Livre, Chap.
[3, 2]	Χριστὸν τοῦ θεοῦ συνίσταται πεπληρωμένα;	~βʹ	Ὅπως περὶ τοῦ Χριστοῦ προανεφώνουν.
[3, 5]	ὅτι δὴ στερροί τινες καὶ	βαθεῖς	ὑπῆρχον, μὴ φεύγοντες τὰ τῆς
[3, 5]	περὶ πολλοῦ προτιμᾶν, κάτωθεν ἐκ	βάθους	αὐτῆς διανοίας ὥσπερ ἀπὸ ῥιζῶν
[3, 6]	ἐξ αὐτοῦ τοῦ τῆς διανοίας	βάθους,	τὰς ἐμπαθεῖς ὀρέξεις ἀποτέμνοντας, ἐδίδασκεν
[3, 6]	ἀκροωμένους ὁμιλίαις, ὡς καθικνεῖσθαι τοῦ	βάθους	τῆς ψυχῆς αὐτῶν, καθάπτεσθαί τε
[3, 2]	θαλάσσης περιπατήσας καὶ τὸν Πέτρον	βαίνειν	ἐπ´ αὐτῆς ἐποίησε. Γέγραπται δ´
[3, 5]	πλανᾶσθαι, καὶ μὴ ἐφ´ ἡσυχίας	βάλλεσθαι	τὸ πρᾶγμα· κηρύττειν δ´ εἰς
[3, 5]	λίθοις καὶ αὐτὸς πρὸς αὐτῶν	βάλλεται.	Καὶ Πέτρος δὲ ἐπὶ Ῥώμης
[3, 2]	δὲ καὶ τραυματισθήσεται λόγοις βλασφήμοις	βαλλόμενος,	καὶ τοῦτ´ ἔργον ἔσται τῶν
[3, 6]	εὑρετὴς ἀναπέφηνεν; καὶ μὴν οὔτε	βαναύσου	τέχνης οὔτε λογικῆς ἐπιστήμης οὐδέ
[3, 5]	εἶπεν αὐτῷ, μακάριος εἶ Σίμων	Βὰρ	Ἰωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα
[3, 7]	εἰς μαρτύριον τοῖς ἔθνεσιν, καὶ	βάρβαροι	καὶ Ἕλληνες τὰς περὶ τοῦ
[3, 5]	ἰδιῶται, μᾶλλον δὲ ὅτι καὶ	βάρβαροι,	καὶ τῆς Σύρων οὐ πλέον
[3, 5]	ἄρα παρ´ Ἕλλησιν ἢ παρὰ	βαρβάροις	βίους καὶ λόγους καὶ ἀπομνημονεύματα
[3, 5]	Ῥωμαίοις ὁμοῦ καὶ Ἕλλησι καὶ	βαρβάροις	θεῶν ἀνατροπὴν εἰσηγησαμένους. Ἡ δέ
[3, 3]	αὐτοῦ λόγοι πάντα Ἕλληνα καὶ	βάρβαρον	ἄνω τὴν διάνοιαν πρὸς τὸν
[3, 5]	ἀπίωμεν καὶ ἐπὶ τὴν ἄλλην	βάρβαρον	γῆν, καὶ τὰ παρὰ τοῖς
[3, 3]	ἀθάνατον ἔχαι καὶ φρονεῖν πάντα	βάρβαρον	καὶ ἰδιώτην παιδεύσας, ἆρ´ οὐχὶ
[3, 6]	τῶν ἀπ´ αἰῶνος πώποτε γόης,	βάρβαρος	ἢ Ἕλλην, τοιούτων κατέστη διδάσκαλος
[3, 7]	μὴ φιλόσοφος μὴ Ἕλλην μὴ	βάρβαρος,	τοιοῦτόν τι διανοηθεὶς ἱστορεῖται, ἀλλ´
[3, 7]	καὶ ὅπως Ἕλληνας ὁμοῦ καὶ	βαρβάρους	ὡς περὶ λόγου θεοῦ περὶ
[3, 7]	καὶ Ἰνδούς, καὶ εἴ τινα	βαρβάρων	γένοιτο ἔθνη, πῶς πείσομεν τῶν
[3, 6]	πᾶν γένος Ἑλλήνων ὁμοῦ καὶ	βαρβάρων,	καὶ νόμοι πᾶσι τοῖς ἔθνεσι
[3, 6]	λέγειν ὁπόσαι μυριάδες καὶ αὐτῶν	βαρβάρων,	οὐχὶ δὲ μόνον Ἑλλήνων, ἐκ
[3, 6]	καὶ Περσῶν καὶ τῶν ἄλλων	βαρβάρων	σωφρονισταί, ἐπιστρεπτικοί τε πάσης ἐκθέσμου
[3, 2]	τρόπῳ τὴν τῶν ἀλλοφύλων ἐθνῶν	βαρβάρων	τε καὶ Ἑλλήνων τῶν τε
[3, 3]	ἐξ Ἑλλήνων μόνον ἀλλὰ καὶ	βαρβάρων	τῆς ἐκείνων θεοσεβοῦς πολιτείας ἀποδεῖξαι.
[3, 3]	φέρειν δόξας, ἀλλὰ μυρία πλήθη	βαρβάρων	τῶν πάλαι θηριωδεστάτων λογίων τε
[3, 5]	καὶ Ἰωάννην καὶ Φίλιππον καὶ	Βαρθολομαῖον	καὶ Ματθαῖον καὶ Θωμᾶν» Οὕτως
[3, 5]	ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Φίλιππος καὶ	Βαρθολομαῖος,	Θωμᾶς καὶ Ματθαῖος ὁ τελώνης»
[3, 5]	Ἰάκωβος τῷ Ἰωάννῃ, καὶ Φίλιππος	Βαρθολομαίῳ,	προτάττει ἑαυτοῦ τὸν Θωμᾶν, προτιμῶν
[3, 5]	τις ἀκούσας παρῄτητο ἂν τὸ	βαρὺ	τοῦ προστάγματος, οἱ δὲ καὶ
[3, 5]	ἐπὶ ἡγεμόνας ἀχθήσονται, καὶ μέχρι	βασ?	ροῦντας ἐνεργούμενον Καταπλαγῆναι τὴν πρόρρησιν·
[3, 6]	τοῦ θεοῦ; ἦλθες πρὸ καιροῦ	βασανίσαι	ἡμᾶς» Ἀνὴρ δὲ ὅλως γοητείᾳ
[3, 6]	ὥς τι τῶν κολαστικῶν καὶ	βασανιστικῶν	τῆς οἰκείας φύσεως, τοῦ Ἰησοῦ
[3, 5]	νόμων τιμωρίαι, δεσμὰ δηλαδὴ καὶ	βάσανοι	καὶ φυλακαί, πῦρ τε καὶ
[3, 7]	ἐκολάσθη, ἔχρησεν· Σῶμα μὲν ἀδρανέσιν	βασάνοις	αἰεὶ προβέβληται· ψυχὴ δ´ εὐσεβέων
[3, 5]	μηδενὸς εὐλόγου χάριν μάστιγας καὶ	βασάνους	κατὰ τοῦ σώματος φέρειν, εἰ
[3, 5]	τε καὶ μαθητὴς αὐτοῦ Πέτρος	βασάνων	ἐκτὸς καὶ ἀρχοντικῆς ἀπειλῆς τρίτον
[3, 6]	μὲν αἰκίας ἀνατλάντες, πάσας δὲ	βασάνων	ἰδέας ὑπομείναντες, καὶ τέλος διὰ
[3, 6]	τοῦ Ἰησοῦ μαθητής, καίτοι διὰ	βασάνων	πείρας τῶν κατὰ χρόνους ἡγεμόνων
[3, 5]	πεπραγμένοις, οὐκ ἀνιδρωτί, διὰ δὲ	βασάνων	ὑπομονῆς καὶ πάσης αἰκίας καὶ
[3, 2]	ἐθνῶν πολλῶν, καὶ ὑψωθήσεται ἡ	βασιλεία	αὐτοῦ Εἰ δὴ μηδεὶς ἄλλος
[3, 1]	πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ	βασιλεία	τῶν οὐρανῶν« Ἀλλὰ καὶ τοῖς
[3, 2]	λευκότερον, τοῖς πρὸς αὐτοῦ μακαριζομένοις	βασιλείαν	οὐρανῶν κατήγγειλε. Καὶ ἄλλας δὲ
[3, 6]	οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν	βασιλείαν	τῶν οὐρανῶν» Πάλιν ὁ μὲν
[3, 3]	θεοῦ αἰωνίου ζωῆς καὶ οὐρανῶν	βασιλείας	καὶ σὺν θεῷ μακαρίας διαγωγῆς,
[3, 5]	δώσω σοι τὰς κλεῖς τῆς	βασιλείας	τῶν οὐρανῶν, καὶ ὅσα ἂν
[3, 2]	παρῆν καὶ τὸ Ἰουδαίων καθῄρητο	βασίλειον·	ἐκλελοίπει δὲ παραχρῆμα ὁ ἐκ
[3, 7]	τῆς πρώτης ἀνθρωπείας. Συστὰν Αἰγύπτου	βασίλειον	καθῄρητο. Ἐξ ἐκείνου τε καὶ
[3, 2]	λόγος ἐν τῷ Παρέστησαν οἱ	βασιλεῖς	τῆς γῆς, καὶ οἱ ἄρχοντες
[3, 7]	ἐπ´ αὐτῆς λέγω τῆς Ῥωμαίων	βασιλευούσης,	ἐπί τε τῆς Ἀλεξανδρέων καὶ
[3, 5]	ἄλλοτε Ἡρώδης ὁ τῶν Ἰουδαίων	βασιλεὺς	ἀνεῖλεν τὸν Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν
[3, 7]	ἐν ἀνθρώποις γενομένων διαφανῶν, μὴ	βασιλεὺς	μὴ νομοθέτης μὴ φιλόσοφος μὴ
[3, 2]	τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ. Ὁ	βασιλεὺς	τῶν δυνάμεων τοῦ ἀγαπητοῦ, τῇ
[3, 6]	κατὰ χρόνους ἡγεμόνων τε καὶ	βασιλέων	ἀκριβῆ τῶν καθ´ ἡμᾶς πραγμάτων
[3, 6]	πᾶσαν ἀνθρώπου καλύπτοι ἂν φύσιν;	Βασιλέων	δὲ δόγμασιν καὶ παλαιῶν νομοθετῶν
[3, 2]	τῶν ἐκ περιτομῆς ἀρχόντων καὶ	βασιλέων	κύριος ἐθνῶν πολλῶν κατέστη (οὐδεμία
[3, 2]	σπέρματος καὶ διαδοχῆς Δαβὶδ τοῦ	βασιλέως	ἀναστησομένου ταῦτα προλέγει· Ἐξελεύσεται ῥάβδος
[3, 2]	Ἡρώδου τε ἐξ ἀλλοφύλων ἐθνῶν	βασιλέως	αὐτῶν καταστάντος. Καὶ οἱ μὲν
[3, 2]	τοῖς μετὰ ταῦτα χρόνοις ἀπὸ	βασιλικῆς	φυλῆς τῆς Ἰούδα τὸ πᾶν
[3, 4]	μέγιστον ἐπικομιζομένη. Ἄλλος δέ τις	βασιλικὸς	ἀνὴρ κακῶς ἔχοντα τὸν παῖδα
[3, 5]	ἀρχὴν καὶ αὐτήν τε τὴν	βασιλικωτάτην	πόλιν νείμασθαι, τοὺς δὲ τὴν
[3, 5]	καταγέλαστοι, φίλοι μὲν φθόνου καὶ	βασκανίας,	ἐχθροὶ δὲ αὐτῆς ἀληθείας ἁλισκόμενοι,
[3, 4]	καὶ αὐτοὶ λογισμῷ σώφρονι τεθαυμάκαμεν,	βεβασανισμένῃ	τε καὶ ἐξητασμένῃ τῇ κρίσει
[3, 4]	κατεδεξάμεθα. Ἐξήτασται παρ´ ἡμῖν καὶ	βεβασάνισται	ταῦτα καὶ δι´ ἑτέρων πραγμάτων
[3, 6]	μόνον τὸ θῦσαι πρὸς αὐτῶν	βεβιασμένον.	Εἰ δὲ οὐδεὶς πώποτε τῶν
[3, 2]	δεῖξαι αὐτῷ φῶς» Ἐπεὶ τοίνυν	βεβούλευται	κύριος ὁ τῶν ὅλων θεὸς
[3, 6]	διδάσκαλος; Καὶ γὰρ ἂν εἴη	βελτίων	δή που πᾶς ὁ διδάσκων
[3, 2]	παρὰ τοῖς πᾶσιν ὅτι ἐν	Βηθλεὲμ	ἐγεννήθη Ἰησοῦς ὁ Χριστός, ὡς
[3, 2]	ὑπὸ Μιχαίου λέγοντος· Καὶ σὺ	Βηθλεὲμ	οἶκος Ἐφραθά, ὀλιγοστὸς εἶ τοῦ
[3, 4]	παθών τι, τῶν ἀναιρεῖν εἰωθότων,	βίαιον	ὑπέμεινε τελευτήν, ἀλλ´ ὡς αὐτὸ
[3, 2]	ὕδατα Πάλιν Μωσῆς ἀνέμῳ νότῳ	βιαίῳ	ἔπηξε τὴν θάλασσαν. Λέγει δ´
[3, 2]	κύριος τὴν θάλασσαν ἀνέμῳ νότῳ	βιαίῳ	καὶ ἐπιφέρει· Ἐπάγη τὰ κύματα
[3, 2]	κύριος τὴν θάλασσαν ἀνέμῳ νότῳ	βιαίῳ	ὅλην τὴν ἡμέραν, καὶ ἐποίησεν
[3, 1]	πλήθους τῶν Ἰουδαίων, Πτύξας τὸ	βιβλίον	εἶπεν· σήμερον πεπλήρωται ἡ γραφὴ
[3, 7]	λόγος, ἐπεὶ καὶ αὐτῶν ἡ	βίβλος	τῶν Πράξεων συνῳδὰ τούτοις καὶ
[3, 6]	οὖν πυρὶ παραδόντες τὰς μαγικὰς	βίβλους	καὶ παντελῆ φθορὰν αὐτῶν ψηφισάμενοι
[3, 6]	μέσον ἀγαγεῖν τολμῆσαι τὰς ἀπηγορευμένας	βίβλους	καὶ ταύτας ἐνώπιον πάντων πυρὶ
[3, 6]	τὰ περίεργα πραξάντων συνεισενέγκαντες τὰς	βίβλους	κατέκαιον ἐνώπιον πάντων, καὶ συνεψήφισαν
[3, 6]	τοῦ Ἰησοῦ μαθηταὶ ἐν τῇ	βίβλῳ	τῶν ἰδίων Πράξεων ἱστοροῦνται τοὺς
[3, 6]	χρῆν ὁμολογεῖν αὐτόν, ὃς ἄνευ	βίβλων	καὶ λόγων καὶ διδασκάλων αὐτοδίδακτος
[3, 7]	Καππαδόκων τε καὶ Μακεδόνων, καὶ	Βιθυνῶν	καὶ Ἑλλήνων, καὶ συνελόντι φάναι
[3, 5]	πλῆθος ἀνδρῶν εὐσεβῆ καὶ σεμνὸν	βίον	ἀσπασαμένων καὶ πάντων μὲν τῶν
[3, 2]	τῶν τὰ μεγάλα κατὰ τὸν	βίον	δυναμένων τὸν προφητευόμενον ὑπογράφουσιν; οὐκ
[3, 6]	φυλαξάντων, οἳ καὶ τὸν πάντα	βίον	ἐν ἐγκρατείᾳ καταγηράσαντες τῆς ἐκ
[3, 2]	Μωσῆς γῆν ἁγίαν καὶ θεοφιλῆ	βίον	ἐν ταύτῃ καὶ μακαριστὸν τοῖς
[3, 6]	εἰσέτι νῦν ζηλούντων τὸν αὐτοῦ	βίον,	ἔχει τις τοιαύτην ἐπιφέρειν διαβολήν;
[3, 5]	δὲ Ματθαῖος τὸν ἑαυτοῦ στηλιτεύων	βίον,	καὶ κατήγορος αὐτὸς ἑαυτοῦ γιγνόμενος.
[3, 5]	μὴ ἐπικρύπτων τὸν πρότερον ἑαυτοῦ	βίον	καὶ τοῦ συζύγου δεύτερον ἑαυτὸν
[3, 5]	ἄν τις τόν τε καρτερικὸν	βίον	καὶ τοὺς λόγους αὐτῶν πάντας,
[3, 5]	εἰς ἔρωτα συμβεβηκότας, καὶ στέρξαντας	βίον	καρτερικὸν καὶ ἐπίπονον, διὰ νηστειῶν,
[3, 5]	ἀγαθὸν συνεγνωκότες τῷ διδασκάλῳ, μὴ	βίον	μὴ μάθημα μὴ πρᾶξιν μὴ
[3, 5]	Ματθαῖος ὁ ἀπόστολος τὸν πρότερον	βίον	οὐκ ἀπὸ σεμνῆς διατριβῆς ὡρμᾶτο,
[3, 5]	καθ´ ὑπόκρισιν τὸν φιλόσοφον ἑλεῖν	βίον.	Οὕτως δέ τις καὶ πάσας
[3, 0]	ἀσπασάμενοι λόγια τὸν κατ´ αὐτοὺς	βίον	παρῃτησάμεθα, καὶ ἔτι πρὸς τούτοις
[3, 5]	τῶν φιλτάτων τὸν ἀκίνδυνον διάγειν	βίον;	Πλάνοι δὲ ἄνδρες καὶ ἀπατεῶνες
[3, 5]	δὲ καὶ καθυποκρίνεσθαι τὸν σεμνὸν	βίον.	ταύτῃ γὰρ καὶ τὰς τῶν
[3, 3]	αὐτὸν ὁμολογήσαι ἄν; τὸν γοῦν	βίον	τῶν πάλαι θεοφιλῶν Ἑβραίων ἤδη
[3, 2]	κατορθοῦσι τὸν πρὸς αὐτοῦ κατηγγελμένον	βίον	ὑποσχόμενος· ὃ δὴ καὶ παριστὰς
[3, 6]	οὖν ἑτέροις σεμνοῦ καὶ σώφρονος	βίου	εὐσεβείας τε τῆς ἀνωτάτω παραίτιος
[3, 2]	πᾶσιν ἀνθρώποις προυβάλετο, καινοῦ τε	βίου	καὶ πολιτείας θεοσεβέσι προσηκούσης πρῶτος
[3, 7]	τοῦ Χριστοῦ μαθηταὶ δι´ ἁγνείας	βίου	καὶ τῶν πρὸς τὸν θεὸν
[3, 5]	παραγγελίαι δ´ ἦσαν αὐτῷ φιλοσόφου	βίου,	ὃν ὑπογράφων αὐτοῖς ἔλεγεν· Μὴ
[3, 7]	εὐτελεῖς ἐξ ἁλείας καὶ ταπεινοῦ	βίου	προσοικειωσάμενος, τούτοις κέχρηται διακόνοις ἐπὶ
[3, 2]	δὲ καὶ ἀγωγήν τινα θεοσεβοῦς	βίου	τοῖς αὐτοῖς διαταξάμενος νομοθέτης αὐτοῖς
[3, 2]	τῆς παρθένου τὸ θαῦμα καὶ	βίου	τρόπον, ἀκόλουθον ἦν ἑξῆς μηδὲ
[3, 5]	παρ´ Ἕλλησιν ἢ παρὰ βαρβάροις	βίους	καὶ λόγους καὶ ἀπομνημονεύματα τῶν
[3, 2]	τε καὶ εὐσέβειαν παρασχεῖν τῷ	βίῳ,	εἰκότως προφήτην ἕτερον κατ´ οὐδὲν
[3, 6]	καὶ θείαν φύσιν ἐπιδεδημηκέναι τῷ	βίῳ,	ᾗ μόνῃ καὶ πρώτῃ τὰ
[3, 3]	τῆς ὑπ´ αὐτοῦ κατασπαρείσης τῷ	βίῳ	πολιτείας, ἀφ´ ἧς οὐχ ὅπως
[3, 2]	τοιοῦτος. Ἀλλ´ οἷος ἐφάνη τῷ	βίῳ,	τοιοῦτον αὐτὸν καὶ ἐθέσπισαν ἔσεσθαι,
[3, 6]	τεθαυματουργηκότα, καθ´ ὃν ἐπεδήμει τῷ	βίῳ	χρόνον, καὶ τοιαύτας παραδόξους τεραστείας
[3, 6]	πάλαι καθ´ ὃν ἐπεδήμει τῷ	βίῳ	χρόνον, μὴ φέροντες αὐτοῦ τὴν
[3, 3]	ἐξητάσθω, παραστατικὰ τῆς σεμνῆς καὶ	βιωφελοῦς	διδασκαλίας αὐτοῦ τυγχάνοντα. ~δʹ Περὶ
[3, 5]	ῥιζῶν τὰ τῆς κακίας ἀποτέμνοντας	βλαστήματα,	καὶ κρατεῖν μὲν ὀργῆς καὶ
[3, 5]	κατεψεῦσθαι νομίζοντες, καὶ οἷα πλάνους	βλασφημεῖν	πειρώμενοι, πῶς οὐκ ἂν γένοιντο
[3, 7]	χωρήσας. Ὥστε τοῦτον μὲν οὐ	βλασφημήσεις,	ἐλεήσεις δὲ τῶν ἀνθρώπων τὴν
[3, 2]	Εἰ δὲ καὶ τραυματισθήσεται λόγοις	βλασφήμοις	βαλλόμενος, καὶ τοῦτ´ ἔργον ἔσται
[3, 2]	ἀποκαλοῦντες καὶ μυρίαις ἄλλαις κατηγορίαις	βλασφημοῦντες	αὐτὸν οὔπω καὶ νῦν παύονται,
[3, 1]	ὄψεις τοῦ σώματος διεφθαρμένοις τὸ	βλέπειν	δωρούμενος, κατὰ διάνοιαν τοῖς πάλαι
[3, 5]	λέγωμεν ἑωρακέναι αὐτὸν τυφλοῖς τὸ	βλέπειν	κεχαρισμένον, ὃ οὐδείς ποθ´ ἡμῶν
[3, 4]	τυφλοῖς δὲ πάλιν ἄλλοτε τὰ	βλεπτικὰ	τοῦ φωτὸς ἐχαρίζετο. Ἤδη δέ
[3, 5]	ἀνθρώποις» Μετὰ δὲ ταῦτα λίθοις	βληθεὶς	ἀναιρεῖται Στέφανος, ἐπὶ τοῦ Ἰουδαίων
[3, 2]	(οὐδεμία γὰρ ἱστορία δηλοῖ τοῦτο)	βοᾷ	δὲ καὶ κέκραγεν ἡ ἀλήθεια
[3, 7]	ἔπειτα ἐν ἀγορᾷ στάντες καὶ	βοῇ	μείζονι χρησάμενοι συνεκάλουν τοὺς παριόντας
[3, 2]	ὁπόταν πάντων τῶν ἐξ αἰῶνος	βοηθέντων	ἐν ἀνθρώποις πολὺ κρείττων ἀσυγκρίτῳ
[3, 5]	χρόνους ἐπί τισιν ἀγαθοῖς κατορθώμασι	βοηθέντων	συνεγράψαντο. ἢ τοῖς μὲν ἄλλοις
[3, 6]	πονηροῖς πνεύμασιν ἔθυσεν; ἢ πῶς	βοηθοὺς	δαίμονας ἐπεκαλέσατο ἐν ταῖς παραδοξοποιίαις,
[3, 2]	ἡ οὐ τίκτουσα, ῥῆξον καὶ	βόησον,	ἡ οὐκ ὠδίνουσα, ὅτι πολλὰ
[3, 2]	καὶ ταῦρος καὶ λέων ἅμα	βοσκηθήσονται	καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια, ἃ
[3, 6]	τὸν νοῦν, ἢ ῥιζῶν καὶ	βοτανῶν	θυμιάμασιν καί τισιν ἄλλοις τοιουτοτρόποις
[3, 3]	πλάνον αὐτόν φασιν, ὅτι μὴ	βουθυσίαις	μηδὲ ζῴων ἀλόγων σφαγαῖς μηδ´
[3, 7]	διάθεσιν. Λέγονται γοῦν ἤδη τινὲς	βουθυσίας	καὶ σπονδὰς ὡς ἂν ἤδη
[3, 6]	τὸν προστάτην, ὁποῖός τις ἦν,	βούλει	διαγιγνώσκειν, ἔχεις τοῦ Ἰησοῦ τῶν
[3, 3]	ταῦτα, τῷ μὴ τὸν συμπήξαντα	βούλεσθαι;	Εἰ δ´ ἄρα βουληθείη εἶναι
[3, 5]	εἰρωνείᾳ ταῦτα φάναι καὶ προσποιήσει·	βούλεσθαι	μὲν γὰρ τοὺς ὑπηκόους καὶ
[3, 2]	ἐστιν ὃ μὴ γίνεται ὧν	βούλεται·	ἐβουλήθη δὲ Καθαρίσαι αὐτὸν» καὶ
[3, 2]	προστίθησιν, ἑξῆς ἐπιλέγων· Καὶ κύριος	βούλεται	καθαρίσαι αὐτὸν τῆς πληγῆς· ἐὰν
[3, 2]	καὶ τὴν ταφήν, Κύριος φησίν,	βούλεται	καθαρίσαι αὐτὸν τῆς πληγῆς» καὶ
[3, 2]	τὸν θάνατον αὐτοῦ φησιν· Καὶ	βούλεται	κύριος ἀφελεῖν ἀπὸ τοῦ πόνου
[3, 2]	ὑμῶν ὄψεται σπέρμα μακρόβιον. Καὶ	βούλεται	κύριος ἀφελεῖν ἀπὸ τοῦ πόνου
[3, 7]	καὶ εἰς πάντας ἀνθρώπους αὔξειν	βούλεται.	Πάλιν τε αὖ ὡς μὴ
[3, 3]	συμπήξαντα βούλεσθαι; Εἰ δ´ ἄρα	βουληθείη	εἶναι φύσεως τοιαύτης, ψυχὴν δὲ
[3, 2]	φῶς. Καὶ ἐπεὶ ἐβουλήθη, καὶ	βουληθεὶς	ἀφεῖλε τὸν πόνον τῆς ψυχῆς
[3, 2]	δεῖξαι αὐτῷ φῶς» πάντως που	βουληθεὶς	πράξειεν ἂν ὃ ἐβουλήθη. Οὐδὲν
[3, 6]	τοῦτο, ἀλλὰ καὶ κατορθῶσαι τὸ	βουληθέν,	πῶς οὐ πᾶσαν ἀνθρώπου καλύπτοι
[3, 7]	ὅτι μὴ ἐξ ἀνθρώπων ἦν	βουλῆς	ἀλλ´ ἐκ τῆς τοῦ θεοῦ
[3, 7]	ἦν ἄρα τὸ τῆς ἐνθέου	βουλῆς	καὶ τῆς ἐνεργούσης ἐν αὐτοῖς
[3, 7]	εὐτελεστάτοις ἡγήσατο χρῆσθαι τῆς οἰκείας	βουλῆς	ὑπηρέταις, ὡς εἰκός τινα παραλογώτατα
[3, 5]	τολμωμένων, ἐπεὶ μὴ τὰ τυχόντα	βραβεῖα	ἡμᾶς ἐκδέξεται, ἀλλ´ αἱ ἀπὸ
[3, 7]	τῶν παρὰ τῷ θεῷ κατηξιωμένοι	βραβείων·	οἱ δὲ τῆς εὐσεβείας πολέμιοι
[3, 4]	χρὴ καὶ ἐπὶ τοῦ παρόντος	βραχέα	πρὸς τοὺς δεδηλωμένους ἐνστῆναι, οὐκ
[3, 7]	Κεκήρυκτο γοῦν τὸ εὐαγγέλιον ἐν	βραχεῖ	χρόνῳ ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ
[3, 1]	ἔσεσθαι οἱ ἐν ὀλίγῳ καὶ	βραχεῖ	χρόνῳ τὴν πᾶσαν περιδραμούμενοι οἰκουμένην
[3, 3]	ἀπολωλότα μόνος ἀνανεωσάμενος οὐκ εἰς	βραχεῖς	καὶ μετρίους, ἀλλ´ εἰς ὅλον
[3, 3]	ὥστε μηκέτι κατὰ τὸ παλαιὸν	βραχεῖς	τινας καὶ ἀριθμῷ ληπτοὺς ὀρθὰς
[3, 1]	ποίμνιον αὐτοῦ, καὶ ἐν τῷ	βραχίονι	αὐτοῦ συνάξει ἄρνας καὶ ἐν
[3, 2]	τούτων μνημονεύσας ὁ προφήτης τοῦ	βραχίονος	τοῦ κυρίου, ὃς ἦν ὁ
[3, 2]	τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ ὁ	βραχίων	κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη; Ἀνηγγείλαμεν ἐναντίον
[3, 1]	μετὰ ἰσχύος ἔρχεται, καὶ ὁ	βραχίων	μετὰ κυρίας· ἰδοὺ ὁ μισθὸς
[3, 4]	οἰκείοις μαθηταῖς, οἷς καὶ ἐπὶ	βραχὺ	ὁμιλήσας καί τινα συνδιατρίψας χρόνον,
[3, 5]	Ὠκεανὸν παρελθεῖν ἐπὶ τὰς καλουμένας	Βρεττανικὰς	νήσους, ταῦτα οὐκ ἔτ´ ἔγωγε
[3, 4]	γὰρ νόσῳ διαφθαρείς, ἀλλ´ οὐδὲ	βρόχῳ	ἢ πυρί, οὐδὲ μὴν κατ´

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 6/05/2010