Chapitre
[10]	ὕδωρ ἢ γῆ ἢ ἀὴρ	ἤ	τι ἐκ τούτων· ἀλλ´ ἕκαστόν
[31]	τὸ καλόν, εἰ ἐκ φύσεως	ἤ	τινος θείας μοίρας παρεγίνετο· καὶ
[10]	εἴη ἢ ὕδωρ ἢ γῆ	ἢ	ἀὴρ ἤ τι ἐκ τούτων·
[26]	ἑλομένων ἡμῶν γένηται, τοῦτο ἔσται	ἢ	ἀληθὲς ἢ ψεῦδος· τὸ δὲ
[5]	αὐτὸ μὲν ὅ ἐστιν ἕκαστον	ἢ	ἄνωθεν διαιρετικῶς καὶ ὁριστικῶς ἢ
[5]	ὁμοίου ἐπὶ τὸ ὅμοιον μετιοῦσα	ἢ	ἀπὸ τῶν καθέκαστα ἐπὶ τὰ
[25]	καὶ ἀνθρώπινα καὶ οὐκ ἀνθρώπινα,	ἢ	ἀριθμοὺς μενούσας ἢ βουλήσει θεῶν
[11]	ἄλλο δὲ εὕροιμεν ἂν τοῦτο	ἢ	ἀσώματον. Ὁ μὲν δὴ περὶ
[34]	ἢ κουφοτέραν, ὡς οἱ ὄρειοι,	ἢ	βαρυτέραν, ὡς ἐν γεωλόφοις οἰκοῦντες
[25]	οὐκ ἀνθρώπινα, ἢ ἀριθμοὺς μενούσας	ἢ	βουλήσει θεῶν ἢ δι´ ἀκολασίαν
[14]	πάντων τούτων συνηράνικε τὴν ψυχήν·	ἢ	γὰρ τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον
[10]	ἂν οὖν εἴη ἢ ὕδωρ	ἢ	γῆ ἢ ἀὴρ ἤ τι
[25]	ἀριθμοὺς μενούσας ἢ βουλήσει θεῶν	ἢ	δι´ ἀκολασίαν ἢ διὰ φιλοσωματίαν·
[25]	βουλήσει θεῶν ἢ δι´ ἀκολασίαν	ἢ	διὰ φιλοσωματίαν· ἔχει δέ πως
[26]	τηνικάδε ἐν ἕξει ἑνός τινος	ἢ	δυοῖν τούτων, ὁπόταν μάθῃ καὶ
[35]	καὶ τῷ μᾶλλον νομίζεσθαι βούλεσθαι	ἢ	εἶναι καλὸς καὶ ἀγαθός· τῇ
[5]	συμβεβηκότα καὶ ὑπάρχοντα ταῖς οὐσίαις	ἢ	ἐκ τῶν περιεχομένων δι´ ἐπαγωγῆς
[5]	ἐκ τῶν περιεχομένων δι´ ἐπαγωγῆς	ἢ	ἐκ τῶν περιεχόντων διὰ συλλογισμοῦ·
[30]	κατὰ τὸ ὑπερβάλλειν τὸ προσῆκον	ἢ	ἐλλείπειν· οὔτε γὰρ ὁ μηδὲ
[30]	ἄλλῳ μέρει τῆς ψυχῆς συνίσταται	ἢ	ἐν μόνῳ τῷ λογιστικῷ, αἱ
[10]	ἐπὶ τὸ χεῖρον ἀλλοιωθείη ἂν	ἢ	ἐπὶ τὸ βέλτιον· ἄμφω δὲ
[10]	οὔτε ὥστε ταὐτόν τινι εἶναι	ἢ	ἕτερον· οὐδὲν γὰρ αὐτῷ συμβέβηκε,
[6]	οὔτε στρογγύλον· εἰ μετέχει σχήματος,	ἢ	εὐθύ ἐστιν ἢ στρογγύλον· εἰ
[6]	οὔτε στρογγύλον, τὸ μετέχον σχήματος	ἢ	εὐθύ ἐστιν ἢ στρογγύλον, ὃ
[6]	πότερον φύσει τὰ ὀνόματά ἐστιν	ἢ	θέσει, ἀρέσκει δὲ αὐτῷ, θέσει
[9]	γέγονε τί ἂν ἄλλο εἴη	ἢ	ἰδέα; ὥστε εἶεν ἂν αἱ
[32]	μὴ δεόντως. Ἐπ´ ἀγαθῷ δὲ	ἢ	καὶ ἐπὶ κακῷ, ἐπειδὴ κατ´
[32]	κινεῖται πάθος· πάντα γὰρ συνίσταται	ἢ	κατὰ ἀγαθοῦ ἔμφασιν ἢ κατὰ
[18]	διαφανῆ καὶ λεῖα οὐκ ἄλλως	ἢ	κατὰ ἀνάκλασιν συντελεῖσθαι, ὡς ἂν
[25]	γὰρ ἂν ἄλλως μάθησις ὑποσταίη,	ἢ	κατὰ ἀνάμνησιν τῶν πάλαι γνωσθέντων.
[32]	συνίσταται ἢ κατὰ ἀγαθοῦ ἔμφασιν	ἢ	κατὰ κακοῦ. Ἀγαθὸν γὰρ ἐὰν
[33]	ἰσότης αὕτη οὐκ ἄλλως σώζεται	ἢ	κατὰ τὴν τοῦ ἤθους ὁμοιότητα·
[5]	ἢ ἄνωθεν διαιρετικῶς καὶ ὁριστικῶς	ἢ	κάτωθεν ἀναλυτικῶς, τὰ δὲ συμβεβηκότα
[18]	ἂν ἔχῃ τὸ κάτοπτρον κυρτότητος	ἢ	κοιλότητος ἢ μήκους· διάφοροι γὰρ
[32]	τις διαγένοιτο χρόνον, ἀπογινώσκων ἀπαλλαγὴν	ἢ	κουφισμὸν τοῦ κακοῦ· πλεονάζει μέντοι
[34]	πεζομαχίαν ἁρμόττοιντο ἂν καὶ ὅπλισιν	ἢ	κουφοτέραν, ὡς οἱ ὄρειοι, ἢ
[4]	δὲ οὐκ ἄλλο τί ἐστιν	ἢ	λόγος φυσικός. Σαφέστερον δ´ ἐπιόντων
[9]	τεχνικῶν εἶναι ἰδέας, οἷον ἀσπίδος	ἢ	λύρας, οὔτε μὴν τῶν παρὰ
[1]	γένοιτο. Φιλοσοφία ἐστὶν ὄρεξις σοφίας,	ἢ	λύσις καὶ περιαγωγὴ ψυχῆς ἀπὸ
[6]	δέ εἰσιν αἱ ἀκολουθίαν δηλοῦσαι	ἢ	μάχην. Χρῆται δὲ ὁ Πλάτων
[26]	ὁπότερον ῥοπὴν λαμβάνει τὸ ἀληθεύειν	ἢ	μή. ~Ἑξῆς δ´ ἐπὶ κεφαλαίων
[26]	ἐπ´ αὐτῇ μὲν τὸ πρᾶξαι	ἢ	μή, καὶ οὐ κατηνάγκασται τοῦτο,
[18]	τὸ κάτοπτρον κυρτότητος ἢ κοιλότητος	ἢ	μήκους· διάφοροι γὰρ ἔσονται φαντασίαι,
[35]	ὃ καὶ εἴ τις εἰπεῖν	ἢ	νοῆσαι βιάζοιτο, περιτραπήσεται διὰ τὸ
[34]	εἰ μὴ οἱ φιλόσοφοι βασιλεύσειαν	ἢ	οἱ λεγόμενοι βασιλεῖς ἀπό τινος
[31]	τὸ ἀκούσιον ἐν ἀγνοίᾳ τινὶ	ἢ	πάθει κεῖται. ἅπαντα δὲ τὰ
[8]	μορφὰς δημιουργεῖν βουλομένους ἐκ κηροῦ	ἢ	πηλοῦ προλεαίνοντας ταῦτα καὶ ὡς
[10]	ἐστιν, ἐξ ὕλης ἂν ὑπάρχοι·	ἢ	πῦρ ἂν οὖν εἴη ἢ
[25]	ἀναπνοῇ χρώμενον μόνον ζῷον εἶναι·	ἢ	πῶς ἂν τὸ ἀρχικὸν εἶεν
[25]	κατὰ μέρος διωδεύσαμεν ἄπειρα ὑπάρχοντα,	ἢ	πῶς ἀπ´ ὀλίγων; διεψεύσθημεν γὰρ
[18]	καὶ τοῦ φωτὸς νύκτωρ ἀπιόντος	ἢ	σκοτωθέντος οὐκέτι προσφύεται τὸ ἀφ´
[30]	σπουδαίαν· οὐδὲ γὰρ πάντας ἀνθρώπους	ἢ	σπουδαίους εἶναι ἢ φαύλους. Τοὺς
[6]	μετέχει σχήματος, ἢ εὐθύ ἐστιν	ἢ	στρογγύλον· εἰ ἄρα μὴ ἔχει
[6]	μετέχον σχήματος ἢ εὐθύ ἐστιν	ἢ	στρογγύλον, ὃ ἄρα μὴ ἔχει
[22]	πάντα γὰρ ταῦτα οὐδὲν ἄλλο	ἢ	σύντηξιν εἶναι. Τὸ μὲν γὰρ
[11]	ποιοῦντα οὐκ ἂν ἄλλα εἴη	ἢ	τὰ ἀσώματα· παθητὰ γὰρ τὰ
[30]	εἶεν, τῷ ὁρᾶσθαι περὶ πάσας	ἢ	τάς γε πλείστας καθ´ ἑκάστην
[6]	τῶν λόγων, ἃ προσαρμόττει τῇδε	ἢ	τῇδε τῇ ψυχῇ, ὀξέως τε
[6]	τὴν ὀρθότητα εἶναι τοῦ ὀνόματος	ἢ	τὴν σύμφωνον τῇ φύσει τοῦ
[10]	σῶμα, καὶ ἡ γραμμὴ πρότερον	ἢ	τὸ ἐπίπεδον· μέρη γε μὴν
[30]	ἄλλο δέ ἐστι τὸ μέτριον	ἢ	τὸ μέσον ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως,
[10]	καὶ γὰρ τὸ ἐπίπεδον πρότερον	ἢ	τὸ σῶμα, καὶ ἡ γραμμὴ
[14]	γνωρίζεται, ὡς τοῖς Πυθαγορείοις ἀρέσκει,	ἢ	τῷ ἀνομοίῳ τὸ ἀνόμοιον, ὡς
[10]	ἢ πῦρ ἂν οὖν εἴη	ἢ	ὕδωρ ἢ γῆ ἢ ἀὴρ
[14]	ὥσπερ ἐκ κάρου τινὸς βαθέος	ἢ	ὕπνου, ὅπως ἀποβλέπουσα πρὸς τὰ
[10]	καὶ ἀλλοίωσιν. Εἰ γὰρ ἀλλοιωθήσεται,	ἢ	ὑφ´ αὑτοῦ ἢ ὑφ´ ἑτέρου·
[10]	γὰρ ἀλλοιωθήσεται, ἢ ὑφ´ αὑτοῦ	ἢ	ὑφ´ ἑτέρου· εἰ μὲν οὖν
[30]	πάντας ἀνθρώπους ἢ σπουδαίους εἶναι	ἢ	φαύλους. Τοὺς γὰρ ἐφ´ ἱκανὸν
[22]	εἰ γένοιτο αἷμα ἢ χολὴ	ἢ	φλέγμα· πάντα γὰρ ταῦτα οὐδὲν
[7]	τάττεται, ὥσπερ θριγκός τις ὑπάρχουσα	ἢ	φυλακὴ τῶν λοιπῶν. ~Μετὰ δὲ
[22]	ἐκ σαρκὸς εἰ γένοιτο αἷμα	ἢ	χολὴ ἢ φλέγμα· πάντα γὰρ
[26]	γένηται, τοῦτο ἔσται ἢ ἀληθὲς	ἢ	ψεῦδος· τὸ δὲ δυνάμει τοῦ
[32]	ἄλογος ψυχῆς ὡς ἐπὶ κακῷ	ἢ	ὡς ἐπ´ ἀγαθῷ. Ἄλογος μὲν
[16]	νομοθέτου τρόπον, ὅπως αὐτὸς ἀναίτιος	ᾖ·	ὅτι τὰ πάθη ἀπὸ σώματος
[23]	τῆς φλυαρίας τῆς θνητῆς ἀναπιμπλάμενον	ᾖ	τὸ θεῖον αὐτῆς καὶ ἀθάνατον,
[4]	πρῶτα αἰσθητὰ καὶ τὰ δεύτερα	ἡ	αἴσθησις κρίνει οὐκ ἄνευ τοῦ
[4]	δὲ γίνεται ἡ μνήμη καὶ	ἡ	αἴσθησις, τοῦτο κηρίνῳ ἐκμαγείῳ ὁ
[29]	ἡ φρόνησις, τοῦ δὲ θυμικοῦ	ἡ	ἀνδρία, τοῦ δὲ ἐπιθυμητικοῦ ἡ
[25]	ψυχὴ τοιαύτη ἂν εἴη καὶ	ἡ	ἀνθρωπίνη. τοῦ αὐτοῦ γε κράματος
[14]	τὸν Ἄρεως· ὀγδόη δὲ πᾶσιν	ἡ	ἄνωθεν δύναμις περιβέβληται. Πάντες δὲ
[13]	κενὸν ὑπολείπεται σώματος ἔρημον, καὶ	ἡ	ἀνωμαλότης δὲ διαμένουσα τὸν σεισμὸν
[5]	πᾶσα ἡ διὰ λόγων μέθοδος	ἡ	ἀπὸ τοῦ ὁμοίου ἐπὶ τὸ
[31]	παρεγίνετο· καὶ ἑκούσιον ἂν εἴη	ἡ	ἀρετή, καθ´ ὁρμήν τινα συνισταμένη
[31]	ἡμῖν ἐστι καὶ ἀδέσποτον, καὶ	ἡ	ἀρετὴ τοιοῦτον ὑπάρχει· οὐδὲ γὰρ
[5]	ὄντος συνθήσω τοιαύτην ἀπόδειξιν· εἰ	ἡ	ἀρχὴ ἀγένητον, καὶ ἄφθαρτον, ἀρχὴ
[5]	αὐτοκίνητον ἀρχὴ κινήσεως· εἶτα εἰ	ἡ	ἀρχὴ ἀγένητος, ὅπερ τίθενται ὡς
[7]	ὥσπερ τι τέταρτον μάθημα καὶ	ἡ	ἀστρονομία, καθ´ ἣν ἐν τῷ
[19]	ἡ ταχέως κινουμένη, βαρεῖα δὲ	ἡ	βραδέως, καὶ μεγάλη μὲν ἡ
[29]	καὶ ἀντακολουθεῖν ἡγητέον τὰς ἀρετάς.	Ἡ	γὰρ ἀνδρία δόγματος ἐννόμου διασωστικὴ
[26]	εἶναι, οὐ μὴν πάντα καθειμάρθαι.	Ἡ	γὰρ εἱμαρμένη νόμου τάξιν ἐπέχουσα
[15]	ἀέρος ὑπάρχει, καὶ ἐν μέσῳ	ἡ	γῆ σὺν τῷ ἑαυτῆς ὑγρῷ.
[10]	πρότερον ἢ τὸ σῶμα, καὶ	ἡ	γραμμὴ πρότερον ἢ τὸ ἐπίπεδον·
[14]	ἀπ´ ἀνατολῆς ἐπὶ δύσιν κινουμένη,	ἡ	δ´ ἐντὸς ἀνάπαλιν ἐπὶ τὰ
[29]	φύσει δεσποτικόν, τουτέστι τὸ λογιστικόν.	Ἡ	δὲ ἀνδρία ἐστι δόγματος ἐννόμου
[13]	τὸ μὲν ὁρατὸν καὶ ἁπτόν,	ἡ	δὲ ἀόρατός τε καὶ ἀναφής,
[33]	ἡττωμένη καὶ ταύτῃ βοσκηματώδης ὑπάρχουσα·	ἡ	δὲ ἀστεία ψιλῆς τῆς ψυχῆς
[5]	ἐπὶ τὰ πρῶτα νοητὰ ἄνοδος,	ἡ	δὲ διὰ τῶν δεικνυμένων καὶ
[29]	τουτέστι διασωστικὴ δύναμις δόγματος ἐννόμου.	Ἡ	δὲ δικαιοσύνη ἐστὶ συμφωνία τις
[17]	φάρυγξ, ἡ μὲν εἰς στόμαχον,	ἡ	δὲ εἰς πνεύμονα ἰοῦσα. Διοικεῖται
[14]	μὲν γὰρ ἐκτὸς ἄσχιστος ἔμεινεν,	ἡ	δὲ ἐντὸς εἰς ἑπτὰ κύκλους
[5]	ἀγένητος καὶ ἀθάνατος ἡ ψυχή.	Ἡ	δὲ ἐξ ὑποθέσεως ἀνάλυσίς ἐστι
[5]	τὰς ἀναποδείκτους καὶ ἀμέσους προτάσεις,	ἡ	δὲ ἐξ ὑποθέσεως ἀνιοῦσα ἐπὶ
[6]	καταφάσεως ἡ μέν ἐστι καθόλου,	ἡ	δὲ ἐπὶ μέρους, ἐπὶ μέρους
[33]	πλησίον καὶ ἑαυτὸν εὖ πράττειν.	Ἡ	δὲ ἰσότης αὕτη οὐκ ἄλλως
[33]	ᾗ ἐνορᾶται ἐπιτηδειότης πρὸς ἀρετήν·	ἡ	δὲ μέση τοῦ συναμφοτέρου, ὀρεγομένη
[4]	ψυχήν, θεωρούσης αὐτῆς τὰ νοητά,	ἡ	δὲ μετὰ τὸ ἐμβιβασθῆναι εἰς
[5]	μὲν γένους εἰς εἴδη τομή,	ἡ	δὲ ὅλου εἰς μέρη· ὡς
[25]	μὲν οἰκειωτικὴ εἰς τὸ ἐπιθυμητικόν,	ἡ	δὲ ὁρμητικὴ εἰς τὸ θυμοειδές.
[3]	μὲν τῶν ὄντων γνῶσις θεωρητική,	ἡ	δὲ περὶ τὰ πρακτέα πρακτική,
[3]	δὲ περὶ τὰ πρακτέα πρακτική,	ἡ	δὲ περὶ τὸν λόγον διαλεκτική.
[11]	ἀσώματοι. Πᾶν σῶμα ὑποκείμενόν ἐστιν,	ἡ	δὲ ποιότης οὐχ ὑποκείμενον, ἀλλὰ
[2]	τοῦ νοῦ νοοῦντος τὰ νοητά,	ἡ	δὲ πρᾶξις ψυχῆς λογικῆς ἐνέργεια
[5]	ὄνομα εἰς πλείω πράγματα ἕλκηται·	ἡ	δὲ συμβεβηκότων εἰς ὑποκείμενα, ὡς
[14]	ἀσχίστου μεινάσης σφαίρας ταὐτῷ παραπλησία,	ἡ	δὲ σχισθεῖσα θατέρῳ. Ἡ μὲν
[29]	ἀγαθῶν καὶ κακῶν καὶ οὐδετέρων,	ἡ	δὲ σωφροσύνη τάξις περὶ τὰς
[26]	παῖδα, καθείμαρται δὲ τὸ ἑπόμενον.	Ἡ	δὲ τοῦ δυνατοῦ φύσις πέπτωκε
[3]	ἐπὶ τὸν πρακτικὸν χωρεῖν βίον.	~Ἡ	δὲ τοῦ φιλοσόφου σπουδὴ κατὰ
[4]	ἔσται τῶν πρώτων πρώτη λεγομένη,	ἡ	δὲ τῶν δευτέρων δευτέρα. Τὰ
[4]	διττή, ἡ μὲν τῶν πρώτων,	ἡ	δὲ τῶν δευτέρων. Καὶ πάλιν
[5]	περὶ σῶμα, τὰ δὲ ἐκτός·	ἡ	δὲ ὑποκειμένων εἰς συμβεβηκότα, ὡς
[33]	ἀστεία, ἡ τῆς σπουδαίας ψυχῆς,	ἡ	δὲ φαύλη, ἡ τῆς κακῆς,
[33]	λογικοῦ ζῴου, ἡ μὲν ἀγαθή,	ἡ	δὲ φαύλη, τρίτη δὲ τούτων
[19]	τελευτῶσα δὲ περὶ ἥπατος ἕδραν·	ἡ	δὲ φωνή ἐστιν ἡ δι´
[5]	τὸ θυμικὸν καὶ τὸ ἐπιθυμητικόν·	ἡ	δὲ φωνῆς τομὴ εἰς σημαινόμενα,
[19]	ἕδραν· ἡ δὲ φωνή ἐστιν	ἡ	δι´ ὤτων ἐρχομένη ἐγκεφάλου τε
[5]	ποιεῖ. Ἐπαγωγὴ δ´ ἐστὶ πᾶσα	ἡ	διὰ λόγων μέθοδος ἡ ἀπὸ
[7]	εἰκόνων καὶ εἰδώλων· ἐπεὶ δὲ	ἡ	διαλεκτικὴ ἰσχυρότατον τῶν μαθημάτων, ἅτε
[4]	περὶ Σωκράτους μνήμῃ, ψευδὴς γίνεται	ἡ	δόξα· ἐν ᾧ δὲ γίνεται
[13]	ἀόρατός τε καὶ ἀναφής, ἑκατέρου	ἡ	δύναμις καὶ ἡ σύστασις διάφορος
[21]	ἀπαύστως τούτου τοῦ κύκλου συντελουμένου	ἡ	εἰσπνοή τε καὶ ἐκπνοὴ συνίσταται.
[34]	ἥ τε ἐν Νόμοις καὶ	ἡ	ἐκ διορθώσεως ἐν Ἐπιστολαῖς, ᾗ
[29]	ἐπιθυμητικοῦ, διάφορος εἴη ἂν καὶ	ἡ	ἑκάστου τελειότης· τοῦ μὲν δὴ
[9]	τι γένοιτο, ὡς ἀπ´ ἐμοῦ	ἡ	ἐμὴ εἰκών, δεῖ τὸ παράδειγμα
[10]	νοήματα ἀεὶ νοοίη, καὶ αὕτη	ἡ	ἐνέργεια αὐτοῦ ἰδέα ὑπάρχει. Καὶ
[5]	ἐπὶ τὰ καθόλου· χρησιμωτάτη δὲ	ἡ	ἐπαγωγὴ εἰς τὸ ἀνακινεῖν τὰς
[33]	καὶ ἡ λεγομένη πολιτικὴ καὶ	ἡ	ἑταιρική, αὗται δὲ οὐκ ἀεὶ
[25]	ψυχῆς ἀπὸ σώματος, οὕτω καὶ	ἡ	ζωὴ σύνοδος ψυχῆς, οὔσης δηλονότι
[25]	ὡς πῦρ καὶ ἄσφαλτος. Καὶ	ἡ	θεῶν δὲ ψυχὴ κέκτηται καὶ
[2]	ἂν γένοιτο δῆλον. Ἔστι τοίνυν	ἡ	θεωρία ἐνέργεια τοῦ νοῦ νοοῦντος
[9]	αἰτίου πάντων θεοῦ. Ἔστι δὲ	ἡ	ἰδέα ὡς μὲν πρὸς θεὸν
[7]	γὰρ τὴν δευτέραν αὔξησιν ἀκόλουθος	ἡ	καθ´ αὑτὴν θεωρία τρίτην αὔξησιν
[23]	ὅπως ἔχοι τι μάλαγμα πηδῶσα	ἡ	καρδία κατὰ τὴν ζέσιν τοῦ
[10]	Δευτέρα δέ ἐστιν αὐτοῦ νόησις	ἡ	κατὰ ἀναλογίαν οὕτω πως· ὃν
[10]	δὴ πρώτη μὲν αὐτοῦ νόησις	ἡ	κατὰ ἀφαίρεσιν τούτων, ὅπως καὶ
[6]	τῆς ἑκάστου οὐσίας ὄργανον, ὡς	ἡ	κερκὶς τοῦ ὑφάσματος. Περὶ τὸ
[33]	τῶν συγγενῶν πρὸς ἀλλήλους καὶ	ἡ	λεγομένη πολιτικὴ καὶ ἡ ἑταιρική,
[33]	θάτερον δὲ κακόν. ~Φιλία δὲ	ἡ	μάλιστα καὶ κυρίως λεγομένη οὐκ
[33]	εἰσὶν ἕξεις ψυχῆς λογικοῦ ζῴου,	ἡ	μὲν ἀγαθή, ἡ δὲ φαύλη,
[33]	τὸ ἐρωτικόν· ἔστι δὲ ἐρωτικὴ	ἡ	μὲν ἀστεία, ἡ τῆς σπουδαίας
[14]	τὰ ἐκτὸς αὐτῆς τῶν ἐντός.	Ἡ	μὲν γὰρ ἐκτὸς ἄσχιστος ἔμεινεν,
[5]	Ἀναλύσεως δὲ εἴδη ἐστὶ τρία·	ἡ	μὲν γάρ ἐστιν ἀπὸ τῶν
[14]	παραπλησία, ἡ δὲ σχισθεῖσα θατέρῳ.	Ἡ	μὲν γὰρ τοῦ πάντα περιέχοντος
[33]	μάλιστα οἱ σκοποὶ διαφέροντες ἀλλήλων.	Ἡ	μὲν γὰρ φαύλη μόνου τοῦ
[5]	συλλογιστικόν. Διαίρεσις μὲν τοίνυν ἐστὶν	ἡ	μὲν γένους εἰς εἴδη τομή,
[15]	ὑπὸ θνητῶν τεχνιτεύεται. Κεῖται δὲ	ἡ	μὲν γῆ τῶν ὅλων μέση,
[5]	ἀνιοῦσα ἐπὶ τὰς ἀνυποθέτους ἀρχάς.	Ἡ	μὲν δὴ πρώτη τοιάδε τίς
[29]	τοῦ δὲ ἐπιθυμητικοῦ ἡ σωφροσύνη.	Ἡ	μὲν δὴ φρόνησίς ἐστιν ἐπιστήμη
[17]	ἀπὸ στόματος ἀρτηρία καὶ φάρυγξ,	ἡ	μὲν εἰς στόμαχον, ἡ δὲ
[14]	καὶ πλανῆτις καλεῖται· φέρεται δὲ	ἡ	μὲν ἐκτὸς ἐπὶ τὰ δεξιὰ
[6]	Τῆς δὲ ἀποφάσεως καὶ καταφάσεως	ἡ	μέν ἐστι καθόλου, ἡ δὲ
[25]	τὸ ἐνσωματωθῆναι οἷον μεταβολὴν λαμβάνουσιν,	ἡ	μὲν οἰκειωτικὴ εἰς τὸ ἐπιθυμητικόν,
[4]	ἀρχαὶ νόησίς τε καὶ αἴσθησις.	Ἡ	μὲν οὖν αἴσθησίς ἐστι πάθος
[14]	καὶ τριπλάσια διαστήματα· ἔστι τε	ἡ	μὲν περιεχομένη ὑπὸ τῆς ἀσχίστου
[4]	τόδε τὸ σῶμα· τούτων δὲ	ἡ	μὲν πρὸ τοῦ ἐν σώματι
[4]	νοητά· αὕτη διττὴ ἔοικεν εἶναι,	ἡ	μὲν πρὸ τοῦ ἐν τῷδε
[4]	μέλι, οὕτω δὴ καὶ αἴσθησις	ἡ	μέν τις ἔσται τῶν πρώτων
[3]	τοῦ λόγου θεωρίᾳ· καλεῖται δὲ	ἡ	μὲν τῶν ὄντων γνῶσις θεωρητική,
[4]	ὕλης, καὶ νόησις ἔσται διττή,	ἡ	μὲν τῶν πρώτων, ἡ δὲ
[7]	τὰ μαθήματα ἔφησεν ὁ Πλάτων·	ἡ	μέντοι διαλεκτικὴ μέθοδος ἀπὸ τῶν
[2]	τοῦ προκειμένου τέλους ἡμῖν αἴτιον.	Ἡ	μέντοι πρᾶξις καὶ τὸ πρακτικὸν
[14]	μία τέ ἐστι καὶ τεταγμένη,	ἡ	μέντοι τῶν ἐντὸς ποικίλη καὶ
[30]	οὐδὲ γὰρ ἴδιον θεώρημα ἔχουσιν·	ἡ	μέντοι φρόνησις, ἐπιστήμη ὑπάρχουσα, τὰ
[4]	δόξα· ἐν ᾧ δὲ γίνεται	ἡ	μνήμη καὶ ἡ αἴσθησις, τοῦτο
[10]	οὐ γὰρ ὢν ὅπερ ἐστὶν	ἡ	νόησις, παρέχει αὐτῇ τὸ νοεῖν
[19]	μὲν ἡ πολλή, μικρὰ δὲ	ἡ	ὀλίγη. Τούτοις δὲ ἑπομένως ἡ
[19]	ὀσμῶν αἴσθησιν συνέστη· ἔστι δὲ	ἡ	ὀσμή τι κατιὸν ἀπὸ τῶν
[7]	ὅτι τοῦ μὲν θεολογικοῦ τέλος	ἡ	περὶ τὰ πρῶτα αἴτια καὶ
[7]	ἀνόνητος καὶ οὐδενὸς λόγου ἀξία	ἡ	περὶ τούτων σκέψις γένοιτ´ ἂν
[11]	ποιότητα ἄϋλον εἶναι· εἰ δὲ	ἡ	ποιότης ἄϋλος, ἀσώματος ἂν εἴη
[11]	ποιότης ἄϋλος, ἀσώματος ἂν εἴη	ἡ	ποιότης. Εἴ γε μὴν σώματα
[11]	ἐν ὑποκειμένῳ, οὐκ ἄρα σῶμα	ἡ	ποιότης· ἔτι ποιότης ποιότητι ἐναντίον,
[11]	ἀλλὰ συμβεβηκός· οὐκ ἄρα σῶμα	ἡ	ποιότης. Πᾶσα ποιότης ἐν ὑποκειμένῳ,
[34]	τῇ διαιρέσει τῆς ψυχῆς καὶ	ἡ	πολιτεία διῃρημένη τριχῇ, εἴς τε
[34]	στρατηγικὴν καὶ δικαστικήν· σκέπτεται γὰρ	ἡ	πολιτικὴ ἄλλα τε μυρία καὶ
[34]	τὰς γυναῖκας νομοθετεῖ. Ἔστιν οὖν	ἡ	πολιτικὴ ἀρετὴ θεωρητική τε καὶ
[19]	ἡ βραδέως, καὶ μεγάλη μὲν	ἡ	πολλή, μικρὰ δὲ ἡ ὀλίγη.
[6]	προσήκοντα, τέλεος ἔσται ῥήτωρ καὶ	ἡ	ῥητορικὴ αὐτοῦ, δικαίως ἂν λέγοιτο
[17]	ὀστοῦ καὶ σαρκός· αὐτὴ δὲ	ἡ	σὰρξ ἐγένετο ἔκ τε ἁλμυροῦ
[7]	γινόμενον καὶ ἀπολλύμενον. Καὶ μὴν	ἡ	στερεομετρία χρησιμωτάτη· μετὰ γὰρ τὴν
[13]	ἀναφής, ἑκατέρου ἡ δύναμις καὶ	ἡ	σύστασις διάφορος οὖσα τυγχάνει. Τὸ
[29]	ἡ ἀνδρία, τοῦ δὲ ἐπιθυμητικοῦ	ἡ	σωφροσύνη. Ἡ μὲν δὴ φρόνησίς
[19]	μέχρι ψυχῆς πληγή, ὀξεῖα μὲν	ἡ	ταχέως κινουμένη, βαρεῖα δὲ ἡ
[33]	σπουδαίας ψυχῆς, ἡ δὲ φαύλη,	ἡ	τῆς κακῆς, μέση δὲ ἡ
[33]	ἡ τῆς κακῆς, μέση δὲ	ἡ	τῆς μέσως διακειμένης. Ὥσπερ οὖν
[19]	τούτων γὰρ εἰς ἄλληλα ἀμειβόντων	ἡ	τῆς ὀσφρήσεως αἴσθησις συντελεῖται. Τήν
[33]	δὲ ἐρωτικὴ ἡ μὲν ἀστεία,	ἡ	τῆς σπουδαίας ψυχῆς, ἡ δὲ
[6]	τὸ αἰσχρὸν κακόν· ἀποφατικὴ δὲ	ἡ	τοιαύτη· οὐδὲν τῶν αἰσχρῶν ἀγαθόν.
[6]	ἀγαθόν· καθόλου δὲ καταφατικὴ μὲν	ἡ	τοιαύτη· πᾶν τὸ αἰσχρὸν κακόν·
[6]	μέρους, ἐπὶ μέρους μὲν καταφατικὴ	ἡ	τοιαύτη· τὶς ἡδονὴ ἀγαθόν· ἀποφατικὴ
[4]	γενομένης δὲ αὐτῆς ἐν σώματι	ἡ	τότε λεγομένη νόησις νῦν ἐλέχθη
[33]	τρεῖς ἰδέας διῃρημένης τὰς προειρημένας,	ἡ	τοῦ ἀγαθοῦ τοίνυν ἐρωτικὴ ἀπηλλαγμένη
[15]	τὴν τῶν πλανωμένων· μεθ´ ἃς	ἡ	τοῦ ἀέρος ὑπάρχει, καὶ ἐν
[7]	φορᾶς ὅπως ἔχει. Προκείσθω δὲ	ἡ	τοῦ μαθηματικοῦ θεωρία ἐπὶ κεφαλαίων.
[7]	τὸ μαθεῖν, τίς ποτ´ ἐστὶν	ἡ	τοῦ παντὸς φύσις καὶ οἷόν
[4]	γένηται, ἀλλ´ ἔμμονος καὶ σωζόμενος,	ἡ	τούτου σωτηρία μνήμη καλεῖται. Δόξα
[7]	τεταγμένοι ὑπὸ τούτῳ, καὶ τίς	ἡ	τῶν ἀνθρώπων πρὸς τοὺς θεοὺς
[13]	Πάντων δὲ τούτων ἀρχικωτέρα φύσις	ἡ	τῶν ἐπιπέδων· τῶν γὰρ στερεῶν
[7]	τῆς ψυχῆς λογισμῷ. Ἔστι γὰρ	ἡ	τῶν μαθημάτων ἐπίσκεψις ὡς ἂν
[19]	ἡ ὀλίγη. Τούτοις δὲ ἑπομένως	ἡ	τῶν μυκτήρων δύναμις πρὸς τὴν
[33]	γονέων πρὸς τὰ ἔκγονα καὶ	ἡ	τῶν συγγενῶν πρὸς ἀλλήλους καὶ
[11]	αἱ ποιότητες. Εὐλογώτατόν τε, ὡς	ἡ	ὕλη ἄποιος, τὴν ποιότητα ἄϋλον
[9]	καὶ γὰρ εἰ ἄμετρος ὑπάρχει	ἡ	ὕλη κατὰ τὸν ἑαυτῆς λόγον,
[13]	καθὸ μὲν πυραμίδος σχῆμα ἔλαβεν	ἡ	ὕλη, πῦρ ἐγένετο, τμητικωτάτου τοῦ
[13]	παρέχεται· ὑπό τε γὰρ τούτων	ἡ	ὕλη σείεται καὶ ταῦτα ὑπ´
[13]	Τούτοις οὖν ὑπὸ τοῦ θεοῦ	ἡ	ὕλη τυπωθεῖσα ἐκινεῖτο μὲν τὸ
[29]	φρονήσεως γίνεται. Καὶ μὴν καὶ	ἡ	φρόνησις μετὰ ἀνδρίας ὑφίσταται· ἐπιστήμη
[29]	δὴ λογιστικοῦ μέρους τελειότης ἐστὶν	ἡ	φρόνησις, τοῦ δὲ θυμικοῦ ἡ
[4]	ἔννοια, καλεῖται δὲ ὑπ´ αὐτοῦ	ἡ	φυσικὴ ἔννοια καὶ ἐπιστήμη ἁπλῆ
[2]	λογικῆς ἐνέργεια διὰ σώματος γινομένη.	Ἡ	ψυχὴ δὴ θεωροῦσα μὲν τὸ
[25]	πολυειδές. Καὶ γὰρ δὴ καὶ	ἡ	ψυχὴ διὰ μὲν τοῦ σώματος
[5]	ἄρα καὶ ἀγένητος καὶ ἀθάνατος	ἡ	ψυχή. Ἡ δὲ ἐξ ὑποθέσεως
[4]	ὅτε χωρὶς τοῦ σώματος ἦν	ἡ	ψυχή, ἥτις, ὡς ἔφαμεν, τότε
[25]	τοιοῦτον ἀθάνατον. Εἰ δὲ ἀθάνατον	ἡ	ψυχή, καὶ ἀνώλεθρον ἂν εἴη·
[26]	τινὰ αὐτῇ ἕψεται. Ἀδέσποτον οὖν	ἡ	ψυχὴ καὶ ἐπ´ αὐτῇ μὲν
[24]	δέχεσθαι. ~Ὅτι δὲ τριμερής ἐστιν	ἡ	ψυχὴ κατὰ τὰς δυνάμεις, καὶ
[25]	ἀποφαίνει τοῦτον ἐπιὼν τὸν τρόπον.	Ἡ	ψυχὴ ὅτῳ ἂν προσγένηται, ἐπιφέρει
[25]	λήθην ἐλάβομεν ἐνσωματωθέντες. Ἔτι τε	ἡ	ψυχὴ οὐ φθείρεται ὑπὸ τῆς
[4]	ἐξ αἰσθήσεως καὶ μνήμης ἀναπλάσασα	ἡ	ψυχὴ τῇ διανοίᾳ ἀποβλέπῃ εἰς
[25]	δὲ τοιοῦτον ἀθάνατον· αὐτοκίνητον δὲ	ἡ	ψυχή, τὸ δὲ αὐτοκίνητον ἀρχὴ
[5]	οἷον ζητῶν εἰ ἀθάνατός ἐστιν	ἡ	ψυχή, ὑποθέμενος αὐτὸ τοῦτο, ζητῶ
[25]	καὶ ἀνώλεθρον. Καὶ μὴν ἡγεμονεύει	ἡ	ψυχὴ φύσει· τὸ δὲ τῇ
[34]	πολιτείας ἐξ ὑποθέσεως, ὧν ἐστὶν	ἥ	τε ἐν Νόμοις καὶ ἡ
[25]	δὲ ἀγένητον καὶ ἀνώλεθρον· ὥστε	ἥ	τε τῶν ὅλων ψυχὴ τοιαύτη
[33]	ὑπὸ τῆς ἀρετῆς ὥσπερ ἐπικεχρωσμέναι·	ἥ	τε φυσικὴ τῶν γονέων πρὸς
[33]	ἀστεία ψιλῆς τῆς ψυχῆς ἕνεκεν,	ᾗ	ἐνορᾶται ἐπιτηδειότης πρὸς ἀρετήν· ἡ
[4]	ὡς ἀπὸ Σωκράτους λαβὼν συνθείη	ᾗ	ἔχει περὶ Σωκράτους μνήμῃ, ψευδὴς
[6]	λέγοι, ἀλλ´ εἰ οὕτω λέγοι,	ᾗ	τὰ πράγματα πέφυκεν· ἐπεὶ δὲ
[34]	ἡ ἐκ διορθώσεως ἐν Ἐπιστολαῖς,	ᾗ	χρῆται πρὸς τὰς νενοσηκυίας πόλεις
[12]	ἀταξίας παραλαβὼν πρὸς τὴν ἀρίστην	ἤγαγε	τάξιν, ἀριθμοῖς πρέπουσι τὰ μέρη
[27]	γε ληπτέον τῷ μόνον αὐτὸν	ἡγεῖσθαι	τὸ καλὸν ἀγαθόν· καὶ δὴ
[6]	ὃ ὁ κοινὸς ὅρος ἀμφοτέρων	ἡγεῖται,	ἐν τῷ Φαίδωνι οὕτως ἐρωτᾷ
[10]	ἣν μικροῦ δεῖν καὶ ἄρρητον	ἡγεῖται	ὁ Πλάτων· ἐπαχθείημεν δ´ ἂν
[5]	ἑτέρως. ~Τῆς διαλεκτικῆς δὲ στοιχειωδέστατον	ἡγεῖται	πρῶτον μὲν τὸ τὴν οὐσίαν
[27]	Ὅτι δὲ καὶ τὰς ἀρετὰς	ἡγεῖτο	εἶναι δι´ αὑτὰς αἱρετάς, ὡς
[27]	εὐδαιμονίαν οὐκ ἐν τοῖς ἀνθρωπίνοις	ἡγεῖτο	εἶναι τοῖς ἀγαθοῖς ἀλλ´ ἐν
[25]	φύσει καὶ ἀνώλεθρον. Καὶ μὴν	ἡγεμονεύει	ἡ ψυχὴ φύσει· τὸ δὲ
[14]	οὐχ ὅμοια. Ἥλιος μὲν γὰρ	ἡγεμονεύει	πάντων, δεικνύς τε καὶ φαίνων
[17]	τῇ κεφαλῇ, ὥσπερ δορυφορουσῶν τὸ	ἡγεμονικόν.	Ἐν τούτῳ καὶ τὸ λογιστικὸν
[17]	ψυχὴν δεσπόσουσαν αὐτοῦ, ταύτης τὸ	ἡγεμονικὸν	κατὰ λόγον περὶ τὴν κεφαλὴν
[29]	τὴν εὐπείθειαν αὐτῶν πρὸς τὸ	ἡγεμονικόν,	τοῦτο δὲ εἴη ἂν τὸ
[25]	φύσει· τὸ δὲ τῇ φύσει	ἡγεμονικὸν	τῷ θείῳ ἔοικεν· ὥστε ψυχὴ
[30]	ἄλληλα τῶν ἄκρων καὶ ἐναντίωσιν.	Ἡγητέον	δὲ καὶ τῶν ἀρετῶν τὰς
[29]	αὐτῷ γεγενημένων, ὅθεν καὶ ἀντακολουθεῖν	ἡγητέον	τὰς ἀρετάς. Ἡ γὰρ ἀνδρία
[30]	εἶναι προηγουμένας, τὰς δὲ ἑπομένας·	ἡγουμένας	μὲν τὰς ἐν τῷ λογιστικῷ,
[10]	καὶ πρῶτα αἰσθητά· τὸ δ´	ἡγούμενον,	τὸ ἄρα λῆγον. Ἄνθρωποι μὲν
[9]	μέτρων ὀφείλει τυγχάνειν· τὸ δὲ	ἡγούμενον,	τὸ ἄρα λῆγον· εἰ δὲ
[6]	καὶ σχήματος μετέχει· τὸ δὲ	ἡγούμενον·	τὸ ἄρα λῆγον. Τῶν δὲ
[2]	τινῶν αὐτά, περιστατικὰ μὲν οὕτως	ἡγούμενος	τὸ στρατηγεῖν, τὸ δικάζειν, τὸ
[15]	δὲ ἄλλων οἱ ἐκείνου παῖδες	ἡγοῦνται,	κατὰ τὴν ἐκείνου ἐντολὴν καὶ
[32]	οὐ λυπηρὰ τὰ προσπεπτωκότα οὐδὲ	ἡδέα	οὐδὲ μὴν φοβερά, οὐδὲν ἧττον
[24]	δὲ περὶ τὰ λυπηρὰ καὶ	ἡδέα,	προσέτι τοῦ παθητικοῦ καὶ περὶ
[19]	τὴν τοῦ ἀλγεινοῦ τε καὶ	ἡδέος	ἔχει πρόσρησιν. Πᾶσαν δὲ τὴν
[33]	μόνου τοῦ σώματός ἐστι, τοῦ	ἡδέος	ἡττωμένη καὶ ταύτῃ βοσκηματώδης ὑπάρχουσα·
[32]	ἐν προσδοκίᾳ μένων τοῦ τεύξεσθαι	ἥδεται,	οὐ παντελῶς δὲ θαρρῶν οὐδ´
[24]	γὰρ οὕτως· Αἲ αἲ τόδ´	ἤδη	θεῖον ἀνθρώποις κακόν, Ὅταν τις
[34]	πόλεις τὰς ἐν τοῖς Νόμοις,	ἤδη	καὶ τόπον ἀφωρισμένον ἐχούσας καὶ
[32]	γὰρ ἐὰν μὲν παρεῖναι ὑπολάβωμεν,	ἡδόμεθα,	ἐὰν δὲ μέλλειν, ἐπιθυμοῦμεν· καὶ
[1]	ὄρεξιν οὐ θαυμάζοι ἂν τὰς	ἡδονάς.	Δεῖ δὲ καὶ ἐλευθέριον εἶναι
[32]	καὶ τὰς ἐν ταῖς ἀρεταῖς	ἡδονάς.	Πεφυκυιῶν δὲ πολλῶν ἀδοκίμων ἡδονῶν,
[6]	μὲν καταφατικὴ ἡ τοιαύτη· τὶς	ἡδονὴ	ἀγαθόν· ἀποφατικὴ δὲ τοιαύτη· τὶς
[32]	τε τῷ ἐναντίῳ· μίγνυται γὰρ	ἡδονὴ	καὶ λύπη, οὐκ ἂν δὲ
[16]	πρῶτα μὲν αἰσθήσεις, ἔπειτα δὲ	ἡδονὴ	καὶ λύπη, φόβος τε καὶ
[32]	τοιαῦτα· ἐν τούτοις γὰρ ἐνορᾶται	ἡδονὴ	καὶ λύπη ὡς ἂν ἐκ
[32]	ἀμετρίας, ἡμαρτημένα ὑπάρξει. Τοιαῦτά ἐστιν	ἡδονή,	λύπη, θυμός, ἔλεος, αἰσχύνη· οἰκεῖον
[6]	ἀγαθόν· ἀποφατικὴ δὲ τοιαύτη· τὶς	ἡδονὴ	οὐκ ἀγαθόν· καθόλου δὲ καταφατικὴ
[32]	πάθη ἁπλᾶ καὶ στοιχειώδη δύο,	ἡδονή	τε καὶ λύπη, τἆλλα δ´
[32]	παρὰ φύσιν κινουμένοις, τῆς δὲ	ἡδονῆς	εἰς τὸ κατὰ φύσιν ἀποκαθισταμένοις·
[32]	μετριότητα μὴ δεχόμενα. Περὶ δὲ	ἡδονῆς	καὶ λύπης φησὶν ὁ Πλάτων,
[32]	γὰρ φοβούμενος οὐ παντελῶς ἐστέρηται	ἡδονῆς·	οὐδὲ γὰρ τὸν τυχόντα ἄν
[32]	τὸ μέσον ἀλγηδόνος τε καὶ	ἡδονῆς,	οὐθετέρῳ ἐκείνων ὂν τὸ αὐτό,
[32]	ἡδονάς. Πεφυκυιῶν δὲ πολλῶν ἀδοκίμων	ἡδονῶν,	οὐ ζητητέον εἰ τῶν ἁπλῶς
[32]	καὶ διότι πολλά ἐστιν εἴδη	ἡδονῶν,	τὰ μὲν διὰ τοῦ σώματος,
[32]	διὰ τῆς ψυχῆς· τῶν δὲ	ἡδονῶν	τὰς μὲν μίγνυσθαι τοῖς ἐναντίοις,
[31]	ἔξεστιν ἀποτρίψασθαι καὶ λόγῳ καὶ	ἤθεσιν	ἀστείοις καὶ μελέτῃ. Τοσοῦτον δὲ
[2]	βίον ὁρᾶται, μελετῆσαι εἰς ἀνθρώπων	ἤθη.	Ἥξει γὰρ ὁ σπουδαῖος ἐπὶ
[3]	σωτηρίαν· τούτων τὸ μὲν πρῶτον	ἠθικὸν	κέκληται, τὸ δὲ δεύτερον οἰκονομικόν,
[27]	δ´ ἐπὶ κεφαλαίων περὶ τῶν	ἠθικῶς	τῷ ἀνδρὶ εἰρημένων ῥητέον. Τὸ
[33]	σώζεται ἢ κατὰ τὴν τοῦ	ἤθους	ὁμοιότητα· τὸ γὰρ ὅμοιον τῷ
[3]	μὲν θεωρεῖται περὶ τὴν τῶν	ἠθῶν	ἐπιμέλειαν, τὸ δὲ περὶ τὴν
[25]	ἀθανάτους εἶναι τὰς ψυχὰς λόγῳ	ἠκολούθησε	τὸ εἰσκρίνεσθαι αὐτὰς τοῖς σώμασι,
[34]	καὶ ἀνθρώπους λογάδας ἀπὸ πάσης	ἡλικίας,	ὥστε κατὰ τὰς διαφορὰς τῆς
[14]	γῆν ἐπέθηκε κύκλῳ τῷ πρώτῳ,	ἥλιον	δὲ εἰς τὸν δεύτερον ἔταξε,
[14]	ἑαυτῆς κύκλον καὶ καταλαβοῦσα τὸν	ἥλιον	ἐν τοσούτῳ· ἥλιος δὲ ἐνιαυτῷ·
[14]	καταλαβοῦσα τὸν ἥλιον ἐν τοσούτῳ·	ἥλιος	δὲ ἐνιαυτῷ· περιελθὼν γὰρ τὸν
[10]	εἰς τοῦτον, ὡς καὶ ὁ	ἥλιος	εἰς τὴν ὅρασιν, ὅταν αὐτῷ
[14]	ἄστρων τῇ δυνάμει οὐχ ὅμοια.	Ἥλιος	μὲν γὰρ ἡγεμονεύει πάντων, δεικνύς
[10]	ἀληθείας ἀρχὴ ὑπάρχει, ὡς ὁ	ἥλιος	παντὸς φωτός· πατὴρ δέ ἐστι
[10]	ὃν γὰρ ἔχει λόγον ὁ	ἥλιος	πρὸς τὴν ὅρασιν καὶ τὰ
[14]	ἀστέρα εἰς τὸν ἰσοταχῆ μὲν	ἡλίῳ	κύκλον ἰόντα, τούτου δὲ ἀφεστῶτα·
[31]	γὰρ κόλασις ἰατρεία τίς ἐστιν	ἡμαρτηκυίας	ψυχῆς. ~Ἐπεὶ δὲ αἱ πλεῖσται
[32]	ὑπάρχῃ· προσελθούσης δὲ αὐτοῖς ἀμετρίας,	ἡμαρτημένα	ὑπάρξει. Τοιαῦτά ἐστιν ἡδονή, λύπη,
[30]	τοιαῦται ἀρεταί, διότι μέσως ἔχοντας	ἡμᾶς	ἐν τοῖς πάθεσι παρέχονται. ~Ἐπεὶ
[18]	κινήσεων φαντάσματα συχνὰ γίνεται περὶ	ἡμᾶς·	καὶ τὰς μὲν ὕπαρ τε
[9]	νόησις αὐτοῦ, ὡς δὲ πρὸς	ἡμᾶς	νοητὸν πρῶτον, ὡς δὲ πρὸς
[7]	αἰσθητὰ πλάνης καὶ ἀγνοίας ἀπαλλάττει	ἡμᾶς,	συνεργοῦν πρὸς τὴν τῆς οὐσίας
[32]	μέν ἐστιν ἄγρια, τὰ δὲ	ἥμερα·	καὶ ἥμερα μὲν ὅσα κατὰ
[32]	ἄγρια, τὰ δὲ ἥμερα· καὶ	ἥμερα	μὲν ὅσα κατὰ φύσιν ὑπάρχει
[7]	καὶ τὸν δημιουργὸν νυκτὸς καὶ	ἡμέρας,	μηνῶν τε καὶ ἐνιαυτῶν· ἐξ
[15]	διὰ παντὸς τεταμένον σφιγγομένη πόλον,	ἡμέρας	φύλαξ καὶ νυκτός, πρεσβυτάτη τῶν
[32]	τῆς ψυχῆς συνίσταται, καὶ τὰ	ἡμέτερα	ἔργα οὐδ´ ἐφ´ ἡμῖν. Ἄκουσι
[27]	ἀγαθοῦ ἀκροάσεως μετέδωκε· τὸ μέντοι	ἡμέτερον	ἀγαθόν, εἴ τις ἀκριβῶς αὐτοῦ
[27]	καὶ λόγον, διὸ καὶ τὸ	ἡμέτερον	ἀγαθὸν καλὸν εἶναι καὶ σεμνὸν
[2]	κείμενον καὶ τοῦ προκειμένου τέλους	ἡμῖν	αἴτιον. Ἡ μέντοι πρᾶξις καὶ
[32]	τὰ ἡμέτερα ἔργα οὐδ´ ἐφ´	ἡμῖν.	Ἄκουσι γοῦν ἐν ἡμῖν ἐγγίνεται
[4]	πρῶτον καὶ ἀπ´ αὐτοῦ αἴσθησις	ἡμῖν	γένηται καὶ ἀπὸ ταύτης μνήμη,
[28]	δὲ καὶ προκαθάρσια τοῦ ἐν	ἡμῖν	δαίμονος, εἰ μέλλει τὰ μείζονα
[7]	περὶ τούτων σκέψις γένοιτ´ ἂν	ἡμῖν.	Δεῖ γὰρ ὀξέως ἀπὸ τῶν
[32]	ἐφ´ ἡμῖν. Ἄκουσι γοῦν ἐν	ἡμῖν	ἐγγίνεται πολλάκις καὶ ἀντιτείνουσιν· ἔσθ´
[21]	τούτῳ τῷ τρόπῳ· περιέστηκε μὲν	ἡμῖν	ἔξωθεν ἀὴρ πολύς, οὗτος δὲ
[31]	καί, εἴ τι ἄλλο ἐφ´	ἡμῖν	ἐστι καὶ ἀδέσποτον, καὶ ἡ
[27]	ἔχειν· μόνα δὲ τῶν ἐν	ἡμῖν	ἐφικνεῖσθαι αὐτοῦ τῆς ὁμοιότητος νοῦν
[26]	τούτων, ἀορισταῖνον δὲ τῷ ἐφ´	ἡμῖν	κατὰ τὴν ἐφ´ ὁπότερον ῥοπὴν
[2]	οἰκειότατον ἀκώλυτόν τε καὶ ἐφ´	ἡμῖν	κείμενον καὶ τοῦ προκειμένου τέλους
[32]	πάθη φύσει πως ἀρχῆθεν ἐν	ἡμῖν	κινηθέντα φέρεται, τῆς μὲν λύπης
[18]	τε καὶ διαχεῖ τὰς ἐν	ἡμῖν	κινήσεις, ἐπαγωγὸν ὕπνου γινόμενον, παρ´
[4]	μὲν εἴη ἂν ὁ ἐν	ἡμῖν	νοῦς, τὸ δὲ δι´ οὗ
[26]	φύσει ὥσπερ ἐποχεῖται τὸ ἐφ´	ἡμῖν·	ὃ δ´ ἂν ἑλομένων ἡμῶν
[26]	συμβαινόντων· ἐπεὶ καὶ τὸ ἐφ´	ἡμῖν	οἰχήσεται καὶ ἔπαινοι καὶ ψόγοι
[15]	τὴν ψυχὴν τοῦ κόσμου, τροφὴν	ἡμῖν	παρέχουσα δαψιλῆ· περὶ ἣν ὁ
[27]	τινας σκιὰς ὁρῶσι τῶν παρ´	ἡμῖν	σωμάτων, οἰομένοις δὲ σαφῶς ἀντιλαμβάνεσθαι
[26]	ἡμῖν· ὃ δ´ ἂν ἑλομένων	ἡμῶν	γένηται, τοῦτο ἔσται ἢ ἀληθὲς
[28]	καὶ ἀστρονομίας· καὶ γεωμετρίας, συνεπιμελουμένων	ἡμῶν	καὶ τοῦ σωμάτος· διὰ γυμναστικῆς,
[18]	σκοτωθέντος οὐκέτι προσφύεται τὸ ἀφ´	ἡμῶν	ῥεῦμα τῷ πλησίον ἀέρι, συνεχόμενον
[4]	καὶ τοῦτο καλεῖται δόξα, συνθέντων	ἡμῶν	τὴν προϋποκειμένην μνήμην τῇ νεωστὶ
[1]	ἀπὸ σώματος, ἐπὶ τὰ νοητὰ	ἡμῶν	τρεπομένων καὶ τὰ κατ´ ἀλήθειαν
[32]	τοῦτο, εἰ τὸ μὲν ἁπλῶς	ἦν	ἀγαθόν, θάτερον δὲ κακόν. ~Φιλία
[12]	δημιουργεῖν τὸν κόσμον, διότι ἀγαθὸς	ἦν.	Ἐκ τῆς πάσης οὖν ὕλης
[4]	τὴν ὅτε χωρὶς τοῦ σώματος	ἦν	ἡ ψυχή, ἥτις, ὡς ἔφαμεν,
[14]	ποτὲ χρόνου, ἐν ᾧ οὐκ	ἦν	κόσμος· ἀλλὰ διότι ἀεὶ ἐν
[12]	ἓν ποιεῖν, ἐπίπεδός τε οὐκ	ἦν	ὁ κόσμος— ἀπέχρη γὰρ ἂν
[25]	καὶ ἔσται μετὰ θάνατον καὶ	ἦν	πρὸ τοῦ περιπεσεῖν σώματι, πιθανώτατον
[32]	ταῦτα, εἰ κρίσεσι τὰ αὐτὰ	ἦν·	ταύτας γὰρ ἀποβάλλομεν καταγνόντες αὐτῶν,
[31]	ὑπάρχει· οὐδὲ γὰρ ἂν ἐπαινετὸν	ἦν	τὸ καλόν, εἰ ἐκ φύσεως
[9]	δόξης ἀληθοῦς, καὶ τὸ νοητὸν	ἦν	τοῦ δοξαστοῦ διαφέρον· εἰ δὲ
[16]	ὡς συγγενεστάτου θεοῖς πάλιν φροντὶς	ἦν	τῷ τε πατρὶ πάντων καὶ
[12]	πάσης οὖν ὕλης αὐτὸν ἐδημιούργει·	ἣν	ἀτάκτως καὶ πλημμελῶς κινουμένην πρὸ
[12]	ἂν ἀπεικονισμένου ἀπ´ ἐκείνης, πρὸς	ἣν	ἀφομοιωθέντα ὑπὸ τοῦ δημιουργοῦ αὐτὸν
[28]	τε καὶ πολιτικὴν ἀρετὴν ἐπιτετηδευκότες,	ἣν	δὴ καλοῦσι σωφροσύνην τε καὶ
[7]	μάθημα καὶ ἡ ἀστρονομία, καθ´	ἣν	ἐν τῷ οὐρανῷ θεασόμεθα ἄστρων
[7]	μόριον ὂν τοῦ μαθηματικοῦ οὐχ	ἣν	ἔτυχεν οἰκειότητα ἐμποιεῖ πρὸς τὴν
[26]	ἐνεργῇ ἀπὸ τῆς ἕξεως ἐκείνης,	ἣν	κέκτηται· τὸ δὲ δυνατὸν οὐδὲν
[10]	τρίτης ἀρχῆς ποιητέον τὸν λόγον,	ἣν	μικροῦ δεῖν καὶ ἄρρητον ἡγεῖται
[15]	τροφὴν ἡμῖν παρέχουσα δαψιλῆ· περὶ	ἣν	ὁ κόσμος πολεῖται, ἄστρον τι
[29]	πρὸς ἄλληλα, δύναμις οὖσα, καθ´	ἣν	ὁμολογεῖ καὶ συμφωνεῖ πρὸς ἄλληλα
[29]	ὅτι δύναμίς τίς ἐστι, καθ´	ἣν	τεταγμένως καὶ εὐπειθῶς ἔχουσιν αἱ
[5]	δὲ ὅλου εἰς μέρη· ὡς	ἡνίκα	τέμνομεν τὴν ψυχὴν εἴς τε
[2]	ὁρᾶται, μελετῆσαι εἰς ἀνθρώπων ἤθη.	Ἥξει	γὰρ ὁ σπουδαῖος ἐπὶ τὰ
[23]	ἔκ τινων νόσων περὶ τὸ	ἧπαρ	διαφθορὰς εἰς αὐτὸν δέχεσθαι. ~Ὅτι
[23]	ζέσιν τοῦ θυμοῦ. Τὸ δὲ	ἧπαρ	πρὸς τὸ διεγείρειν τὸ ἐπιθυμητικὸν
[19]	κεφαλὴν κινήσεως, τελευτῶσα δὲ περὶ	ἥπατος	ἕδραν· ἡ δὲ φωνή ἐστιν
[23]	δύναμιν· τὸν δὲ σπλῆνα τοῦ	ἥπατος	χάριν, ὅπως καθαίρῃ τε αὐτὸ
[33]	Ἔρωτα δαίμονά τινα μᾶλλον φατέον	ἤπερ	θεὸν μηδέποτε ἐν γηΐνῳ σώματι
[14]	τῷ ἀνομοίῳ τὸ ἀνόμοιον, ὡς	Ἡρακλείτῳ	τῷ φυσικῷ. Ὅταν δὲ εἴπῃ
[19]	ὥστε συντήκειν πικρούς, τοὺς δὲ	ἠρέμα	καθαίροντάς τε καὶ ῥύπτοντας ἁλμυρούς,
[25]	καθ´ αὑτὴν γινομένη καθίσταται καὶ	ἠρεμεῖ·	πρὸς ᾧ δὴ γινομένη ταράττεται,
[31]	κατὰ ἀδικίαν τοῦ ἔχειν αὐτὴν	ἠρεμοῦσαν.	Καίτοι δὲ ἀκουσίων ὄντων τῶν
[27]	τὴν ἐπιτήδευσιν αὐτοῦ προετίμων, ἀφ´	ἧς	ὥσπερ τι ὄμμα ψυχῆς ἐκκαθηραμένους
[32]	ἔλεος, αἰσχύνη· οἰκεῖον γὰρ τὸ	ἡσθῆναι	ἐπὶ τοῖς κατὰ φύσιν, λυπηθῆναι
[18]	τὰ βλέφαρα. Πολλῆς μὲν δὴ	ἡσυχίας	γενομένης βραχυόνειροι ὕπνοι ἐμπίπτουσιν, ὑπολειφθεισῶν
[26]	τὸ τούτοις παραπλήσιον· ἀλλὰ διότι	ἥτις	ἂν ἕληται ψυχὴ τοιοῦτον βίον
[28]	καὶ τοῦ σωμάτος· διὰ γυμναστικῆς,	ἥτις	καὶ πρὸς πόλεμον καὶ πρὸς
[4]	τοῦ σώματος ἦν ἡ ψυχή,	ἥτις,	ὡς ἔφαμεν, τότε μὲν νόησις
[10]	ἔσται, εἰ δὲ ὑφ´ ἑαυτοῦ,	ἤτοι	ἐπὶ τὸ χεῖρον ἀλλοιωθείη ἂν
[17]	τὸ δὲ ἐπιθυμητικὸν περὶ τὸ	ἦτρον	καὶ τοὺς περὶ τὸν ὀμφαλὸν
[29]	καθόλου ἐάν τις διὰ τοῦ	ἡττᾶσθαι	ὑπὸ πάθους ποιῇ τι παρὰ
[32]	ἡδέα οὐδὲ μὴν φοβερά, οὐδὲν	ἧττον	ἀγόμεθα ὑπ´ αὐτῶν, οὐκ ἂν
[30]	μὲν μᾶλλον κολάζονται, τὰ δὲ	ἧττον.	Καίτοι γε ἀκρότητες αἱ ἀρεταὶ
[19]	τραχυτέρους στρυφνοὺς εἶναι, τοὺς δ´	ἧττον	τοῦτο ἐργαζομένους αὐστηρούς. Ἁπτικὴν δ´
[7]	τῶν ἀρχῶν συγκείμενα, οὐδὲν δὲ	ἧττον	χρησιμώταται οὖσαι τυγχάνουσι κατὰ τὰ
[33]	τοῦ σώματός ἐστι, τοῦ ἡδέος	ἡττωμένη	καὶ ταύτῃ βοσκηματώδης ὑπάρχουσα· ἡ
[13]	ὑπὸ τοῦ θεοῦ πρὸς τάξιν	ἤχθη,	ἁρμοσθέντων πάντων ἀναλογίᾳ πρὸς ἄλληλα·

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 27/05/2010