Chapitre
[35]	ὅτι ὁ μὲν φιλόσοφος περὶ	τὰ	ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ
[4]	νοητὰ καὶ δόξης τῆς περὶ	τὰ	αἰσθητὰ ἀρχαὶ νόησίς τε καὶ
[4]	ἐπιστημονικὸς λόγος, ὁ δὲ περὶ	τὰ	αἰσθητὰ δοξαστικός τε καὶ δόξα.
[7]	ἀλλὰ σχεδόν τι τῆς περὶ	τὰ	αἰσθητὰ πλάνης καὶ ἀγνοίας ἀπαλλάττει
[4]	τὰ νοητά, ὁ δὲ περὶ	τὰ	αἰσθητά· ὧν ὁ μὲν περὶ
[3]	δὲ θεωρητικοῦ τὸ μὲν περὶ	τὰ	ἀκίνητα καὶ τὰ πρῶτα αἴτια
[8]	δέξασθαι· ὁρῶμεν δὲ καὶ τοὺς	τὰ	ἀλείμματα ἐξ ἐλαίου κατασκευάζοντας τὰ
[30]	καὶ ἀνιεμένων τῶν κακιῶν, οὐδὲ	τὰ	ἁμαρτήματα ἴσα ἂν εἴη. ἀλλὰ
[34]	ποτε κακῶν λήξειν τὰ πράγματα	τὰ	ἀνθρώπινα, εἰ μὴ οἱ φιλόσοφοι
[19]	τοὺς δὲ ἐκθερμαίνοντας καὶ εἰς	τὰ	ἄνω θέοντας δριμεῖς, τοὺς δὲ
[18]	ὧν δὲ τὰ κάτω πρὸς	τὰ	ἄνω καὶ ἔμπαλιν μεταπίπτει. ~Ἀκοὴ
[14]	ἡ δ´ ἐντὸς ἀνάπαλιν ἐπὶ	τὰ	ἀριστερά, ἀπὸ δύσεως ἐπ´ ἀνατολὴν
[11]	οὐκ ἂν ἄλλα εἴη ἢ	τὰ	ἀσώματα· παθητὰ γὰρ τὰ σώματα
[32]	ἂν παθόντες ταῦτα, εἰ κρίσεσι	τὰ	αὐτὰ ἦν· ταύτας γὰρ ἀποβάλλομεν
[35]	φιλόσοφος περὶ τὰ ἀεὶ κατὰ	τὰ	αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχοντα καταγίνεται,
[11]	ῥευστὰ καὶ οὐκ ἀεὶ κατὰ	τὰ	αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχοντα, οὐδὲ
[7]	Καὶ μουσικῆς δὲ ἐπιμελησόμεθα, ἐπὶ	τὰ	αὐτὰ τὴν ἀκοὴν ἀναφέροντες· ὡς
[7]	κατακούοντες ἀπὸ τῶν ἀκουστῶν ἐπὶ	τὰ	αὐτῷ τῷ νῷ θεωρούμενα κατὰ
[18]	γινόμενον, παρ´ ὃ καὶ μύει	τὰ	βλέφαρα. Πολλῆς μὲν δὴ ἡσυχίας
[22]	φλεγμαίνοντα ὑπὸ χολῆς τοῦτο πέπονθε·	τὰ	γὰρ μυρία πάθη καὶ πολύτροπα
[27]	καὶ τιμιωτάτου, ὅνπερ τρόπον καὶ	τὰ	γλυκέα καὶ τὰ θερμὰ κατὰ
[33]	ὁμοίῳ μετρίῳ ὄντι φίλον ὑπάρχει,	τὰ	δὲ ἄμετρα οὔτε ἀλλήλοις οὔτε
[4]	περιλήψει τινὶ καὶ οὐ διεξόδῳ,	τὰ	δὲ δεύτερα ὁ ἐπιστημονικὸς λόγος
[4]	πρῶτα ὑπάρχει, ὡς αἱ ἰδέαι,	τὰ	δὲ δεύτερα, ὡς τὰ εἴδη
[32]	τὰ μὲν διὰ τοῦ σώματος,	τὰ	δὲ διὰ τῆς ψυχῆς· τῶν
[13]	διαιρουμένου ἑκάστου εἰς ἓξ σκαληνά,	τὰ	δὲ εἰκοσαέδρου ἐξ εἴκοσι. Τὸ
[14]	νυκτός, πάμπολλα ὄντα τῷ πλήθει,	τὰ	δὲ εἰς γένεσιν ἀριθμοῦ καὶ
[5]	ψυχήν, τὰ δὲ περὶ σῶμα,	τὰ	δὲ ἐκτός· ἡ δὲ ὑποκειμένων
[30]	εἴη. ἀλλὰ τὰ μὲν μείζω,	τὰ	δὲ ἐλάττω, οἷς ἀκολούθως καὶ
[29]	καθ´ ἑαυτὸν καὶ πρὸς ἄλλους·	τὰ	δὲ ἐν εἴδει αὐτῆς· λογικαὶ
[6]	μάλιστα τὴν δύναμιν τῆς διαλεκτικῆς.	Τὰ	δὲ ἐν τῷ Κρατύλῳ τοιοῦτον
[19]	ἔχοντα μείζονας μόνιμα καὶ ἑδραῖα,	τὰ	δὲ ἐπὶ μικροῦ βεβῶτα εὔεικτα
[32]	παθῶν τὰ μέν ἐστιν ἄγρια,	τὰ	δὲ ἥμερα· καὶ ἥμερα μὲν
[30]	νομοθετῶν τὰ μὲν μᾶλλον κολάζονται,	τὰ	δὲ ἧττον. Καίτοι γε ἀκρότητες
[27]	ἀγαθά ἐστι, τὰ μὲν ἀνθρώπινα,	τὰ	δὲ θεῖα, καὶ τὰ ἑξῆς
[27]	ἐστι, δι´ ὅλων συντάξεων δεδήλωται,	τὰ	δὲ κατὰ μετοχὴν ἐν τῷ
[4]	αἱ ποιότητες, οἷον χρῶμα, λευκότης,	τὰ	δὲ κατὰ συμβεβηκός, οἷον τὸ
[7]	τὴν μὲν διαλεκτικὴν ἐπιστήμην προσεῖπε,	τὰ	δὲ μαθήματα οὔτε δόξαν διὰ
[14]	τοῦ αἰωνίου κόσμου τῆς μονῆς.	Τὰ	δὲ μὴ ἀπλανῆ τῶν ἄστρων
[17]	πολλάκις ὕδατι καὶ πυρὶ βαφέντων·	τὰ	δὲ νεῦρα ἐξ ὀστοῦ καὶ
[5]	ἀγαθῶν τὰ μὲν περὶ ψυχήν,	τὰ	δὲ περὶ σῶμα, τὰ δὲ
[4]	ἐπιστημονικὸς λόγος οὐκ ἄνευ νοήσεως·	τὰ	δὲ πρῶτα αἰσθητὰ καὶ τὰ
[36]	ἴσως τὰ μὲν τεταγμένως εἴρηται,	τὰ	δὲ σποράδην τε καὶ ἀτάκτως·
[5]	καὶ ὁριστικῶς ἢ κάτωθεν ἀναλυτικῶς,	τὰ	δὲ συμβεβηκότα καὶ ὑπάρχοντα ταῖς
[14]	δὲ ἡ μὲν ἐκτὸς ἐπὶ	τὰ	δεξιὰ ἀπ´ ἀνατολῆς ἐπὶ δύσιν
[4]	τὰ δὲ πρῶτα αἰσθητὰ καὶ	τὰ	δεύτερα ἡ αἴσθησις κρίνει οὐκ
[28]	μείζονα μυεῖσθαι μαθήματα, εἴη ἂν	τὰ	διὰ μουσικῆς· καὶ ἀριθμητικῆς τε
[6]	δίκαια καλά, τὰ καλὰ ἀγαθά,	τὰ	δίκαια ἄρα ἀγαθά· κατὰ δὲ
[6]	τὸ πρῶτον οὕτως ἐν Ἀλκιβιάδῃ·	τὰ	δίκαια καλά, τὰ καλὰ ἀγαθά,
[4]	ὁ Πλάτων ἀπεικάζει. Ὅταν δὲ	τὰ	δοξασθέντα ἐξ αἰσθήσεως καὶ μνήμης
[6]	ὑποθετικῶν προτάσεων, μικτοὶ δὲ οἱ	τὰ	δύο συνειληφότες. Χρῆται δὲ ὁ
[10]	κάλλιον· ἑαυτὸν ἂν οὖν καὶ	τὰ	ἑαυτοῦ νοήματα ἀεὶ νοοίη, καὶ
[8]	καὶ ἀναδέχεσθαι μὲν αὐτὴν πάντα	τὰ	εἴδη, αὐτὴν δὲ καθ´ αὑτὴν
[14]	πρὸς τὰ νοητὰ αὐτοῦ δέχηται	τὰ	εἴδη καὶ τὰς μορφάς, ἐφιεμένη
[4]	ἰδέαι, τὰ δὲ δεύτερα, ὡς	τὰ	εἴδη τὰ ἐπὶ τῇ ὕλῃ
[8]	εἰ μέλλει κατὰ πᾶν δέχεσθαι	τὰ	εἴδη, τῷ μηδεμίαν αὐτῶν φύσιν
[6]	τὰς τῶν ἀνθρώπων διαφοράς, καὶ	τὰ	εἴδη τῶν λόγων, ἃ προσαρμόττει
[13]	συνεστώσης, εἰς ἓξ τρίγωνα σκαληνὰ	τὰ	εἰρημένα ἑκάστου διαιρουμένου· τοῦ δὲ
[7]	ἧττον χρησιμώταται οὖσαι τυγχάνουσι κατὰ	τὰ	εἰρημένα. Ὅθεν οὐδὲ ἐπιστήμας ταῦτα
[7]	ἀγνοοῦσαι τάς τε ἀρχὰς καὶ	τὰ	ἐκ τῶν ἀρχῶν συγκείμενα, οὐδὲν
[33]	τε φυσικὴ τῶν γονέων πρὸς	τὰ	ἔκγονα καὶ ἡ τῶν συγγενῶν
[14]	τε καὶ συνέχειν, κρατεῖν μέντοι	τὰ	ἐκτὸς αὐτῆς τῶν ἐντός. Ἡ
[19]	ἁδρομερέστερον τῇ εἰσόδῳ, ἐξωθούντων μὲν	τὰ	ἐλάττονα καὶ μικρά, βιαζομένων δὲ
[21]	τὸν ἔξωθεν ἀέρα πάλιν εἰς	τὰ	ἐντός, οὕτω τε ἀπαύστως τούτου
[17]	σώματι. Ἐκ τούτων δὲ καὶ	τὰ	ἐντὸς συνεπλέχθη σπλάγχνα καὶ κοιλία
[27]	ἀνθρώπινα, τὰ δὲ θεῖα, καὶ	τὰ	ἑξῆς τούτοις. Εἰ δέ τι
[21]	εἴσω χωρεῖ, θερμανθεὶς δὲ εἰς	τὰ	ἔξω πρὸς τὸ συγγενὲς σπεύδει·
[4]	δὲ δεύτερα, ὡς τὰ εἴδη	τὰ	ἐπὶ τῇ ὕλῃ ἀχώριστα ὄντα
[15]	τὰ ὑπὸ σελήνην πάντα καὶ	τὰ	ἐπίγεια. Ὁ μὲν γὰρ θεὸς
[13]	ἐπιπέδων· τῶν γὰρ στερεῶν προηγεῖται	τὰ	ἐπίπεδα· τῆς δὲ ἐπιπέδου φύσεως
[18]	τῶν φώτων πρὸς τὰ μέρη	τὰ	ἕτερα, ἀπολισθαινόντων μὲν τῆς κυρτότητος,
[8]	τὰ ἀλείμματα ἐξ ἐλαίου κατασκευάζοντας	τὰ	εὐώδη ἀοσμοτάτῳ τούτῳ χρωμένους, καὶ
[12]	ἵππους ἵππον, καὶ κοινῶς παρὰ	τὰ	ζῷα ζῷον ἀγένητον καὶ ἄφθαρτον,
[24]	προσέτι τοῦ παθητικοῦ καὶ περὶ	τὰ	ζῷα ὄντος. Ἔπειτά γε μὴν
[32]	παθητικῷ τῆς ψυχῆς συνίσταται, καὶ	τὰ	ἡμέτερα ἔργα οὐδ´ ἐφ´ ἡμῖν.
[1]	γὰρ μικρολογία ψυχῇ μελλούσῃ θεωρεῖν	τὰ	θεῖα καὶ ἀνθρώπινα. Καὶ πρὸς
[7]	τῶν μαθημάτων, ἅτε καὶ περὶ	τὰ	θεῖα καὶ βέβαια γινομένη, διὰ
[27]	τρόπον καὶ τὰ γλυκέα καὶ	τὰ	θερμὰ κατὰ μετουσίαν τῶν πρώτων
[23]	παρὰ τοῦ πρώτου θεοῦ οἱ	τὰ	θνητὰ γένη δημιουργοῦντες θεοὶ δύο
[16]	εἰς αὐτὸ πάλιν ἀποδοθησόμενα, ἐδημιούργουν	τὰ	θνητὰ ζῷα. Ἐπεὶ δὲ περὶ
[5]	ἢ ἀπὸ τῶν καθέκαστα ἐπὶ	τὰ	καθόλου· χρησιμωτάτη δὲ ἡ ἐπαγωγὴ
[6]	ἐν Ἀλκιβιάδῃ· τὰ δίκαια καλά,	τὰ	καλὰ ἀγαθά, τὰ δίκαια ἄρα
[30]	τῷ παθητικῷ. Αὗται γὰρ πράττουσι	τὰ	καλὰ κατὰ λόγον, οὐ τὸν
[13]	τινὰ πρόγονα δύο ὑπάρχει τρίγωνα	τὰ	κάλλιστα ὀρθογώνια ὄντα, τὸ μὲν
[27]	τοῦ βιωτικοῦ ζόφου μεταβαίνοντας ἐπὶ	τὰ	κατ´ ἀλήθειαν θεῖα καὶ καλὰ
[1]	τὰ νοητὰ ἡμῶν τρεπομένων καὶ	τὰ	κατ´ ἀλήθειαν ὄντα σοφία δ´
[25]	ἐνενοοῦμεν τὰς κοινότητας, πῶς ἂν	τὰ	κατὰ μέρος διωδεύσαμεν ἄπειρα ὑπάρχοντα,
[18]	κατὰ ἴσον, ἐφ´ ὧν δὲ	τὰ	κάτω πρὸς τὰ ἄνω καὶ
[14]	τὴν γῆν νευούσης κατὰ κάθετον	τὰ	κέντρα αὐτῶν ἐπὶ ταύτης θεωρεῖσθαι.
[2]	Ἥξει γὰρ ὁ σπουδαῖος ἐπὶ	τὰ	κοινά, ὁπόταν εἰδῇ κακῶς διοικούμενα
[27]	κἂν πάντας λανθάνῃ ἀνθρώπους κἂν	τὰ	λεγόμενα κακὰ εἶναι οἷον ἀτιμίαι
[13]	καὶ συνελαυνόμενα πρὸς ἄλληλα φέρεται	τὰ	λεπτομερέστερα εἰς τὰς τῶν ἁδρομερεστέρων
[6]	τούτων· κατηγορικοὶ μέν, ὧν καὶ	τὰ	λήμματα καὶ τὰ συμπεράσματα ἁπλαῖ
[16]	αὐτῷ τὰ πάντα, τρία δὲ	τὰ	λοιπὰ γένη ζῴων ἔλειπεν, ἅπερ
[24]	νοητά ἐστι, τὸ δὲ περὶ	τὰ	λυπηρὰ καὶ ἡδέα, προσέτι τοῦ
[7]	εἰ μὴ οὕτω μετίοιμεν ταῦτα	τὰ	μαθήματα, ἀτελής τε καὶ ἀνόνητος
[7]	εἰρημένα. Ὅθεν οὐδὲ ἐπιστήμας ταῦτα	τὰ	μαθήματα ἔφησεν ὁ Πλάτων· ἡ
[1]	τοῦτον χρὴ πρῶτον μὲν πρὸς	τὰ	μαθήματα, ὅσα δύναται προσοικειοῦν καὶ
[28]	ἐν ἡμῖν δαίμονος, εἰ μέλλει	τὰ	μείζονα μυεῖσθαι μαθήματα, εἴη ἂν
[27]	πως· Διττὰ δὲ ἀγαθά ἐστι,	τὰ	μὲν ἀνθρώπινα, τὰ δὲ θεῖα,
[14]	τε καὶ ἄστρα, καὶ τούτων	τὰ	μὲν ἀπλανῆ, κόσμον οὐρανοῦ τε
[19]	τὰς βάσεις αὐτῶν τῶν σωμάτων·	τὰ	μὲν γὰρ ἔχοντα μείζονας μόνιμα
[4]	ἡ δὲ τῶν δευτέρων δευτέρα.	Τὰ	μὲν δὴ πρῶτα νοητὰ νόησις
[14]	σείεται καὶ ταῦτα ὑπ´ ἐκείνης.	~Τὰ	μὲν δὴ σώματα συνιστάς, ἐκ
[32]	διότι πολλά ἐστιν εἴδη ἡδονῶν,	τὰ	μὲν διὰ τοῦ σώματος, τὰ
[32]	τούτων μεμιγμένοις. Τῶν δὲ παθῶν	τὰ	μέν ἐστιν ἄγρια, τὰ δὲ
[30]	ἀκολούθως καὶ παρὰ τῶν νομοθετῶν	τὰ	μὲν μᾶλλον κολάζονται, τὰ δὲ
[30]	ἁμαρτήματα ἴσα ἂν εἴη. ἀλλὰ	τὰ	μὲν μείζω, τὰ δὲ ἐλάττω,
[5]	ὡς ὅταν φῶμεν τῶν ἀγαθῶν	τὰ	μὲν περὶ ψυχήν, τὰ δὲ
[4]	αἰσθητά· καὶ ἐπεὶ τῶν νοητῶν	τὰ	μὲν πρῶτα ὑπάρχει, ὡς αἱ
[4]	πάλιν ἐπεὶ τῶν αἰσθητῶν ἐστὶ	τὰ	μὲν πρῶτα, ὡς αἱ ποιότητες,
[36]	Πλάτωνος δογματοποιΐαν εἰρῆσθαι· ὧν ἴσως	τὰ	μὲν τεταγμένως εἴρηται, τὰ δὲ
[24]	τὰς δυνάμεις, καὶ κατὰ λόγον	τὰ	μέρη αὐτῆς τόποις ἰδίοις διανενέμηται,
[12]	ἀρίστην ἤγαγε τάξιν, ἀριθμοῖς πρέπουσι	τὰ	μέρη κοσμήσας αὐτοῦ καὶ σχήμασιν,
[18]	φαντασίαι, ἀνταπωθουμένων τῶν φώτων πρὸς	τὰ	μέρη τὰ ἕτερα, ἀπολισθαινόντων μὲν
[6]	ἀμφοτέροις ὑπόκειται (ὅρους δέ φημι	τὰ	μέρη τῶν προτάσεων, οἷον ἐπὶ
[4]	εἰκὸς διὰ τὸ μὴ περὶ	τὰ	μόνιμα εἶναι. Ἐπιστήμης δὲ τῆς
[14]	ἢ ὕπνου, ὅπως ἀποβλέπουσα πρὸς	τὰ	νοητὰ αὐτοῦ δέχηται τὰ εἴδη
[4]	αἰσθητά· ὧν ὁ μὲν περὶ	τὰ	νοητὰ ἐπιστήμη τέ ἐστι καὶ
[24]	εἴ γε τὸ μὲν περὶ	τὰ	νοητά ἐστι, τὸ δὲ περὶ
[4]	γενέσθαι τὴν ψυχήν, θεωρούσης αὐτῆς	τὰ	νοητά, ἡ δὲ μετὰ τὸ
[2]	θεωρία ἐνέργεια τοῦ νοῦ νοοῦντος	τὰ	νοητά, ἡ δὲ πρᾶξις ψυχῆς
[1]	περιαγωγὴ ψυχῆς ἀπὸ σώματος, ἐπὶ	τὰ	νοητὰ ἡμῶν τρεπομένων καὶ τὰ
[4]	καὶ τὰ τούτοις ὑποπίπτοντα, οἷον	τὰ	νοητὰ καὶ αἰσθητά· καὶ ἐπεὶ
[4]	εἶναι. Ἐπιστήμης δὲ τῆς περὶ	τὰ	νοητὰ καὶ δόξης τῆς περὶ
[10]	καὶ χρῶμα πολλάκις, οὐ καθαρῶς	τὰ	νοητὰ νοοῦσι, θεοὶ δὲ ἀπηλλαγμένως
[4]	καὶ οὗτος, ὁ μὲν περὶ	τὰ	νοητά, ὁ δὲ περὶ τὰ
[27]	δὲ χωρὶς ταύτης τῆς ἐπιστήμης	τὰ	νομιζόμενα ἀγαθὰ πάντα κεκτημένον, οἷον
[10]	ἐν τῇ ψυχῇ νόησιν καὶ	τὰ	νοούμενα· οὐ γὰρ ὢν ὅπερ
[30]	ἡ μέντοι φρόνησις, ἐπιστήμη ὑπάρχουσα,	τὰ	οἰκεῖα ἑκάστῃ ἐνδίδωσιν, ὡς καὶ
[6]	νοῦν· ζητεῖ γάρ, πότερον φύσει	τὰ	ὀνόματά ἐστιν ἢ θέσει, ἀρέσκει
[1]	ὁ γὰρ ἐφιέμενος μαθημάτων περὶ	τὰ	ὄντα καὶ ἐπὶ ταῦτα τρέπων
[35]	ἄλλων· νῦν δὲ ὅσαπερ ἐστὶ	τὰ	ὄντα, τοσαυταχῶς καὶ τὸ μὴ
[27]	προσαγορεύσαι ἄν τις. Πάντα γὰρ	τὰ	ὁπωσοῦν παρ´ ἀνθρώποις ἀγαθὰ νομιζόμενα
[10]	ἥλιος πρὸς τὴν ὅρασιν καὶ	τὰ	ὁρώμενα, οὐκ ὢν αὐτὸς ὄψις,
[16]	ὅπως αὐτὸς ἀναίτιος ᾖ· ὅτι	τὰ	πάθη ἀπὸ σώματος προσφύσεται θνητά·
[32]	εἴρεται κίνησις, ὅτι οὐ κρίσεις	τὰ	πάθη οὐδὲ δόξαι, ἀλλὰ τῶν
[32]	φησὶν ὁ Πλάτων, ὅτι ταῦτα	τὰ	πάθη φύσει πως ἀρχῆθεν ἐν
[33]	κτώμενος οὐ θρύπτων οὐδ´ ἐπαινῶν	τὰ	παιδικά, ἀλλὰ μᾶλλον κωλύων καὶ
[16]	ὑγρῷ. ~Ἐπεὶ δὲ διεκεκόσμητο αὐτῷ	τὰ	πάντα, τρία δὲ τὰ λοιπὰ
[33]	ἐν γηΐνῳ σώματι γεγενημένον, διαπορθμεύοντα	τὰ	παρὰ θεῶν ἀνθρώποις καὶ ἀνάπαλιν.
[19]	διαφοράς. Εἴκοντα μὲν δή φαμεν	τὰ	παραδεχόμενα τὴν ἁφήν, ἀντίτυπα δὲ
[14]	ταθείσης ἐκ τοῦ μέσου ἐπὶ	τὰ	πέρατα, συνέβη αὐτὴν τὸ σῶμα
[11]	τὸ δημιουργικὸν τούτων ἀσώματον. Ἔτι	τὰ	ποιοῦντα οὐκ ἂν ἄλλα εἴη
[28]	θεωρημάτων παραδόσει ὥστε ἐξίστασθαι μὲν	τὰ	πολλὰ τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων, ἀεὶ
[6]	καὶ διὰ τούτου διδάσκομεν ἀλλήλους	τὰ	πράγματα καὶ διακρίνομεν αὐτά, ὥστε
[6]	ἐστι σοφίσματα, τίνα δὲ παρὰ	τὰ	πράγματα, καὶ τὰς λύσεις αὐτῶν.
[4]	λέγοιτο ὁ φιλόσοφος, ὑφ´ οὗ	τὰ	πράγματα κρίνεται, κριτὴς δὲ καὶ
[6]	ἀλλ´ εἰ οὕτω λέγοι, ᾗ	τὰ	πράγματα πέφυκεν· ἐπεὶ δὲ τοῦ
[34]	οὐ γάρ ποτε κακῶν λήξειν	τὰ	πράγματα τὰ ἀνθρώπινα, εἰ μὴ
[4]	τὰ τῇ θεωρίᾳ ὑποπίπτοντα καὶ	τὰ	πρακτά, ἀλλ´ ἐν μὲν τῇ
[3]	γνῶσις θεωρητική, ἡ δὲ περὶ	τὰ	πρακτέα πρακτική, ἡ δὲ περὶ
[32]	καὶ γινώσκοντες ὅτι οὐ λυπηρὰ	τὰ	προσπεπτωκότα οὐδὲ ἡδέα οὐδὲ μὴν
[16]	πόνων ἔσται τὸ νικῆσαι μὲν	τὰ	προσφύντα, εἰς δὲ τὴν οἰκείαν
[5]	ἀποδεικνύειν ἀπὸ τῶν ὑστέρων ἐπὶ	τὰ	πρότερα ἀνιόντα, ἕως ἂν ἔλθωμεν
[7]	μὲν θεολογικοῦ τέλος ἡ περὶ	τὰ	πρῶτα αἴτια καὶ ἀνωτάτω τε
[3]	μὲν περὶ τὰ ἀκίνητα καὶ	τὰ	πρῶτα αἴτια καὶ ὅσα θεῖα
[7]	ἀπὸ τῶν γεωμετρικῶν ὑποθέσεων ἐπὶ	τὰ	πρῶτα καὶ ἀρχικὰ καὶ ἀνυπόθετα
[5]	ἐστιν ἀπὸ τῶν αἰσθητῶν ἐπὶ	τὰ	πρῶτα νοητὰ ἄνοδος, ἡ δὲ
[4]	δ´ ἐστὶ νοῦ ἐνέργεια θεωροῦντος	τὰ	πρῶτα νοητά· αὕτη διττὴ ἔοικεν
[17]	εἰς πνεύμονα ἰοῦσα. Διοικεῖται δὲ	τὰ	σιτία κατὰ τὴν γαστέρα πνεύματί
[3]	καλεῖται ἀτελὴς συλλογισμός, καὶ προσέτι	τὰ	σοφίσματα· ὅπερ προηγούμενον μὲν οὐκ
[17]	καὶ ἀστραβῶν τριγώνων, ἐξ ὧν	τὰ	στοιχεῖα ἐγένετο, σπέρματος γένεσιν ἐσόμενον·
[27]	ἀγαθόν, εἴ τις ἀκριβῶς αὐτοῦ	τὰ	συγγράμματα ἀναλάβοι, ἐτίθετο ἐν τῇ
[14]	πάντων, δεικνύς τε καὶ φαίνων	τὰ	σύμπαντα· σελήνη δὲ ἐν τάξει
[6]	ὧν καὶ τὰ λήμματα καὶ	τὰ	συμπεράσματα ἁπλαῖ προτάσεις ὑπάρχουσιν, ὑποθετικοὶ
[12]	ἀναλογίας, ὃς ἑαυτόν τε καὶ	τὰ	συνδούμενα πέφυκεν ἓν ποιεῖν, ἐπίπεδός
[11]	ἢ τὰ ἀσώματα· παθητὰ γὰρ	τὰ	σώματα καὶ ῥευστὰ καὶ οὐκ
[5]	οἷον ἂν ἀπὸ τοῦ περὶ	τὰ	σώματα καλοῦ μετίωμεν ἐπὶ τὸ
[14]	οὐσίαν ἀμέριστον, καὶ ἄλλην περὶ	τὰ	σώματα μεριστὴν ὑπεστήσατο, ἐμφαίνων ὅτι
[28]	πόλεμον καὶ πρὸς εἰρήνην εὔθετα	τὰ	σώματα παρασκευάσει. ~Θείου δὲ χρήματος
[25]	ἀνώλεθρος ἂν εἴη καὶ ἄφθαρτος.	Τά	τε ἄμεσα ἐναντία καὶ μὴ
[13]	τε καὶ ἀέρος· ταῦτα δὴ	τὰ	τέτταρα συλλαβὼν ὁ δημιουργὸς τοῦ
[4]	ὀρθὸς λόγος οὐχ ὁμοίως κρίνει	τὰ	τῇ θεωρίᾳ ὑποπίπτοντα καὶ τὰ
[31]	ἢ πάθει κεῖται. ἅπαντα δὲ	τὰ	τοιαῦτα ἔξεστιν ἀποτρίψασθαι καὶ λόγῳ
[8]	ἄποιον καὶ ἀνείδεον, ἀναματτομένην δὲ	τὰ	τοιαῦτα καὶ ἐκτυπουμένην καθάπερ ἐκμαγεῖον
[28]	τε καὶ εἰκασμένην ψυχὴν καὶ	τὰ	τούτοις ἑξῆς. Καὶ γάρ τοι
[28]	ἀρχήν τε καὶ τελευτὴν καὶ	τὰ	τούτοις ἑξῆς· ποτὲ δὲ ἀμφότερα,
[4]	νοήσεως καὶ αἰσθήσεως, ἔστι καὶ	τὰ	τούτοις ὑποπίπτοντα, οἷον τὰ νοητὰ
[29]	ὁμολογεῖ καὶ συμφωνεῖ πρὸς ἄλληλα	τὰ	τρία μέρη τῆς ψυχῆς καὶ
[17]	περί τε τὸ πρόσωπον ἔθεσαν	τὰ	τῶν αἰσθητηρίων ὄργανα, ὑπηρεσίαν ἐκτελέσοντα
[2]	πρακτικοῦ δὲ ἐν τῷ πρᾶξαι	τὰ	ὑπαγορευόμενα ἐκ τοῦ λόγου. Τίμιος
[15]	θνητῆς φύσεως· τούτοις δὲ ὑποτέτακται	τὰ	ὑπὸ σελήνην πάντα καὶ τὰ
[22]	ῥύσει παθῶν αἴτιον· πάντα δὲ	τὰ	φλεγμαίνοντα ὑπὸ χολῆς τοῦτο πέπονθε·
[24]	ἂν ἐντεῦθεν. Πρῶτον μὲν δὴ	τὰ	φύσει χωριζόμενα ἕτερα ὑπάρχει· φύσει
[18]	~Ἱδρύσαντες δὲ περὶ τὸ πρόσωπον	τὰ	φωσφόρα ὄμματα καθεῖρξαν ἐν αὐτοῖς
[6]	ἀποδεικνύων, ἐλέγχων μὲν διὰ ζητήσεως	τὰ	ψευδῆ, ἀποδεικνύων δὲ διά τινος
[24]	ἀνθρώποις κακόν, Ὅταν τις εἰδῇ	τἀγαθόν,	χρῆται δὲ μή. Ἔτι δὲ
[26]	μὲν τάδε ποιήσει, ὅδε δὲ	τάδε	πείσεται· εἰς ἄπειρον γὰρ τοῦτο,
[26]	οἷον λέγει, διότι ὅδε μὲν	τάδε	ποιήσει, ὅδε δὲ τάδε πείσεται·
[26]	βίον καὶ τάδε τινὰ πράξῃ,	τάδε	τινὰ αὐτῇ ἕψεται. Ἀδέσποτον οὖν
[4]	ὡρισμένα κρίνομεν, εἴτε οὕτως ἔχει	τάδε	τινά, εἴτε καὶ ἑτέρως. ~Τῆς
[26]	ἕληται ψυχὴ τοιοῦτον βίον καὶ	τάδε	τινὰ πράξῃ, τάδε τινὰ αὐτῇ
[14]	ψυχῆς ὑποστῆναι· τῆς δὲ ψυχῆς	ταθείσης	ἐκ τοῦ μέσου ἐπὶ τὰ
[25]	αἵτινες δυνάμεις οὖσαι καὶ ἐν	ταῖς	ἀνθρωπίναις ψυχαῖς μετὰ τὸ ἐνσωματωθῆναι
[1]	γίνονται· ταύτας δὲ καὶ ὁμωνύμως	ταῖς	ἀρεταῖς εἴωθεν ὀνομάζειν ὁ Πλάτων,
[32]	τοῖς ἀγαθοῖς καὶ τὰς ἐν	ταῖς	ἀρεταῖς ἡδονάς. Πεφυκυιῶν δὲ πολλῶν
[10]	σὺν αὐτῇ εἴδους, ὅπερ ἐξομοιοῦται	ταῖς	ἰδέαις καὶ μετέχει αὐτῶν δύσφραστον
[25]	μήτε τῆς αὐτῆς οὐσίας εἶναι	ταῖς	λογικαῖς, θνητάς τε καὶ φθαρτὰς
[5]	τὰ δὲ συμβεβηκότα καὶ ὑπάρχοντα	ταῖς	οὐσίαις ἢ ἐκ τῶν περιεχομένων
[14]	πυρώδους τῆς πλείστης οὐσίας ἐφήρμοσε	ταῖς	σφαίραις ὑπαρχούσαις ἐκ τοῦ θατέρου
[30]	καὶ προκοπαὶ πρὸς ταύτην, ὁμωνυμοῦσαι	ταῖς	τελειότησι κατὰ τὴν ὁμοιότητα τὴν
[25]	εἰσκρίνεσθαι αὐτὰς τοῖς σώμασι, παρεμφυομένας	ταῖς	τῶν ἐμβρύων διαπλαστικαῖς φύσεσι, καὶ
[5]	καλοῦ μετίωμεν ἐπὶ τὸ ἐν	ταῖς	ψυχαῖς καλόν, ἀπὸ δὲ τούτου
[34]	δέοι, οὓς κατὰ τὸ θυμικὸν	τακτέον	ὥσπερ συμμαχοῦντας τῷ λογιστικῷ· τοῖς
[7]	εὔθετον ὑπάρχει διὰ τὴν τῶν	τακτικῶν	θεωρίαν· τό γε μὴν κατὰ
[6]	ἀποδεικνύων δὲ διά τινος διδασκαλίας	τἀληθῆ.	Ἔστι δὲ ὁ συλλογισμὸς λόγος,
[32]	δύο, ἡδονή τε καὶ λύπη,	τἆλλα	δ´ ἐκ τούτων πέπλασται. Οὐ
[14]	τὰ σύμπαντα· σελήνη δὲ ἐν	τάξει	δευτέρᾳ θεωρεῖται ἕνεκα τῆς δυνάμεως,
[12]	παραλαβὼν πρὸς τὴν ἀρίστην ἤγαγε	τάξιν,	ἀριθμοῖς πρέπουσι τὰ μέρη κοσμήσας
[13]	κόσμου οὐ μὰ Δία στοιχείων	τάξιν	ἐπέχοντα διεσχημάτισε πυραμίδι καὶ κύβῳ
[26]	καθειμάρθαι. Ἡ γὰρ εἱμαρμένη νόμου	τάξιν	ἐπέχουσα οὐχ οἷον λέγει, διότι
[13]	εἶτα ὑπὸ τοῦ θεοῦ πρὸς	τάξιν	ἤχθη, ἁρμοσθέντων πάντων ἀναλογίᾳ πρὸς
[14]	οἱ πλανῆται ἐλθόντες ταύτην τὴν	τάξιν	λάβωσιν, ὥστε εὐθείας νοηθείσης ἀπὸ
[27]	γὰρ ταύτης ὕλης μόνον ἐπέχειν	τάξιν,	πρὸς κακοῦ γινόμενα τοῖς φαύλως
[29]	τὸ λογιστικόν· ὅταν δὲ φῶμεν	τάξιν	τινὰ εἶναι καὶ εὐπείθειαν τὴν
[29]	καὶ οὐδετέρων, ἡ δὲ σωφροσύνη	τάξις	περὶ τὰς ἐπιθυμίας καὶ τὰς
[25]	αἰσθητῷ γινομένη ἰλιγγιᾷ τε καὶ	ταράττεται	καὶ οἷον μεθύει, πρὸς δὲ
[25]	ἠρεμεῖ· πρὸς ᾧ δὴ γινομένη	ταράττεται,	τούτῳ οὐκ ἔοικεν· ὥστε μᾶλλον
[34]	τοῖς δὲ τὰς τέχνας καὶ	τὰς	ἄλλας ἐργασίας· τοὺς δὲ ἄρχοντας
[25]	τῶν ἀμφισβητουμένων ὑπάρχει. Πιθανὸν γὰρ	τὰς	ἀλόγους ψυχάς, ψιλῇ τε φαντασίᾳ
[5]	δεικνυμένων καὶ ὑποδεικνυμένων ἄνοδος ἐπὶ	τὰς	ἀναποδείκτους καὶ ἀμέσους προτάσεις, ἡ
[5]	δὲ ἐξ ὑποθέσεως ἀνιοῦσα ἐπὶ	τὰς	ἀνυποθέτους ἀρχάς. Ἡ μὲν δὴ
[14]	τῶν ὄντων κρίνομεν τῇ ψυχῇ,	τὰς	ἁπάντων τῶν ὄντων ἀρχὰς εἰκότως
[29]	γεγενημένων, ὅθεν καὶ ἀντακολουθεῖν ἡγητέον	τὰς	ἀρετάς. Ἡ γὰρ ἀνδρία δόγματος
[27]	ἐν Εὐθυδήμῳ. Ὅτι δὲ καὶ	τὰς	ἀρετὰς ἡγεῖτο εἶναι δι´ αὑτὰς
[19]	εἴκει· τοῦτο δὲ συμβαίνει παρὰ	τὰς	βάσεις αὐτῶν τῶν σωμάτων· τὰ
[30]	τῷ ὁρᾶσθαι περὶ πάσας ἢ	τάς	γε πλείστας καθ´ ἑκάστην ἑκατέρωθεν
[23]	τε αὐτὸ καὶ παρέχῃ λαμπρόν·	τὰς	γοῦν ἐπιγινομένας ἔκ τινων νόσων
[34]	τῇ πόλει οὐδὲ κοινὰς εἶναι	τὰς	γυναῖκας νομοθετεῖ. Ἔστιν οὖν ἡ
[30]	ἀρετῶν τὰς μὲν εἶναι προηγουμένας,	τὰς	δὲ ἑπομένας· ἡγουμένας μὲν τὰς
[32]	εἰλικρινεῖς· καὶ τὰς μὲν ἀναμνηστικάς,	τὰς	δὲ μετ´ ἐλπίδος γινομένας· καὶ
[32]	ἀκόλαστοί τε καὶ μετὰ ἀδικίας,	τὰς	δὲ μετρίας καὶ ἁμωσγέπως μετεχούσας
[32]	τὰς μὲν μίγνυσθαι τοῖς ἐναντίοις,	τὰς	δὲ παραμένειν καθαράς τε καὶ
[6]	τὰς λύσεις αὐτῶν. Καὶ μὴν	τὰς	δέκα κατηγορίας ἔν τε τῷ
[6]	ἐξ ἀκολουθίας ἀνασκευαστικῶν οὕτω πως	τὰς	διαφορὰς κατὰ τοῦτο θεωρεῖσθαι. Ὅταν
[34]	ἀπὸ πάσης ἡλικίας, ὥστε κατὰ	τὰς	διαφορὰς τῆς φύσεως αὐτῶν καὶ
[24]	τριμερής ἐστιν ἡ ψυχὴ κατὰ	τὰς	δυνάμεις, καὶ κατὰ λόγον τὰ
[10]	κόσμου πρὸς ἑαυτὸν καὶ πρὸς	τὰς	ἑαυτοῦ νοήσεις. Κατὰ γὰρ τὴν
[18]	ἐντὸς ὁμαλύνει τε καὶ διαχεῖ	τὰς	ἐν ἡμῖν κινήσεις, ἐπαγωγὸν ὕπνου
[32]	τὴν ἐπὶ τοῖς ἀγαθοῖς καὶ	τὰς	ἐν ταῖς ἀρεταῖς ἡδονάς. Πεφυκυιῶν
[34]	χρῆται πρὸς τὰς νενοσηκυίας πόλεις	τὰς	ἐν τοῖς Νόμοις, ἤδη καὶ
[19]	καὶ τραχέων, ὡς κρίνειν καὶ	τὰς	ἐν τούτοις διαφοράς. Εἴκοντα μὲν
[30]	τὰς δὲ ἑπομένας· ἡγουμένας μὲν	τὰς	ἐν τῷ λογιστικῷ, ἀφ´ ὧν
[30]	τὸ τέλειον λαμβάνουσιν, ἑπομένας δὲ	τὰς	ἐν τῷ παθητικῷ. Αὗται γὰρ
[29]	ἡ δὲ σωφροσύνη τάξις περὶ	τὰς	ἐπιθυμίας καὶ τὰς ὀρέξεις καὶ
[12]	εἶναι τὰς ἰδέας, ὧν καὶ	τὰς	ἐπιστήμας γίνεσθαι καὶ τοὺς ὅρους·
[1]	τὴν ὄρεξιν οὐ θαυμάζοι ἂν	τὰς	ἡδονάς. Δεῖ δὲ καὶ ἐλευθέριον
[9]	μείζονος καὶ ὑπερέχοντος· εἶναι γὰρ	τὰς	ἰδέας νοήσεις θεοῦ αἰωνίους τε
[12]	ὡρισμένα τινὰ δεῖ παραδείγματα εἶναι	τὰς	ἰδέας, ὧν καὶ τὰς ἐπιστήμας
[18]	συνίστασθαι· ταύταις δὲ ἑπομένως καὶ	τὰς	κατὰ τῶν κατόπτρων εἰδωλοποιΐας καὶ
[25]	ἀπὸ τῶν κατὰ μέρος ἐνενοοῦμεν	τὰς	κοινότητας, πῶς ἂν τὰ κατὰ
[12]	ὄργανα πρὸς ὑπηρεσίαν, ἀφελόμενος δὲ	τὰς	λοιπὰς κινήσεις μόνην αὐτῷ δέδωκε
[6]	δὲ παρὰ τὰ πράγματα, καὶ	τὰς	λύσεις αὐτῶν. Καὶ μὴν τὰς
[32]	δὲ μετ´ ἐλπίδος γινομένας· καὶ	τὰς	μὲν αἰσχράς, ὅσαι ἀκόλαστοί τε
[32]	καθαράς τε καὶ εἰλικρινεῖς· καὶ	τὰς	μὲν ἀναμνηστικάς, τὰς δὲ μετ´
[34]	φίλους. ~Τῶν δὲ πολιτειῶν φησι	τὰς	μὲν ἀνυποθέτους εἶναι, ἃς ἐν
[30]	Ἡγητέον δὲ καὶ τῶν ἀρετῶν	τὰς	μὲν εἶναι προηγουμένας, τὰς δὲ
[32]	τῆς ψυχῆς· τῶν δὲ ἡδονῶν	τὰς	μὲν μίγνυσθαι τοῖς ἐναντίοις, τὰς
[18]	συχνὰ γίνεται περὶ ἡμᾶς· καὶ	τὰς	μὲν ὕπαρ τε καὶ ὄναρ
[8]	ἀοσμοτάτῳ τούτῳ χρωμένους, καὶ τοὺς	τὰς	μορφὰς δημιουργεῖν βουλομένους ἐκ κηροῦ
[14]	αὐτοῦ δέχηται τὰ εἴδη καὶ	τὰς	μορφάς, ἐφιεμένη τῶν ἐκείνου νοημάτων.
[34]	ἐν Ἐπιστολαῖς, ᾗ χρῆται πρὸς	τὰς	νενοσηκυίας πόλεις τὰς ἐν τοῖς
[2]	θεωροῦσα μὲν τὸ θεῖον καὶ	τὰς	νοήσεις τοῦ θείου εὐπαθεῖν τε
[17]	πᾶν τὸ σῶμα χωροῦντα κατὰ	τὰς	οἰκείας μεταβολάς· δύο δὲ φλέβες
[29]	τάξις περὶ τὰς ἐπιθυμίας καὶ	τὰς	ὀρέξεις καὶ τὴν εὐπείθειαν αὐτῶν
[17]	ἀρχαὶ καὶ νεύρων καὶ κατὰ	τὰς	πείσεις παραφροσύναι, περικειμένων καὶ τῶν
[34]	γὰρ καὶ μετὰ δικαιοσύνης ἐπανάξειν	τὰς	πόλεις τὸ τηνικάδε, ὅταν ἕκαστον
[33]	εἰς τὰς τρεῖς ἰδέας διῃρημένης	τὰς	προειρημένας, ἡ τοῦ ἀγαθοῦ τοίνυν
[5]	ζῷον, ἔπειτα τοῦτο τέμνειν κατὰ	τὰς	προσεχεῖς διαφορὰς κατιόντας μέχρι τῶν
[19]	δὲ συγκρινόμενα καὶ διακρινόμενα κατὰ	τὰς	προσπτώσεις τῶν χυμῶν διορίζει τὴν
[7]	δὲ αὐτὸ ἀδυνατοῦσιν ἰδεῖν, ἀγνοοῦσαι	τάς	τε ἀρχὰς καὶ τὰ ἐκ
[34]	συμμαχοῦντας τῷ λογιστικῷ· τοῖς δὲ	τὰς	τέχνας καὶ τὰς ἄλλας ἐργασίας·
[6]	Ὅταν οὖν τις ἀκριβῶς κατίδῃ	τὰς	τῆς ψυχῆς δυνάμεις καὶ τὰς
[30]	οἷόν τε εἶναι ἔχον πάσας	τὰς	τοῦ σώματος κακίας ἐν ἑαυτῷ.
[16]	ἐκγόνοις θεοῖς, κατέπεμψεν ἐπὶ γῆν	τὰς	τούτου τοῦ γένους ψυχὰς ὁ
[3]	τὴν τῶν ἄστρων φορὰν καὶ	τὰς	τούτων περιόδους καὶ ἀποκαταστάσεις καὶ
[33]	Κοινῶς δὲ τῆς ἐρωτικῆς εἰς	τὰς	τρεῖς ἰδέας διῃρημένης τὰς προειρημένας,
[27]	καὶ μεγάλων τε καὶ θαυμασίων	τὰς	τῷ ὄντι φιλοσόφους ψυχὰς ἔφασκεν
[13]	ἄλληλα φέρεται τὰ λεπτομερέστερα εἰς	τὰς	τῶν ἁδρομερεστέρων χώρας. Διὰ τοῦτο
[6]	τὰς τῆς ψυχῆς δυνάμεις καὶ	τὰς	τῶν ἀνθρώπων διαφοράς, καὶ τὰ
[5]	ἡ ἐπαγωγὴ εἰς τὸ ἀνακινεῖν	τὰς	φυσικὰς ἐννοίας. ~Τοῦ δὲ λόγου,
[4]	λόγῳ χρώμενοι καὶ ἀναφέροντες ἐπὶ	τὰς	φυσικὰς ἐννοίας ὡς ἐπὶ μέτρα
[25]	ὑπάρχειν. Τῷ δὲ ἀθανάτους εἶναι	τὰς	ψυχὰς λόγῳ ἠκολούθησε τὸ εἰσκρίνεσθαι
[14]	γὰρ τὸν ζῳοφόρον κύκλον πληροῖ	τὰς	ὥρας τοῦ ἔτους· οἵ τε
[7]	τοῦτο καὶ ἀνωτέρω τῶν μαθημάτων	τάττεται,	ὥσπερ θριγκός τις ὑπάρχουσα ἢ
[9]	νοερόν, ἔστιν αὐτῷ νοήματα, καὶ	ταῦτα	αἰώνιά τε καὶ ἄτρεπτα· εἰ
[10]	Λέγω δὲ οὐχ ὡς χωρίζων	ταῦτα,	ἀλλ´ ὡς κατὰ πάντα ἑνὸς
[5]	τίνα ἐστὶ πρότερα αὐτοῦ, καὶ	ταῦτα	ἀποδεικνύειν ἀπὸ τῶν ὑστέρων ἐπὶ
[32]	διαστροφῆς συστάντα καὶ ἐθῶν μοχθηρῶν·	ταῦτα	δ´ ὑπάρχει γέλως καὶ ἐπιχαιρεκακία
[19]	ἐχόντων ἀέρος τε καὶ ὕδατος,	ταῦτα	δὲ εἶναι κατὰ καπνόν τε
[10]	τὸν τρόπον. Εἰ ἔστι νοητά,	ταῦτα	δὲ οὔτε αἰσθητά ἐστιν οὔτε
[19]	ἐσόμενα καὶ κριτήρια τῶν χυμῶν·	ταῦτα	δὲ συγκρινόμενα καὶ διακρινόμενα κατὰ
[13]	γῆς ὕδατός τε καὶ ἀέρος·	ταῦτα	δὴ τὰ τέτταρα συλλαβὼν ὁ
[33]	τὸν ἐρώμενον, χρήσεται αὐτῷ παρεγγυῶν	ταῦτα,	δι´ ὧν ἀσκηθεὶς ἔσται τέλειος,
[13]	πρὸς ἄλληλα· οὐ μένει δὲ	ταῦτα	διακριθέντα κατὰ χώραν, ἄπαυστον δὲ
[32]	ὑπ´ αὐτῶν, οὐκ ἂν παθόντες	ταῦτα,	εἰ κρίσεσι τὰ αὐτὰ ἦν·
[8]	φυλακὴ τῶν λοιπῶν. ~Μετὰ δὲ	ταῦτα	ἑπομένως περὶ τῶν ἀρχῶν τὲ
[8]	ἐκ κηροῦ ἢ πηλοῦ προλεαίνοντας	ταῦτα	καὶ ὡς ἐνδέχεται ἀσχημάτιστα παρέχοντας.
[4]	αἰσθήσει· καὶ ὅταν μὲν συμφωνήσῃ	ταῦτα	κατ´ ἄλληλα γενόμενα, ἀληθὴς γίνεται
[22]	χολὴ ἢ φλέγμα· πάντα γὰρ	ταῦτα	οὐδὲν ἄλλο ἢ σύντηξιν εἶναι.
[7]	ὡς εἰ μὴ οὕτω μετίοιμεν	ταῦτα	τὰ μαθήματα, ἀτελής τε καὶ
[7]	τὰ εἰρημένα. Ὅθεν οὐδὲ ἐπιστήμας	ταῦτα	τὰ μαθήματα ἔφησεν ὁ Πλάτων·
[32]	λύπης φησὶν ὁ Πλάτων, ὅτι	ταῦτα	τὰ πάθη φύσει πως ἀρχῆθεν
[4]	λευκόν, τὸ κεχρωσμένον, μετὰ δὲ	ταῦτα	τὸ ἄθροισμα, οἷον πῦρ, μέλι,
[1]	καὶ μνήμην· εἰδοποιεῖ γὰρ καὶ	ταῦτα	τὸν φιλόσοφον. Αὗται δὲ αἱ
[1]	περὶ τὰ ὄντα καὶ ἐπὶ	ταῦτα	τρέπων ἑαυτοῦ τὴν ὄρεξιν οὐ
[13]	τούτων ἡ ὕλη σείεται καὶ	ταῦτα	ὑπ´ ἐκείνης. ~Τὰ μὲν δὴ
[4]	ψυχὴ τῇ διανοίᾳ ἀποβλέπῃ εἰς	ταῦτα	ὥσπερ εἰς ἐκεῖνα, ἀφ´ ὧν
[7]	αὐτῷ τῷ νῷ θεωρούμενα κατὰ	ταὐτὰ	μεταβαίνομεν· ὡς εἰ μὴ οὕτω
[18]	εὐθυωρίαν γινομένας φαντασίας ὡδὶ συνίστασθαι·	ταύταις	δὲ ἑπομένως καὶ τὰς κατὰ
[7]	τε καὶ ἀριθμητικὴ καὶ αἱ	ταύταις	ἑπόμεναι ὀνειρώττουσι μὲν περὶ τὸ
[32]	εἰ κρίσεσι τὰ αὐτὰ ἦν·	ταύτας	γὰρ ἀποβάλλομεν καταγνόντες αὐτῶν, εἴτε
[1]	δὲ μεγάλων κακῶν αἴτιαι γίνονται·	ταύτας	δὲ καὶ ὁμωνύμως ταῖς ἀρεταῖς
[31]	κακοῦ ἀποικονομησόμενος μεῖζον ἀγαθόν, καὶ	ταύτῃ	ἀκουσίως ἐλεύσεται· ἀδύνατον γὰρ ὁρμᾶν
[33]	ἐστι, τοῦ ἡδέος ἡττωμένη καὶ	ταύτῃ	βοσκηματώδης ὑπάρχουσα· ἡ δὲ ἀστεία
[13]	ὄντος καὶ ἐξ ἐλαττόνων τριγώνων,	ταύτῃ	δὲ καὶ μανοτάτου· καθὸ δὲ
[34]	καὶ ἱππασίαν ἂν ἐπασκοῖεν. Ἐν	ταύτῃ	δὲ τῇ πόλει οὐδὲ κοινὰς
[14]	ὁ θεός, ἀλλὰ κατακοσμεῖ, καὶ	ταύτῃ	λέγοιτ´ ἂν καὶ ποιεῖν, ἐγείρων
[2]	ἐν πράξει καὶ ὡς ἐν	ταύτῃ	προηγούμενα τὸ περὶ νομοθεσίας καὶ
[34]	τῇ Πολιτείᾳ διεξῆλθεν· ἐν γὰρ	ταύτῃ	προτέραν μὲν ὑπέγραψε τὴν ἀπόλεμον,
[17]	καὶ κοιλία τε καὶ περὶ	ταύτην	ἔντερα ἑλιχθέντα, ἄνωθέν τε ἀπὸ
[30]	οἷον εὐφυίαι καὶ προκοπαὶ πρὸς	ταύτην,	ὁμωνυμοῦσαι ταῖς τελειότησι κατὰ τὴν
[34]	τρίτην τὴν δημοκρατικὴν καὶ μετὰ	ταύτην	τὴν ὀλιγαρχικήν, τελευταίαν δὲ τὴν
[14]	σημεῖον πάντες οἱ πλανῆται ἐλθόντες	ταύτην	τὴν τάξιν λάβωσιν, ὥστε εὐθείας
[8]	πρῶτόν γε περὶ ὕλης λέγωμεν.	Ταύτην	τοίνυν ἐκμαγεῖόν τε καὶ πανδεχὲς
[2]	τῆς θεωρίας ἀπολείπεσθαι, ἀλλ´ ἀεὶ	ταύτην	τρέφειν καὶ αὔξειν, ὡς ἑπόμενον
[14]	κάθετον τὰ κέντρα αὐτῶν ἐπὶ	ταύτης	θεωρεῖσθαι. Ἑπτὰ τοίνυν σφαιρῶν οὐσῶν
[4]	αἴσθησις ἡμῖν γένηται καὶ ἀπὸ	ταύτης	μνήμη, ἔπειτα ἐντύχωμεν τῷ αὐτῷ
[28]	ἀρετὴν ἔχει, ἀμείνων δ´ ἐστὶ	ταύτης·	ὅθεν ὀρθῶς ἄν τις φαίη,
[19]	τὸν ὀμφαλὸν τόπων· εἴδη δὲ	ταύτης	οὐχ ὑπάρχει κατωνομασμένα ἔξω δυοῖν
[12]	τε τὴν ὕλην καὶ πρὸς	ταύτης	σειόμενα. Ἐξ ἑκάστου γὰρ ὅλου
[3]	δὲ περὶ πόλιν καὶ τὴν	ταύτης	σωτηρίαν· τούτων τὸ μὲν πρῶτον
[27]	θάνατοι συμβαίνωσι· τὸν δὲ χωρὶς	ταύτης	τῆς ἐπιστήμης τὰ νομιζόμενα ἀγαθὰ
[17]	αὐτοῦ τὴν ψυχὴν δεσπόσουσαν αὐτοῦ,	ταύτης	τὸ ἡγεμονικὸν κατὰ λόγον περὶ
[27]	τῆς ἀρετῆς χρήσεως· χωρισθέντα γὰρ	ταύτης	ὕλης μόνον ἐπέχειν τάξιν, πρὸς
[27]	ὁπωσοῦν παρ´ ἀνθρώποις ἀγαθὰ νομιζόμενα	ταύτης	ὑπελάμβανε τυγχάνειν τῆς προσρήσεως τῷ
[9]	εἰ ὁ κόσμος μὴ ἐκ	ταὐτομάτου	τοιοῦτός ἐστιν, οὐ μόνον ἔκ
[5]	σημαινόμενα, ὡς ὅταν ἓν καὶ	ταὐτὸν	ὄνομα εἰς πλείω πράγματα ἕλκηται·
[10]	ἔχον τινὰ μέρη, οὔτε ὥστε	ταὐτόν	τινι εἶναι ἢ ἕτερον· οὐδὲν
[14]	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν	ταυτότητά	τε καὶ ἑτερότητα, καὶ ἐπὶ
[14]	ὑπὸ τῆς ἀσχίστου μεινάσης σφαίρας	ταὐτῷ	παραπλησία, ἡ δὲ σχισθεῖσα θατέρῳ.
[19]	ψυχῆς πληγή, ὀξεῖα μὲν ἡ	ταχέως	κινουμένη, βαρεῖα δὲ ἡ βραδέως,
[28]	χρῆναι ἐνθένδε ἐκεῖσε φεύγειν ὅτι	τάχιστα·	φυγὴ δὲ ὁμοίωσις θεῷ κατὰ
[15]	ὁρατοί, οἱ δὲ ἀόρατοι, ἔν	τε	αἰθέρι καὶ πυρὶ ἀέρι τε
[6]	ἢ τῇδε τῇ ψυχῇ, ὀξέως	τε	αἰσθάνηται καὶ ὁποῖος ὑπὸ τίνων
[26]	πέπτωκε μέν πως μεταξὺ τοῦ	τε	ἀληθοῦς καὶ τοῦ ψεύδους, ἀορίστῳ
[14]	τὰς ὥρας τοῦ ἔτους· οἵ	τε	ἄλλοι καθ´ ἕνα ἕκαστον περιόδοις
[17]	δὲ ἡ σὰρξ ἐγένετο ἔκ	τε	ἁλμυροῦ καὶ ὀξέος οἷον ζυμώματος.
[25]	ἂν εἴη καὶ ἄφθαρτος. Τά	τε	ἄμεσα ἐναντία καὶ μὴ καθ´
[21]	πάλιν εἰς τὰ ἐντός, οὕτω	τε	ἀπαύστως τούτου τοῦ κύκλου συντελουμένου
[17]	περὶ ταύτην ἔντερα ἑλιχθέντα, ἄνωθέν	τε	ἀπὸ στόματος ἀρτηρία καὶ φάρυγξ,
[23]	ἄρχον καὶ βασιλεῦον ἀποφήναντες οἴκησίν	τε	ἀπονείμαντες αὐτῷ τὴν κεφαλήν, σχῆμα
[34]	δέ φησιν εἶναι πολιτείας, τήν	τε	ἀριστοκρατικήν, ὁπόταν οἱ ἄριστοι ἄρχωσι.
[17]	τὴν κεφαλὴν καθίδρυσαν, ἔνθα μυελοῦ	τε	ἀρχαὶ καὶ νεύρων καὶ κατὰ
[7]	αὐτὸ ἀδυνατοῦσιν ἰδεῖν, ἀγνοοῦσαι τάς	τε	ἀρχὰς καὶ τὰ ἐκ τῶν
[23]	τοῦ ἥπατος χάριν, ὅπως καθαίρῃ	τε	αὐτὸ καὶ παρέχῃ λαμπρόν· τὰς
[31]	τοὺς ἀδικοῦντας καὶ διαφόρως· αἵ	τε	γὰρ βλάβαι διάφοροι. καὶ τὸ
[14]	αὐτὸν ἐποίησε καὶ νοερόν· τό	τε	γὰρ ἔμψυχον ἀποτέλεσμα τοῦ μὴ
[13]	διαμένουσα τὸν σεισμὸν παρέχεται· ὑπό	τε	γὰρ τούτων ἡ ὕλη σείεται
[32]	ἀρχικὰ ὑπάρχοντα καὶ ἁπλᾶ. Ὅ	τε	γὰρ φοβούμενος οὐ παντελῶς ἐστέρηται
[10]	ἐν τῷ τιμίῳ ὑπεροχήν. Ἀμερῆ	τε	διὰ τὸ μὴ εἶναι πρότερόν
[2]	διὰ τοῦ σώματος περαινόμενα κωλυθῆναί	τε	δύναται καὶ πράττοιτο ἂν ἀπαιτούντων
[30]	συνεχόμενον· οὐδὲ γὰρ σῶμα οἷόν	τε	εἶναι ἔχον πάσας τὰς τοῦ
[8]	φύσιν ἔχειν ὑποκεῖσθαι, ἀλλ´ ἄποιόν	τε	εἶναι καὶ ἀνείδεον πρὸς ὑποδοχὴν
[22]	στοιχείων ἔνδειαν καὶ ὑπερβολὴν μετάστασίν	τε	εἰς ἄλλους οὐκ οἰκείους τόπους·
[34]	ἐξ ὑποθέσεως, ὧν ἐστὶν ἥ	τε	ἐν Νόμοις καὶ ἡ ἐκ
[13]	ὁ θεὸς κατεχρήσατο, διότι ζῴδιά	τε	ἐν οὐρανῷ θεωρεῖται δώδεκα ἐν
[32]	τοῦτο συνῆπται τῇ λύπῃ· ὅ	τε	ἐπιθυμῶν ἐν προσδοκίᾳ μένων τοῦ
[4]	μὲν περὶ τὰ νοητὰ ἐπιστήμη	τέ	ἐστι καὶ ἐπιστημονικὸς λόγος, ὁ
[14]	οὐρανοῦ κίνησις ἀπλανὴς οὖσα μία	τέ	ἐστι καὶ τεταγμένη, ἡ μέντοι
[32]	μετεχούσας τοῦ ἀγαθοῦ, οἷον τήν	τε	εὐφροσύνην τὴν ἐπὶ τοῖς ἀγαθοῖς
[14]	διπλάσια καὶ τριπλάσια διαστήματα· ἔστι	τε	ἡ μὲν περιεχομένη ὑπὸ τῆς
[25]	ὧν λήθην ἐλάβομεν ἐνσωματωθέντες. Ἔτι	τε	ἡ ψυχὴ οὐ φθείρεται ὑπὸ
[30]	δὲ ὁ μετρίως ἔχων περί	τε	θάρρη καὶ φόβους· καὶ ἐπὶ
[28]	τε χρησάμενοι τῇ προσηκούσῃ, ἔθεσί	τε	καὶ ἀγωγῇ καὶ ἀσκήσει τῇ
[12]	τε παντὸς καὶ γῆς ὕδατός	τε	καὶ ἀέρος, οὐδὲν μέρος οὐδενὸς
[13]	πυρὸς γέγονε καὶ γῆς ὕδατός	τε	καὶ ἀέρος· ταῦτα δὴ τὰ
[19]	ἡ δι´ ὤτων ἐρχομένη ἐγκεφάλου	τε	καὶ αἵματος, διαδιδομένη δὲ μέχρι
[4]	περὶ τὰ αἰσθητὰ ἀρχαὶ νόησίς	τε	καὶ αἴσθησις. Ἡ μὲν οὖν
[9]	ἰδεῶν, καὶ τὴν τοῦ πατρός	τε	καὶ αἰτίου πάντων θεοῦ. Ἔστι
[30]	καταφθίνειν ὑπὸ τῆς λύπης, ὑπερπαθής	τε	καὶ ἀμετροπαθής, ὁ δὲ λυπούμενος
[10]	δὲ ἀπηλλαγμένως τῶν αἰσθητῶν εἰλικρινῶς	τε	καὶ ἀμιγῶς. Ἐπεὶ δὲ ψυχῆς
[23]	ἐμηχανήσαντο τῆς καρδίας χάριν μαλακόν	τε	καὶ ἄναιμον σηραγγώδη τε καὶ
[13]	καὶ ἁπτόν, ἡ δὲ ἀόρατός	τε	καὶ ἀναφής, ἑκατέρου ἡ δύναμις
[1]	εἴωθεν ὀνομάζειν ὁ Πλάτων, σωφροσύνῃ	τε	καὶ ἀνδρείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ. ~Διττοῦ
[7]	μετίοιμεν ταῦτα τὰ μαθήματα, ἀτελής	τε	καὶ ἀνόνητος καὶ οὐδενὸς λόγου
[6]	τῇ τῶν συλλογισμῶν πραγματείᾳ ἐλέγχων	τε	καὶ ἀποδεικνύων, ἐλέγχων μὲν διὰ
[27]	ψυχῆς ἐκκαθηραμένους καὶ ἀναζωπυρήσαντας ἀπολλύμενόν	τε	καὶ ἀποτυφλούμενον κρεῖττον ὂν σώζεσθαι
[7]	γὰρ τοῦ ὄντος λαμβάνεσθαι γεωμετρία	τε	καὶ ἀριθμητικὴ καὶ αἱ ταύταις
[7]	τὰ πρῶτα αἴτια καὶ ἀνωτάτω	τε	καὶ ἀρχικὰ γνῶσις, τοῦ δὲ
[14]	δὲ ὁ θεὸς καὶ ἀστέρας	τε	καὶ ἄστρα, καὶ τούτων τὰ
[17]	μὲν μυελὸν ἐκ τῶν λείων	τε	καὶ ἀστραβῶν τριγώνων, ἐξ ὧν
[28]	τὰ διὰ μουσικῆς· καὶ ἀριθμητικῆς	τε	καὶ ἀστρονομίας· καὶ γεωμετρίας, συνεπιμελουμένων
[36]	τεταγμένως εἴρηται, τὰ δὲ σποράδην	τε	καὶ ἀτάκτως· ὥστε μέντοι ἀπὸ
[4]	μὲν γάρ ἐστι παντελῶς ἄληπτός	τε	καὶ ἀτρεκής, ὁ δὲ κατὰ
[9]	αὐτῷ νοήματα, καὶ ταῦτα αἰώνιά	τε	καὶ ἄτρεπτα· εἰ δὲ τοῦτο,
[9]	τὰς ἰδέας νοήσεις θεοῦ αἰωνίους	τε	καὶ αὐτοτελεῖς. Ὅτι δέ εἰσιν
[19]	μαλακῶν τε καὶ σκληρῶν, κούφων	τε	καὶ βαρέων λείων τε καὶ
[12]	διακρῖναι ὅπως νῦν ἔχει πῦρ	τε	καὶ γῆ πρὸς ἀέρα τε
[15]	ποιητὴς αὐτὸς καὶ τῶν θεῶν	τε	καὶ δαιμόνων, ὃ δὴ πᾶν
[33]	τὸ καλὸν γινόμεναι, εἰ σφοδραί	τε	καὶ διάπυροι· κτήσεται δὲ αὐτὴν
[18]	ἀέρι, συνεχόμενον δὲ ἐντὸς ὁμαλύνει	τε	καὶ διαχεῖ τὰς ἐν ἡμῖν
[28]	ἐπιτετηδευκότες, ἣν δὴ καλοῦσι σωφροσύνην	τε	καὶ δικαιοσύνην. Ποτὲ μὲν δὴ
[4]	δὲ περὶ τὰ αἰσθητὰ δοξαστικός	τε	καὶ δόξα. Ὅθεν ὁ μὲν
[14]	τῶν ἐντὸς ποικίλη καὶ ἀνατολαῖς	τε	καὶ δύσεσιν ἀλλοία, διὸ καὶ
[19]	ἔξω δυοῖν τοῖν γενικωτάτοιν, εὐώδους	τε	καὶ δυσώδους, ἅπερ τὴν τοῦ
[28]	φῇ· τὴν δὲ θεῷ ἑπομένην	τε	καὶ εἰκασμένην ψυχὴν καὶ τὰ
[32]	ἐναντίοις, τὰς δὲ παραμένειν καθαράς	τε	καὶ εἰλικρινεῖς· καὶ τὰς μὲν
[18]	μέσον αὐτῶν διεκθεῖ, τὸ καθαρώτατόν	τε	καὶ εἰλικρινέστατον· ὃ γινόμενον συμπαγὲς
[21]	τοῦ κύκλου συντελουμένου ἡ εἰσπνοή	τε	καὶ ἐκπνοὴ συνίσταται. ~Νόσων δὲ
[7]	δημιουργὸν νυκτὸς καὶ ἡμέρας, μηνῶν	τε	καὶ ἐνιαυτῶν· ἐξ ὧν κατά
[14]	καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν ταυτότητά	τε	καὶ ἑτερότητα, καὶ ἐπὶ τῶν
[36]	μέντοι ἀπὸ τῶν εἰρημένων θεωρητικούς	τε	καὶ εὑρετικοὺς ἐξ ἀκολουθίας καὶ
[2]	καὶ εὐκταιότατον καὶ οἰκειότατον ἀκώλυτόν	τε	καὶ ἐφ´ ἡμῖν κείμενον καὶ
[19]	δυσώδους, ἅπερ τὴν τοῦ ἀλγεινοῦ	τε	καὶ ἡδέος ἔχει πρόσρησιν. Πᾶσαν
[32]	κατάστημα εἶναι τὸ μέσον ἀλγηδόνος	τε	καὶ ἡδονῆς, οὐθετέρῳ ἐκείνων ὂν
[27]	μακαρίοις· ὅθεν δὴ καὶ μεγάλων	τε	καὶ θαυμασίων τὰς τῷ ὄντι
[17]	σιτία κατὰ τὴν γαστέρα πνεύματί	τε	καὶ θερμῷ τεμνόμενα καὶ μαλαττόμενα
[16]	δὲ ἡδονὴ καὶ λύπη, φόβος	τε	καὶ θυμός, ὧν κρατήσασαι καὶ
[27]	πολλῶν ἀγαθῶν, οἷον ὑγιείας κἄλλους	τε	καὶ ἰσχύος καὶ πλούτου καὶ
[32]	ἁπλᾶ καὶ στοιχειώδη δύο, ἡδονή	τε	καὶ λύπη, τἆλλα δ´ ἐκ
[27]	ἀγαθοῖς ἀλλ´ ἐν τοῖς θείοις	τε	καὶ μακαρίοις· ὅθεν δὴ καὶ
[32]	τὰς μὲν αἰσχράς, ὅσαι ἀκόλαστοί	τε	καὶ μετὰ ἀδικίας, τὰς δὲ
[29]	ἐννόμου σωτηρία περὶ τοῦ δεινοῦ	τε	καὶ μὴ δεινοῦ, τουτέστι διασωστικὴ
[6]	δὲ ἐνδόξοις πρὸς τοὺς σοφιστάς	τε	καὶ νέους, τοῖς δὲ ἐριστικοῖς
[27]	τοῦ πρώτου ἀγαθοῦ, ὅπερ θεόν	τε	καὶ νοῦν τὸν πρῶτον προσαγορεύσαι
[14]	τὰ μὲν ἀπλανῆ, κόσμον οὐρανοῦ	τε	καὶ νυκτός, πάμπολλα ὄντα τῷ
[32]	φύσιν ὑπάρχει τῷ ἀνθρώπῳ ἀναγκαῖά	τε	καὶ οἰκεῖα· οὕτω δὲ ἔχει,
[19]	ταῦτα δὲ εἶναι κατὰ καπνόν	τε	καὶ ὁμίχλην· τούτων γὰρ εἰς
[18]	ἡμᾶς· καὶ τὰς μὲν ὕπαρ	τε	καὶ ὄναρ κατ´ εὐθυωρίαν γινομένας
[12]	γενόμενον εἶναι καὶ πάντως ἁπτόν	τε	καὶ ὁρατόν, χωρὶς δὲ πυρὸς
[12]	προσιόντος τοῦ κηραίνειν πεφυκότος, αὐτάρκη	τε	καὶ οὐδενὸς ἔξωθεν δεόμενον· σχῆμα
[8]	ὕλης λέγωμεν. Ταύτην τοίνυν ἐκμαγεῖόν	τε	καὶ πανδεχὲς καὶ τιθήνην καὶ
[17]	ἐντὸς συνεπλέχθη σπλάγχνα καὶ κοιλία	τε	καὶ περὶ ταύτην ἔντερα ἑλιχθέντα,
[23]	πρὸς τὸ καταπραΰνειν ἔχον γλυκύτητά	τε	καὶ πικρότητα· καὶ μὴν πρὸς
[28]	τόπον ἰόντες οἱ τὴν δημοτικήν	τε	καὶ πολιτικὴν ἀρετὴν ἐπιτετηδευκότες, ἣν
[34]	οὖν ἡ πολιτικὴ ἀρετὴ θεωρητική	τε	καὶ πρακτικὴ καὶ προαιρετικὴ τοῦ
[1]	νοητῆς οὐσίας καὶ μὴ πλανωμένης	τε	καὶ ῥευστῆς ἔπειτα δὲ πρὸς
[19]	πικρούς, τοὺς δὲ ἠρέμα καθαίροντάς	τε	καὶ ῥύπτοντας ἁλμυρούς, τῶν δὲ
[19]	θερμῶν τε καὶ ψυχρῶν μαλακῶν	τε	καὶ σκληρῶν, κούφων τε καὶ
[19]	δὲ λοιπούς, τοὺς μὲν κυκῶντάς	τε	καὶ σπαράττοντας ὀξεῖς, τοὺς δὲ
[23]	μαλακόν τε καὶ ἄναιμον σηραγγώδη	τε	καὶ σπόγγῳ παραπλήσιον ὅπως ἔχοι
[34]	οὖσα καὶ ἔχουσα ὑποβεβλημένας πολεμικήν	τε	καὶ στρατηγικὴν καὶ δικαστικήν· σκέπτεται
[5]	δὲ ἀναλυτικόν, καὶ προσέτι ἐπαγωγικόν	τε	καὶ συλλογιστικόν. Διαίρεσις μὲν τοίνυν
[34]	πόλιν καὶ εὐδαίμονα καὶ ὁμονοοῦσάν	τε	καὶ συμφωνοῦσαν, ἐπιτακτική τις οὖσα
[14]	τοῦτον τὸν τρόπον αὐτὸν συνδεῖν	τε	καὶ συνέχειν, κρατεῖν μέντοι τὰ
[12]	ὁ τῆς ἀναλογίας, ὃς ἑαυτόν	τε	καὶ τὰ συνδούμενα πέφυκεν ἓν
[25]	πρὸς τῷ αἰσθητῷ γινομένη ἰλιγγιᾷ	τε	καὶ ταράττεται καὶ οἷον μεθύει,
[28]	ὥσπερ ὁ παλαιὸς λόγος, ἀρχήν	τε	καὶ τελευτὴν καὶ τὰ τούτοις
[17]	τῷ τόπῳ καὶ τὸ κρῖνόν	τε	καὶ τὸ θεωροῦν· τὸ δὲ
[19]	κούφων τε καὶ βαρέων λείων	τε	καὶ τραχέων, ὡς κρίνειν καὶ
[7]	μαθηματικοῦ τὸ ἐπεσκέφθαι τὴν ἐπίπεδόν	τε	καὶ τριχῇ διεστηκυῖαν φύσιν, περί
[8]	ταῦτα ἑπομένως περὶ τῶν ἀρχῶν	τὲ	καὶ τῶν θεολογικῶν λέγωμεν θεωρημάτων,
[15]	τε αἰθέρι καὶ πυρὶ ἀέρι	τε	καὶ ὕδατι, ὡς μηδὲν κόσμου
[19]	εἰληφότων, ἀλλὰ κοινωνίαν ἐχόντων ἀέρος	τε	καὶ ὕδατος, ταῦτα δὲ εἶναι
[12]	ἐν μέσῳ καὶ γῆς ἀήρ	τε	καὶ ὕδωρ ἐτάχθη κατὰ τὸν
[12]	τε καὶ γῆ πρὸς ἀέρα	τε	καὶ ὕδωρ, ἴχνη μὲν τέως
[14]	μὲν γὰρ ἡγεμονεύει πάντων, δεικνύς	τε	καὶ φαίνων τὰ σύμπαντα· σελήνη
[25]	οὐσίας εἶναι ταῖς λογικαῖς, θνητάς	τε	καὶ φθαρτὰς ὑπάρχειν. Τῷ δὲ
[22]	μυρία πάθη καὶ πολύτροπα χολή	τε	καὶ φλέγμα ἀπεργάζεται. Τὸν μὲν
[19]	κατεσκευασμένην ὑπὸ θεῶν ἀντιληπτικὴν θερμῶν	τε	καὶ ψυχρῶν μαλακῶν τε καὶ
[7]	καὶ τριχῇ διεστηκυῖαν φύσιν, περί	τε	κινήσεως καὶ φορᾶς ὅπως ἔχει.
[25]	ψυχὴ κέκτηται καὶ αὐτὴ τό	τε	κριτικόν, ὃ καὶ γνωστικὸν ἂν
[2]	τὰς νοήσεις τοῦ θείου εὐπαθεῖν	τε	λέγεται, καὶ τοῦτο τὸ πάθημα
[29]	σωφροσύνης. Ἑτέρου γὰρ ὄντος τοῦ	τε	λογιστικοῦ καὶ θυμικοῦ καὶ ἐπιθυμητικοῦ,
[8]	χώραν ὀνομάζει καὶ ὑποκείμενον ἁπτόν	τε	μετ´ ἀναισθησίας καὶ νόθῳ λογισμῷ
[34]	σκέπτεται γὰρ ἡ πολιτικὴ ἄλλα	τε	μυρία καὶ δὴ καὶ αὐτὸ
[14]	καὶ ἐπιστρέφων πρὸς αὑτὸν τόν	τε	νοῦν αὐτῆς καὶ αὐτὴν ὥσπερ
[25]	καλοῖτο, καὶ μὴν τὸ ὁρμητικόν	τε,	ὃ καὶ παραστατικὸν ἄν τις
[34]	αὐτῶν καὶ τῶν τόπων παιδείας	τε	οἰκείας δεῖσθαι καὶ ἀγωγῆς καὶ
[14]	μὴ νοεροῦ, ἴσως οὐχ οἵου	τε	ὄντος νοῦ ἄνευ ψυχῆς ὑποστῆναι·
[6]	ὁ ἀνὴρ καὶ θαυμαστὴς τῆς	τε	ὁριστικῆς καὶ διαιρετικῆς πραγματείας, αἳ
[12]	συνδούμενα πέφυκεν ἓν ποιεῖν, ἐπίπεδός	τε	οὐκ ἦν ὁ κόσμος— ἀπέχρη
[12]	πυρὸς καὶ γῆς οὐχ οἷόν	τε	οὔτε ὁρατόν τι εἶναι οὔτε
[24]	ἕτερα ὄντα τῇ φύσει τό	τε	παθητικὸν καὶ τὸ λογιστικὸν καὶ
[12]	τεττάρων αὐτὸν στοιχείων ἐγέννησε, πυρός	τε	παντὸς καὶ γῆς ὕδατός τε
[15]	Ὁ μὲν γὰρ θεὸς τοῦ	τε	παντὸς ὑπάρχει ποιητὴς αὐτὸς καὶ
[9]	καὶ ἄλλας ἀρχὰς παραλαμβάνει, τήν	τε	παραδειγματικήν, τουτέστι τὴν τῶν ἰδεῶν,
[16]	θεοῖς πάλιν φροντὶς ἦν τῷ	τε	πατρὶ πάντων καὶ τοῖς τούτου
[7]	τῶν ὄντων ἀκρίβειαν παρεχομένη· τό	τε	περὶ τοὺς ἀριθμοὺς μόριον ὂν
[7]	τὴν τῆς οὐσίας γνῶσιν, πρός	τε	πολέμους εὔθετον ὑπάρχει διὰ τὴν
[23]	ἐν τῷ μεταξὺ τόπῳ τοῦ	τε	πρὸς τὸν ὀμφαλὸν ὅρου καὶ
[12]	πρὸς ἀέρα, οὕτως ἔχειν ἀέρα	τε	πρὸς ὕδωρ καὶ τοῦτο πρὸς
[16]	ἅπερ ἔμελλε θνητὰ ἔσεσθαι, τό	τε	πτηνὸν καὶ τὸ ἔνυδρον καὶ
[11]	μὴν καὶ σῶμα σώματι, σῶμά	τε	σώματος καθόσον σῶμα οὐδενὶ διαφέρει,
[3]	ἐν τρισὶν ἔοικεν εἶναι· ἔν	τε	τῇ θέᾳ τῇ τῶν ὄντων,
[15]	δὲ αἰθὴρ ἐξωτάτω διῃρημένος εἴς	τε	τὴν τῶν ἀπλανῶν σφαίραν καὶ
[12]	ἀλόγως δὲ καὶ ἀμέτρως σείοντά	τε	τὴν ὕλην καὶ πρὸς ταύτης
[25]	αὐτὴν εἶναι, οὐ γὰρ οἷόν	τέ	τι τὸ φθεροῦν αὐτὴν νοῆσαι.
[3]	διαλεκτική. Διαιρεῖται δὲ αὕτη εἴς	τε	τὸ διαιρετικὸν καὶ τὸ ὁριστικὸν
[5]	αὖ πάλιν τὸ παθητικὸν εἴς	τε	τὸ θυμικὸν καὶ τὸ ἐπιθυμητικόν·
[5]	ἡνίκα τέμνομεν τὴν ψυχὴν εἴς	τε	τὸ λογικὸν καὶ εἰς τὸ
[17]	ἄρουραν ὑποθέντες τὸν ἐγκέφαλον, περί	τε	τὸ πρόσωπον ἔθεσαν τὰ τῶν
[33]	θεωρήματα δ´ αὐτῆς τὸ γνῶναί	τε	τὸν ἀξιέραστον καὶ κτήσασθαι καὶ
[6]	ἐν ἄλλοις ὑπέδειξε, τὸν ἐτυμολογικόν	τε	τόπον ὅλον ἐν τῷ Κρατύλῳ
[17]	ἐναντίως καταπλέκουσιν ἀλλήλαις ἀπαντῶσαι, σχίζονταί	τε	τοὐντεῦθεν ἐπὶ πολλά. Ἐργασάμενοι δὲ
[34]	ἡ πολιτεία διῃρημένη τριχῇ, εἴς	τε	τοὺς φρουροὺς καὶ εἰς τοὺς
[12]	ἰδέᾳ εἰκασμένον μιᾷ οὔσῃ, πρός	τε	τούτοις ἄνοσον καὶ ἀγήρω, ἅτε
[32]	οὐσιῶδες οὐδὲ προηγούμενον ἔχουσα, συνυπάρχουσά	τε	τῷ ἐναντίῳ· μίγνυται γὰρ ἡδονὴ
[6]	μὴν τὰς δέκα κατηγορίας ἔν	τε	τῷ Παρμενίδῃ καὶ ἐν ἄλλοις
[25]	ἀγένητον καὶ ἀνώλεθρον· ὥστε ἥ	τε	τῶν ὅλων ψυχὴ τοιαύτη ἂν
[10]	σῶμα συνδύασμά τι εἶναι ἔκ	τε	ὕλης καὶ τοῦ σὺν αὐτῇ
[8]	αὐτὴν δὲ καθ´ αὑτὴν ἄμορφόν	τε	ὑπάρχειν καὶ ἄποιον καὶ ἀνείδεον,
[25]	γὰρ τὰς ἀλόγους ψυχάς, ψιλῇ	τε	φαντασίᾳ ἐλαυνομένας καὶ οὔτε λογισμῷ
[7]	ἐν τῷ οὐρανῷ θεασόμεθα ἄστρων	τε	φορὰς καὶ οὐρανοῦ καὶ τὸν
[33]	τῆς ἀρετῆς ὥσπερ ἐπικεχρωσμέναι· ἥ	τε	φυσικὴ τῶν γονέων πρὸς τὰ
[28]	τοῦ γενέσθαι ὅμοιοι θεῷ φύσει	τε	χρησάμενοι τῇ προσηκούσῃ, ἔθεσί τε
[16]	δημιουργὸς ἰσαρίθμους τοῖς ἄστροις· ἐμβιβάσας	τε	ὡς εἰς ὄχημα ἄστρον τὸ
[11]	ἄρα σώματα αἱ ποιότητες. Εὐλογώτατόν	τε,	ὡς ἡ ὕλη ἄποιος, τὴν
[6]	τῶν κειμένων δι´ αὐτῶν τῶν	τεθέντων	ἐξ ἀνάγκης συμβαίνει· τῶν δὲ
[6]	ὁ συλλογισμὸς λόγος, ἐν ᾧ	τεθέντων	τινῶν ἕτερόν τι τῶν κειμένων
[6]	ἂν τὸ τυχὸν τῷ τυχόντι	τεθῇ,	σημανεῖ τὸ ὀρθόν, οἷον εἰ
[25]	καλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι ζῆν, τῷ	τεθνάναι·	ὡς οὖν ὁ θάνατος διάκρισις
[26]	τῷ Λαΐῳ προεῖπεν· Εἰ γὰρ	τεκνώσεις	παῖδ´, ἀποκτενεῖ ς´ ὁ φύς·
[6]	εἰδὼς αὐτῆς τὸ προσῆκον ἔργον,	τέκτονος	αὐτὴν δημιουργήσαντος, οὕτω καὶ ὁ
[6]	καὶ προσφόρως. Καὶ γὰρ τοῦ	τέκτονος	μὲν τὸ ποιῆσαι πηδάλιον, κυβερνήτου
[26]	καὶ γραμματικὸς καὶ αὐλητὴς καὶ	τέκτων,	ἔσται δὲ τὸ τηνικάδε ἐν
[29]	αὐτὴ μέν ἐστι διάθεσις ψυχῆς	τελεία	καὶ βελτίστη, εὐσχήμονα καὶ σύμφωνον
[30]	ποιούμενοι τὸν λόγον. Αἱ δὴ	τέλειαι	ἀρεταὶ δῆλον ὅτι οὔτε ἐπιτείνονται
[30]	αἱ ἀρεταὶ ὑπάρχουσαι διὰ τὸ	τέλειαι	εἶναι καὶ ἐοικέναι τῷ εὐθεῖ,
[29]	εἰσὶν αἱ ἀρεταὶ ἀλλήλων αἱ	τέλειαι.	~Λέγονται γὰρ καὶ ἄλλως ἀρεταί,
[19]	τούτων ἐστὶ τῶν οὐδέπω μεταβολὴν	τελείαν	εἰληφότων, ἀλλὰ κοινωνίαν ἐχόντων ἀέρος
[30]	ὧν καὶ αἱ λοιπαὶ τὸ	τέλειον	λαμβάνουσιν, ἑπομένας δὲ τὰς ἐν
[14]	δὲ πασῶν τῶν περιόδων ὁ	τέλειος	ἀριθμὸς καὶ χρόνος συμπεραιοῦται ὁπόταν
[10]	ἀεὶ τέλειος, παντελὴς τουτέστι πάντη	τέλειος·	θειότης, οὐσιότης, ἀλήθεια, συμμετρία, ἀγαθόν.
[10]	τουτέστιν ἀπροσδεής, ἀειτελὴς τουτέστιν ἀεὶ	τέλειος,	παντελὴς τουτέστι πάντη τέλειος· θειότης,
[33]	ταῦτα, δι´ ὧν ἀσκηθεὶς ἔσται	τέλειος,	τέλος δὲ αὐτοῖς τὸ ἀντὶ
[29]	τοῦ μὲν δὴ λογιστικοῦ μέρους	τελειότης	ἐστὶν ἡ φρόνησις, τοῦ δὲ
[29]	εἴη ἂν καὶ ἡ ἑκάστου	τελειότης·	τοῦ μὲν δὴ λογιστικοῦ μέρους
[30]	προκοπαὶ πρὸς ταύτην, ὁμωνυμοῦσαι ταῖς	τελειότησι	κατὰ τὴν ὁμοιότητα τὴν πρὸς
[30]	ἄφρονας ὑπάρχειν, περὶ τῶν οὐ	τελείων	ἀρετῶν ποιούμενοι τὸν λόγον. Αἱ
[1]	καὶ τροφῆς τῆς προσηκούσης τυχοῦσαι	τέλεον	ἀποφαίνουσι πρὸς ἀρετήν, ἀμεληθεῖσαι δὲ
[10]	ὅτι αὐτὸς τῇ ἑαυτοῦ φύσει	τέλεόν	ἐστι καὶ σύμμετρον· ἀλήθεια δέ,
[6]	καιρὸν τῆς χρήσεως τὸν προσήκοντα,	τέλεος	ἔσται ῥήτωρ καὶ ἡ ῥητορικὴ
[34]	καὶ μετὰ ταύτην τὴν ὀλιγαρχικήν,	τελευταίαν	δὲ τὴν τυραννίδα, χειρίστην ὑπάρχουσαν.
[16]	ἐλεύσονται, μὴ παυόμεναι δὲ τὸ	τελευταῖον	εἰς θηρίων φύσιν· τέλος δὲ
[10]	ἐπιφάνειαν νοήσαντες, εἶτα γραμμήν, καὶ	τελευταῖον	τὸ σημεῖον. Δευτέρα δέ ἐστιν
[28]	δίκαιον εἶναι, ὡς ἐν τῷ	τελευταίῳ	τῆς Πολιτείας· οὐ γὰρ δὴ
[6]	οὔτε ἀρχὴν οὔτε μέσον οὔτε	τελευτὴν	ἔχει· εἰ μήτε ἀρχὴν μήτε
[6]	μήτε ἀρχὴν μήτε μέσον μήτε	τελευτὴν	ἔχει, οὐδὲ πέρας ἔχει· εἰ
[6]	τοῦτο ἀρχὴν καὶ μέσα καὶ	τελευτὴν	ἔχον καὶ σχήματος μετέχει· τὸ
[28]	παλαιὸς λόγος, ἀρχήν τε καὶ	τελευτὴν	καὶ τὰ τούτοις ἑξῆς· ποτὲ
[30]	τοὐναντίον· πάλιν δὲ ὁμοίως γονέων	τελευτησάντων	ὁ μὲν μὴ λυπούμενος ἀπαθής,
[8]	ἐπισκοποῦντες τὴν τοῦ κόσμου γένεσιν,	τελευτῶντες	δὲ εἰς ἀνθρώπων γένεσιν καὶ
[19]	τῆς περὶ τὴν κεφαλὴν κινήσεως,	τελευτῶσα	δὲ περὶ ἥπατος ἕδραν· ἡ
[16]	τὸ τελευταῖον εἰς θηρίων φύσιν·	τέλος	δὲ αὐταῖς τῶν πόνων ἔσται
[33]	δι´ ὧν ἀσκηθεὶς ἔσται τέλειος,	τέλος	δὲ αὐτοῖς τὸ ἀντὶ ἐραστοῦ
[28]	ἀκόλουθον οὖν τῇ ἀρχῇ τὸ	τέλος	εἴη ἂν τὸ ἐξομοιωθῆναι θεῷ,
[28]	εἶναι εὐδαίμονα. ~Οἷς πᾶσιν ἀκόλουθον	τέλος	ἐξέθετο ὁμοίωσιν θεῷ κατὰ τὸ
[7]	καὶ ὅτι τοῦ μὲν θεολογικοῦ	τέλος	ἡ περὶ τὰ πρῶτα αἴτια
[28]	δικαιοσύνην. Ποτὲ μὲν δὴ τὸ	τέλος	ὁμοιωθῆναι θεῷ λέγει, ποτὲ δ´
[2]	ἡμῖν κείμενον καὶ τοῦ προκειμένου	τέλους	ἡμῖν αἴτιον. Ἡ μέντοι πρᾶξις
[5]	ἀνθρώπου τὸ ζῷον, ἔπειτα τοῦτο	τέμνειν	κατὰ τὰς προσεχεῖς διαφορὰς κατιόντας
[5]	ὅλου εἰς μέρη· ὡς ἡνίκα	τέμνομεν	τὴν ψυχὴν εἴς τε τὸ
[17]	γαστέρα πνεύματί τε καὶ θερμῷ	τεμνόμενα	καὶ μαλαττόμενα καὶ οὕτως ἐπὶ
[14]	οὖσα μία τέ ἐστι καὶ	τεταγμένη,	ἡ μέντοι τῶν ἐντὸς ποικίλη
[7]	ὅλων καὶ εἰ ἄλλοι θεοὶ	τεταγμένοι	ὑπὸ τούτῳ, καὶ τίς ἡ
[36]	εἰρῆσθαι· ὧν ἴσως τὰ μὲν	τεταγμένως	εἴρηται, τὰ δὲ σποράδην τε
[29]	δύναμίς τίς ἐστι, καθ´ ἣν	τεταγμένως	καὶ εὐπειθῶς ἔχουσιν αἱ ὀρέξεις
[15]	μέση, περὶ τὸν διὰ παντὸς	τεταμένον	σφιγγομένη πόλον, ἡμέρας φύλαξ καὶ
[22]	τοῦ ἀέρος, τριταῖον δὲ ὕδατος,	τεταρταῖον	δὲ γῆς. ~Ἑξῆς δὲ περὶ
[7]	ἔχουσα· χρήσιμον δὲ ὥσπερ τι	τέταρτον	μάθημα καὶ ἡ ἀστρονομία, καθ´
[13]	τέτταρα γὰρ ἰσοσκελῆ τρίγωνα συνελθόντα	τετράγωνον	ποιεῖ, ἐξ ὁποίων ἓξ τετραγώνων
[13]	τετράγωνον ποιεῖ, ἐξ ὁποίων ἓξ	τετραγώνων	ὁ κύβος συνίσταται· τῷ δὲ
[13]	ἰσοσκελές, συστατικὸν τοῦ κύβου γίνεται·	τέτταρα	γὰρ ἰσοσκελῆ τρίγωνα συνελθόντα τετράγωνον
[13]	καὶ ἀέρος· ταῦτα δὴ τὰ	τέτταρα	συλλαβὼν ὁ δημιουργὸς τοῦ κόσμου
[12]	Ἐξ ἑκάστου γὰρ ὅλου τῶν	τεττάρων	αὐτὸν στοιχείων ἐγέννησε, πυρός τε
[13]	γίνεται, τῆς μὲν πυραμίδος ἐκ	τεττάρων	ἰσοπλεύρων τριγώνων συνεστώσης, εἰς ἓξ
[32]	ἐπιθυμῶν ἐν προσδοκίᾳ μένων τοῦ	τεύξεσθαι	ἥδεται, οὐ παντελῶς δὲ θαρρῶν
[30]	οὐχ ὑπάρχουσι διδακταί, ὅτι μήτε	τέχναι	μήτε ἐπιστῆμαι εἰσίν· οὐδὲ γὰρ
[34]	τῷ λογιστικῷ· τοῖς δὲ τὰς	τέχνας	καὶ τὰς ἄλλας ἐργασίας· τοὺς
[30]	καὶ ἐπεὶ οὔτε ἐπιστήμη οὔτε	τέχνη	ἐν ἄλλῳ μέρει τῆς ψυχῆς
[33]	ἀγαθοῦ τοίνυν ἐρωτικὴ ἀπηλλαγμένη πάθους	τεχνική	τις ὑπάρχει, ὅθεν καὶ ἐν
[9]	τῶν ἀπὸ Πλάτωνος ἀρέσκει τῶν	τεχνικῶν	εἶναι ἰδέας, οἷον ἀσπίδος ἢ
[15]	ὅσα κατὰ μαντείαν ὑπὸ θνητῶν	τεχνιτεύεται.	Κεῖται δὲ ἡ μὲν γῆ
[9]	αὐτῷ τὸ παράδειγμα ἴσχων τῶν	τεχνιτῶν	τὴν τούτου μορφὴν τῇ ὕλῃ
[12]	τε καὶ ὕδωρ, ἴχνη μὲν	τέως	ἔχοντα καὶ τὸ δεκτικὸν τῆς
[28]	ἐκ θεοῦ εἴρηται· ἀκόλουθον οὖν	τῇ	ἀρχῇ τὸ τέλος εἴη ἂν
[13]	δὲ τοῦ κύβου σχῆμα ἀπεδίδου	τῇ	γῇ, στερεωτάτῃ ὑπαρχούσῃ καὶ ἑδραιοτάτῃ·
[1]	Δεῖ δὲ καὶ ἐλευθέριον εἶναι	τῇ	γνώμῃ τὸν μέλλοντα φιλοσοφεῖν· ἐναντιώτατον
[2]	μὲν θεωρητικοῦ τὸ κεφάλαιον ἐν	τῇ	γνώσει τῆς ἀληθείας κεῖται, τοῦ
[1]	δύναται προσοικειοῦν καὶ προσάγειν αὐτὸν	τῇ	γνώσει τῆς νοητῆς οὐσίας καὶ
[35]	ἢ εἶναι καλὸς καὶ ἀγαθός·	τῇ	δὲ ὕλῃ, ὅτι ὁ μὲν
[29]	δειλίας ἐπισκοτούμενος καὶ τῶν συνακολουθούντων	τῇ	δειλίᾳ παθῶν, παραπλησίως οὐδὲ μετὰ
[16]	ὑπὸ ἀδικίας εἰς γυναικὸς ἐν	τῇ	δευτέρᾳ γενέσει βίον ἐλεύσονται, μὴ
[34]	συσταῖεν. Ἔστι δέ που παραπλησίως	τῇ	διαιρέσει τῆς ψυχῆς καὶ ἡ
[4]	καὶ μνήμης ἀναπλάσασα ἡ ψυχὴ	τῇ	διανοίᾳ ἀποβλέπῃ εἰς ταῦτα ὥσπερ
[14]	δὲ μὴ ἀπλανῆ τῶν ἄστρων	τῇ	δυνάμει οὐχ ὅμοια. Ἥλιος μὲν
[10]	ὤν· καλὸν δέ, ὅτι αὐτὸς	τῇ	ἑαυτοῦ φύσει τέλεόν ἐστι καὶ
[19]	ποιεῖ, τὸ δὲ ψυχρὸν ἁδρομερέστερον	τῇ	εἰσόδῳ, ἐξωθούντων μὲν τὰ ἐλάττονα
[4]	αἰσθητῷ, τὴν προϋποκειμένην μνήμην συντίθεμεν	τῇ	ἐκ δευτέρου γενομένῃ αἰσθήσει καὶ
[27]	τὰ συγγράμματα ἀναλάβοι, ἐτίθετο ἐν	τῇ	ἐπιστήμῃ καὶ θεωρίᾳ τοῦ πρώτου
[3]	τρισὶν ἔοικεν εἶναι· ἔν τε	τῇ	θέᾳ τῇ τῶν ὄντων, καὶ
[6]	ὁ ὀνοματοθέτης καλῶς ἂν χρήσαιτο	τῇ	θέσει, εἰ ὡς διαλεκτικοῦ παρόντος
[4]	τὰ πρακτά, ἀλλ´ ἐν μὲν	τῇ	θεωρίᾳ ἐπισκοπεῖ τὸ ἀληθὲς καὶ
[4]	λόγος οὐχ ὁμοίως κρίνει τὰ	τῇ	θεωρίᾳ ὑποπίπτοντα καὶ τὰ πρακτά,
[12]	ἐποίησε καὶ κατὰ τὸν ἀριθμὸν	τῇ	ἰδέᾳ εἰκασμένον μιᾷ οὔσῃ, πρός
[28]	τε καὶ ἀγωγῇ καὶ ἀσκήσει	τῇ	κατὰ νόμον, καὶ τὸ κυριώτατον
[17]	παραφροσύναι, περικειμένων καὶ τῶν αἰσθήσεων	τῇ	κεφαλῇ, ὥσπερ δορυφορουσῶν τὸ ἡγεμονικόν.
[32]	ὀχλεῖσθαι, καὶ διὰ τοῦτο συνῆπται	τῇ	λύπῃ· ὅ τε ἐπιθυμῶν ἐν
[10]	ὢν αὐτὸς ὄψις, παρέχων δὲ	τῇ	μὲν τὸ ὁρᾶν, τοῖς δὲ
[4]	συνθέντων ἡμῶν τὴν προϋποκειμένην μνήμην	τῇ	νεωστὶ γενομένῃ αἰσθήσει· καὶ ὅταν
[14]	ἑκατέρας τῶν οὐσιῶν ἐφάπτεσθαι δύναται	τῇ	νοήσει· ὁρῶν δὲ καὶ ἐπὶ
[10]	φῶς φανὲν καὶ οἷον ἐκλάμψαν	τῇ	οὕτως ἀνιούσῃ ψυχῇ· τούτῳ δὲ
[8]	ἀσχημάτιστα παρέχοντας. Προσήκει δὴ καὶ	τῇ	πανδεχεῖ ὕλῃ, εἰ μέλλει κατὰ
[14]	Ἑπτὰ τοίνυν σφαιρῶν οὐσῶν ἐν	τῇ	πλανωμένῃ σφαίρᾳ, ἑπτὰ σώματα ὁ
[34]	ἂν ἐπασκοῖεν. Ἐν ταύτῃ δὲ	τῇ	πόλει οὐδὲ κοινὰς εἶναι τὰς
[34]	μὲν ἀνυποθέτους εἶναι, ἃς ἐν	τῇ	Πολιτείᾳ διεξῆλθεν· ἐν γὰρ ταύτῃ
[27]	ἐπιδέδεικται καὶ μάλιστα ἐν ὅλῃ	τῇ	Πολιτείᾳ. Τὸν μὲν γὰρ ἐπιστήμην
[26]	κατηνάγκασται τοῦτο, τὸ δὲ ἑπόμενον	τῇ	πράξει καθ´ εἱμαρμένην συντελεσθήσεται· οἷον
[3]	τῇ τῶν ὄντων, καὶ ἐν	τῇ	πράξει τῶν καλῶν, καὶ ἐν
[28]	ὅμοιοι θεῷ φύσει τε χρησάμενοι	τῇ	προσηκούσῃ, ἔθεσί τε καὶ ἀγωγῇ
[5]	δὲ κακούς, τοὺς δὲ μέσους.	Τῇ	τοίνυν τοῦ γένους πρῶτον εἰς
[13]	καὶ τῇ ὕλῃ παρέχει, διότι	τῇ	τοῦ κόσμου περιφορᾷ σφιγγόμενα συνωθεῖται
[3]	τῶν καλῶν, καὶ ἐν αὐτῇ	τῇ	τοῦ λόγου θεωρίᾳ· καλεῖται δὲ
[6]	παντὸς ὄνομα κατὰ τὸ οἰκεῖον	τῇ	τοῦ πράγματος φύσει κείμενον· οὐ
[6]	ὥστε τὴν θέσιν γενέσθαι ἀκόλουθον	τῇ	τοῦ πράγματος φύσει· μὴ γὰρ
[25]	κρίσει χρωμένας, οὔτε θεωρήμασι καὶ	τῇ	τούτων συναγωγῇ οὔτε καθολικαῖς διαλήψεσι,
[14]	τὸν μὲν βραδύτατον αὐτῶν ὑπὸ	τῇ	τῶν ἀπλανῶν κείμενον σφαίρᾳ, ὃν
[3]	εἶναι· ἔν τε τῇ θέᾳ	τῇ	τῶν ὄντων, καὶ ἐν τῇ
[6]	Χρῆται δὲ ὁ Πλάτων καὶ	τῇ	τῶν συλλογισμῶν πραγματείᾳ ἐλέγχων τε
[4]	ὡς τὰ εἴδη τὰ ἐπὶ	τῇ	ὕλῃ ἀχώριστα ὄντα τῆς ὕλης,
[13]	ἄπαυστον δὲ ἔχει σεισμὸν καὶ	τῇ	ὕλῃ παρέχει, διότι τῇ τοῦ
[9]	τῶν τεχνιτῶν τὴν τούτου μορφὴν	τῇ	ὕλῃ περιτίθησιν. Ὁρίζονται δὲ τὴν
[25]	ἡ ψυχὴ φύσει· τὸ δὲ	τῇ	φύσει ἡγεμονικὸν τῷ θείῳ ἔοικεν·
[25]	ἔοικε, τὸ δὲ νοητὸν ἀσκέδαστον	τῇ	φύσει καὶ ἀνώλεθρον. Καὶ μὴν
[6]	ὃ ἔτυχεν, ἀλλὰ τὸ κατάλληλον	τῇ	φύσει· καὶ διὰ τούτου διδάσκομεν
[24]	Ἔπειτά γε μὴν ἕτερα ὄντα	τῇ	φύσει τό τε παθητικὸν καὶ
[6]	τοῦ ὀνόματος ἢ τὴν σύμφωνον	τῇ	φύσει τοῦ πράγματος θέσιν. Μήτε
[32]	φαίνεται καὶ οὐδενὸς ἀξία, ἐπιγεννηματικὴ	τῇ	φύσει ὑπάρχουσα καὶ οὐδὲν οὐσιῶδες
[26]	ψεύδους, ἀορίστῳ δὲ ὄντι αὐτῷ	τῇ	φύσει ὥσπερ ἐποχεῖται τὸ ἐφ´
[4]	πεπονθυίας δυνάμεως· ὁπόταν δὲ ἐν	τῇ	ψυχῇ διὰ τῶν αἰσθητηρίων κατὰ
[14]	συνιστάς, ἐκ τῶν ἐμφαινομένων ἐν	τῇ	ψυχῇ δυνάμεων τὴν διδασκαλίαν αὐτῆς
[10]	πρῶτος νοῦς πρὸς τὴν ἐν	τῇ	ψυχῇ νόησιν καὶ τὰ νοούμενα·
[6]	ἃ προσαρμόττει τῇδε ἢ τῇδε	τῇ	ψυχῇ, ὀξέως τε αἰσθάνηται καὶ
[4]	ἔννοια, νόησίς τις οὖσα ἐναποκειμένη	τῇ	ψυχῇ. Ὅταν οὖν φῶμεν τὴν
[14]	γὰρ ἕκαστα τῶν ὄντων κρίνομεν	τῇ	ψυχῇ, τὰς ἁπάντων τῶν ὄντων
[6]	εἴδη τῶν λόγων, ἃ προσαρμόττει	τῇδε	ἢ τῇδε τῇ ψυχῇ, ὀξέως
[6]	λόγων, ἃ προσαρμόττει τῇδε ἢ	τῇδε	τῇ ψυχῇ, ὀξέως τε αἰσθάνηται
[13]	καὶ μανοτάτου· καθὸ δὲ ὀκταέδρου,	τὴν	ἀέρος ποιότητα ἀπέλαβε, καθὸ δὲ
[4]	ψυχῇ διὰ τῶν αἰσθητηρίων κατὰ	τὴν	αἴσθησιν τύπος ἐγγένηται, ὅπερ ἐστὶν
[7]	δὲ ἐπιμελησόμεθα, ἐπὶ τὰ αὐτὰ	τὴν	ἀκοὴν ἀναφέροντες· ὡς γὰρ πρὸς
[1]	καὶ ῥευστῆς ἔπειτα δὲ πρὸς	τὴν	ἀλήθειαν ἔχειν ἐρωτικῶς καὶ μηδαμῇ
[7]	προσέχοντες ἀπὸ τῶν ὁρωμένων ἐπὶ	τὴν	ἀόρατον καὶ νοητὴν οὐσίαν ποδηγούμεθα,
[4]	ὁμοιότητα Σωκράτει πάλιν ἐντυγχάνειν, ἔπειτα	τὴν	ἀπὸ Πλάτωνος αἴσθησιν ὡς ἀπὸ
[34]	γὰρ ταύτῃ προτέραν μὲν ὑπέγραψε	τὴν	ἀπόλεμον, δευτέραν δὲ τὴν φλεγμαίνουσαν
[27]	εἶναι τὸ καλὸν ἀγαθόν, καὶ	τὴν	ἀρετὴν αὐτάρκη πρὸς εὐδαιμονίαν, καὶ
[31]	γενναίαν καὶ ἔμμονον· τῷ δὴ	τὴν	ἀρετὴν ἑκούσιον εἶναι ἕπεται τὸ
[12]	ἐκ τῆς ἀταξίας παραλαβὼν πρὸς	τὴν	ἀρίστην ἤγαγε τάξιν, ἀριθμοῖς πρέπουσι
[19]	μὲν δή φαμεν τὰ παραδεχόμενα	τὴν	ἁφήν, ἀντίτυπα δὲ ἃ οὐκ
[17]	Διοικεῖται δὲ τὰ σιτία κατὰ	τὴν	γαστέρα πνεύματί τε καὶ θερμῷ
[19]	ἡ τῆς ὀσφρήσεως αἴσθησις συντελεῖται.	Τήν	γε μὴν γεῦσιν ποικιλωτάτων χυμῶν
[7]	θεωρίαν· τό γε μὴν κατὰ	τὴν	γεωμετρίαν ἐπιτηδειότατον καὶ αὐτὸ πρὸς
[14]	ἀπὸ τῆς ἀπλανοῦς σφαίρας ἐπὶ	τὴν	γῆν νευούσης κατὰ κάθετον τὰ
[19]	συμβέβηκε, διαχέοντα οἰκείως τὴν περὶ	τὴν	γλῶτταν ὑγρότητα· τοὺς δὲ λοιπούς,
[4]	ἔσθ´ ὅτε δὲ καὶ φαντασίαν·	τὴν	δὲ διάνοιάν φησι τὸν αὐτῆς
[7]	τὴν μὲν πίστιν τῶν αἰσθητῶν,	τὴν	δὲ εἰκασίαν τῶν εἰκόνων καὶ
[27]	αὐτὰ καὶ θνητὰ ὠνόμαζεν ἀγαθά.	Τὴν	δὲ εὐδαιμονίαν οὐκ ἐν τοῖς
[28]	κακοδαιμονίαν τοῦ δαίμονος εἶναι κάκωσιν,	τὴν	δὲ εὐδαιμονίαν τοῦ δαίμονος εὐεξίαν.
[28]	δὲ ἀμφότερα, ὡς ὁπόταν φῇ·	τὴν	δὲ θεῷ ἑπομένην τε καὶ
[30]	κακίας, τὴν μὲν καθ´ ὑπερβολήν,	τὴν	δὲ κατ´ ἔνδειαν, ὡς ἐπὶ
[13]	ὀρθὴν ἔχοντος, μίαν δὲ διμοίρου,	τὴν	δὲ καταλειπομένην τρίτου. Τὸ μὲν
[25]	δὲ διὰ τῆς ἔθους ἀσκήσεως.	~Τὴν	δὲ ψυχὴν ἀθάνατον ἀποφαίνει τοῦτον
[7]	ἡ στερεομετρία χρησιμωτάτη· μετὰ γὰρ	τὴν	δευτέραν αὔξησιν ἀκόλουθος ἡ καθ´
[34]	ὄντων τῶν ἀρχόντων, καὶ τρίτην	τὴν	δημοκρατικὴν καὶ μετὰ ταύτην τὴν
[28]	εἰς βέλτιστον τόπον ἰόντες οἱ	τὴν	δημοτικήν τε καὶ πολιτικὴν ἀρετὴν
[23]	καὶ μὴν πρὸς τὸ δηλοῦν	τὴν	διὰ τῶν ὀνείρων μαντικήν· ἐμφαίνεσθαι
[30]	ἀρετὴν μεταβῆναι· πολλὴν γὰρ εἶναι	τὴν	διάστασιν πρὸς ἄλληλα τῶν ἄκρων
[14]	ἐμφαινομένων ἐν τῇ ψυχῇ δυνάμεων	τὴν	διδασκαλίαν αὐτῆς πεποίηται. Ἐπεὶ γὰρ
[6]	πραγματείας, αἳ πᾶσαι δείκνυνται μάλιστα	τὴν	δύναμιν τῆς διαλεκτικῆς. Τὰ δὲ
[10]	τὰς ἑαυτοῦ νοήσεις. Κατὰ γὰρ	τὴν	ἑαυτοῦ βούλησιν ἐμπέπληκε πάντα ἑαυτοῦ,
[23]	λεῖον καὶ πυκνὸν καὶ λαμπρὸν	τὴν	ἐκ τοῦ νοῦ φερομένην δύναμιν·
[15]	πᾶν λύσιν οὐκ ἔχει κατὰ	τὴν	ἐκείνου βούλησιν· τῶν δὲ ἄλλων
[15]	οἱ ἐκείνου παῖδες ἡγοῦνται, κατὰ	τὴν	ἐκείνου ἐντολὴν καὶ μίμησιν πράττοντες
[19]	μικρά, βιαζομένων δὲ ἐλθεῖν εἰς	τὴν	ἐκείνων ἕδραν· σεισμὸς γάρ τις
[20]	ὄντος καὶ ἀπηκριβωμένου ὁμαλῶς κατὰ	τὴν	ἐκτὸς ἐπιφάνειαν, οὐκ ἐν δίκῃ
[26]	συντελεσθήσεται· οἷον τῷ· Πάρις ἁρπάσει	τὴν	Ἑλένην, ἐπ´ αὐτῷ ὄντι, ἀκολουθήσει
[32]	δὲ θαρρῶν οὐδ´ ἔχων βέβαιον	τὴν	ἐλπίδα ἄχθεται. Ἐπιθυμίας δὴ καὶ
[10]	λόγον ὁ πρῶτος νοῦς πρὸς	τὴν	ἐν τῇ ψυχῇ νόησιν καὶ
[19]	τὰς προσπτώσεις τῶν χυμῶν διορίζει	τὴν	ἐν τούτοις παραλλαγήν. Εἰσὶ δὲ
[10]	δὲ καὶ θεὸν συνεπινοεῖ διὰ	τὴν	ἐν τῷ τιμίῳ ὑπεροχήν. Ἀμερῆ
[10]	ἀδιάφορον (οὐδὲ γὰρ τοῦτο κατὰ	τὴν	ἔννοιαν αὐτοῦ) οὔτε ποιόν (οὐ
[26]	τινα ἀποσημαίνει πρός τινα οὔπω	τὴν	ἕξιν ἔχοντα· ὡς ὁ παῖς
[32]	ἀγαθοῦ, οἷον τήν τε εὐφροσύνην	τὴν	ἐπὶ τοῖς ἀγαθοῖς καὶ τὰς
[7]	τοῦ δὲ μαθηματικοῦ τὸ ἐπεσκέφθαι	τὴν	ἐπίπεδόν τε καὶ τριχῇ διεστηκυῖαν
[27]	ἐφίεντο τῆς ἐπιστήμης αὐτοῦ καὶ	τὴν	ἐπιτήδευσιν αὐτοῦ προετίμων, ἀφ´ ἧς
[27]	θερμὰ κατὰ μετουσίαν τῶν πρώτων	τὴν	ἐπωνυμίαν ἔχειν· μόνα δὲ τῶν
[29]	ἐπιθυμίας καὶ τὰς ὀρέξεις καὶ	τὴν	εὐπείθειαν αὐτῶν πρὸς τὸ ἡγεμονικόν,
[26]	δὲ τῷ ἐφ´ ἡμῖν κατὰ	τὴν	ἐφ´ ὁπότερον ῥοπὴν λαμβάνει τὸ
[23]	μάλαγμα πηδῶσα ἡ καρδία κατὰ	τὴν	ζέσιν τοῦ θυμοῦ. Τὸ δὲ
[25]	τὴν ψυχήν, ὅτι σύμφυτον ἔχει	τὴν	ζωὴν ἀεὶ ἐνεργοῦσαν καθ´ αὑτήν.
[6]	οὐδὲ ὡς ἔτυχεν, ἀλλὰ ὥστε	τὴν	θέσιν γενέσθαι ἀκόλουθον τῇ τοῦ
[6]	τοῦ πράγματος θέσιν. Μήτε γὰρ	τὴν	θέσιν τὴν ὁποιάνποτε τοῦ ὀνόματος
[6]	εἰ ὡς διαλεκτικοῦ παρόντος ποιοῖτο	τὴν	θέσιν, τὴν φύσιν τῶν ὑποκειμένων
[9]	τῇ ὕλῃ περιτίθησιν. Ὁρίζονται δὲ	τὴν	ἰδέαν παράδειγμα τῶν κατὰ φύσιν
[31]	ἀρετὴν ἑκούσιον εἶναι ἕπεται τὸ	τὴν	κακίαν ἀκούσιον ὑπάρχειν. Τίς γὰρ
[22]	εἴσω δὲ κερασθὲν χολῇ μελαίνῃ	τὴν	καλουμένην ἱερὰν νόσον ἐπάγει, τὸ
[17]	ἐποίησαν, τὸ μὲν θυμικὸν περὶ	τὴν	καρδίαν, τὸ δὲ ἐπιθυμητικὸν περὶ
[17]	φλέβες παρὰ τὴν ῥάχιν ἰοῦσαι	τὴν	κεφαλὴν ἐναντίως καταπλέκουσιν ἀλλήλαις ἀπαντῶσαι,
[17]	τὸ ἡγεμονικὸν κατὰ λόγον περὶ	τὴν	κεφαλὴν καθίδρυσαν, ἔνθα μυελοῦ τε
[19]	ἀρχομένη μὲν ἀπὸ τῆς περὶ	τὴν	κεφαλὴν κινήσεως, τελευτῶσα δὲ περὶ
[23]	ἀποφήναντες οἴκησίν τε ἀπονείμαντες αὐτῷ	τὴν	κεφαλήν, σχῆμα ἔχουσαν μιμούμενον τὸ
[17]	ψυχῆς τὸ κύριον ἐνέδησαν εἰς	τὴν	κεφαλήν, ὥσπερ ἄρουραν ὑποθέντες τὸν
[18]	μὲν τῆς κυρτότητος, εἰς δὲ	τὴν	κοιλότητα συνιόντων. Οὕτω γὰρ ἐφ´
[4]	τις κρίσιν. Κυρίως μὲν δὴ	τὴν	κρίσιν ὀνομάσαι ἄν τις κριτήριον,
[12]	λοιπὰς κινήσεις μόνην αὐτῷ δέδωκε	τὴν	κυκλοφορητικήν, νοῦ καὶ φρονήσεως οἰκείαν
[7]	καὶ ἀνυπόθετα ἀνιέναι πέφυκεν· ὅθεν	τὴν	μὲν διαλεκτικὴν ἐπιστήμην προσεῖπε, τὰ
[30]	καθ´ ἑκάστην ἑκατέρωθεν δύο κακίας,	τὴν	μὲν καθ´ ὑπερβολήν, τὴν δὲ
[28]	ὅθεν ὀρθῶς ἄν τις φαίη,	τὴν	μὲν κακοδαιμονίαν τοῦ δαίμονος εἶναι
[7]	πίστιν καὶ εἰκασίαν, τούτων δὲ	τὴν	μὲν πίστιν τῶν αἰσθητῶν, τὴν
[4]	τῇ ψυχῇ. Ὅταν οὖν φῶμεν	τὴν	νόησιν ἀρχὴν εἶναι τοῦ ἐπιστημονικοῦ
[4]	εἶναι τοῦ ἐπιστημονικοῦ λόγου, οὐχὶ	τὴν	νῦν λεγομένην φαμέν, ἀλλὰ τὴν
[16]	μὲν τὰ προσφύντα, εἰς δὲ	τὴν	οἰκείαν ἕξιν ἐλθεῖν. ~Οἱ δὴ
[34]	τὴν δημοκρατικὴν καὶ μετὰ ταύτην	τὴν	ὀλιγαρχικήν, τελευταίαν δὲ τὴν τυραννίδα,
[30]	ταύτην, ὁμωνυμοῦσαι ταῖς τελειότησι κατὰ	τὴν	ὁμοιότητα τὴν πρὸς αὐτάς. Οὕτω
[6]	θέσιν. Μήτε γὰρ τὴν θέσιν	τὴν	ὁποιάνποτε τοῦ ὀνόματος αὐτάρκη εἶναι
[10]	ἔχει λόγον ὁ ἥλιος πρὸς	τὴν	ὅρασιν καὶ τὰ ὁρώμενα, οὐκ
[10]	ὡς καὶ ὁ ἥλιος εἰς	τὴν	ὅρασιν, ὅταν αὐτῷ προσβλέπῃ, καὶ
[10]	καὶ ὡς τὸ ὀρεκτὸν κινεῖ	τὴν	ὄρεξιν ἀκίνητον ὑπάρχον· οὕτω γε
[1]	καὶ ἐπὶ ταῦτα τρέπων ἑαυτοῦ	τὴν	ὄρεξιν οὐ θαυμάζοι ἂν τὰς
[6]	πράγματος φύσει· μὴ γὰρ ἄλλο	τὴν	ὀρθότητα εἶναι τοῦ ὀνόματος ἢ
[6]	ἀρέσκει δὲ αὐτῷ, θέσει ὑπάρχειν	τὴν	ὀρθότητα τῶν ὀνομάτων, οὐ μὴν
[19]	ἡδέος ἔχει πρόσρησιν. Πᾶσαν δὲ	τὴν	ὀσμὴν ἀέρος μὲν εἶναι παχυτέραν,
[4]	τὴν νῦν λεγομένην φαμέν, ἀλλὰ	τὴν	ὅτε χωρὶς τοῦ σώματος ἦν
[14]	θεωροῦντες σύμφωνον τοῖς ἔργοις καὶ	τὴν	οὐσίαν αὐτῆς ὑποστησώμεθα. Λέγων οὖν
[5]	στοιχειωδέστατον ἡγεῖται πρῶτον μὲν τὸ	τὴν	οὐσίαν ἐπιβλέπειν παντὸς ὁτουοῦν, ἔπειτα
[5]	αὐτὸ ἕκαστον ὅ ἐστι κατὰ	τὴν	οὐσίαν· τοῦτο δὲ ἄνευ ὅρου
[10]	τοῖς νοητοῖς τὸ νοεῖσθαι, φωτίζων	τὴν	περὶ αὐτὰ ἀλήθειαν. Τρίτη δὲ
[19]	ἄλλοις ἅπασι συμβέβηκε, διαχέοντα οἰκείως	τὴν	περὶ τὴν γλῶτταν ὑγρότητα· τοὺς
[36]	~Τοσαῦτα ἀπαρκεῖ πρὸς εἰσαγωγὴν εἰς	τὴν	Πλάτωνος δογματοποιΐαν εἰρῆσθαι· ὧν ἴσως
[11]	τε, ὡς ἡ ὕλη ἄποιος,	τὴν	ποιότητα ἄϋλον εἶναι· εἰ δὲ
[27]	Τὸν μὲν γὰρ ἐπιστήμην ἔχοντα	τὴν	προειρημένην εὐτυχέστατον εἶναι καὶ εὐδαιμονέστατον,
[30]	ταῖς τελειότησι κατὰ τὴν ὁμοιότητα	τὴν	πρὸς αὐτάς. Οὕτω γοῦν καὶ
[17]	τῶν αἰσθητηρίων ὄργανα, ὑπηρεσίαν ἐκτελέσοντα	τὴν	προσήκουσαν· συνέθεσαν δὲ τὸν μὲν
[4]	ἐντύχωμεν τῷ αὐτῷ πάλιν αἰσθητῷ,	τὴν	προϋποκειμένην μνήμην συντίθεμεν τῇ ἐκ
[4]	τοῦτο καλεῖται δόξα, συνθέντων ἡμῶν	τὴν	προϋποκειμένην μνήμην τῇ νεωστὶ γενομένῃ
[6]	ὀρθότητα, μήτε τὴν φύσιν καὶ	τὴν	πρώτην ἐκφώνησιν, ἀλλὰ τὸ ἐξ
[17]	μεταβολάς· δύο δὲ φλέβες παρὰ	τὴν	ῥάχιν ἰοῦσαι τὴν κεφαλὴν ἐναντίως
[6]	ὀρθότητα εἶναι τοῦ ὀνόματος ἢ	τὴν	σύμφωνον τῇ φύσει τοῦ πράγματος
[3]	ἀποκαταστάσεις καὶ τοῦδε τοῦ κόσμου	τὴν	σύστασιν φυσικόν, τὸ δὲ θεωρούμενον
[29]	τάξιν τινὰ εἶναι καὶ εὐπείθειαν	τὴν	σωφροσύνην, τοιοῦτόν τι παρίσταμεν, ὅτι
[14]	πάντες οἱ πλανῆται ἐλθόντες ταύτην	τὴν	τάξιν λάβωσιν, ὥστε εὐθείας νοηθείσης
[3]	τὸ δὲ περὶ πόλιν καὶ	τὴν	ταύτης σωτηρίαν· τούτων τὸ μὲν
[34]	Πέντε δέ φησιν εἶναι πολιτείας,	τήν	τε ἀριστοκρατικήν, ὁπόταν οἱ ἄριστοι
[32]	ἁμωσγέπως μετεχούσας τοῦ ἀγαθοῦ, οἷον	τήν	τε εὐφροσύνην τὴν ἐπὶ τοῖς
[9]	ἔτι καὶ ἄλλας ἀρχὰς παραλαμβάνει,	τήν	τε παραδειγματικήν, τουτέστι τὴν τῶν
[7]	ἀγνοίας ἀπαλλάττει ἡμᾶς, συνεργοῦν πρὸς	τὴν	τῆς οὐσίας γνῶσιν, πρός τε
[34]	οἱ ἄριστοι ἄρχωσι. καὶ δευτέραν	τὴν	τιμοκρατικήν, φιλοτίμων ὄντων τῶν ἀρχόντων,
[7]	γεωμετρίαν ἐπιτηδειότατον καὶ αὐτὸ πρὸς	τὴν	τοῦ ἀγαθοῦ γνῶσιν, ὅταν γέ
[19]	εὐώδους τε καὶ δυσώδους, ἅπερ	τὴν	τοῦ ἀλγεινοῦ τε καὶ ἡδέος
[33]	οὐκ ἄλλως σώζεται ἢ κατὰ	τὴν	τοῦ ἤθους ὁμοιότητα· τὸ γὰρ
[6]	οὕτως ἐρωτᾷ δυνάμει· εἰ λαβόντες	τὴν	τοῦ ἴσου ἐπιστήμην μὴ ἐπιλελήσμεθα,
[8]	ἀπ´ αὐτῶν κατίοντες καὶ ἐπισκοποῦντες	τὴν	τοῦ κόσμου γένεσιν, τελευτῶντες δὲ
[3]	ἠθῶν ἐπιμέλειαν, τὸ δὲ περὶ	τὴν	τοῦ οἴκου προστασίαν, τὸ δὲ
[7]	ἣν ἔτυχεν οἰκειότητα ἐμποιεῖ πρὸς	τὴν	τοῦ ὄντος ἐπάνοδον, ἀλλὰ σχεδόν
[9]	τουτέστι τὴν τῶν ἰδεῶν, καὶ	τὴν	τοῦ πατρός τε καὶ αἰτίου
[27]	ψυχὰς ἔφασκεν ἀναμέστους καὶ μετὰ	τὴν	τοῦ σώματος διάλυσιν συνεστίους θεοῖς
[9]	τὸ παράδειγμα ἴσχων τῶν τεχνιτῶν	τὴν	τούτου μορφὴν τῇ ὕλῃ περιτίθησιν.
[16]	τοῖς ἐκγόνοις αὑτοῦ θεοῖς ἐπέταξε	τὴν	τούτων ποίησιν, ὅπως μὴ ὑπ´
[34]	ταύτην τὴν ὀλιγαρχικήν, τελευταίαν δὲ	τὴν	τυραννίδα, χειρίστην ὑπάρχουσαν. Ὑπογράφει δὲ
[15]	αἰθὴρ ἐξωτάτω διῃρημένος εἴς τε	τὴν	τῶν ἀπλανῶν σφαίραν καὶ εἰς
[3]	θεολογικὸν καλεῖται, τὸ δὲ περὶ	τὴν	τῶν ἄστρων φορὰν καὶ τὰς
[3]	πρακτικῆς τὸ μὲν θεωρεῖται περὶ	τὴν	τῶν ἠθῶν ἐπιμέλειαν, τὸ δὲ
[9]	παραλαμβάνει, τήν τε παραδειγματικήν, τουτέστι	τὴν	τῶν ἰδεῶν, καὶ τὴν τοῦ
[22]	οὐκ οἰκείους τόπους· δεύτερον δὲ	τὴν	τῶν ὁμογενῶν ἀνάπαλιν γένεσιν, οἷον
[7]	ὡς ἂν προοίμιόν τι πρὸς	τὴν	τῶν ὄντων θεωρίαν· ἐφιέμεναι γὰρ
[19]	ἡ τῶν μυκτήρων δύναμις πρὸς	τὴν	τῶν ὀσμῶν αἴσθησιν συνέστη· ἔστι
[15]	τῶν ἀπλανῶν σφαίραν καὶ εἰς	τὴν	τῶν πλανωμένων· μεθ´ ἃς ἡ
[4]	καὶ ἀτρεκής, ὁ δὲ κατὰ	τὴν	τῶν πραγμάτων γνῶσιν ἀδιάψευστος, τούτων
[6]	ἐπιστήμη τοῦ εὖ λέγειν. Καὶ	τὴν	τῶν σοφισμάτων δὲ μέθοδον εὕροιμεν
[22]	αἰτίας εἶναι πολλάς· πρῶτον μὲν	τὴν	τῶν στοιχείων ἔνδειαν καὶ ὑπερβολὴν
[7]	τε πολέμους εὔθετον ὑπάρχει διὰ	τὴν	τῶν τακτικῶν θεωρίαν· τό γε
[13]	ἀπέλαβε, καθὸ δὲ εἰκοσαέδρου τύπον,	τὴν	ὕδατος ποιότητα ἔσχε, τὸ δὲ
[12]	δὲ καὶ ἀμέτρως σείοντά τε	τὴν	ὕλην καὶ πρὸς ταύτης σειόμενα.
[9]	νοητὸν πρῶτον, ὡς δὲ πρὸς	τὴν	ὕλην μέτρον, ὡς δὲ πρὸς
[25]	γάρ ἐστιν οὐσία, ἀμετάβλητος κατὰ	τὴν	ὑπόστασιν καὶ νοητὴ καὶ ἀειδὴς
[34]	ὑπέγραψε τὴν ἀπόλεμον, δευτέραν δὲ	τὴν	φλεγμαίνουσαν καὶ πολεμικήν, ζητῶν τίνες
[6]	ὁποιανοῦν γένοιτ´ ἄν, ἀλλὰ κατὰ	τὴν	φυσικὴν τοῦ ὀνόματος οἰκειότητα πρὸς
[6]	καὶ ἀποχρῶσαν πρὸς ὀρθότητα, μήτε	τὴν	φύσιν καὶ τὴν πρώτην ἐκφώνησιν,
[6]	ἄριστος, ὁ σημαίνων δι´ ὀνόματος	τὴν	φύσιν τοῦ πράγματος. Ἔστι γὰρ
[6]	διαλεκτικοῦ παρόντος ποιοῖτο τὴν θέσιν,	τὴν	φύσιν τῶν ὑποκειμένων ἐπισταμένου. Τὸ
[6]	αὐτῷ ὑποδεδεῖχθαι, τίνα μὲν παρὰ	τὴν	φωνήν ἐστι σοφίσματα, τίνα δὲ
[4]	πρὸ τοῦ ἐν σώματι γενέσθαι	τὴν	ψυχὴν αὐτὸ τοῦτο νόησις ἐκαλεῖτο,
[14]	ὑποστάσεως ἀρχικώτερόν τι αἴτιον· καὶ	τὴν	ψυχὴν δὲ ἀεὶ οὖσαν τοῦ
[17]	καὶ ἐνδήσαντες τῷ σώματι αὐτοῦ	τὴν	ψυχὴν δεσπόσουσαν αὐτοῦ, ταύτης τὸ
[5]	εἰς μέρη· ὡς ἡνίκα τέμνομεν	τὴν	ψυχὴν εἴς τε τὸ λογικὸν
[14]	μεριστῶν, ἐκ πάντων τούτων συνηράνικε	τὴν	ψυχήν· ἢ γὰρ τῷ ὁμοίῳ
[4]	ἐν τῷδε τῷ σώματι γενέσθαι	τὴν	ψυχήν, θεωρούσης αὐτῆς τὰ νοητά,
[7]	παρελήφθη ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος, θήγουσα	τὴν	ψυχὴν καὶ πρὸς ἐπίσκεψιν τῶν
[25]	ἀμφότεραι μεταλαβοῦσαι. Αὐτοκίνητον δέ φησι	τὴν	ψυχήν, ὅτι σύμφυτον ἔχει τὴν
[10]	ἑαυτοῦ βούλησιν ἐμπέπληκε πάντα ἑαυτοῦ,	τὴν	ψυχὴν τοῦ κόσμου ἐπεγείρας καὶ
[10]	κοσμεῖν τὸν οὐράνιον νοῦν καὶ	τὴν	ψυχὴν τοῦ κόσμου πρὸς ἑαυτὸν
[15]	ἐντὸς οὐρανοῦ θεῶν μετά γε	τὴν	ψυχὴν τοῦ κόσμου, τροφὴν ἡμῖν
[26]	καὶ τέκτων, ἔσται δὲ τὸ	τηνικάδε	ἐν ἕξει ἑνός τινος ἢ
[34]	δικαιοσύνης ἐπανάξειν τὰς πόλεις τὸ	τηνικάδε,	ὅταν ἕκαστον μέρος αὐτονομῇ, ὥστε
[10]	Ἄνθρωποι μὲν δὴ ἅτε τοῦ	τῆς	αἰσθήσεως πάθους ἐμπιπλάμενοι, ὥστε καὶ
[4]	ὁ δοξαστικὸς λόγος οὐκ ἄνευ	τῆς	αἰσθήσεως. Τοῦ νοητοῦ δὲ κόσμου
[32]	φέρεται, τῆς μὲν λύπης καὶ	τῆς	ἀλγηδόνος ἐπιγινομένων παρὰ φύσιν κινουμένοις,
[2]	τὸ κεφάλαιον ἐν τῇ γνώσει	τῆς	ἀληθείας κεῖται, τοῦ πρακτικοῦ δὲ
[27]	γινομένας καὶ συμπεριπολούσας καὶ τὸ	τῆς	ἀληθείας πεδίον θεωμένας, ἐπείπερ καὶ
[25]	τῆς ἰδίας κακίας, οὐδὲ ὑπὸ	τῆς	ἄλλου φθείροιτ´ ἄν, οὐδ´ ἁπλῶς
[12]	γενέσθαι, θεῖος δὲ δεσμὸς ὁ	τῆς	ἀναλογίας, ὃς ἑαυτόν τε καὶ
[12]	καὶ ὕδωρ ἐτάχθη κατὰ τὸν	τῆς	ἀναλογίας τρόπον· ὥστε ὡς ἔχει
[5]	καλόν. Τὸ δὲ δεύτερον εἶδος	τῆς	ἀναλύσεως τοιοῦτόν τί ἐστιν· ὑποτίθεσθαι
[29]	σωφροσύνη, περὶ μὲν τὸ θυμικὸν	τῆς	ἀνδρίας συνισταμένης, περὶ δὲ τὸ
[14]	λάβωσιν, ὥστε εὐθείας νοηθείσης ἀπὸ	τῆς	ἀπλανοῦς σφαίρας ἐπὶ τὴν γῆν
[27]	καθάπαξ ἀγαθόν, εἰ μὴ τύχοι	τῆς	ἀπὸ τῆς ἀρετῆς χρήσεως· χωρισθέντα
[3]	τῆς διαλεκτικῆς θεωρίας πρότερον ῥητέον	τῆς	ἀρεσκούσης τῷ Πλάτωνι, καὶ πρώτιστα
[29]	σώματα παρασκευάσει. ~Θείου δὲ χρήματος	τῆς	ἀρετῆς ὑπαρχούσης, αὐτὴ μέν ἐστι
[27]	εἰ μὴ τύχοι τῆς ἀπὸ	τῆς	ἀρετῆς χρήσεως· χωρισθέντα γὰρ ταύτης
[33]	οὐ μὴν καὶ οὖσαι, ὑπὸ	τῆς	ἀρετῆς ὥσπερ ἐπικεχρωσμέναι· ἥ τε
[14]	τε ἡ μὲν περιεχομένη ὑπὸ	τῆς	ἀσχίστου μεινάσης σφαίρας ταὐτῷ παραπλησία,
[12]	πρὸ τῆς οὐρανοῦ γενέσεως ἐκ	τῆς	ἀταξίας παραλαβὼν πρὸς τὴν ἀρίστην
[25]	καὶ τῆς νοητῆς φύσεως, μήτε	τῆς	αὐτῆς οὐσίας εἶναι ταῖς λογικαῖς,
[14]	ἐν γενέσει ἐστὶ καὶ ἐμφαίνει	τῆς	αὑτοῦ ὑποστάσεως ἀρχικώτερόν τι αἴτιον·
[31]	ἀδικεῖ ὁ φαῦλος, ἀκούσια ὑπάρχει·	τῆς	γὰρ ἀδικίας ἀκουσίου οὔσης πολὺ
[6]	τὸ τοιοῦτον· Σωκράτης οὐ περιπατεῖ.	Τῆς	δὲ ἀποφάσεως καὶ καταφάσεως ἡ
[13]	γὰρ στερεῶν προηγεῖται τὰ ἐπίπεδα·	τῆς	δὲ ἐπιπέδου φύσεως ὥσπερ τινὰ
[32]	ἀλγηδόνος ἐπιγινομένων παρὰ φύσιν κινουμένοις,	τῆς	δὲ ἡδονῆς εἰς τὸ κατὰ
[3]	εἴη τῷ φιλοσόφῳ, ἀναγκαῖον δέ.	Τῆς	δὲ πρακτικῆς τὸ μὲν θεωρεῖται
[27]	μὲν πάλαι θαυμασθέντων αὐτοῖς καταφρονῆσαι,	τῆς	δὲ τούτων θεωρίας σφοδροτέραν ἕξειν
[14]	ὄντος νοῦ ἄνευ ψυχῆς ὑποστῆναι·	τῆς	δὲ ψυχῆς ταθείσης ἐκ τοῦ
[3]	καὶ τῶν λοιπῶν μαθημάτων μαθηματικόν.	Τῆς	δὴ διαιρέσεως τοιαύτης οὔσης καὶ
[5]	τάδε τινά, εἴτε καὶ ἑτέρως.	~Τῆς	διαλεκτικῆς δὲ στοιχειωδέστατον ἡγεῖται πρῶτον
[3]	τῶν τῆς φιλοσοφίας εἰδῶν, περὶ	τῆς	διαλεκτικῆς θεωρίας πρότερον ῥητέον τῆς
[6]	πᾶσαι δείκνυνται μάλιστα τὴν δύναμιν	τῆς	διαλεκτικῆς. Τὰ δὲ ἐν τῷ
[5]	συλλογισμοῦ· ὡς κατὰ λόγον εἶναι	τῆς	διαλεκτικῆς τὸ μὲν διαιρετικόν, τὸ
[14]	ἐν τάξει δευτέρᾳ θεωρεῖται ἕνεκα	τῆς	δυνάμεως, οἱ δὲ ἄλλοι πλανῆται
[24]	διὰ διδασκαλίας, τοῦ δὲ διὰ	τῆς	ἔθους ἀσκήσεως. ~Τὴν δὲ ψυχὴν
[27]	ὄντων. Ὡς γὰρ τούτους, τυχόντας	τῆς	ἐκ τοῦ ζόφου ἀνόδου καὶ
[6]	ὄνομα διδασκαλικόν τι καὶ διακριτικὸν	τῆς	ἑκάστου οὐσίας ὄργανον, ὡς ἡ
[26]	ὄντι, ἀκολουθήσει τό· πολεμήσουσι περὶ	τῆς	Ἑλένης οἱ Ἕλληνες. Οὕτω γὰρ
[30]	δὲ κατ´ ἔνδειαν, ὡς ἐπὶ	τῆς	ἐλευθεριότητος ὁρᾶται ἐπὶ θάτερα μὲν
[7]	νοητὴν οὐσίαν ποδηγούμεθα, οὕτω καὶ	τῆς	ἐναρμονίου φωνῆς κατακούοντες ἀπὸ τῶν
[26]	ἐνέργειαν δὲ ὁπόταν ἐνεργῇ ἀπὸ	τῆς	ἕξεως ἐκείνης, ἣν κέκτηται· τὸ
[27]	καὶ ἐν τῷ ζῆν ἐφίεντο	τῆς	ἐπιστήμης αὐτοῦ καὶ τὴν ἐπιτήδευσιν
[27]	συμβαίνωσι· τὸν δὲ χωρὶς ταύτης	τῆς	ἐπιστήμης τὰ νομιζόμενα ἀγαθὰ πάντα
[33]	ἀνθρώποις καὶ ἀνάπαλιν. Κοινῶς δὲ	τῆς	ἐρωτικῆς εἰς τὰς τρεῖς ἰδέας
[33]	οὐκ ἀεὶ ἔχουσι τὸ ἀντίστροφον	τῆς	εὐνοίας. Εἶδος δέ πως φιλίας
[2]	τῶν εἰρημένων τῷ φιλοσόφῳ μηδαμῶς	τῆς	θεωρίας ἀπολείπεσθαι, ἀλλ´ ἀεὶ ταύτην
[23]	ὡς δὲ μὴ τῆς φλυαρίας	τῆς	θνητῆς ἀναπιμπλάμενον ᾖ τὸ θεῖον
[12]	ἀνδρὸς εἰκόνες μυρίαι ἐπὶ μυρίαις,	τῆς	ἰδέας οὔσης αἰτίας ἀρχὴν τοῦ
[25]	ἡ ψυχὴ οὐ φθείρεται ὑπὸ	τῆς	ἰδίας κακίας, οὐδὲ ὑπὸ τῆς
[33]	ψυχῆς, ἡ δὲ φαύλη, ἡ	τῆς	κακῆς, μέση δὲ ἡ τῆς
[23]	θρέμμα· τὸν πνεύμονα δὲ ἐμηχανήσαντο	τῆς	καρδίας χάριν μαλακόν τε καὶ
[17]	γόμφοις ἕν τι σῶμα ἐργασάμενοι,	τῆς	καταπεμφθείσης ψυχῆς τὸ κύριον ἐνέδησαν
[14]	Καὶ γὰρ τὸν χρόνον ἐποίησε	τῆς	κινήσεως τοῦ κόσμου διάστημα, ὡς
[18]	μέρη τὰ ἕτερα, ἀπολισθαινόντων μὲν	τῆς	κυρτότητος, εἰς δὲ τὴν κοιλότητα
[30]	δ´ ὥστε καὶ καταφθίνειν ὑπὸ	τῆς	λύπης, ὑπερπαθής τε καὶ ἀμετροπαθής,
[32]	ἀρχῆθεν ἐν ἡμῖν κινηθέντα φέρεται,	τῆς	μὲν λύπης καὶ τῆς ἀλγηδόνος
[13]	ὀκταέδρου καὶ εἰκοσαέδρου στοιχεῖον γίνεται,	τῆς	μὲν πυραμίδος ἐκ τεττάρων ἰσοπλεύρων
[33]	τῆς κακῆς, μέση δὲ ἡ	τῆς	μέσως διακειμένης. Ὥσπερ οὖν τρεῖς
[24]	Ὁρᾶται δέ γε ἐπὶ μὲν	τῆς	Μηδείας ὁ θυμὸς λογισμῷ μαχόμενος·
[14]	ἐστι μέτρον τοῦ αἰωνίου κόσμου	τῆς	μονῆς. Τὰ δὲ μὴ ἀπλανῆ
[1]	φιλοσοφίας, ὡς ὁ μουσικὸς ἀπὸ	τῆς	μουσικῆς· πεφυκέναι δὲ τοῦτον χρὴ
[1]	καὶ προσάγειν αὐτὸν τῇ γνώσει	τῆς	νοητῆς οὐσίας καὶ μὴ πλανωμένης
[25]	παντελῶς δὲ ἀνεννοήτους οὔσας καὶ	τῆς	νοητῆς φύσεως, μήτε τῆς αὐτῆς
[6]	μέρη τῶν προτάσεων, οἷον ἐπὶ	τῆς·	ὁ ἄνθρωπος ζῷον, τὸν ἄνθρωπον
[23]	κατῴκισαν ἐπὶ τοῦ σώματος ἐπὶ	τῆς	οἷον ἀκροπόλεως, ἄρχον καὶ βασιλεῦον
[27]	τῶν ἐν ἡμῖν ἐφικνεῖσθαι αὐτοῦ	τῆς	ὁμοιότητος νοῦν καὶ λόγον, διὸ
[19]	ἐν οἷς εἰκότως λέγεται τὸ	τῆς	ὀσμῆς γένος, ὅτι τούτων ἐστὶ
[19]	γὰρ εἰς ἄλληλα ἀμειβόντων ἡ	τῆς	ὀσφρήσεως αἴσθησις συντελεῖται. Τήν γε
[12]	ἀτάκτως καὶ πλημμελῶς κινουμένην πρὸ	τῆς	οὐρανοῦ γενέσεως ἐκ τῆς ἀταξίας
[27]	τι κεχωρισμένον καὶ τοῦ πρώτου	τῆς	οὐσίας ἀμέτοχον ὑπάρχει, καὶ τοῦτο
[7]	ἀπαλλάττει ἡμᾶς, συνεργοῦν πρὸς τὴν	τῆς	οὐσίας γνῶσιν, πρός τε πολέμους
[12]	κόσμον, διότι ἀγαθὸς ἦν. Ἐκ	τῆς	πάσης οὖν ὕλης αὐτὸν ἐδημιούργει·
[4]	ψυχῆς διὰ σώματος ἀπαγγελτικὸν προηγουμένως	τῆς	πεπονθυίας δυνάμεως· ὁπόταν δὲ ἐν
[4]	περὶ τὰ νοητὰ καὶ δόξης	τῆς	περὶ τὰ αἰσθητὰ ἀρχαὶ νόησίς
[7]	ὄντος ἐπάνοδον, ἀλλὰ σχεδόν τι	τῆς	περὶ τὰ αἰσθητὰ πλάνης καὶ
[4]	τὰ μόνιμα εἶναι. Ἐπιστήμης δὲ	τῆς	περὶ τὰ νοητὰ καὶ δόξης
[19]	φωνῆς γνῶσιν, ἀρχομένη μὲν ἀπὸ	τῆς	περὶ τὴν κεφαλὴν κινήσεως, τελευτῶσα
[27]	γνωρίμων καὶ τοῖς γε προσκριθεῖσι	τῆς	περὶ τοῦ ἀγαθοῦ ἀκροάσεως μετέδωκε·
[14]	θεὸς δημιουργήσας ὁρατὰ ἐκ πυρώδους	τῆς	πλείστης οὐσίας ἐφήρμοσε ταῖς σφαίραις
[28]	εἶναι, ὡς ἐν τῷ τελευταίῳ	τῆς	Πολιτείας· οὐ γὰρ δὴ ὑπὸ
[35]	τοῦ ὄντος, ἄλλα μετὰ συνεμφάσεως	τῆς	πρὸς ἕτερον ὅπερ καί τῳ
[2]	ἕτερον εἴποι ἄν τις εἶναι	τῆς	πρὸς τὸ θεῖον ὁμοιώσεως· ὅθεν
[1]	παιδείας μὲν ὀρθῆς καὶ τροφῆς	τῆς	προσηκούσης τυχοῦσαι τέλεον ἀποφαίνουσι πρὸς
[27]	ἀγαθὰ νομιζόμενα ταύτης ὑπελάμβανε τυγχάνειν	τῆς	προσρήσεως τῷ ὁπωσοῦν μετέχειν ἐκείνου
[16]	γένοιτο. Αὐτοὶ δὴ δανεισάμενοι ἀπὸ	τῆς	πρώτης ὕλης μόρια ἄττα πρὸς
[33]	ἐρωτικὴ ἡ μὲν ἀστεία, ἡ	τῆς	σπουδαίας ψυχῆς, ἡ δὲ φαύλη,
[33]	λεγομένη οὐκ ἄλλη τίς ἐστι	τῆς	συνισταμένης κατ´ εὔνοιαν ἀντίστροφον· αὕτη
[29]	συνισταμένης, περὶ δὲ τὸ ἐπιθυμητικὸν	τῆς	σωφροσύνης. Ἑτέρου γὰρ ὄντος τοῦ
[6]	ἱκανώτατος ὁ ἀνὴρ καὶ θαυμαστὴς	τῆς	τε ὁριστικῆς καὶ διαιρετικῆς πραγματείας,
[27]	μυρίων ὀμμάτων, δυνατοὺς γίνεσθαι ἐπορέξασθαι	τῆς	τοῦ λογικοῦ παντὸς φύσεως. Ὡμοιῶσθαι
[10]	αἱ ἰδέαι. ~Ἑξῆς δὲ περὶ	τῆς	τρίτης ἀρχῆς ποιητέον τὸν λόγον,
[12]	τέως ἔχοντα καὶ τὸ δεκτικὸν	τῆς	τῶν στοιχείων δυνάμεως, ἀλόγως δὲ
[10]	Καὶ ἄλλως δὲ ὕστερον γενήσεται	τῆς	ὕλης, εἰ ἐξ ὕλης ὑπάρχοι·
[9]	ἔσται. ~Ἀρχικὸν δὲ λόγον ἐπεχούσης	τῆς	ὕλης, ἔτι καὶ ἄλλας ἀρχὰς
[4]	ἐπὶ τῇ ὕλῃ ἀχώριστα ὄντα	τῆς	ὕλης, καὶ νόησις ἔσται διττή,
[5]	τοῦτο εἰ δέοι λόγον ἀποδιδόναι	τῆς	ὑποθέσεως, ἄλλην ὑποθέμενος ὑπόθεσιν, ζητεῖ
[3]	οὔσης καὶ τοῦ μερισμοῦ τῶν	τῆς	φιλοσοφίας εἰδῶν, περὶ τῆς διαλεκτικῆς
[1]	ἐστὶν ὁ παρωνύμως ὠνομασμένος ἀπὸ	τῆς	φιλοσοφίας, ὡς ὁ μουσικὸς ἀπὸ
[23]	μέρη θνητά· ὡς δὲ μὴ	τῆς	φλυαρίας τῆς θνητῆς ἀναπιμπλάμενον ᾖ
[30]	ἔχουσιν· ἀλλὰ κατὰ τὸν ὑπὸ	τῆς	φρονήσεως ἐνδιδόμενον αὐταῖς, ἐξ ἔθους
[34]	ἡλικίας, ὥστε κατὰ τὰς διαφορὰς	τῆς	φύσεως αὐτῶν καὶ τῶν τόπων
[6]	εἰ προσλάβοι καὶ τὸν καιρὸν	τῆς	χρήσεως τὸν προσήκοντα, τέλεος ἔσται
[6]	οὖν τις ἀκριβῶς κατίδῃ τὰς	τῆς	ψυχῆς δυνάμεις καὶ τὰς τῶν
[33]	ὑπάρχουσα· ἡ δὲ ἀστεία ψιλῆς	τῆς	ψυχῆς ἕνεκεν, ᾗ ἐνορᾶται ἐπιτηδειότης
[33]	καὶ ἐν τῷ λογιστικῷ συνίσταται	τῆς	ψυχῆς· θεωρήματα δ´ αὐτῆς τὸ
[29]	πρὸς ἄλληλα τὰ τρία μέρη	τῆς	ψυχῆς καὶ ἕκαστον πρὸς τῷ
[34]	δέ που παραπλησίως τῇ διαιρέσει	τῆς	ψυχῆς καὶ ἡ πολιτεία διῃρημένη
[23]	πρὸς τὸ διεγείρειν τὸ ἐπιθυμητικὸν	τῆς	ψυχῆς καὶ πρὸς τὸ καταπραΰνειν
[10]	μετὰ τοῦτο μέτεισιν ἐπὶ τὸ	τῆς	ψυχῆς κάλλος, εἶτα τὸ ἐν
[29]	λογισμοῦ, τῶν δὲ λοιπῶν μερῶν	τῆς	ψυχῆς κατ´ οἰκείαν ἰδιότητα κατεσταλμένων
[17]	τὸ θεωροῦν· τὸ δὲ παθητικὸν	τῆς	ψυχῆς κατωτέρω ἐποίησαν, τὸ μὲν
[7]	ἃ ἔστιν ἰδεῖν μόνῳ τῷ	τῆς	ψυχῆς λογισμῷ. Ἔστι γὰρ ἡ
[32]	οὐδὲ δόξαι, ἀλλὰ τῶν ἀλόγων	τῆς	ψυχῆς μερῶν κινήσεις· ἐν γὰρ
[33]	ὀρεγομένη δὲ καὶ τοῦ κάλλους	τῆς	ψυχῆς. Ὁ δὲ ἀξιέραστος καὶ
[4]	δὲ διάνοιάν φησι τὸν αὐτῆς	τῆς	ψυχῆς πρὸς αὑτὴν διάλογον, λόγον
[30]	οὔτε τέχνη ἐν ἄλλῳ μέρει	τῆς	ψυχῆς συνίσταται ἢ ἐν μόνῳ
[32]	κινήσεις· ἐν γὰρ τῷ παθητικῷ	τῆς	ψυχῆς συνίσταται, καὶ τὰ ἡμέτερα
[32]	τοῦ σώματος, τὰ δὲ διὰ	τῆς	ψυχῆς· τῶν δὲ ἡδονῶν τὰς
[1]	εἶναι καὶ κατὰ τὸ παθητικὸν	τῆς	ψυχῆς φυσικῶς κατεσταλμένον· ὁ γὰρ
[28]	τούτοις ἑξῆς. Καὶ γάρ τοι	τῆς	ὠφελείας ἀρχὴ τὸ ἀγαθόν, τοῦτο
[14]	ἐμφαίνει τῆς αὑτοῦ ὑποστάσεως ἀρχικώτερόν	τι	αἴτιον· καὶ τὴν ψυχὴν δὲ
[5]	ἐκεῖνο, εἶτα τῷ ὑποτεθέντι σκοπεῖ	τί	ἀκολουθεῖ, καὶ μετὰ τοῦτο εἰ
[31]	παρέχονται. ~Ἐπεὶ δὲ καί, εἴ	τι	ἄλλο ἐφ´ ἡμῖν ἐστι καὶ
[9]	τὸ δὲ πρὸς ὃ γέγονε	τί	ἂν ἄλλο εἴη ἢ ἰδέα;
[10]	διὰ τὸ μὴ εἶναι πρότερόν	τι	αὐτοῦ· τὸ γὰρ μέρος καὶ
[10]	οὔτε διαφορά, ἀλλ´ οὐδὲ συμβέβηκέ	τι	αὐτῷ, οὔτε κακόν (οὐ γὰρ
[9]	οὗ ὥσπερ εἰ ἀπό τινός	τι	γένοιτο, ὡς ἀπ´ ἐμοῦ ἡ
[10]	διὰ τὸ πᾶν σῶμα συνδύασμά	τι	εἶναι ἔκ τε ὕλης καὶ
[11]	τι παθητικὸν εἰλικρινῶς, οὕτως ἀναγκαῖόν	τι	εἶναι καὶ ἀτρεκῶς ποιητικόν· οὐκ
[12]	οὐχ οἷόν τε οὔτε ὁρατόν	τι	εἶναι οὔτε ἁπτόν· κατὰ δὴ
[15]	μένουσα δὲ διὰ τὸ ἰσόρροπόν	τι	εἶναι χρῆμα ἐν μέσῳ κείμενον,
[10]	ἢ γῆ ἢ ἀὴρ ἤ	τι	ἐκ τούτων· ἀλλ´ ἕκαστόν γε
[4]	ψευδῶν· τοῦτο δὲ οὐκ ἄλλο	τί	ἐστιν ἢ λόγος φυσικός. Σαφέστερον
[5]	δεύτερον εἶδος τῆς ἀναλύσεως τοιοῦτόν	τί	ἐστιν· ὑποτίθεσθαι δεῖ τὸ ζητούμενον,
[8]	ποιότητα. Οὐ γὰρ γένοιτ´ ἄν	τι	εὖ παρεσκευασμένον πρὸς ποικίλας ἐκτυπώσεις
[7]	τοῦ παντὸς φύσις καὶ οἷόν	τι	ζῷον ὁ ἄνθρωπος καὶ τίνα
[15]	ἣν ὁ κόσμος πολεῖται, ἄστρον	τι	καὶ αὕτη ὑπάρχουσα, μένουσα δὲ
[6]	ὥστε εἶναι τὸ ὄνομα διδασκαλικόν	τι	καὶ διακριτικὸν τῆς ἑκάστου οὐσίας
[7]	δὲ τῶν μαθημάτων. Τίθεται δὲ	τὶ	καὶ πίστιν καὶ εἰκασίαν, τούτων
[4]	καὶ τὸ κρινόμενον, εἴη ἄν	τι	καὶ τὸ ἐκ τούτων ἀποτελούμενον,
[19]	συνέστη· ἔστι δὲ ἡ ὀσμή	τι	κατιὸν ἀπὸ τῶν ἐν τοῖς
[27]	τὰ ἑξῆς τούτοις. Εἰ δέ	τι	κεχωρισμένον καὶ τοῦ πρώτου τῆς
[23]	καὶ σπόγγῳ παραπλήσιον ὅπως ἔχοι	τι	μάλαγμα πηδῶσα ἡ καρδία κατὰ
[27]	καὶ εὐρωστίαν καὶ κάλλος, μηδέν	τι	μᾶλλον εἶναι εὐδαίμονα. ~Οἷς πᾶσιν
[9]	καὶ κάρφους, οὔτε τῶν πρός	τι,	οἷον μείζονος καὶ ὑπερέχοντος· εἶναι
[23]	καὶ τῶν φρενῶν, καταδήσαντες ὥσπερ	τι	οἰστροῦν καὶ ἄγριον θρέμμα· τὸν
[27]	αὐτοῦ προετίμων, ἀφ´ ἧς ὥσπερ	τι	ὄμμα ψυχῆς ἐκκαθηραμένους καὶ ἀναζωπυρήσαντας
[35]	μὴ ὄν· τὸ γὰρ μὴ	τὶ	ὂν οὐκ ἔστιν ὄν. ~Τοσαῦτα
[9]	τὸ γινόμενον κατ´ ἐπίνοιαν πρός	τι	ὀφείλει γίνεσθαι, οὗ ὥσπερ εἰ
[11]	εὑρίσκεται πάσχοντα· ὥσπερ οὖν ἔστι	τι	παθητικὸν εἰλικρινῶς, οὕτως ἀναγκαῖόν τι
[32]	συγχωρηθήσεται τὸ μηδὲ τῶν ἄλλων	τι	παθῶν ἁπλοῦν εἶναι, οἷον ὀργὴν
[29]	τοῦ ἡττᾶσθαι ὑπὸ πάθους ποιῇ	τι	παρὰ τὸν ὁρθὸν λόγον, ὑπὸ
[29]	καὶ εὐπείθειαν τὴν σωφροσύνην, τοιοῦτόν	τι	παρίσταμεν, ὅτι δύναμίς τίς ἐστι,
[11]	γε καὶ ἐν οἷς δοκεῖ	τι	ποιεῖν πολὺ πρόσθεν εὑρίσκεται πάσχοντα·
[7]	μαθημάτων ἐπίσκεψις ὡς ἂν προοίμιόν	τι	πρὸς τὴν τῶν ὄντων θεωρίαν·
[17]	συνθέντες δὲ ἀοράτοις γόμφοις ἕν	τι	σῶμα ἐργασάμενοι, τῆς καταπεμφθείσης ψυχῆς
[7]	αὔξησιν ἔχουσα· χρήσιμον δὲ ὥσπερ	τι	τέταρτον μάθημα καὶ ἡ ἀστρονομία,
[7]	τοῦ ὄντος ἐπάνοδον, ἀλλὰ σχεδόν	τι	τῆς περὶ τὰ αἰσθητὰ πλάνης
[4]	πρακτοῖς, τί τὸ οἰκεῖον καὶ	τί	τὸ ἀλλότριον καὶ τί τὸ
[9]	μόνον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ πρός	τι·	τὸ δὲ πρὸς ὃ γέγονε
[4]	περὶ κριτηρίου. ~Ἐπεὶ οὖν ἔστι	τι	τὸ κρῖνον, ἔστι δὲ καὶ
[4]	ἔχον, ἐν δὲ τοῖς πρακτοῖς,	τί	τὸ οἰκεῖον καὶ τί τὸ
[4]	καὶ τί τὸ ἀλλότριον καὶ	τί	τὸ πραττόμενον. Τῷ γὰρ ἔχειν
[25]	εἶναι, οὐ γὰρ οἷόν τέ	τι	τὸ φθεροῦν αὐτὴν νοῆσαι. Εἴ
[6]	ἐν ᾧ τεθέντων τινῶν ἕτερόν	τι	τῶν κειμένων δι´ αὐτῶν τῶν
[32]	καὶ περὶ τοῦ πάθους, ὁποιόν	τι	ὑπάρχει. Ἔστι τοίνυν πάθος κίνησις
[5]	ἀνάλυσίς ἐστι τοιαύτη· ὁ ζητῶν	τι	ὑποτίθεται αὐτὸ ἐκεῖνο, εἶτα τῷ
[5]	εἰ ἡ ἀρχὴ ἀγένητος, ὅπερ	τίθενται	ὡς ὁμολογούμενον, τοῦ ἀγενήτου καὶ
[7]	πρώτων, διάνοιαν δὲ τῶν μαθημάτων.	Τίθεται	δὲ τὶ καὶ πίστιν καὶ
[8]	ἐκμαγεῖόν τε καὶ πανδεχὲς καὶ	τιθήνην	καὶ μητέρα καὶ χώραν ὀνομάζει
[8]	τοιαύτην, ὥστε πᾶσαν γένεσιν ὑποδέχεσθαι	τιθήνης	λόγον ἐπέχουσαν τῷ φέρειν αὐτὰς
[2]	ὁμοιώσεως· ὅθεν καὶ προηγούμενον καὶ	τίμιον	ἂν εἴη τὸ τοιοῦτον καὶ
[2]	τὰ ὑπαγορευόμενα ἐκ τοῦ λόγου.	Τίμιος	μὲν δὴ ὁ θεωρητικὸς βίος,
[10]	συνεπινοεῖ διὰ τὴν ἐν τῷ	τιμίῳ	ὑπεροχήν. Ἀμερῆ τε διὰ τὸ
[27]	εἰρημένων ῥητέον. Τὸ μὲν δὴ	τιμιώτατον	καὶ μέγιστον ἀγαθὸν οὔτε εὑρεῖν
[27]	μετέχειν ἐκείνου τοῦ πρώτου καὶ	τιμιωτάτου,	ὅνπερ τρόπον καὶ τὰ γλυκέα
[31]	τῷ καλλίστῳ ἑαυτοῦ μέρει καὶ	τιμιωτάτῳ	ἕλοιτο ἔχειν τὸ μέγιστον τῶν
[34]	ἄριστοι ἄρχωσι. καὶ δευτέραν τὴν	τιμοκρατικήν,	φιλοτίμων ὄντων τῶν ἀρχόντων, καὶ
[27]	καὶ εὐδαιμονέστατον, οὐχ ἕνεκα τῶν	τιμῶν,	ὧν τοιοῦτος ὢν λήψεται, οὐδὲ
[32]	θυμὸς πρὸς τὸ ἀμύνεσθαι καὶ	τιμωρεῖσθαι	τοὺς ἐχθροὺς ἀναγκαῖος, ὁ δὲ
[30]	ἄλλως ἀδυνάτου ὄντος τοῦ ὑφεστάναι	τινὰ	ἄνθρωπον πάσῃ κακίᾳ συνεχόμενον· οὐδὲ
[26]	Τὸ μὲν γὰρ δυνάμει ἐπιτηδειότητά	τινα	ἀποσημαίνει πρός τινα οὔπω τὴν
[5]	τοῦτο μέχρις οὗ ἂν ἐπί	τινα	ἀρχὴν ἀνυπόθετον ἔλθῃ ποιεῖ. Ἐπαγωγὴ
[9]	τοῦτο, εἰσὶν αἱ ἰδέαι μέτρα	τινὰ	ἄϋλα ὑπάρχουσαι. Ἔτι γε μὴν
[26]	καὶ τάδε τινὰ πράξῃ, τάδε	τινὰ	αὐτῇ ἕψεται. Ἀδέσποτον οὖν ἡ
[6]	παρὰ τὴν φωνήν ἐστι σοφίσματα,	τίνα	δὲ παρὰ τὰ πράγματα, καὶ
[12]	αἰσθητῶν καὶ κατὰ μέρος ὡρισμένα	τινὰ	δεῖ παραδείγματα εἶναι τὰς ἰδέας,
[30]	ἑαυτῷ. Παραδεκτέον δὲ καὶ μεταξύ	τινα	διάθεσιν μητὲ φαύλην μητὲ σπουδαίαν·
[29]	λογιστικόν· ὅταν δὲ φῶμεν τάξιν	τινὰ	εἶναι καὶ εὐπείθειαν τὴν σωφροσύνην,
[4]	κρίνομεν, εἴτε οὕτως ἔχει τάδε	τινά,	εἴτε καὶ ἑτέρως. ~Τῆς διαλεκτικῆς
[31]	ἀκουσίως ἐλεύσεται· ἀδύνατον γὰρ ὁρμᾶν	τινὰ	ἐπὶ κακὰ βουλόμενον ἔχειν αὐτά,
[5]	δεῖ τὸ ζητούμενον, καὶ θεωρεῖν	τίνα	ἐστὶ πρότερα αὐτοῦ, καὶ ταῦτα
[12]	ὑπὸ τοῦ θεοῦ δεδημιουργῆσθαι πρός	τινα	ἰδέαν κόσμου ἀποβλέποντος, παράδειγμα ὑπάρχουσαν
[33]	καὶ τὸν σωματοποιούμενον Ἔρωτα δαίμονά	τινα	μᾶλλον φατέον ἤπερ θεὸν μηδέποτε
[6]	βιβλίῳ, ὥστε ἐν αὐτῷ ὑποδεδεῖχθαι,	τίνα	μὲν παρὰ τὴν φωνήν ἐστι
[10]	τινός, οὔτε ὡς ὅλον ἔχον	τινὰ	μέρη, οὔτε ὥστε ταὐτόν τινι
[12]	παρὰ πάντας γὰρ ἀνθρώπους ἄνθρωπόν	τινα	νοεῖσθαι καὶ παρὰ πάντας ἵππους
[14]	αὐτῆς ὑποστησώμεθα. Λέγων οὖν εἶναί	τινα	νοητὴν οὐσίαν ἀμέριστον, καὶ ἄλλην
[7]	καὶ ἐνιαυτῶν· ἐξ ὧν κατά	τινα	οἰκείαν ὁδὸν καὶ τὸν ἁπάντων
[4]	Σωκράτους ἐντυχὼν Πλάτωνι οἰηθῇ κατά	τινα	ὁμοιότητα Σωκράτει πάλιν ἐντυγχάνειν, ἔπειτα
[26]	δυνάμει ἐπιτηδειότητά τινα ἀποσημαίνει πρός	τινα	οὔπω τὴν ἕξιν ἔχοντα· ὡς
[26]	ψυχὴ τοιοῦτον βίον καὶ τάδε	τινὰ	πράξῃ, τάδε τινὰ αὐτῇ ἕψεται.
[13]	τῆς δὲ ἐπιπέδου φύσεως ὥσπερ	τινὰ	πρόγονα δύο ὑπάρχει τρίγωνα τὰ
[12]	ἐπεὶ δὲ καὶ δεσμὸν ἔδει	τινὰ	συναγωγὸν ἀμφοτέρων ἐν μέσῳ γενέσθαι,
[31]	εἴη ἡ ἀρετή, καθ´ ὁρμήν	τινα	συνισταμένη διάπυρον καὶ γενναίαν καὶ
[10]	καὶ μετέχει αὐτῶν δύσφραστον δή	τινα	τρόπον· ἄτοπον δὲ τὸν θεὸν
[26]	θυμοειδές. ~Περὶ δὲ εἱμαρμένης τοιαῦτά	τινα	τῷ ἀνδρὶ ἀρέσκει. Πάντα μέν
[26]	τούτων, ὁπόταν μάθῃ καὶ κτήσηταί	τινα	τῶν ἕξεων· κατ´ ἐνέργειαν δὲ
[30]	καὶ ὁ κυβερνήτης τοῖς ναύταις	τινὰ	ὑπαγορεύει ὑπ´ αὐτῶν μὴ ὁρώμενα,
[22]	καὶ τὸ δάκρυον ὥσπερ ὀρόν	τινα	φλέγματος· τὸ δὲ φλέγμα ἔξω
[7]	τι ζῷον ὁ ἄνθρωπος καὶ	τίνα	χώραν ἐν κόσμῳ ἔχων, καὶ
[4]	φυσικὰς ἐννοίας ὡς ἐπὶ μέτρα	τινὰ	ὡρισμένα κρίνομεν, εἴτε οὕτως ἔχει
[17]	καὶ ἀέρος καὶ ὕδατος, μοίρας	τινὰς	δανειζόμενοι εἰς ἀπόδοσιν, συνθέντες δὲ
[30]	Οὕτω γοῦν καὶ στρατιώτας ἀνδρείους	τινὰς	καλοῦμεν, καί φαμεν ἐνίοτε ἀνδρείους
[20]	μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω	τινὰς	ὀνομάζειν· ἄλλα γὰρ εἶναι βαρὺ
[30]	καλοῦμεν, καί φαμεν ἐνίοτε ἀνδρείους	τινὰς	ὄντας ἄφρονας ὑπάρχειν, περὶ τῶν
[27]	μηδέποτε λαμπρὸν ἑωρακόσιν, ἀμυδρὰς δέ	τινας	σκιὰς ὁρῶσι τῶν παρ´ ἡμῖν
[34]	τὴν φλεγμαίνουσαν καὶ πολεμικήν, ζητῶν	τίνες	ἂν εἶεν αἱ βέλτισται τούτων
[30]	αἱ κακίαι ἀλλήλαις· εἰσὶ γάρ	τινες	ἐναντίαι, αἳ οὐκ ἂν εἶεν
[14]	ἀπλανῶν κείμενον σφαίρᾳ, ὃν Κρόνου	τινὲς	ἐπονομάζουσιν ἀστέρα, τὸν δὲ βραδυτῆτι
[33]	συμμέτροις δύναται ἐφαρμόσαι. Εἰσὶ δέ	τινες	καὶ ἄλλαι νομιζόμεναι φιλίαι, οὐ
[10]	τινὰ μέρη, οὔτε ὥστε ταὐτόν	τινι	εἶναι ἢ ἕτερον· οὐδὲν γὰρ
[31]	καὶ τὸ ἀκούσιον ἐν ἀγνοίᾳ	τινὶ	ἢ πάθει κεῖται. ἅπαντα δὲ
[4]	ἄνευ τοῦ ἐπιστημονικοῦ λόγου, περιλήψει	τινὶ	καὶ οὐ διεξόδῳ, τὰ δὲ
[4]	αἰσθήσεως. Ὁπόταν γὰρ ἐντύχωμεν αἰσθητῷ	τινι	πρῶτον καὶ ἀπ´ αὐτοῦ αἴσθησις
[25]	ὑπάρχον ἑαυτῇ· τὸ δὲ ἐπιφέρον	τινὶ	τὸ ζῆν ἀνεπίδεκτόν ἐστι θανάτου·
[10]	ἐστέρηται τοῦ ποιὸν εἶναι ἐπιβάλλοντός	τινος	αὐτῷ ποιοῦ) οὔτε μέρος τινός,
[14]	καὶ αὐτὴν ὥσπερ ἐκ κάρου	τινὸς	βαθέος ἢ ὕπνου, ὅπως ἀποβλέπουσα
[6]	τὰ ψευδῆ, ἀποδεικνύων δὲ διά	τινος	διδασκαλίας τἀληθῆ. Ἔστι δὲ ὁ
[10]	οὔτε ἀγαθόν (κατὰ μετοχὴν γάρ	τινος	ἔσται οὗτος καὶ μάλιστα ἀγαθότητος)
[9]	τοιοῦτός ἐστιν, οὐ μόνον ἔκ	τινός	ἐστι γεγονώς, ἀλλὰ καὶ ὑπό
[26]	τὸ τηνικάδε ἐν ἕξει ἑνός	τινος	ἢ δυοῖν τούτων, ὁπόταν μάθῃ
[34]	ἢ οἱ λεγόμενοι βασιλεῖς ἀπό	τινος	θείας μοίρας ὄντως φιλοσοφήσειαν. Ἄριστα
[31]	καλόν, εἰ ἐκ φύσεως ἤ	τινος	θείας μοίρας παρεγίνετο· καὶ ἑκούσιον
[9]	ἐστι γεγονώς, ἀλλὰ καὶ ὑπό	τινος,	καὶ οὐ μόνον τοῦτο, ἀλλὰ
[31]	τοιοῦτος ἐξηπάτηται, ὡς δι´ ἐλάττονός	τινος	κακοῦ ἀποικονομησόμενος μεῖζον ἀγαθόν, καὶ
[9]	τὸν ἑαυτῆς λόγον, παρ´ ἑτέρου	τινὸς	κρείττονος, καὶ ἀΰλου, τῶν μέτρων
[9]	Πλάτωνος, ἀλλ´ οὐδὲ τῶν εὐτελῶν	τινός,	οἷον ῥύπου καὶ κάρφους, οὔτε
[12]	ἀκοῆς οὔτε μὴν ἄλλου τοιούτου	τινός.	οὐ προσῆψεν αὐτῷ τοιαῦτα ὄργανα
[10]	τινος αὐτῷ ποιοῦ) οὔτε μέρος	τινός,	οὔτε ὡς ὅλον ἔχον τινὰ
[24]	γὰρ μαχόμενα ἀλλήλοις, οὔτε αὐτοῦ	τινὸς	πρὸς αὑτὸ μάχεσθαι δυναμένου οὔτε
[9]	γίνεσθαι, οὗ ὥσπερ εἰ ἀπό	τινός	τι γένοιτο, ὡς ἀπ´ ἐμοῦ
[7]	ἀπὸ τούτων τῶν μαθημάτων ὥσπερ	τινὸς	ὑποβάθρας καὶ στοιχείων. Καὶ μουσικῆς
[2]	ὁπόταν εἰδῇ κακῶς διοικούμενα πρὸς	τινῶν	αὐτά, περιστατικὰ μὲν οὕτως ἡγούμενος
[6]	κατὰ τὸ τρίτον σχῆμα, πρός	τινων	δὲ δεύτερον, καθ´ ὃ ὁ
[6]	συλλογισμὸς λόγος, ἐν ᾧ τεθέντων	τινῶν	ἕτερόν τι τῶν κειμένων δι´
[25]	νοοῦμεν ἀπὸ μικρῶν αἰθυγμάτων, ἀπό	τινων	κατὰ μέρος ὑποπεσόντων ἀναμιμνησκόμενοι τῶν
[18]	βραχυόνειροι ὕπνοι ἐμπίπτουσιν, ὑπολειφθεισῶν δέ	τινων	κινήσεων φαντάσματα συχνὰ γίνεται περὶ
[6]	τε αἰσθάνηται καὶ ὁποῖος ὑπὸ	τίνων	λόγων καὶ ὁποίων πείθεσθαι δύναται,
[23]	λαμπρόν· τὰς γοῦν ἐπιγινομένας ἔκ	τινων	νόσων περὶ τὸ ἧπαρ διαφθορὰς
[10]	μέτοχα τῶν αἰσθητῶν, ἀλλὰ πρώτων	τινῶν	τῶν νοητῶν, ἔστι πρῶτα νοητὰ
[27]	τὸ μέντοι ἡμέτερον ἀγαθόν, εἴ	τις	ἀκριβῶς αὐτοῦ τὰ συγγράμματα ἀναλάβοι,
[6]	κατὰ τοῦτο θεωρεῖσθαι. Ὅταν οὖν	τις	ἀκριβῶς κατίδῃ τὰς τῆς ψυχῆς
[1]	~Τῶν κυριωτάτων Πλάτωνος δογμάτων τοιαύτη	τις	ἂν διδασκαλία γένοιτο. Φιλοσοφία ἐστὶν
[10]	ἀλήθειαν. Τρίτη δὲ νόησις τοιαύτη	τις	ἂν εἴη· θεωρῶν γάρ τις
[31]	τὸ τὴν κακίαν ἀκούσιον ὑπάρχειν.	Τίς	γὰρ ἂν ἑκὼν ἐν τῷ
[15]	δαίμονες, οὓς καὶ καλοίη ἄν	τις	γενητοὺς θεούς, καθ´ ἕκαστον τῶν
[29]	δύναται εἶναι, καὶ καθόλου ἐάν	τις	διὰ τοῦ ἡττᾶσθαι ὑπὸ πάθους
[32]	οὐδὲ γὰρ τὸν τυχόντα ἄν	τις	διαγένοιτο χρόνον, ἀπογινώσκων ἀπαλλαγὴν ἢ
[29]	παραπλησίως οὐδὲ μετὰ ἀκολασίας φρόνιμός	τις	δύναται εἶναι, καὶ καθόλου ἐάν
[25]	τὸν ἄνδρα τοῦτον, βεβαιώσαιτ´ ἄν	τις·	εἰ δὲ καὶ αἱ ἄλογοι,
[24]	ἤδη θεῖον ἀνθρώποις κακόν, Ὅταν	τις	εἰδῇ τἀγαθόν, χρῆται δὲ μή.
[11]	τῶν ἀρχῶν λόγος τοιοῦτος ἄν	τις	εἴη θεολογικὸς λεγόμενος· ἐπὶ δὲ
[30]	γονέων ὑβριζομένων ὀργιζομένος εὐπαθὴς ἄν	τις	εἴη, οὔτε ὁ ἐπὶ πᾶσι
[2]	ὅπερ οὐχ ἕτερον εἴποι ἄν	τις	εἶναι τῆς πρὸς τὸ θεῖον
[35]	ἔχον ὑπόστασιν, ὃ καὶ εἴ	τις	εἰπεῖν ἢ νοῆσαι βιάζοιτο, περιτραπήσεται
[31]	μέγιστον τῶν κακῶν; εἰ δέ	τις	ἐπὶ κακίαν ὁρμᾷ, πρῶτον μὲν
[31]	ἀγαθόν· εἰ δὲ καὶ παραγίνεταί	τις	ἐπὶ κακίαν, πάντως ὁ τοιοῦτος
[4]	δὴ καὶ αἴσθησις ἡ μέν	τις	ἔσται τῶν πρώτων πρώτη λεγομένη,
[29]	τοιοῦτόν τι παρίσταμεν, ὅτι δύναμίς	τίς	ἐστι, καθ´ ἣν τεταγμένως καὶ
[29]	τὸ γὰρ ἔννομον δόγμα ὀρθός	τίς	ἐστι λόγος· ὁ δὲ ὀρθὸς
[33]	καὶ κυρίως λεγομένη οὐκ ἄλλη	τίς	ἐστι τῆς συνισταμένης κατ´ εὔνοιαν
[6]	τοι τὸ λέγειν μία δή	τίς	ἐστι τῶν πράξεων, ὥστε οὐχ
[31]	θεραπείαν· πᾶσα γὰρ κόλασις ἰατρεία	τίς	ἐστιν ἡμαρτηκυίας ψυχῆς. ~Ἐπεὶ δὲ
[5]	Ἡ μὲν δὴ πρώτη τοιάδε	τίς	ἐστιν, οἷον ἂν ἀπὸ τοῦ
[7]	θεοὶ τεταγμένοι ὑπὸ τούτῳ, καὶ	τίς	ἡ τῶν ἀνθρώπων πρὸς τοὺς
[6]	μέρους μὲν καταφατικὴ ἡ τοιαύτη·	τὶς	ἡδονὴ ἀγαθόν· ἀποφατικὴ δὲ τοιαύτη·
[6]	ἡδονὴ ἀγαθόν· ἀποφατικὴ δὲ τοιαύτη·	τὶς	ἡδονὴ οὐκ ἀγαθόν· καθόλου δὲ
[19]	τὴν ἐκείνων ἕδραν· σεισμὸς γάρ	τις	καὶ τρόμος τότε συνίσταται, καὶ
[4]	τούτων ἀποτελούμενον, ὅπερ εἴποι ἄν	τις	κρίσιν. Κυρίως μὲν δὴ τὴν
[4]	δὴ τὴν κρίσιν ὀνομάσαι ἄν	τις	κριτήριον, κοινότερον δὲ καὶ τὸ
[7]	τοῦ ἀγαθοῦ γνῶσιν, ὅταν γέ	τις	μὴ πράξεως ἕνεκα μετίῃ γεωμετρίαν,
[4]	παραλλάξῃ, ψευδής. Ἂν γὰρ ἔχων	τις	μνήμην Σωκράτους ἐντυχὼν Πλάτωνι οἰηθῇ
[25]	τε, ὃ καὶ παραστατικὸν ἄν	τις	ὀνομάσειε, καὶ τὸ οἰκειωτικόν· αἵτινες
[4]	νῦν ἐλέχθη φυσικὴ ἔννοια, νόησίς	τις	οὖσα ἐναποκειμένη τῇ ψυχῇ. Ὅταν
[34]	ὁμονοοῦσάν τε καὶ συμφωνοῦσαν, ἐπιτακτική	τις	οὖσα καὶ ἔχουσα ὑποβεβλημένας πολεμικήν
[29]	κατ´ ἀξίαν, ὡς ἂν παντέλειά	τις	οὖσα τῶν τριῶν ἀρετῶν, φρονήσεως,
[27]	νοῦν τὸν πρῶτον προσαγορεύσαι ἄν	τις.	Πάντα γὰρ τὰ ὁπωσοῦν παρ´
[7]	τοῦ δὲ φυσικοῦ τὸ μαθεῖν,	τίς	ποτ´ ἐστὶν ἡ τοῦ παντὸς
[10]	τις ἂν εἴη· θεωρῶν γάρ	τις	τὸ ἐπὶ τοῖς σώμασι καλόν,
[29]	Ἡ δὲ δικαιοσύνη ἐστὶ συμφωνία	τις	τούτων πρὸς ἄλληλα, δύναμις οὖσα,
[33]	τοίνυν ἐρωτικὴ ἀπηλλαγμένη πάθους τεχνική	τις	ὑπάρχει, ὅθεν καὶ ἐν τῷ
[33]	δὲ ἀξιέραστος καὶ αὐτὸς μέσος	τις	ὑπάρχει οὔτε φαῦλος ὢν οὔτε
[7]	τῶν μαθημάτων τάττεται, ὥσπερ θριγκός	τις	ὑπάρχουσα ἢ φυλακὴ τῶν λοιπῶν.
[28]	ἐστὶ ταύτης· ὅθεν ὀρθῶς ἄν	τις	φαίη, τὴν μὲν κακοδαιμονίαν τοῦ
[29]	Πλάτων· ὥστε οὐκ ἂν δύναιτό	τις	φρόνησιν ἔχειν ἀκόλαστος ὢν καὶ
[13]	ἔλαβεν ἡ ὕλη, πῦρ ἐγένετο,	τμητικωτάτου	τοῦ σχήματος ὄντος καὶ ἐξ
[27]	πρὸς εὐδαιμονίαν, καὶ διότι μὲν	τὸ	ἀγαθὸν ἐν ἐπιστήμῃ τοῦ πρώτου
[10]	τοῦ καλοῦ, μεθ´ ὃ αὐτὸ	τὸ	ἀγαθὸν νοεῖ καὶ τὸ ἐραστὸν
[29]	ἐστιν ἀγαθῶν· οὐδεὶς δὲ δύναται	τὸ	ἀγαθὸν ὁρᾶν ὑπὸ δειλίας ἐπισκοτούμενος
[28]	γάρ τοι τῆς ὠφελείας ἀρχὴ	τὸ	ἀγαθόν, τοῦτο δὲ ἐκ θεοῦ
[31]	ἀδικίας ἀκουσίου οὔσης πολὺ μᾶλλον	τὸ	ἀδικεῖν ἀκούσιον ἂν εἴη, ὅσῳ
[31]	κακὸν ἀδικία, ὥστε φευκτότερον εἶναι	τὸ	ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι· τὸ μὲν
[5]	καὶ τοῦτο ἀποδείξας ζητῶ εἰ	τὸ	ἀεικίνητον αὐτοκίνητον, καὶ πάλιν τοῦτο
[4]	τὸ κεχρωσμένον, μετὰ δὲ ταῦτα	τὸ	ἄθροισμα, οἷον πῦρ, μέλι, οὕτω
[10]	προαιροῖντο τὸ νοητόν, ἐμφανταζόμενον ἔχειν	τὸ	αἰσθητόν, ὡς καὶ μέγεθος συνεπινοεῖν
[6]	καταφατικὴ μὲν ἡ τοιαύτη· πᾶν	τὸ	αἰσχρὸν κακόν· ἀποφατικὴ δὲ ἡ
[31]	τε γὰρ βλάβαι διάφοροι. καὶ	τὸ	ἀκούσιον ἐν ἀγνοίᾳ τινὶ ἢ
[4]	ἐν μὲν τῇ θεωρίᾳ ἐπισκοπεῖ	τὸ	ἀληθὲς καὶ τὸ μὴ οὕτως
[4]	καὶ ὁ λόγος, δι´ οὗ	τὸ	ἀληθὲς κρίνεται, ὃ καὶ ὄργανον
[26]	τὴν ἐφ´ ὁπότερον ῥοπὴν λαμβάνει	τὸ	ἀληθεύειν ἢ μή. ~Ἑξῆς δ´
[23]	τὸ τοῦ παντός, ὑπέθεσαν δὲ	τὸ	ἄλλο σῶμα πρὸς ὑπηρεσίαν ὡς
[4]	τί τὸ οἰκεῖον καὶ τί	τὸ	ἀλλότριον καὶ τί τὸ πραττόμενον.
[29]	λογικαὶ δὴ καὶ αἱ περὶ	τὸ	ἄλογον ψυχῆς μέρος συνιστάμεναι, οἷον
[7]	τῶν αἰσθητῶν, οὔτε ἐπιστήμην διὰ	τὸ	ἀμυδρότερα εἶναι τῶν πρώτων νοητῶν·
[32]	καὶ ὁ μὲν θυμὸς πρὸς	τὸ	ἀμύνεσθαι καὶ τιμωρεῖσθαι τοὺς ἐχθροὺς
[5]	χρησιμωτάτη δὲ ἡ ἐπαγωγὴ εἰς	τὸ	ἀνακινεῖν τὰς φυσικὰς ἐννοίας. ~Τοῦ
[25]	γὰρ ἄν, οἷον φέρε κρίναντες	τὸ	ἀναπνοῇ χρώμενον μόνον ζῷον εἶναι·
[14]	Πυθαγορείοις ἀρέσκει, ἢ τῷ ἀνομοίῳ	τὸ	ἀνόμοιον, ὡς Ἡρακλείτῳ τῷ φυσικῷ.
[33]	ἔσται τέλειος, τέλος δὲ αὐτοῖς	τὸ	ἀντὶ ἐραστοῦ καὶ ἐρωμένου γενέσθαι
[33]	αὗται δὲ οὐκ ἀεὶ ἔχουσι	τὸ	ἀντίστροφον τῆς εὐνοίας. Εἶδος δέ
[19]	τυγχάνει. Τραχὺ δὲ εἴη ἂν	τὸ	ἀνώμαλον μετὰ σκληρότητος, λεῖον δὲ
[4]	πρὸς αὑτὴν διάλογον, λόγον δὲ	τὸ	ἀπ´ ἐκείνης ῥεῦμα διὰ τοῦ
[3]	τὸ συλλογιστικόν, τοῦτο δὲ εἰς	τὸ	ἀποδεικτικόν, ὅπερ ἐστὶ περὶ τὸν
[10]	πρῶτα αἰσθητά· τὸ δ´ ἡγούμενον,	τὸ	ἄρα λῆγον. Ἄνθρωποι μὲν δὴ
[9]	ὀφείλει τυγχάνειν· τὸ δὲ ἡγούμενον,	τὸ	ἄρα λῆγον· εἰ δὲ τοῦτο,
[6]	σχήματος μετέχει· τὸ δὲ ἡγούμενον·	τὸ	ἄρα λῆγον. Τῶν δὲ ἐξ
[6]	ἐστι, τὸ μετέχον σχήματος πεπεράτωται,	τὸ	ἄρα ποιὸν πεπεράτωται. Τοὺς δὲ
[25]	ζῷον εἶναι· ἢ πῶς ἂν	τὸ	ἀρχικὸν εἶεν αἱ ἔννοιαι; ἀναμνηστικῶς
[10]	ἐξ ὧν ἁπάντων ἀναφαίνεται καὶ	τὸ	ἀσώματον αὐτὸ εἶναι. Ὅπερ κἀκ
[32]	καὶ ἡδονῆς, οὐθετέρῳ ἐκείνων ὂν	τὸ	αὐτό, ἐν ᾧ καὶ τὸν
[24]	τῶν ἐναντιουμένων πρὸς ἄλληλα περὶ	τὸ	αὐτὸ κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον
[14]	καὶ χρόνος συμπεραιοῦται ὁπόταν ἐπὶ	τὸ	αὐτὸ σημεῖον πάντες οἱ πλανῆται
[5]	ἵνα οὕτω μετιόντες εὕρωμεν λοιπὸν	τὸ	αὐτὸ τοῦτο καλόν. Τὸ δὲ
[5]	πάλιν τοῦτο ἀποδείξας σκοπῶ εἰ	τὸ	αὐτοκίνητον ἀρχὴ κινήσεως· εἶτα εἰ
[5]	ἄφθαρτον, ἀρχὴ κινήσεως, τὸ αὐτοκίνητον,	τὸ	αὐτοκίνητον δὲ ψυχή, ἄφθαρτος ἄρα
[5]	ἀγένητον, καὶ ἄφθαρτον, ἀρχὴ κινήσεως,	τὸ	αὐτοκίνητον, τὸ αὐτοκίνητον δὲ ψυχή,
[18]	ἀπιόντος ἢ σκοτωθέντος οὐκέτι προσφύεται	τὸ	ἀφ´ ἡμῶν ῥεῦμα τῷ πλησίον
[4]	δόξα. Ὅθεν ὁ μὲν ἐπιστημονικὸς	τὸ	βέβαιον ἔχει καὶ μόνιμον, ἅτε
[10]	χεῖρον ἀλλοιωθείη ἂν ἢ ἐπὶ	τὸ	βέλτιον· ἄμφω δὲ ἄτοπα· ἐξ
[30]	μὲν μέτριον ἐν τοῖς πάθεσι	τὸ	βέλτιστόν ἐστιν, οὐκ ἄλλο δέ
[34]	τοὺς δημιουργούς, ὧν τοῖς μὲν	τὸ	βουλεύεσθαι καὶ ἄρχειν ἀποδίδωσι, τοῖς
[29]	ὑπάρχουσα λόγου ὀρθοῦ διασωστική ἐστι,	τὸ	γὰρ ἔννομον δόγμα ὀρθός τίς
[10]	μὴ εἶναι πρότερόν τι αὐτοῦ·	τὸ	γὰρ μέρος καὶ τὸ ἐξ
[35]	τοσαυταχῶς καὶ τὸ μὴ ὄν·	τὸ	γὰρ μὴ τὶ ὂν οὐκ
[33]	κατὰ τὴν τοῦ ἤθους ὁμοιότητα·	τὸ	γὰρ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ μετρίῳ
[25]	δὲ ἔχουσα ἄφθαρτον ἂν εἴη.	Τό	γε μὴν αὐτοκίνητον ἀρχικῶς ἀεικίνητον,
[7]	διὰ τὴν τῶν τακτικῶν θεωρίαν·	τό	γε μὴν κατὰ τὴν γεωμετρίαν
[19]	δὲ τὸ ὁμαλὸν μετὰ πυκνοῦ·	τό	γε μὴν ψυχροῦ καὶ θερμοῦ
[12]	πρῶτον μὲν ὅτι σωματοειδὲς χρὴ	τὸ	γενόμενον εἶναι καὶ πάντως ἁπτόν
[5]	μέλλοντος ὅρῳ ὑποπίπτειν πράγματος δεῖ	τὸ	γένος λαβεῖν, ὡς τοῦ ἀνθρώπου
[7]	ἀνιέναι καὶ μὴ διατρίβειν περὶ	τὸ	γινόμενον καὶ ἀπολλύμενον. Καὶ μὴν
[9]	ἐξεταζομένη οὐσία. Καθόλου γὰρ πᾶν	τὸ	γινόμενον κατ´ ἐπίνοιαν πρός τι
[33]	τῆς ψυχῆς· θεωρήματα δ´ αὐτῆς	τὸ	γνῶναί τε τὸν ἀξιέραστον καὶ
[33]	ἂν κατ´ εἶδος ἀλλήλων διαφέρουσαι·	τὸ	δ´ εἶναι τρεῖς αὐτὰς δηλοῦσι
[10]	ἁπλᾶ, ὡς καὶ πρῶτα αἰσθητά·	τὸ	δ´ ἡγούμενον, τὸ ἄρα λῆγον.
[22]	σαρκὸς σύντηξιν· ἱδρῶτα δὲ καὶ	τὸ	δάκρυον ὥσπερ ὀρόν τινα φλέγματος·
[31]	ἀσθενοῦς. Αἰσχρὸν μὲν δὴ ἑκάτερον,	τὸ	δὲ ἀδικεῖν τοσούτῳ κάκιον, ὅσῳπερ
[31]	τὸ μὲν γὰρ πονηροῦ ἔργον,	τὸ	δὲ ἀδικεῖσθαι πάθος ἀσθενοῦς. Αἰσχρὸν
[4]	οὐκ ἄνευ τοῦ δοξαστικοῦ λόγου,	τὸ	δὲ ἄθροισμα ὁ δοξαστικὸς λόγος
[5]	μὲν διαιρετικόν, τὸ δὲ ὁριστικόν,	τὸ	δὲ ἀναλυτικόν, καὶ προσέτι ἐπαγωγικόν
[6]	ἐστὶν εἴδη, τὸ μὲν κατάφασις,	τὸ	δὲ ἀπόφασις. Κατάφασις μὲν τὸ
[25]	ἀθάνατον· αὐτοκίνητον δὲ ἡ ψυχή,	τὸ	δὲ αὐτοκίνητον ἀρχὴ πάσης κινήσεως
[5]	λοιπὸν τὸ αὐτὸ τοῦτο καλόν.	Τὸ	δὲ δεύτερον εἶδος τῆς ἀναλύσεως
[3]	τὸ μὲν πρῶτον ἠθικὸν κέκληται,	τὸ	δὲ δεύτερον οἰκονομικόν, τὸ δὲ
[4]	ἂν ὁ ἐν ἡμῖν νοῦς,	τὸ	δὲ δι´ οὗ ὄργανον φυσικὸν
[4]	ὑφ´ οὗ κρίνεται τὸ κρινόμενον,	τὸ	δὲ δι´ οὗ, ὧν τὸ
[26]	ἔσται ἢ ἀληθὲς ἢ ψεῦδος·	τὸ	δὲ δυνάμει τοῦ καθ´ ἕξιν
[26]	τῆς ἕξεως ἐκείνης, ἣν κέκτηται·	τὸ	δὲ δυνατὸν οὐδὲν τούτων, ἀορισταῖνον
[23]	γὰρ θυμικὸν ἔταξαν ἐν καρδίᾳ,	τὸ	δὲ ἐπιθυμητικὸν ἐν τῷ μεταξὺ
[17]	μὲν θυμικὸν περὶ τὴν καρδίαν,	τὸ	δὲ ἐπιθυμητικὸν περὶ τὸ ἦτρον
[25]	ζῆν ὡς σύμφυτον ὑπάρχον ἑαυτῇ·	τὸ	δὲ ἐπιφέρον τινὶ τὸ ζῆν
[26]	μή, καὶ οὐ κατηνάγκασται τοῦτο,	τὸ	δὲ ἑπόμενον τῇ πράξει καθ´
[13]	τὰ δὲ εἰκοσαέδρου ἐξ εἴκοσι.	Τὸ	δὲ ἕτερον, λέγω δὲ τὸ
[9]	ἀΰλου, τῶν μέτρων ὀφείλει τυγχάνειν·	τὸ	δὲ ἡγούμενον, τὸ ἄρα λῆγον·
[6]	τελευτὴν ἔχον καὶ σχήματος μετέχει·	τὸ	δὲ ἡγούμενον· τὸ ἄρα λῆγον.
[23]	κατὰ τὴν ζέσιν τοῦ θυμοῦ.	Τὸ	δὲ ἧπαρ πρὸς τὸ διεγείρειν
[3]	τοῦ κόσμου τὴν σύστασιν φυσικόν,	τὸ	δὲ θεωρούμενον διὰ γεωμετρίας καὶ
[13]	ὀρθογώνια ὄντα, τὸ μὲν σκαληνόν,	τὸ	δὲ ἰσοσκελές· τοῦ σκαληνοῦ μίαν
[20]	ἐν δίκῃ τὸ μὲν ἄνω	τὸ	δὲ κάτω τινὰς ὀνομάζειν· ἄλλα
[20]	γὰρ εἶναι τὸ μὲν ἄνω	τὸ	δὲ κάτω. Τοῦ γὰρ παντὸς
[3]	κέκληται, τὸ δὲ δεύτερον οἰκονομικόν,	τὸ	δὲ λοιπὸν πολιτικόν. Τοῦ δὲ
[7]	εἶναι θεολογικόν, τὸ δὲ φυσικόν,	τὸ	δὲ μαθηματικόν· καὶ ὅτι τοῦ
[32]	ἐὰν μὲν παρεῖναι ὑπολάβωμεν, λυπούμεθα,	τὸ	δὲ μέλλον φοβούμεθα. Ἔστι δὲ
[25]	ὥστε μᾶλλον τῷ νοητῷ ἔοικε,	τὸ	δὲ νοητὸν ἀσκέδαστον τῇ φύσει
[22]	τὴν καλουμένην ἱερὰν νόσον ἐπάγει,	τὸ	δὲ ὀξὺ καὶ ἁλμυρὸν φλέγμα
[5]	τῆς διαλεκτικῆς τὸ μὲν διαιρετικόν,	τὸ	δὲ ὁριστικόν, τὸ δὲ ἀναλυτικόν,
[17]	στοιχεῖα ἐγένετο, σπέρματος γένεσιν ἐσόμενον·	τὸ	δὲ ὀστοῦν ἐκ γῆς καὶ
[17]	κρῖνόν τε καὶ τὸ θεωροῦν·	τὸ	δὲ παθητικὸν τῆς ψυχῆς κατωτέρω
[3]	περὶ τὴν τοῦ οἴκου προστασίαν,	τὸ	δὲ περὶ πόλιν καὶ τὴν
[24]	μὲν περὶ τὰ νοητά ἐστι,	τὸ	δὲ περὶ τὰ λυπηρὰ καὶ
[3]	περὶ τὴν τῶν ἠθῶν ἐπιμέλειαν,	τὸ	δὲ περὶ τὴν τοῦ οἴκου
[3]	καὶ ὅσα θεῖα θεολογικὸν καλεῖται,	τὸ	δὲ περὶ τὴν τῶν ἄστρων
[9]	τοῦτο, ἀλλὰ καὶ πρός τι·	τὸ	δὲ πρὸς ὃ γέγονε τί
[25]	μονοειδής· οὐκοῦν ἀσύνθετος, ἀδιάλυτος, ἀσκέδαστος·	τὸ	δὲ σῶμα πᾶν τοὐναντίον αἰσθητόν,
[25]	μὴν ἡγεμονεύει ἡ ψυχὴ φύσει·	τὸ	δὲ τῇ φύσει ἡγεμονικὸν τῷ
[25]	γε μὴν αὐτοκίνητον ἀρχικῶς ἀεικίνητον,	τὸ	δὲ τοιοῦτον ἀθάνατον· αὐτοκίνητον δὲ
[25]	τὸ ζῆν ἀνεπίδεκτόν ἐστι θανάτου·	τὸ	δὲ τοιοῦτον ἀθάνατον. Εἰ δὲ
[13]	τύπον, τὴν ὕδατος ποιότητα ἔσχε,	τὸ	δὲ τοῦ κύβου σχῆμα ἀπεδίδου
[22]	δάκρυον ὥσπερ ὀρόν τινα φλέγματος·	τὸ	δὲ φλέγμα ἔξω μὲν ἀπολειφθὲν
[7]	τὸ μὲν εἴπομεν εἶναι θεολογικόν,	τὸ	δὲ φυσικόν, τὸ δὲ μαθηματικόν·
[19]	διατέμνον τὸ θερμὸν πάθος ποιεῖ,	τὸ	δὲ ψυχρὸν ἁδρομερέστερον τῇ εἰσόδῳ,
[12]	ἴχνη μὲν τέως ἔχοντα καὶ	τὸ	δεκτικὸν τῆς τῶν στοιχείων δυνάμεως,
[18]	ἐξ ἐναντίων τὸ λαιὸν καὶ	τὸ	δεξιὸν ὁρᾶται, ἐφ´ ὧν δὲ
[6]	πολλάκις ὁ Πλάτων καὶ κατὰ	τὸ	δεύτερον καὶ κατὰ τὸ τρίτον.
[6]	οὐδὲ σχήματος μετέχει. Κατὰ δὲ	τὸ	δεύτερον ὑποθετικὸν σχῆμα, ὃ οἱ
[6]	δίκαια ἄρα ἀγαθά· κατὰ δὲ	τὸ	δεύτερον ὡς ἐν Παρμενίδῃ οὕτως·
[23]	καὶ πικρότητα· καὶ μὴν πρὸς	τὸ	δηλοῦν τὴν διὰ τῶν ὀνείρων
[12]	πρόνοιαν καὶ δίαιταν ἐλθόντος ἐπὶ	τὸ	δημιουργεῖν τὸν κόσμον, διότι ἀγαθὸς
[11]	δὲ αἱ ποιότητες ἀσώματοι, καὶ	τὸ	δημιουργικὸν τούτων ἀσώματον. Ἔτι τὰ
[3]	Διαιρεῖται δὲ αὕτη εἴς τε	τὸ	διαιρετικὸν καὶ τὸ ὁριστικὸν καὶ
[6]	ἡ κερκὶς τοῦ ὑφάσματος. Περὶ	τὸ	διαλεκτικὸν δὴ καὶ τοῦτο ὑπάρξει
[23]	θυμοῦ. Τὸ δὲ ἧπαρ πρὸς	τὸ	διεγείρειν τὸ ἐπιθυμητικὸν τῆς ψυχῆς
[2]	μὲν οὕτως ἡγούμενος τὸ στρατηγεῖν,	τὸ	δικάζειν, τὸ πρεσβεύειν, ἄριστα δ´
[28]	φυγὴ δὲ ὁμοίωσις θεῷ κατὰ	τὸ	δυνατόν· ὁμοίωσις δὲ δίκαιον καὶ
[28]	τέλος ἐξέθετο ὁμοίωσιν θεῷ κατὰ	τὸ	δυνατόν· ποικίλως δὲ τοῦτο χειρίζει.
[8]	χαλκὸν ὑπακούομεν δυνάμει ἀνδριάντα, διότι	τὸ	εἶδος δεξάμενος ἀνδριὰς ἔσται. ~Ἀρχικὸν
[4]	δὲ πιθανὸς καὶ δοξαστικὸς πολὺ	τὸ	εἰκὸς διὰ τὸ μὴ περὶ
[25]	εἶναι τὰς ψυχὰς λόγῳ ἠκολούθησε	τὸ	εἰσκρίνεσθαι αὐτὰς τοῖς σώμασι, παρεμφυομένας
[20]	ῥᾳδίως· καὶ προσέτι βαρὺ μὲν	τὸ	ἐκ πλειόνων μερῶν συγκείμενον, ἐλαφρὸν
[4]	κρινόμενον, εἴη ἄν τι καὶ	τὸ	ἐκ τούτων ἀποτελούμενον, ὅπερ εἴποι
[4]	τὰ νοητά, ἡ δὲ μετὰ	τὸ	ἐμβιβασθῆναι εἰς τόδε τὸ σῶμα·
[10]	τὸ τῆς ψυχῆς κάλλος, εἶτα	τὸ	ἐν ἐπιτηδεύμασι καὶ νόμοις, εἶτα
[5]	τὰ σώματα καλοῦ μετίωμεν ἐπὶ	τὸ	ἐν ταῖς ψυχαῖς καλόν, ἀπὸ
[5]	καλόν, ἀπὸ δὲ τούτου ἐπὶ	τὸ	ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν, εἶτα ἀπὸ
[5]	ἐπιτηδεύμασιν, εἶτα ἀπὸ τούτου ἐπὶ	τὸ	ἐν τοῖς νόμοις, εἶτ´ ἐπὶ
[6]	εἰ ἄρα μὴ ἔχει μέρη	τὸ	ἕν, οὐδὲ σχήματος μετέχει. Κατὰ
[6]	λόγους· εἰ μὴ ἔχει μέρη	τὸ	ἕν, οὔτε ἀρχὴν οὔτε μέσον
[6]	ἐρωτᾷ· εἰ μὴ ἔχει μέρη	τὸ	ἕν, οὔτε εὐθύ ἐστιν οὔτε
[6]	ἐξ ἀκολουθίας κατασκευαστικῶν οὕτως· εἰ	τὸ	ἓν ὅλον ἐστὶ καὶ πεπερασμένον,
[7]	δὲ μαθήματα οὔτε δόξαν διὰ	τὸ	ἐναργέστερα εἶναι τῶν αἰσθητῶν, οὔτε
[7]	ὄμματα συνέστηκεν, οὕτως ἀκοὴ πρὸς	τὸ	ἐναρμόνιον· καὶ ὥσπερ ἀστρονομίᾳ τὸν
[31]	καὶ μεῖζον κακὸν ἂν τυγχάνοι	τὸ	ἐνεργεῖν αὐτὸν κατὰ ἀδικίαν τοῦ
[3]	τὸ ῥητορικόν, ὅπερ ἐστὶ περὶ	τὸ	ἐνθύμημα, ὃ καλεῖται ἀτελὴς συλλογισμός,
[25]	ἐν ταῖς ἀνθρωπίναις ψυχαῖς μετὰ	τὸ	ἐνσωματωθῆναι οἷον μεταβολὴν λαμβάνουσιν, ἡ
[16]	ἔσεσθαι, τό τε πτηνὸν καὶ	τὸ	ἔνυδρον καὶ τὸ πεζόν, τοῖς
[6]	καὶ τὴν πρώτην ἐκφώνησιν, ἀλλὰ	τὸ	ἐξ ἀμφοῖν, ὥστε εἶναι παντὸς
[20]	πλειόνων μερῶν συγκείμενον, ἐλαφρὸν δὲ	τὸ	ἐξ ὀλιγίστων. ~Ἀναπνέομεν δὲ τούτῳ
[10]	αὐτοῦ· τὸ γὰρ μέρος καὶ	τὸ	ἐξ οὗ, πρότερον ὑπάρχει τούτου,
[28]	ἀρχῇ τὸ τέλος εἴη ἂν	τὸ	ἐξομοιωθῆναι θεῷ, θεῷ δηλονότι τῷ
[3]	διαιρετικὸν καὶ τὸ ὁριστικὸν καὶ	τὸ	ἐπαγωγικὸν καὶ τὸ συλλογιστικόν, τοῦτο
[7]	θεοὺς σχέσις· τοῦ δὲ μαθηματικοῦ	τὸ	ἐπεσκέφθαι τὴν ἐπίπεδόν τε καὶ
[10]	ἂν εἴη· θεωρῶν γάρ τις	τὸ	ἐπὶ τοῖς σώμασι καλόν, μετὰ
[19]	καὶ τρόμος τότε συνίσταται, καὶ	τὸ	ἐπὶ τούτῳ πάθος ἐν τοῖς
[25]	λαμβάνουσιν, ἡ μὲν οἰκειωτικὴ εἰς	τὸ	ἐπιθυμητικόν, ἡ δὲ ὁρμητικὴ εἰς
[5]	εἴς τε τὸ θυμικὸν καὶ	τὸ	ἐπιθυμητικόν· ἡ δὲ φωνῆς τομὴ
[29]	τῆς ἀνδρίας συνισταμένης, περὶ δὲ	τὸ	ἐπιθυμητικὸν τῆς σωφροσύνης. Ἑτέρου γὰρ
[23]	δὲ ἧπαρ πρὸς τὸ διεγείρειν	τὸ	ἐπιθυμητικὸν τῆς ψυχῆς καὶ πρὸς
[10]	καὶ ἡ γραμμὴ πρότερον ἢ	τὸ	ἐπίπεδον· μέρη γε μὴν οὐκ
[10]	τούτου, οὗ μέρος· καὶ γὰρ	τὸ	ἐπίπεδον πρότερον ἢ τὸ σῶμα,
[3]	τὸν ἀναγκαῖον συλλογισμόν, καὶ εἰς	τὸ	ἐπιχειρηματικόν, ὃ θεωρεῖται περὶ τὸν
[26]	φῦσαι αὐτὸν παῖδα, καθείμαρται δὲ	τὸ	ἑπόμενον. Ἡ δὲ τοῦ δυνατοῦ
[10]	αὐτὸ τὸ ἀγαθὸν νοεῖ καὶ	τὸ	ἐραστὸν καὶ ἐφετὸν ὥσπερ φῶς
[33]	δέ πως φιλίας ἐστὶ καὶ	τὸ	ἐρωτικόν· ἔστι δὲ ἐρωτικὴ ἡ
[24]	χρῆται δὲ μή. Ἔτι δὲ	τὸ	ἕτερον εἶναι τὸ λογιστικὸν τοῦ
[17]	πῃ δὲ πελιᾶς, πρὸς αὐτὸ	τὸ	εὔχρηστον τῷ σώματι. Ἐκ τούτων
[26]	αὐτῷ τῇ φύσει ὥσπερ ἐποχεῖται	τὸ	ἐφ´ ἡμῖν· ὃ δ´ ἂν
[26]	περὶ αὐτοὺς συμβαινόντων· ἐπεὶ καὶ	τὸ	ἐφ´ ἡμῖν οἰχήσεται καὶ ἔπαινοι
[25]	ἑαυτῇ· τὸ δὲ ἐπιφέρον τινὶ	τὸ	ζῆν ἀνεπίδεκτόν ἐστι θανάτου· τὸ
[25]	ὅτῳ ἂν προσγένηται, ἐπιφέρει τούτῳ	τὸ	ζῆν ὡς σύμφυτον ὑπάρχον ἑαυτῇ·
[5]	τοιοῦτόν τί ἐστιν· ὑποτίθεσθαι δεῖ	τὸ	ζητούμενον, καὶ θεωρεῖν τίνα ἐστὶ
[5]	ἀπὸ τούτου δὲ ἀρξάμενοι ἐπὶ	τὸ	ζητούμενον κατελευσόμεθα συνθετικῷ τρόπῳ· οἷον
[5]	γένος λαβεῖν, ὡς τοῦ ἀνθρώπου	τὸ	ζῷον, ἔπειτα τοῦτο τέμνειν κατὰ
[6]	τὸν ἄνθρωπον ὅρον φαμὲν καὶ	τὸ	ζῷον) καὶ κατὰ τὸ πρῶτον
[17]	αἰσθήσεων τῇ κεφαλῇ, ὥσπερ δορυφορουσῶν	τὸ	ἡγεμονικόν. Ἐν τούτῳ καὶ τὸ
[17]	τὴν ψυχὴν δεσπόσουσαν αὐτοῦ, ταύτης	τὸ	ἡγεμονικὸν κατὰ λόγον περὶ τὴν
[29]	καὶ τὴν εὐπείθειαν αὐτῶν πρὸς	τὸ	ἡγεμονικόν, τοῦτο δὲ εἴη ἂν
[27]	νοῦν καὶ λόγον, διὸ καὶ	τὸ	ἡμέτερον ἀγαθὸν καλὸν εἶναι καὶ
[23]	ἐπιγινομένας ἔκ τινων νόσων περὶ	τὸ	ἧπαρ διαφθορὰς εἰς αὐτὸν δέχεσθαι.
[32]	θυμός, ἔλεος, αἰσχύνη· οἰκεῖον γὰρ	τὸ	ἡσθῆναι ἐπὶ τοῖς κατὰ φύσιν,
[17]	καρδίαν, τὸ δὲ ἐπιθυμητικὸν περὶ	τὸ	ἦτρον καὶ τοὺς περὶ τὸν
[23]	φλυαρίας τῆς θνητῆς ἀναπιμπλάμενον ᾖ	τὸ	θεῖον αὐτῆς καὶ ἀθάνατον, κατῴκισαν
[2]	Ἡ ψυχὴ δὴ θεωροῦσα μὲν	τὸ	θεῖον καὶ τὰς νοήσεις τοῦ
[2]	ἄν τις εἶναι τῆς πρὸς	τὸ	θεῖον ὁμοιώσεως· ὅθεν καὶ προηγούμενον
[19]	τῶν μερῶν καὶ τραχύτητι διατέμνον	τὸ	θερμὸν πάθος ποιεῖ, τὸ δὲ
[17]	καὶ τὸ κρῖνόν τε καὶ	τὸ	θεωροῦν· τὸ δὲ παθητικὸν τῆς
[5]	πάλιν τὸ παθητικὸν εἴς τε	τὸ	θυμικὸν καὶ τὸ ἐπιθυμητικόν· ἡ
[34]	προπολεμεῖν εἰ δέοι, οὓς κατὰ	τὸ	θυμικὸν τακτέον ὥσπερ συμμαχοῦντας τῷ
[29]	ἀνδρία καὶ σωφροσύνη, περὶ μὲν	τὸ	θυμικὸν τῆς ἀνδρίας συνισταμένης, περὶ
[25]	ἐπιθυμητικόν, ἡ δὲ ὁρμητικὴ εἰς	τὸ	θυμοειδές. ~Περὶ δὲ εἱμαρμένης τοιαῦτά
[15]	αὕτη ὑπάρχουσα, μένουσα δὲ διὰ	τὸ	ἰσόρροπόν τι εἶναι χρῆμα ἐν
[13]	Τὸ δὲ ἕτερον, λέγω δὲ	τὸ	ἰσοσκελές, συστατικὸν τοῦ κύβου γίνεται·
[27]	τοῦ ζόφου ἀνόδου καὶ εἰς	τὸ	καθαρὸν φῶς προελθόντας, εὐλόγως καταγνώσεσθαι
[18]	κατὰ τὸ μέσον αὐτῶν διεκθεῖ,	τὸ	καθαρώτατόν τε καὶ εἰλικρινέστατον· ὃ
[24]	θυμὸς λογισμῷ μαχόμενος· λέγει γοῦν	τὸ	Καὶ μανθάνω μὲν οἷα δρᾶν
[12]	οἷον αὐτὴ ὑπάρχει· ἀναγκαῖον καὶ	τὸ	κάλλιστον κατασκεύασμα τὸν κόσμον ὑπὸ
[27]	ληπτέον τῷ μόνον αὐτὸν ἡγεῖσθαι	τὸ	καλὸν ἀγαθόν· καὶ δὴ ἐν
[27]	τὸ λέγειν, αὐτὸ μόνον εἶναι	τὸ	καλὸν ἀγαθόν, καὶ τὴν ἀρετὴν
[33]	ὁρμῶν, εἰ εὐγενεῖς, εἰ ἐπὶ	τὸ	καλὸν γινόμεναι, εἰ σφοδραί τε
[31]	οὐδὲ γὰρ ἂν ἐπαινετὸν ἦν	τὸ	καλόν, εἰ ἐκ φύσεως ἤ
[32]	κινουμένοις, τῆς δὲ ἡδονῆς εἰς	τὸ	κατὰ φύσιν ἀποκαθισταμένοις· οἴεται δὲ
[6]	πράγματος οὐχ ὃ ἔτυχεν, ἀλλὰ	τὸ	κατάλληλον τῇ φύσει· καὶ διὰ
[23]	ἐπιθυμητικὸν τῆς ψυχῆς καὶ πρὸς	τὸ	καταπραΰνειν ἔχον γλυκύτητά τε καὶ
[18]	ἀνάκλασιν συντελεῖσθαι, ὡς ἂν ἔχῃ	τὸ	κάτοπτρον κυρτότητος ἢ κοιλότητος ἢ
[2]	δὲ πρακτικοῦ, τοῦ μὲν θεωρητικοῦ	τὸ	κεφάλαιον ἐν τῇ γνώσει τῆς
[4]	κατὰ συμβεβηκός, οἷον τὸ λευκόν,	τὸ	κεχρωσμένον, μετὰ δὲ ταῦτα τὸ
[4]	τὸ κρῖνον, ἔστι δὲ καὶ	τὸ	κρινόμενον, εἴη ἄν τι καὶ
[4]	τὸ μὲν ὑφ´ οὗ κρίνεται	τὸ	κρινόμενον, τὸ δὲ δι´ οὗ,
[4]	κριτηρίου. ~Ἐπεὶ οὖν ἔστι τι	τὸ	κρῖνον, ἔστι δὲ καὶ τὸ
[17]	τὸ λογιστικὸν τῷ τόπῳ καὶ	τὸ	κρῖνόν τε καὶ τὸ θεωροῦν·
[4]	τις κριτήριον, κοινότερον δὲ καὶ	τὸ	κρῖνον· τοῦτο δ´ ἐστὶ διττόν,
[17]	σῶμα ἐργασάμενοι, τῆς καταπεμφθείσης ψυχῆς	τὸ	κύριον ἐνέδησαν εἰς τὴν κεφαλήν,
[28]	ἀσκήσει τῇ κατὰ νόμον, καὶ	τὸ	κυριώτατον λόγῳ καὶ διδασκαλίᾳ καὶ
[18]	ἐφ´ ὧν μὲν ἐξ ἐναντίων	τὸ	λαιὸν καὶ τὸ δεξιὸν ὁρᾶται,
[27]	ἕξειν ὄρεξιν· οἷς συνῳδόν ἐστι	τὸ	λέγειν, αὐτὸ μόνον εἶναι τὸ
[6]	ἀνθρώπῳ ὄνομα. Καὶ γάρ τοι	τὸ	λέγειν μία δή τίς ἐστι
[23]	ἐμφαίνεσθαι γὰρ ἐν αὐτῷ διὰ	τὸ	λεῖον καὶ πυκνὸν καὶ λαμπρὸν
[4]	τὰ δὲ κατὰ συμβεβηκός, οἷον	τὸ	λευκόν, τὸ κεχρωσμένον, μετὰ δὲ
[5]	τέμνομεν τὴν ψυχὴν εἴς τε	τὸ	λογικὸν καὶ εἰς τὸ παθητικόν,
[29]	πρὸς τὸ φύσει δεσποτικόν, τουτέστι	τὸ	λογιστικόν. Ἡ δὲ ἀνδρία ἐστι
[24]	φύσει τό τε παθητικὸν καὶ	τὸ	λογιστικὸν καὶ τόποις ὀφείλει κεχωρίσθαι.
[29]	ἡγεμονικόν, τοῦτο δὲ εἴη ἂν	τὸ	λογιστικόν· ὅταν δὲ φῶμεν τάξιν
[24]	Ἔτι δὲ τὸ ἕτερον εἶναι	τὸ	λογιστικὸν τοῦ παθητικοῦ παρίσταται κἀκ
[17]	τὸ ἡγεμονικόν. Ἐν τούτῳ καὶ	τὸ	λογιστικὸν τῷ τόπῳ καὶ τὸ
[7]	ἀρχικὰ γνῶσις, τοῦ δὲ φυσικοῦ	τὸ	μαθεῖν, τίς ποτ´ ἐστὶν ἡ
[35]	ἢ νοῆσαι βιάζοιτο, περιτραπήσεται διὰ	τὸ	μάχην αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ περιέχειν.
[31]	μέρει καὶ τιμιωτάτῳ ἕλοιτο ἔχειν	τὸ	μέγιστον τῶν κακῶν; εἰ δέ
[20]	ἐκτὸς ἐπιφάνειαν, οὐκ ἐν δίκῃ	τὸ	μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω
[20]	ὁρίζειν προσήκει· οὐδὲν γὰρ εἶναι	τὸ	μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω.
[32]	ἂν δὲ συνέβαινε τοῦτο, εἰ	τὸ	μὲν ἁπλῶς ἦν ἀγαθόν, θάτερον
[26]	καὶ κατ´ ἐνέργειαν λεγομένου διήνεγκε.	Τὸ	μὲν γὰρ δυνάμει ἐπιτηδειότητά τινα
[23]	μέρεσιν οἴκησιν ἄλλην ἄλλῳ ἀπένειμαν.	Τὸ	μὲν γὰρ θυμικὸν ἔταξαν ἐν
[19]	ἐναντιώτατα ὄντα ἐναντίοις αἰτίοις συνίσταται.	Τὸ	μὲν γὰρ ὀξύτητι τῶν μερῶν
[31]	εἶναι τὸ ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι·	τὸ	μὲν γὰρ πονηροῦ ἔργον, τὸ
[13]	ἡ σύστασις διάφορος οὖσα τυγχάνει.	Τὸ	μὲν γὰρ σῶμα αὐτοῦ ἐκ
[22]	οὐδὲν ἄλλο ἢ σύντηξιν εἶναι.	Τὸ	μὲν γὰρ φλέγμα ὑπάρχειν νέας
[6]	τὴν φύσιν τῶν ὑποκειμένων ἐπισταμένου.	Τὸ	μὲν δὴ διαλεκτικὸν ἐπὶ τοσοῦτον
[13]	διμοίρου, τὴν δὲ καταλειπομένην τρίτου.	Τὸ	μὲν δὴ πρότερον, λέγω δὲ
[27]	ἠθικῶς τῷ ἀνδρὶ εἰρημένων ῥητέον.	Τὸ	μὲν δὴ τιμιώτατον καὶ μέγιστον
[5]	κατὰ λόγον εἶναι τῆς διαλεκτικῆς	τὸ	μὲν διαιρετικόν, τὸ δὲ ὁριστικόν,
[4]	τὸ δὲ δι´ οὗ, ὧν	τὸ	μὲν εἴη ἂν ὁ ἐν
[7]	τοῦ θεωρητικοῦ λέγωμεν. Τούτου τοίνυν	τὸ	μὲν εἴπομεν εἶναι θεολογικόν, τὸ
[3]	ἀναγκαῖον δέ. Τῆς δὲ πρακτικῆς	τὸ	μὲν θεωρεῖται περὶ τὴν τῶν
[17]	παθητικὸν τῆς ψυχῆς κατωτέρω ἐποίησαν,	τὸ	μὲν θυμικὸν περὶ τὴν καρδίαν,
[6]	καλοῦμεν πρότασιν, δύο ἐστὶν εἴδη,	τὸ	μὲν κατάφασις, τὸ δὲ ἀπόφασις.
[30]	ὁ αὐτὸς λόγος. Ἐπεὶ οὖν	τὸ	μὲν μέτριον ἐν τοῖς πάθεσι
[13]	ὑπαρχόντων, σώματος καὶ ψυχῆς, ὧν	τὸ	μὲν ὁρατὸν καὶ ἁπτόν, ἡ
[3]	λοιπὸν πολιτικόν. Τοῦ δὲ θεωρητικοῦ	τὸ	μὲν περὶ τὰ ἀκίνητα καὶ
[24]	παθητικὸν καὶ λογιστικόν, εἴ γε	τὸ	μὲν περὶ τὰ νοητά ἐστι,
[3]	καὶ τὴν ταύτης σωτηρίαν· τούτων	τὸ	μὲν πρῶτον ἠθικὸν κέκληται, τὸ
[13]	τρίγωνα τὰ κάλλιστα ὀρθογώνια ὄντα,	τὸ	μὲν σκαληνόν, τὸ δὲ ἰσοσκελές·
[4]	κρῖνον· τοῦτο δ´ ἐστὶ διττόν,	τὸ	μὲν ὑφ´ οὗ κρίνεται τὸ
[27]	περὶ τοῦ ἀγαθοῦ ἀκροάσεως μετέδωκε·	τὸ	μέντοι ἡμέτερον ἀγαθόν, εἴ τις
[32]	δὲ κατὰ φύσιν κατάστημα εἶναι	τὸ	μέσον ἀλγηδόνος τε καὶ ἡδονῆς,
[18]	τῶν ὀφθαλμῶν, μάλιστα δὲ κατὰ	τὸ	μέσον αὐτῶν διεκθεῖ, τὸ καθαρώτατόν
[30]	δέ ἐστι τὸ μέτριον ἢ	τὸ	μέσον ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως, διὰ
[6]	οὔτε εὐθύ ἐστιν οὔτε στρογγύλον,	τὸ	μετέχον σχήματος ἢ εὐθύ ἐστιν
[6]	τὸ μετέχον σχήματος ποιόν ἐστι,	τὸ	μετέχον σχήματος πεπεράτωται, τὸ ἄρα
[6]	οὕτως ἐν τῷ αὐτῷ βιβλίῳ·	τὸ	μετέχον σχήματος ποιόν ἐστι, τὸ
[30]	ἐστιν, οὐκ ἄλλο δέ ἐστι	τὸ	μέτριον ἢ τὸ μέσον ὑπερβολῆς
[10]	τιμίῳ ὑπεροχήν. Ἀμερῆ τε διὰ	τὸ	μὴ εἶναι πρότερόν τι αὐτοῦ·
[35]	ἐν ἑαυτῷ περιέχειν. Ἔστι δὲ	τὸ	μὴ ὄν, καθ´ ὃ ἐξακούεται,
[35]	ἐστὶ τὰ ὄντα, τοσαυταχῶς καὶ	τὸ	μὴ ὄν· τὸ γὰρ μὴ
[35]	Τῷ γὰρ ὄντι οὐκ ἀντίκειται	τὸ	μὴ ὄν· τοῦτο γὰρ ἀνύπαρκτον
[35]	καταγίνεται, ὁ δὲ σοφιστὴς περὶ	τὸ	μὴ ὂν πραγματεύεται, ἀναχωρῶν εἰς
[4]	θεωρίᾳ ἐπισκοπεῖ τὸ ἀληθὲς καὶ	τὸ	μὴ οὕτως ἔχον, ἐν δὲ
[4]	δοξαστικὸς πολὺ τὸ εἰκὸς διὰ	τὸ	μὴ περὶ τὰ μόνιμα εἶναι.
[32]	μὴ ὄντων ἀρχικῶν, ἀνενδοιάστως συγχωρηθήσεται	τὸ	μηδὲ τῶν ἄλλων τι παθῶν
[28]	μετὰ φρονήσεως γενέσθαι· ποτὲ δὲ	τὸ	μόνον δίκαιον εἶναι, ὡς ἐν
[16]	δὲ αὐταῖς τῶν πόνων ἔσται	τὸ	νικῆσαι μὲν τὰ προσφύντα, εἰς
[10]	ἐστὶν ἡ νόησις, παρέχει αὐτῇ	τὸ	νοεῖν καὶ τοῖς νοητοῖς τὸ
[10]	τὸ νοεῖν καὶ τοῖς νοητοῖς	τὸ	νοεῖσθαι, φωτίζων τὴν περὶ αὐτὰ
[14]	ἐμψύχου ὅλον ὅλου κρεῖττον καὶ	τὸ	νοερὸν τοῦ μὴ νοεροῦ, ἴσως
[10]	ὥστε καὶ ὁπότε νοεῖν προαιροῖντο	τὸ	νοητόν, ἐμφανταζόμενον ἔχειν τὸ αἰσθητόν,
[9]	νοῦς διαφέρει δόξης ἀληθοῦς, καὶ	τὸ	νοητὸν ἦν τοῦ δοξαστοῦ διαφέρον·
[4]	ἐν δὲ τοῖς πρακτοῖς, τί	τὸ	οἰκεῖον καὶ τί τὸ ἀλλότριον
[6]	ὥστε εἶναι παντὸς ὄνομα κατὰ	τὸ	οἰκεῖον τῇ τοῦ πράγματος φύσει
[25]	παραστατικὸν ἄν τις ὀνομάσειε, καὶ	τὸ	οἰκειωτικόν· αἵτινες δυνάμεις οὖσαι καὶ
[19]	ἀνώμαλον μετὰ σκληρότητος, λεῖον δὲ	τὸ	ὁμαλὸν μετὰ πυκνοῦ· τό γε
[14]	ψυχήν· ἢ γὰρ τῷ ὁμοίῳ	τὸ	ὅμοιον γνωρίζεται, ὡς τοῖς Πυθαγορείοις
[5]	ἡ ἀπὸ τοῦ ὁμοίου ἐπὶ	τὸ	ὅμοιον μετιοῦσα ἢ ἀπὸ τῶν
[7]	ταύταις ἑπόμεναι ὀνειρώττουσι μὲν περὶ	τὸ	ὄν, ὕπαρ δὲ αὐτὸ ἀδυνατοῦσιν
[7]	ἀλλὰ προσχρώμενος αὐτῇ ὡς ἐπὶ	τὸ	ὂν ἀεὶ ἀνιέναι καὶ μὴ
[6]	καὶ διακρίνομεν αὐτά, ὥστε εἶναι	τὸ	ὄνομα διδασκαλικόν τι καὶ διακριτικὸν
[6]	φύσιν τοῦ πράγματος. Ἔστι γὰρ	τὸ	ὄνομα ὄργανον πράγματος οὐχ ὃ
[6]	ὡς καὶ τοῦ λόγου μέρος	τὸ	ὄνομα, τὸ ὀρθῶς καὶ μὴ
[6]	δὲ τοῦ λέγειν μέρος ἐστὶ	τὸ	ὀνομάζειν, ὡς καὶ τοῦ λόγου
[10]	ὄψις, παρέχων δὲ τῇ μὲν	τὸ	ὁρᾶν, τοῖς δὲ τὸ ὁρᾶσθαι,
[10]	μὲν τὸ ὁρᾶν, τοῖς δὲ	τὸ	ὁρᾶσθαι, τοῦτον ἔχει τὸν λόγον
[10]	ὅταν αὐτῷ προσβλέπῃ, καὶ ὡς	τὸ	ὀρεκτὸν κινεῖ τὴν ὄρεξιν ἀκίνητον
[6]	τυχὸν τῷ τυχόντι τεθῇ, σημανεῖ	τὸ	ὀρθόν, οἷον εἰ ἵππον θείμεθα
[6]	τοῦ λόγου μέρος τὸ ὄνομα,	τὸ	ὀρθῶς καὶ μὴ ὀρθῶς ὀνομάζειν
[3]	εἴς τε τὸ διαιρετικὸν καὶ	τὸ	ὁριστικὸν καὶ τὸ ἐπαγωγικὸν καὶ
[25]	γνωστικὸν ἂν καλοῖτο, καὶ μὴν	τὸ	ὁρμητικόν τε, ὃ καὶ παραστατικὸν
[17]	ζυμώματος. Περιέθηκαν δὲ μυελῷ μὲν	τὸ	ὀστοῦν, τοῖς δὲ ὀστοῖς πρὸς
[2]	εὐπαθεῖν τε λέγεται, καὶ τοῦτο	τὸ	πάθημα αὐτῆς φρόνησις ὠνόμασται, ὅπερ
[30]	τῷ λογιστικῷ, αἱ μὲν περὶ	τὸ	παθητικὸν ἀρεταὶ οὐχ ὑπάρχουσι διδακταί,
[5]	τὸ παθητικόν, καὶ αὖ πάλιν	τὸ	παθητικὸν εἴς τε τὸ θυμικὸν
[5]	τε τὸ λογικὸν καὶ εἰς	τὸ	παθητικόν, καὶ αὖ πάλιν τὸ
[24]	ἕτερα ὑπάρχει· φύσει δὲ χωρίζεται	τὸ	παθητικὸν καὶ λογιστικόν, εἴ γε
[1]	πως σώφρονα εἶναι καὶ κατὰ	τὸ	παθητικὸν τῆς ψυχῆς φυσικῶς κατεσταλμένον·
[13]	δὲ σχήματι τῷ δωδεκαέδρῳ πρὸς	τὸ	πᾶν κατεχρήσατο. Πάντων δὲ τούτων
[13]	συνίσταται· τῷ δὲ δωδεκαέδρῳ εἰς	τὸ	πᾶν ὁ θεὸς κατεχρήσατο, διότι
[10]	ἂν εἴη καὶ εἴδους· διὰ	τὸ	πᾶν σῶμα συνδύασμά τι εἶναι
[9]	πάντη πάντως ἕκαστος ἐν αὐτῷ	τὸ	παράδειγμα ἴσχων τῶν τεχνιτῶν τὴν
[9]	εἴτε καὶ μὴ εἴη ἔξω	τὸ	παράδειγμα, πάντη πάντως ἕκαστος ἐν
[9]	ἐμοῦ ἡ ἐμὴ εἰκών, δεῖ	τὸ	παράδειγμα προϋποκεῖσθαι· εἴτε καὶ μὴ
[16]	πτηνὸν καὶ τὸ ἔνυδρον καὶ	τὸ	πεζόν, τοῖς ἐκγόνοις αὑτοῦ θεοῖς
[2]	καὶ ὡς ἐν ταύτῃ προηγούμενα	τὸ	περὶ νομοθεσίας καὶ πολιτείας κατάστασιν
[6]	Καὶ γὰρ τοῦ τέκτονος μὲν	τὸ	ποιῆσαι πηδάλιον, κυβερνήτου δὲ τὸ
[26]	Ἑλένην, ἐπ´ αὐτῷ ὄντι, ἀκολουθήσει	τό·	πολεμήσουσι περὶ τῆς Ἑλένης οἱ
[5]	ἐν τοῖς νόμοις, εἶτ´ ἐπὶ	τὸ	πολὺ πέλαγος τοῦ καλοῦ, ἵνα
[10]	ἐπιτηδεύμασι καὶ νόμοις, εἶτα ἐπὶ	τὸ	πολὺ πέλαγος τοῦ καλοῦ, μεθ´
[6]	φυσικὴν τοῦ ὀνόματος οἰκειότητα πρὸς	τὸ	πρᾶγμα, καὶ οὗτος ἂν εἴη
[2]	αἴτιον. Ἡ μέντοι πρᾶξις καὶ	τὸ	πρακτικὸν διὰ τοῦ σώματος περαινόμενα
[26]	ψυχὴ καὶ ἐπ´ αὐτῇ μὲν	τὸ	πρᾶξαι ἢ μή, καὶ οὐ
[4]	τί τὸ ἀλλότριον καὶ τί	τὸ	πραττόμενον. Τῷ γὰρ ἔχειν ἔννοιαν
[2]	ἡγούμενος τὸ στρατηγεῖν, τὸ δικάζειν,	τὸ	πρεσβεύειν, ἄριστα δ´ ἐν πράξει
[34]	καὶ ἄρχειν ἀποδίδωσι, τοῖς δὲ	τὸ	προπολεμεῖν εἰ δέοι, οὓς κατὰ
[6]	ἂν ὑφαντικὸς ἀνήρ, εἰδὼς αὐτῆς	τὸ	προσῆκον ἔργον, τέκτονος αὐτὴν δημιουργήσαντος,
[30]	πάθεσιν ἀμετρία κατὰ τὸ ὑπερβάλλειν	τὸ	προσῆκον ἢ ἐλλείπειν· οὔτε γὰρ
[17]	ὑποθέντες τὸν ἐγκέφαλον, περί τε	τὸ	πρόσωπον ἔθεσαν τὰ τῶν αἰσθητηρίων
[18]	ὕστερον εἰρήσεται. ~Ἱδρύσαντες δὲ περὶ	τὸ	πρόσωπον τὰ φωσφόρα ὄμματα καθεῖρξαν
[5]	ἄλλην ὑποθέμενος ὑπόθεσιν, ζητεῖ εἰ	τὸ	πρότερον ὑποτεθὲν πάλιν ἐστὶν ἀκόλουθον
[5]	ἀνιόντα, ἕως ἂν ἔλθωμεν ἐπὶ	τὸ	πρῶτον καὶ ὁμολογούμενον, ἀπὸ τούτου
[6]	κατὰ τὸ τρίτον. Κατὰ μὲν	τὸ	πρῶτον οὕτως ἐν Ἀλκιβιάδῃ· τὰ
[6]	καὶ τὸ ζῷον) καὶ κατὰ	τὸ	πρῶτον σχῆμα ἐρωτᾷ λόγους πολλάκις
[13]	ἡ ὕλη τυπωθεῖσα ἐκινεῖτο μὲν	τὸ	πρῶτον τοῖς ἴχνεσιν ἀτάκτως, εἶτα
[20]	φύσιν τόπον ἑλκόμενον, κοῦφον δὲ	τὸ	ῥᾳδίως· καὶ προσέτι βαρὺ μὲν
[3]	ἔνδοξον συλλογισμόν, καὶ εἰς τρίτον	τὸ	ῥητορικόν, ὅπερ ἐστὶ περὶ τὸ
[19]	ἄνω θέοντας δριμεῖς, τοὺς δὲ	τὸ	ῥυπτικὸν ἔχοντας σφοδρὸν ὥστε συντήκειν
[10]	νοήσαντες, εἶτα γραμμήν, καὶ τελευταῖον	τὸ	σημεῖον. Δευτέρα δέ ἐστιν αὐτοῦ
[13]	μὲν δὴ πρότερον, λέγω δὲ	τὸ	σκαληνὸν τρίγωνον, πυραμίδος καὶ ὀκταέδρου
[35]	πραγματεύεται, ἀναχωρῶν εἰς τόπον διὰ	τὸ	σκοτεινὸν δυσδιόρατον. Τῷ γὰρ ὄντι
[2]	αὐτά, περιστατικὰ μὲν οὕτως ἡγούμενος	τὸ	στρατηγεῖν, τὸ δικάζειν, τὸ πρεσβεύειν,
[14]	ἀεὶ τῶν ὑποπιπτόντων ἕκαστον κατὰ	τὸ	συγγενὲς καὶ παραπλήσιον θεωροῦντες σύμφωνον
[21]	δὲ εἰς τὰ ἔξω πρὸς	τὸ	συγγενὲς σπεύδει· καὶ καθ´ ὃ
[3]	ὁριστικὸν καὶ τὸ ἐπαγωγικὸν καὶ	τὸ	συλλογιστικόν, τοῦτο δὲ εἰς τὸ
[16]	τε ὡς εἰς ὄχημα ἄστρον	τὸ	σύννομον ἁπάσας νόμους τοὺς εἱμαρμένους
[16]	μὲν δίκῃ βιώσονται καὶ εἰς	τὸ	σύννομον ἄστρον ἀφίξονται, αἱ δὲ
[12]	δεόμενον· σχῆμα δ´ αὐτῷ περιέθηκε	τὸ	σφαιροειδές, εὐμορφότατον σχημάτων καὶ πολυχωρότατον
[31]	καὶ τῷ νενοσηκότι ὑποσχεῖν ἰατρῷ	τὸ	σῶμα εἰς θεραπείαν· πᾶσα γὰρ
[10]	γὰρ τὸ ἐπίπεδον πρότερον ἢ	τὸ	σῶμα, καὶ ἡ γραμμὴ πρότερον
[14]	ἐπὶ τὰ πέρατα, συνέβη αὐτὴν	τὸ	σῶμα τοῦ κόσμου κύκλῳ διὰ
[4]	μετὰ τὸ ἐμβιβασθῆναι εἰς τόδε	τὸ	σῶμα· τούτων δὲ ἡ μὲν
[17]	μαλαττόμενα καὶ οὕτως ἐπὶ πᾶν	τὸ	σῶμα χωροῦντα κατὰ τὰς οἰκείας
[28]	τῷ Φαίδωνι ὁμοίωσιν θεῷ λέγει	τὸ	σώφρονα ἅμα καὶ δίκαιον γενέσθαι,
[14]	ἔμψυχον αὐτὸν ἐποίησε καὶ νοερόν·	τό	τε γὰρ ἔμψυχον ἀποτέλεσμα τοῦ
[25]	δὲ ψυχὴ κέκτηται καὶ αὐτὴ	τό	τε κριτικόν, ὃ καὶ γνωστικὸν
[24]	μὴν ἕτερα ὄντα τῇ φύσει	τό	τε παθητικὸν καὶ τὸ λογιστικὸν
[7]	ἐπίσκεψιν τῶν ὄντων ἀκρίβειαν παρεχομένη·	τό	τε περὶ τοὺς ἀριθμοὺς μόριον
[16]	ἔλειπεν, ἅπερ ἔμελλε θνητὰ ἔσεσθαι,	τό	τε πτηνὸν καὶ τὸ ἔνυδρον
[30]	ἀκρότητες αἱ ἀρεταὶ ὑπάρχουσαι διὰ	τὸ	τέλειαι εἶναι καὶ ἐοικέναι τῷ
[30]	ἀφ´ ὧν καὶ αἱ λοιπαὶ	τὸ	τέλειον λαμβάνουσιν, ἑπομένας δὲ τὰς
[16]	βίον ἐλεύσονται, μὴ παυόμεναι δὲ	τὸ	τελευταῖον εἰς θηρίων φύσιν· τέλος
[28]	εἴρηται· ἀκόλουθον οὖν τῇ ἀρχῇ	τὸ	τέλος εἴη ἂν τὸ ἐξομοιωθῆναι
[28]	καὶ δικαιοσύνην. Ποτὲ μὲν δὴ	τὸ	τέλος ὁμοιωθῆναι θεῷ λέγει, ποτὲ
[31]	τὴν ἀρετὴν ἑκούσιον εἶναι ἕπεται	τὸ	τὴν κακίαν ἀκούσιον ὑπάρχειν. Τίς
[5]	δὲ στοιχειωδέστατον ἡγεῖται πρῶτον μὲν	τὸ	τὴν οὐσίαν ἐπιβλέπειν παντὸς ὁτουοῦν,
[26]	αὐλητὴς καὶ τέκτων, ἔσται δὲ	τὸ	τηνικάδε ἐν ἕξει ἑνός τινος
[34]	μετὰ δικαιοσύνης ἐπανάξειν τὰς πόλεις	τὸ	τηνικάδε, ὅταν ἕκαστον μέρος αὐτονομῇ,
[27]	θεοῖς γινομένας καὶ συμπεριπολούσας καὶ	τὸ	τῆς ἀληθείας πεδίον θεωμένας, ἐπείπερ
[19]	δέ, ἐν οἷς εἰκότως λέγεται	τὸ	τῆς ὀσμῆς γένος, ὅτι τούτων
[10]	καλόν, μετὰ τοῦτο μέτεισιν ἐπὶ	τὸ	τῆς ψυχῆς κάλλος, εἶτα τὸ
[2]	προηγούμενον καὶ τίμιον ἂν εἴη	τὸ	τοιοῦτον καὶ εὐκταιότατον καὶ οἰκειότατον
[4]	ἐκεῖνα, ἀφ´ ὧν ἐγένετο, ἀναζωγράφησιν	τὸ	τοιοῦτον ὁ Πλάτων καλεῖ, ἔσθ´
[6]	τοιοῦτον· Σωκράτης περιπατεῖ· ἀπόφασις δὲ	τὸ	τοιοῦτον· Σωκράτης οὐ περιπατεῖ. Τῆς
[6]	τὸ δὲ ἀπόφασις. Κατάφασις μὲν	τὸ	τοιοῦτον· Σωκράτης περιπατεῖ· ἀπόφασις δὲ
[6]	διαλεκτικὸν δὴ καὶ τοῦτο ὑπάρξει	τὸ	τοῖς ὀνόμασιν ὀρθῶς χρῆσθαι· ὡς
[23]	τὴν κεφαλήν, σχῆμα ἔχουσαν μιμούμενον	τὸ	τοῦ παντός, ὑπέθεσαν δὲ τὸ
[26]	ἔπαινοι καὶ ψόγοι καὶ πᾶν	τὸ	τούτοις παραπλήσιον· ἀλλὰ διότι ἥτις
[6]	κατὰ τὸ δεύτερον καὶ κατὰ	τὸ	τρίτον. Κατὰ μὲν τὸ πρῶτον
[6]	οὔδε σχήματος μετέχει· κατὰ δὲ	τὸ	τρίτον οὕτως ἐν τῷ αὐτῷ
[6]	σχήματος· καὶ μὴν καὶ κατὰ	τὸ	τρίτον σχῆμα, πρός τινων δὲ
[6]	κείμενον· οὐ γὰρ δήπου ἂν	τὸ	τυχὸν τῷ τυχόντι τεθῇ, σημανεῖ
[30]	ἐν τοῖς πάθεσιν ἀμετρία κατὰ	τὸ	ὑπερβάλλειν τὸ προσῆκον ἢ ἐλλείπειν·
[25]	οὐ γὰρ οἷόν τέ τι	τὸ	φθεροῦν αὐτὴν νοῆσαι. Εἴ γε
[28]	μὲν γὰρ ὁμοίωσιν θεῷ λέγει	τὸ	φρόνιμον καὶ δίκαιον καὶ ὅσιον
[26]	μὲν καὶ ὁ Λάϊος καὶ	τὸ	φῦσαι αὐτὸν παῖδα, καθείμαρται δὲ
[29]	εὐπειθῶς ἔχουσιν αἱ ὀρέξεις πρὸς	τὸ	φύσει δεσποτικόν, τουτέστι τὸ λογιστικόν.
[18]	καθεῖρξαν ἐν αὐτοῖς τοῦ πυρὸς	τὸ	φωτοειδές, ὅπερ λεῖον ὑπάρχον καὶ
[20]	ἄλλα γὰρ εἶναι βαρὺ μὲν	τὸ	χαλεπῶς εἰς τὸν παρὰ φύσιν
[10]	δὲ ὑφ´ ἑαυτοῦ, ἤτοι ἐπὶ	τὸ	χεῖρον ἀλλοιωθείη ἂν ἢ ἐπὶ
[6]	τὸ ποιῆσαι πηδάλιον, κυβερνήτου δὲ	τὸ	χρήσασθαι καλῶς· οὕτω γάρ τοι
[1]	ἔχειν ἐρωτικῶς καὶ μηδαμῇ προσδέχεσθαι	τὸ	ψεῦδος, ἐπὶ τούτοις δὲ καὶ
[24]	λέγει γὰρ οὕτως· Αἲ αἲ	τόδ´	ἤδη θεῖον ἀνθρώποις κακόν, Ὅταν
[4]	δὲ μετὰ τὸ ἐμβιβασθῆναι εἰς	τόδε	τὸ σῶμα· τούτων δὲ ἡ
[6]	τὸ χρήσασθαι καλῶς· οὕτω γάρ	τοι	καὶ αὐτὸς ὁ ὀνοματοθέτης καλῶς
[28]	τὰ τούτοις ἑξῆς. Καὶ γάρ	τοι	τῆς ὠφελείας ἀρχὴ τὸ ἀγαθόν,
[6]	θείμεθα ἀνθρώπῳ ὄνομα. Καὶ γάρ	τοι	τὸ λέγειν μία δή τίς
[5]	ἀρχάς. Ἡ μὲν δὴ πρώτη	τοιάδε	τίς ἐστιν, οἷον ἂν ἀπὸ
[32]	πόθον καὶ ζῆλον καὶ ὅσα	τοιαῦτα·	ἐν τούτοις γὰρ ἐνορᾶται ἡδονὴ
[31]	πάθει κεῖται. ἅπαντα δὲ τὰ	τοιαῦτα	ἔξεστιν ἀποτρίψασθαι καὶ λόγῳ καὶ
[32]	δὲ αὐτοῖς ἀμετρίας, ἡμαρτημένα ὑπάρξει.	Τοιαῦτά	ἐστιν ἡδονή, λύπη, θυμός, ἔλεος,
[8]	καὶ ἀνείδεον, ἀναματτομένην δὲ τὰ	τοιαῦτα	καὶ ἐκτυπουμένην καθάπερ ἐκμαγεῖον καὶ
[4]	Σωκράτης, ἵππος, πῦρ, καὶ ὅσα	τοιαῦτα·	καὶ τοῦτο καλεῖται δόξα, συνθέντων
[12]	τοιούτου τινός. οὐ προσῆψεν αὐτῷ	τοιαῦτα	ὄργανα πρὸς ὑπηρεσίαν, ἀφελόμενος δὲ
[26]	τὸ θυμοειδές. ~Περὶ δὲ εἱμαρμένης	τοιαῦτά	τινα τῷ ἀνδρὶ ἀρέσκει. Πάντα
[30]	διὰ τοῦτο διὰ μεσότητος αἱ	τοιαῦται	ἀρεταί, διότι μέσως ἔχοντας ἡμᾶς
[25]	ἥ τε τῶν ὅλων ψυχὴ	τοιαύτη	ἂν εἴη καὶ ἡ ἀνθρωπίνη.
[8]	ἀνείδεον πρὸς ὑποδοχὴν τῶν εἰδῶν·	τοιαύτη	δ´ οὖσα οὔτε σῶμα ἂν
[5]	δὲ ἐξ ὑποθέσεως ἀνάλυσίς ἐστι	τοιαύτη·	ὁ ζητῶν τι ὑποτίθεται αὐτὸ
[6]	αἰσχρὸν κακόν· ἀποφατικὴ δὲ ἡ	τοιαύτη·	οὐδὲν τῶν αἰσχρῶν ἀγαθόν. Τῶν
[6]	καθόλου δὲ καταφατικὴ μὲν ἡ	τοιαύτη·	πᾶν τὸ αἰσχρὸν κακόν· ἀποφατικὴ
[1]	ΔΟΓΜΑΤΩΝ. ~Τῶν κυριωτάτων Πλάτωνος δογμάτων	τοιαύτη	τις ἂν διδασκαλία γένοιτο. Φιλοσοφία
[10]	αὐτὰ ἀλήθειαν. Τρίτη δὲ νόησις	τοιαύτη	τις ἂν εἴη· θεωρῶν γάρ
[6]	ἐπὶ μέρους μὲν καταφατικὴ ἡ	τοιαύτη·	τὶς ἡδονὴ ἀγαθόν· ἀποφατικὴ δὲ
[6]	τὶς ἡδονὴ ἀγαθόν· ἀποφατικὴ δὲ	τοιαύτη·	τὶς ἡδονὴ οὐκ ἀγαθόν· καθόλου
[5]	οὗ ἀρξάμενος ἐναργοῦς ὄντος συνθήσω	τοιαύτην	ἀπόδειξιν· εἰ ἡ ἀρχὴ ἀγένητον,
[8]	λογισμῷ ληπτόν· ἰδιότητα δ´ ἔχειν	τοιαύτην,	ὥστε πᾶσαν γένεσιν ὑποδέχεσθαι τιθήνης
[3]	μαθημάτων μαθηματικόν. Τῆς δὴ διαιρέσεως	τοιαύτης	οὔσης καὶ τοῦ μερισμοῦ τῶν
[19]	οὐχ ὑπάρχει κατωνομασμένα ἔξω δυοῖν	τοῖν	γενικωτάτοιν, εὐώδους τε καὶ δυσώδους,
[8]	γε περὶ ὕλης λέγωμεν. Ταύτην	τοίνυν	ἐκμαγεῖόν τε καὶ πανδεχὲς καὶ
[33]	τὰς προειρημένας, ἡ τοῦ ἀγαθοῦ	τοίνυν	ἐρωτικὴ ἀπηλλαγμένη πάθους τεχνική τις
[5]	τε καὶ συλλογιστικόν. Διαίρεσις μὲν	τοίνυν	ἐστὶν ἡ μὲν γένους εἰς
[2]	ἐντεῦθεν ἂν γένοιτο δῆλον. Ἔστι	τοίνυν	ἡ θεωρία ἐνέργεια τοῦ νοῦ
[7]	μαθηματικοῦ θεωρία ἐπὶ κεφαλαίων. Αὕτη	τοίνυν	καὶ πρὸς ὀξύτητα διανοίας παρελήφθη
[32]	πάθους, ὁποιόν τι ὑπάρχει. Ἔστι	τοίνυν	πάθος κίνησις ἄλογος ψυχῆς ὡς
[14]	αὐτῶν ἐπὶ ταύτης θεωρεῖσθαι. Ἑπτὰ	τοίνυν	σφαιρῶν οὐσῶν ἐν τῇ πλανωμένῃ
[7]	περὶ τοῦ θεωρητικοῦ λέγωμεν. Τούτου	τοίνυν	τὸ μὲν εἴπομεν εἶναι θεολογικόν,
[5]	κακούς, τοὺς δὲ μέσους. Τῇ	τοίνυν	τοῦ γένους πρῶτον εἰς εἴδη
[25]	αὐτοκίνητον ἀρχικῶς ἀεικίνητον, τὸ δὲ	τοιοῦτον	ἀθάνατον· αὐτοκίνητον δὲ ἡ ψυχή,
[25]	ἀνεπίδεκτόν ἐστι θανάτου· τὸ δὲ	τοιοῦτον	ἀθάνατον. Εἰ δὲ ἀθάνατον ἡ
[10]	ποιωθέν ἐστι καὶ ὑπὸ ποιότητος	τοιοῦτον	ἀποτετελεσμένον) οὔτε ἄποιον (οὐ γὰρ
[26]	διότι ἥτις ἂν ἕληται ψυχὴ	τοιοῦτον	βίον καὶ τάδε τινὰ πράξῃ,
[6]	Τὰ δὲ ἐν τῷ Κρατύλῳ	τοιοῦτον	ἔχει νοῦν· ζητεῖ γάρ, πότερον
[2]	καὶ τίμιον ἂν εἴη τὸ	τοιοῦτον	καὶ εὐκταιότατον καὶ οἰκειότατον ἀκώλυτόν
[4]	ἀφ´ ὧν ἐγένετο, ἀναζωγράφησιν τὸ	τοιοῦτον	ὁ Πλάτων καλεῖ, ἔσθ´ ὅτε
[12]	αἰτίας ἀρχὴν τοῦ εἶναι ἕκαστον	τοιοῦτον,	οἷον αὐτὴ ὑπάρχει· ἀναγκαῖον καὶ
[6]	Σωκράτης περιπατεῖ· ἀπόφασις δὲ τὸ	τοιοῦτον·	Σωκράτης οὐ περιπατεῖ. Τῆς δὲ
[6]	δὲ ἀπόφασις. Κατάφασις μὲν τὸ	τοιοῦτον·	Σωκράτης περιπατεῖ· ἀπόφασις δὲ τὸ
[5]	δὲ δεύτερον εἶδος τῆς ἀναλύσεως	τοιοῦτόν	τί ἐστιν· ὑποτίθεσθαι δεῖ τὸ
[29]	εἶναι καὶ εὐπείθειαν τὴν σωφροσύνην,	τοιοῦτόν	τι παρίσταμεν, ὅτι δύναμίς τίς
[31]	καὶ ἀδέσποτον, καὶ ἡ ἀρετὴ	τοιοῦτον	ὑπάρχει· οὐδὲ γὰρ ἂν ἐπαινετὸν
[11]	δὴ περὶ τῶν ἀρχῶν λόγος	τοιοῦτος	ἄν τις εἴη θεολογικὸς λεγόμενος·
[31]	τις ἐπὶ κακίαν, πάντως ὁ	τοιοῦτος	ἐξηπάτηται, ὡς δι´ ἐλάττονός τινος
[9]	ὁ κόσμος μὴ ἐκ ταὐτομάτου	τοιοῦτός	ἐστιν, οὐ μόνον ἔκ τινός
[27]	οὐχ ἕνεκα τῶν τιμῶν, ὧν	τοιοῦτος	ὢν λήψεται, οὐδὲ μισθῶν ἕνεκα,
[12]	οὔτε ἀκοῆς οὔτε μὴν ἄλλου	τοιούτου	τινός. οὐ προσῆψεν αὐτῷ τοιαῦτα
[30]	Τοὺς γὰρ ἐφ´ ἱκανὸν προκόπτοντας	τοιούτους	εἶναι· οὐ γὰρ ῥᾴδιον εὐθέως
[6]	μάλιστα δ´ ἐν τῷ Παρμενίδῃ	τοιούτους	εὕροιμεν ἂν λόγους· εἰ μὴ
[27]	ἐν τοῖς ἀνθρωπίνοις ἡγεῖτο εἶναι	τοῖς	ἀγαθοῖς ἀλλ´ ἐν τοῖς θείοις
[32]	τήν τε εὐφροσύνην τὴν ἐπὶ	τοῖς	ἀγαθοῖς καὶ τὰς ἐν ταῖς
[6]	ὃ ὁ κοινὸς ὅρος ἀμφοτέροις	τοῖς	ἄκροις ἕπεται, οὕτως ἐρωτᾷ· εἰ
[19]	μὲν γλυκὺν ἐναντίαν φύσιν ἔχειν	τοῖς	ἄλλοις ἅπασι συμβέβηκε, διαχέοντα οἰκείως
[27]	Τὴν δὲ εὐδαιμονίαν οὐκ ἐν	τοῖς	ἀνθρωπίνοις ἡγεῖτο εἶναι τοῖς ἀγαθοῖς
[16]	ὁ τῶν ὅλων δημιουργὸς ἰσαρίθμους	τοῖς	ἄστροις· ἐμβιβάσας τε ὡς εἰς
[27]	γοῦν ὀλίγοις τῶν γνωρίμων καὶ	τοῖς	γε προσκριθεῖσι τῆς περὶ τοῦ
[6]	ἀποδεικτικοῖς ἐν τοῖς ὑφηγητικοῖς διαλόγοις,	τοῖς	δὲ ἐνδόξοις πρὸς τοὺς σοφιστάς
[6]	τοὺς σοφιστάς τε καὶ νέους,	τοῖς	δὲ ἐριστικοῖς πρὸς τοὺς ἰδίως
[17]	δὲ μυελῷ μὲν τὸ ὀστοῦν,	τοῖς	δὲ ὀστοῖς πρὸς σύνδεσιν αὐτῶν
[34]	τακτέον ὥσπερ συμμαχοῦντας τῷ λογιστικῷ·	τοῖς	δὲ τὰς τέχνας καὶ τὰς
[10]	δὲ τῇ μὲν τὸ ὁρᾶν,	τοῖς	δὲ τὸ ὁρᾶσθαι, τοῦτον ἔχει
[34]	τὸ βουλεύεσθαι καὶ ἄρχειν ἀποδίδωσι,	τοῖς	δὲ τὸ προπολεμεῖν εἰ δέοι,
[16]	τὸ ἔνυδρον καὶ τὸ πεζόν,	τοῖς	ἐκγόνοις αὑτοῦ θεοῖς ἐπέταξε τὴν
[32]	κατὰ φύσιν, λυπηθῆναι δὲ ἐν	τοῖς	ἐναντίοις· καὶ ὁ μὲν θυμὸς
[32]	δὲ ἡδονῶν τὰς μὲν μίγνυσθαι	τοῖς	ἐναντίοις, τὰς δὲ παραμένειν καθαράς
[5]	δὲ τούτου ἐπὶ τὸ ἐν	τοῖς	ἐπιτηδεύμασιν, εἶτα ἀπὸ τούτου ἐπὶ
[14]	συγγενὲς καὶ παραπλήσιον θεωροῦντες σύμφωνον	τοῖς	ἔργοις καὶ τὴν οὐσίαν αὐτῆς
[27]	εἶναι τοῖς ἀγαθοῖς ἀλλ´ ἐν	τοῖς	θείοις τε καὶ μακαρίοις· ὅθεν
[23]	ὄχημα προσφύσαντες, καὶ αὐτοῖς δὲ	τοῖς	θνητοῖς αὐτῆς μέρεσιν οἴκησιν ἄλλην
[13]	τυπωθεῖσα ἐκινεῖτο μὲν τὸ πρῶτον	τοῖς	ἴχνεσιν ἀτάκτως, εἶτα ὑπὸ τοῦ
[32]	οἰκεῖον γὰρ τὸ ἡσθῆναι ἐπὶ	τοῖς	κατὰ φύσιν, λυπηθῆναι δὲ ἐν
[6]	συνειληφότες. Χρῆται δὲ ὁ ἀνὴρ	τοῖς	μὲν ἀποδεικτικοῖς ἐν τοῖς ὑφηγητικοῖς
[34]	καὶ εἰς τοὺς δημιουργούς, ὧν	τοῖς	μὲν τὸ βουλεύεσθαι καὶ ἄρχειν
[19]	τι κατιὸν ἀπὸ τῶν ἐν	τοῖς	μυκτῆρσι φλεβίων πάθος μέχρι τῶν
[30]	ἐνδίδωσιν, ὡς καὶ ὁ κυβερνήτης	τοῖς	ναύταις τινὰ ὑπαγορεύει ὑπ´ αὐτῶν
[28]	πραγμάτων, ἀεὶ δὲ εἶναι πρὸς	τοῖς	νοητοῖς· προτέλεια δὲ καὶ προκαθάρσια
[10]	παρέχει αὐτῇ τὸ νοεῖν καὶ	τοῖς	νοητοῖς τὸ νοεῖσθαι, φωτίζων τὴν
[5]	ἀπὸ τούτου ἐπὶ τὸ ἐν	τοῖς	νόμοις, εἶτ´ ἐπὶ τὸ πολὺ
[34]	τὰς νενοσηκυίας πόλεις τὰς ἐν	τοῖς	Νόμοις, ἤδη καὶ τόπον ἀφωρισμένον
[6]	δὴ καὶ τοῦτο ὑπάρξει τὸ	τοῖς	ὀνόμασιν ὀρθῶς χρῆσθαι· ὡς γὰρ
[30]	διότι μέσως ἔχοντας ἡμᾶς ἐν	τοῖς	πάθεσι παρέχονται. ~Ἐπεὶ δὲ καί,
[30]	οὖν τὸ μὲν μέτριον ἐν	τοῖς	πάθεσι τὸ βέλτιστόν ἐστιν, οὐκ
[30]	δὲ ἀσωτία. Γίνεται γὰρ ἐν	τοῖς	πάθεσιν ἀμετρία κατὰ τὸ ὑπερβάλλειν
[14]	οὐ τοῖς τυχοῦσιν εἰσίν, ἀλλὰ	τοῖς	πεπαιδευμένοις· ἐκ δὲ πασῶν τῶν
[9]	κατὰ φύσιν αἰώνιον. Οὔτε γὰρ	τοῖς	πλείστοις τῶν ἀπὸ Πλάτωνος ἀρέσκει
[4]	μὴ οὕτως ἔχον, ἐν δὲ	τοῖς	πρακτοῖς, τί τὸ οἰκεῖον καὶ
[14]	ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον γνωρίζεται, ὡς	τοῖς	Πυθαγορείοις ἀρέσκει, ἢ τῷ ἀνομοίῳ
[33]	δὲ ἄμετρα οὔτε ἀλλήλοις οὔτε	τοῖς	συμμέτροις δύναται ἐφαρμόσαι. Εἰσὶ δέ
[14]	ζῷα καὶ θεοὶ καὶ σφαιρικὰ	τοῖς	σχήμασιν. ~Εἰσὶ δὲ καὶ ἄλλοι
[10]	θεωρῶν γάρ τις τὸ ἐπὶ	τοῖς	σώμασι καλόν, μετὰ τοῦτο μέτεισιν
[25]	λόγῳ ἠκολούθησε τὸ εἰσκρίνεσθαι αὐτὰς	τοῖς	σώμασι, παρεμφυομένας ταῖς τῶν ἐμβρύων
[19]	τὸ ἐπὶ τούτῳ πάθος ἐν	τοῖς	σώμασι ῥῖγος ὑπάρχει. ~Βαρὺ δὲ
[16]	τῷ τε πατρὶ πάντων καὶ	τοῖς	τούτου ἐκγόνοις θεοῖς, κατέπεμψεν ἐπὶ
[30]	οὔτε ὁ ἐπὶ πᾶσι καὶ	τοῖς	τυχοῦσι μετριοπαθής, ἀλλὰ πᾶν τοὐναντίον·
[14]	ἰδίαις κέχρηνται, αἵτινες θεωρηταὶ οὐ	τοῖς	τυχοῦσιν εἰσίν, ἀλλὰ τοῖς πεπαιδευμένοις·
[27]	φύσεως. Ὡμοιῶσθαι γὰρ τοὺς ἄφρονας	τοῖς	ὑπὸ γῆν ἀνθρώποις κατῳκισμένοις καὶ
[6]	ἀνὴρ τοῖς μὲν ἀποδεικτικοῖς ἐν	τοῖς	ὑφηγητικοῖς διαλόγοις, τοῖς δὲ ἐνδόξοις
[27]	ἐπέχειν τάξιν, πρὸς κακοῦ γινόμενα	τοῖς	φαύλως αὐτοῖς χρωμένοις· ἔσθ´ ὅτε
[5]	τὸ ἐπιθυμητικόν· ἡ δὲ φωνῆς	τομὴ	εἰς σημαινόμενα, ὡς ὅταν ἓν
[5]	ἡ μὲν γένους εἰς εἴδη	τομή,	ἡ δὲ ὅλου εἰς μέρη·
[5]	τοῦ γένους πρῶτον εἰς εἴδη	τομῇ	χρῆσθαι δεῖ ὑπὲρ τοῦ διαγινώσκειν
[9]	ὕλην μέτρον, ὡς δὲ πρὸς	τὸν	αἰσθητὸν κόσμον παράδειγμα, ὡς δὲ
[3]	τὸ ἀποδεικτικόν, ὅπερ ἐστὶ περὶ	τὸν	ἀναγκαῖον συλλογισμόν, καὶ εἰς τὸ
[25]	λογικαὶ ψυχαὶ ἀθάνατοι ὑπάρχουσι κατὰ	τὸν	ἄνδρα τοῦτον, βεβαιώσαιτ´ ἄν τις·
[17]	δὴ θεοὶ ἔπλασαν μὲν προηγουμένως	τὸν	ἄνθρωπον ἐκ γῆς καὶ πυρὸς
[29]	καὶ σύμφωνον καὶ βέβαιον παρέχουσα	τὸν	ἄνθρωπον ἐν τῷ λέγειν καὶ
[17]	πολλά. Ἐργασάμενοι δὲ οἱ θεοὶ	τὸν	ἄνθρωπον καὶ ἐνδήσαντες τῷ σώματι
[6]	ἐπὶ τῆς· ὁ ἄνθρωπος ζῷον,	τὸν	ἄνθρωπον ὅρον φαμὲν καὶ τὸ
[33]	δ´ αὐτῆς τὸ γνῶναί τε	τὸν	ἀξιέραστον καὶ κτήσασθαι καὶ χρήσασθαι·
[7]	κατά τινα οἰκείαν ὁδὸν καὶ	τὸν	ἁπάντων δημιουργὸν ζητήσομεν, μετιόντες ἀπὸ
[14]	τοῦτον Διὸς ἐπώνυμον, ὑφ´ ὃν	τὸν	Ἄρεως· ὀγδόη δὲ πᾶσιν ἡ
[12]	τὸν κόσμον ἐποίησε καὶ κατὰ	τὸν	ἀριθμὸν τῇ ἰδέᾳ εἰκασμένον μιᾷ
[4]	φαντασίαν· τὴν δὲ διάνοιάν φησι	τὸν	αὐτῆς τῆς ψυχῆς πρὸς αὑτὴν
[30]	αἳ οὐκ ἂν εἶεν περὶ	τὸν	αὐτόν. Οὕτω γὰρ ἔχει θρασύτης
[24]	ἄλληλα περὶ τὸ αὐτὸ κατὰ	τὸν	αὐτὸν χρόνον δυναμένων συστῆναι. Ὁρᾶται
[4]	λόγου, τουτέστιν οὐκ ἄνευ λόγου,	τὸν	δὲ αἰσθητὸν ὁ δοξαστικὸς λόγος
[22]	πυρετὸν γίνεσθαι τοῦ πυρὸς πλεονάσαντος,	τὸν	δὲ ἀμφημερινὸν τοῦ ἀέρος, τριταῖον
[14]	ὃν Κρόνου τινὲς ἐπονομάζουσιν ἀστέρα,	τὸν	δὲ βραδυτῆτι δεύτερον μετὰ τοῦτον
[23]	ἐκ τοῦ νοῦ φερομένην δύναμιν·	τὸν	δὲ σπλῆνα τοῦ ἥπατος χάριν,
[27]	καὶ φυγαὶ καὶ θάνατοι συμβαίνωσι·	τὸν	δὲ χωρὶς ταύτης τῆς ἐπιστήμης
[14]	τῷ πρώτῳ, ἥλιον δὲ εἰς	τὸν	δεύτερον ἔταξε, ἑωσφόρον δὲ καὶ
[7]	τε φορὰς καὶ οὐρανοῦ καὶ	τὸν	δημιουργὸν νυκτὸς καὶ ἡμέρας, μηνῶν
[15]	γῆ τῶν ὅλων μέση, περὶ	τὸν	διὰ παντὸς τεταμένον σφιγγομένη πόλον,
[14]	μὲν μηνὸς μέτρον ποιεῖ, ἐκπεριελθοῦσα	τὸν	ἑαυτῆς κύκλον καὶ καταλαβοῦσα τὸν
[9]	ἄμετρος ὑπάρχει ἡ ὕλη κατὰ	τὸν	ἑαυτῆς λόγον, παρ´ ἑτέρου τινὸς
[17]	τὴν κεφαλήν, ὥσπερ ἄρουραν ὑποθέντες	τὸν	ἐγκέφαλον, περί τε τὸ πρόσωπον
[12]	εἶναι οὔτε ἁπτόν· κατὰ δὴ	τὸν	εἰκότα λόγον ἐκ γῆς αὐτὸν
[30]	τὰ καλὰ κατὰ λόγον, οὐ	τὸν	ἐν αὑταῖς· οὐ γὰρ ἔχουσιν·
[3]	τὸ ἐπιχειρηματικόν, ὃ θεωρεῖται περὶ	τὸν	ἔνδοξον συλλογισμόν, καὶ εἰς τρίτον
[21]	ὃ ἂν μέρος ἐξίῃ, ἀντιπεριωθεῖ	τὸν	ἔξωθεν ἀέρα πάλιν εἰς τὰ
[33]	νῦν ἔχει· ὅταν δ´ ἕλῃ	τὸν	ἐρώμενον, χρήσεται αὐτῷ παρεγγυῶν ταῦτα,
[6]	Παρμενίδῃ καὶ ἐν ἄλλοις ὑπέδειξε,	τὸν	ἐτυμολογικόν τε τόπον ὅλον ἐν
[14]	ἥλιος δὲ ἐνιαυτῷ· περιελθὼν γὰρ	τὸν	ζῳοφόρον κύκλον πληροῖ τὰς ὥρας
[14]	τὸν ἑαυτῆς κύκλον καὶ καταλαβοῦσα	τὸν	ἥλιον ἐν τοσούτῳ· ἥλιος δὲ
[10]	δή τινα τρόπον· ἄτοπον δὲ	τὸν	θεὸν ἐξ ὕλης εἶναι καὶ
[2]	ἀπαιτούντων τῶν πραγμάτων, ἃ κατὰ	τὸν	θεωρητικὸν βίον ὁρᾶται, μελετῆσαι εἰς
[14]	δεύτερον ἔταξε, ἑωσφόρον δὲ καὶ	τὸν	ἱερὸν Ἑρμοῦ λεγόμενον ἀστέρα εἰς
[14]	ἱερὸν Ἑρμοῦ λεγόμενον ἀστέρα εἰς	τὸν	ἰσοταχῆ μὲν ἡλίῳ κύκλον ἰόντα,
[6]	δύναται, οὗτος, εἰ προσλάβοι καὶ	τὸν	καιρὸν τῆς χρήσεως τὸν προσήκοντα,
[11]	εἴη θεολογικὸς λεγόμενος· ἐπὶ δὲ	τὸν	καλούμενον φυσικὸν τόπον ἑξῆς χωρητέον
[12]	δίαιταν ἐλθόντος ἐπὶ τὸ δημιουργεῖν	τὸν	κόσμον, διότι ἀγαθὸς ἦν. Ἐκ
[12]	μηδὲν ἔξωθεν ὑπολείπεσθαι καὶ μονογενῆ	τὸν	κόσμον ἐποίησε καὶ κατὰ τὸν
[14]	Ὅταν δὲ εἴπῃ γενητὸν εἶναι	τὸν	κόσμον, οὐχ οὕτως ἀκουστέον αὐτοῦ,
[12]	ἀναγκαῖον καὶ τὸ κάλλιστον κατασκεύασμα	τὸν	κόσμον ὑπὸ τοῦ θεοῦ δεδημιουργῆσθαι
[30]	τῶν οὐ τελείων ἀρετῶν ποιούμενοι	τὸν	λόγον. Αἱ δὴ τέλειαι ἀρεταὶ
[3]	πρακτέα πρακτική, ἡ δὲ περὶ	τὸν	λόγον διαλεκτική. Διαιρεῖται δὲ αὕτη
[23]	ψυχῆς ῥητέον, ἐντεῦθέν ποθεν ἀναλαβόντας	τὸν	λόγον, εἰ καὶ δόξομεν παλιλλογεῖν.
[10]	περὶ τῆς τρίτης ἀρχῆς ποιητέον	τὸν	λόγον, ἣν μικροῦ δεῖν καὶ
[10]	δὲ τὸ ὁρᾶσθαι, τοῦτον ἔχει	τὸν	λόγον ὁ πρῶτος νοῦς πρὸς
[1]	καὶ ἐλευθέριον εἶναι τῇ γνώμῃ	τὸν	μέλλοντα φιλοσοφεῖν· ἐναντιώτατον γὰρ μικρολογία
[14]	τοὺς ἄλλους κατὰ σφαῖραν οἰκείαν·	τὸν	μὲν βραδύτατον αὐτῶν ὑπὸ τῇ
[27]	μάλιστα ἐν ὅλῃ τῇ Πολιτείᾳ.	Τὸν	μὲν γὰρ ἐπιστήμην ἔχοντα τὴν
[19]	ἁλμυρός, δριμύς, πικρός· τούτων δὲ	τὸν	μὲν γλυκὺν ἐναντίαν φύσιν ἔχειν
[22]	χολή τε καὶ φλέγμα ἀπεργάζεται.	Τὸν	μὲν δὴ συνεχῆ πυρετὸν γίνεσθαι
[17]	ἐκτελέσοντα τὴν προσήκουσαν· συνέθεσαν δὲ	τὸν	μὲν μυελὸν ἐκ τῶν λείων
[4]	νοητοῦ, τοῦ δ´ αἰσθητοῦ ἀθροίσματος,	τὸν	μὲν νοητὸν κόσμον κρίνει νόησις
[7]	τὸ ἐναρμόνιον· καὶ ὥσπερ ἀστρονομίᾳ	τὸν	νοῦν προσέχοντες ἀπὸ τῶν ὁρωμένων
[10]	καὶ οὗτος ὁ νοῦς κινήσει	τὸν	νοῦν τοῦ σύμπαντος οὐρανοῦ. Ἐπεὶ
[23]	μεταξὺ τόπῳ τοῦ τε πρὸς	τὸν	ὀμφαλὸν ὅρου καὶ τῶν φρενῶν,
[17]	τὸ ἦτρον καὶ τοὺς περὶ	τὸν	ὀμφαλὸν τόπους, περὶ ὧν ὕστερον
[19]	φλεβίων πάθος μέχρι τῶν περὶ	τὸν	ὀμφαλὸν τόπων· εἴδη δὲ ταύτης
[29]	ὑπὸ πάθους ποιῇ τι παρὰ	τὸν	ὁρθὸν λόγον, ὑπὸ ἀμαθίας καὶ
[10]	αἴτιος εἶναι πάντων καὶ κοσμεῖν	τὸν	οὐράνιον νοῦν καὶ τὴν ψυχὴν
[20]	βαρὺ μὲν τὸ χαλεπῶς εἰς	τὸν	παρὰ φύσιν τόπον ἑλκόμενον, κοῦφον
[3]	δὲ τοῦ φιλοσόφου σπουδὴ κατὰ	τὸν	Πλάτωνα ἐν τρισὶν ἔοικεν εἶναι·
[32]	τὸ αὐτό, ἐν ᾧ καὶ	τὸν	πλείω χρόνον ὑπάρχομεν. Διδάσκει δὲ
[33]	ὑφίσταται, ὅταν ἐπίσης ἑκάτερος βούληται	τὸν	πλησίον καὶ ἑαυτὸν εὖ πράττειν.
[23]	τι οἰστροῦν καὶ ἄγριον θρέμμα·	τὸν	πνεύμονα δὲ ἐμηχανήσαντο τῆς καρδίας
[2]	ὡς ἑπόμενον δὲ καὶ ἐπὶ	τὸν	πρακτικὸν χωρεῖν βίον. ~Ἡ δὲ
[6]	καὶ τὸν καιρὸν τῆς χρήσεως	τὸν	προσήκοντα, τέλεος ἔσται ῥήτωρ καὶ
[27]	ὅπερ θεόν τε καὶ νοῦν	τὸν	πρῶτον προσαγορεύσαι ἄν τις. Πάντα
[13]	καὶ ἡ ἀνωμαλότης δὲ διαμένουσα	τὸν	σεισμὸν παρέχεται· ὑπό τε γὰρ
[33]	ὢν οὔτε ἀστεῖος, ὅθεν καὶ	τὸν	σωματοποιούμενον Ἔρωτα δαίμονά τινα μᾶλλον
[14]	ἐγείρων καὶ ἐπιστρέφων πρὸς αὑτὸν	τόν	τε νοῦν αὐτῆς καὶ αὐτὴν
[12]	τε καὶ ὕδωρ ἐτάχθη κατὰ	τὸν	τῆς ἀναλογίας τρόπον· ὥστε ὡς
[14]	κόσμῳ αὐτὴν παρεκτεῖναι καὶ τοῦτον	τὸν	τρόπον αὐτὸν συνδεῖν τε καὶ
[11]	μὴν καὶ αἱ ποιότητες τοῦτον	τὸν	τρόπον δεικνύοιντ´ ἂν ἀσώματοι. Πᾶν
[10]	δ´ ἂν περὶ αὐτῆς τοῦτον	τὸν	τρόπον. Εἰ ἔστι νοητά, ταῦτα
[25]	ψυχὴν ἀθάνατον ἀποφαίνει τοῦτον ἐπιὼν	τὸν	τρόπον. Ἡ ψυχὴ ὅτῳ ἂν
[25]	μαθήσεις ἀναμνήσεις, τοῦτον ἂν ἐπαχθείημεν	τὸν	τρόπον· οὐ γὰρ ἂν ἄλλως
[5]	ὅρος ἐκ διαιρέσεως γεννᾶται τοῦτον	τὸν	τρόπον· τοῦ μέλλοντος ὅρῳ ὑποπίπτειν
[32]	παντελῶς ἐστέρηται ἡδονῆς· οὐδὲ γὰρ	τὸν	τυχόντα ἄν τις διαγένοιτο χρόνον,
[30]	οὐ γὰρ ἔχουσιν· ἀλλὰ κατὰ	τὸν	ὑπὸ τῆς φρονήσεως ἐνδιδόμενον αὐταῖς,
[1]	μνήμην· εἰδοποιεῖ γὰρ καὶ ταῦτα	τὸν	φιλόσοφον. Αὗται δὲ αἱ εὐφυΐαι
[8]	δυνάμει δὲ σῶμα, ὡς καὶ	τὸν	χαλκὸν ὑπακούομεν δυνάμει ἀνδριάντα, διότι
[14]	ὄντων, ἑπτὰ ὄντα. Καὶ γὰρ	τὸν	χρόνον ἐποίησε τῆς κινήσεως τοῦ
[24]	βουλευμάτων· ἐπὶ δὲ τοῦ Λαίου	τὸν	Χρύσιππον ἁρπάζοντος ἐπιθυμία λογισμῷ μαχομένη·
[24]	κατὰ λόγον τὰ μέρη αὐτῆς	τόποις	ἰδίοις διανενέμηται, μάθοιμεν ἂν ἐντεῦθεν.
[24]	παθητικὸν καὶ τὸ λογιστικὸν καὶ	τόποις	ὀφείλει κεχωρίσθαι. Εὑρίσκεται γὰρ μαχόμενα
[34]	ἐν τοῖς Νόμοις, ἤδη καὶ	τόπον	ἀφωρισμένον ἐχούσας καὶ ἀνθρώπους λογάδας
[35]	μὴ ὂν πραγματεύεται, ἀναχωρῶν εἰς	τόπον	διὰ τὸ σκοτεινὸν δυσδιόρατον. Τῷ
[20]	χαλεπῶς εἰς τὸν παρὰ φύσιν	τόπον	ἑλκόμενον, κοῦφον δὲ τὸ ῥᾳδίως·
[11]	ἐπὶ δὲ τὸν καλούμενον φυσικὸν	τόπον	ἑξῆς χωρητέον ἐντεῦθέν ποθεν ἀρξαμένους.
[28]	μακάριοί εἰσι καὶ εἰς βέλτιστον	τόπον	ἰόντες οἱ τὴν δημοτικήν τε
[10]	ἔχων ἀκίνητος ἂν εἴη κατὰ	τόπον	καὶ ἀλλοίωσιν. Εἰ γὰρ ἀλλοιωθήσεται,
[6]	ἄλλοις ὑπέδειξε, τὸν ἐτυμολογικόν τε	τόπον	ὅλον ἐν τῷ Κρατύλῳ διεξέρχεται·
[22]	τε εἰς ἄλλους οὐκ οἰκείους	τόπους·	δεύτερον δὲ τὴν τῶν ὁμογενῶν
[17]	καὶ τοὺς περὶ τὸν ὀμφαλὸν	τόπους,	περὶ ὧν ὕστερον εἰρήσεται. ~Ἱδρύσαντες
[11]	σώματα ἔσται ἐν τῷ αὐτῷ	τόπῳ,	ἀτοπωτάτου τούτου ὑπάρχοντος· εἰ δὲ
[17]	τούτῳ καὶ τὸ λογιστικὸν τῷ	τόπῳ	καὶ τὸ κρῖνόν τε καὶ
[23]	δὲ ἐπιθυμητικὸν ἐν τῷ μεταξὺ	τόπῳ	τοῦ τε πρὸς τὸν ὀμφαλὸν
[19]	μέχρι τῶν περὶ τὸν ὀμφαλὸν	τόπων·	εἴδη δὲ ταύτης οὐχ ὑπάρχει
[34]	τῆς φύσεως αὐτῶν καὶ τῶν	τόπων	παιδείας τε οἰκείας δεῖσθαι καὶ
[36]	τὶ ὂν οὐκ ἔστιν ὄν.	~Τοσαῦτα	ἀπαρκεῖ πρὸς εἰσαγωγὴν εἰς τὴν
[35]	δὲ ὅσαπερ ἐστὶ τὰ ὄντα,	τοσαυταχῶς	καὶ τὸ μὴ ὄν· τὸ
[31]	καὶ ἤθεσιν ἀστείοις καὶ μελέτῃ.	Τοσοῦτον	δὲ κακὸν ἀδικία, ὥστε φευκτότερον
[6]	Τὸ μὲν δὴ διαλεκτικὸν ἐπὶ	τοσοῦτον	ὑπογεγράφθω· ~ἑξῆς δὲ περὶ τοῦ
[14]	καὶ καταλαβοῦσα τὸν ἥλιον ἐν	τοσούτῳ·	ἥλιος δὲ ἐνιαυτῷ· περιελθὼν γὰρ
[31]	δὴ ἑκάτερον, τὸ δὲ ἀδικεῖν	τοσούτῳ	κάκιον, ὅσῳπερ καὶ αἴσχιον· λυσιτελεῖ
[4]	δὲ αὐτῆς ἐν σώματι ἡ	τότε	λεγομένη νόησις νῦν ἐλέχθη φυσικὴ
[4]	ἡ ψυχή, ἥτις, ὡς ἔφαμεν,	τότε	μὲν νόησις ἐλέγετο, νῦν δὲ
[19]	σεισμὸς γάρ τις καὶ τρόμος	τότε	συνίσταται, καὶ τὸ ἐπὶ τούτῳ
[27]	φῶς προελθόντας, εὐλόγως καταγνώσεσθαι τῶν	τότε	φανέντων καὶ πολὺ πρόσθεν αὐτῶν
[34]	τε καὶ πρακτικὴ καὶ προαιρετικὴ	τοῦ	ἀγαθὴν ποιεῖν πόλιν καὶ εὐδαίμονα
[27]	τοῖς γε προσκριθεῖσι τῆς περὶ	τοῦ	ἀγαθοῦ ἀκροάσεως μετέδωκε· τὸ μέντοι
[7]	ἐπιτηδειότατον καὶ αὐτὸ πρὸς τὴν	τοῦ	ἀγαθοῦ γνῶσιν, ὅταν γέ τις
[32]	δὲ μετρίας καὶ ἁμωσγέπως μετεχούσας	τοῦ	ἀγαθοῦ, οἷον τήν τε εὐφροσύνην
[33]	ἰδέας διῃρημένης τὰς προειρημένας, ἡ	τοῦ	ἀγαθοῦ τοίνυν ἐρωτικὴ ἀπηλλαγμένη πάθους
[5]	ἀγένητος, ὅπερ τίθενται ὡς ὁμολογούμενον,	τοῦ	ἀγενήτου καὶ ἀφθάρτου ὄντος· ἀφ´
[31]	ὥστε φευκτότερον εἶναι τὸ ἀδικεῖν	τοῦ	ἀδικεῖσθαι· τὸ μὲν γὰρ πονηροῦ
[10]	ὁ πρῶτος θεός, αἴτιος ὑπάρχων	τοῦ	ἀεὶ ἐνεργεῖν τῷ νῷ τοῦ
[22]	πυρὸς πλεονάσαντος, τὸν δὲ ἀμφημερινὸν	τοῦ	ἀέρος, τριταῖον δὲ ὕδατος, τεταρταῖον
[15]	τῶν πλανωμένων· μεθ´ ἃς ἡ	τοῦ	ἀέρος ὑπάρχει, καὶ ἐν μέσῳ
[10]	σημεῖον ἐνοήσαμεν κατὰ ἀφαίρεσιν ἀπὸ	τοῦ	αἰσθητοῦ, ἐπιφάνειαν νοήσαντες, εἶτα γραμμήν,
[14]	τοῦ αἰῶνος, ὅς ἐστι μέτρον	τοῦ	αἰωνίου κόσμου τῆς μονῆς. Τὰ
[14]	κόσμου διάστημα, ὡς ἂν εἰκόνα	τοῦ	αἰῶνος, ὅς ἐστι μέτρον τοῦ
[19]	τε καὶ δυσώδους, ἅπερ τὴν	τοῦ	ἀλγεινοῦ τε καὶ ἡδέος ἔχει
[16]	θνητὰ ζῷα. Ἐπεὶ δὲ περὶ	τοῦ	ἀνθρωπείου γένους ὡς συγγενεστάτου θεοῖς
[5]	δεῖ τὸ γένος λαβεῖν, ὡς	τοῦ	ἀνθρώπου τὸ ζῷον, ἔπειτα τοῦτο
[25]	ἂν εἴη καὶ ἡ ἀνθρωπίνη.	τοῦ	αὐτοῦ γε κράματος ἀμφότεραι μεταλαβοῦσαι.
[2]	καὶ δικαιοσύνῃ. ~Διττοῦ δ´ ὄντος	τοῦ	βίου, τοῦ μὲν θεωρητικοῦ τοῦ
[27]	οὕτω δὴ καὶ τοὺς ἀπὸ	τοῦ	βιωτικοῦ ζόφου μεταβαίνοντας ἐπὶ τὰ
[20]	μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω.	Τοῦ	γὰρ παντὸς οὐρανοῦ σφαιροειδοῦς ὄντος
[28]	δαίμονος εὐεξίαν. Ἐφικοίμεθα δ´ ἂν	τοῦ	γενέσθαι ὅμοιοι θεῷ φύσει τε
[5]	τοὺς δὲ μέσους. Τῇ τοίνυν	τοῦ	γένους πρῶτον εἰς εἴδη τομῇ
[16]	κατέπεμψεν ἐπὶ γῆν τὰς τούτου	τοῦ	γένους ψυχὰς ὁ τῶν ὅλων
[4]	δὲ κόσμου πρώτου ὄντος νοητοῦ,	τοῦ	δ´ αἰσθητοῦ ἀθροίσματος, τὸν μὲν
[28]	τις φαίη, τὴν μὲν κακοδαιμονίαν	τοῦ	δαίμονος εἶναι κάκωσιν, τὴν δὲ
[28]	εἶναι κάκωσιν, τὴν δὲ εὐδαιμονίαν	τοῦ	δαίμονος εὐεξίαν. Ἐφικοίμεθα δ´ ἂν
[6]	μὲν κατηγορεῖται, τῷ δὲ ὑπόκειται,	τοῦ	δὲ δευτέρου, ἐν ᾧ ὁ
[24]	παθητικοῦ· τοῦ μὲν διὰ διδασκαλίας,	τοῦ	δὲ διὰ τῆς ἔθους ἀσκήσεως.
[29]	τοῦ δὲ θυμικοῦ ἡ ἀνδρία,	τοῦ	δὲ ἐπιθυμητικοῦ ἡ σωφροσύνη. Ἡ
[3]	οἰκονομικόν, τὸ δὲ λοιπὸν πολιτικόν.	Τοῦ	δὲ θεωρητικοῦ τὸ μὲν περὶ
[29]	μέρους τελειότης ἐστὶν ἡ φρόνησις,	τοῦ	δὲ θυμικοῦ ἡ ἀνδρία, τοῦ
[6]	τὸ ἀνακινεῖν τὰς φυσικὰς ἐννοίας.	~Τοῦ	δὲ λόγου, ὃν καλοῦμεν πρότασιν,
[7]	ἀνθρώπων πρὸς τοὺς θεοὺς σχέσις·	τοῦ	δὲ μαθηματικοῦ τὸ ἐπεσκέφθαι τὴν
[13]	σκαληνὰ τὰ εἰρημένα ἑκάστου διαιρουμένου·	τοῦ	δὲ ὀκταέδρου ἐξ ὀκτὼ ὁμοίως
[2]	τοῦ βίου, τοῦ μὲν θεωρητικοῦ	τοῦ	δὲ πρακτικοῦ, τοῦ μὲν θεωρητικοῦ
[6]	ὁ κοινὸς ὅρος ἀμφοτέρων κατηγορεῖται,	τοῦ	δὲ τρίτου, ἐν ᾧ ὁ
[7]	ἀνωτάτω τε καὶ ἀρχικὰ γνῶσις,	τοῦ	δὲ φυσικοῦ τὸ μαθεῖν, τίς
[29]	ἐστι δόγματος ἐννόμου σωτηρία περὶ	τοῦ	δεινοῦ τε καὶ μὴ δεινοῦ,
[12]	ἐκείνης, πρὸς ἣν ἀφομοιωθέντα ὑπὸ	τοῦ	δημιουργοῦ αὐτὸν ἀπειργάσθαι κατὰ θαυμασιωτάτην
[5]	εἴδη τομῇ χρῆσθαι δεῖ ὑπὲρ	τοῦ	διαγινώσκειν αὐτὸ ἕκαστον ὅ ἐστι
[4]	ἡ αἴσθησις κρίνει οὐκ ἄνευ	τοῦ	δοξαστικοῦ λόγου, τὸ δὲ ἄθροισμα
[9]	ἀληθοῦς, καὶ τὸ νοητὸν ἦν	τοῦ	δοξαστοῦ διαφέρον· εἰ δὲ τοῦτο,
[26]	δὲ τὸ ἑπόμενον. Ἡ δὲ	τοῦ	δυνατοῦ φύσις πέπτωκε μέν πως
[13]	τριάκοντα διαιρεῖται, παραπλησίως καὶ ἐπὶ	τοῦ	δωδεκαέδρου ἐκ πενταγώνων ὄντος δώδεκα,
[12]	τῆς ἰδέας οὔσης αἰτίας ἀρχὴν	τοῦ	εἶναι ἕκαστον τοιοῦτον, οἷον αὐτὴ
[10]	ψυχῆς νοῦς ἀμείνων, νοῦ δὲ	τοῦ	ἐν δυνάμει ὁ κατ´ ἐνέργειαν
[28]	νοητοῖς· προτέλεια δὲ καὶ προκαθάρσια	τοῦ	ἐν ἡμῖν δαίμονος, εἰ μέλλει
[4]	τούτων δὲ ἡ μὲν πρὸ	τοῦ	ἐν σώματι γενέσθαι τὴν ψυχὴν
[4]	ἔοικεν εἶναι, ἡ μὲν πρὸ	τοῦ	ἐν τῷδε τῷ σώματι γενέσθαι
[4]	φῶμεν τὴν νόησιν ἀρχὴν εἶναι	τοῦ	ἐπιστημονικοῦ λόγου, οὐχὶ τὴν νῦν
[4]	νοητὰ νόησις κρίνει οὐκ ἄνευ	τοῦ	ἐπιστημονικοῦ λόγου, περιλήψει τινὶ καὶ
[24]	λογιστικὸν τοῦ παθητικοῦ παρίσταται κἀκ	τοῦ	ἑτέραν μὲν ἐπιμέλειαν εἶναι τοῦ
[14]	ζῳοφόρον κύκλον πληροῖ τὰς ὥρας	τοῦ	ἔτους· οἵ τε ἄλλοι καθ´
[6]	αὐτοῦ, δικαίως ἂν λέγοιτο ἐπιστήμη	τοῦ	εὖ λέγειν. Καὶ τὴν τῶν
[31]	τὸ ἐνεργεῖν αὐτὸν κατὰ ἀδικίαν	τοῦ	ἔχειν αὐτὴν ἠρεμοῦσαν. Καίτοι δὲ
[27]	γὰρ τούτους, τυχόντας τῆς ἐκ	τοῦ	ζόφου ἀνόδου καὶ εἰς τὸ
[33]	φαύλη μόνου τοῦ σώματός ἐστι,	τοῦ	ἡδέος ἡττωμένη καὶ ταύτῃ βοσκηματώδης
[33]	ἄλλως σώζεται ἢ κατὰ τὴν	τοῦ	ἤθους ὁμοιότητα· τὸ γὰρ ὅμοιον
[23]	φερομένην δύναμιν· τὸν δὲ σπλῆνα	τοῦ	ἥπατος χάριν, ὅπως καθαίρῃ τε
[29]	καὶ καθόλου ἐάν τις διὰ	τοῦ	ἡττᾶσθαι ὑπὸ πάθους ποιῇ τι
[14]	ἐφήρμοσε ταῖς σφαίραις ὑπαρχούσαις ἐκ	τοῦ	θατέρου κύκλου καὶ πλανωμένου. Σελήνην
[2]	τὸ θεῖον καὶ τὰς νοήσεις	τοῦ	θείου εὐπαθεῖν τε λέγεται, καὶ
[12]	κάλλιστον κατασκεύασμα τὸν κόσμον ὑπὸ	τοῦ	θεοῦ δεδημιουργῆσθαι πρός τινα ἰδέαν
[13]	οὖσαι τυγχάνουσι. Τούτοις οὖν ὑπὸ	τοῦ	θεοῦ ἡ ὕλη τυπωθεῖσα ἐκινεῖτο
[13]	τοῖς ἴχνεσιν ἀτάκτως, εἶτα ὑπὸ	τοῦ	θεοῦ πρὸς τάξιν ἤχθη, ἁρμοσθέντων
[7]	τοσοῦτον ὑπογεγράφθω· ~ἑξῆς δὲ περὶ	τοῦ	θεωρητικοῦ λέγωμεν. Τούτου τοίνυν τὸ
[23]	ἡ καρδία κατὰ τὴν ζέσιν	τοῦ	θυμοῦ. Τὸ δὲ ἧπαρ πρὸς
[6]	ἐρωτᾷ δυνάμει· εἰ λαβόντες τὴν	τοῦ	ἴσου ἐπιστήμην μὴ ἐπιλελήσμεθα, ἐπιστάμεθα,
[26]	ἢ ψεῦδος· τὸ δὲ δυνάμει	τοῦ	καθ´ ἕξιν καὶ κατ´ ἐνέργειαν
[32]	χρόνον, ἀπογινώσκων ἀπαλλαγὴν ἢ κουφισμὸν	τοῦ	κακοῦ· πλεονάζει μέντοι ἐν τῷ
[33]	τοῦ σώματος, ὀρεγομένη δὲ καὶ	τοῦ	κάλλους τῆς ψυχῆς. Ὁ δὲ
[5]	εἶτ´ ἐπὶ τὸ πολὺ πέλαγος	τοῦ	καλοῦ, ἵνα οὕτω μετιόντες εὕρωμεν
[10]	εἶτα ἐπὶ τὸ πολὺ πέλαγος	τοῦ	καλοῦ, μεθ´ ὃ αὐτὸ τὸ
[12]	ἀγήρω, ἅτε αὐτῷ μηδενὸς προσιόντος	τοῦ	κηραίνειν πεφυκότος, αὐτάρκη τε καὶ
[8]	αὐτῶν κατίοντες καὶ ἐπισκοποῦντες τὴν	τοῦ	κόσμου γένεσιν, τελευτῶντες δὲ εἰς
[14]	τὸν χρόνον ἐποίησε τῆς κινήσεως	τοῦ	κόσμου διάστημα, ὡς ἂν εἰκόνα
[10]	ἐμπέπληκε πάντα ἑαυτοῦ, τὴν ψυχὴν	τοῦ	κόσμου ἐπεγείρας καὶ εἰς ἑαυτὸν
[14]	πέρατα, συνέβη αὐτὴν τὸ σῶμα	τοῦ	κόσμου κύκλῳ διὰ παντὸς περιέχειν
[13]	τὰ τέτταρα συλλαβὼν ὁ δημιουργὸς	τοῦ	κόσμου οὐ μὰ Δία στοιχείων
[14]	τὴν ψυχὴν δὲ ἀεὶ οὖσαν	τοῦ	κόσμου οὐχὶ ποιεῖ ὁ θεός,
[13]	τῇ ὕλῃ παρέχει, διότι τῇ	τοῦ	κόσμου περιφορᾷ σφιγγόμενα συνωθεῖται καὶ
[10]	οὐράνιον νοῦν καὶ τὴν ψυχὴν	τοῦ	κόσμου πρὸς ἑαυτὸν καὶ πρὸς
[3]	περιόδους καὶ ἀποκαταστάσεις καὶ τοῦδε	τοῦ	κόσμου τὴν σύστασιν φυσικόν, τὸ
[15]	θεῶν μετά γε τὴν ψυχὴν	τοῦ	κόσμου, τροφὴν ἡμῖν παρέχουσα δαψιλῆ·
[12]	κόσμου ἀποβλέποντος, παράδειγμα ὑπάρχουσαν τοῦδε	τοῦ	κόσμου ὡς ἂν ἀπεικονισμένου ἀπ´
[13]	λέγω δὲ τὸ ἰσοσκελές, συστατικὸν	τοῦ	κύβου γίνεται· τέτταρα γὰρ ἰσοσκελῆ
[13]	ὕδατος ποιότητα ἔσχε, τὸ δὲ	τοῦ	κύβου σχῆμα ἀπεδίδου τῇ γῇ,
[21]	ἐντός, οὕτω τε ἀπαύστως τούτου	τοῦ	κύκλου συντελουμένου ἡ εἰσπνοή τε
[24]	τῶν ἐμῶν βουλευμάτων· ἐπὶ δὲ	τοῦ	Λαίου τὸν Χρύσιππον ἁρπάζοντος ἐπιθυμία
[34]	ὥστε προβουλεύειν μὲν τοὺς ἄρχοντας	τοῦ	λαοῦ, τοὺς δὲ συμμάχους τούτοις
[6]	τὰ πράγματα πέφυκεν· ἐπεὶ δὲ	τοῦ	λέγειν μέρος ἐστὶ τὸ ὀνομάζειν,
[27]	ὀμμάτων, δυνατοὺς γίνεσθαι ἐπορέξασθαι τῆς	τοῦ	λογικοῦ παντὸς φύσεως. Ὡμοιῶσθαι γὰρ
[29]	κατ´ οἰκείαν ἰδιότητα κατεσταλμένων ὑπὸ	τοῦ	λογισμοῦ καὶ πειθηνίων αὐτῷ γεγενημένων,
[29]	φρονήσεως, ἀνδρίας, σωφροσύνης· ἄρχοντος μὲν	τοῦ	λογισμοῦ, τῶν δὲ λοιπῶν μερῶν
[24]	τοῦ ἑτέραν μὲν ἐπιμέλειαν εἶναι	τοῦ	λογιστικοῦ, ἑτέραν δὲ τοῦ παθητικοῦ·
[3]	καλῶν, καὶ ἐν αὐτῇ τῇ	τοῦ	λόγου θεωρίᾳ· καλεῖται δὲ ἡ
[6]	ἐστὶ τὸ ὀνομάζειν, ὡς καὶ	τοῦ	λόγου μέρος τὸ ὄνομα, τὸ
[2]	τῷ πρᾶξαι τὰ ὑπαγορευόμενα ἐκ	τοῦ	λόγου. Τίμιος μὲν δὴ ὁ
[7]	ὅπως ἔχει. Προκείσθω δὲ ἡ	τοῦ	μαθηματικοῦ θεωρία ἐπὶ κεφαλαίων. Αὕτη
[7]	περὶ τοὺς ἀριθμοὺς μόριον ὂν	τοῦ	μαθηματικοῦ οὐχ ἣν ἔτυχεν οἰκειότητα
[18]	καὶ πυκνὸν ἀδελφὸν ᾤοντο εἶναι	τοῦ	μεθημερινοῦ φωτός. Τοῦτο δὴ ῥᾷστα
[5]	διαιρέσεως γεννᾶται τοῦτον τὸν τρόπον·	τοῦ	μέλλοντος ὅρῳ ὑποπίπτειν πράγματος δεῖ
[29]	ἂν καὶ ἡ ἑκάστου τελειότης·	τοῦ	μὲν δὴ λογιστικοῦ μέρους τελειότης
[24]	λογιστικοῦ, ἑτέραν δὲ τοῦ παθητικοῦ·	τοῦ	μὲν διὰ διδασκαλίας, τοῦ δὲ
[7]	τὸ δὲ μαθηματικόν· καὶ ὅτι	τοῦ	μὲν θεολογικοῦ τέλος ἡ περὶ
[2]	μὲν θεωρητικοῦ τοῦ δὲ πρακτικοῦ,	τοῦ	μὲν θεωρητικοῦ τὸ κεφάλαιον ἐν
[2]	~Διττοῦ δ´ ὄντος τοῦ βίου,	τοῦ	μὲν θεωρητικοῦ τοῦ δὲ πρακτικοῦ,
[6]	ἐν ᾧ ὁ κοινὸς ὅρος	τοῦ	μὲν κατηγορεῖται, τῷ δὲ ὑπόκειται,
[6]	κατηγορικῶν σχημάτων ὄντων τριῶν, καὶ	τοῦ	μὲν πρώτου, ἐν ᾧ ὁ
[3]	δὴ διαιρέσεως τοιαύτης οὔσης καὶ	τοῦ	μερισμοῦ τῶν τῆς φιλοσοφίας εἰδῶν,
[14]	τῆς δὲ ψυχῆς ταθείσης ἐκ	τοῦ	μέσου ἐπὶ τὰ πέρατα, συνέβη
[30]	ὁ πάντα φοβούμενος, καὶ πέρα	τοῦ	μετρίου, δειλός, ὁ δὲ μηδὲν
[14]	τό τε γὰρ ἔμψυχον ἀποτέλεσμα	τοῦ	μὴ ἐμψύχου ὅλον ὅλου κρεῖττον
[14]	ὅλου κρεῖττον καὶ τὸ νοερὸν	τοῦ	μὴ νοεροῦ, ἴσως οὐχ οἵου
[35]	εἰ μὴ καὶ αὐτὰ μετελάμβανε	τοῦ	μὴ ὄντος, οὐκ ἂν ἐχωρίζετο
[4]	λόγος οὐκ ἄνευ τῆς αἰσθήσεως.	Τοῦ	νοητοῦ δὲ κόσμου πρώτου ὄντος
[10]	ἐπεγείρας καὶ εἰς ἑαυτὸν ἐπιστρέψας,	τοῦ	νοῦ αὐτῆς αἴτιος ὑπάρχων· ὃς
[2]	Ἔστι τοίνυν ἡ θεωρία ἐνέργεια	τοῦ	νοῦ νοοῦντος τὰ νοητά, ἡ
[23]	πυκνὸν καὶ λαμπρὸν τὴν ἐκ	τοῦ	νοῦ φερομένην δύναμιν· τὸν δὲ
[3]	ἐπιμέλειαν, τὸ δὲ περὶ τὴν	τοῦ	οἴκου προστασίαν, τὸ δὲ περὶ
[5]	διὰ λόγων μέθοδος ἡ ἀπὸ	τοῦ	ὁμοίου ἐπὶ τὸ ὅμοιον μετιοῦσα
[6]	γὰρ τὴν θέσιν τὴν ὁποιάνποτε	τοῦ	ὀνόματος αὐτάρκη εἶναι καὶ ἀποχρῶσαν
[6]	γὰρ ἄλλο τὴν ὀρθότητα εἶναι	τοῦ	ὀνόματος ἢ τὴν σύμφωνον τῇ
[6]	ἄν, ἀλλὰ κατὰ τὴν φυσικὴν	τοῦ	ὀνόματος οἰκειότητα πρὸς τὸ πρᾶγμα,
[35]	ὃ ἐξακούεται, οὐ ψιλὴ ἀπόφασις	τοῦ	ὄντος, ἄλλα μετὰ συνεμφάσεως τῆς
[7]	ἔτυχεν οἰκειότητα ἐμποιεῖ πρὸς τὴν	τοῦ	ὄντος ἐπάνοδον, ἀλλὰ σχεδόν τι
[7]	τῶν ὄντων θεωρίαν· ἐφιέμεναι γὰρ	τοῦ	ὄντος λαμβάνεσθαι γεωμετρία τε καὶ
[24]	τὰ λυπηρὰ καὶ ἡδέα, προσέτι	τοῦ	παθητικοῦ καὶ περὶ τὰ ζῷα
[24]	τὸ ἕτερον εἶναι τὸ λογιστικὸν	τοῦ	παθητικοῦ παρίσταται κἀκ τοῦ ἑτέραν
[24]	εἶναι τοῦ λογιστικοῦ, ἑτέραν δὲ	τοῦ	παθητικοῦ· τοῦ μὲν διὰ διδασκαλίας,
[32]	πάθη γίνονται, διοριστέον καὶ περὶ	τοῦ	πάθους, ὁποιόν τι ὑπάρχει. Ἔστι
[14]	σχισθεῖσα θατέρῳ. Ἡ μὲν γὰρ	τοῦ	πάντα περιέχοντος οὐρανοῦ κίνησις ἀπλανὴς
[23]	κεφαλήν, σχῆμα ἔχουσαν μιμούμενον τὸ	τοῦ	παντός, ὑπέθεσαν δὲ τὸ ἄλλο
[7]	μαθεῖν, τίς ποτ´ ἐστὶν ἡ	τοῦ	παντὸς φύσις καὶ οἷόν τι
[10]	αἴτιος ὑπάρχων· ὃς κοσμηθεὶς ὑπὸ	τοῦ	πατρὸς διακοσμεῖ σύμπασαν φύσιν ἐν
[9]	τὴν τῶν ἰδεῶν, καὶ τὴν	τοῦ	πατρός τε καὶ αἰτίου πάντων
[5]	τίς ἐστιν, οἷον ἂν ἀπὸ	τοῦ	περὶ τὰ σώματα καλοῦ μετίωμεν
[25]	μετὰ θάνατον καὶ ἦν πρὸ	τοῦ	περιπεσεῖν σώματι, πιθανώτατον ἀίδιον αὐτὴν
[7]	πρὸς ὀξύτητα διανοίας παρελήφθη ὑπὸ	τοῦ	Πλάτωνος, θήγουσα τὴν ψυχὴν καὶ
[6]	δὲ μέθοδον εὕροιμεν ἂν ὑπὸ	τοῦ	Πλάτωνος ὑπογεγραμμένην ἐν τῷ Εὐθυδήμῳ,
[10]	οὔτε ἄποιον (οὐ γὰρ ἐστέρηται	τοῦ	ποιὸν εἶναι ἐπιβάλλοντός τινος αὐτῷ
[6]	σημαίνων δι´ ὀνόματος τὴν φύσιν	τοῦ	πράγματος. Ἔστι γὰρ τὸ ὄνομα
[6]	ἢ τὴν σύμφωνον τῇ φύσει	τοῦ	πράγματος θέσιν. Μήτε γὰρ τὴν
[6]	ὄνομα κατὰ τὸ οἰκεῖον τῇ	τοῦ	πράγματος φύσει κείμενον· οὐ γὰρ
[6]	τὴν θέσιν γενέσθαι ἀκόλουθον τῇ	τοῦ	πράγματος φύσει· μὴ γὰρ ἄλλο
[2]	τῇ γνώσει τῆς ἀληθείας κεῖται,	τοῦ	πρακτικοῦ δὲ ἐν τῷ πρᾶξαι
[2]	καὶ ἐφ´ ἡμῖν κείμενον καὶ	τοῦ	προκειμένου τέλους ἡμῖν αἴτιον. Ἡ
[34]	ἀξιοῖ φιλοσόφους εἶναι καὶ θεωρητικοὺς	τοῦ	πρώτου ἀγαθοῦ. Μόνως γὰρ οὕτως
[27]	ἐν τῇ ἐπιστήμῃ καὶ θεωρίᾳ	τοῦ	πρώτου ἀγαθοῦ, ὅπερ θεόν τε
[23]	ἀθάνατον οὖσαν, ὡς δείξομεν, παρὰ	τοῦ	πρώτου θεοῦ οἱ τὰ θνητὰ
[27]	μὲν τὸ ἀγαθὸν ἐν ἐπιστήμῃ	τοῦ	πρώτου καὶ καλόν ἐστι, δι´
[27]	προσρήσεως τῷ ὁπωσοῦν μετέχειν ἐκείνου	τοῦ	πρώτου καὶ τιμιωτάτου, ὅνπερ τρόπον
[27]	Εἰ δέ τι κεχωρισμένον καὶ	τοῦ	πρώτου τῆς οὐσίας ἀμέτοχον ὑπάρχει,
[22]	μὲν δὴ συνεχῆ πυρετὸν γίνεσθαι	τοῦ	πυρὸς πλεονάσαντος, τὸν δὲ ἀμφημερινὸν
[18]	φωσφόρα ὄμματα καθεῖρξαν ἐν αὐτοῖς	τοῦ	πυρὸς τὸ φωτοειδές, ὅπερ λεῖον
[13]	μὲν σκαληνόν, τὸ δὲ ἰσοσκελές·	τοῦ	σκαληνοῦ μίαν μὲν γωνίαν ὀρθὴν
[21]	ἀὴρ πολύς, οὗτος δὲ διὰ	τοῦ	στόματος καὶ τῶν ῥινῶν καὶ
[4]	τὸ ἀπ´ ἐκείνης ῥεῦμα διὰ	τοῦ	στόματος χωροῦν μετὰ φθόγγου. Νόησις
[10]	τοῦ ἀεὶ ἐνεργεῖν τῷ νῷ	τοῦ	σύμπαντος οὐρανοῦ. Ἐνεργεῖ δὲ ἀκίνητος,
[10]	ὁ νοῦς κινήσει τὸν νοῦν	τοῦ	σύμπαντος οὐρανοῦ. Ἐπεὶ δὲ ὁ
[10]	εἶναι ἔκ τε ὕλης καὶ	τοῦ	σὺν αὐτῇ εἴδους, ὅπερ ἐξομοιοῦται
[33]	πρὸς ἀρετήν· ἡ δὲ μέση	τοῦ	συναμφοτέρου, ὀρεγομένη μὲν τοῦ σώματος,
[13]	ἡ ὕλη, πῦρ ἐγένετο, τμητικωτάτου	τοῦ	σχήματος ὄντος καὶ ἐξ ἐλαττόνων
[28]	καὶ γεωμετρίας, συνεπιμελουμένων ἡμῶν καὶ	τοῦ	σωμάτος· διὰ γυμναστικῆς, ἥτις καὶ
[27]	ἔφασκεν ἀναμέστους καὶ μετὰ τὴν	τοῦ	σώματος διάλυσιν συνεστίους θεοῖς γινομένας
[23]	αὐτῆς καὶ ἀθάνατον, κατῴκισαν ἐπὶ	τοῦ	σώματος ἐπὶ τῆς οἷον ἀκροπόλεως,
[33]	Ἡ μὲν γὰρ φαύλη μόνου	τοῦ	σώματός ἐστι, τοῦ ἡδέος ἡττωμένη
[4]	φαμέν, ἀλλὰ τὴν ὅτε χωρὶς	τοῦ	σώματος ἦν ἡ ψυχή, ἥτις,
[30]	τε εἶναι ἔχον πάσας τὰς	τοῦ	σώματος κακίας ἐν ἑαυτῷ. Παραδεκτέον
[33]	μέση τοῦ συναμφοτέρου, ὀρεγομένη μὲν	τοῦ	σώματος, ὀρεγομένη δὲ καὶ τοῦ
[2]	πρᾶξις καὶ τὸ πρακτικὸν διὰ	τοῦ	σώματος περαινόμενα κωλυθῆναί τε δύναται
[21]	ῥινῶν καὶ διὰ τῶν ἄλλων	τοῦ	σώματος πόρων καὶ τῷ λόγῳ
[25]	καὶ ἡ ψυχὴ διὰ μὲν	τοῦ	σώματος πρὸς τῷ αἰσθητῷ γινομένη
[32]	εἴδη ἡδονῶν, τὰ μὲν διὰ	τοῦ	σώματος, τὰ δὲ διὰ τῆς
[26]	φύσις πέπτωκε μέν πως μεταξὺ	τοῦ	τε ἀληθοῦς καὶ τοῦ ψεύδους,
[29]	τῆς σωφροσύνης. Ἑτέρου γὰρ ὄντος	τοῦ	τε λογιστικοῦ καὶ θυμικοῦ καὶ
[15]	ἐπίγεια. Ὁ μὲν γὰρ θεὸς	τοῦ	τε παντὸς ὑπάρχει ποιητὴς αὐτὸς
[23]	ἐπιθυμητικὸν ἐν τῷ μεταξὺ τόπῳ	τοῦ	τε πρὸς τὸν ὀμφαλὸν ὅρου
[6]	τρόπον καὶ προσφόρως. Καὶ γὰρ	τοῦ	τέκτονος μὲν τὸ ποιῆσαι πηδάλιον,
[32]	τε ἐπιθυμῶν ἐν προσδοκίᾳ μένων	τοῦ	τεύξεσθαι ἥδεται, οὐ παντελῶς δὲ
[10]	λῆγον. Ἄνθρωποι μὲν δὴ ἅτε	τοῦ	τῆς αἰσθήσεως πάθους ἐμπιπλάμενοι, ὥστε
[6]	οὐσίας ὄργανον, ὡς ἡ κερκὶς	τοῦ	ὑφάσματος. Περὶ τὸ διαλεκτικὸν δὴ
[30]	φιλαργυρίαν, καὶ ἄλλως ἀδυνάτου ὄντος	τοῦ	ὑφεστάναι τινὰ ἄνθρωπον πάσῃ κακίᾳ
[3]	πρακτικὸν χωρεῖν βίον. ~Ἡ δὲ	τοῦ	φιλοσόφου σπουδὴ κατὰ τὸν Πλάτωνα
[18]	ὁρατικὴν αἴσθησιν παρέχεται· ὅθεν καὶ	τοῦ	φωτὸς νύκτωρ ἀπιόντος ἢ σκοτωθέντος
[26]	μεταξὺ τοῦ τε ἀληθοῦς καὶ	τοῦ	ψεύδους, ἀορίστῳ δὲ ὄντι αὐτῷ
[3]	τούτων περιόδους καὶ ἀποκαταστάσεις καὶ	τοῦδε	τοῦ κόσμου τὴν σύστασιν φυσικόν,
[12]	ἰδέαν κόσμου ἀποβλέποντος, παράδειγμα ὑπάρχουσαν	τοῦδε	τοῦ κόσμου ὡς ἂν ἀπεικονισμένου
[25]	ἀσκέδαστος· τὸ δὲ σῶμα πᾶν	τοὐναντίον	αἰσθητόν, ὁρατόν, σκεδαστόν, συντεθόν, πολυειδές.
[30]	τοῖς τυχοῦσι μετριοπαθής, ἀλλὰ πᾶν	τοὐναντίον·	πάλιν δὲ ὁμοίως γονέων τελευτησάντων
[6]	καὶ ὁ διαλεκτικός, ὀνοματοθέτου θέντος	τοὔνομα,	χρήσαιτ´ ἂν αὐτῷ κατὰ τρόπον
[17]	καταπλέκουσιν ἀλλήλαις ἀπαντῶσαι, σχίζονταί τε	τοὐντεῦθεν	ἐπὶ πολλά. Ἐργασάμενοι δὲ οἱ
[31]	ἀκουσίων ὄντων τῶν ἀδικημάτων. κολαστέον	τοὺς	ἀδικοῦντας καὶ διαφόρως· αἵ τε
[14]	τούτου δὲ ἀφεστῶτα· ὕπερθεν δὲ	τοὺς	ἄλλους κατὰ σφαῖραν οἰκείαν· τὸν
[27]	ὡς ἐξηπατημένων· οὕτω δὴ καὶ	τοὺς	ἀπὸ τοῦ βιωτικοῦ ζόφου μεταβαίνοντας
[7]	ἀκρίβειαν παρεχομένη· τό τε περὶ	τοὺς	ἀριθμοὺς μόριον ὂν τοῦ μαθηματικοῦ
[34]	μέρος αὐτονομῇ, ὥστε προβουλεύειν μὲν	τοὺς	ἄρχοντας τοῦ λαοῦ, τοὺς δὲ
[27]	λογικοῦ παντὸς φύσεως. Ὡμοιῶσθαι γὰρ	τοὺς	ἄφρονας τοῖς ὑπὸ γῆν ἀνθρώποις
[30]	ἢ σπουδαίους εἶναι ἢ φαύλους.	Τοὺς	γὰρ ἐφ´ ἱκανὸν προκόπτοντας τοιούτους
[19]	τοὺς μὲν τραχυτέρους στρυφνοὺς εἶναι,	τοὺς	δ´ ἧττον τοῦτο ἐργαζομένους αὐστηρούς.
[34]	τέχνας καὶ τὰς ἄλλας ἐργασίας·	τοὺς	δὲ ἄρχοντας ἀξιοῖ φιλοσόφους εἶναι
[19]	κυκῶντάς τε καὶ σπαράττοντας ὀξεῖς,	τοὺς	δὲ ἐκθερμαίνοντας καὶ εἰς τὰ
[19]	ἔχοντας σφοδρὸν ὥστε συντήκειν πικρούς,	τοὺς	δὲ ἠρέμα καθαίροντάς τε καὶ
[5]	ἀνθρώπων τοὺς μὲν ἀγαθοὺς εἶναι,	τοὺς	δὲ κακούς, τοὺς δὲ μέσους.
[19]	τὴν περὶ τὴν γλῶτταν ὑγρότητα·	τοὺς	δὲ λοιπούς, τοὺς μὲν κυκῶντάς
[5]	ἀγαθοὺς εἶναι, τοὺς δὲ κακούς,	τοὺς	δὲ μέσους. Τῇ τοίνυν τοῦ
[34]	μὲν τοὺς ἄρχοντας τοῦ λαοῦ,	τοὺς	δὲ συμμάχους τούτοις ὑπηρετεῖν καὶ
[19]	εἰς τὰ ἄνω θέοντας δριμεῖς,	τοὺς	δὲ τὸ ῥυπτικὸν ἔχοντας σφοδρὸν
[6]	πεπεράτωται, τὸ ἄρα ποιὸν πεπεράτωται.	Τοὺς	δὲ ὑποθετικοὺς ἐν πολλοῖς βιβλίοις
[34]	εἰς τοὺς ἐπικούρους καὶ εἰς	τοὺς	δημιουργούς, ὧν τοῖς μὲν τὸ
[16]	ἄστρον τὸ σύννομον ἁπάσας νόμους	τοὺς	εἱμαρμένους εἶπεν αὐταῖς νομοθέτου τρόπον,
[34]	τε τοὺς φρουροὺς καὶ εἰς	τοὺς	ἐπικούρους καὶ εἰς τοὺς δημιουργούς,
[32]	πρὸς τὸ ἀμύνεσθαι καὶ τιμωρεῖσθαι	τοὺς	ἐχθροὺς ἀναγκαῖος, ὁ δὲ ἔλεος
[7]	τίς ἡ τῶν ἀνθρώπων πρὸς	τοὺς	θεοὺς σχέσις· τοῦ δὲ μαθηματικοῦ
[6]	νέους, τοῖς δὲ ἐριστικοῖς πρὸς	τοὺς	ἰδίως λεγομένους ἐριστικούς, οἷον Εὐθύδημον
[34]	προμάχεσθαι, τούτοις δὲ εὐπειθῶς συνέπεσθαι	τοὺς	λοιπούς. Πέντε δέ φησιν εἶναι
[5]	ὡς ὅταν φῶμεν τῶν ἀνθρώπων	τοὺς	μὲν ἀγαθοὺς εἶναι, τοὺς δὲ
[19]	γλῶτταν ὑγρότητα· τοὺς δὲ λοιπούς,	τοὺς	μὲν κυκῶντάς τε καὶ σπαράττοντας
[19]	συναγόντων τοὺς πόρους καὶ συγκρινόντων	τοὺς	μὲν τραχυτέρους στρυφνοὺς εἶναι, τοὺς
[12]	καὶ τὰς ἐπιστήμας γίνεσθαι καὶ	τοὺς	ὅρους· παρὰ πάντας γὰρ ἀνθρώπους
[17]	ἐπιθυμητικὸν περὶ τὸ ἦτρον καὶ	τοὺς	περὶ τὸν ὀμφαλὸν τόπους, περὶ
[19]	ῥύπτοντας ἁλμυρούς, τῶν δὲ συναγόντων	τοὺς	πόρους καὶ συγκρινόντων τοὺς μὲν
[6]	διαλόγοις, τοῖς δὲ ἐνδόξοις πρὸς	τοὺς	σοφιστάς τε καὶ νέους, τοῖς
[8]	αὐτὸ δέξασθαι· ὁρῶμεν δὲ καὶ	τοὺς	τὰ ἀλείμματα ἐξ ἐλαίου κατασκευάζοντας
[8]	εὐώδη ἀοσμοτάτῳ τούτῳ χρωμένους, καὶ	τοὺς	τὰς μορφὰς δημιουργεῖν βουλομένους ἐκ
[34]	πολιτεία διῃρημένη τριχῇ, εἴς τε	τοὺς	φρουροὺς καὶ εἰς τοὺς ἐπικούρους
[29]	δεινοῦ τε καὶ μὴ δεινοῦ,	τουτέστι	διασωστικὴ δύναμις δόγματος ἐννόμου. Ἡ
[10]	ἀειτελὴς τουτέστιν ἀεὶ τέλειος, παντελὴς	τουτέστι	πάντη τέλειος· θειότης, οὐσιότης, ἀλήθεια,
[9]	ἀρχὰς παραλαμβάνει, τήν τε παραδειγματικήν,	τουτέστι	τὴν τῶν ἰδεῶν, καὶ τὴν
[29]	ὀρέξεις πρὸς τὸ φύσει δεσποτικόν,	τουτέστι	τὸ λογιστικόν. Ἡ δὲ ἀνδρία
[10]	ἄρρητος, αὐτοτελὴς τουτέστιν ἀπροσδεής, ἀειτελὴς	τουτέστιν	ἀεὶ τέλειος, παντελὴς τουτέστι πάντη
[10]	θεὸς ἀίδιός ἐστιν, ἄρρητος, αὐτοτελὴς	τουτέστιν	ἀπροσδεής, ἀειτελὴς τουτέστιν ἀεὶ τέλειος,
[4]	κόσμον κρίνει νόησις μετὰ λόγου,	τουτέστιν	οὐκ ἄνευ λόγου, τὸν δὲ
[9]	ὑπό τινος, καὶ οὐ μόνον	τοῦτο,	ἀλλὰ καὶ πρός τι· τὸ
[26]	τάδε πείσεται· εἰς ἄπειρον γὰρ	τοῦτο,	ἀπείρων μὲν ὄντων τῶν γεννωμένων,
[5]	τοῦτο, ζητῶ εἰ ἀεικίνητος, καὶ	τοῦτο	ἀποδείξας ζητῶ εἰ τὸ ἀεικίνητον
[5]	τὸ ἀεικίνητον αὐτοκίνητον, καὶ πάλιν	τοῦτο	ἀποδείξας σκοπῶ εἰ τὸ αὐτοκίνητον
[6]	ἓν ὅλον ἐστὶ καὶ πεπερασμένον,	τοῦτο	ἀρχὴν καὶ μέσα καὶ τελευτὴν
[27]	ἀγαθόν· καὶ δὴ ἐν πλείστοις	τοῦτο	αὐτῷ ἐπιδέδεικται καὶ μάλιστα ἐν
[35]	οὐκ ἀντίκειται τὸ μὴ ὄν·	τοῦτο	γὰρ ἀνύπαρκτον καὶ ἀνεννόητον καὶ
[4]	κοινότερον δὲ καὶ τὸ κρῖνον·	τοῦτο	δ´ ἐστὶ διττόν, τὸ μὲν
[5]	ὅ ἐστι κατὰ τὴν οὐσίαν·	τοῦτο	δὲ ἄνευ ὅρου οὐκ ἂν
[29]	εὐπείθειαν αὐτῶν πρὸς τὸ ἡγεμονικόν,	τοῦτο	δὲ εἴη ἂν τὸ λογιστικόν·
[3]	τὸ ἐπαγωγικὸν καὶ τὸ συλλογιστικόν,	τοῦτο	δὲ εἰς τὸ ἀποδεικτικόν, ὅπερ
[28]	τῆς ὠφελείας ἀρχὴ τὸ ἀγαθόν,	τοῦτο	δὲ ἐκ θεοῦ εἴρηται· ἀκόλουθον
[13]	τὰς τῶν ἁδρομερεστέρων χώρας. Διὰ	τοῦτο	δὲ μηδὲν κενὸν ὑπολείπεται σώματος
[4]	ἑπομένως δὲ καὶ τῶν ψευδῶν·	τοῦτο	δὲ οὐκ ἄλλο τί ἐστιν
[19]	ἀντίτυπα δὲ ἃ οὐκ εἴκει·	τοῦτο	δὲ συμβαίνει παρὰ τὰς βάσεις
[27]	ὑπὸ τῶν ἀνοήτων ἀγαθὸν ὠνόμασται,	τοῦτο	δέ φησι μεῖζον εἶναι τῷ
[18]	ᾤοντο εἶναι τοῦ μεθημερινοῦ φωτός.	Τοῦτο	δὴ ῥᾷστα δι´ ὅλων μὲν
[30]	μέσον ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως, διὰ	τοῦτο	διὰ μεσότητος αἱ τοιαῦται ἀρεταί,
[5]	σκοπεῖ τί ἀκολουθεῖ, καὶ μετὰ	τοῦτο	εἰ δέοι λόγον ἀποδιδόναι τῆς
[32]	λύπη, οὐκ ἂν δὲ συνέβαινε	τοῦτο,	εἰ τὸ μὲν ἁπλῶς ἦν
[10]	οὔτε κακόν (οὐ γὰρ θέμις	τοῦτο	εἰπεῖν) οὔτε ἀγαθόν (κατὰ μετοχὴν
[9]	καὶ πρῶτα αἰσθητά· εἰ δὲ	τοῦτο,	εἰσὶν αἱ ἰδέαι· ἀλλὰ μὴν
[9]	τε καὶ ἄτρεπτα· εἰ δὲ	τοῦτο,	εἰσὶν αἱ ἰδέαι· καὶ γὰρ
[9]	τὸ ἄρα λῆγον· εἰ δὲ	τοῦτο,	εἰσὶν αἱ ἰδέαι μέτρα τινὰ
[34]	μυρία καὶ δὴ καὶ αὐτὸ	τοῦτο,	εἴτε πολεμητέον, εἴτε μή. ~Ὁποῖος
[19]	στρυφνοὺς εἶναι, τοὺς δ´ ἧττον	τοῦτο	ἐργαζομένους αὐστηρούς. Ἁπτικὴν δ´ εἶναι
[26]	δ´ ἂν ἑλομένων ἡμῶν γένηται,	τοῦτο	ἔσται ἢ ἀληθὲς ἢ ψεῦδος·
[9]	τοῦ δοξαστοῦ διαφέρον· εἰ δὲ	τοῦτο,	ἔστι νοητὰ ἕτερα τῶν δοξαστῶν·
[5]	ἐστιν ἡ ψυχή, ὑποθέμενος αὐτὸ	τοῦτο,	ζητῶ εἰ ἀεικίνητος, καὶ τοῦτο
[11]	οὐκ ἄλλο δὲ εὕροιμεν ἂν	τοῦτο	ἢ ἀσώματον. Ὁ μὲν δὴ
[6]	οὕτω πως τὰς διαφορὰς κατὰ	τοῦτο	θεωρεῖσθαι. Ὅταν οὖν τις ἀκριβῶς
[7]	θεῖα καὶ βέβαια γινομένη, διὰ	τοῦτο	καὶ ἀνωτέρω τῶν μαθημάτων τάττεται,
[4]	πῦρ, καὶ ὅσα τοιαῦτα· καὶ	τοῦτο	καλεῖται δόξα, συνθέντων ἡμῶν τὴν
[5]	μετιόντες εὕρωμεν λοιπὸν τὸ αὐτὸ	τοῦτο	καλόν. Τὸ δὲ δεύτερον εἶδος
[10]	ἀγαθότητος) οὔτε ἀδιάφορον (οὐδὲ γὰρ	τοῦτο	κατὰ τὴν ἔννοιαν αὐτοῦ) οὔτε
[4]	ἡ μνήμη καὶ ἡ αἴσθησις,	τοῦτο	κηρίνῳ ἐκμαγείῳ ὁ Πλάτων ἀπεικάζει.
[10]	ἐπὶ τοῖς σώμασι καλόν, μετὰ	τοῦτο	μέτεισιν ἐπὶ τὸ τῆς ψυχῆς
[5]	ἐστὶν ἀκόλουθον ἄλλῃ ὑποθέσει, καὶ	τοῦτο	μέχρις οὗ ἂν ἐπί τινα
[4]	σώματι γενέσθαι τὴν ψυχὴν αὐτὸ	τοῦτο	νόησις ἐκαλεῖτο, γενομένης δὲ αὐτῆς
[25]	ἐξ ἀλλήλων γίνεσθαι· ἐναντίον δὲ	τοῦτο,	ὃ καλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι ζῆν,
[2]	ἀναγκαῖος ὁ πρακτικός· ὅτι δὲ	τοῦτο	οὕτως ἔχει, ἐντεῦθεν ἂν γένοιτο
[29]	λόγον, ὑπὸ ἀμαθίας καὶ ἀφροσύνης	τοῦτο	πάσχειν φησὶν αὐτὸν ὁ Πλάτων·
[30]	δὲ λυπούμενος μέν, μετρίως δὲ	τοῦτο	πάσχων, μετριοπαθής. Καὶ μὴν ὁ
[22]	δὲ τὰ φλεγμαίνοντα ὑπὸ χολῆς	τοῦτο	πέπονθε· τὰ γὰρ μυρία πάθη
[12]	ἀέρα τε πρὸς ὕδωρ καὶ	τοῦτο	πρὸς γῆν καὶ ἀνάπαλιν. Τῷ
[12]	αὐτῷ μεσοτήτων εἰς συναρμογήν· διὰ	τοῦτο	πυρὸς ἐν μέσῳ καὶ γῆς
[32]	λυπεῖσθαι καὶ ὀχλεῖσθαι, καὶ διὰ	τοῦτο	συνῆπται τῇ λύπῃ· ὅ τε
[5]	τοῦ ἀνθρώπου τὸ ζῷον, ἔπειτα	τοῦτο	τέμνειν κατὰ τὰς προσεχεῖς διαφορὰς
[26]	ἢ μή, καὶ οὐ κατηνάγκασται	τοῦτο,	τὸ δὲ ἑπόμενον τῇ πράξει
[2]	θείου εὐπαθεῖν τε λέγεται, καὶ	τοῦτο	τὸ πάθημα αὐτῆς φρόνησις ὠνόμασται,
[25]	εἰ δὲ καὶ αἱ ἄλογοι,	τοῦτο	τῶν ἀμφισβητουμένων ὑπάρχει. Πιθανὸν γὰρ
[6]	Περὶ τὸ διαλεκτικὸν δὴ καὶ	τοῦτο	ὑπάρξει τὸ τοῖς ὀνόμασιν ὀρθῶς
[27]	τῆς οὐσίας ἀμέτοχον ὑπάρχει, καὶ	τοῦτο	ὑπὸ τῶν ἀνοήτων ἀγαθὸν ὠνόμασται,
[28]	κατὰ τὸ δυνατόν· ποικίλως δὲ	τοῦτο	χειρίζει. Ποτὲ μὲν γὰρ ὁμοίωσιν
[12]	εἰκασμένον μιᾷ οὔσῃ, πρός τε	τούτοις	ἄνοσον καὶ ἀγήρω, ἅτε αὐτῷ
[32]	ζῆλον καὶ ὅσα τοιαῦτα· ἐν	τούτοις	γὰρ ἐνορᾶται ἡδονὴ καὶ λύπη
[19]	πολλή, μικρὰ δὲ ἡ ὀλίγη.	Τούτοις	δὲ ἑπομένως ἡ τῶν μυκτήρων
[34]	τούτοις ὑπηρετεῖν καὶ τούτων προμάχεσθαι,	τούτοις	δὲ εὐπειθῶς συνέπεσθαι τοὺς λοιπούς.
[1]	μηδαμῇ προσδέχεσθαι τὸ ψεῦδος, ἐπὶ	τούτοις	δὲ καὶ φύσει πως σώφρονα
[15]	μηδὲ ζῴου κρείττονος θνητῆς φύσεως·	τούτοις	δὲ ὑποτέτακται τὰ ὑπὸ σελήνην
[19]	ὡς κρίνειν καὶ τὰς ἐν	τούτοις	διαφοράς. Εἴκοντα μὲν δή φαμεν
[27]	δὲ θεῖα, καὶ τὰ ἑξῆς	τούτοις.	Εἰ δέ τι κεχωρισμένον καὶ
[28]	καὶ εἰκασμένην ψυχὴν καὶ τὰ	τούτοις	ἑξῆς. Καὶ γάρ τοι τῆς
[28]	τε καὶ τελευτὴν καὶ τὰ	τούτοις	ἑξῆς· ποτὲ δὲ ἀμφότερα, ὡς
[13]	τῷ ζῳδιακῷ μοῖραι οὖσαι τυγχάνουσι.	Τούτοις	οὖν ὑπὸ τοῦ θεοῦ ἡ
[19]	τῶν χυμῶν διορίζει τὴν ἐν	τούτοις	παραλλαγήν. Εἰσὶ δὲ χυμῶν διαφοραὶ
[26]	καὶ ψόγοι καὶ πᾶν τὸ	τούτοις	παραπλήσιον· ἀλλὰ διότι ἥτις ἂν
[34]	τοῦ λαοῦ, τοὺς δὲ συμμάχους	τούτοις	ὑπηρετεῖν καὶ τούτων προμάχεσθαι, τούτοις
[4]	καὶ αἰσθήσεως, ἔστι καὶ τὰ	τούτοις	ὑποπίπτοντα, οἷον τὰ νοητὰ καὶ
[32]	τούτων πέπλασται. Οὐ γὰρ συναριθμητέον	τούτοις	φόβον καὶ ἐπιθυμίαν ὡς ἀρχικὰ
[25]	ὅτι δὲ αἱ μαθήσεις ἀναμνήσεις,	τοῦτον	ἂν ἐπαχθείημεν τὸν τρόπον· οὐ
[25]	ἀθάνατοι ὑπάρχουσι κατὰ τὸν ἄνδρα	τοῦτον,	βεβαιώσαιτ´ ἄν τις· εἰ δὲ
[14]	τὸν δὲ βραδυτῆτι δεύτερον μετὰ	τοῦτον	Διὸς ἐπώνυμον, ὑφ´ ὃν τὸν
[25]	~Τὴν δὲ ψυχὴν ἀθάνατον ἀποφαίνει	τοῦτον	ἐπιὼν τὸν τρόπον. Ἡ ψυχὴ
[10]	ὁρᾶν, τοῖς δὲ τὸ ὁρᾶσθαι,	τοῦτον	ἔχει τὸν λόγον ὁ πρῶτος
[14]	τῷ κόσμῳ αὐτὴν παρεκτεῖναι καὶ	τοῦτον	τὸν τρόπον αὐτὸν συνδεῖν τε
[11]	~Καὶ μὴν καὶ αἱ ποιότητες	τοῦτον	τὸν τρόπον δεικνύοιντ´ ἂν ἀσώματοι.
[10]	ἐπαχθείημεν δ´ ἂν περὶ αὐτῆς	τοῦτον	τὸν τρόπον. Εἰ ἔστι νοητά,
[5]	δὲ ὅρος ἐκ διαιρέσεως γεννᾶται	τοῦτον	τὸν τρόπον· τοῦ μέλλοντος ὅρῳ
[1]	ἀπὸ τῆς μουσικῆς· πεφυκέναι δὲ	τοῦτον	χρὴ πρῶτον μὲν πρὸς τὰ
[10]	δὲ ἀκίνητος, αὐτὸς ὢν εἰς	τοῦτον,	ὡς καὶ ὁ ἥλιος εἰς
[5]	τὸ πρῶτον καὶ ὁμολογούμενον, ἀπὸ	τούτου	δὲ ἀρξάμενοι ἐπὶ τὸ ζητούμενον
[14]	ἰσοταχῆ μὲν ἡλίῳ κύκλον ἰόντα,	τούτου	δὲ ἀφεστῶτα· ὕπερθεν δὲ τοὺς
[10]	νοῶν καὶ ἅμα καὶ ἀεί,	τούτου	δὲ καλλίων ὁ αἴτιος τούτου
[35]	δέ ἐστιν ὁ φιλόσοφος προειρημένου,	τούτου	διαφέρει ὁ σοφιστὴς τῷ μὲν
[6]	κατάλληλον τῇ φύσει· καὶ διὰ	τούτου	διδάσκομεν ἀλλήλους τὰ πράγματα καὶ
[16]	τε πατρὶ πάντων καὶ τοῖς	τούτου	ἐκγόνοις θεοῖς, κατέπεμψεν ἐπὶ γῆν
[5]	ταῖς ψυχαῖς καλόν, ἀπὸ δὲ	τούτου	ἐπὶ τὸ ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν,
[5]	ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν, εἶτα ἀπὸ	τούτου	ἐπὶ τὸ ἐν τοῖς νόμοις,
[10]	τούτου δὲ καλλίων ὁ αἴτιος	τούτου	καὶ ὅπερ ἂν ἔτι ἀνωτέρω
[9]	παράδειγμα ἴσχων τῶν τεχνιτῶν τὴν	τούτου	μορφὴν τῇ ὕλῃ περιτίθησιν. Ὁρίζονται
[10]	τὸ ἐξ οὗ, πρότερον ὑπάρχει	τούτου,	οὗ μέρος· καὶ γὰρ τὸ
[4]	ἀλλ´ ἔμμονος καὶ σωζόμενος, ἡ	τούτου	σωτηρία μνήμη καλεῖται. Δόξα δέ
[7]	δὲ περὶ τοῦ θεωρητικοῦ λέγωμεν.	Τούτου	τοίνυν τὸ μὲν εἴπομεν εἶναι
[16]	θεοῖς, κατέπεμψεν ἐπὶ γῆν τὰς	τούτου	τοῦ γένους ψυχὰς ὁ τῶν
[21]	τὰ ἐντός, οὕτω τε ἀπαύστως	τούτου	τοῦ κύκλου συντελουμένου ἡ εἰσπνοή
[11]	ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ, ἀτοπωτάτου	τούτου	ὑπάρχοντος· εἰ δὲ αἱ ποιότητες
[27]	ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ὄντων. Ὡς γὰρ	τούτους,	τυχόντας τῆς ἐκ τοῦ ζόφου
[10]	ἐκλάμψαν τῇ οὕτως ἀνιούσῃ ψυχῇ·	τούτῳ	δὲ καὶ θεὸν συνεπινοεῖ διὰ
[7]	εἰ ἄλλοι θεοὶ τεταγμένοι ὑπὸ	τούτῳ,	καὶ τίς ἡ τῶν ἀνθρώπων
[17]	ὥσπερ δορυφορουσῶν τὸ ἡγεμονικόν. Ἐν	τούτῳ	καὶ τὸ λογιστικὸν τῷ τόπῳ
[25]	πρὸς ᾧ δὴ γινομένη ταράττεται,	τούτῳ	οὐκ ἔοικεν· ὥστε μᾶλλον τῷ
[19]	τότε συνίσταται, καὶ τὸ ἐπὶ	τούτῳ	πάθος ἐν τοῖς σώμασι ῥῖγος
[25]	ψυχὴ ὅτῳ ἂν προσγένηται, ἐπιφέρει	τούτῳ	τὸ ζῆν ὡς σύμφυτον ὑπάρχον
[21]	τὸ ἐξ ὀλιγίστων. ~Ἀναπνέομεν δὲ	τούτῳ	τῷ τρόπῳ· περιέστηκε μὲν ἡμῖν
[8]	ἐλαίου κατασκευάζοντας τὰ εὐώδη ἀοσμοτάτῳ	τούτῳ	χρωμένους, καὶ τοὺς τὰς μορφὰς
[10]	ἢ ἀὴρ ἤ τι ἐκ	τούτων·	ἀλλ´ ἕκαστόν γε τούτων οὐκ
[26]	κέκτηται· τὸ δὲ δυνατὸν οὐδὲν	τούτων,	ἀορισταῖνον δὲ τῷ ἐφ´ ἡμῖν
[4]	δὲ καὶ μνήμη. Ἐκ δὲ	τούτων	ἁπλῶν οὐσῶν ἐπιστημῶν ὁ φυσικὸς
[10]	ἀσώματον αὐτὸ εἶναι. Ὅπερ κἀκ	τούτων	ἀποδειχθήσεται· εἰ γὰρ σῶμα ὁ
[4]	ἄν τι καὶ τὸ ἐκ	τούτων	ἀποτελούμενον, ὅπερ εἴποι ἄν τις
[13]	τὸ πᾶν κατεχρήσατο. Πάντων δὲ	τούτων	ἀρχικωτέρα φύσις ἡ τῶν ἐπιπέδων·
[11]	ποιότητες ἀσώματοι, καὶ τὸ δημιουργικὸν	τούτων	ἀσώματον. Ἔτι τὰ ποιοῦντα οὐκ
[10]	γενητὸς καὶ μεταβλητός· ἕκαστον δὲ	τούτων	ἄτοπον ἐπ´ αὐτοῦ. ~Καὶ μὴν
[19]	κατὰ καπνόν τε καὶ ὁμίχλην·	τούτων	γὰρ εἰς ἄλληλα ἀμειβόντων ἡ
[4]	ἐμβιβασθῆναι εἰς τόδε τὸ σῶμα·	τούτων	δὲ ἡ μὲν πρὸ τοῦ
[17]	τὸ εὔχρηστον τῷ σώματι. Ἐκ	τούτων	δὲ καὶ τὰ ἐντὸς συνεπλέχθη
[4]	τὴν τῶν πραγμάτων γνῶσιν ἀδιάψευστος,	τούτων	δὲ ὁ μὲν πρότερος θεῷ
[7]	τὶ καὶ πίστιν καὶ εἰκασίαν,	τούτων	δὲ τὴν μὲν πίστιν τῶν
[19]	στρυφνός, αὐστηρός, ἁλμυρός, δριμύς, πικρός·	τούτων	δὲ τὸν μὲν γλυκὺν ἐναντίαν
[19]	τὸ τῆς ὀσμῆς γένος, ὅτι	τούτων	ἐστὶ τῶν οὐδέπω μεταβολὴν τελείαν
[13]	σεισμὸν παρέχεται· ὑπό τε γὰρ	τούτων	ἡ ὕλη σείεται καὶ ταῦτα
[27]	θαυμασθέντων αὐτοῖς καταφρονῆσαι, τῆς δὲ	τούτων	θεωρίας σφοδροτέραν ἕξειν ὄρεξιν· οἷς
[34]	τίνες ἂν εἶεν αἱ βέλτισται	τούτων	καὶ πῶς ἂν συσταῖεν. Ἔστι
[6]	ὑποθετικοί, οἱ δὲ μικτοὶ ἐκ	τούτων·	κατηγορικοὶ μέν, ὧν καὶ τὰ
[32]	καὶ λύπη ὡς ἂν ἐκ	τούτων	μεμιγμένοις. Τῶν δὲ παθῶν τὰ
[33]	ἡ δὲ φαύλη, τρίτη δὲ	τούτων	μέση, οὕτω καὶ τρεῖς ἐρωτικαὶ
[8]	καθάπερ ἐκμαγεῖον καὶ σχηματιζομένην ὑπὸ	τούτων,	μηδὲν ἴδιον σχῆμα ἔχουσαν μηδὲ
[26]	ἕξει ἑνός τινος ἢ δυοῖν	τούτων,	ὁπόταν μάθῃ καὶ κτήσηταί τινα
[10]	αὐτοῦ νόησις ἡ κατὰ ἀφαίρεσιν	τούτων,	ὅπως καὶ σημεῖον ἐνοήσαμεν κατὰ
[10]	ἐκ τούτων· ἀλλ´ ἕκαστόν γε	τούτων	οὐκ ἀρχικόν. Καὶ ἄλλως δὲ
[32]	καὶ λύπη, τἆλλα δ´ ἐκ	τούτων	πέπλασται. Οὐ γὰρ συναριθμητέον τούτοις
[3]	τῶν ἄστρων φορὰν καὶ τὰς	τούτων	περιόδους καὶ ἀποκαταστάσεις καὶ τοῦδε
[16]	ἐκγόνοις αὑτοῦ θεοῖς ἐπέταξε τὴν	τούτων	ποίησιν, ὅπως μὴ ὑπ´ αὐτοῦ
[34]	δὲ συμμάχους τούτοις ὑπηρετεῖν καὶ	τούτων	προμάχεσθαι, τούτοις δὲ εὐπειθῶς συνέπεσθαι
[29]	δὲ δικαιοσύνη ἐστὶ συμφωνία τις	τούτων	πρὸς ἄλληλα, δύναμις οὖσα, καθ´
[7]	οὐδενὸς λόγου ἀξία ἡ περὶ	τούτων	σκέψις γένοιτ´ ἂν ἡμῖν. Δεῖ
[25]	χρωμένας, οὔτε θεωρήμασι καὶ τῇ	τούτων	συναγωγῇ οὔτε καθολικαῖς διαλήψεσι, παντελῶς
[14]	ἐπὶ τῶν μεριστῶν, ἐκ πάντων	τούτων	συνηράνικε τὴν ψυχήν· ἢ γὰρ
[14]	ἀστέρας τε καὶ ἄστρα, καὶ	τούτων	τὰ μὲν ἀπλανῆ, κόσμον οὐρανοῦ
[3]	πόλιν καὶ τὴν ταύτης σωτηρίαν·	τούτων	τὸ μὲν πρῶτον ἠθικὸν κέκληται,
[7]	ἁπάντων δημιουργὸν ζητήσομεν, μετιόντες ἀπὸ	τούτων	τῶν μαθημάτων ὥσπερ τινὸς ὑποβάθρας
[10]	καὶ ὅπερ ἂν ἔτι ἀνωτέρω	τούτων	ὑφέστηκεν, οὗτος ἂν εἴη ὁ
[19]	καὶ βαρέων λείων τε καὶ	τραχέων,	ὡς κρίνειν καὶ τὰς ἐν
[19]	μαλακὰ καὶ εὐμετάβολα ὄντα τυγχάνει.	Τραχὺ	δὲ εἴη ἂν τὸ ἀνώμαλον
[19]	πόρους καὶ συγκρινόντων τοὺς μὲν	τραχυτέρους	στρυφνοὺς εἶναι, τοὺς δ´ ἧττον
[19]	γὰρ ὀξύτητι τῶν μερῶν καὶ	τραχύτητι	διατέμνον τὸ θερμὸν πάθος ποιεῖ,
[33]	ἀλλήλων διαφέρουσαι· τὸ δ´ εἶναι	τρεῖς	αὐτὰς δηλοῦσι μάλιστα οἱ σκοποὶ
[33]	τῆς μέσως διακειμένης. Ὥσπερ οὖν	τρεῖς	εἰσὶν ἕξεις ψυχῆς λογικοῦ ζῴου,
[33]	δὲ τούτων μέση, οὕτω καὶ	τρεῖς	ἐρωτικαὶ εἶεν ἂν κατ´ εἶδος
[33]	δὲ τῆς ἐρωτικῆς εἰς τὰς	τρεῖς	ἰδέας διῃρημένης τὰς προειρημένας, ἡ
[1]	σώματος, ἐπὶ τὰ νοητὰ ἡμῶν	τρεπομένων	καὶ τὰ κατ´ ἀλήθειαν ὄντα
[1]	τὰ ὄντα καὶ ἐπὶ ταῦτα	τρέπων	ἑαυτοῦ τὴν ὄρεξιν οὐ θαυμάζοι
[2]	θεωρίας ἀπολείπεσθαι, ἀλλ´ ἀεὶ ταύτην	τρέφειν	καὶ αὔξειν, ὡς ἑπόμενον δὲ
[16]	δὲ διεκεκόσμητο αὐτῷ τὰ πάντα,	τρία	δὲ τὰ λοιπὰ γένη ζῴων
[5]	γίνεσθαι. Ἀναλύσεως δὲ εἴδη ἐστὶ	τρία·	ἡ μὲν γάρ ἐστιν ἀπὸ
[29]	καὶ συμφωνεῖ πρὸς ἄλληλα τὰ	τρία	μέρη τῆς ψυχῆς καὶ ἕκαστον
[11]	καὶ αἱ ποιότητες, δύο καὶ	τρία	σώματα ἔσται ἐν τῷ αὐτῷ
[13]	καὶ ἕκαστον αὐτῶν εἰς μοίρας	τριάκοντα	διαιρεῖται, παραπλησίως καὶ ἐπὶ τοῦ
[13]	εἶναι, ἐν ὅλῳ τῷ δωδεκαέδρῳ	τριακοσίων	ἑξήκοντα εὑρισκομένων τριγώνων, ὁπόσαι καὶ
[13]	ἰσοπλεύρων τριγώνων συνεστώσης, εἰς ἓξ	τρίγωνα	σκαληνὰ τὰ εἰρημένα ἑκάστου διαιρουμένου·
[13]	κύβου γίνεται· τέτταρα γὰρ ἰσοσκελῆ	τρίγωνα	συνελθόντα τετράγωνον ποιεῖ, ἐξ ὁποίων
[13]	ὥσπερ τινὰ πρόγονα δύο ὑπάρχει	τρίγωνα	τὰ κάλλιστα ὀρθογώνια ὄντα, τὸ
[13]	ὄντος δώδεκα, διαιρουμένων εἰς πέντε	τρίγωνα,	ὥστε ἕκαστον δι´ ἓξ τριγώνων
[13]	πρότερον, λέγω δὲ τὸ σκαληνὸν	τρίγωνον,	πυραμίδος καὶ ὀκταέδρου καὶ εἰκοσαέδρου
[13]	τρίγωνα, ὥστε ἕκαστον δι´ ἓξ	τριγώνων	εἶναι, ἐν ὅλῳ τῷ δωδεκαέδρῳ
[17]	τῶν λείων τε καὶ ἀστραβῶν	τριγώνων,	ἐξ ὧν τὰ στοιχεῖα ἐγένετο,
[13]	τῷ δωδεκαέδρῳ τριακοσίων ἑξήκοντα εὑρισκομένων	τριγώνων,	ὁπόσαι καὶ ἐν τῷ ζῳδιακῷ
[13]	μὲν πυραμίδος ἐκ τεττάρων ἰσοπλεύρων	τριγώνων	συνεστώσης, εἰς ἓξ τρίγωνα σκαληνὰ
[13]	σχήματος ὄντος καὶ ἐξ ἐλαττόνων	τριγώνων,	ταύτῃ δὲ καὶ μανοτάτου· καθὸ
[24]	εἰς αὐτὸν δέχεσθαι. ~Ὅτι δὲ	τριμερής	ἐστιν ἡ ψυχὴ κατὰ τὰς
[14]	ἀρχῆς νεμηθεῖσα κατὰ διπλάσια καὶ	τριπλάσια	διαστήματα· ἔστι τε ἡ μὲν
[3]	σπουδὴ κατὰ τὸν Πλάτωνα ἐν	τρισὶν	ἔοικεν εἶναι· ἔν τε τῇ
[22]	τὸν δὲ ἀμφημερινὸν τοῦ ἀέρος,	τριταῖον	δὲ ὕδατος, τεταρταῖον δὲ γῆς.
[10]	φωτίζων τὴν περὶ αὐτὰ ἀλήθειαν.	Τρίτη	δὲ νόησις τοιαύτη τις ἂν
[33]	μὲν ἀγαθή, ἡ δὲ φαύλη,	τρίτη	δὲ τούτων μέση, οὕτω καὶ
[7]	ἀκόλουθος ἡ καθ´ αὑτὴν θεωρία	τρίτην	αὔξησιν ἔχουσα· χρήσιμον δὲ ὥσπερ
[34]	φιλοτίμων ὄντων τῶν ἀρχόντων, καὶ	τρίτην	τὴν δημοκρατικὴν καὶ μετὰ ταύτην
[10]	ἰδέαι. ~Ἑξῆς δὲ περὶ τῆς	τρίτης	ἀρχῆς ποιητέον τὸν λόγον, ἣν
[6]	τὸ δεύτερον καὶ κατὰ τὸ	τρίτον.	Κατὰ μὲν τὸ πρῶτον οὕτως
[6]	σχήματος μετέχει· κατὰ δὲ τὸ	τρίτον	οὕτως ἐν τῷ αὐτῷ βιβλίῳ·
[6]	καὶ μὴν καὶ κατὰ τὸ	τρίτον	σχῆμα, πρός τινων δὲ δεύτερον,
[3]	τὸν ἔνδοξον συλλογισμόν, καὶ εἰς	τρίτον	τὸ ῥητορικόν, ὅπερ ἐστὶ περὶ
[6]	ὑποθετικὸν σχῆμα, ὃ οἱ πλεῖστοι	τρίτον	φασί, καθ´ ὃ ὁ κοινὸς
[6]	ὅρος ἀμφοτέρων κατηγορεῖται, τοῦ δὲ	τρίτου,	ἐν ᾧ ὁ κοινὸς ὅρος
[13]	δὲ διμοίρου, τὴν δὲ καταλειπομένην	τρίτου.	Τὸ μὲν δὴ πρότερον, λέγω
[7]	ἐπεσκέφθαι τὴν ἐπίπεδόν τε καὶ	τριχῇ	διεστηκυῖαν φύσιν, περί τε κινήσεως
[34]	ψυχῆς καὶ ἡ πολιτεία διῃρημένη	τριχῇ,	εἴς τε τοὺς φρουροὺς καὶ
[29]	ἂν παντέλειά τις οὖσα τῶν	τριῶν	ἀρετῶν, φρονήσεως, ἀνδρίας, σωφροσύνης· ἄρχοντος
[6]	Τῶν δὲ κατηγορικῶν σχημάτων ὄντων	τριῶν,	καὶ τοῦ μὲν πρώτου, ἐν
[19]	ἕδραν· σεισμὸς γάρ τις καὶ	τρόμος	τότε συνίσταται, καὶ τὸ ἐπὶ
[10]	μετέχει αὐτῶν δύσφραστον δή τινα	τρόπον·	ἄτοπον δὲ τὸν θεὸν ἐξ
[14]	αὐτὴν παρεκτεῖναι καὶ τοῦτον τὸν	τρόπον	αὐτὸν συνδεῖν τε καὶ συνέχειν,
[11]	καὶ αἱ ποιότητες τοῦτον τὸν	τρόπον	δεικνύοιντ´ ἂν ἀσώματοι. Πᾶν σῶμα
[34]	ἀγαθοῦ. Μόνως γὰρ οὕτως κατὰ	τρόπον	διοικήσειν αὐτοὺς πάντα· οὐ γάρ
[10]	ἂν περὶ αὐτῆς τοῦτον τὸν	τρόπον.	Εἰ ἔστι νοητά, ταῦτα δὲ
[25]	ἀθάνατον ἀποφαίνει τοῦτον ἐπιὼν τὸν	τρόπον.	Ἡ ψυχὴ ὅτῳ ἂν προσγένηται,
[6]	τοὔνομα, χρήσαιτ´ ἂν αὐτῷ κατὰ	τρόπον	καὶ προσφόρως. Καὶ γὰρ τοῦ
[27]	τοῦ πρώτου καὶ τιμιωτάτου, ὅνπερ	τρόπον	καὶ τὰ γλυκέα καὶ τὰ
[30]	ἐοικέναι τῷ εὐθεῖ, κατ´ ἄλλον	τρόπον	μεσότητες ἂν εἶεν, τῷ ὁρᾶσθαι
[16]	τοὺς εἱμαρμένους εἶπεν αὐταῖς νομοθέτου	τρόπον,	ὅπως αὐτὸς ἀναίτιος ᾖ· ὅτι
[25]	ἀναμνήσεις, τοῦτον ἂν ἐπαχθείημεν τὸν	τρόπον·	οὐ γὰρ ἂν ἄλλως μάθησις
[12]	ζῷον ἀγένητον καὶ ἄφθαρτον, ὂν	τρόπον	σφραγῖδος μιᾶς ἐκμαγεῖα γίνεται πολλὰ
[5]	ἐκ διαιρέσεως γεννᾶται τοῦτον τὸν	τρόπον·	τοῦ μέλλοντος ὅρῳ ὑποπίπτειν πράγματος
[12]	ἐτάχθη κατὰ τὸν τῆς ἀναλογίας	τρόπον·	ὥστε ὡς ἔχει πῦρ πρὸς
[5]	ἐπὶ τὸ ζητούμενον κατελευσόμεθα συνθετικῷ	τρόπῳ·	οἷον ζητῶν εἰ ἀθάνατός ἐστιν
[35]	πρὸς ἕτερον ὅπερ καί τῳ	τρόπῳ	ὄντι παρέπεται· ὡς εἰ μὴ
[35]	διαφέρει ὁ σοφιστὴς τῷ μὲν	τρόπῳ,	ὅτι μισθαρνίᾳ τῶν νέων καὶ
[21]	ὀλιγίστων. ~Ἀναπνέομεν δὲ τούτῳ τῷ	τρόπῳ·	περιέστηκε μὲν ἡμῖν ἔξωθεν ἀὴρ
[15]	γε τὴν ψυχὴν τοῦ κόσμου,	τροφὴν	ἡμῖν παρέχουσα δαψιλῆ· περὶ ἣν
[1]	εὐφυΐαι παιδείας μὲν ὀρθῆς καὶ	τροφῆς	τῆς προσηκούσης τυχοῦσαι τέλεον ἀποφαίνουσι
[32]	καὶ ὁπωσποτοῦν ἔχοντα διημαρτημένα ὄντα	τυγχάνει,	μετριότητα μὴ δεχόμενα. Περὶ δὲ
[13]	καὶ ἡ σύστασις διάφορος οὖσα	τυγχάνει.	Τὸ μὲν γὰρ σῶμα αὐτοῦ
[19]	καὶ μαλακὰ καὶ εὐμετάβολα ὄντα	τυγχάνει.	Τραχὺ δὲ εἴη ἂν τὸ
[27]	ἀνθρώποις ἀγαθὰ νομιζόμενα ταύτης ὑπελάμβανε	τυγχάνειν	τῆς προσρήσεως τῷ ὁπωσοῦν μετέχειν
[9]	καὶ ἀΰλου, τῶν μέτρων ὀφείλει	τυγχάνειν·	τὸ δὲ ἡγούμενον, τὸ ἄρα
[31]	ὅσῳ καὶ μεῖζον κακὸν ἂν	τυγχάνοι	τὸ ἐνεργεῖν αὐτὸν κατὰ ἀδικίαν
[7]	οὐδὲν δὲ ἧττον χρησιμώταται οὖσαι	τυγχάνουσι	κατὰ τὰ εἰρημένα. Ὅθεν οὐδὲ
[13]	ἐν τῷ ζῳδιακῷ μοῖραι οὖσαι	τυγχάνουσι.	Τούτοις οὖν ὑπὸ τοῦ θεοῦ
[13]	ποιότητα ἀπέλαβε, καθὸ δὲ εἰκοσαέδρου	τύπον,	τὴν ὕδατος ποιότητα ἔσχε, τὸ
[4]	τῶν αἰσθητηρίων κατὰ τὴν αἴσθησιν	τύπος	ἐγγένηται, ὅπερ ἐστὶν αἴσθησις, ἔπειτα
[13]	ὑπὸ τοῦ θεοῦ ἡ ὕλη	τυπωθεῖσα	ἐκινεῖτο μὲν τὸ πρῶτον τοῖς
[34]	τὴν ὀλιγαρχικήν, τελευταίαν δὲ τὴν	τυραννίδα,	χειρίστην ὑπάρχουσαν. Ὑπογράφει δὲ καὶ
[27]	εἶναι καθάπαξ ἀγαθόν, εἰ μὴ	τύχοι	τῆς ἀπὸ τῆς ἀρετῆς χρήσεως·
[6]	οὐ γὰρ δήπου ἂν τὸ	τυχὸν	τῷ τυχόντι τεθῇ, σημανεῖ τὸ
[32]	ἐστέρηται ἡδονῆς· οὐδὲ γὰρ τὸν	τυχόντα	ἄν τις διαγένοιτο χρόνον, ἀπογινώσκων
[27]	τῶν ὄντων. Ὡς γὰρ τούτους,	τυχόντας	τῆς ἐκ τοῦ ζόφου ἀνόδου
[6]	δήπου ἂν τὸ τυχὸν τῷ	τυχόντι	τεθῇ, σημανεῖ τὸ ὀρθόν, οἷον
[1]	ὀρθῆς καὶ τροφῆς τῆς προσηκούσης	τυχοῦσαι	τέλεον ἀποφαίνουσι πρὸς ἀρετήν, ἀμεληθεῖσαι
[30]	ὁ ἐπὶ πᾶσι καὶ τοῖς	τυχοῦσι	μετριοπαθής, ἀλλὰ πᾶν τοὐναντίον· πάλιν
[14]	κέχρηνται, αἵτινες θεωρηταὶ οὐ τοῖς	τυχοῦσιν	εἰσίν, ἀλλὰ τοῖς πεπαιδευμένοις· ἐκ
[31]	ὅσῳπερ καὶ αἴσχιον· λυσιτελεῖ δὲ	τῷ	ἀδικοῦντι ὑποσχεῖν δίκην, ὡς καὶ
[25]	διὰ μὲν τοῦ σώματος πρὸς	τῷ	αἰσθητῷ γινομένη ἰλιγγιᾷ τε καὶ
[10]	παντὸς φωτός· πατὴρ δέ ἐστι	τῷ	αἴτιος εἶναι πάντων καὶ κοσμεῖν
[26]	~Περὶ δὲ εἱμαρμένης τοιαῦτά τινα	τῷ	ἀνδρὶ ἀρέσκει. Πάντα μέν φησιν
[27]	ἐπὶ κεφαλαίων περὶ τῶν ἠθικῶς	τῷ	ἀνδρὶ εἰρημένων ῥητέον. Τὸ μὲν
[32]	μὲν ὅσα κατὰ φύσιν ὑπάρχει	τῷ	ἀνθρώπῳ ἀναγκαῖά τε καὶ οἰκεῖα·
[14]	ὡς τοῖς Πυθαγορείοις ἀρέσκει, ἢ	τῷ	ἀνομοίῳ τὸ ἀνόμοιον, ὡς Ἡρακλείτῳ
[6]	δὲ τὸ τρίτον οὕτως ἐν	τῷ	αὐτῷ βιβλίῳ· τὸ μετέχον σχήματος
[4]	ἀπὸ ταύτης μνήμη, ἔπειτα ἐντύχωμεν	τῷ	αὐτῷ πάλιν αἰσθητῷ, τὴν προϋποκειμένην
[11]	καὶ τρία σώματα ἔσται ἐν	τῷ	αὐτῷ τόπῳ, ἀτοπωτάτου τούτου ὑπάρχοντος·
[6]	τῷ Εὐθυδήμῳ, εἰ ἀκριβῶς ἐντύχοιμεν	τῷ	βιβλίῳ, ὥστε ἐν αὐτῷ ὑποδεδεῖχθαι,
[4]	ἀλλότριον καὶ τί τὸ πραττόμενον.	Τῷ	γὰρ ἔχειν ἔννοιαν φυσικὴν καλοῦ
[35]	τόπον διὰ τὸ σκοτεινὸν δυσδιόρατον.	Τῷ	γὰρ ὄντι οὐκ ἀντίκειται τὸ
[5]	εἰ συντεθεῖεν αἱ προσεχεῖς διαφοραὶ	τῷ	γένει τῷ ἐξ αὐτῶν, ὅρον
[25]	θνητάς τε καὶ φθαρτὰς ὑπάρχειν.	Τῷ	δὲ ἀθανάτους εἶναι τὰς ψυχὰς
[13]	ἓξ τετραγώνων ὁ κύβος συνίσταται·	τῷ	δὲ δωδεκαέδρῳ εἰς τὸ πᾶν
[12]	τοῦτο πρὸς γῆν καὶ ἀνάπαλιν.	Τῷ	δὲ μηδὲν ἔξωθεν ὑπολείπεσθαι καὶ
[13]	γῇ, στερεωτάτῃ ὑπαρχούσῃ καὶ ἑδραιοτάτῃ·	τῷ	δὲ σχήματι τῷ δωδεκαέδρῳ πρὸς
[6]	κοινὸς ὅρος τοῦ μὲν κατηγορεῖται,	τῷ	δὲ ὑπόκειται, τοῦ δὲ δευτέρου,
[31]	διάπυρον καὶ γενναίαν καὶ ἔμμονον·	τῷ	δὴ τὴν ἀρετὴν ἑκούσιον εἶναι
[13]	καὶ ἑδραιοτάτῃ· τῷ δὲ σχήματι	τῷ	δωδεκαέδρῳ πρὸς τὸ πᾶν κατεχρήσατο.
[13]	ἓξ τριγώνων εἶναι, ἐν ὅλῳ	τῷ	δωδεκαέδρῳ τριακοσίων ἑξήκοντα εὑρισκομένων τριγώνων,
[15]	ἐν μέσῳ ἡ γῆ σὺν	τῷ	ἑαυτῆς ὑγρῷ. ~Ἐπεὶ δὲ διεκεκόσμητο
[32]	οὐδὲ προηγούμενον ἔχουσα, συνυπάρχουσά τε	τῷ	ἐναντίῳ· μίγνυται γὰρ ἡδονὴ καὶ
[5]	αἱ προσεχεῖς διαφοραὶ τῷ γένει	τῷ	ἐξ αὐτῶν, ὅρον ἀνθρώπου γίνεσθαι.
[18]	καὶ εἰλικρινέστατον· ὃ γινόμενον συμπαγὲς	τῷ	ἔξωθεν, ὅμοιον ὁμοίῳ, ὁρατικὴν αἴσθησιν
[28]	τὸ ἐξομοιωθῆναι θεῷ, θεῷ δηλονότι	τῷ	ἐπουρανίῳ, μὴ τῷ μὰ Δία
[30]	τὸ τέλειαι εἶναι καὶ ἐοικέναι	τῷ	εὐθεῖ, κατ´ ἄλλον τρόπον μεσότητες
[6]	ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος ὑπογεγραμμένην ἐν	τῷ	Εὐθυδήμῳ, εἰ ἀκριβῶς ἐντύχοιμεν τῷ
[26]	δυνατὸν οὐδὲν τούτων, ἀορισταῖνον δὲ	τῷ	ἐφ´ ἡμῖν κατὰ τὴν ἐφ´
[27]	τοῦτο δέ φησι μεῖζον εἶναι	τῷ	ἔχοντι κακὸν ἐν Εὐθυδήμῳ. Ὅτι
[27]	πεδίον θεωμένας, ἐπείπερ καὶ ἐν	τῷ	ζῆν ἐφίεντο τῆς ἐπιστήμης αὐτοῦ
[13]	ἐν οὐρανῷ θεωρεῖται δώδεκα ἐν	τῷ	ζῳδιακῷ κύκλῳ καὶ ἕκαστον αὐτῶν
[13]	εὑρισκομένων τριγώνων, ὁπόσαι καὶ ἐν	τῷ	ζῳδιακῷ μοῖραι οὖσαι τυγχάνουσι. Τούτοις
[25]	τὸ δὲ τῇ φύσει ἡγεμονικὸν	τῷ	θείῳ ἔοικεν· ὥστε ψυχὴ τῷ
[25]	τῷ θείῳ ἔοικεν· ὥστε ψυχὴ	τῷ	θείῳ ἐοικυῖα ἀνώλεθρος ἂν εἴη
[26]	ἀποκτενεῖ ς´ ὁ φύς· ἐν	τῷ	θεσμῷ δὴ περιέχεται μὲν καὶ
[31]	Τίς γὰρ ἂν ἑκὼν ἐν	τῷ	καλλίστῳ ἑαυτοῦ μέρει καὶ τιμιωτάτῳ
[10]	διακοσμεῖ σύμπασαν φύσιν ἐν τῷδε	τῷ	κόσμῳ. Ἄρρητος δ´ ἐστὶ καὶ
[14]	περιέχειν καὶ περικαλύψαι, ὥστε ὅλῳ	τῷ	κόσμῳ αὐτὴν παρεκτεῖναι καὶ τοῦτον
[14]	ἀπὸ δύσεως ἐπ´ ἀνατολὴν ὑπαντιάζουσα	τῷ	κόσμῳ. Ἐδημιούργησε δὲ ὁ θεὸς
[6]	ἐτυμολογικόν τε τόπον ὅλον ἐν	τῷ	Κρατύλῳ διεξέρχεται· ἁπλῶς δὲ ἱκανώτατος
[6]	τῆς διαλεκτικῆς. Τὰ δὲ ἐν	τῷ	Κρατύλῳ τοιοῦτον ἔχει νοῦν· ζητεῖ
[26]	Οὕτω γὰρ καὶ ὁ Ἀπόλλων	τῷ	Λαΐῳ προεῖπεν· Εἰ γὰρ τεκνώσεις
[29]	βέβαιον παρέχουσα τὸν ἄνθρωπον ἐν	τῷ	λέγειν καὶ πράττειν καθ´ ἑαυτὸν
[30]	ψυχῆς συνίσταται ἢ ἐν μόνῳ	τῷ	λογιστικῷ, αἱ μὲν περὶ τὸ
[30]	ἑπομένας· ἡγουμένας μὲν τὰς ἐν	τῷ	λογιστικῷ, ἀφ´ ὧν καὶ αἱ
[33]	τις ὑπάρχει, ὅθεν καὶ ἐν	τῷ	λογιστικῷ συνίσταται τῆς ψυχῆς· θεωρήματα
[34]	τὸ θυμικὸν τακτέον ὥσπερ συμμαχοῦντας	τῷ	λογιστικῷ· τοῖς δὲ τὰς τέχνας
[21]	ἄλλων τοῦ σώματος πόρων καὶ	τῷ	λόγῳ θεωρητῶν εἴσω χωρεῖ, θερμανθεὶς
[4]	ἔννοιαν φυσικὴν καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ	τῷ	λόγῳ χρώμενοι καὶ ἀναφέροντες ἐπὶ
[32]	τοῦ κακοῦ· πλεονάζει μέντοι ἐν	τῷ	λυπεῖσθαι καὶ ὀχλεῖσθαι, καὶ διὰ
[28]	θεῷ δηλονότι τῷ ἐπουρανίῳ, μὴ	τῷ	μὰ Δία ὑπερουρανίῳ, ὃς οὐκ
[35]	ὅτι μισθαρνίᾳ τῶν νέων καὶ	τῷ	μᾶλλον νομίζεσθαι βούλεσθαι ἢ εἶναι
[20]	ὑπάρχει. ~Βαρὺ δὲ καὶ κοῦφον	τῷ	μὲν ἄνω καὶ κάτω οὐδαμῶς
[35]	προειρημένου, τούτου διαφέρει ὁ σοφιστὴς	τῷ	μὲν τρόπῳ, ὅτι μισθαρνίᾳ τῶν
[14]	καὶ πλανωμένου. Σελήνην μὲν δὴ	τῷ	μετὰ γῆν ἐπέθηκε κύκλῳ τῷ
[23]	καρδίᾳ, τὸ δὲ ἐπιθυμητικὸν ἐν	τῷ	μεταξὺ τόπῳ τοῦ τε πρὸς
[8]	κατὰ πᾶν δέχεσθαι τὰ εἴδη,	τῷ	μηδεμίαν αὐτῶν φύσιν ἔχειν ὑποκεῖσθαι,
[27]	αἱρετάς, ὡς ἀκόλουθόν γε ληπτέον	τῷ	μόνον αὐτὸν ἡγεῖσθαι τὸ καλὸν
[31]	ἀδικοῦντι ὑποσχεῖν δίκην, ὡς καὶ	τῷ	νενοσηκότι ὑποσχεῖν ἰατρῷ τὸ σῶμα
[25]	καὶ οἷον μεθύει, πρὸς δὲ	τῷ	νοητῷ αὐτὴ καθ´ αὑτὴν γινομένη
[25]	τούτῳ οὐκ ἔοικεν· ὥστε μᾶλλον	τῷ	νοητῷ ἔοικε, τὸ δὲ νοητὸν
[7]	τῶν ἀκουστῶν ἐπὶ τὰ αὐτῷ	τῷ	νῷ θεωρούμενα κατὰ ταὐτὰ μεταβαίνομεν·
[10]	αἴτιος ὑπάρχων τοῦ ἀεὶ ἐνεργεῖν	τῷ	νῷ τοῦ σύμπαντος οὐρανοῦ. Ἐνεργεῖ
[29]	τῆς ψυχῆς καὶ ἕκαστον πρὸς	τῷ	οἰκείῳ γίνεται καὶ ἐπιβάλλοντι κατ´
[33]	ἤθους ὁμοιότητα· τὸ γὰρ ὅμοιον	τῷ	ὁμοίῳ μετρίῳ ὄντι φίλον ὑπάρχει,
[14]	συνηράνικε τὴν ψυχήν· ἢ γὰρ	τῷ	ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον γνωρίζεται, ὡς
[27]	μεγάλων τε καὶ θαυμασίων τὰς	τῷ	ὄντι φιλοσόφους ψυχὰς ἔφασκεν ἀναμέστους
[27]	ταύτης ὑπελάμβανε τυγχάνειν τῆς προσρήσεως	τῷ	ὁπωσοῦν μετέχειν ἐκείνου τοῦ πρώτου
[30]	ἄλλον τρόπον μεσότητες ἂν εἶεν,	τῷ	ὁρᾶσθαι περὶ πάσας ἢ τάς
[7]	ἡ ἀστρονομία, καθ´ ἣν ἐν	τῷ	οὐρανῷ θεασόμεθα ἄστρων τε φορὰς
[30]	λαμβάνουσιν, ἑπομένας δὲ τὰς ἐν	τῷ	παθητικῷ. Αὗται γὰρ πράττουσι τὰ
[32]	ψυχῆς μερῶν κινήσεις· ἐν γὰρ	τῷ	παθητικῷ τῆς ψυχῆς συνίσταται, καὶ
[26]	πράξει καθ´ εἱμαρμένην συντελεσθήσεται· οἷον	τῷ·	Πάρις ἁρπάσει τὴν Ἑλένην, ἐπ´
[6]	τὰς δέκα κατηγορίας ἔν τε	τῷ	Παρμενίδῃ καὶ ἐν ἄλλοις ὑπέδειξε,
[6]	ὑπ´ αὐτοῦ, μάλιστα δ´ ἐν	τῷ	Παρμενίδῃ τοιούτους εὕροιμεν ἂν λόγους·
[3]	θεωρίας πρότερον ῥητέον τῆς ἀρεσκούσης	τῷ	Πλάτωνι, καὶ πρώτιστα περὶ κριτηρίου.
[14]	τε καὶ νυκτός, πάμπολλα ὄντα	τῷ	πλήθει, τὰ δὲ εἰς γένεσιν
[18]	προσφύεται τὸ ἀφ´ ἡμῶν ῥεῦμα	τῷ	πλησίον ἀέρι, συνεχόμενον δὲ ἐντὸς
[2]	κεῖται, τοῦ πρακτικοῦ δὲ ἐν	τῷ	πρᾶξαι τὰ ὑπαγορευόμενα ἐκ τοῦ
[14]	τῷ μετὰ γῆν ἐπέθηκε κύκλῳ	τῷ	πρώτῳ, ἥλιον δὲ εἰς τὸν
[27]	τὰ δὲ κατὰ μετοχὴν ἐν	τῷ	πρώτῳ τῶν Νόμων οὕτω πως·
[17]	θεοὶ τὸν ἄνθρωπον καὶ ἐνδήσαντες	τῷ	σώματι αὐτοῦ τὴν ψυχὴν δεσπόσουσαν
[4]	μὲν πρὸ τοῦ ἐν τῷδε	τῷ	σώματι γενέσθαι τὴν ψυχήν, θεωρούσης
[17]	πελιᾶς, πρὸς αὐτὸ τὸ εὔχρηστον	τῷ	σώματι. Ἐκ τούτων δὲ καὶ
[16]	συγγενεστάτου θεοῖς πάλιν φροντὶς ἦν	τῷ	τε πατρὶ πάντων καὶ τοῖς
[25]	ὃ καλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι ζῆν,	τῷ	τεθνάναι· ὡς οὖν ὁ θάνατος
[28]	μόνον δίκαιον εἶναι, ὡς ἐν	τῷ	τελευταίῳ τῆς Πολιτείας· οὐ γὰρ
[7]	ἐκεῖνα, ἃ ἔστιν ἰδεῖν μόνῳ	τῷ	τῆς ψυχῆς λογισμῷ. Ἔστι γὰρ
[10]	θεὸν συνεπινοεῖ διὰ τὴν ἐν	τῷ	τιμίῳ ὑπεροχήν. Ἀμερῆ τε διὰ
[17]	Ἐν τούτῳ καὶ τὸ λογιστικὸν	τῷ	τόπῳ καὶ τὸ κρῖνόν τε
[35]	τῆς πρὸς ἕτερον ὅπερ καί	τῳ	τρόπῳ ὄντι παρέπεται· ὡς εἰ
[21]	ἐξ ὀλιγίστων. ~Ἀναπνέομεν δὲ τούτῳ	τῷ	τρόπῳ· περιέστηκε μὲν ἡμῖν ἔξωθεν
[6]	γὰρ δήπου ἂν τὸ τυχὸν	τῷ	τυχόντι τεθῇ, σημανεῖ τὸ ὀρθόν,
[5]	τι ὑποτίθεται αὐτὸ ἐκεῖνο, εἶτα	τῷ	ὑποτεθέντι σκοπεῖ τί ἀκολουθεῖ, καὶ
[28]	ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι θεῷ. Ἐν δὲ	τῷ	Φαίδωνι ὁμοίωσιν θεῷ λέγει τὸ
[6]	κοινὸς ὅρος ἀμφοτέρων ἡγεῖται, ἐν	τῷ	Φαίδωνι οὕτως ἐρωτᾷ δυνάμει· εἰ
[8]	γένεσιν ὑποδέχεσθαι τιθήνης λόγον ἐπέχουσαν	τῷ	φέρειν αὐτὰς καὶ ἀναδέχεσθαι μὲν
[3]	προηγούμενον μὲν οὐκ ἂν εἴη	τῷ	φιλοσόφῳ, ἀναγκαῖον δέ. Τῆς δὲ
[2]	Πρέπει δὴ ἐκ τῶν εἰρημένων	τῷ	φιλοσόφῳ μηδαμῶς τῆς θεωρίας ἀπολείπεσθαι,
[14]	ἀνομοίῳ τὸ ἀνόμοιον, ὡς Ἡρακλείτῳ	τῷ	φυσικῷ. Ὅταν δὲ εἴπῃ γενητὸν
[10]	πατρὸς διακοσμεῖ σύμπασαν φύσιν ἐν	τῷδε	τῷ κόσμῳ. Ἄρρητος δ´ ἐστὶ
[4]	ἡ μὲν πρὸ τοῦ ἐν	τῷδε	τῷ σώματι γενέσθαι τὴν ψυχήν,
[5]	εἰς ὑποκείμενα, ὡς ὅταν φῶμεν	τῶν	ἀγαθῶν τὰ μὲν περὶ ψυχήν,
[31]	ἠρεμοῦσαν. Καίτοι δὲ ἀκουσίων ὄντων	τῶν	ἀδικημάτων. κολαστέον τοὺς ἀδικοῦντας καὶ
[13]	φέρεται τὰ λεπτομερέστερα εἰς τὰς	τῶν	ἁδρομερεστέρων χώρας. Διὰ τοῦτο δὲ
[17]	τὰς πείσεις παραφροσύναι, περικειμένων καὶ	τῶν	αἰσθήσεων τῇ κεφαλῇ, ὥσπερ δορυφορουσῶν
[4]	δὲ ἐν τῇ ψυχῇ διὰ	τῶν	αἰσθητηρίων κατὰ τὴν αἴσθησιν τύπος
[17]	τε τὸ πρόσωπον ἔθεσαν τὰ	τῶν	αἰσθητηρίων ὄργανα, ὑπηρεσίαν ἐκτελέσοντα τὴν
[10]	οὔτε αἰσθητά ἐστιν οὔτε μέτοχα	τῶν	αἰσθητῶν, ἀλλὰ πρώτων τινῶν τῶν
[10]	νοητὰ νοοῦσι, θεοὶ δὲ ἀπηλλαγμένως	τῶν	αἰσθητῶν εἰλικρινῶς τε καὶ ἀμιγῶς.
[5]	ἡ μὲν γάρ ἐστιν ἀπὸ	τῶν	αἰσθητῶν ἐπὶ τὰ πρῶτα νοητὰ
[4]	τῶν δευτέρων. Καὶ πάλιν ἐπεὶ	τῶν	αἰσθητῶν ἐστὶ τὰ μὲν πρῶτα,
[7]	δόξαν διὰ τὸ ἐναργέστερα εἶναι	τῶν	αἰσθητῶν, οὔτε ἐπιστήμην διὰ τὸ
[7]	τούτων δὲ τὴν μὲν πίστιν	τῶν	αἰσθητῶν, τὴν δὲ εἰκασίαν τῶν
[6]	ἀποφατικὴ δὲ ἡ τοιαύτη· οὐδὲν	τῶν	αἰσχρῶν ἀγαθόν. Τῶν δὲ προτάσεων
[32]	αἰσχύνη δὲ πρὸς ἀναχώρησιν ἀπὸ	τῶν	αἰσχρῶν ἐπιτήδειος. Ἄλλα δ´ ἄγριά
[7]	τῆς ἐναρμονίου φωνῆς κατακούοντες ἀπὸ	τῶν	ἀκουστῶν ἐπὶ τὰ αὐτῷ τῷ
[7]	ἀπὸ τῶν ὁρατῶν καὶ ἀπὸ	τῶν	ἀκουστῶν μεταβαίνειν ἐπ´ ἐκεῖνα, ἃ
[30]	εἶναι τὴν διάστασιν πρὸς ἄλληλα	τῶν	ἄκρων καὶ ἐναντίωσιν. Ἡγητέον δὲ
[4]	ὄργανον φυσικὸν κριτικὸν προηγουμένως μὲν	τῶν	ἀληθῶν, ἑπομένως δὲ καὶ τῶν
[35]	μὴ ὄντος, οὐκ ἂν ἐχωρίζετο	τῶν	ἄλλων· νῦν δὲ ὅσαπερ ἐστὶ
[30]	θάρρη καὶ φόβους· καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων ὁ αὐτὸς λόγος. Ἐπεὶ
[18]	κατὰ τῶν κατόπτρων εἰδωλοποιΐας καὶ	τῶν	ἄλλων ὅσα διαφανῆ καὶ λεῖα
[32]	ἀρχικῶν, ἀνενδοιάστως συγχωρηθήσεται τὸ μηδὲ	τῶν	ἄλλων τι παθῶν ἁπλοῦν εἶναι,
[21]	καὶ τῶν ῥινῶν καὶ διὰ	τῶν	ἄλλων τοῦ σώματος πόρων καὶ
[10]	αὐτῷ συμβέβηκε, καθ´ ὃ δύναται	τῶν	ἄλλων χωρισθῆναι· οὔτε κινεῖ οὔτε
[32]	τὰ πάθη οὐδὲ δόξαι, ἀλλὰ	τῶν	ἀλόγων τῆς ψυχῆς μερῶν κινήσεις·
[25]	δὲ καὶ αἱ ἄλογοι, τοῦτο	τῶν	ἀμφισβητουμένων ὑπάρχει. Πιθανὸν γὰρ τὰς
[28]	ὥστε ἐξίστασθαι μὲν τὰ πολλὰ	τῶν	ἀνθρωπίνων πραγμάτων, ἀεὶ δὲ εἶναι
[6]	τῆς ψυχῆς δυνάμεις καὶ τὰς	τῶν	ἀνθρώπων διαφοράς, καὶ τὰ εἴδη
[7]	ὑπὸ τούτῳ, καὶ τίς ἡ	τῶν	ἀνθρώπων πρὸς τοὺς θεοὺς σχέσις·
[5]	εἰς συμβεβηκότα, ὡς ὅταν φῶμεν	τῶν	ἀνθρώπων τοὺς μὲν ἀγαθοὺς εἶναι,
[27]	ἀμέτοχον ὑπάρχει, καὶ τοῦτο ὑπὸ	τῶν	ἀνοήτων ἀγαθὸν ὠνόμασται, τοῦτο δέ
[14]	μὲν βραδύτατον αὐτῶν ὑπὸ τῇ	τῶν	ἀπλανῶν κείμενον σφαίρᾳ, ὃν Κρόνου
[15]	ἐξωτάτω διῃρημένος εἴς τε τὴν	τῶν	ἀπλανῶν σφαίραν καὶ εἰς τὴν
[32]	ἀδοκίμων ἡδονῶν, οὐ ζητητέον εἰ	τῶν	ἁπλῶς ἀγαθῶν δύναται εἶναι· ἐξίτηλος
[9]	αἰώνιον. Οὔτε γὰρ τοῖς πλείστοις	τῶν	ἀπὸ Πλάτωνος ἀρέσκει τῶν τεχνικῶν
[30]	καὶ ἐναντίωσιν. Ἡγητέον δὲ καὶ	τῶν	ἀρετῶν τὰς μὲν εἶναι προηγουμένας,
[34]	δευτέραν τὴν τιμοκρατικήν, φιλοτίμων ὄντων	τῶν	ἀρχόντων, καὶ τρίτην τὴν δημοκρατικὴν
[11]	ἀσώματον. Ὁ μὲν δὴ περὶ	τῶν	ἀρχῶν λόγος τοιοῦτος ἄν τις
[7]	τε ἀρχὰς καὶ τὰ ἐκ	τῶν	ἀρχῶν συγκείμενα, οὐδὲν δὲ ἧττον
[8]	~Μετὰ δὲ ταῦτα ἑπομένως περὶ	τῶν	ἀρχῶν τὲ καὶ τῶν θεολογικῶν
[14]	μονῆς. Τὰ δὲ μὴ ἀπλανῆ	τῶν	ἄστρων τῇ δυνάμει οὐχ ὅμοια.
[3]	καλεῖται, τὸ δὲ περὶ τὴν	τῶν	ἄστρων φορὰν καὶ τὰς τούτων
[4]	ἔχει καὶ μόνιμον, ἅτε περὶ	τῶν	βεβαίων καὶ μονίμων ὑπάρχων. ὁ
[13]	ἀρχικωτέρα φύσις ἡ τῶν ἐπιπέδων·	τῶν	γὰρ στερεῶν προηγεῖται τὰ ἐπίπεδα·
[26]	γὰρ τοῦτο, ἀπείρων μὲν ὄντων	τῶν	γεννωμένων, ἀπείρων δὲ τῶν περὶ
[7]	ἡ μέντοι διαλεκτικὴ μέθοδος ἀπὸ	τῶν	γεωμετρικῶν ὑποθέσεων ἐπὶ τὰ πρῶτα
[27]	πάντας ἐκφέρειν· πάνυ γοῦν ὀλίγοις	τῶν	γνωρίμων καὶ τοῖς γε προσκριθεῖσι
[33]	ὥσπερ ἐπικεχρωσμέναι· ἥ τε φυσικὴ	τῶν	γονέων πρὸς τὰ ἔκγονα καὶ
[15]	ἔχει κατὰ τὴν ἐκείνου βούλησιν·	τῶν	δὲ ἄλλων οἱ ἐκείνου παῖδες
[6]	δὲ ἡγούμενον· τὸ ἄρα λῆγον.	Τῶν	δὲ ἐξ ἀκολουθίας ἀνασκευαστικῶν οὕτω
[32]	τὰ δὲ διὰ τῆς ψυχῆς·	τῶν	δὲ ἡδονῶν τὰς μὲν μίγνυσθαι
[6]	οἷον Εὐθύδημον φέρε καὶ Ἱππίαν.	Τῶν	δὲ κατηγορικῶν σχημάτων ὄντων τριῶν,
[27]	καὶ σύμμετρον καὶ δαιμονίως προσκαλούμενον.	Τῶν	δὲ λεγομένων ὑπὸ τῶν πολλῶν
[29]	σωφροσύνης· ἄρχοντος μὲν τοῦ λογισμοῦ,	τῶν	δὲ λοιπῶν μερῶν τῆς ψυχῆς
[32]	ὡς ἂν ἐκ τούτων μεμιγμένοις.	Τῶν	δὲ παθῶν τὰ μέν ἐστιν
[34]	ἐραστοῦ καὶ ἐρωμένου γενέσθαι φίλους.	~Τῶν	δὲ πολιτειῶν φησι τὰς μὲν
[6]	τοιαύτη· οὐδὲν τῶν αἰσχρῶν ἀγαθόν.	Τῶν	δὲ προτάσεων αἱ μὲν κατηγορικαί
[6]	τῶν τεθέντων ἐξ ἀνάγκης συμβαίνει·	τῶν	δὲ συλλογισμῶν οἱ μέν εἰσι
[19]	καθαίροντάς τε καὶ ῥύπτοντας ἁλμυρούς,	τῶν	δὲ συναγόντων τοὺς πόρους καὶ
[5]	νοητὰ ἄνοδος, ἡ δὲ διὰ	τῶν	δεικνυμένων καὶ ὑποδεικνυμένων ἄνοδος ἐπὶ
[4]	πρώτων πρώτη λεγομένη, ἡ δὲ	τῶν	δευτέρων δευτέρα. Τὰ μὲν δὴ
[4]	μὲν τῶν πρώτων, ἡ δὲ	τῶν	δευτέρων. Καὶ πάλιν ἐπεὶ τῶν
[9]	δὲ τοῦτο, ἔστι νοητὰ ἕτερα	τῶν	δοξαστῶν· ὥστε εἴη ἂν καὶ
[8]	αὐτὸ ὑπάρχοι καὶ ἀμέτοχον ἐκείνων	τῶν	εἰδῶν, ἃ δεῖ αὐτὸ δέξασθαι·
[5]	τὰς προσεχεῖς διαφορὰς κατιόντας μέχρι	τῶν	εἰδῶν, οἷον εἰς λογικὸν καὶ
[8]	εἶναι καὶ ἀνείδεον πρὸς ὑποδοχὴν	τῶν	εἰδῶν· τοιαύτη δ´ οὖσα οὔτε
[7]	τῶν αἰσθητῶν, τὴν δὲ εἰκασίαν	τῶν	εἰκόνων καὶ εἰδώλων· ἐπεὶ δὲ
[36]	καὶ ἀτάκτως· ὥστε μέντοι ἀπὸ	τῶν	εἰρημένων θεωρητικούς τε καὶ εὑρετικοὺς
[2]	παιδείαν νέων. Πρέπει δὴ ἐκ	τῶν	εἰρημένων τῷ φιλοσόφῳ μηδαμῶς τῆς
[14]	εἴδη καὶ τὰς μορφάς, ἐφιεμένη	τῶν	ἐκείνου νοημάτων. Δῆλον οὖν ὅτι
[25]	αὐτὰς τοῖς σώμασι, παρεμφυομένας ταῖς	τῶν	ἐμβρύων διαπλαστικαῖς φύσεσι, καὶ διαμείβειν
[14]	μὲν δὴ σώματα συνιστάς, ἐκ	τῶν	ἐμφαινομένων ἐν τῇ ψυχῇ δυνάμεων
[24]	μέλλω κακά, Θυμὸς δὲ κρείσσων	τῶν	ἐμῶν βουλευμάτων· ἐπὶ δὲ τοῦ
[27]	τὴν ἐπωνυμίαν ἔχειν· μόνα δὲ	τῶν	ἐν ἡμῖν ἐφικνεῖσθαι αὐτοῦ τῆς
[22]	δὲ ὀξὺ καὶ ἁλμυρὸν φλέγμα	τῶν	ἐν ῥύσει παθῶν αἴτιον· πάντα
[19]	ἡ ὀσμή τι κατιὸν ἀπὸ	τῶν	ἐν τοῖς μυκτῆρσι φλεβίων πάθος
[24]	πρὸς αὑτὸ μάχεσθαι δυναμένου οὔτε	τῶν	ἐναντιουμένων πρὸς ἄλληλα περὶ τὸ
[14]	κρατεῖν μέντοι τὰ ἐκτὸς αὐτῆς	τῶν	ἐντός. Ἡ μὲν γὰρ ἐκτὸς
[15]	ἡμέρας φύλαξ καὶ νυκτός, πρεσβυτάτη	τῶν	ἐντὸς οὐρανοῦ θεῶν μετά γε
[14]	ἐστι καὶ τεταγμένη, ἡ μέντοι	τῶν	ἐντὸς ποικίλη καὶ ἀνατολαῖς τε
[26]	ὁπόταν μάθῃ καὶ κτήσηταί τινα	τῶν	ἕξεων· κατ´ ἐνέργειαν δὲ ὁπόταν
[13]	δὲ τούτων ἀρχικωτέρα φύσις ἡ	τῶν	ἐπιπέδων· τῶν γὰρ στερεῶν προηγεῖται
[9]	Σωκράτους καὶ Πλάτωνος, ἀλλ´ οὐδὲ	τῶν	εὐτελῶν τινός, οἷον ῥύπου καὶ
[27]	~Ἑξῆς δ´ ἐπὶ κεφαλαίων περὶ	τῶν	ἠθικῶς τῷ ἀνδρὶ εἰρημένων ῥητέον.
[3]	τὸ μὲν θεωρεῖται περὶ τὴν	τῶν	ἠθῶν ἐπιμέλειαν, τὸ δὲ περὶ
[8]	περὶ τῶν ἀρχῶν τὲ καὶ	τῶν	θεολογικῶν λέγωμεν θεωρημάτων, ἄνωθεν ἀπὸ
[15]	παντὸς ὑπάρχει ποιητὴς αὐτὸς καὶ	τῶν	θεῶν τε καὶ δαιμόνων, ὃ
[9]	τήν τε παραδειγματικήν, τουτέστι τὴν	τῶν	ἰδεῶν, καὶ τὴν τοῦ πατρός
[5]	τὸ ὅμοιον μετιοῦσα ἢ ἀπὸ	τῶν	καθέκαστα ἐπὶ τὰ καθόλου· χρησιμωτάτη
[30]	στρατηγοῦ. Ἐπιτεινομένων δὲ καὶ ἀνιεμένων	τῶν	κακιῶν, οὐδὲ τὰ ἁμαρτήματα ἴσα
[31]	τιμιωτάτῳ ἕλοιτο ἔχειν τὸ μέγιστον	τῶν	κακῶν; εἰ δέ τις ἐπὶ
[3]	ὄντων, καὶ ἐν τῇ πράξει	τῶν	καλῶν, καὶ ἐν αὐτῇ τῇ
[25]	πάλαι γνωσθέντων. Εἰ γὰρ ἀπὸ	τῶν	κατὰ μέρος ἐνενοοῦμεν τὰς κοινότητας,
[9]	οἷον πυρετοῦ καὶ χολέρας, οὔτε	τῶν	κατὰ μέρος, οἷον Σωκράτους καὶ
[12]	ἐντεῦθέν ποθεν ἀρξαμένους. ~Ἐπεὶ γὰρ	τῶν	κατὰ φύσιν αἰσθητῶν καὶ κατὰ
[9]	Ὁρίζονται δὲ τὴν ἰδέαν παράδειγμα	τῶν	κατὰ φύσιν αἰώνιον. Οὔτε γὰρ
[18]	δὲ ἑπομένως καὶ τὰς κατὰ	τῶν	κατόπτρων εἰδωλοποιΐας καὶ τῶν ἄλλων
[6]	ᾧ τεθέντων τινῶν ἕτερόν τι	τῶν	κειμένων δι´ αὐτῶν τῶν τεθέντων
[1]	~ΑΛΒΙΝΟΥ ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΩΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΔΟΓΜΑΤΩΝ.	~Τῶν	κυριωτάτων Πλάτωνος δογμάτων τοιαύτη τις
[17]	δὲ τὸν μὲν μυελὸν ἐκ	τῶν	λείων τε καὶ ἀστραβῶν τριγώνων,
[6]	ἀνθρώπων διαφοράς, καὶ τὰ εἴδη	τῶν	λόγων, ἃ προσαρμόττει τῇδε ἢ
[36]	καὶ εὑρετικοὺς ἐξ ἀκολουθίας καὶ	τῶν	λοιπῶν αὐτοῦ δογμάτων γενέσθαι.
[3]	δὲ θεωρούμενον διὰ γεωμετρίας καὶ	τῶν	λοιπῶν μαθημάτων μαθηματικόν. Τῆς δὴ
[7]	θριγκός τις ὑπάρχουσα ἢ φυλακὴ	τῶν	λοιπῶν. ~Μετὰ δὲ ταῦτα ἑπομένως
[7]	ἐπεὶ δὲ ἡ διαλεκτικὴ ἰσχυρότατον	τῶν	μαθημάτων, ἅτε καὶ περὶ τὰ
[7]	ψυχῆς λογισμῷ. Ἔστι γὰρ ἡ	τῶν	μαθημάτων ἐπίσκεψις ὡς ἂν προοίμιόν
[7]	γινομένη, διὰ τοῦτο καὶ ἀνωτέρω	τῶν	μαθημάτων τάττεται, ὥσπερ θριγκός τις
[7]	δὲ τῶν πρώτων, διάνοιαν δὲ	τῶν	μαθημάτων. Τίθεται δὲ τὶ καὶ
[7]	δημιουργὸν ζητήσομεν, μετιόντες ἀπὸ τούτων	τῶν	μαθημάτων ὥσπερ τινὸς ὑποβάθρας καὶ
[6]	Καὶ τῶν μικτῶν δὲ μέμνηται,	τῶν	μὲν ἐξ ἀκολουθίας κατασκευαστικῶν οὕτως·
[27]	κατ´ ἀλήθειαν θεῖα καὶ καλὰ	τῶν	μὲν πάλαι θαυμασθέντων αὐτοῖς καταφρονῆσαι,
[14]	τε καὶ ἑτερότητα, καὶ ἐπὶ	τῶν	μεριστῶν, ἐκ πάντων τούτων συνηράνικε
[19]	συνίσταται. Τὸ μὲν γὰρ ὀξύτητι	τῶν	μερῶν καὶ τραχύτητι διατέμνον τὸ
[9]	ἑτέρου τινὸς κρείττονος, καὶ ἀΰλου,	τῶν	μέτρων ὀφείλει τυγχάνειν· τὸ δὲ
[6]	εἰ δὲ ἐπιλελήσμεθα, ἀναμιμνησκόμεθα. Καὶ	τῶν	μικτῶν δὲ μέμνηται, τῶν μὲν
[19]	ὀλίγη. Τούτοις δὲ ἑπομένως ἡ	τῶν	μυκτήρων δύναμις πρὸς τὴν τῶν
[35]	τῷ μὲν τρόπῳ, ὅτι μισθαρνίᾳ	τῶν	νέων καὶ τῷ μᾶλλον νομίζεσθαι
[10]	τῶν αἰσθητῶν, ἀλλὰ πρώτων τινῶν	τῶν	νοητῶν, ἔστι πρῶτα νοητὰ ἁπλᾶ,
[4]	νοητὰ καὶ αἰσθητά· καὶ ἐπεὶ	τῶν	νοητῶν τὰ μὲν πρῶτα ὑπάρχει,
[14]	νοήσει· ὁρῶν δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	νοητῶν ταυτότητά τε καὶ ἑτερότητα,
[30]	ἐλάττω, οἷς ἀκολούθως καὶ παρὰ	τῶν	νομοθετῶν τὰ μὲν μᾶλλον κολάζονται,
[27]	κατὰ μετοχὴν ἐν τῷ πρώτῳ	τῶν	Νόμων οὕτω πως· Διττὰ δὲ
[16]	τούτου τοῦ γένους ψυχὰς ὁ	τῶν	ὅλων δημιουργὸς ἰσαρίθμους τοῖς ἄστροις·
[7]	ἔχων, καὶ εἰ θεὸς προνοεῖ	τῶν	ὅλων καὶ εἰ ἄλλοι θεοὶ
[15]	Κεῖται δὲ ἡ μὲν γῆ	τῶν	ὅλων μέση, περὶ τὸν διὰ
[25]	καὶ ἀνώλεθρον· ὥστε ἥ τε	τῶν	ὅλων ψυχὴ τοιαύτη ἂν εἴη
[22]	οἰκείους τόπους· δεύτερον δὲ τὴν	τῶν	ὁμογενῶν ἀνάπαλιν γένεσιν, οἷον ἐκ
[23]	πρὸς τὸ δηλοῦν τὴν διὰ	τῶν	ὀνείρων μαντικήν· ἐμφαίνεσθαι γὰρ ἐν
[6]	αὐτῷ, θέσει ὑπάρχειν τὴν ὀρθότητα	τῶν	ὀνομάτων, οὐ μὴν ἁπλῶς οὐδὲ
[7]	τὴν ψυχὴν καὶ πρὸς ἐπίσκεψιν	τῶν	ὄντων ἀκρίβειαν παρεχομένη· τό τε
[14]	κρίνομεν τῇ ψυχῇ, τὰς ἁπάντων	τῶν	ὄντων ἀρχὰς εἰκότως ἐγκατέταξεν αὐτῇ,
[3]	θεωρίᾳ· καλεῖται δὲ ἡ μὲν	τῶν	ὄντων γνῶσις θεωρητική, ἡ δὲ
[14]	ἀριθμοῦ καὶ χρόνου καὶ δεῖξιν	τῶν	ὄντων, ἑπτὰ ὄντα. Καὶ γὰρ
[7]	ἂν προοίμιόν τι πρὸς τὴν	τῶν	ὄντων θεωρίαν· ἐφιέμεναι γὰρ τοῦ
[3]	ἔν τε τῇ θέᾳ τῇ	τῶν	ὄντων, καὶ ἐν τῇ πράξει
[14]	αὐτῆς πεποίηται. Ἐπεὶ γὰρ ἕκαστα	τῶν	ὄντων κρίνομεν τῇ ψυχῇ, τὰς
[27]	σωμάτων, οἰομένοις δὲ σαφῶς ἀντιλαμβάνεσθαι	τῶν	ὄντων. Ὡς γὰρ τούτους, τυχόντας
[7]	ἡμῖν. Δεῖ γὰρ ὀξέως ἀπὸ	τῶν	ὁρατῶν καὶ ἀπὸ τῶν ἀκουστῶν
[7]	ἀστρονομίᾳ τὸν νοῦν προσέχοντες ἀπὸ	τῶν	ὁρωμένων ἐπὶ τὴν ἀόρατον καὶ
[19]	τῶν μυκτήρων δύναμις πρὸς τὴν	τῶν	ὀσμῶν αἴσθησιν συνέστη· ἔστι δὲ
[30]	τινὰς ὄντας ἄφρονας ὑπάρχειν, περὶ	τῶν	οὐ τελείων ἀρετῶν ποιούμενοι τὸν
[19]	ὀσμῆς γένος, ὅτι τούτων ἐστὶ	τῶν	οὐδέπω μεταβολὴν τελείαν εἰληφότων, ἀλλὰ
[14]	μεριστὴν ὑπεστήσατο, ἐμφαίνων ὅτι ἑκατέρας	τῶν	οὐσιῶν ἐφάπτεσθαι δύναται τῇ νοήσει·
[18]	δὴ ῥᾷστα δι´ ὅλων μὲν	τῶν	ὀφθαλμῶν, μάλιστα δὲ κατὰ τὸ
[25]	μάθησις ὑποσταίη, ἢ κατὰ ἀνάμνησιν	τῶν	πάλαι γνωσθέντων. Εἰ γὰρ ἀπὸ
[25]	τινων κατὰ μέρος ὑποπεσόντων ἀναμιμνησκόμενοι	τῶν	πάλαι ἐγνωσμένων, ὧν λήθην ἐλάβομεν
[27]	ἀμυδρὰς δέ τινας σκιὰς ὁρῶσι	τῶν	παρ´ ἡμῖν σωμάτων, οἰομένοις δὲ
[9]	ἀσπίδος ἢ λύρας, οὔτε μὴν	τῶν	παρὰ φύσιν, οἷον πυρετοῦ καὶ
[27]	καὶ ἰσχύος καὶ πλούτου καὶ	τῶν	παραπλησίων μηδὲν εἶναι καθάπαξ ἀγαθόν,
[26]	ὄντων τῶν γεννωμένων, ἀπείρων δὲ	τῶν	περὶ αὐτοὺς συμβαινόντων· ἐπεὶ καὶ
[19]	τοῖς μυκτῆρσι φλεβίων πάθος μέχρι	τῶν	περὶ τὸν ὀμφαλὸν τόπων· εἴδη
[5]	ὑπάρχοντα ταῖς οὐσίαις ἢ ἐκ	τῶν	περιεχομένων δι´ ἐπαγωγῆς ἢ ἐκ
[5]	περιεχομένων δι´ ἐπαγωγῆς ἢ ἐκ	τῶν	περιεχόντων διὰ συλλογισμοῦ· ὡς κατὰ
[15]	χρῆμα ἐν μέσῳ κείμενον, ὁμοίων	τῶν	περιεχόντων. Ὁ δὲ αἰθὴρ ἐξωτάτω
[14]	τοῖς πεπαιδευμένοις· ἐκ δὲ πασῶν	τῶν	περιόδων ὁ τέλειος ἀριθμὸς καὶ
[15]	ἀπλανῶν σφαίραν καὶ εἰς τὴν	τῶν	πλανωμένων· μεθ´ ἃς ἡ τοῦ
[0]	~ΑΛΒΙΝΟΥ ΕΠΙΤΟΜΗ	ΤΩΝ	ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΔΟΓΜΑΤΩΝ. ~Τῶν κυριωτάτων Πλάτωνος
[27]	προσκαλούμενον. Τῶν δὲ λεγομένων ὑπὸ	τῶν	πολλῶν ἀγαθῶν, οἷον ὑγιείας κἄλλους
[16]	θηρίων φύσιν· τέλος δὲ αὐταῖς	τῶν	πόνων ἔσται τὸ νικῆσαι μὲν
[2]	δύναται καὶ πράττοιτο ἂν ἀπαιτούντων	τῶν	πραγμάτων, ἃ κατὰ τὸν θεωρητικὸν
[4]	ἀτρεκής, ὁ δὲ κατὰ τὴν	τῶν	πραγμάτων γνῶσιν ἀδιάψευστος, τούτων δὲ
[6]	λέγειν μία δή τίς ἐστι	τῶν	πράξεων, ὥστε οὐχ ὁ ὁπωσδήποτε
[33]	χρήσασθαι· ἐπικρίνει δὲ αὐτὸν ἐκ	τῶν	προθέσεων αὐτοῦ καὶ ὁρμῶν, εἰ
[9]	οἷον ῥύπου καὶ κάρφους, οὔτε	τῶν	πρός τι, οἷον μείζονος καὶ
[6]	(ὅρους δέ φημι τὰ μέρη	τῶν	προτάσεων, οἷον ἐπὶ τῆς· ὁ
[8]	θεολογικῶν λέγωμεν θεωρημάτων, ἄνωθεν ἀπὸ	τῶν	πρώτων ἀρχόμενοι καὶ ἀπ´ αὐτῶν
[7]	τῶν σωμάτων φησίν, ἐπιστήμην δὲ	τῶν	πρώτων, διάνοιαν δὲ τῶν μαθημάτων.
[4]	νόησις ἔσται διττή, ἡ μὲν	τῶν	πρώτων, ἡ δὲ τῶν δευτέρων.
[7]	ἐπιστήμην διὰ τὸ ἀμυδρότερα εἶναι	τῶν	πρώτων νοητῶν· ἀλλὰ δόξαν μὲν
[4]	αἴσθησις ἡ μέν τις ἔσται	τῶν	πρώτων πρώτη λεγομένη, ἡ δὲ
[27]	καὶ τὰ θερμὰ κατὰ μετουσίαν	τῶν	πρώτων τὴν ἐπωνυμίαν ἔχειν· μόνα
[21]	δὲ διὰ τοῦ στόματος καὶ	τῶν	ῥινῶν καὶ διὰ τῶν ἄλλων
[6]	τοῦ εὖ λέγειν. Καὶ τὴν	τῶν	σοφισμάτων δὲ μέθοδον εὕροιμεν ἂν
[12]	ἔχοντα καὶ τὸ δεκτικὸν τῆς	τῶν	στοιχείων δυνάμεως, ἀλόγως δὲ καὶ
[22]	εἶναι πολλάς· πρῶτον μὲν τὴν	τῶν	στοιχείων ἔνδειαν καὶ ὑπερβολὴν μετάστασίν
[15]	τις γενητοὺς θεούς, καθ´ ἕκαστον	τῶν	στοιχείων, οἱ μὲν ὁρατοί, οἱ
[33]	πρὸς τὰ ἔκγονα καὶ ἡ	τῶν	συγγενῶν πρὸς ἀλλήλους καὶ ἡ
[6]	δὲ ὁ Πλάτων καὶ τῇ	τῶν	συλλογισμῶν πραγματείᾳ ἐλέγχων τε καὶ
[5]	ἐπιβλέπειν παντὸς ὁτουοῦν, ἔπειτα περὶ	τῶν	συμβεβηκότων· ἐπισκοπεῖ δὲ αὐτὸ μὲν
[29]	ὁρᾶν ὑπὸ δειλίας ἐπισκοτούμενος καὶ	τῶν	συνακολουθούντων τῇ δειλίᾳ παθῶν, παραπλησίως
[19]	συμβαίνει παρὰ τὰς βάσεις αὐτῶν	τῶν	σωμάτων· τὰ μὲν γὰρ ἔχοντα
[7]	πρώτων νοητῶν· ἀλλὰ δόξαν μὲν	τῶν	σωμάτων φησίν, ἐπιστήμην δὲ τῶν
[7]	πολέμους εὔθετον ὑπάρχει διὰ τὴν	τῶν	τακτικῶν θεωρίαν· τό γε μὴν
[6]	τι τῶν κειμένων δι´ αὐτῶν	τῶν	τεθέντων ἐξ ἀνάγκης συμβαίνει· τῶν
[12]	σειόμενα. Ἐξ ἑκάστου γὰρ ὅλου	τῶν	τεττάρων αὐτὸν στοιχείων ἐγέννησε, πυρός
[9]	πλείστοις τῶν ἀπὸ Πλάτωνος ἀρέσκει	τῶν	τεχνικῶν εἶναι ἰδέας, οἷον ἀσπίδος
[9]	ἐν αὐτῷ τὸ παράδειγμα ἴσχων	τῶν	τεχνιτῶν τὴν τούτου μορφὴν τῇ
[3]	τοιαύτης οὔσης καὶ τοῦ μερισμοῦ	τῶν	τῆς φιλοσοφίας εἰδῶν, περὶ τῆς
[27]	εἶναι καὶ εὐδαιμονέστατον, οὐχ ἕνεκα	τῶν	τιμῶν, ὧν τοιοῦτος ὢν λήψεται,
[34]	διαφορὰς τῆς φύσεως αὐτῶν καὶ	τῶν	τόπων παιδείας τε οἰκείας δεῖσθαι
[27]	καθαρὸν φῶς προελθόντας, εὐλόγως καταγνώσεσθαι	τῶν	τότε φανέντων καὶ πολὺ πρόσθεν
[29]	ὡς ἂν παντέλειά τις οὖσα	τῶν	τριῶν ἀρετῶν, φρονήσεως, ἀνδρίας, σωφροσύνης·
[6]	ποιοῖτο τὴν θέσιν, τὴν φύσιν	τῶν	ὑποκειμένων ἐπισταμένου. Τὸ μὲν δὴ
[14]	εἰκότως ἐγκατέταξεν αὐτῇ, ἵν´ ἀεὶ	τῶν	ὑποπιπτόντων ἕκαστον κατὰ τὸ συγγενὲς
[5]	αὐτοῦ, καὶ ταῦτα ἀποδεικνύειν ἀπὸ	τῶν	ὑστέρων ἐπὶ τὰ πρότερα ἀνιόντα,
[23]	πρὸς τὸν ὀμφαλὸν ὅρου καὶ	τῶν	φρενῶν, καταδήσαντες ὥσπερ τι οἰστροῦν
[18]	διάφοροι γὰρ ἔσονται φαντασίαι, ἀνταπωθουμένων	τῶν	φώτων πρὸς τὰ μέρη τὰ
[19]	καὶ διακρινόμενα κατὰ τὰς προσπτώσεις	τῶν	χυμῶν διορίζει τὴν ἐν τούτοις
[19]	καρδίας, δοκίμια ἐσόμενα καὶ κριτήρια	τῶν	χυμῶν· ταῦτα δὲ συγκρινόμενα καὶ
[4]	τῶν ἀληθῶν, ἑπομένως δὲ καὶ	τῶν	ψευδῶν· τοῦτο δὲ οὐκ ἄλλο