαλέσεται; Ἀλλ´ ἵνα
[3, 5]	σιωπῆς, ἢ διὰ τῆς περὶ	αὐτὸν	ἀρνήσεως, μὴ ἄλλως τῶν ὀψιγόνων
[3, 5]	χλαμύδος σχήματι περιβληθέντα, καὶ τέλος	αὐτὸν	αὐτὸ τὸ τοῦ σταυροῦ τρόπαιον
[3, 5]	καὶ ὁ ζῶντα προδοῦναι τολμήσας	αὐτὸν	αὐτοχειρίᾳ καθ´ ἑαυτοῦ παραχρῆμα τὴν
[3, 5]	ὅτι μηδὲν σκυθρωπὸν ἀληθῶς περὶ	αὐτὸν	γέγονεν, ἀλλ´ ὁ μὲν ἀφανὴς
[3, 2]	μὲν αὐτίκα τὴν Ἰουδαίων ἀρχήν,	αὐτὸν	δὲ οὐκ ἔτι Ἰουδαίων, ἐθνῶν
[3, 6]	μὲν τοιαῦτα σεμνῶς νομοθετοῦντα ἑώρων,	αὐτὸν	δὲ τὸν νομοθέτην κατ´ οὐδένα
[3, 3]	περὶ αὐτοῦ καθαρῶν ἐννοιῶν θρησκεύσομεν	αὐτόν.	Δεῖ ἄρα συναφθέντας καὶ ὁμοιωθέντας
[3, 5]	οὐ κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις» συκοφαντῶν	αὐτὸν	διέβαλλέ τις λέγων εἰρωνείᾳ ταῦτα
[3, 2]	ἄρα ἦν φύσεως ἡ περὶ	αὐτὸν	δύναμις· οἷς ἀκολούθως καὶ τὰ
[3, 2]	Ἐποίησεν ἄρα ταῦτα, καὶ καθαρίσας	αὐτὸν	ἔδειξεν αὐτῷ φῶς. Καὶ ἐπεὶ
[3, 5]	δ´ οὖν καὶ μᾶλλον τιμητέον	αὐτόν,	εἰ μηδὲν ἡμᾶς ὤνησεν, πάντα
[3, 5]	ὑποτάττει τῷ Θωμᾷ, κρείττονα δὲ	αὐτὸν	εἰδὼς πρῶτον αὐτὸν κατέλεξεν, δεύτερον
[3, 2]	ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα	αὐτὸν	εἶναι ἐν πόνῳ καὶ ἐν
[3, 2]	ἀνώτερον εἰπών καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα	αὐτὸν	εἶναι ἐν πόνῳ» νῦν μετὰ
[3, 5]	μυριάδες ἦσαν Ἰουδαίων ἀνδρῶν πεπεισμένων	αὐτὸν	εἶναι τὸν Χριστὸν τοῦ θεοῦ,
[3, 2]	δή ποτε ἐμποδὼν μὴ οὐχὶ	αὐτὸν	εἶναι φάσκειν τὸν προφητευόμενον; Ὅτι
[3, 4]	πάλιν αὐτὸς ἑαυτὸν ἔνσαρκον, ἔνσωμον,	αὐτὸν	ἐκεῖνον, οἷος καὶ τὸ πρὶν
[3, 6]	μηδενὶ φράζειν μηδὲ εἰς πολλοὺς	αὐτὸν	ἐκφαίνειν γένοιτ´ ἂν ἔκδηλος, ἀπό
[3, 7]	τοῖς φιλαληθέσιν ἡ τῆς περὶ	αὐτὸν	ἐνθέου ἀρετῆς δύναμις. Παράδοξον ἴσως
[3, 5]	ἐκτὸς καὶ ἀρχοντικῆς ἀπειλῆς τρίτον	αὐτὸν	ἐξωμόσατο. ταῦτα γάρ, κἂν ἄλλων
[3, 5]	τὸν θάνατον, ὡς μὴ δύνασθαι	αὐτὸν	ἐπικρύψασθαι, ἀλλὰ καὶ τοῦτον ἡμεῖς
[3, 5]	ἀλέκτωρ ἐφώνησεν. Πάλιν δὲ ἰδοῦσα	αὐτὸν	ἡ παιδίσκη ἤρξατο λέγειν τοῖς
[3, 0]	Ἑβραίοις προφητῶν περὶ τῆς κατ´	αὐτὸν	θεολογίας διδασκαλίαι, καὶ αἱ περὶ
[3, 2]	ἀκολούθως καὶ τὰ τῆς κατ´	αὐτὸν	θεολογίας, ὡς οἷόν τέ ἐστιν
[3, 5]	παιδισκῶν τοῦ ἀρχιερέως, καὶ ἰδοῦσα	αὐτὸν	θερμαινόμενον. Ἐμβλέψασα αὐτῷ λέγει, καὶ
[3, 7]	τοτὲ δὲ τούτοις ἐναντίως ὕβρεις	αὐτὸν	καὶ ἀτιμίας ὑπομεῖναι καὶ τέλος
[3, 6]	χώρα περιλείπεται ὑπονοίας τοῦ πλάνον	αὐτὸν	καὶ γόητα νομίζειν; Σκέψαι δὲ
[3, 2]	ὧν βούλεται· ἐβουλήθη δὲ Καθαρίσαι	αὐτὸν»	καὶ δεῖξαι αὐτῷ φῶς» Ἐποίησεν
[3, 2]	οἷος ἐφάνη τῷ βίῳ, τοιοῦτον	αὐτὸν	καὶ ἐθέσπισαν ἔσεσθαι, τῆς ἀληθείας
[3, 7]	παριστῶντες. Εἰ δὲ καὶ θεὸν	αὐτὸν	καὶ θεοῦ παῖδα πρὸ τῆς
[3, 4]	ἐπειδὴ ἑώρα μυρία πλήθη κυκλοῦντα	αὐτὸν	καὶ μηδαμῶς ἐπιτρέποντα αὐτῇ γονυπετῆσαι
[3, 2]	διαπεπραγμένος, θέα λοιπὸν ἐπὶ μόνον	αὐτὸν	καὶ οὐδ´ ἐφ´ ἕτερον ἀναφέρειν
[3, 2]	σωτῆρος ἡμῶν, ὅτι δὴ κύριον	αὐτόν,	καὶ οὐκ αὐτὸ μόνον τοῖς
[3, 2]	αὐτῷ οὐδὲ δόξα. Καὶ εἴδομεν	αὐτόν,	καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ
[3, 5]	ἀλλ´ οὐδὲ Πέτρος τὰ πρὸς	αὐτὸν	καὶ περὶ αὐτοῦ λεχθέντα τῷ
[3, 2]	εἶ σύ Κἀγὼ πρωτότοκον θήσομαι	αὐτόν	Καὶ περὶ τούτου δὲ πάλιν
[3, 7]	ἐκείνη ψυχή· εὐσεβέστατον ἄρα ἔφη	αὐτόν,	καὶ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ, καθάπερ
[3, 5]	κρείττονα δὲ αὐτὸν εἰδὼς πρῶτον	αὐτὸν	κατέλεξεν, δεύτερον τὸν Θωμᾶν ἐπαγαγών,
[3, 2]	τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἐν τῷ	αὐτὸν	λαλεῖν αὐτῷ. Καὶ εἶδεν Ἀρὼν
[3, 5]	σοφὸς ἀνήρ, εἴ γε ἄνδρα	αὐτὸν	λέγειν χρή. Ἦν γὰρ παραδόξων
[3, 5]	τίνα δὲ ἦν τὰ πρὸς	αὐτὸν	λεχθέντα Ματθαῖος δηλοῖ διὰ τούτων·
[3, 5]	ἐν τῇ αὐλῇ ἔρχεται πρὸς	αὐτὸν	μία τῶν παιδισκῶν τοῦ ἀρχιερέως,
[3, 2]	εὐαγγελίζεται. Ἐπειδὴ γὰρ ἡ κατ´	αὐτὸν	νομοθεσία μόνῳ τῷ Ἰουδαίων προσῆκεν
[3, 2]	παρεδόθη» Ἀντὶ τούτων γὰρ ἀμειβόμενος	αὐτὸν	ὁ πατὴρ τῆς ὑπακοῆς καὶ
[3, 5]	ὁ Ἰησοῦς ἐρωτήσας, τίνα φασὶν	αὐτὸν	οἱ ἄνθρωποι, καὶ αὐτοὶ δὲ
[3, 2]	κατ´ οὐδὲν ἀποδέοντα τῆς κατ´	αὐτὸν	οἰκονομίας ἐκ τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους
[3, 3]	φιλοσοφίας εἰσηγητὴν πᾶς ὁ φιλαλήθης	αὐτὸν	ὁμολογήσαι ἄν; τὸν γοῦν βίον
[3, 6]	οὐ θείας φύσεως χρῆν ὁμολογεῖν	αὐτόν,	ὃς ἄνευ βίβλων καὶ λόγων
[3, 7]	οἰκείου λόγου καταδουλῶσαι· προκόπτειν γὰρ	αὐτὸν	ὁσημέραι καὶ εἰς πάντας ἀνθρώπους
[3, 2]	καὶ μυρίαις ἄλλαις κατηγορίαις βλασφημοῦντες	αὐτὸν	οὔπω καὶ νῦν παύονται, φέρε
[3, 6]	παραπλήσιον τετόλμηται, ὡς εἰκότως φάναι	αὐτὸν	παρ´ ἑτέρων ὠφελῆσθαι τὰ τῆς
[3, 2]	ἄβατος καὶ διψῶσα τὴν ἀποκυήσασαν	αὐτὸν	παρθένον, ἧς οὐδεὶς ἀνὴρ ἐπιβέβηκεν,
[3, 2]	ἐξ ἁπάντων τῶν ἐθνῶν εἰς	αὐτὸν	πεπιστευκότας τῆς κατὰ θεὸν αὐτῶν
[3, 7]	ὡς εἰκός τινα παραλογώτατα ταῦτ´	αὐτὸν	πεποιηκέναι νομίσαι. Πῶς γάρ; οἱ
[3, 2]	ἐπὶ τῆς θαλάσσης. Καὶ ἰδόντες	αὐτὸν	περιπατοῦντα ἐπὶ τῆς θαλάσσης ἐταράχθησαν
[3, 2]	γενεαλογεῖται, ἐφ´ ὃν τὰ εἰς	αὐτὸν	πιστεύοντα ἔθνη εἰσέτι νῦν ἐλπίζει,
[3, 2]	ῥίζης ἀναβήσεται· καὶ ἀναπαύσεται ἐπ´	αὐτὸν	πνεῦμα τοῦ θεοῦ, πνεῦμα σοφίας
[3, 5]	θεσπίζων, τὴν αἵρεσιν τῆς κατ´	αὐτὸν	πολιτείας εἰς αὐτοὺς ἐνετίθετο. τοιαῦτα
[3, 5]	τί τὸ ἀναγκαῖον τῆς περὶ	αὐτὸν	σπουδῆς; τίνων δὲ καὶ διδάσκαλον
[3, 5]	μὲν ἀνθρώπινον μηδὲ θνητὸν περὶ	αὐτὸν	συνέβη, ἐνθέῳ δὲ δυνάμει τὰ
[3, 5]	τιμωρίαν; καὶ μὴν δεδόσθω τιμᾶν	αὐτὸν	συνόντα ἔτι καὶ σὺν αὐτοῖς
[3, 6]	φῂς προσεσχηκέναι πλάνοις, μηδὲ λαθεῖν	αὐτὸν	τὰ σοφὰ τῶν Αἰγυπτίων καὶ
[3, 2]	πρόβατα ἐπλανήθημεν, καὶ κύριος παρέδωκεν	αὐτὸν	ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Καὶ αὐτὸς
[3, 5]	παρέμενον ἔτι μᾶλλον εἰς πάντας	αὐτόν	τε καὶ τὰς παραδοξοποιίας αὐτοῦ
[3, 3]	φύσεως λυτῆς καὶ φθαρτῆς οἶδεν	αὐτόν	τε οὐρανὸν καὶ ἥλιον καὶ
[3, 6]	σωτηρίᾳ πολλῶν Σαμαρείτιδι γυναικὶ διαλεγόμενον	αὐτὸν	τεθεαμένοι ἐθαύμαζον, ὅτι μετὰ γυναικὸς
[3, 5]	πολὺ μᾶλλον τότε ἢ πρότερον,	αὐτὸν	τεθειάκασιν, ἐπεὶ σὺν ἀνθρώποις μένοντα
[3, 1]	παρατεθεῖσα προφητεία παρίστησιν, μετὰ δὲ	αὐτὸν	τῆς αὐτῆς ὑποθέσεως ὑπηρέτας ἔσεσθαι
[3, 2]	ἐπιλέγων· Καὶ κύριος βούλεται καθαρίσαι	αὐτὸν	τῆς πληγῆς· ἐὰν δῶτε περὶ
[3, 2]	ὁ τῶν ὅλων θεὸς καθαρίσαι	αὐτὸν	τῆς πληγῆς καὶ δεῖξαι αὐτῷ
[3, 2]	ταφήν, Κύριος φησίν, βούλεται καθαρίσαι	αὐτὸν	τῆς πληγῆς» καὶ πῶς ἔσται;
[3, 5]	ἦν καὶ γόης, οὐκ ἀγνοοῦντες	αὐτὸν	τοιοῦτον, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ χείρονι
[3, 5]	ἀπελιθώθη αὐτίκα, ὁ δὲ ῥαπίσαι	αὐτὸν	τολμήσας ξηρὸς παραχρῆμα τὴν δεξιάν,
[3, 3]	τοῖς αὐτοῖς συνηνέχθησαν, γεννητὸν καὶ	αὐτὸν	τὸν οὐρανὸν καὶ ἥλιον καὶ
[3, 5]	ἀνθρώπους πλάνην, καὶ λέγωμεν ἑωρακέναι	αὐτὸν	τυφλοῖς τὸ βλέπειν κεχαρισμένον, ὃ
[3, 2]	ἡμῶν· παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ´	αὐτόν,	τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν.
[3, 6]	μηδὲν μὲν ἡγεῖσθαι κατὰ γοητείαν	αὐτὸν	τῶν παραδόξων πεποιηκέναι, δυνάμει δ´
[3, 3]	τοῦτ´ ἦν δι´ ὃ πλάνον	αὐτόν	φασιν, ὅτι μὴ βουθυσίαις μηδὲ
[3, 6]	ὑπερβεβηκέναι τὸν δηλούμενον; Ἀλλὰ διδασκάλοις	αὐτὸν	φῂς προσεσχηκέναι πλάνοις, μηδὲ λαθεῖν
[3, 5]	ὅτι Ἰούδας μὲν ὁ προδοὺς	αὐτὸν	φιλήματι, τολμήσας τὸ σύμβολον ἐνδείξασθαι
[3, 6]	τὸν λόγον διερευνησώμεθα. Γόητα φῂς	αὐτόν,	ὦ οὗτος, ἀλλὰ καὶ φαρμακέα
[3, 6]	οἱ γνώριμοι καὶ τῶν πραγμάτων	αὐτόπται	διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου δοκιμῆς
[3, 5]	παρέδωκαν αὐτῷ οἱ ἀπ´ ἀρχῆς	αὐτόπται	καὶ ὑπηρέται γενόμενοι τοῦ λόγου»
[3, 2]	ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη, καὶ	αὐτὸς	ἁμαρτίας πολλῶν ἀνήνεγκεν, καὶ διὰ
[3, 4]	μου» οὕτως ἄφετος καὶ ἐλεύθερος	αὐτὸς	ἀφ´ ἑαυτοῦ τὴν ἐκ τοῦ
[3, 2]	ἐν πληγῇ καὶ ἐν κακώσει.	Αὐτὸς	δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας
[3, 5]	οὐδέ γε Λουκᾶς, οὐδὲ Μάρκος,	αὐτὸς	δὲ Ματθαῖος τὸν ἑαυτοῦ στηλιτεύων
[3, 5]	μαχαίρᾳ» τόν τε Πέτρον ὁ	αὐτὸς	δεσμοῖς περιέβαλεν, ὡς ἐν ταῖς
[3, 2]	αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Καὶ	αὐτὸς	διὰ τὸ κεκακῶσθαι οὐκ ἀνοίγει
[3, 6]	τοιούτους ἡμᾶς προαγαγὼν πῶς ἂν	αὐτὸς	δοῦλος ἐγεγόνει δαιμόνων; πῶς δ´
[3, 4]	ἑκών. Καὶ δείκνυσίν γε πάλιν	αὐτὸς	ἑαυτὸν ἔνσαρκον, ἔνσωμον, αὐτὸν ἐκεῖνον,
[3, 6]	τὴν οὐσίαν καταλιπὼν τοῖς πολίταις,	αὐτὸς	ἑαυτόν, Κράτης Κράτητα, ἠλευθέρου κομπάζων.
[3, 5]	ἑαυτοῦ στηλιτεύων βίον, καὶ κατήγορος	αὐτὸς	ἑαυτοῦ γιγνόμενος. Ἐπάκουσον γοῦν ὅπως
[3, 5]	τε κατάλογον τῶν μαθητῶν ἐξαριθμούμενος,	αὐτὸς	ἑαυτῷ τὸ τοῦ τελώνου ὄνομα
[3, 2]	κύριον ἡμῶν. Ἅμα τε γὰρ	αὐτὸς	εἰς ἀνθρώπους παρῆν καὶ τὸ
[3, 2]	Γέγραπται δ´ οὖν· Καταβαίνων δ´	αὐτὸς	ἐκ τοῦ ὄρους Μωσῆς οὐκ
[3, 2]	ἐπιτετμήσθω· πλεῖστα δὲ ἂν καὶ	αὐτὸς	ἐπὶ σχολῆς ἀναλέξασθαι δύναιο περὶ
[3, 2]	οὗ ἑξῆς φησιν ὁ θεός·	Αὐτὸς	ἐπικαλέσεταί με, πατήρ μου εἶ
[3, 2]	ἐπεσκιασμένως ᾐνίξατο· γυμνότερον δὲ ὁ	αὐτὸς	ἑρμηνεύει προφήτης τὴν διάνοιαν, ἐπὰν
[3, 5]	τόπον καὶ χώραν οὗ ἔμελλεν	αὐτὸς	ἔρχεσθαι» ἀλλ´ οὐδεὶς αἱρεῖ λόγος
[3, 2]	Ἐπ´ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν ἢ	Αὐτὸς	ἔσται προσδοκία ἐθνῶν Πάλιν δ´
[3, 2]	ἀνιστάμ? θνη ἐλπιοῦσι τῷ Καὶ	αὐτὸς	ἔσται προσδοκία ἐθνῶν τί γὰρ
[3, 2]	προσδοκία ἐθνῶν Πάλιν δ´ ὁ	αὐτὸς	Ἡσαΐας προϊὼν περὶ τοῦ Χριστοῦ
[3, 7]	τις ἀληθῶς θεοῦ λόγος καὶ	αὐτὸς	θεὸς τηλικούτων θαυμάτων ποιητής, νοερῶν
[3, 5]	πλήθη Ἰουδαίων τε καὶ Ἑλλήνων	αὐτὸς	Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ,
[3, 3]	ὁ κόσμος καὶ ὅτι οὐρανὸς	αὐτὸς	καὶ ἥλιος καὶ σελήνη καὶ
[3, 6]	ἀπατεῶνα καλεῖς. ἆρ´ οὖν πρῶτος	αὐτὸς	καὶ μόνος εὑρετὴς κατέστη τοῦ
[3, 2]	ἡμῶν θεσπίσαν, εἰ δὴ μόνος	αὐτὸς	καὶ οὐδ´ ἄλλος ὅμοιος τῷ
[3, 6]	εἶναι παρασκευάζων, καὶ εἰ σώφρων	αὐτὸς	καὶ σωφρόνων λόγων διδάσκαλος, καὶ
[3, 7]	μαρτυροῦντα; Καὶ σὺ δ´ ἂν	αὐτὸς	καταμάθοις τὸ ἔνθεον τῆς περὶ
[3, 2]	προφήτης ᾐνίξατο εἰπών· Διὰ τοῦτο	αὐτὸς	κληρονομήσει πολλούς» καὶ ἐπιλέγει· Καὶ
[3, 2]	τοῦ Χριστοῦ φησιν· Διὰ τοῦτο	αὐτὸς	κληρονομήσει πολλούς, καὶ τῶν ἰσχυρῶν
[3, 2]	προφήτης ἐπισυνάπτει λέγων· διὰ τοῦτο	αὐτὸς	κληρονομήσει πολλοὺς καὶ τῶν ἰσχυρῶν
[3, 1]	τοὺς αὐτοῦ μαθητὰς θεσπίζει ὁ	αὐτὸς	λέγων προφήτης· Ὡς ὡραῖοι οἱ
[3, 4]	πάντα καλυπτόντων λόγον, δι´ ὧν	αὐτὸς	ὁ κύριος ἡμῶν εἰσέτι καὶ
[3, 2]	αὐτοῦ τὰ ὅμοια δὲ καὶ	αὐτὸς	ὁ Μωσῆς, πρὸς τὸν λαὸν
[3, 7]	δωρεὰν δότε» Συνορᾷς τοιγαροῦν καὶ	αὐτὸς	ὅπως κεκράτηκεν ὁ δι´ αὐτῶν
[3, 7]	ἐπιλέγει μετὰ τὸν χρησμὸν ἑξῆς·	Αὐτὸς	οὖν εὐσεβὴς καὶ εἰς οὐρανούς,
[3, 5]	υἱὸς θεοῦ εἴη, λίθοις καὶ	αὐτὸς	πρὸς αὐτῶν βάλλεται. Καὶ Πέτρος
[3, 2]	ἂν ἔλθῃ ᾧ ἀπόκειται, καὶ	αὐτὸς	προσδοκία ἐθνῶν δι´ ὧν οὐ
[3, 6]	εἰ μὲν γὰρ μηδενὸς διδάξαντος	αὐτὸς	πρῶτος καὶ μόνος εὑρετὴς γέγονε
[3, 3]	καὶ τοῦ σύμπαντος κόσμου δημιουργῷ,	αὐτός	τε ἀνακείμενος καὶ τοὺς φοιτητὰς
[3, 2]	μου, ἐγὼ ἐκδικήσω ἐξ αὐτοῦ	Αὐτός	τε Μωσῆς πρὸς τὸν λαὸν
[3, 5]	ὁ Μάρκος πεποίηκεν. Ἔχουσιν δὲ	αὐτοῦ	αἱ λέξεις οὕτως· Καὶ ὅτε
[3, 2]	ἀναστήσει κύριος ὁ θεὸς ὑμῶν·	αὐτοῦ	ἀκούσεσθε κατὰ πάντα ὅσα ᾐτήσω
[3, 2]	ἐμὲ ἀναστήσει κύριος ὁ θεός,	αὐτοῦ	ἀκούσεσθε κατὰ πάντα ὅσα ᾐτήσω
[3, 1]	κηρυχθήσεται, ὅτι διὰ τῶν ἀποστόλων	αὐτοῦ,	ἀλλὰ καὶ ποίᾳ δυνάμει κρατήσει,
[3, 2]	Ἐκ τοῦ καρποῦ τῆς κοιλίας	αὐτοῦ	ἀναστήσεταί τις, περὶ οὗ ἑξῆς
[3, 2]	τὸν Ἰσραήλ. Καὶ αἱ ἔξοδοι	αὐτοῦ	ἀπ´ ἀρχῆς ἐξ ἡμερῶν αἰῶνος
[3, 2]	κάλλος, καὶ ἦν τὸ εἶδος	αὐτοῦ	ἄτιμον, ἐκλεῖπον παρὰ τοὺς υἱοὺς
[3, 2]	ὀνόματί μου, ἐγὼ ἐκδικήσω ἐξ	αὐτοῦ	Αὐτός τε Μωσῆς πρὸς τὸν
[3, 6]	τῶν εἰσέτι νῦν ζηλούντων τὸν	αὐτοῦ	βίον, ἔχει τις τοιαύτην ἐπιφέρειν
[3, 5]	ἴσμεν, οἷα μύσται τῶν ἀπορρήτων	αὐτοῦ	γεγενημένοι· σεμνὸς μέν τις τοῖς
[3, 7]	Σημείων τῶν πάλαι ἱστορουμένων ὑπ´	αὐτοῦ	γεγονέναι παραδόξων, καὶ ἐν τούτῳ
[3, 5]	μυρίας ἄλλας νοσούντων ἰάσεις πρὸς	αὐτοῦ	γενέσθαι ἐμαρτύρησαν, καὶ ἐπὶ πᾶσιν
[3, 2]	τοῖς ἔθνεσι λυσιτελῆ πρὸς τὴν	αὐτοῦ	γνῶσίν τε καὶ εὐσέβειαν παρασχεῖν
[3, 5]	αὐτοῦ μέμνηται ἐν τῷ πρὸς	αὐτοῦ	γραφέντι εὐαγγελίῳ τὸν τρόπον· Καὶ
[3, 2]	τῷ θείῳ πνεύματι, διὰ τῆς	αὐτοῦ	γραφῆς τοῦτον ἀνεφώνησε τὸν τρόπον·
[3, 5]	τε μαθητὰς αὐτοῦ τοιαῦτα παρ´	αὐτοῦ	δεδιδαγμένους παντορέκτας γεγονέναι καὶ παμπονήρους
[3, 2]	ἀπὸ τοῦ πόνου τῆς ψυχῆς	αὐτοῦ,	δεῖξαι αὐτῷ φῶς» Ἀνώτερον εἰπὼν
[3, 2]	ἀπὸ τοῦ πόνου τῆς ψυχῆς	αὐτοῦ	δεῖξαι αὐτῷ φῶς» Ἐπεὶ τοίνυν
[3, 5]	πᾶσαν τὴν κατὰ τῶν μαθητῶν	αὐτοῦ	διαβολήν, ὅτε καὶ πρὸς αὐτῶν
[3, 7]	τὰ τεκμήρια τῆς ἐνθέου ἀρετῆς	αὐτοῦ	διαδεικνύντες. Ἀλλὰ γὰρ τῶνδε κατὰ
[3, 5]	δημοσίᾳ τῷ πλήθει τὰ περὶ	αὐτοῦ	διαλεγομένους, ἀναρπάσαντες ἐμάστιζον, ἐπιτιμῶντες ἐπὶ
[3, 6]	Ἰησοῦ λόγος καὶ ἡ παρ´	αὐτοῦ	διδασκαλία πολὺ κρείττους τῆς ἀοράτου
[3, 5]	ταῦθ´ ὡς εἰκὸς ἐν ταῖς	αὐτοῦ	διδασκαλίαις ἐξηγόρευσεν, ὅρα τί φησίν·
[3, 7]	ἔθνη διεπέμπετο, κήρυκας ἀναδείξας τῆς	αὐτοῦ	διδασκαλίας. Καὶ τίς οὐκ ἂν
[3, 6]	καὶ πρότεροι τῷ χρόνῳ καὶ	αὐτοῦ	διδάσκαλοι, εἴτ´ ἐπ´ Αἰγύπτου εἴθ´
[3, 3]	μὴ ἄρα ἠπατήμεθα, τοῦτον παρ´	αὐτοῦ	διδαχθέντες φρονεῖν τὸν τρόπον. Καὶ
[3, 7]	καταμάθοις τὸ ἔνθεον τῆς περὶ	αὐτοῦ	δυνάμεως, εἰ λογίσαιο, τίς ποτε
[3, 3]	εὐσεβεῖν ὁμοίως διὰ μόνης τῆς	αὐτοῦ	δυνάμεως ἐπαιδεύθησαν; Ἀλλὰ δὴ τὸ
[3, 4]	ἂν κρίνειεν, μικρά τινα τῆς	αὐτοῦ	δυνάμεως παραφαίνειν εἴωθεν, πλὴν ἀλλὰ
[3, 7]	πολλοὺς λανθανούσης ἐν τῷ ὀνόματι	αὐτοῦ	δυνάμεως τὴν ἀρετὴν ἐμφαίνων, τοῖς
[3, 2]	ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια	αὐτοῦ	ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς
[3, 2]	κρίσιν, καὶ ἐν τῷ ὀνόματι	αὐτοῦ	ἔθνη ἐλπιοῦσιν Ἤδη δεύτερον ἐν
[3, 2]	δὲ Καὶ ἐν τῷ ὀνόματι	αὐτοῦ	ἔθνη ἐλπιοῦσιν Λέλεκται δὲ καὶ
[3, 2]	πολλῶν, καὶ ὑψωθήσεται ἡ βασιλεία	αὐτοῦ	Εἰ δὴ μηδεὶς ἄλλος πώποτε
[3, 5]	τε καὶ ἄλλα μυρία περὶ	αὐτοῦ	εἰρηκότων. Ὅθεν εἰσέτι νῦν ἀπὸ
[3, 5]	ἀνὰ δύο δύο πρὸ προσώπου	αὐτοῦ	εἰς πάντα τόπον καὶ χώραν
[3, 5]	τὰ δὲ κατὰ τὴν ἄρνησιν	αὐτοῦ	εἰς πάντας ἐκήρυξεν ἀνθρώπους, ἐπεὶ
[3, 5]	ἠκολούθησεν αὐτῷ. Καὶ ἐγένετο ἀνακειμένου	αὐτοῦ	ἐν τῇ οἰκίᾳ, καὶ ἰδοὺ
[3, 2]	ὄψις τοῦ χρωτὸς τοῦ προσώπου	αὐτοῦ	ἐν τῷ αὐτὸν λαλεῖν αὐτῷ.
[3, 1]	μετ´ αὐτοῦ, καὶ τὸ ἔργον	αὐτοῦ	ἐναντίον αὐτοῦ. Ὡς ποιμὴν ποιμανεῖ
[3, 7]	θεὸν εὐχῶν διά τε τῆς	αὐτοῦ	ἐνθέου προσηγορίας ἐξελαύνοντες, Σημείων τῶν
[3, 2]	κυρίου καὶ κατὰ τοῦ Χριστοῦ	αὐτοῦ»	ἑξῆς ἐπιλέγει· Κύριος εἶπεν πρός
[3, 7]	ἀναγκαίας τῆς Ἐν τῷ ὀνόματι	αὐτοῦ»	Ἐπειδὴ γὰρ ἡ δύναμις τῆς
[3, 5]	μετὰ τὸ αἴσχιστον ἐκεῖνο τέλος	αὐτοῦ	ἐπέμενον, τὸν ἐν νεκροῖς θεολογοῦντες,
[3, 2]	γραφή· Ἐξέτεινε Μωσῆς τὴν χεῖρα	αὐτοῦ	ἐπὶ τὴν θάλασσαν, καὶ ὑπήγαγεν
[3, 2]	καὶ ἡγούμενος ἐκ τῶν μηρῶν	αὐτοῦ,	ἕως ἂν ἔλθῃ ᾧ ἀπόκειται,
[3, 5]	μὴν κατά τι ὠφελημένοι πρὸς	αὐτοῦ,	ἢ ὅσον πονηρίαν καὶ ἀνδρῶν
[3, 2]	ἀπεκρίνατο· Θέλω, καθαρίσθητι. Καὶ ἐκαθαρίσθη	αὐτοῦ	ἡ λέπρα Πάλιν Μωσῆς δακτύλῳ
[3, 2]	ἡμῶν ἐπ´ αὐτόν, τῷ μώλωπι	αὐτοῦ	ἡμεῖς ἰάθημεν. Πάντες ὡς πρόβατα
[3, 2]	τοὺς πλουσίους ἀντὶ τοῦ θανάτου	αὐτοῦ»	Ἤρκει μὲν οὖν ἐπὶ τούτοις
[3, 4]	ἐκτείνοιτο, ἐπὶ πᾶσιν ἐκκείσθω ὁ	αὐτοῦ	θάνατος, οὐ κοινὸς τοῖς λοιποῖς
[3, 7]	ἤδη καλεῖ τῆς μυστικωτέρας περὶ	αὐτοῦ	θεολογίας ἐφάψασθαι, καὶ τὸν θεὸν
[3, 2]	ἡμετέρας κακίας τραύματα, τῷ μώλωπι	αὐτοῦ	ἰαθῶμεν. Καὶ τὰ μὲν αἴτια,
[3, 5]	Πέτρον, καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν	αὐτοῦ,	Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην καὶ Φίλιππον
[3, 5]	Πέτρος, καὶ Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς	αὐτοῦ,	Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ζεβεδαίου, καὶ
[3, 5]	εὐαγγελιστῶν ἐδήλωσεν, οὐχ ὁ συναπόστολος	αὐτοῦ	Ἰωάννης, οὐδέ γε Λουκᾶς, οὐδὲ
[3, 7]	ἔφη αὐτόν, καὶ τὴν ψυχὴν	αὐτοῦ,	καθάπερ καὶ τῶν ἄλλων εὐσεβῶν,
[3, 3]	σιγῆς καθαρᾶς καὶ τῶν περὶ	αὐτοῦ	καθαρῶν ἐννοιῶν θρησκεύσομεν αὐτόν. Δεῖ
[3, 2]	ἀφεῖλε τὸν πόνον τῆς ψυχῆς	αὐτοῦ,	καὶ ἔδειξεν αὐτῷ φῶς, εἰκότως
[3, 5]	ἡμέρα ἐγένετο, ἐφώνησεν τοὺς μαθητὰς	αὐτοῦ,	καὶ ἐκλεξάμενος ἐξ αὐτῶν δώδεκα,
[3, 2]	παρεδόθη εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ	αὐτοῦ	καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη,
[3, 2]	παραδοθῆναι εἰς θάνατον τὴν ψυχὴν	αὐτοῦ	καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις λογισθῆναι,
[3, 1]	Ὡς ποιμὴν ποιμανεῖ τὸ ποίμνιον	αὐτοῦ,	καὶ ἐν τῷ βραχίονι αὐτοῦ
[3, 2]	ῥῆμά μου ἐν τῷ στόματι	αὐτοῦ,	καὶ λαλήσει αὐτοῖς καθ´ ὅ
[3, 2]	ῥῆμά μου ἐν τῷ στόματι	αὐτοῦ,	καὶ λαλήσει αὐτοῖς καθὰ ἂν
[3, 6]	τε ἀρχῆθεν αὐτῷ προσεσχηκότες μαθηταὶ	αὐτοῦ,	καὶ οἱ μετὰ ταῦτα τῆς
[3, 2]	ἀπέστειλεν ἀνὰ δύο πρὸ προσώπου	αὐτοῦ	Καὶ πάλιν Μωσῆς δώδεκα ἄνδρας
[3, 5]	τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς μαθηταῖς	αὐτοῦ»	Καὶ πάλιν προϊὼν ἑξῆς τόν
[3, 6]	ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ	αὐτοῦ»	Καί ποτε ἀναγκαίως ἐπ´ ὠφελείᾳ
[3, 2]	ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ	αὐτοῦ»	καὶ τὰ λοιπά. Σημαίνει δὲ
[3, 2]	παλινοστεῖν καὶ ἀναβιοῦν, ἔτι περὶ	αὐτοῦ	καὶ ταῦτα προστίθησιν, ἑξῆς ἐπιλέγων·
[3, 2]	μαλακίαν» νῦν μετὰ τὸν θάνατον	αὐτοῦ	καὶ τὴν ταφήν, Κύριος φησίν,
[3, 1]	ἰδοὺ ὁ μισθὸς αὐτοῦ μετ´	αὐτοῦ,	καὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ ἐναντίον
[3, 2]	τοὺς πονηροὺς ἀντὶ τῆς ταφῆς	αὐτοῦ	καὶ τοὺς πλουσίους ἀντὶ τοῦ
[3, 6]	μετιόντα; πάλαι δ´ ἂν καταγελάσαντες	αὐτοῦ	καὶ τῶν λόγων καταπτύσαντες ἀνεχώρησαν
[3, 2]	νομοθέτου Μωσεῖ παραπλησίου, γένος τε	αὐτοῦ	καὶ φυλὴν καὶ τόπον ὅθεν
[3, 2]	ἀναρρηθήσεται ὡς τιθιζόμενον εἰς πρόσωπον	αὐτοῦ,	καὶ ὡς ῥίζα ἀπὸ γῆς
[3, 2]	Καὶ ἀναβήσεται ὡς θηλάζον ἐνώπιον	αὐτοῦ,	καὶ ὡς ῥίζα ἐν γῇ
[3, 6]	τινα καταβάλλειν καὶ ὑποσύρειν τῇ	αὐτοῦ	κακίᾳ· ὁ δὲ σωτὴρ καὶ
[3, 5]	ὄνομα, καὶ τὰς παραδόξους πράξεις	αὐτοῦ	κατά τε ἀγροὺς καὶ κατὰ
[3, 2]	ἔργοις καὶ παραδοξοποιίαις τὴν πρὸς	αὐτοῦ	καταγγελθεῖσαν εὐσέβειαν ἐπιστώσατο. Ὡσαύτως δὲ
[3, 5]	αὐτόν τε καὶ τὰς παραδοξοποιίας	αὐτοῦ	καταγγέλλοντες. Ἐπὶ τούτοις Ἰάκωβος ὁ
[3, 3]	ὁ τρόπος γνῶναι τῆς ὑπ´	αὐτοῦ	κατασπαρείσης τῷ βίῳ πολιτείας, ἀφ´
[3, 2]	προσήκουσαν τοῖς κατορθοῦσι τὸν πρὸς	αὐτοῦ	κατηγγελμένον βίον ὑποσχόμενος· ὃ δὴ
[3, 5]	καὶ ἀδεῶς ἐπὶ τὸ περὶ	αὐτοῦ	κήρυγμα προελθεῖν; ἀλλ´ οὐκ εἰκὸς
[3, 2]	Ἐξελεύσεται ἄνθρωπος ἐκ τοῦ σπέρματος	αὐτοῦ«	(λέγει δὲ τοῦ Ἰσραήλ) καὶ
[3, 2]	τῆς μετὰ τὸν θάνατον ἀναβιώσεως	αὐτοῦ	λέγει που προφητεύων ἐκ προσώπου
[3, 5]	τὰ πρὸς αὐτὸν καὶ περὶ	αὐτοῦ	λεχθέντα τῷ Ἰησοῦ ἐδικαίου δι´
[3, 4]	ἐποιεῖτο. Εἶτα δὲ τοῦ σώματος	αὐτοῦ	ληφθέντος πρὸς τῶν γνωρίμων καὶ
[3, 3]	καὶ δεῦρο οἱ τῆς διδασκαλίας	αὐτοῦ	λόγοι πάντα Ἕλληνα καὶ βάρβαρον
[3, 2]	καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης ἐπισπαρέντα	αὐτοῦ	λόγον μακρόβιον ἐσόμενον καὶ εἰς
[3, 6]	μάλιστα ἀποδείκνυται ἐκ τῶν περὶ	αὐτοῦ	λόγων. Ἐπὶ τοσοῦτον δὲ ἄρα
[3, 6]	σωτῆρος ἡμῶν, ἢ κατὰ τῶν	αὐτοῦ	λόγων, ἢ κατὰ τῶν εἰσέτι
[3, 3]	τιμωρίας; Ἐν τοῖς δογματικοῖς τῶν	αὐτοῦ	λόγων παρειλήφαμεν εἶναί τινας μετὰ
[3, 2]	τὰ καινὰ τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας	αὐτοῦ	μαθήματα συνεστήσατο. Πάλιν Μωσῆς ἐκ
[3, 5]	ἀπαντήσομεν; ~Ὅτι μὴ πλασάμενοι οἱ	αὐτοῦ	μαθηταὶ τῇ δὲ ἀληθείᾳ ἐμαρτύρουν
[3, 5]	ἄνθρωποι, καὶ αὐτοὶ δὲ οἱ	αὐτοῦ	μαθηταὶ τίνα δόξαν ἔχοιεν περὶ
[3, 7]	δυνάμεως τὴν ἀρετὴν ἐμφαίνων, τοῖς	αὐτοῦ	μαθηταῖς ἔφησεν· Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα
[3, 7]	αὐτολεξεὶ φήσας τοῖς εὐτελεστάτοις ἐκείνοις	αὐτοῦ	μαθηταῖς· Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ
[3, 1]	αὐτῆς ὑποθέσεως ὑπηρέτας ἔσεσθαι τοὺς	αὐτοῦ	μαθητὰς θεσπίζει ὁ αὐτὸς λέγων
[3, 4]	τὰς πορείας ἤνυεν ποιούμενος, τῶν	αὐτοῦ	μαθητῶν ἐμπλεόντων, καὶ ὡς χειμασθέντων
[3, 5]	ὅμοια, πεπλάσθαι χρὴ Πρὸς τῶν	αὐτοῦ	μαθητῶν, ἢ ἐν τούτοις μὲν
[3, 2]	Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς διὰ τῶν	αὐτοῦ	μαθητῶν κατήγγειλεν. Ὥστε Μωσέα μὲν
[3, 5]	πάντως γάρ που ὧν παρ´	αὐτοῦ	μαθόντες εἰς ἑτέρους ἐξήνεγκαν· παραγγελίαι
[3, 3]	Ἔτι πρὸς τούτοις ἔγνωμεν, παρ´	αὐτοῦ	μαθόντες, πολεμίας τινὰς καὶ ἐχθρὰς
[3, 2]	καὶ παριστὰς λευκότερον, τοῖς πρὸς	αὐτοῦ	μακαριζομένοις βασιλείαν οὐρανῶν κατήγγειλε. Καὶ
[3, 6]	τοῦ ἰδίου αἵματος τὰ περὶ	αὐτοῦ	μαρτυρηθέντα αὐτοῖς πιστωσάμενοι; Ἔτι πρὸς
[3, 5]	μᾶλλον ᾑροῦντο ἢ τῆς ὑπὲρ	αὐτοῦ	μαρτυρίας ἀγαθῆς ἐξίστασθαι; εἰ δὴ
[3, 5]	πᾶν τιμωριῶν εἶδος ὑπὲρ τῆς	αὐτοῦ	μαρτυρίας ἀναδέχεσθαι, οὐκ ὂν τοῦτο
[3, 5]	τὰ σεμνὰ καὶ ἐπίδοξα περὶ	αὐτοῦ	μαρτυροῦντες, παρὸν ἑκάστῳ ζῆν ἀπραγμόνως
[3, 6]	αὐστηρὸν τοῦ τρόπου· σωφροσύνης δὲ	αὐτοῦ	μέγα δεῖγμα ἦν κἀκείνη ἡ
[3, 2]	υἱόν, καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα	αὐτοῦ	μεθ´ ἡμῶν ὁ θεός τοῦτο
[3, 5]	γοῦν ὅπως διαρρήδην ἐπ´ ὀνόματος	αὐτοῦ	μέμνηται ἐν τῷ πρὸς αὐτοῦ
[3, 1]	μετὰ κυρίας· ἰδοὺ ὁ μισθὸς	αὐτοῦ	μετ´ αὐτοῦ, καὶ τὸ ἔργον
[3, 5]	Ἰησοῦ καὶ τοῖς παραδόξοις ἔργοις	αὐτοῦ	μετὰ παρρησίας ἐμαρτύρουν. Καὶ μήν,
[3, 5]	ἐμαρτύρησαν, καὶ ἐπὶ πᾶσιν τὴν	αὐτοῦ	μετὰ τὸν θάνατον ἀναβίωσιν πρώτοις
[3, 5]	φαντασίας θεηλάτου πλανώμενοι, ἐνεργεῖν κατ´	αὐτοῦ	μὴ παρόντος ἐδόκουν; τί δ´
[3, 5]	ἑτοίμους εἶναι, μηδὲν ἀληθὲς παρ´	αὐτοῦ	μηδ´ ὠφέλιμον μεμαθηκότας. ταύτῃ δ´
[3, 7]	καὶ ἀθάνατον γεγονότα, εὐφήμως τε	αὐτοῦ	μνημονεύουσιν. καὶ ὑποβὰς ἐπιλέγει· Περὶ
[3, 2]	ὅμοιος τῷ Μωσεῖ γεγονὼς ταῖς	αὐτοῦ	Μωσέως φωναῖς ἀκολούθως συνέστη. Σκέψαι
[3, 2]	ἂν μὴ ἀκούσῃ τῶν λόγων	αὐτοῦ,	ὅσα ἂν λαλήσῃ ὁ προφήτης
[3, 2]	ἐὰν μὴ ἀκούσῃ τῶν λόγων	αὐτοῦ,	ὅσα ἂν λαλήσῃ ὁ προφήτης
[3, 5]	αὐτοῖς, ἵνα μηδενὶ λέγωσιν περὶ	αὐτοῦ»	Οὐ γὰρ παρῆν ὁ Μάρκος
[3, 7]	αὐτοῦ τάς τε φιλοσόφους διδασκαλίας	αὐτοῦ)	οὐδ´ οὕτως ἦν αὐτοῖς εὐχερὴς
[3, 5]	ἐν μὲν γὰρ ταῖς ἐπιστολαῖς	αὐτοῦ	οὐδὲ μνήμην τῆς οἰκείας προσηγορίας
[3, 7]	τῇ μετὰ τὸν θάνατον ἀναβιώσει	αὐτοῦ	οὐχ ἁπλοῖς οὐδ´ ἀναποδείκτοις ἐμαρτύρουν
[3, 3]	αὐτόθεν ἵλεώ τε καὶ εὐμενοῦς	αὐτοῦ	παρ´ ὁντιναοῦν μόνος ἀνθρώπων, εἰ
[3, 5]	ἤλασαν, ὡς μηδὲν μὲν ὑπ´	αὐτοῦ	παράδοξον πραχθὲν ἑωρακέναι, αὐτοὺς δ´
[3, 7]	Ἅμα γὰρ τῇ εἰς ἀνθρώπους	αὐτοῦ	παραδόξῳ ἐπιδημίᾳ καὶ τὰ Ῥωμαίων
[3, 5]	ἦν ἀπελπίσαι τὰ πάντα ὑπὲρ	αὐτοῦ	πείσεσθαι, τοὺς Ῥωμαίοις ὁμοῦ καὶ
[3, 6]	ὠφελημένον, τὰ ὅμοια καὶ πρὸ	αὐτοῦ	πεποιηκότων, τί ἄλλο ἢ μαρτυρούντων
[3, 7]	μὴ ἐξ ἑτέρων τῶν ὑπ´	αὐτοῦ	πεπραγμένων ἐνθέων ἔργων τῆς ἐν
[3, 5]	προκεκριμένος ἀπόστολός τε καὶ μαθητὴς	αὐτοῦ	Πέτρος βασάνων ἐκτὸς καὶ ἀρχοντικῆς
[3, 6]	οὖν, ἦ τινες ἄλλοι κρείττους	αὐτοῦ	πεφήνασιν καὶ πρότεροι τῷ χρόνῳ
[3, 5]	ἀλλήλους εἰς τὸ σύμφωνα περὶ	αὐτοῦ	πλάσασθαι; ἐξ ἑνὸς γὰρ στόματος
[3, 7]	οὐ ῥᾴδιον ἦν τοῖς μαθηταῖς	αὐτοῦ	πορείαν ἐπὶ τῆς ἀλλοδαπῆς στείλασθαι,
[3, 5]	δὲ ἀληθείᾳ ἐμαρτύρουν τὰς ὑπ´	αὐτοῦ	πραχθείσας παραδοξοποιοὺς ἱστορίας. Εἰ δὲ
[3, 5]	οἰκείῳ διδασκάλῳ τὰ μὴ πρὸς	αὐτοῦ	πραχθέντα κεχαρισμένως ἀναθέντας; Ὡς εὖ
[3, 5]	εἰπεῖν, ἃ μήτε εἴδομεν πρὸς	αὐτοῦ	πραχθέντα μήτε ἠκούσαμεν λεχθέντα, ταῦτα
[3, 0]	περὶ τῆς εἰς ἀνθρώπους ἐπιφανείας	αὐτοῦ	προρρήσεις, ἃς αὐτῷ μόνῳ ἐφαρμόζειν
[3, 2]	ὑπέμεινεν, εἰκότως μετὰ τὰς περὶ	αὐτοῦ	προρρήσεις ἐπιφέρει λέγων· Εὐφράνθητι, στεῖρα
[3, 7]	Ἐπειδὴ γὰρ ἡ δύναμις τῆς	αὐτοῦ	προσηγορίας τοιαύτη τις ἦν, ὡς
[3, 2]	ἁπάντων, κατὰ τὴν φήσασαν περὶ	αὐτοῦ	προφητείαν· Κατάστησον, κύριε, νομοθέτην ἐπ´
[3, 5]	δὲ φιλαλήθεις ἐν τοῖς περὶ	αὐτοῦ	σκυθρωποῖς διηγήμασι φαίνονται, πολὺ μᾶλλον
[3, 5]	ὡς ἂν συντρέχων τοῖς κατ´	αὐτοῦ	συκοφάνταις, πηρωθείη τὰς ὄψεις; διὰ
[3, 5]	τῶν μελλόντων διὰ τὸ ὄνομα	αὐτοῦ	συμβήσεσθαι αὐτοῖς, ἐν οἷς προλέγων
[3, 5]	ἀλλήλοις, ὁμοῦ πάντες συνθώμεθα περὶ	αὐτοῦ	σύμφωνον ἐξενεγκεῖν εἰς πάντας ἀνθρώπους
[3, 1]	αὐτοῦ, καὶ ἐν τῷ βραχίονι	αὐτοῦ	συνάξει ἄρνας καὶ ἐν γαστρὶ
[3, 5]	τὴν οἰκουμένην καταπλήσωμεν τῶν περὶ	αὐτοῦ	συντιθεμένων. Ἤδη δὲ ἐντεῦθεν νομοθετῶμεν
[3, 2]	περὶ τῆς ἐπιβουλῆς τῆς κατ´	αὐτοῦ	συσκευασθείσης ὀνομαστὶ θεσπίσας ὁ λόγος
[3, 2]	ἁμαρτίας ἡμῶν, ὅπως ἡμεῖς, ἀνειληφότος	αὐτοῦ	τὰ ἡμέτερα ἀμπλακήματα καὶ τὰ
[3, 2]	ὀνόματί μου, ἐγὼ ἐκδικήσω ἐξ	αὐτοῦ	τὰ ὅμοια δὲ καὶ αὐτὸς
[3, 5]	οὖν τὸν Μάρκον ἱστοροῦντα περὶ	αὐτοῦ	τάδε· καὶ ὄντος τοῦ Πέτρου
[3, 7]	τὰς θαυματουργίας καὶ τὰς παραδοξοποιίας	αὐτοῦ	τάς τε φιλοσόφους διδασκαλίας αὐτοῦ)
[3, 5]	αὐτοῖς, ἵνα μηδενὶ λέγωσιν περὶ	αὐτοῦ»	ταῦτα μὲν οὖν ὁ Πέτρος
[3, 5]	Ἀλλ´ ἐπεὶ καὶ ἡ ἐσχάτη	αὐτοῦ	τελευτὴ περιβόητον ἔσχεν καὶ διαφανῆ
[3, 5]	ἆρα καὶ τὰ πάθη κατεψεύσαντο	αὐτοῦ;	τὴν ἑνὸς λέγω μαθητοῦ προδοσίαν,
[3, 2]	Χριστοῦ, ἤτοι τὴν αἰώνιον ζωὴν	αὐτοῦ	τὴν μετὰ τὸν θάνατον, ἢ
[3, 6]	τῷ βίῳ χρόνον, μὴ φέροντες	αὐτοῦ	τὴν παρουσίαν, ἄλλος ἄλλοθεν ἐβόα·
[3, 7]	τῆς ἐν τοῖς λόγοις ἀληθείας	αὐτοῦ	τὴν πεῖραν εἰλήφεσαν; ὅτι γὰρ
[3, 5]	πάντα τε ἐπὶ τῷ δοξάσαι	αὐτοῦ	τὴν προσηγορίαν ποιητέον, καὶ πάσας
[3, 2]	ἑξῆς μηδὲ τὴν τελευτὴν ἀποσιωπῆσαι	αὐτοῦ.	τί οὖν καὶ περὶ ταύτης
[3, 2]	ἀνοίγει τὸ στόμα. τὴν γενεὰν	αὐτοῦ	τίς διηγήσεται; ὅτι αἴρεται ἀπὸ
[3, 2]	ἔμελλεν, προείρητο. Τῆς δὲ γενέσεως	αὐτοῦ	τὸ θαῦμα ποτὲ μὲν δι´
[3, 5]	πάσης ἀκολασίας, τούς τε μαθητὰς	αὐτοῦ	τοιαῦτα παρ´ αὐτοῦ δεδιδαγμένους παντορέκτας
[3, 3]	τὰ μὲν ἠθικώτερα τῆς διδασκαλίας	αὐτοῦ	τοιαῦτα. Φέρε δὲ σκεψώμεθα, μὴ
[3, 2]	διὰ χρησμοῦ θεσπίζει, τοῦτον εἰρηκότος	αὐτοῦ	τοῦ θεοῦ τὸν τρόπον· Προφήτην
[3, 5]	οὔτε τῶν ἀπατωμένων, οὐδὲ μὴν	αὐτοῦ	τοῦ τὰ ψευδῆ πρὸς ἡμῶν
[3, 6]	διδασκαλία, δι´ ἧς ἁγνεύειν ἐξ	αὐτοῦ	τοῦ τῆς διανοίας βάθους, τὰς
[3, 1]	τὸ εὐαγγέλιον, ὅτι δὴ ἐξ	αὐτοῦ	τοῦ Χριστοῦ, δι´ ὧν τε
[3, 6]	καταγηράσαντες τῆς ἐκ τῶν λόγων	αὐτοῦ	τροφῆς λαμπρὰ τεκμήρια παρεστήσαντο. Οὐ
[3, 3]	τῆς σεμνῆς καὶ βιωφελοῦς διδασκαλίας	αὐτοῦ	τυγχάνοντα. ~δʹ Περὶ τῶν θειοτέρων
[3, 7]	γὰρ οὐδεὶς ἠπείθει, ἀλλὰ πειθαρχήσαντες	αὐτοῦ	τῷ νεύματι κατὰ τὰ παρηγγελμένα
[3, 5]	μαθηταὶ τίνα δόξαν ἔχοιεν περὶ	αὐτοῦ,	ὑπακούσαντος τοῦ Πέτρου, ὡς περὶ
[3, 4]	μηδὲν καθόλου γεγονέναι τοιοῦτον πρὸς	αὐτοῦ	φάσκουσιν, ἢ γεγονέναι μέν, γοητείᾳ
[3, 4]	~δʹ Περὶ τῶν θειοτέρων ἔργων	αὐτοῦ.	Φέρε δὴ καὶ τὰ θειότερα
[3, 2]	ὁ τοῦ θεοῦ λόγος, Ἐνώπιον	αὐτοῦ	φησίν, Ἀνηγγείλαμεν ὡς παιδίον Θηλάζον
[3, 2]	τὴν σφαγὴν καὶ τὸν θάνατον	αὐτοῦ	φησιν· Καὶ βούλεται κύριος ἀφελεῖν
[3, 5]	Ζεβεδαίου, καὶ Ἰωάννης ὁ ἀδελφὸς	αὐτοῦ,	Φίλιππος καὶ Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς καὶ
[3, 7]	ὡς περὶ λόγου θεοῦ περὶ	αὐτοῦ	φρονεῖν ἔπεισαν, ὅπως τε ἐν
[3, 3]	καθ´ ὅλης τῆς οἰκουμένης τὰ	αὐτοῦ	φρονοῦντας τῶν τὰς ὀφρῦς ἀνεσπακότων,
[3, 2]	ἐπὶ τούτοις; εἰ γὰρ προεῖπον	αὐτοῦ	φυλὴν καὶ γένος καὶ τρόπον
[3, 2]	καὶ τὰ περὶ τῆς θειοτέρας	αὐτοῦ	φύσεως κατὰ καιρὸν διαλάβωμεν, ἐξ
[3, 2]	οὐδέν, ἐξ αὐτῶν δὲ τῶν	αὐτοῦ	φωνῶν καὶ ἧς παρέδωκε διδασκαλίας
[3, 2]	ἔθνεσι κυριολογεῖ, τῆς ἐνθέου δυνάμεως	αὐτοῦ	χάριν κύριον ὁμολογοῦντα, καὶ τοῦτο
[3, 5]	τοιαῦτα πεπλάσθαι, ἔπειτα ῥημάτια περὶ	αὐτοῦ	ψευδῆ συνταξαμένους ὑπὲρ τούτων θνῄσκειν
[3, 2]	αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον	αὐτοῦ	ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ
[3, 2]	κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη; Ἀνηγγείλαμεν ἐναντίον	αὐτοῦ	ὡς παιδίον, ὡς ῥίζα ἐν
[3, 2]	οὖν ὁ Ἡσαΐας Ἀνηγγείλαμεν ἐνώπιον	αὐτοῦ,	ὡς παιδίον, ὡς ῥίζα ἐν
[3, 5]	ὅμως αἰκιζόμενοι διὰ τὸ ὄνομα	αὐτοῦ	ὡς πάντων ἀνοσιουργῶν χαλεπωτέρους· εἰ
[3, 1]	καὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ ἐναντίον	αὐτοῦ.	Ὡς ποιμὴν ποιμανεῖ τὸ ποίμνιον
[3, 2]	ὄψις τοῦ χρωτὸς τοῦ προσώπου	αὐτοῦ	Ὡσαύτως δὲ καὶ πολὺ διαφερόντως
[3, 2]	φασὶν ἐγνωκέναι, μηδὲ τὴν ταφὴν	αὐτοῦ,	ὥσπερ οὖν οὐδὲ τοῦ σωτῆρος
[3, 7]	ἁλιεῖς ἀνθρώπων» ἐπειδὴ δὲ λοιπὸν	αὐτοὺς	ἀκολούθους ἐκτήσατο, ἐμπνεύσας αὐτοῖς δυνάμεως
[3, 5]	τῇ δὲ πάντα διοικούσῃ προνοίᾳ	αὐτοὺς	ἀναθέντας μηδὲν μεριμνᾶν τῶν χρειῶν
[3, 5]	φρονῶν πῶς οὐ πάσης ἀποδοχῆς	αὐτοὺς	ἀξίους κρίνειεν, ἄνδρας μὲν εὐτελεῖς
[3, 0]	Ἰουδαίων ἀσπασάμενοι λόγια τὸν κατ´	αὐτοὺς	βίον παρῃτησάμεθα, καὶ ἔτι πρὸς
[3, 2]	προφητείαν· Κατάστησον, κύριε, νομοθέτην ἐπ´	αὐτούς,	γνώτωσαν ἔθνη ὅτι ἄνθρωποί εἰσιν
[3, 5]	ὑπ´ αὐτοῦ παράδοξον πραχθὲν ἑωρακέναι,	αὐτοὺς	δ´ ἐκ συνθήματος ὁμοῦ πάντα
[3, 5]	πάλιν μὴ κλέπτειν, οἷα δουλοπρεπεστάτοις,	αὐτοὺς	δὲ δεῖν τούτους μὲν ἡγεῖσθαι
[3, 3]	θεὸν ἁγνῶς. Χαλδαίους δὲ τοὺς	αὐτοὺς	διὰ τὸν Ἀβραὰμ ὠνόμασεν, ἐπεὶ
[3, 6]	ἄγειν τὰ ἀπόρρητα, ἐλέγχους τε	αὐτοὺς	ἑαυτῶν καὶ τῆς προτέρας αὐτῶν
[3, 5]	διδασκάλου, προσέχοντες δι´ ὧν πρὸς	αὐτοὺς	ἔλεγεν Ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν
[3, 5]	ἀπιστεῖν. Καὶ πόθεν τὸ περὶ	αὐτοὺς	ἐναντίον δόγμα συστήσεται; τὸ γὰρ
[3, 5]	τῆς κατ´ αὐτὸν πολιτείας εἰς	αὐτοὺς	ἐνετίθετο. τοιαῦτα δὲ ἦν καὶ
[3, 7]	πρότερον· εἶθ´ οὕτως προθύμους εἶχον	αὐτοὺς	ἐπὶ τὸ φιλοπευστεῖν, τίς ποτ´
[3, 7]	ὁμοῦ τε ἐργάτας καὶ διδασκάλους	αὐτοὺς	εὐσεβείας ἀπειργασμένος ἤδη καὶ εἰς
[3, 5]	τίς δ´ οὖν οὐκ ἂν	αὐτοὺς	θαυμάσειεν δι´ ὑπερβολὴν φιλοσοφίας καὶ
[3, 5]	παῖδα κηρύττειν, ὑπὲρ οὗ καὶ	αὐτοὺς	θνῄσκειν ἑτοίμους εἶναι, μηδὲν ἀληθὲς
[3, 5]	ἐναντίως μὲν τοῖς ἀναγεγραμμένοις διατεθεῖσθαι	αὐτοὺς	καὶ ἀναβεβιωκέναι, προσπεποιῆσθαι δὲ καθ´
[3, 7]	θεὸς τηλικούτων θαυμάτων ποιητής, νοερῶν	αὐτοὺς	καὶ λογικῶν ψυχῶν θηρευτὰς ποιήσας,
[3, 2]	ἐπὶ σοί, καὶ ἐπιθήσω ἐπ´	αὐτοὺς	καὶ Συνήγαγεν ἑβδομήκοντα ἄνδρας ὡσαύτως
[3, 5]	ὅτι μὴ δι´ ἀπάτης θέλγων	αὐτοὺς	καὶ τὰ οἰκεῖα προϊσχόμενος ἐξῳκειοῦτο,
[3, 7]	ζήτησιν, καὶ συνομολογεῖν μὴ ἄλλως	αὐτοὺς	κεκρατηκέναι τοῦ τολμήματος ἢ θειοτέρᾳ
[3, 5]	ποίοις ἄρα πιθανὸν εἰπεῖν χρήσασθαι	αὐτοὺς	λόγοις ἐπὶ ταῖς συνθήκαις; ἢ
[3, 5]	ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ· γνόντες δὲ	αὐτοὺς	μετὰ ταῦτα δημοσίᾳ τῷ πλήθει
[3, 2]	τοῦ Χριστοῦ τόλμαν ὁ παντελὴς	αὐτοὺς	μετῆλθεν ὄλεθρος πολιορκηθέντας ὑπὸ Ῥωμαίων,
[3, 5]	ἀλλὰ τί φῄς; μὴ προσδοκῆσαι	αὐτοὺς	μηδὲ ἐλπίσαι δεινόν τι πείσεσθαι
[3, 7]	καὶ ἄρχοντες τούτων· οὓς καὶ	αὐτοὺς	οἱ γνήσιοι τοῦ Χριστοῦ μαθηταὶ
[3, 2]	νυκτὸς ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς πρὸς	αὐτοὺς	περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης. Καὶ
[3, 5]	διδασκάλου τελευτὴν ἐπίβουλοί τινες συλλαβόντες	αὐτοὺς	πρῶτα μὲν παρέδωκαν φυλακῇ, ἔπειτα
[3, 7]	θείας δυνάμεως παραστατικόν. Ἀνακαλέσας γοῦν	αὐτοὺς	τὰ μὲν πρῶτά φησιν· Δεῦτε,
[3, 2]	τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους, εὑρών τε	αὐτοὺς	τῇ κατὰ Αἰγυπτίους πολυθέῳ πλάνῃ
[3, 6]	ἐν τῷ ὀνόματί μου, διδάσκοντες	αὐτοὺς	τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν»
[3, 7]	ἐπιθαρρεῖν καὶ προθύμως ἐπιδιδόναι σφᾶς	αὐτοὺς	τοῖς παρηγγελμένοις. Φησὶν γοῦν αὐτοῖς·
[3, 5]	καὶ τὸ διάστροφα διδάξαι ἡμᾶς	αὐτοὺς	τόν τε δι´ ἀπάτης τῦφον·
[3, 5]	αὖ μαθηταὶ μαθημάτων ὀριγνώμενοι σφᾶς	αὐτοὺς	τῷ διδασκάλῳ προσφέροντες ἐπιτρέπουσιν. τίνα
[3, 5]	συστήσεται; τὸ γὰρ ἀληθεύειν τοὺς	αὐτοὺς	φάναι καὶ ἐν τῷ αὐτῷ
[3, 5]	αὐτοῖς διατρίβοντα καὶ δι´ ἀπάτης	αὐτούς,	ὡς ἂν φαίη τις, ἀποπλανῶντα·
[3, 6]	γε ῥήτωρ μὴ μεμαθηκώς, οὐδ´	αὐτοφυὴς	ἰατρός, οὐδὲ τέκτων, οὐδ´ ἑτέρας
[3, 5]	ὁ ζῶντα προδοῦναι τολμήσας αὐτὸν	αὐτοχειρίᾳ	καθ´ ἑαυτοῦ παραχρῆμα τὴν δίκην
[3, 6]	γεγονέναι ὅμοιον (οὐδεὶς γὰρ ἦν	αὐτῷ	αἴτιος τῆς τοσαύτης ἀρετῆς) ὥρα
[3, 5]	τελώνιον, Ματθαῖον ὀνόματι, καὶ εἶπεν	αὐτῷ,	ἀκολούθει μοι· καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν
[3, 2]	προφητῶν Μωσῆς ἕτερον προφήτην ὅμοιον	αὐτῷ	ἀναστήσεσθαι εὐαγγελίζεται. Ἐπειδὴ γὰρ ἡ
[3, 6]	οὐδένα ἄν τις ἔχοι λέγειν	αὐτῷ	γεγονέναι ὅμοιον (οὐδεὶς γὰρ ἦν
[3, 5]	ἀποκρινάμενον τὸν Ἰησοῦν οὐδὲ λέγοντα	αὐτῷ	γράφει, ἀλλ´ ὅτι ἐπετίμησεν αὐτοῖς,
[3, 5]	τοῦ Ἰησοῦ μαθητῶν τῆς σὺν	αὐτῷ	διατριβῆς, καὶ τί τὸ ἀναγκαῖον
[3, 5]	τὴν ἐναντίαν οἷς ἐδίδασκεν περιβάλλειν	αὐτῷ	δόξαν πειρῷτο. Πλὴν ἀλλ´ ἐδόθη
[3, 2]	ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν, ἐπ´	αὐτῷ	ἔθνη ἐλπιοῦσι τοῦτο δὴ παράθες
[3, 2]	ἐλπίσειν τίθεται, ἀνώτερον εἰπών Ἐπ´	αὐτῷ	ἔθνη ἐλπιοῦσιν ἐνταῦθα δὲ Καὶ
[3, 2]	τί γὰρ διαφέρει φάσκειν Ἐπ´	αὐτῷ	ἔθνη ἐλπιοῦσιν ἢ Αὐτὸς ἔσται
[3, 2]	ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν, ἐπ´	αὐτῷ	ἔθνη ἐλπιοῦσιν Σαφῶς γὰρ τὰ
[3, 2]	τῷ Μωσεῖ, ἡνίκα κατέπαυσε λαλῶν	αὐτῷ	ἐν τῷ ὄρει Σινᾶ, τὰς
[3, 4]	ἀρετῆς θαύματα, ταῦτα τῆς ἐν	αὐτῷ	θεότητος τὰ τεκμήρια· ταῦτα καὶ
[3, 7]	καὶ τὰ ἱερὰ λόγια μαρτυροῦσιν	αὐτῷ,	θεοῦ λόγον καὶ θεοῦ δύναμιν
[3, 5]	ἀκολούθει μοι· καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν	αὐτῷ.	Καὶ ἐγένετο ἀνακειμένου αὐτοῦ ἐν
[3, 2]	αὐτοῦ ἐν τῷ αὐτὸν λαλεῖν	αὐτῷ.	Καὶ εἶδεν Ἀρὼν καὶ πάντες
[3, 2]	αὖθις· Πάντα τὰ ἔθνη δουλεύσουσιν	αὐτῷ	Καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν σοὶ πᾶσαι
[3, 2]	πάντας ἡμᾶς εὐαγγελίζεται· ἀδελφὰ δὲ	αὐτῷ	καὶ Ἡσαΐας ἀφωρισμένως περί τινος
[3, 2]	λαλήσει αὐτοῖς καθὰ ἂν ἐντείλωμαι	αὐτῷ.	Καὶ ὁ ἄνθρωπος ὃς ἂν
[3, 2]	καθ´ ὅ τι ἂν ἐντείλωμαι	αὐτῷ.	Καὶ ὁ ἄνθρωπος ὃς ἐὰν
[3, 6]	γόητας καὶ πλάνους καὶ φαρμακέας	αὐτῷ	κατὰ πάντα παραπλησίους; τίς οὖν
[3, 5]	καὶ ἰδοῦσα αὐτὸν θερμαινόμενον. Ἐμβλέψασα	αὐτῷ	λέγει, καὶ σὺ μετὰ Ἰησοῦ
[3, 6]	ἀληθῶς μέγιστον, ἀδύνατον δ´ ἦν	αὐτῷ	λέγειν εἰς πάντας, ὅτι μὴ
[3, 2]	ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ, προσελθόντος	αὐτῷ	λεπροῦ καὶ φήσαντος· Ἐὰν θέλῃς,
[3, 3]	οὗτος οὐ νεώτερος οὐδ´ οἰκεῖος	αὐτῷ	λόγος, τοῖς δ´ ἐκ μακροῦ
[3, 5]	Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν	αὐτῷ,	μακάριος εἶ Σίμων Βὰρ Ἰωνᾶ,
[3, 1]	διδασκαλίας πτωχοῖς εὐηγγελίζετο, τῶν παρ´	αὐτῷ	μακαρισμῶν προτάττων μακάριοι οἱ πτωχοὶ
[3, 0]	ἀνθρώπους ἐπιφανείας αὐτοῦ προρρήσεις, ἃς	αὐτῷ	μόνῳ ἐφαρμόζειν ἐξ ἐναργῶν τῶν
[3, 7]	τὸν ἀπόστολον, ὅτι δὴ Ἐχαρίσατο	αὐτῷ	ὁ θεὸς τὸ ὄνομα τὸ
[3, 3]	ἐστιν ἀκάθαρτον· διὸ οὐδὲ λόγος	αὐτῷ	ὁ κατὰ φωνὴν οἰκεῖος, οὐδ´
[3, 5]	Λουκᾶς ἐτίμησεν, καθ´ ἃ παρέδωκαν	αὐτῷ	οἱ ἀπ´ ἀρχῆς αὐτόπται καὶ
[3, 2]	συνάπτει λέγων· Οὐκ ἔστιν εἶδος	αὐτῷ	οὐδὲ δόξα. Καὶ εἴδομεν αὐτόν,
[3, 7]	λόγον, οὐδεμίαν πειστικὴν δύναμιν ἐν	αὐτῷ,	οὐδέ τι σεμνὸν οὐδ´ ἀξιόπιστον,
[3, 2]	τοῦ κυρίου, καὶ φῶς παρ´	αὐτῷ	ὀψόμενον, καὶ κληρονομοῦντα πολλούς, καὶ
[3, 2]	Μωσεῖ προφητείαν, δι´ ἧς ὅμοιον	αὐτῷ	παραστήσειν ὁ θεὸς ἐθέσπισεν εἰπών·
[3, 3]	μὴ ἄρα ποτὲ ὁ πλάνος	αὐτῷ	περὶ τὰ κυριώτατα τῶν δογμάτων
[3, 6]	δὲ ἄρα οἵ τε ἀρχῆθεν	αὐτῷ	προσεσχηκότες μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ οἱ
[3, 5]	γέγονεν ποιητής, μηδὲν μὲν τοιοῦτον	αὐτῷ	συνεγνωκότες, ἑαυτοῖς δὲ τὰ πάντα
[3, 2]	Ἰουδαίων δὲ τῶν τὸν θάνατον	αὐτῷ	συσκευασαμένων οὐδὲν ὑπεριδόμενος, ὁ θαυμάσιος
[3, 3]	οἰκείων ἐντολῶν κατόρθωσιν, δι´ ὧν	αὐτῷ	σώματι καὶ ψυχῇ κεκαθαρμένους, νῷ
[3, 6]	πᾶσαν ἐπιμέλειαν πεποιηκυῖαι ὅλας αὐτὰς	αὐτῷ	σώματι καὶ ψυχῇ τῷ παμβασιλεῖ
[3, 2]	καὶ τῆς ὑπομονῆς ἕνεκα δεδώρηται	αὐτῷ	τὰ ἐκκείμενα· γέγονε γὰρ ὑπήκοος»
[3, 5]	ψευδοῦς φειδόμενοι λόγου· πάντα δὲ	αὐτῷ	τὰ παράδοξα καὶ τὰς θαυματουργίας
[3, 5]	ἐν τοῖς λοιποῖς, οἷς ἐμαρτύρησαν	αὐτῷ	τὰ παράδοξα, φαύλης ἐκτὸς ὑπονοίας
[3, 5]	ἀπολελοιπέναι καὶ ἀπηρνῆσθαί ποτε, ὅτε	αὐτῷ	τὰ τῆς γε ἐπιβουλῆς ἐσκευώρητο,
[3, 3]	Δεῖ ἄρα συναφθέντας καὶ ὁμοιωθέντας	αὐτῷ	τὴν αὐτῶν ἀγωγὴν θυσίαν ἱερὰν
[3, 2]	αὐτῶν προσδοκίας τὴν ἐλπίδα ἐπ´	αὐτῷ	τίθεσθαι. Καὶ Μωσῆς μὲν τοσαῦτα
[3, 6]	εἰς πάντας, ὅτι μὴ παρῆν	αὐτῷ	τοσαύτη τις εὐσεβείας δύναμις ὅση
[3, 6]	Οὐ μόνον δὲ ἄνδρες παρ´	αὐτῷ	τοῦτον φιλοσοφοῦσι τὸν τρόπον, ἀλλὰ
[3, 5]	ἑτέρους ἐξήνεγκαν· παραγγελίαι δ´ ἦσαν	αὐτῷ	φιλοσόφου βίου, ὃν ὑπογράφων αὐτοῖς
[3, 5]	ἀκανθῶν στέφανον ἐπ´ ἀτιμίᾳ περιτιθέμενον	αὐτῷ,	φοινικοῦν τε χιτῶνα ἐν χλαμύδος
[3, 2]	πόνου τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, δεῖξαι	αὐτῷ	φῶς» Ἀνώτερον εἰπὼν Ἄνθρωπος ἐν
[3, 2]	τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, καὶ ἔδειξεν	αὐτῷ	φῶς, εἰκότως ὁ προφήτης ἐπισυνάπτει
[3, 2]	πόνου τῆς ψυχῆς αὐτοῦ δεῖξαι	αὐτῷ	φῶς» Ἐπεὶ τοίνυν βεβούλευται κύριος
[3, 2]	δὲ Καθαρίσαι αὐτὸν» καὶ δεῖξαι	αὐτῷ	φῶς» Ἐποίησεν ἄρα ταῦτα, καὶ
[3, 2]	ταῦτα, καὶ καθαρίσας αὐτὸν ἔδειξεν	αὐτῷ	φῶς. Καὶ ἐπεὶ ἐβουλήθη, καὶ
[3, 2]	αὐτὸν τῆς πληγῆς καὶ δεῖξαι	αὐτῷ	φῶς» πάντως που βουληθεὶς πράξειεν
[3, 5]	αὐτοὺς φάναι καὶ ἐν τῷ	αὐτῷ	ψεύδεσθαι οὐδέν ἐστιν ἢ τἀναντία
[3, 3]	συναφθέντας καὶ ὁμοιωθέντας αὐτῷ τὴν	αὐτῶν	ἀγωγὴν θυσίαν ἱερὰν προσαγαγεῖν θεῷ,
[3, 2]	εἰπών· Προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν	αὐτῶν	ἀναστήσω αὐτοῖς ὥσπερ σέ, καὶ
[3, 2]	οὐκ ἔστιν εἰπεῖν. Ἕκαστος γοῦν	αὐτῶν	ἀπὸ τοῦ πρώτου καὶ εἰς
[3, 6]	τῆς ἐπιστήμης πολὺ κρείττονα σφῶν	αὐτῶν	ἀποφαίνουσιν· ὥσπερ οὖν ἰατρικοὶ μὲν
[3, 2]	πρότερον ἐκλείψειν ἐκ τοῦ ἔθνους	αὐτῶν	ἄρχοντας καὶ ἡγουμένους ἢ παρεῖναι
[3, 5]	εἴη, λίθοις καὶ αὐτὸς πρὸς	αὐτῶν	βάλλεται. Καὶ Πέτρος δὲ ἐπὶ
[3, 6]	χρὴ λέγειν ὁπόσαι μυριάδες καὶ	αὐτῶν	βαρβάρων, οὐχὶ δὲ μόνον Ἑλλήνων,
[3, 6]	αὐτὸ μόνον τὸ θῦσαι πρὸς	αὐτῶν	βεβιασμένον. Εἰ δὲ οὐδεὶς πώποτε
[3, 5]	μὴ τὰ Μωσέως πρόσθεν κατ´	αὐτῶν	γενόμενα ἀνατεινόμενοι, τὸν δὲ τοῦ
[3, 2]	ἀποκρινώμεθα, οἴκοθεν μὲν οὐδέν, ἐξ	αὐτῶν	δὲ τῶν αὐτοῦ φωνῶν καὶ
[3, 6]	γε κἂν τῶν σαυτοῦ δαιμόνων,	αὐτῶν	δὴ τῶν χρησμῳδῶν θεῶν, ἄκουε
[3, 7]	τῇ πίστει φθάνοντας τὴν παρ´	αὐτῶν	διδασκαλίαν. Οὐ γὰρ τοῖς λόγοις
[3, 5]	ἀπιστεῖν ἔμελλον οἱ ταῖς ἄλλαις	αὐτῶν	διηγήσεσιν πεπιστευκότες. Οἱ δὴ οὖν
[3, 5]	μαθητὰς αὐτοῦ, καὶ ἐκλεξάμενος ἐξ	αὐτῶν	δώδεκα, οὓς καὶ ἀποστόλους ὠνόμασεν,
[3, 3]	γεγονέναι αὐτὸν ἀντενεχθησόμεθα. Πευστέον δὴ	αὐτῶν,	εἴ ποτέ τις ἄλλος τοιοῦτος
[3, 5]	ἔλεγον τῷ Πέτρῳ· ἀληθῶς ἐξ	αὐτῶν	εἶ, καὶ γὰρ Γαλιλαῖος εἶ.
[3, 5]	καὶ τὴν ἀπ´ αἰῶνος ἐξ	αὐτῶν	εἰς πάντας ἀνθρώπους προελθοῦσαν περὶ
[3, 6]	γνῶσιν πᾶσιν, ὥστε ἐκ τῆς	αὐτῶν	ἐκείνων διδασκαλίας εἰσέτι νῦν κατὰ
[3, 7]	ὡς συνέστησαν μυρίανδροι ἐκκλησίαι πρὸς	αὐτῶν	ἐκείνων τῶν εὐτελεστάτων καὶ ἀγροίκων
[3, 7]	ἐλευθερίαν, εἰς μεῖζον ὁσημέραι δι´	αὐτῶν	ἐκλάμποντος τοῦ σωτηρίου λόγου καὶ
[3, 3]	συνηρέσθησαν. Σεμνύνονταί γέ τοι καὶ	αὐτῶν	Ἑλλήνων οἱ λογιώτατοι ἐπὶ χρησμοῖς
[3, 5]	ταῦτα εἰ μὴ διὰ τῆς	αὐτῶν	ἔμαθεν φωνῆς, καθ´ ἑαυτῶν στηλιτεύοντες,
[3, 5]	συμφωνία; πόθεν ἡ περὶ τῶν	αὐτῶν	ἐν πᾶσιν αὐτοῖς ὁμόφωνος μαρτυρία,
[3, 7]	εἶχον οἱ δεισιδαίμονες τὴν ἐπ´	αὐτῶν	ἐξουσίαν. Νῦν δὲ καὶ τοῦτο
[3, 7]	δι´ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ πρὸς	αὐτῶν	ἐπιτελουμένῃ τοὺς παρόντας καὶ τοὺς
[3, 1]	οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι	αὐτῶν	ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν«
[3, 5]	λέγειν τοῖς παρεστῶσιν· οὗτος ἐξ	αὐτῶν	ἐστιν. Ὁ δὲ πάλιν ἠρνήσατο.
[3, 7]	δι´ αὐτῶν λόγος, ἐπεὶ καὶ	αὐτῶν	ἡ βίβλος τῶν Πράξεων συνῳδὰ
[3, 5]	εἰσηγησαμένους. Ἡ δέ γε περὶ	αὐτῶν	ἱστορία σαφῶς δείκνυσιν, ὡς μετὰ
[3, 6]	καθικνεῖσθαι τοῦ βάθους τῆς ψυχῆς	αὐτῶν,	καθάπτεσθαί τε καὶ τιτρώσκειν τὸ
[3, 5]	αὐτοῦ διαβολήν, ὅτε καὶ πρὸς	αὐτῶν	καὶ δίχα τῆς αὐτῶν μαρτυρίας
[3, 2]	ὄρος ὑψηλὸν λίαν, μετεμορφώθη ἔμπροσθεν	αὐτῶν,	καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ
[3, 6]	πάντων, καὶ συνεψήφισαν τὰς τιμὰς	αὐτῶν,	καὶ εὗρον μυριάδας πέντε» τοιοῦτοι
[3, 2]	Διό φησιν ὁ Ἡσαΐας περὶ	αὐτῶν·	Καὶ εὐφρανθήσονται ἐνώπιόν σου ὃν
[3, 2]	ὁ ἐκ προγόνων διαδοχῆς ἄρχων	αὐτῶν	καὶ ὁ κατὰ νόμους τοὺς
[3, 5]	θεοῦ μαρτυρηθέντων, ὃς τὸν ὑπ´	αὐτῶν	καταγγελθέντα λόγον ἔτι καὶ νῦν
[3, 2]	τε ἐξ ἀλλοφύλων ἐθνῶν βασιλέως	αὐτῶν	καταστάντος. Καὶ οἱ μὲν ἐκλελοίπεσαν,
[3, 5]	κατὰ τὸ αὐτὸ περὶ τῶν	αὐτῶν	λέγειν. τίς οὖν ὁ τούτων
[3, 7]	αὐτὸς ὅπως κεκράτηκεν ὁ δι´	αὐτῶν	λόγος, ἐπεὶ καὶ αὐτῶν ἡ
[3, 6]	τοιοῦτοι δὲ καὶ οἱ πρὸς	αὐτῶν	μαθητευόμενοι, καθαροὶ καὶ γνήσιοι τὰς
[3, 5]	πρὸς αὐτῶν καὶ δίχα τῆς	αὐτῶν	μαρτυρίας μυρία ὁμολογεῖται πλήθη Ἰουδαίων
[3, 6]	τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς, ὡς πρὸς	αὐτῶν	μεμαρτύρηται, εἰρηκώς· Μὴ κτήσησθε χρυσὸν
[3, 0]	ὡς οἰκείων ἀλλ´ οὐκ ἀλλοτρίων	αὐτῶν	μεταποιούμεθα· καλεῖ δὴ καιρὸς ἐπ´
[3, 6]	αὐτοὺς ἑαυτῶν καὶ τῆς προτέρας	αὐτῶν	μοχθηρίας ἀπεργάζεσθαι. τοιοῦτοι δὲ καὶ
[3, 5]	καρτερικὸν βίον καὶ τοὺς λόγους	αὐτῶν	πάντας, φάσκων ἐναντίως μὲν τοῖς
[3, 5]	καὶ τὰ μὴ γεγονότα τῇ	αὐτῶν	παραδιδόντες γραφῇ, ἆρα καὶ τὰ
[3, 2]	ἀνήνεγκεν, καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας	αὐτῶν	παρεδόθη» Ἀντὶ τούτων γὰρ ἀμειβόμενος
[3, 5]	ᾤχοντο, ἢ ὅτι ὁ πάντων	αὐτῶν	προκεκριμένος ἀπόστολός τε καὶ μαθητὴς
[3, 2]	αὐτὸν πεπιστευκότας τῆς κατὰ θεὸν	αὐτῶν	προσδοκίας τὴν ἐλπίδα ἐπ´ αὐτῷ
[3, 6]	τοὺς ἐξ ἐθνῶν τῇ διδασκαλίᾳ	αὐτῶν	προσιόντας Ὥστε πολλοὺς τῶν πρότερον
[3, 5]	μέχρι θανάτου διεφύλαξεν, οὐδείς τε	αὐτῶν	πώποτε, τὰ συμβάντα τοῖς προανῃρημένοις
[3, 3]	μὴ ταῦτα ἀλλὰ τὸν ποιητὴν	αὐτῶν	σέβειν, σκέψασθαι δεῖ, μὴ ἄρα
[3, 7]	δὲ τὸν Δία νενομικέναι. τοσοῦτον	αὐτῶν	τὰς διανοίας ἐξέπληττεν ἡ τῶν
[3, 4]	ὅθεν καὶ παρῆν, ὑπ´ ὀφθαλμοῖς	αὐτῶν	τὴν εἰς οὐρανοὺς πορείαν στειλάμενος·
[3, 5]	πόλιν διδάσκειν, καὶ τοὺς μὲν	αὐτῶν	τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν καὶ αὐτήν
[3, 7]	Ἰησοῦ προσαγηοχέναι· καὶ τινὰ μὲν	αὐτῶν	τὸν Ἑρμῆν εἶναι, τινὰ δὲ
[3, 5]	ὁ μὲν ἀφανὴς ἦν καταγελάσας	αὐτῶν	τοῦ δικαστηρίου, οἱ δὲ ἐπιβουλεύοντες,
[3, 5]	ἀθανάτων ὠρέχθησαν; τὸ δὲ ἀφιλοχρήματον	αὐτῶν	τοῦ τρόπου πῶς οὐκ ἄν
[3, 3]	τε καὶ οὐσίας, τὴν σφῶν	αὐτῶν	τῶν φιλοσοφωτάτων ψυχὴν διαλλάττειν; Καὶ
[3, 5]	ἤδη δὲ καὶ διδασκάλους τῶν	αὐτῶν	φύντας μαθημάτων, πεπλάσθαι ὑπονοεῖν ὅσα
[3, 5]	μηδ´ ἀκουσθέντα πω κατὰ τοὺς	αὐτῶν	χρόνους πῶς ἐξ ἑνὸς στόματος
[3, 6]	μαγικὰς βίβλους καὶ παντελῆ φθορὰν	αὐτῶν	ψηφισάμενοι πῶς οὐκ ἂν εἶεν
[3, 2]	ἀναστήσω αὐτοῖς ἐκ τῶν ἀδελφῶν	αὐτῶν	ὥσπερ σέ, καὶ δώσω τὸ
[3, 7]	ἠξιωμένοι καὶ τὰ Χριστοῦ φρονεῖν	αὐχοῦντες,	ἐπ´ ὀλίγον ἐγγυμνασάμενοι τοῖς πειρατηρίοις,
[3, 4]	οὕτως ἄφετος καὶ ἐλεύθερος αὐτὸς	ἀφ´	ἑαυτοῦ τὴν ἐκ τοῦ σώματος
[3, 5]	τοῦ διδασκάλου μαρτυρίαν σύμφωνον ὡς	ἀφ´	ἑνὸς στόματος εἰς πάντας ἀνθρώπους
[3, 2]	παρθένον, ἧς οὐδεὶς ἀνὴρ ἐπιβέβηκεν,	ἀφ´	ἧς καίπερ ἀβάτου τυγχανούσης προῆλθεν
[3, 3]	αὐτοῦ κατασπαρείσης τῷ βίῳ πολιτείας,	ἀφ´	ἧς οὐχ ὅπως πλάνον ἀλλά
[3, 2]	τὸν ἀνιστάμενον ἐκ σπέρματος Ἰεσσαί,	ἀφ´	οὗ δὴ ὁ σωτὴρ καὶ
[3, 6]	τοιοίδε οἱ τοῦ Ἰησοῦ μαθηταί,	ἀφ´	ὧν δεῖ τὸν διδάσκαλον ὁποῖός
[3, 6]	καὶ ἀλαζὼν καὶ φαντασιοκόπος ἦν,	ἀφ´	ὧν ἰώμενος παρῄνει μηδενὶ φράζειν
[3, 7]	οὐκ ἐν ἀδήλοις που καὶ	ἀφανέσι	τόποις, ἀλλ´ ἐν ταῖς μάλιστα
[3, 5]	αὐτὸν γέγονεν, ἀλλ´ ὁ μὲν	ἀφανὴς	ἦν καταγελάσας αὐτῶν τοῦ δικαστηρίου,
[3, 2]	Καὶ ἐπεὶ ἐβουλήθη, καὶ βουληθεὶς	ἀφεῖλε	τὸν πόνον τῆς ψυχῆς αὐτοῦ,
[3, 6]	οὐδεὶς ἦν γόης, ὡς ἐλεύθερον	ἀφεῖσθαι	καὶ παντὸς ἐκτὸς κινδύνου τὸν
[3, 5]	μὴ εἶναι τῶν Χριστοῦ μαθητῶν,	ἀφεῖται	παραχρῆμα ἐλεύθερος, κἂν μυρίοις ἔνοχος
[3, 2]	σπέρμα μακρόβιον. Καὶ βούλεται κύριος	ἀφελεῖν	ἀπὸ τοῦ πόνου τῆς ψυχῆς
[3, 2]	αὐτοῦ φησιν· Καὶ βούλεται κύριος	ἀφελεῖν	ἀπὸ τοῦ πόνου τῆς ψυχῆς
[3, 2]	ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων Ἰσραήλ Καὶ	ἀφελῶ	ἀπὸ τοῦ πνεύματος τοῦ ἐπὶ
[3, 1]	πτωχοῖς, ἀπέσταλκέν με κηρῦξαι αἰχμαλώτοις	ἄφεσιν	καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν ἥντινα προφητείαν
[3, 1]	αἰχμαλώτων πάλαι πρότερον κεκρατημένοις, τὴν	ἄφεσιν	προεκήρυττε, τοὺς πάντας εἰς ἐλευθερίαν
[3, 4]	παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου» οὕτως	ἄφετος	καὶ ἐλεύθερος αὐτὸς ἀφ´ ἑαυτοῦ
[3, 4]	ἀσθενειῶν εἴδεσι καταπονουμένοις τὴν ἴασιν	ἀφθόνως	δωρούμενος. Καὶ ποτὲ μὲν ἔφησεν
[3, 2]	ἐπὶ θέαν ἀπὸ τῆς ἀλλοδαπῆς	ἀφικνουμένοις.	Καὶ ὁ μὲν τόπος οὗτος,
[3, 5]	ἀλλ´ ἀθανάτων ὠρέχθησαν; τὸ δὲ	ἀφιλοχρήματον	αὐτῶν τοῦ τρόπου πῶς οὐκ
[3, 7]	παῖδα πρὸ τῆς εἰς ἀνθρώπους	ἀφίξεως	παρὰ τῷ πατρὶ τυγχάνοντα κατήγγελλον,
[3, 2]	τὰ εἰρημένα, προαναφωνοῦντα προφήτου τινὸς	ἄφιξιν	καὶ εὐσέβειας νομοθέτου Μωσεῖ παραπλησίου,
[3, 7]	πείσομεν τῶν μὲν πατρίων θεῶν	ἀφίστασθαι,	ἕνα δὲ τὸν πάντων δημιουργὸν
[3, 7]	τὰς πολλὰς ἐθναρχίας· ὧν περιῃρημένων	ἀφόβως	ἤδη καὶ ἐπ´ ἀδείας τὸ
[3, 7]	ἠλιθίων πεῖσαι δύνασθαι Ἀλλὰ πάλιν	ἀφορῶν	εἰς τὴν τοῦ λόγου δύναμιν
[3, 2]	ὡς ἀμνὸς ἔναντι τοῦ κείροντος	ἄφωνος,	οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα.
[3, 2]	Καὶ τόπος δέ τις πάλιν	ἀφωρισμένος	τῆς τοῦ προφητευομένου γενέσεως θεσπίζεται
[3, 2]	ἀδελφὰ δὲ αὐτῷ καὶ Ἡσαΐας	ἀφωρισμένως	περί τινος ἑνὸς ἐκ σπέρματος
[3, 5]	ἐμαρτύρατο, ὅτι καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας	ἀχθήσονται,	καὶ μέχρι βασ? ροῦντας ἐνεργούμενον
[3, 7]	δικαιότατον καὶ σοφὸν καὶ οὐρανίων	ἁψίδων	οἰκήτορα. Ὁ δὴ οὖν τοιοῦτος