Chapitre
[31]	ἀκούσιον ἐν ἀγνοίᾳ τινὶ ἢ	πάθει	κεῖται. ἅπαντα δὲ τὰ τοιαῦτα
[30]	μέσως ἔχοντας ἡμᾶς ἐν τοῖς	πάθεσι	παρέχονται. ~Ἐπεὶ δὲ καί, εἴ
[30]	τὸ μὲν μέτριον ἐν τοῖς	πάθεσι	τὸ βέλτιστόν ἐστιν, οὐκ ἄλλο
[30]	ἀσωτία. Γίνεται γὰρ ἐν τοῖς	πάθεσιν	ἀμετρία κατὰ τὸ ὑπερβάλλειν τὸ
[32]	ἐπιτήδειος. Ἄλλα δ´ ἄγριά ἐστι	πάθη,	ἅπερ παρὰ φύσιν ἐστίν, ἐκ
[32]	δὲ μέλλον φοβούμεθα. Ἔστι δὲ	πάθη	ἁπλᾶ καὶ στοιχειώδη δύο, ἡδονή
[16]	αὐτὸς ἀναίτιος ᾖ· ὅτι τὰ	πάθη	ἀπὸ σώματος προσφύσεται θνητά· πρῶτα
[32]	δὲ αἱ πλεῖσται ἀρεταὶ περὶ	πάθη	γίνονται, διοριστέον καὶ περὶ τοῦ
[22]	τοῦτο πέπονθε· τὰ γὰρ μυρία	πάθη	καὶ πολύτροπα χολή τε καὶ
[32]	κίνησις, ὅτι οὐ κρίσεις τὰ	πάθη	οὐδὲ δόξαι, ἀλλὰ τῶν ἀλόγων
[32]	ὁ Πλάτων, ὅτι ταῦτα τὰ	πάθη	φύσει πως ἀρχῆθεν ἐν ἡμῖν
[2]	τε λέγεται, καὶ τοῦτο τὸ	πάθημα	αὐτῆς φρόνησις ὠνόμασται, ὅπερ οὐχ
[11]	ἄλλα εἴη ἢ τὰ ἀσώματα·	παθητὰ	γὰρ τὰ σώματα καὶ ῥευστὰ
[30]	λογιστικῷ, αἱ μὲν περὶ τὸ	παθητικὸν	ἀρεταὶ οὐχ ὑπάρχουσι διδακταί, ὅτι
[11]	πάσχοντα· ὥσπερ οὖν ἔστι τι	παθητικὸν	εἰλικρινῶς, οὕτως ἀναγκαῖόν τι εἶναι
[5]	παθητικόν, καὶ αὖ πάλιν τὸ	παθητικὸν	εἴς τε τὸ θυμικὸν καὶ
[5]	τὸ λογικὸν καὶ εἰς τὸ	παθητικόν,	καὶ αὖ πάλιν τὸ παθητικὸν
[24]	ὑπάρχει· φύσει δὲ χωρίζεται τὸ	παθητικὸν	καὶ λογιστικόν, εἴ γε τὸ
[24]	ὄντα τῇ φύσει τό τε	παθητικὸν	καὶ τὸ λογιστικὸν καὶ τόποις
[17]	καὶ τὸ θεωροῦν· τὸ δὲ	παθητικὸν	τῆς ψυχῆς κατωτέρω ἐποίησαν, τὸ
[1]	σώφρονα εἶναι καὶ κατὰ τὸ	παθητικὸν	τῆς ψυχῆς φυσικῶς κατεσταλμένον· ὁ
[24]	λυπηρὰ καὶ ἡδέα, προσέτι τοῦ	παθητικοῦ	καὶ περὶ τὰ ζῷα ὄντος.
[24]	ἕτερον εἶναι τὸ λογιστικὸν τοῦ	παθητικοῦ	παρίσταται κἀκ τοῦ ἑτέραν μὲν
[24]	τοῦ λογιστικοῦ, ἑτέραν δὲ τοῦ	παθητικοῦ·	τοῦ μὲν διὰ διδασκαλίας, τοῦ
[30]	ἑπομένας δὲ τὰς ἐν τῷ	παθητικῷ.	Αὗται γὰρ πράττουσι τὰ καλὰ
[32]	μερῶν κινήσεις· ἐν γὰρ τῷ	παθητικῷ	τῆς ψυχῆς συνίσταται, καὶ τὰ
[32]	ἀγόμεθα ὑπ´ αὐτῶν, οὐκ ἂν	παθόντες	ταῦτα, εἰ κρίσεσι τὰ αὐτὰ
[31]	πονηροῦ ἔργον, τὸ δὲ ἀδικεῖσθαι	πάθος	ἀσθενοῦς. Αἰσχρὸν μὲν δὴ ἑκάτερον,
[19]	συνίσταται, καὶ τὸ ἐπὶ τούτῳ	πάθος	ἐν τοῖς σώμασι ῥῖγος ὑπάρχει.
[19]	γε μὴν ψυχροῦ καὶ θερμοῦ	πάθος	ἐναντιώτατα ὄντα ἐναντίοις αἰτίοις συνίσταται.
[32]	ὁποιόν τι ὑπάρχει. Ἔστι τοίνυν	πάθος	κίνησις ἄλογος ψυχῆς ὡς ἐπὶ
[19]	τῶν ἐν τοῖς μυκτῆρσι φλεβίων	πάθος	μέχρι τῶν περὶ τὸν ὀμφαλὸν
[32]	ἔμφασιν ἀδιαφόρου πράγματος οὐ κινεῖται	πάθος·	πάντα γὰρ συνίσταται ἢ κατὰ
[19]	καὶ τραχύτητι διατέμνον τὸ θερμὸν	πάθος	ποιεῖ, τὸ δὲ ψυχρὸν ἁδρομερέστερον
[4]	Ἡ μὲν οὖν αἴσθησίς ἐστι	πάθος	ψυχῆς διὰ σώματος ἀπαγγελτικὸν προηγουμένως
[10]	δὴ ἅτε τοῦ τῆς αἰσθήσεως	πάθους	ἐμπιπλάμενοι, ὥστε καὶ ὁπότε νοεῖν
[32]	γίνονται, διοριστέον καὶ περὶ τοῦ	πάθους,	ὁποιόν τι ὑπάρχει. Ἔστι τοίνυν
[29]	τις διὰ τοῦ ἡττᾶσθαι ὑπὸ	πάθους	ποιῇ τι παρὰ τὸν ὁρθὸν
[33]	τοῦ ἀγαθοῦ τοίνυν ἐρωτικὴ ἀπηλλαγμένη	πάθους	τεχνική τις ὑπάρχει, ὅθεν καὶ
[22]	ἁλμυρὸν φλέγμα τῶν ἐν ῥύσει	παθῶν	αἴτιον· πάντα δὲ τὰ φλεγμαίνοντα
[32]	τὸ μηδὲ τῶν ἄλλων τι	παθῶν	ἁπλοῦν εἶναι, οἷον ὀργὴν λέγω
[29]	καὶ τῶν συνακολουθούντων τῇ δειλίᾳ	παθῶν,	παραπλησίως οὐδὲ μετὰ ἀκολασίας φρόνιμός
[32]	ἐκ τούτων μεμιγμένοις. Τῶν δὲ	παθῶν	τὰ μέν ἐστιν ἄγρια, τὰ
[26]	Λαΐῳ προεῖπεν· Εἰ γὰρ τεκνώσεις	παῖδ´,	ἀποκτενεῖ ς´ ὁ φύς· ἐν
[26]	Λάϊος καὶ τὸ φῦσαι αὐτὸν	παῖδα,	καθείμαρται δὲ τὸ ἑπόμενον. Ἡ
[2]	νομοθεσίας καὶ πολιτείας κατάστασιν καὶ	παιδείαν	νέων. Πρέπει δὴ ἐκ τῶν
[1]	φιλόσοφον. Αὗται δὲ αἱ εὐφυΐαι	παιδείας	μὲν ὀρθῆς καὶ τροφῆς τῆς
[34]	φύσεως αὐτῶν καὶ τῶν τόπων	παιδείας	τε οἰκείας δεῖσθαι καὶ ἀγωγῆς
[15]	τῶν δὲ ἄλλων οἱ ἐκείνου	παῖδες	ἡγοῦνται, κατὰ τὴν ἐκείνου ἐντολὴν
[33]	οὐ θρύπτων οὐδ´ ἐπαινῶν τὰ	παιδικά,	ἀλλὰ μᾶλλον κωλύων καὶ ἐνδεικνύμενος
[26]	τὴν ἕξιν ἔχοντα· ὡς ὁ	παῖς	δυνάμει ῥηθήσεται καὶ γραμματικὸς καὶ
[25]	ὑποσταίη, ἢ κατὰ ἀνάμνησιν τῶν	πάλαι	γνωσθέντων. Εἰ γὰρ ἀπὸ τῶν
[25]	κατὰ μέρος ὑποπεσόντων ἀναμιμνησκόμενοι τῶν	πάλαι	ἐγνωσμένων, ὧν λήθην ἐλάβομεν ἐνσωματωθέντες.
[27]	θεῖα καὶ καλὰ τῶν μὲν	πάλαι	θαυμασθέντων αὐτοῖς καταφρονῆσαι, τῆς δὲ
[28]	μὲν δὴ θεός, ὥσπερ ὁ	παλαιὸς	λόγος, ἀρχήν τε καὶ τελευτὴν
[23]	τὸν λόγον, εἰ καὶ δόξομεν	παλιλλογεῖν.	Ψυχὴν γὰρ παραλαβόντες ἀνθρωπίνην ἀθάνατον
[4]	μνήμη, ἔπειτα ἐντύχωμεν τῷ αὐτῷ	πάλιν	αἰσθητῷ, τὴν προϋποκειμένην μνήμην συντίθεμεν
[16]	ὡρισμένους χρόνους, ὡς εἰς αὐτὸ	πάλιν	ἀποδοθησόμενα, ἐδημιούργουν τὰ θνητὰ ζῷα.
[30]	τυχοῦσι μετριοπαθής, ἀλλὰ πᾶν τοὐναντίον·	πάλιν	δὲ ὁμοίως γονέων τελευτησάντων ὁ
[21]	ἐξίῃ, ἀντιπεριωθεῖ τὸν ἔξωθεν ἀέρα	πάλιν	εἰς τὰ ἐντός, οὕτω τε
[4]	οἰηθῇ κατά τινα ὁμοιότητα Σωκράτει	πάλιν	ἐντυγχάνειν, ἔπειτα τὴν ἀπὸ Πλάτωνος
[4]	ἡ δὲ τῶν δευτέρων. Καὶ	πάλιν	ἐπεὶ τῶν αἰσθητῶν ἐστὶ τὰ
[5]	ζητεῖ εἰ τὸ πρότερον ὑποτεθὲν	πάλιν	ἐστὶν ἀκόλουθον ἄλλῃ ὑποθέσει, καὶ
[5]	εἰς τὸ παθητικόν, καὶ αὖ	πάλιν	τὸ παθητικὸν εἴς τε τὸ
[5]	εἰ τὸ ἀεικίνητον αὐτοκίνητον, καὶ	πάλιν	τοῦτο ἀποδείξας σκοπῶ εἰ τὸ
[16]	ἀνθρωπείου γένους ὡς συγγενεστάτου θεοῖς	πάλιν	φροντὶς ἦν τῷ τε πατρὶ
[14]	κόσμον οὐρανοῦ τε καὶ νυκτός,	πάμπολλα	ὄντα τῷ πλήθει, τὰ δὲ
[8]	πανδεχεῖ ὕλῃ, εἰ μέλλει κατὰ	πᾶν	δέχεσθαι τὰ εἴδη, τῷ μηδεμίαν
[6]	κατηγορικαὶ μὲν αἱ ἁπλαῖ, οἷον·	πᾶν	δίκαιον καλόν· ὑποθετικαὶ δέ εἰσιν
[13]	σχήματι τῷ δωδεκαέδρῳ πρὸς τὸ	πᾶν	κατεχρήσατο. Πάντων δὲ τούτων ἀρχικωτέρα
[15]	τε καὶ δαιμόνων, ὃ δὴ	πᾶν	λύσιν οὐκ ἔχει κατὰ τὴν
[13]	τῷ δὲ δωδεκαέδρῳ εἰς τὸ	πᾶν	ὁ θεὸς κατεχρήσατο, διότι ζῴδιά
[10]	εἴη καὶ εἴδους· διὰ τὸ	πᾶν	σῶμα συνδύασμά τι εἶναι ἔκ
[11]	τὸν τρόπον δεικνύοιντ´ ἂν ἀσώματοι.	Πᾶν	σῶμα ὑποκείμενόν ἐστιν, ἡ δὲ
[6]	δὲ καταφατικὴ μὲν ἡ τοιαύτη·	πᾶν	τὸ αἰσχρὸν κακόν· ἀποφατικὴ δὲ
[9]	αὑτὴν ἐξεταζομένη οὐσία. Καθόλου γὰρ	πᾶν	τὸ γινόμενον κατ´ ἐπίνοιαν πρός
[17]	καὶ μαλαττόμενα καὶ οὕτως ἐπὶ	πᾶν	τὸ σῶμα χωροῦντα κατὰ τὰς
[26]	καὶ ἔπαινοι καὶ ψόγοι καὶ	πᾶν	τὸ τούτοις παραπλήσιον· ἀλλὰ διότι
[25]	ἀδιάλυτος, ἀσκέδαστος· τὸ δὲ σῶμα	πᾶν	τοὐναντίον αἰσθητόν, ὁρατόν, σκεδαστόν, συντεθόν,
[30]	καὶ τοῖς τυχοῦσι μετριοπαθής, ἀλλὰ	πᾶν	τοὐναντίον· πάλιν δὲ ὁμοίως γονέων
[8]	παρέχοντας. Προσήκει δὴ καὶ τῇ	πανδεχεῖ	ὕλῃ, εἰ μέλλει κατὰ πᾶν
[8]	Ταύτην τοίνυν ἐκμαγεῖόν τε καὶ	πανδεχὲς	καὶ τιθήνην καὶ μητέρα καὶ
[32]	ἀδιαφόρου πράγματος οὐ κινεῖται πάθος·	πάντα	γὰρ συνίσταται ἢ κατὰ ἀγαθοῦ
[27]	τὸν πρῶτον προσαγορεύσαι ἄν τις.	Πάντα	γὰρ τὰ ὁπωσοῦν παρ´ ἀνθρώποις
[22]	αἷμα ἢ χολὴ ἢ φλέγμα·	πάντα	γὰρ ταῦτα οὐδὲν ἄλλο ἢ
[22]	τῶν ἐν ῥύσει παθῶν αἴτιον·	πάντα	δὲ τὰ φλεγμαίνοντα ὑπὸ χολῆς
[10]	γὰρ τὴν ἑαυτοῦ βούλησιν ἐμπέπληκε	πάντα	ἑαυτοῦ, τὴν ψυχὴν τοῦ κόσμου
[10]	Καὶ ἀγαθὸν μέν ἐστι, διότι	πάντα	εἰς δύναμιν εὐεργετεῖ, παντὸς ἀγαθοῦ
[10]	χωρίζων ταῦτα, ἀλλ´ ὡς κατὰ	πάντα	ἑνὸς νοουμένου. Καὶ ἀγαθὸν μέν
[26]	ἐν εἱμαρμένῃ εἶναι, οὐ μὴν	πάντα	καθειμάρθαι. Ἡ γὰρ εἱμαρμένη νόμου
[15]	δὲ ὑποτέτακται τὰ ὑπὸ σελήνην	πάντα	καὶ τὰ ἐπίγεια. Ὁ μὲν
[27]	τῆς ἐπιστήμης τὰ νομιζόμενα ἀγαθὰ	πάντα	κεκτημένον, οἷον πλοῦτον καὶ βασιλείαν
[26]	τοιαῦτά τινα τῷ ἀνδρὶ ἀρέσκει.	Πάντα	μέν φησιν ἐν εἱμαρμένῃ εἶναι,
[10]	ἐν δυνάμει ὁ κατ´ ἐνέργειαν	πάντα	νοῶν καὶ ἅμα καὶ ἀεί,
[34]	οὕτως κατὰ τρόπον διοικήσειν αὐτοὺς	πάντα·	οὐ γάρ ποτε κακῶν λήξειν
[14]	θατέρῳ. Ἡ μὲν γὰρ τοῦ	πάντα	περιέχοντος οὐρανοῦ κίνησις ἀπλανὴς οὖσα
[8]	αὐτὰς καὶ ἀναδέχεσθαι μὲν αὐτὴν	πάντα	τὰ εἴδη, αὐτὴν δὲ καθ´
[16]	~Ἐπεὶ δὲ διεκεκόσμητο αὐτῷ τὰ	πάντα,	τρία δὲ τὰ λοιπὰ γένη
[30]	πάσχων, μετριοπαθής. Καὶ μὴν ὁ	πάντα	φοβούμενος, καὶ πέρα τοῦ μετρίου,
[30]	φαύλην μητὲ σπουδαίαν· οὐδὲ γὰρ	πάντας	ἀνθρώπους ἢ σπουδαίους εἶναι ἢ
[12]	γίνεσθαι καὶ τοὺς ὅρους· παρὰ	πάντας	γὰρ ἀνθρώπους ἄνθρωπόν τινα νοεῖσθαι
[27]	ῥᾴδιον οὔτε εὑρόντας ἀσφαλὲς εἰς	πάντας	ἐκφέρειν· πάνυ γοῦν ὀλίγοις τῶν
[12]	ἄνθρωπόν τινα νοεῖσθαι καὶ παρὰ	πάντας	ἵππους ἵππον, καὶ κοινῶς παρὰ
[27]	οὐδὲ μισθῶν ἕνεκα, ἀλλὰ κἂν	πάντας	λανθάνῃ ἀνθρώπους κἂν τὰ λεγόμενα
[29]	ἐπιβάλλοντι κατ´ ἀξίαν, ὡς ἂν	παντέλειά	τις οὖσα τῶν τριῶν ἀρετῶν,
[10]	ἀπροσδεής, ἀειτελὴς τουτέστιν ἀεὶ τέλειος,	παντελὴς	τουτέστι πάντη τέλειος· θειότης, οὐσιότης,
[4]	λόγος· ὁ μὲν γάρ ἐστι	παντελῶς	ἄληπτός τε καὶ ἀτρεκής, ὁ
[25]	τούτων συναγωγῇ οὔτε καθολικαῖς διαλήψεσι,	παντελῶς	δὲ ἀνεννοήτους οὔσας καὶ τῆς
[32]	μένων τοῦ τεύξεσθαι ἥδεται, οὐ	παντελῶς	δὲ θαρρῶν οὐδ´ ἔχων βέβαιον
[32]	Ὅ τε γὰρ φοβούμενος οὐ	παντελῶς	ἐστέρηται ἡδονῆς· οὐδὲ γὰρ τὸν
[14]	πᾶσιν ἡ ἄνωθεν δύναμις περιβέβληται.	Πάντες	δὲ οὗτοι νοερὰ ζῷα καὶ
[14]	ὁπόταν ἐπὶ τὸ αὐτὸ σημεῖον	πάντες	οἱ πλανῆται ἐλθόντες ταύτην τὴν
[9]	μὴ εἴη ἔξω τὸ παράδειγμα,	πάντη	πάντως ἕκαστος ἐν αὐτῷ τὸ
[10]	τουτέστιν ἀεὶ τέλειος, παντελὴς τουτέστι	πάντη	τέλειος· θειότης, οὐσιότης, ἀλήθεια, συμμετρία,
[10]	διότι πάντα εἰς δύναμιν εὐεργετεῖ,	παντὸς	ἀγαθοῦ αἴτιος ὤν· καλὸν δέ,
[12]	αὐτὸν στοιχείων ἐγέννησε, πυρός τε	παντὸς	καὶ γῆς ὕδατός τε καὶ
[6]	τὸ ἐξ ἀμφοῖν, ὥστε εἶναι	παντὸς	ὄνομα κατὰ τὸ οἰκεῖον τῇ
[5]	μὲν τὸ τὴν οὐσίαν ἐπιβλέπειν	παντὸς	ὁτουοῦν, ἔπειτα περὶ τῶν συμβεβηκότων·
[20]	τὸ δὲ κάτω. Τοῦ γὰρ	παντὸς	οὐρανοῦ σφαιροειδοῦς ὄντος καὶ ἀπηκριβωμένου
[14]	σῶμα τοῦ κόσμου κύκλῳ διὰ	παντὸς	περιέχειν καὶ περικαλύψαι, ὥστε ὅλῳ
[15]	ὅλων μέση, περὶ τὸν διὰ	παντὸς	τεταμένον σφιγγομένη πόλον, ἡμέρας φύλαξ
[15]	μὲν γὰρ θεὸς τοῦ τε	παντὸς	ὑπάρχει ποιητὴς αὐτὸς καὶ τῶν
[23]	σχῆμα ἔχουσαν μιμούμενον τὸ τοῦ	παντός,	ὑπέθεσαν δὲ τὸ ἄλλο σῶμα
[27]	γίνεσθαι ἐπορέξασθαι τῆς τοῦ λογικοῦ	παντὸς	φύσεως. Ὡμοιῶσθαι γὰρ τοὺς ἄφρονας
[7]	τίς ποτ´ ἐστὶν ἡ τοῦ	παντὸς	φύσις καὶ οἷόν τι ζῷον
[10]	ἀρχὴ ὑπάρχει, ὡς ὁ ἥλιος	παντὸς	φωτός· πατὴρ δέ ἐστι τῷ
[13]	θεοῦ πρὸς τάξιν ἤχθη, ἁρμοσθέντων	πάντων	ἀναλογίᾳ πρὸς ἄλληλα· οὐ μένει
[13]	δωδεκαέδρῳ πρὸς τὸ πᾶν κατεχρήσατο.	Πάντων	δὲ τούτων ἀρχικωτέρα φύσις ἡ
[14]	ὅμοια. Ἥλιος μὲν γὰρ ἡγεμονεύει	πάντων,	δεικνύς τε καὶ φαίνων τὰ
[9]	τοῦ πατρός τε καὶ αἰτίου	πάντων	θεοῦ. Ἔστι δὲ ἡ ἰδέα
[10]	δέ ἐστι τῷ αἴτιος εἶναι	πάντων	καὶ κοσμεῖν τὸν οὐράνιον νοῦν
[16]	φροντὶς ἦν τῷ τε πατρὶ	πάντων	καὶ τοῖς τούτου ἐκγόνοις θεοῖς,
[14]	καὶ ἐπὶ τῶν μεριστῶν, ἐκ	πάντων	τούτων συνηράνικε τὴν ψυχήν· ἢ
[12]	χρὴ τὸ γενόμενον εἶναι καὶ	πάντως	ἁπτόν τε καὶ ὁρατόν, χωρὶς
[9]	εἴη ἔξω τὸ παράδειγμα, πάντη	πάντως	ἕκαστος ἐν αὐτῷ τὸ παράδειγμα
[31]	καὶ παραγίνεταί τις ἐπὶ κακίαν,	πάντως	ὁ τοιοῦτος ἐξηπάτηται, ὡς δι´
[27]	εὑρόντας ἀσφαλὲς εἰς πάντας ἐκφέρειν·	πάνυ	γοῦν ὀλίγοις τῶν γνωρίμων καὶ
[27]	τις. Πάντα γὰρ τὰ ὁπωσοῦν	παρ´	ἀνθρώποις ἀγαθὰ νομιζόμενα ταύτης ὑπελάμβανε
[9]	ὕλη κατὰ τὸν ἑαυτῆς λόγον,	παρ´	ἑτέρου τινὸς κρείττονος, καὶ ἀΰλου,
[27]	δέ τινας σκιὰς ὁρῶσι τῶν	παρ´	ἡμῖν σωμάτων, οἰομένοις δὲ σαφῶς
[18]	ἡμῖν κινήσεις, ἐπαγωγὸν ὕπνου γινόμενον,	παρ´	ὃ καὶ μύει τὰ βλέφαρα.
[33]	γηΐνῳ σώματι γεγενημένον, διαπορθμεύοντα τὰ	παρὰ	θεῶν ἀνθρώποις καὶ ἀνάπαλιν. Κοινῶς
[12]	ἐπιστήμας γίνεσθαι καὶ τοὺς ὅρους·	παρὰ	πάντας γὰρ ἀνθρώπους ἄνθρωπόν τινα
[12]	ἀνθρώπους ἄνθρωπόν τινα νοεῖσθαι καὶ	παρὰ	πάντας ἵππους ἵππον, καὶ κοινῶς
[12]	πάντας ἵππους ἵππον, καὶ κοινῶς	παρὰ	τὰ ζῷα ζῷον ἀγένητον καὶ
[6]	φωνήν ἐστι σοφίσματα, τίνα δὲ	παρὰ	τὰ πράγματα, καὶ τὰς λύσεις
[19]	οὐκ εἴκει· τοῦτο δὲ συμβαίνει	παρὰ	τὰς βάσεις αὐτῶν τῶν σωμάτων·
[17]	οἰκείας μεταβολάς· δύο δὲ φλέβες	παρὰ	τὴν ῥάχιν ἰοῦσαι τὴν κεφαλὴν
[6]	ἐν αὐτῷ ὑποδεδεῖχθαι, τίνα μὲν	παρὰ	τὴν φωνήν ἐστι σοφίσματα, τίνα
[29]	ἡττᾶσθαι ὑπὸ πάθους ποιῇ τι	παρὰ	τὸν ὁρθὸν λόγον, ὑπὸ ἀμαθίας
[23]	ἀνθρωπίνην ἀθάνατον οὖσαν, ὡς δείξομεν,	παρὰ	τοῦ πρώτου θεοῦ οἱ τὰ
[30]	δὲ ἐλάττω, οἷς ἀκολούθως καὶ	παρὰ	τῶν νομοθετῶν τὰ μὲν μᾶλλον
[32]	δ´ ἄγριά ἐστι πάθη, ἅπερ	παρὰ	φύσιν ἐστίν, ἐκ διαστροφῆς συστάντα
[32]	λύπης καὶ τῆς ἀλγηδόνος ἐπιγινομένων	παρὰ	φύσιν κινουμένοις, τῆς δὲ ἡδονῆς
[9]	ἢ λύρας, οὔτε μὴν τῶν	παρὰ	φύσιν, οἷον πυρετοῦ καὶ χολέρας,
[20]	μὲν τὸ χαλεπῶς εἰς τὸν	παρὰ	φύσιν τόπον ἑλκόμενον, κοῦφον δὲ
[31]	ἐπ´ ἀγαθόν· εἰ δὲ καὶ	παραγίνεταί	τις ἐπὶ κακίαν, πάντως ὁ
[9]	πάντως ἕκαστος ἐν αὐτῷ τὸ	παράδειγμα	ἴσχων τῶν τεχνιτῶν τὴν τούτου
[9]	καὶ μὴ εἴη ἔξω τὸ	παράδειγμα,	πάντη πάντως ἕκαστος ἐν αὐτῷ
[9]	ἡ ἐμὴ εἰκών, δεῖ τὸ	παράδειγμα	προϋποκεῖσθαι· εἴτε καὶ μὴ εἴη
[9]	περιτίθησιν. Ὁρίζονται δὲ τὴν ἰδέαν	παράδειγμα	τῶν κατὰ φύσιν αἰώνιον. Οὔτε
[12]	πρός τινα ἰδέαν κόσμου ἀποβλέποντος,	παράδειγμα	ὑπάρχουσαν τοῦδε τοῦ κόσμου ὡς
[9]	δὲ πρὸς τὸν αἰσθητὸν κόσμον	παράδειγμα,	ὡς δὲ πρὸς αὑτὴν ἐξεταζομένη
[12]	κατὰ μέρος ὡρισμένα τινὰ δεῖ	παραδείγματα	εἶναι τὰς ἰδέας, ὧν καὶ
[9]	ἄλλας ἀρχὰς παραλαμβάνει, τήν τε	παραδειγματικήν,	τουτέστι τὴν τῶν ἰδεῶν, καὶ
[30]	τοῦ σώματος κακίας ἐν ἑαυτῷ.	Παραδεκτέον	δὲ καὶ μεταξύ τινα διάθεσιν
[19]	Εἴκοντα μὲν δή φαμεν τὰ	παραδεχόμενα	τὴν ἁφήν, ἀντίτυπα δὲ ἃ
[28]	λόγῳ καὶ διδασκαλίᾳ καὶ θεωρημάτων	παραδόσει	ὥστε ἐξίστασθαι μὲν τὰ πολλὰ
[34]	καὶ ὁπλίσεως. Οἱ μὲν γὰρ	παραθαλάττιοι	καὶ ναυτίλλοιντο ἂν καὶ ναυμαχοῖεν,
[23]	καὶ δόξομεν παλιλλογεῖν. Ψυχὴν γὰρ	παραλαβόντες	ἀνθρωπίνην ἀθάνατον οὖσαν, ὡς δείξομεν,
[12]	οὐρανοῦ γενέσεως ἐκ τῆς ἀταξίας	παραλαβὼν	πρὸς τὴν ἀρίστην ἤγαγε τάξιν,
[9]	ὕλης, ἔτι καὶ ἄλλας ἀρχὰς	παραλαμβάνει,	τήν τε παραδειγματικήν, τουτέστι τὴν
[19]	χυμῶν διορίζει τὴν ἐν τούτοις	παραλλαγήν.	Εἰσὶ δὲ χυμῶν διαφοραὶ ἑπτά·
[4]	ἀληθὴς γίνεται δόξα, ὅταν δὲ	παραλλάξῃ,	ψευδής. Ἂν γὰρ ἔχων τις
[32]	μίγνυσθαι τοῖς ἐναντίοις, τὰς δὲ	παραμένειν	καθαράς τε καὶ εἰλικρινεῖς· καὶ
[9]	εἰσιν αἱ ἰδέαι, καὶ οὕτω	παραμυθοῦνται·	εἴτε γὰρ νοῦς ὁ θεὸς
[14]	τῆς ἀσχίστου μεινάσης σφαίρας ταὐτῷ	παραπλησία,	ἡ δὲ σχισθεῖσα θατέρῳ. Ἡ
[26]	ψόγοι καὶ πᾶν τὸ τούτοις	παραπλήσιον·	ἀλλὰ διότι ἥτις ἂν ἕληται
[14]	ἕκαστον κατὰ τὸ συγγενὲς καὶ	παραπλήσιον	θεωροῦντες σύμφωνον τοῖς ἔργοις καὶ
[23]	ἄναιμον σηραγγώδη τε καὶ σπόγγῳ	παραπλήσιον	ὅπως ἔχοι τι μάλαγμα πηδῶσα
[27]	ἰσχύος καὶ πλούτου καὶ τῶν	παραπλησίων	μηδὲν εἶναι καθάπαξ ἀγαθόν, εἰ
[13]	αὐτῶν εἰς μοίρας τριάκοντα διαιρεῖται,	παραπλησίως	καὶ ἐπὶ τοῦ δωδεκαέδρου ἐκ
[29]	τῶν συνακολουθούντων τῇ δειλίᾳ παθῶν,	παραπλησίως	οὐδὲ μετὰ ἀκολασίας φρόνιμός τις
[34]	ἂν συσταῖεν. Ἔστι δέ που	παραπλησίως	τῇ διαιρέσει τῆς ψυχῆς καὶ
[28]	πρὸς εἰρήνην εὔθετα τὰ σώματα	παρασκευάσει.	~Θείου δὲ χρήματος τῆς ἀρετῆς
[25]	τὸ ὁρμητικόν τε, ὃ καὶ	παραστατικὸν	ἄν τις ὀνομάσειε, καὶ τὸ
[17]	νεύρων καὶ κατὰ τὰς πείσεις	παραφροσύναι,	περικειμένων καὶ τῶν αἰσθήσεων τῇ
[33]	ἕλῃ τὸν ἐρώμενον, χρήσεται αὐτῷ	παρεγγυῶν	ταῦτα, δι´ ὧν ἀσκηθεὶς ἔσται
[31]	φύσεως ἤ τινος θείας μοίρας	παρεγίνετο·	καὶ ἑκούσιον ἂν εἴη ἡ
[32]	κακοῦ. Ἀγαθὸν γὰρ ἐὰν μὲν	παρεῖναι	ὑπολάβωμεν, ἡδόμεθα, ἐὰν δὲ μέλλειν,
[32]	ἐπιθυμοῦμεν· καὶ κακὸν ἐὰν μὲν	παρεῖναι	ὑπολάβωμεν, λυπούμεθα, τὸ δὲ μέλλον
[14]	ὥστε ὅλῳ τῷ κόσμῳ αὐτὴν	παρεκτεῖναι	καὶ τοῦτον τὸν τρόπον αὐτὸν
[7]	τοίνυν καὶ πρὸς ὀξύτητα διανοίας	παρελήφθη	ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος, θήγουσα τὴν
[25]	τὸ εἰσκρίνεσθαι αὐτὰς τοῖς σώμασι,	παρεμφυομένας	ταῖς τῶν ἐμβρύων διαπλαστικαῖς φύσεσι,
[35]	ὅπερ καί τῳ τρόπῳ ὄντι	παρέπεται·	ὡς εἰ μὴ καὶ αὐτὰ
[8]	γὰρ γένοιτ´ ἄν τι εὖ	παρεσκευασμένον	πρὸς ποικίλας ἐκτυπώσεις καὶ μορφάς,
[10]	ὢν ὅπερ ἐστὶν ἡ νόησις,	παρέχει	αὐτῇ τὸ νοεῖν καὶ τοῖς
[13]	ἔχει σεισμὸν καὶ τῇ ὕλῃ	παρέχει,	διότι τῇ τοῦ κόσμου περιφορᾷ
[18]	ἔξωθεν, ὅμοιον ὁμοίῳ, ὁρατικὴν αἴσθησιν	παρέχεται·	ὅθεν καὶ τοῦ φωτὸς νύκτωρ
[13]	ἀνωμαλότης δὲ διαμένουσα τὸν σεισμὸν	παρέχεται·	ὑπό τε γὰρ τούτων ἡ
[23]	ὅπως καθαίρῃ τε αὐτὸ καὶ	παρέχῃ	λαμπρόν· τὰς γοῦν ἐπιγινομένας ἔκ
[7]	πρὸς ἐπίσκεψιν τῶν ὄντων ἀκρίβειαν	παρεχομένη·	τό τε περὶ τοὺς ἀριθμοὺς
[30]	ἔχοντας ἡμᾶς ἐν τοῖς πάθεσι	παρέχονται.	~Ἐπεὶ δὲ καί, εἴ τι
[8]	ταῦτα καὶ ὡς ἐνδέχεται ἀσχημάτιστα	παρέχοντας.	Προσήκει δὴ καὶ τῇ πανδεχεῖ
[15]	ψυχὴν τοῦ κόσμου, τροφὴν ἡμῖν	παρέχουσα	δαψιλῆ· περὶ ἣν ὁ κόσμος
[29]	εὐσχήμονα καὶ σύμφωνον καὶ βέβαιον	παρέχουσα	τὸν ἄνθρωπον ἐν τῷ λέγειν
[10]	ὁρώμενα, οὐκ ὢν αὐτὸς ὄψις,	παρέχων	δὲ τῇ μὲν τὸ ὁρᾶν,
[26]	καθ´ εἱμαρμένην συντελεσθήσεται· οἷον τῷ·	Πάρις	ἁρπάσει τὴν Ἑλένην, ἐπ´ αὐτῷ
[29]	εὐπείθειαν τὴν σωφροσύνην, τοιοῦτόν τι	παρίσταμεν,	ὅτι δύναμίς τίς ἐστι, καθ´
[24]	εἶναι τὸ λογιστικὸν τοῦ παθητικοῦ	παρίσταται	κἀκ τοῦ ἑτέραν μὲν ἐπιμέλειαν
[6]	δέκα κατηγορίας ἔν τε τῷ	Παρμενίδῃ	καὶ ἐν ἄλλοις ὑπέδειξε, τὸν
[6]	δὲ τὸ δεύτερον ὡς ἐν	Παρμενίδῃ	οὕτως· ὃ μὴ ἔχει μέρη,
[6]	αὐτοῦ, μάλιστα δ´ ἐν τῷ	Παρμενίδῃ	τοιούτους εὕροιμεν ἂν λόγους· εἰ
[6]	τῇ θέσει, εἰ ὡς διαλεκτικοῦ	παρόντος	ποιοῖτο τὴν θέσιν, τὴν φύσιν
[1]	πραγμάτων. Φιλόσοφος δ´ ἐστὶν ὁ	παρωνύμως	ὠνομασμένος ἀπὸ τῆς φιλοσοφίας, ὡς
[31]	ἰατρῷ τὸ σῶμα εἰς θεραπείαν·	πᾶσα	γὰρ κόλασις ἰατρεία τίς ἐστιν
[5]	ἔλθῃ ποιεῖ. Ἐπαγωγὴ δ´ ἐστὶ	πᾶσα	ἡ διὰ λόγων μέθοδος ἡ
[11]	οὐκ ἄρα σῶμα ἡ ποιότης.	Πᾶσα	ποιότης ἐν ὑποκειμένῳ, οὐδὲν δὲ
[6]	ὁριστικῆς καὶ διαιρετικῆς πραγματείας, αἳ	πᾶσαι	δείκνυνται μάλιστα τὴν δύναμιν τῆς
[8]	ἰδιότητα δ´ ἔχειν τοιαύτην, ὥστε	πᾶσαν	γένεσιν ὑποδέχεσθαι τιθήνης λόγον ἐπέχουσαν
[19]	τε καὶ ἡδέος ἔχει πρόσρησιν.	Πᾶσαν	δὲ τὴν ὀσμὴν ἀέρος μὲν
[30]	ἂν εἶεν, τῷ ὁρᾶσθαι περὶ	πάσας	ἢ τάς γε πλείστας καθ´
[30]	σῶμα οἷόν τε εἶναι ἔχον	πάσας	τὰς τοῦ σώματος κακίας ἐν
[30]	ὄντος τοῦ ὑφεστάναι τινὰ ἄνθρωπον	πάσῃ	κακίᾳ συνεχόμενον· οὐδὲ γὰρ σῶμα
[10]	καὶ σύμμετρον· ἀλήθεια δέ, διότι	πάσης	ἀληθείας ἀρχὴ ὑπάρχει, ὡς ὁ
[34]	ἐχούσας καὶ ἀνθρώπους λογάδας ἀπὸ	πάσης	ἡλικίας, ὥστε κατὰ τὰς διαφορὰς
[25]	ψυχή, τὸ δὲ αὐτοκίνητον ἀρχὴ	πάσης	κινήσεως καὶ γενέσεως, ἀρχὴ δὲ
[12]	διότι ἀγαθὸς ἦν. Ἐκ τῆς	πάσης	οὖν ὕλης αὐτὸν ἐδημιούργει· ἣν
[13]	ὀκταέδρῳ καὶ εἰκοσαέδρῳ καὶ ἐπὶ	πᾶσι	δωδεκαέδρῳ· καὶ καθὸ μὲν πυραμίδος
[30]	τις εἴη, οὔτε ὁ ἐπὶ	πᾶσι	καὶ τοῖς τυχοῦσι μετριοπαθής, ἀλλὰ
[28]	τι μᾶλλον εἶναι εὐδαίμονα. ~Οἷς	πᾶσιν	ἀκόλουθον τέλος ἐξέθετο ὁμοίωσιν θεῷ
[14]	ὃν τὸν Ἄρεως· ὀγδόη δὲ	πᾶσιν	ἡ ἄνωθεν δύναμις περιβέβληται. Πάντες
[29]	ὑπὸ ἀμαθίας καὶ ἀφροσύνης τοῦτο	πάσχειν	φησὶν αὐτὸν ὁ Πλάτων· ὥστε
[11]	τι ποιεῖν πολὺ πρόσθεν εὑρίσκεται	πάσχοντα·	ὥσπερ οὖν ἔστι τι παθητικὸν
[30]	λυπούμενος μέν, μετρίως δὲ τοῦτο	πάσχων,	μετριοπαθής. Καὶ μὴν ὁ πάντα
[14]	ἀλλὰ τοῖς πεπαιδευμένοις· ἐκ δὲ	πασῶν	τῶν περιόδων ὁ τέλειος ἀριθμὸς
[10]	ὡς ὁ ἥλιος παντὸς φωτός·	πατὴρ	δέ ἐστι τῷ αἴτιος εἶναι
[16]	πάλιν φροντὶς ἦν τῷ τε	πατρὶ	πάντων καὶ τοῖς τούτου ἐκγόνοις
[10]	ὑπάρχων· ὃς κοσμηθεὶς ὑπὸ τοῦ	πατρὸς	διακοσμεῖ σύμπασαν φύσιν ἐν τῷδε
[9]	τῶν ἰδεῶν, καὶ τὴν τοῦ	πατρός	τε καὶ αἰτίου πάντων θεοῦ.
[16]	δευτέρᾳ γενέσει βίον ἐλεύσονται, μὴ	παυόμεναι	δὲ τὸ τελευταῖον εἰς θηρίων
[19]	τὴν ὀσμὴν ἀέρος μὲν εἶναι	παχυτέραν,	ὕδατος δὲ λεπτοτέραν· σημεῖον δέ,
[34]	βαρυτέραν, ὡς ἐν γεωλόφοις οἰκοῦντες	πεδίοις·	ἔνιοι δ´ αὐτῶν καὶ ἱππασίαν
[27]	συμπεριπολούσας καὶ τὸ τῆς ἀληθείας	πεδίον	θεωμένας, ἐπείπερ καὶ ἐν τῷ
[34]	δὲ ἐν μεσογαίᾳ οἰκοῦντες πρὸς	πεζομαχίαν	ἁρμόττοιντο ἂν καὶ ὅπλισιν ἢ
[16]	καὶ τὸ ἔνυδρον καὶ τὸ	πεζόν,	τοῖς ἐκγόνοις αὑτοῦ θεοῖς ἐπέταξε
[6]	ὑπὸ τίνων λόγων καὶ ὁποίων	πείθεσθαι	δύναται, οὗτος, εἰ προσλάβοι καὶ
[29]	κατεσταλμένων ὑπὸ τοῦ λογισμοῦ καὶ	πειθηνίων	αὐτῷ γεγενημένων, ὅθεν καὶ ἀντακολουθεῖν
[30]	αὐτῶν μὴ ὁρώμενα, οἱ δὲ	πείθονται	αὐτῷ· ὁ δὲ αὐτὸς λόγος
[28]	ὡς ἐν Θεαιτήτῳ· διὸ καὶ	πειρᾶσθαι	χρῆναι ἐνθένδε ἐκεῖσε φεύγειν ὅτι
[17]	καὶ νεύρων καὶ κατὰ τὰς	πείσεις	παραφροσύναι, περικειμένων καὶ τῶν αἰσθήσεων
[26]	τάδε ποιήσει, ὅδε δὲ τάδε	πείσεται·	εἰς ἄπειρον γὰρ τοῦτο, ἀπείρων
[5]	νόμοις, εἶτ´ ἐπὶ τὸ πολὺ	πέλαγος	τοῦ καλοῦ, ἵνα οὕτω μετιόντες
[10]	νόμοις, εἶτα ἐπὶ τὸ πολὺ	πέλαγος	τοῦ καλοῦ, μεθ´ ὃ αὐτὸ
[17]	πῃ μὲν λευκῆς πῃ δὲ	πελιᾶς,	πρὸς αὐτὸ τὸ εὔχρηστον τῷ
[13]	καὶ ἐπὶ τοῦ δωδεκαέδρου ἐκ	πενταγώνων	ὄντος δώδεκα, διαιρουμένων εἰς πέντε
[34]	δὲ εὐπειθῶς συνέπεσθαι τοὺς λοιπούς.	Πέντε	δέ φησιν εἶναι πολιτείας, τήν
[13]	πενταγώνων ὄντος δώδεκα, διαιρουμένων εἰς	πέντε	τρίγωνα, ὥστε ἕκαστον δι´ ἓξ
[14]	τοῖς τυχοῦσιν εἰσίν, ἀλλὰ τοῖς	πεπαιδευμένοις·	ἐκ δὲ πασῶν τῶν περιόδων
[6]	τὸ ἓν ὅλον ἐστὶ καὶ	πεπερασμένον,	τοῦτο ἀρχὴν καὶ μέσα καὶ
[6]	ποιόν ἐστι, τὸ μετέχον σχήματος	πεπεράτωται,	τὸ ἄρα ποιὸν πεπεράτωται. Τοὺς
[6]	σχήματος πεπεράτωται, τὸ ἄρα ποιὸν	πεπεράτωται.	Τοὺς δὲ ὑποθετικοὺς ἐν πολλοῖς
[32]	λύπη, τἆλλα δ´ ἐκ τούτων	πέπλασται.	Οὐ γὰρ συναριθμητέον τούτοις φόβον
[14]	ψυχῇ δυνάμεων τὴν διδασκαλίαν αὐτῆς	πεποίηται.	Ἐπεὶ γὰρ ἕκαστα τῶν ὄντων
[22]	τὰ φλεγμαίνοντα ὑπὸ χολῆς τοῦτο	πέπονθε·	τὰ γὰρ μυρία πάθη καὶ
[4]	διὰ σώματος ἀπαγγελτικὸν προηγουμένως τῆς	πεπονθυίας	δυνάμεως· ὁπόταν δὲ ἐν τῇ
[26]	Ἡ δὲ τοῦ δυνατοῦ φύσις	πέπτωκε	μέν πως μεταξὺ τοῦ τε
[30]	μὴν ὁ πάντα φοβούμενος, καὶ	πέρα	τοῦ μετρίου, δειλός, ὁ δὲ
[2]	τὸ πρακτικὸν διὰ τοῦ σώματος	περαινόμενα	κωλυθῆναί τε δύναται καὶ πράττοιτο
[6]	μέσον μήτε τελευτὴν ἔχει, οὐδὲ	πέρας	ἔχει· εἰ μὴ ἔχει πέρας,
[6]	πέρας ἔχει· εἰ μὴ ἔχει	πέρας,	οὐδὲ σχήματος μετέχει· εἰ ἄρα
[14]	ἐκ τοῦ μέσου ἐπὶ τὰ	πέρατα,	συνέβη αὐτὴν τὸ σῶμα τοῦ
[10]	νοητοῖς τὸ νοεῖσθαι, φωτίζων τὴν	περὶ	αὐτὰ ἀλήθειαν. Τρίτη δὲ νόησις
[10]	ὁ Πλάτων· ἐπαχθείημεν δ´ ἂν	περὶ	αὐτῆς τοῦτον τὸν τρόπον. Εἰ
[26]	τῶν γεννωμένων, ἀπείρων δὲ τῶν	περὶ	αὐτοὺς συμβαινόντων· ἐπεὶ καὶ τὸ
[26]	δὲ ὁρμητικὴ εἰς τὸ θυμοειδές.	~Περὶ	δὲ εἱμαρμένης τοιαῦτά τινα τῷ
[32]	ὄντα τυγχάνει, μετριότητα μὴ δεχόμενα.	Περὶ	δὲ ἡδονῆς καὶ λύπης φησὶν
[29]	τὸ θυμικὸν τῆς ἀνδρίας συνισταμένης,	περὶ	δὲ τὸ ἐπιθυμητικὸν τῆς σωφροσύνης.
[18]	τινων κινήσεων φαντάσματα συχνὰ γίνεται	περὶ	ἡμᾶς· καὶ τὰς μὲν ὕπαρ
[15]	κόσμου, τροφὴν ἡμῖν παρέχουσα δαψιλῆ·	περὶ	ἣν ὁ κόσμος πολεῖται, ἄστρον
[19]	τὴν κεφαλὴν κινήσεως, τελευτῶσα δὲ	περὶ	ἥπατος ἕδραν· ἡ δὲ φωνή
[3]	ἀρεσκούσης τῷ Πλάτωνι, καὶ πρώτιστα	περὶ	κριτηρίου. ~Ἐπεὶ οὖν ἔστι τι
[29]	συνιστάμεναι, οἷον ἀνδρία καὶ σωφροσύνη,	περὶ	μὲν τὸ θυμικὸν τῆς ἀνδρίας
[2]	ὡς ἐν ταύτῃ προηγούμενα τὸ	περὶ	νομοθεσίας καὶ πολιτείας κατάστασιν καὶ
[32]	~Ἐπεὶ δὲ αἱ πλεῖσται ἀρεταὶ	περὶ	πάθη γίνονται, διοριστέον καὶ περὶ
[30]	μεσότητες ἂν εἶεν, τῷ ὁρᾶσθαι	περὶ	πάσας ἢ τάς γε πλείστας
[3]	τοῦ οἴκου προστασίαν, τὸ δὲ	περὶ	πόλιν καὶ τὴν ταύτης σωτηρίαν·
[4]	Σωκράτους λαβὼν συνθείη ᾗ ἔχει	περὶ	Σωκράτους μνήμῃ, ψευδὴς γίνεται ἡ
[5]	μὲν περὶ ψυχήν, τὰ δὲ	περὶ	σῶμα, τὰ δὲ ἐκτός· ἡ
[35]	ὕλῃ, ὅτι ὁ μὲν φιλόσοφος	περὶ	τὰ ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ
[4]	τὰ νοητὰ καὶ δόξης τῆς	περὶ	τὰ αἰσθητὰ ἀρχαὶ νόησίς τε
[4]	καὶ ἐπιστημονικὸς λόγος, ὁ δὲ	περὶ	τὰ αἰσθητὰ δοξαστικός τε καὶ
[7]	ἐπάνοδον, ἀλλὰ σχεδόν τι τῆς	περὶ	τὰ αἰσθητὰ πλάνης καὶ ἀγνοίας
[4]	περὶ τὰ νοητά, ὁ δὲ	περὶ	τὰ αἰσθητά· ὧν ὁ μὲν
[3]	Τοῦ δὲ θεωρητικοῦ τὸ μὲν	περὶ	τὰ ἀκίνητα καὶ τὰ πρῶτα
[24]	ἡδέα, προσέτι τοῦ παθητικοῦ καὶ	περὶ	τὰ ζῷα ὄντος. Ἔπειτά γε
[7]	ἰσχυρότατον τῶν μαθημάτων, ἅτε καὶ	περὶ	τὰ θεῖα καὶ βέβαια γινομένη,
[24]	τὰ νοητά ἐστι, τὸ δὲ	περὶ	τὰ λυπηρὰ καὶ ἡδέα, προσέτι
[4]	τὸ εἰκὸς διὰ τὸ μὴ	περὶ	τὰ μόνιμα εἶναι. Ἐπιστήμης δὲ
[4]	τὰ αἰσθητά· ὧν ὁ μὲν	περὶ	τὰ νοητὰ ἐπιστήμη τέ ἐστι
[24]	λογιστικόν, εἴ γε τὸ μὲν	περὶ	τὰ νοητά ἐστι, τὸ δὲ
[4]	μόνιμα εἶναι. Ἐπιστήμης δὲ τῆς	περὶ	τὰ νοητὰ καὶ δόξης τῆς
[4]	δὲ καὶ οὗτος, ὁ μὲν	περὶ	τὰ νοητά, ὁ δὲ περὶ
[1]	κατεσταλμένον· ὁ γὰρ ἐφιέμενος μαθημάτων	περὶ	τὰ ὄντα καὶ ἐπὶ ταῦτα
[3]	ὄντων γνῶσις θεωρητική, ἡ δὲ	περὶ	τὰ πρακτέα πρακτική, ἡ δὲ
[7]	τοῦ μὲν θεολογικοῦ τέλος ἡ	περὶ	τὰ πρῶτα αἴτια καὶ ἀνωτάτω
[5]	ἐστιν, οἷον ἂν ἀπὸ τοῦ	περὶ	τὰ σώματα καλοῦ μετίωμεν ἐπὶ
[14]	νοητὴν οὐσίαν ἀμέριστον, καὶ ἄλλην	περὶ	τὰ σώματα μεριστὴν ὑπεστήσατο, ἐμφαίνων
[29]	οὐδετέρων, ἡ δὲ σωφροσύνη τάξις	περὶ	τὰς ἐπιθυμίας καὶ τὰς ὀρέξεις
[17]	σπλάγχνα καὶ κοιλία τε καὶ	περὶ	ταύτην ἔντερα ἑλιχθέντα, ἄνωθέν τε
[30]	ἀνδρεῖος δὲ ὁ μετρίως ἔχων	περί	τε θάρρη καὶ φόβους· καὶ
[7]	τε καὶ τριχῇ διεστηκυῖαν φύσιν,	περί	τε κινήσεως καὶ φορᾶς ὅπως
[17]	ὥσπερ ἄρουραν ὑποθέντες τὸν ἐγκέφαλον,	περί	τε τὸ πρόσωπον ἔθεσαν τὰ
[19]	ἅπασι συμβέβηκε, διαχέοντα οἰκείως τὴν	περὶ	τὴν γλῶτταν ὑγρότητα· τοὺς δὲ
[17]	κατωτέρω ἐποίησαν, τὸ μὲν θυμικὸν	περὶ	τὴν καρδίαν, τὸ δὲ ἐπιθυμητικὸν
[17]	ταύτης τὸ ἡγεμονικὸν κατὰ λόγον	περὶ	τὴν κεφαλὴν καθίδρυσαν, ἔνθα μυελοῦ
[19]	γνῶσιν, ἀρχομένη μὲν ἀπὸ τῆς	περὶ	τὴν κεφαλὴν κινήσεως, τελευτῶσα δὲ
[3]	τῶν ἠθῶν ἐπιμέλειαν, τὸ δὲ	περὶ	τὴν τοῦ οἴκου προστασίαν, τὸ
[3]	θεῖα θεολογικὸν καλεῖται, τὸ δὲ	περὶ	τὴν τῶν ἄστρων φορὰν καὶ
[3]	δὲ πρακτικῆς τὸ μὲν θεωρεῖται	περὶ	τὴν τῶν ἠθῶν ἐπιμέλειαν, τὸ
[3]	μερισμοῦ τῶν τῆς φιλοσοφίας εἰδῶν,	περὶ	τῆς διαλεκτικῆς θεωρίας πρότερον ῥητέον
[26]	αὐτῷ ὄντι, ἀκολουθήσει τό· πολεμήσουσι	περὶ	τῆς Ἑλένης οἱ Ἕλληνες. Οὕτω
[10]	ἂν αἱ ἰδέαι. ~Ἑξῆς δὲ	περὶ	τῆς τρίτης ἀρχῆς ποιητέον τὸν
[29]	αὐτῆς· λογικαὶ δὴ καὶ αἱ	περὶ	τὸ ἄλογον ψυχῆς μέρος συνιστάμεναι,
[24]	οὔτε τῶν ἐναντιουμένων πρὸς ἄλληλα	περὶ	τὸ αὐτὸ κατὰ τὸν αὐτὸν
[7]	ἀεὶ ἀνιέναι καὶ μὴ διατρίβειν	περὶ	τὸ γινόμενον καὶ ἀπολλύμενον. Καὶ
[6]	ὡς ἡ κερκὶς τοῦ ὑφάσματος.	Περὶ	τὸ διαλεκτικὸν δὴ καὶ τοῦτο
[3]	τρίτον τὸ ῥητορικόν, ὅπερ ἐστὶ	περὶ	τὸ ἐνθύμημα, ὃ καλεῖται ἀτελὴς
[23]	γοῦν ἐπιγινομένας ἔκ τινων νόσων	περὶ	τὸ ἧπαρ διαφθορὰς εἰς αὐτὸν
[17]	τὴν καρδίαν, τὸ δὲ ἐπιθυμητικὸν	περὶ	τὸ ἦτρον καὶ τοὺς περὶ
[35]	ἔχοντα καταγίνεται, ὁ δὲ σοφιστὴς	περὶ	τὸ μὴ ὂν πραγματεύεται, ἀναχωρῶν
[7]	αἱ ταύταις ἑπόμεναι ὀνειρώττουσι μὲν	περὶ	τὸ ὄν, ὕπαρ δὲ αὐτὸ
[30]	μόνῳ τῷ λογιστικῷ, αἱ μὲν	περὶ	τὸ παθητικὸν ἀρεταὶ οὐχ ὑπάρχουσι
[18]	ὧν ὕστερον εἰρήσεται. ~Ἱδρύσαντες δὲ	περὶ	τὸ πρόσωπον τὰ φωσφόρα ὄμματα
[3]	εἰς τὸ ἀποδεικτικόν, ὅπερ ἐστὶ	περὶ	τὸν ἀναγκαῖον συλλογισμόν, καὶ εἰς
[30]	ἐναντίαι, αἳ οὐκ ἂν εἶεν	περὶ	τὸν αὐτόν. Οὕτω γὰρ ἔχει
[15]	μὲν γῆ τῶν ὅλων μέση,	περὶ	τὸν διὰ παντὸς τεταμένον σφιγγομένη
[3]	εἰς τὸ ἐπιχειρηματικόν, ὃ θεωρεῖται	περὶ	τὸν ἔνδοξον συλλογισμόν, καὶ εἰς
[3]	τὰ πρακτέα πρακτική, ἡ δὲ	περὶ	τὸν λόγον διαλεκτική. Διαιρεῖται δὲ
[17]	περὶ τὸ ἦτρον καὶ τοὺς	περὶ	τὸν ὀμφαλὸν τόπους, περὶ ὧν
[19]	μυκτῆρσι φλεβίων πάθος μέχρι τῶν	περὶ	τὸν ὀμφαλὸν τόπων· εἴδη δὲ
[27]	καὶ τοῖς γε προσκριθεῖσι τῆς	περὶ	τοῦ ἀγαθοῦ ἀκροάσεως μετέδωκε· τὸ
[16]	τὰ θνητὰ ζῷα. Ἐπεὶ δὲ	περὶ	τοῦ ἀνθρωπείου γένους ὡς συγγενεστάτου
[29]	ἀνδρία ἐστι δόγματος ἐννόμου σωτηρία	περὶ	τοῦ δεινοῦ τε καὶ μὴ
[7]	ἐπὶ τοσοῦτον ὑπογεγράφθω· ~ἑξῆς δὲ	περὶ	τοῦ θεωρητικοῦ λέγωμεν. Τούτου τοίνυν
[32]	περὶ πάθη γίνονται, διοριστέον καὶ	περὶ	τοῦ πάθους, ὁποιόν τι ὑπάρχει.
[7]	ὄντων ἀκρίβειαν παρεχομένη· τό τε	περὶ	τοὺς ἀριθμοὺς μόριον ὂν τοῦ
[7]	καὶ οὐδενὸς λόγου ἀξία ἡ	περὶ	τούτων σκέψις γένοιτ´ ἂν ἡμῖν.
[11]	ἢ ἀσώματον. Ὁ μὲν δὴ	περὶ	τῶν ἀρχῶν λόγος τοιοῦτος ἄν
[8]	λοιπῶν. ~Μετὰ δὲ ταῦτα ἑπομένως	περὶ	τῶν ἀρχῶν τὲ καὶ τῶν
[4]	βέβαιον ἔχει καὶ μόνιμον, ἅτε	περὶ	τῶν βεβαίων καὶ μονίμων ὑπάρχων.
[27]	μή. ~Ἑξῆς δ´ ἐπὶ κεφαλαίων	περὶ	τῶν ἠθικῶς τῷ ἀνδρὶ εἰρημένων
[30]	ἀνδρείους τινὰς ὄντας ἄφρονας ὑπάρχειν,	περὶ	τῶν οὐ τελείων ἀρετῶν ποιούμενοι
[5]	οὐσίαν ἐπιβλέπειν παντὸς ὁτουοῦν, ἔπειτα	περὶ	τῶν συμβεβηκότων· ἐπισκοπεῖ δὲ αὐτὸ
[8]	καὶ φύσιν. Καὶ πρῶτόν γε	περὶ	ὕλης λέγωμεν. Ταύτην τοίνυν ἐκμαγεῖόν
[5]	φῶμεν τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν	περὶ	ψυχήν, τὰ δὲ περὶ σῶμα,
[23]	τεταρταῖον δὲ γῆς. ~Ἑξῆς δὲ	περὶ	ψυχῆς ῥητέον, ἐντεῦθέν ποθεν ἀναλαβόντας
[17]	τοὺς περὶ τὸν ὀμφαλὸν τόπους,	περὶ	ὧν ὕστερον εἰρήσεται. ~Ἱδρύσαντες δὲ
[1]	ὄρεξις σοφίας, ἢ λύσις καὶ	περιαγωγὴ	ψυχῆς ἀπὸ σώματος, ἐπὶ τὰ
[14]	δὲ πᾶσιν ἡ ἄνωθεν δύναμις	περιβέβληται.	Πάντες δὲ οὗτοι νοερὰ ζῷα
[17]	ἁλμυροῦ καὶ ὀξέος οἷον ζυμώματος.	Περιέθηκαν	δὲ μυελῷ μὲν τὸ ὀστοῦν,
[12]	ἔξωθεν δεόμενον· σχῆμα δ´ αὐτῷ	περιέθηκε	τὸ σφαιροειδές, εὐμορφότατον σχημάτων καὶ
[14]	ἐν τοσούτῳ· ἥλιος δὲ ἐνιαυτῷ·	περιελθὼν	γὰρ τὸν ζῳοφόρον κύκλον πληροῖ
[21]	~Ἀναπνέομεν δὲ τούτῳ τῷ τρόπῳ·	περιέστηκε	μὲν ἡμῖν ἔξωθεν ἀὴρ πολύς,
[35]	τὸ μάχην αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ	περιέχειν.	Ἔστι δὲ τὸ μὴ ὄν,
[14]	τοῦ κόσμου κύκλῳ διὰ παντὸς	περιέχειν	καὶ περικαλύψαι, ὥστε ὅλῳ τῷ
[26]	φύς· ἐν τῷ θεσμῷ δὴ	περιέχεται	μὲν καὶ ὁ Λάϊος καὶ
[14]	διαστήματα· ἔστι τε ἡ μὲν	περιεχομένη	ὑπὸ τῆς ἀσχίστου μεινάσης σφαίρας
[5]	ταῖς οὐσίαις ἢ ἐκ τῶν	περιεχομένων	δι´ ἐπαγωγῆς ἢ ἐκ τῶν
[14]	Ἡ μὲν γὰρ τοῦ πάντα	περιέχοντος	οὐρανοῦ κίνησις ἀπλανὴς οὖσα μία
[5]	δι´ ἐπαγωγῆς ἢ ἐκ τῶν	περιεχόντων	διὰ συλλογισμοῦ· ὡς κατὰ λόγον
[15]	ἐν μέσῳ κείμενον, ὁμοίων τῶν	περιεχόντων.	Ὁ δὲ αἰθὴρ ἐξωτάτω διῃρημένος
[14]	κύκλῳ διὰ παντὸς περιέχειν καὶ	περικαλύψαι,	ὥστε ὅλῳ τῷ κόσμῳ αὐτὴν
[17]	καὶ κατὰ τὰς πείσεις παραφροσύναι,	περικειμένων	καὶ τῶν αἰσθήσεων τῇ κεφαλῇ,
[4]	οὐκ ἄνευ τοῦ ἐπιστημονικοῦ λόγου,	περιλήψει	τινὶ καὶ οὐ διεξόδῳ, τὰ
[14]	τε ἄλλοι καθ´ ἕνα ἕκαστον	περιόδοις	ἰδίαις κέχρηνται, αἵτινες θεωρηταὶ οὐ
[3]	ἄστρων φορὰν καὶ τὰς τούτων	περιόδους	καὶ ἀποκαταστάσεις καὶ τοῦδε τοῦ
[14]	πεπαιδευμένοις· ἐκ δὲ πασῶν τῶν	περιόδων	ὁ τέλειος ἀριθμὸς καὶ χρόνος
[6]	Κατάφασις μὲν τὸ τοιοῦτον· Σωκράτης	περιπατεῖ·	ἀπόφασις δὲ τὸ τοιοῦτον· Σωκράτης
[6]	δὲ τὸ τοιοῦτον· Σωκράτης οὐ	περιπατεῖ.	Τῆς δὲ ἀποφάσεως καὶ καταφάσεως
[25]	θάνατον καὶ ἦν πρὸ τοῦ	περιπεσεῖν	σώματι, πιθανώτατον ἀίδιον αὐτὴν εἶναι,
[2]	κακῶς διοικούμενα πρὸς τινῶν αὐτά,	περιστατικὰ	μὲν οὕτως ἡγούμενος τὸ στρατηγεῖν,
[9]	τὴν τούτου μορφὴν τῇ ὕλῃ	περιτίθησιν.	Ὁρίζονται δὲ τὴν ἰδέαν παράδειγμα
[35]	τις εἰπεῖν ἢ νοῆσαι βιάζοιτο,	περιτραπήσεται	διὰ τὸ μάχην αὐτὸ ἐν
[13]	παρέχει, διότι τῇ τοῦ κόσμου	περιφορᾷ	σφιγγόμενα συνωθεῖται καὶ συνελαυνόμενα πρὸς
[12]	ἑαυτόν τε καὶ τὰ συνδούμενα	πέφυκεν	ἓν ποιεῖν, ἐπίπεδός τε οὐκ
[25]	καθ´ αὑτὰ ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς	πέφυκεν	ἐξ ἀλλήλων γίνεσθαι· ἐναντίον δὲ
[6]	οὕτω λέγοι, ᾗ τὰ πράγματα	πέφυκεν·	ἐπεὶ δὲ τοῦ λέγειν μέρος
[7]	καὶ ἀρχικὰ καὶ ἀνυπόθετα ἀνιέναι	πέφυκεν·	ὅθεν τὴν μὲν διαλεκτικὴν ἐπιστήμην
[1]	ὁ μουσικὸς ἀπὸ τῆς μουσικῆς·	πεφυκέναι	δὲ τοῦτον χρὴ πρῶτον μὲν
[1]	ἀνθρώπινα. Καὶ πρὸς δικαιοσύνην δὲ	πεφυκέναι	χρὴ αὐτόν, εἴγε καὶ πρὸς
[12]	αὐτῷ μηδενὸς προσιόντος τοῦ κηραίνειν	πεφυκότος,	αὐτάρκη τε καὶ οὐδενὸς ἔξωθεν
[32]	τὰς ἐν ταῖς ἀρεταῖς ἡδονάς.	Πεφυκυιῶν	δὲ πολλῶν ἀδοκίμων ἡδονῶν, οὐ
[17]	ὥσπερ ἐπιπλασσομένης πῃ μὲν λευκῆς	πῃ	δὲ πελιᾶς, πρὸς αὐτὸ τὸ
[17]	σαρκὸς σκέπη αὐτοῖς ὥσπερ ἐπιπλασσομένης	πῃ	μὲν λευκῆς πῃ δὲ πελιᾶς,
[6]	τοῦ τέκτονος μὲν τὸ ποιῆσαι	πηδάλιον,	κυβερνήτου δὲ τὸ χρήσασθαι καλῶς·
[23]	παραπλήσιον ὅπως ἔχοι τι μάλαγμα	πηδῶσα	ἡ καρδία κατὰ τὴν ζέσιν
[8]	δημιουργεῖν βουλομένους ἐκ κηροῦ ἢ	πηλοῦ	προλεαίνοντας ταῦτα καὶ ὡς ἐνδέχεται
[25]	ἄλογοι, τοῦτο τῶν ἀμφισβητουμένων ὑπάρχει.	Πιθανὸν	γὰρ τὰς ἀλόγους ψυχάς, ψιλῇ
[4]	καὶ μονίμων ὑπάρχων. ὁ δὲ	πιθανὸς	καὶ δοξαστικὸς πολὺ τὸ εἰκὸς
[25]	ἦν πρὸ τοῦ περιπεσεῖν σώματι,	πιθανώτατον	ἀίδιον αὐτὴν εἶναι, οὐ γὰρ
[19]	ὀξύς, στρυφνός, αὐστηρός, ἁλμυρός, δριμύς,	πικρός·	τούτων δὲ τὸν μὲν γλυκὺν
[23]	καταπραΰνειν ἔχον γλυκύτητά τε καὶ	πικρότητα·	καὶ μὴν πρὸς τὸ δηλοῦν
[19]	ῥυπτικὸν ἔχοντας σφοδρὸν ὥστε συντήκειν	πικρούς,	τοὺς δὲ ἠρέμα καθαίροντάς τε
[7]	μαθημάτων. Τίθεται δὲ τὶ καὶ	πίστιν	καὶ εἰκασίαν, τούτων δὲ τὴν
[7]	εἰκασίαν, τούτων δὲ τὴν μὲν	πίστιν	τῶν αἰσθητῶν, τὴν δὲ εἰκασίαν
[7]	τι τῆς περὶ τὰ αἰσθητὰ	πλάνης	καὶ ἀγνοίας ἀπαλλάττει ἡμᾶς, συνεργοῦν
[14]	τῆς δυνάμεως, οἱ δὲ ἄλλοι	πλανῆται	ἀναλόγως κατὰ μοῖραν ἕκαστος ἰδίαν.
[14]	τὸ αὐτὸ σημεῖον πάντες οἱ	πλανῆται	ἐλθόντες ταύτην τὴν τάξιν λάβωσιν,
[14]	καὶ δύσεσιν ἀλλοία, διὸ καὶ	πλανῆτις	καλεῖται· φέρεται δὲ ἡ μὲν
[14]	τοίνυν σφαιρῶν οὐσῶν ἐν τῇ	πλανωμένῃ	σφαίρᾳ, ἑπτὰ σώματα ὁ θεὸς
[1]	τῆς νοητῆς οὐσίας καὶ μὴ	πλανωμένης	τε καὶ ῥευστῆς ἔπειτα δὲ
[14]	ἐκ τοῦ θατέρου κύκλου καὶ	πλανωμένου.	Σελήνην μὲν δὴ τῷ μετὰ
[15]	σφαίραν καὶ εἰς τὴν τῶν	πλανωμένων·	μεθ´ ἃς ἡ τοῦ ἀέρος
[16]	ποίησιν, ὅπως μὴ ὑπ´ αὐτοῦ	πλασθέντα	ἀθάνατα γένοιτο. Αὐτοὶ δὴ δανεισάμενοι
[4]	αἴσθησις, τοῦτο κηρίνῳ ἐκμαγείῳ ὁ	Πλάτων	ἀπεικάζει. Ὅταν δὲ τὰ δοξασθέντα
[10]	δεῖν καὶ ἄρρητον ἡγεῖται ὁ	Πλάτων·	ἐπαχθείημεν δ´ ἂν περὶ αὐτῆς
[7]	ταῦτα τὰ μαθήματα ἔφησεν ὁ	Πλάτων·	ἡ μέντοι διαλεκτικὴ μέθοδος ἀπὸ
[6]	σχῆμα ἐρωτᾷ λόγους πολλάκις ὁ	Πλάτων	καὶ κατὰ τὸ δεύτερον καὶ
[6]	ἢ μάχην. Χρῆται δὲ ὁ	Πλάτων	καὶ τῇ τῶν συλλογισμῶν πραγματείᾳ
[4]	ἐγένετο, ἀναζωγράφησιν τὸ τοιοῦτον ὁ	Πλάτων	καλεῖ, ἔσθ´ ὅτε δὲ καὶ
[32]	ἡδονῆς καὶ λύπης φησὶν ὁ	Πλάτων,	ὅτι ταῦτα τὰ πάθη φύσει
[1]	ταῖς ἀρεταῖς εἴωθεν ὀνομάζειν ὁ	Πλάτων,	σωφροσύνῃ τε καὶ ἀνδρείᾳ καὶ
[29]	τοῦτο πάσχειν φησὶν αὐτὸν ὁ	Πλάτων·	ὥστε οὐκ ἂν δύναιτό τις
[3]	τοῦ φιλοσόφου σπουδὴ κατὰ τὸν	Πλάτωνα	ἐν τρισὶν ἔοικεν εἶναι· ἔν
[3]	πρότερον ῥητέον τῆς ἀρεσκούσης τῷ	Πλάτωνι,	καὶ πρώτιστα περὶ κριτηρίου. ~Ἐπεὶ
[4]	ἔχων τις μνήμην Σωκράτους ἐντυχὼν	Πλάτωνι	οἰηθῇ κατά τινα ὁμοιότητα Σωκράτει
[4]	πάλιν ἐντυγχάνειν, ἔπειτα τὴν ἀπὸ	Πλάτωνος	αἴσθησιν ὡς ἀπὸ Σωκράτους λαβὼν
[9]	κατὰ μέρος, οἷον Σωκράτους καὶ	Πλάτωνος,	ἀλλ´ οὐδὲ τῶν εὐτελῶν τινός,
[9]	γὰρ τοῖς πλείστοις τῶν ἀπὸ	Πλάτωνος	ἀρέσκει τῶν τεχνικῶν εἶναι ἰδέας,
[36]	ἀπαρκεῖ πρὸς εἰσαγωγὴν εἰς τὴν	Πλάτωνος	δογματοποιΐαν εἰρῆσθαι· ὧν ἴσως τὰ
[1]	ΤΩΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΔΟΓΜΑΤΩΝ. ~Τῶν κυριωτάτων	Πλάτωνος	δογμάτων τοιαύτη τις ἂν διδασκαλία
[0]	~ΑΛΒΙΝΟΥ ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΩΝ	ΠΛΑΤΩΝΟΣ	ΔΟΓΜΑΤΩΝ. ~Τῶν κυριωτάτων Πλάτωνος δογμάτων
[7]	ὀξύτητα διανοίας παρελήφθη ὑπὸ τοῦ	Πλάτωνος,	θήγουσα τὴν ψυχὴν καὶ πρὸς
[6]	μέθοδον εὕροιμεν ἂν ὑπὸ τοῦ	Πλάτωνος	ὑπογεγραμμένην ἐν τῷ Εὐθυδήμῳ, εἰ
[20]	προσέτι βαρὺ μὲν τὸ ἐκ	πλειόνων	μερῶν συγκείμενον, ἐλαφρὸν δὲ τὸ
[32]	ἡμαρτηκυίας ψυχῆς. ~Ἐπεὶ δὲ αἱ	πλεῖσται	ἀρεταὶ περὶ πάθη γίνονται, διοριστέον
[30]	περὶ πάσας ἢ τάς γε	πλείστας	καθ´ ἑκάστην ἑκατέρωθεν δύο κακίας,
[14]	δημιουργήσας ὁρατὰ ἐκ πυρώδους τῆς	πλείστης	οὐσίας ἐφήρμοσε ταῖς σφαίραις ὑπαρχούσαις
[6]	δεύτερον ὑποθετικὸν σχῆμα, ὃ οἱ	πλεῖστοι	τρίτον φασί, καθ´ ὃ ὁ
[27]	καλὸν ἀγαθόν· καὶ δὴ ἐν	πλείστοις	τοῦτο αὐτῷ ἐπιδέδεικται καὶ μάλιστα
[9]	φύσιν αἰώνιον. Οὔτε γὰρ τοῖς	πλείστοις	τῶν ἀπὸ Πλάτωνος ἀρέσκει τῶν
[5]	ἓν καὶ ταὐτὸν ὄνομα εἰς	πλείω	πράγματα ἕλκηται· ἡ δὲ συμβεβηκότων
[32]	αὐτό, ἐν ᾧ καὶ τὸν	πλείω	χρόνον ὑπάρχομεν. Διδάσκει δὲ καὶ
[32]	ἀπαλλαγὴν ἢ κουφισμὸν τοῦ κακοῦ·	πλεονάζει	μέντοι ἐν τῷ λυπεῖσθαι καὶ
[22]	συνεχῆ πυρετὸν γίνεσθαι τοῦ πυρὸς	πλεονάσαντος,	τὸν δὲ ἀμφημερινὸν τοῦ ἀέρος,
[19]	αἵματος, διαδιδομένη δὲ μέχρι ψυχῆς	πληγή,	ὀξεῖα μὲν ἡ ταχέως κινουμένη,
[14]	καὶ νυκτός, πάμπολλα ὄντα τῷ	πλήθει,	τὰ δὲ εἰς γένεσιν ἀριθμοῦ
[4]	ἔπειτα οὗτος μὴ διὰ χρόνου	πλῆθος	ἐξίτηλος γένηται, ἀλλ´ ἔμμονος καὶ
[12]	αὐτὸν ἐδημιούργει· ἣν ἀτάκτως καὶ	πλημμελῶς	κινουμένην πρὸ τῆς οὐρανοῦ γενέσεως
[14]	περιελθὼν γὰρ τὸν ζῳοφόρον κύκλον	πληροῖ	τὰς ὥρας τοῦ ἔτους· οἵ
[18]	τὸ ἀφ´ ἡμῶν ῥεῦμα τῷ	πλησίον	ἀέρι, συνεχόμενον δὲ ἐντὸς ὁμαλύνει
[33]	ὅταν ἐπίσης ἑκάτερος βούληται τὸν	πλησίον	καὶ ἑαυτὸν εὖ πράττειν. Ἡ
[27]	νομιζόμενα ἀγαθὰ πάντα κεκτημένον, οἷον	πλοῦτον	καὶ βασιλείαν μεγάλην καὶ σώματος
[27]	κἄλλους τε καὶ ἰσχύος καὶ	πλούτου	καὶ τῶν παραπλησίων μηδὲν εἶναι
[17]	τὰ σιτία κατὰ τὴν γαστέρα	πνεύματί	τε καὶ θερμῷ τεμνόμενα καὶ
[23]	οἰστροῦν καὶ ἄγριον θρέμμα· τὸν	πνεύμονα	δὲ ἐμηχανήσαντο τῆς καρδίας χάριν
[17]	εἰς στόμαχον, ἡ δὲ εἰς	πνεύμονα	ἰοῦσα. Διοικεῖται δὲ τὰ σιτία
[7]	τὴν ἀόρατον καὶ νοητὴν οὐσίαν	ποδηγούμεθα,	οὕτω καὶ τῆς ἐναρμονίου φωνῆς
[23]	δὲ περὶ ψυχῆς ῥητέον, ἐντεῦθέν	ποθεν	ἀναλαβόντας τὸν λόγον, εἰ καὶ
[11]	φυσικὸν τόπον ἑξῆς χωρητέον ἐντεῦθέν	ποθεν	ἀρξαμένους. ~Ἐπεὶ γὰρ τῶν κατὰ
[32]	εἶναι, οἷον ὀργὴν λέγω καὶ	πόθον	καὶ ζῆλον καὶ ὅσα τοιαῦτα·
[14]	Καὶ σελήνη μὲν μηνὸς μέτρον	ποιεῖ,	ἐκπεριελθοῦσα τὸν ἑαυτῆς κύκλον καὶ
[13]	γὰρ ἰσοσκελῆ τρίγωνα συνελθόντα τετράγωνον	ποιεῖ,	ἐξ ὁποίων ἓξ τετραγώνων ὁ
[5]	ἐπί τινα ἀρχὴν ἀνυπόθετον ἔλθῃ	ποιεῖ.	Ἐπαγωγὴ δ´ ἐστὶ πᾶσα ἡ
[14]	ἀεὶ οὖσαν τοῦ κόσμου οὐχὶ	ποιεῖ	ὁ θεός, ἀλλὰ κατακοσμεῖ, καὶ
[19]	τραχύτητι διατέμνον τὸ θερμὸν πάθος	ποιεῖ,	τὸ δὲ ψυχρὸν ἁδρομερέστερον τῇ
[14]	καὶ ταύτῃ λέγοιτ´ ἂν καὶ	ποιεῖν,	ἐγείρων καὶ ἐπιστρέφων πρὸς αὑτὸν
[12]	καὶ τὰ συνδούμενα πέφυκεν ἓν	ποιεῖν,	ἐπίπεδός τε οὐκ ἦν ὁ
[34]	πρακτικὴ καὶ προαιρετικὴ τοῦ ἀγαθὴν	ποιεῖν	πόλιν καὶ εὐδαίμονα καὶ ὁμονοοῦσάν
[11]	καὶ ἐν οἷς δοκεῖ τι	ποιεῖν	πολὺ πρόσθεν εὑρίσκεται πάσχοντα· ὥσπερ
[29]	διὰ τοῦ ἡττᾶσθαι ὑπὸ πάθους	ποιῇ	τι παρὰ τὸν ὁρθὸν λόγον,
[14]	νοερόν· ἄριστον γὰρ αὐτὸν βουλόμενος	ποιῆσαι	ὁ θεὸς ἀκολούθως καὶ ἔμψυχον
[6]	γὰρ τοῦ τέκτονος μὲν τὸ	ποιῆσαι	πηδάλιον, κυβερνήτου δὲ τὸ χρήσασθαι
[26]	λέγει, διότι ὅδε μὲν τάδε	ποιήσει,	ὅδε δὲ τάδε πείσεται· εἰς
[16]	αὑτοῦ θεοῖς ἐπέταξε τὴν τούτων	ποίησιν,	ὅπως μὴ ὑπ´ αὐτοῦ πλασθέντα
[10]	δὲ περὶ τῆς τρίτης ἀρχῆς	ποιητέον	τὸν λόγον, ἣν μικροῦ δεῖν
[15]	θεὸς τοῦ τε παντὸς ὑπάρχει	ποιητὴς	αὐτὸς καὶ τῶν θεῶν τε
[11]	ἀναγκαῖόν τι εἶναι καὶ ἀτρεκῶς	ποιητικόν·	οὐκ ἄλλο δὲ εὕροιμεν ἂν
[8]	ἄν τι εὖ παρεσκευασμένον πρὸς	ποικίλας	ἐκτυπώσεις καὶ μορφάς, εἰ μὴ
[14]	τεταγμένη, ἡ μέντοι τῶν ἐντὸς	ποικίλη	καὶ ἀνατολαῖς τε καὶ δύσεσιν
[28]	ὁμοίωσιν θεῷ κατὰ τὸ δυνατόν·	ποικίλως	δὲ τοῦτο χειρίζει. Ποτὲ μὲν
[19]	συντελεῖται. Τήν γε μὴν γεῦσιν	ποικιλωτάτων	χυμῶν ἐπιγνώμονα κατεσκεύασαν οἱ θεοί,
[6]	θέσει, εἰ ὡς διαλεκτικοῦ παρόντος	ποιοῖτο	τὴν θέσιν, τὴν φύσιν τῶν
[10]	ἄποιον (οὐ γὰρ ἐστέρηται τοῦ	ποιὸν	εἶναι ἐπιβάλλοντός τινος αὐτῷ ποιοῦ)
[6]	αὐτῷ βιβλίῳ· τὸ μετέχον σχήματος	ποιόν	ἐστι, τὸ μετέχον σχήματος πεπεράτωται,
[10]	κατὰ τὴν ἔννοιαν αὐτοῦ) οὔτε	ποιόν	(οὐ γὰρ ποιωθέν ἐστι καὶ
[6]	μετέχον σχήματος πεπεράτωται, τὸ ἄρα	ποιὸν	πεπεράτωται. Τοὺς δὲ ὑποθετικοὺς ἐν
[11]	ἄϋλον εἶναι· εἰ δὲ ἡ	ποιότης	ἄϋλος, ἀσώματος ἂν εἴη ἡ
[11]	ἄϋλος, ἀσώματος ἂν εἴη ἡ	ποιότης.	Εἴ γε μὴν σώματα καὶ
[11]	ἄρα σῶμα ἡ ποιότης. Πᾶσα	ποιότης	ἐν ὑποκειμένῳ, οὐδὲν δὲ σῶμα
[11]	ὑποκειμένῳ, οὐκ ἄρα σῶμα ἡ	ποιότης·	ἔτι ποιότης ποιότητι ἐναντίον, οὐ
[11]	σῶμα ὑποκείμενόν ἐστιν, ἡ δὲ	ποιότης	οὐχ ὑποκείμενον, ἀλλὰ συμβεβηκός· οὐκ
[11]	συμβεβηκός· οὐκ ἄρα σῶμα ἡ	ποιότης.	Πᾶσα ποιότης ἐν ὑποκειμένῳ, οὐδὲν
[11]	ἄρα σῶμα ἡ ποιότης· ἔτι	ποιότης	ποιότητι ἐναντίον, οὐ μὴν καὶ
[13]	καθὸ δὲ ὀκταέδρου, τὴν ἀέρος	ποιότητα	ἀπέλαβε, καθὸ δὲ εἰκοσαέδρου τύπον,
[11]	ὡς ἡ ὕλη ἄποιος, τὴν	ποιότητα	ἄϋλον εἶναι· εἰ δὲ ἡ
[13]	δὲ εἰκοσαέδρου τύπον, τὴν ὕδατος	ποιότητα	ἔσχε, τὸ δὲ τοῦ κύβου
[8]	μηδὲν ἴδιον σχῆμα ἔχουσαν μηδὲ	ποιότητα.	Οὐ γὰρ γένοιτ´ ἄν τι
[11]	τούτου ὑπάρχοντος· εἰ δὲ αἱ	ποιότητες	ἀσώματοι, καὶ τὸ δημιουργικὸν τούτων
[11]	γε μὴν σώματα καὶ αἱ	ποιότητες,	δύο καὶ τρία σώματα ἔσται
[11]	σώματι· οὐκ ἄρα σώματα αἱ	ποιότητες.	Εὐλογώτατόν τε, ὡς ἡ ὕλη
[4]	τὰ μὲν πρῶτα, ὡς αἱ	ποιότητες,	οἷον χρῶμα, λευκότης, τὰ δὲ
[11]	αὐτοῦ. ~Καὶ μὴν καὶ αἱ	ποιότητες	τοῦτον τὸν τρόπον δεικνύοιντ´ ἂν
[11]	σώματος καθόσον σῶμα οὐδενὶ διαφέρει,	ποιότητι	δὲ διαφέρει καὶ οὐ μὰ
[11]	σῶμα ἡ ποιότης· ἔτι ποιότης	ποιότητι	ἐναντίον, οὐ μὴν καὶ σῶμα
[10]	γὰρ ποιωθέν ἐστι καὶ ὑπὸ	ποιότητος	τοιοῦτον ἀποτετελεσμένον) οὔτε ἄποιον (οὐ
[10]	ποιὸν εἶναι ἐπιβάλλοντός τινος αὐτῷ	ποιοῦ)	οὔτε μέρος τινός, οὔτε ὡς
[30]	περὶ τῶν οὐ τελείων ἀρετῶν	ποιούμενοι	τὸν λόγον. Αἱ δὴ τέλειαι
[11]	δημιουργικὸν τούτων ἀσώματον. Ἔτι τὰ	ποιοῦντα	οὐκ ἂν ἄλλα εἴη ἢ
[10]	αὐτοῦ) οὔτε ποιόν (οὐ γὰρ	ποιωθέν	ἐστι καὶ ὑπὸ ποιότητος τοιοῦτον
[34]	ἐπασκοῖεν. Ἐν ταύτῃ δὲ τῇ	πόλει	οὐδὲ κοινὰς εἶναι τὰς γυναῖκας
[34]	ᾗ χρῆται πρὸς τὰς νενοσηκυίας	πόλεις	τὰς ἐν τοῖς Νόμοις, ἤδη
[34]	καὶ μετὰ δικαιοσύνης ἐπανάξειν τὰς	πόλεις	τὸ τηνικάδε, ὅταν ἕκαστον μέρος
[15]	δαψιλῆ· περὶ ἣν ὁ κόσμος	πολεῖται,	ἄστρον τι καὶ αὕτη ὑπάρχουσα,
[26]	ἐπ´ αὐτῷ ὄντι, ἀκολουθήσει τό·	πολεμήσουσι	περὶ τῆς Ἑλένης οἱ Ἕλληνες.
[34]	δὴ καὶ αὐτὸ τοῦτο, εἴτε	πολεμητέον,	εἴτε μή. ~Ὁποῖος δέ ἐστιν
[34]	δευτέραν δὲ τὴν φλεγμαίνουσαν καὶ	πολεμικήν,	ζητῶν τίνες ἂν εἶεν αἱ
[34]	τις οὖσα καὶ ἔχουσα ὑποβεβλημένας	πολεμικήν	τε καὶ στρατηγικὴν καὶ δικαστικήν·
[28]	διὰ γυμναστικῆς, ἥτις καὶ πρὸς	πόλεμον	καὶ πρὸς εἰρήνην εὔθετα τὰ
[7]	τῆς οὐσίας γνῶσιν, πρός τε	πολέμους	εὔθετον ὑπάρχει διὰ τὴν τῶν
[34]	καὶ προαιρετικὴ τοῦ ἀγαθὴν ποιεῖν	πόλιν	καὶ εὐδαίμονα καὶ ὁμονοοῦσάν τε
[3]	οἴκου προστασίαν, τὸ δὲ περὶ	πόλιν	καὶ τὴν ταύτης σωτηρίαν· τούτων
[34]	ἀνυποθέτους εἶναι, ἃς ἐν τῇ	Πολιτείᾳ	διεξῆλθεν· ἐν γὰρ ταύτῃ προτέραν
[34]	διαιρέσει τῆς ψυχῆς καὶ ἡ	πολιτεία	διῃρημένη τριχῇ, εἴς τε τοὺς
[27]	καὶ μάλιστα ἐν ὅλῃ τῇ	Πολιτείᾳ.	Τὸν μὲν γὰρ ἐπιστήμην ἔχοντα
[34]	ὑπάρχουσαν. Ὑπογράφει δὲ καὶ ἄλλας	πολιτείας	ἐξ ὑποθέσεως, ὧν ἐστὶν ἥ
[2]	προηγούμενα τὸ περὶ νομοθεσίας καὶ	πολιτείας	κατάστασιν καὶ παιδείαν νέων. Πρέπει
[28]	ὡς ἐν τῷ τελευταίῳ τῆς	Πολιτείας·	οὐ γὰρ δὴ ὑπὸ θεῶν
[34]	λοιπούς. Πέντε δέ φησιν εἶναι	πολιτείας,	τήν τε ἀριστοκρατικήν, ὁπόταν οἱ
[34]	ἐρωμένου γενέσθαι φίλους. ~Τῶν δὲ	πολιτειῶν	φησι τὰς μὲν ἀνυποθέτους εἶναι,
[34]	καὶ δικαστικήν· σκέπτεται γὰρ ἡ	πολιτικὴ	ἄλλα τε μυρία καὶ δὴ
[34]	γυναῖκας νομοθετεῖ. Ἔστιν οὖν ἡ	πολιτικὴ	ἀρετὴ θεωρητική τε καὶ πρακτικὴ
[33]	πρὸς ἀλλήλους καὶ ἡ λεγομένη	πολιτικὴ	καὶ ἡ ἑταιρική, αὗται δὲ
[28]	οἱ τὴν δημοτικήν τε καὶ	πολιτικὴν	ἀρετὴν ἐπιτετηδευκότες, ἣν δὴ καλοῦσι
[3]	δεύτερον οἰκονομικόν, τὸ δὲ λοιπὸν	πολιτικόν.	Τοῦ δὲ θεωρητικοῦ τὸ μὲν
[17]	ἀπαντῶσαι, σχίζονταί τε τοὐντεῦθεν ἐπὶ	πολλά.	Ἐργασάμενοι δὲ οἱ θεοὶ τὸν
[32]	ὑπάρχομεν. Διδάσκει δὲ καὶ διότι	πολλά	ἐστιν εἴδη ἡδονῶν, τὰ μὲν
[12]	τρόπον σφραγῖδος μιᾶς ἐκμαγεῖα γίνεται	πολλὰ	καὶ ἑνὸς ἀνδρὸς εἰκόνες μυρίαι
[25]	ἐμβρύων διαπλαστικαῖς φύσεσι, καὶ διαμείβειν	πολλὰ	σώματα καὶ ἀνθρώπινα καὶ οὐκ
[28]	παραδόσει ὥστε ἐξίστασθαι μὲν τὰ	πολλὰ	τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων, ἀεὶ δὲ
[32]	Ἄκουσι γοῦν ἐν ἡμῖν ἐγγίνεται	πολλάκις	καὶ ἀντιτείνουσιν· ἔσθ´ ὅτε δὲ
[6]	τὸ πρῶτον σχῆμα ἐρωτᾷ λόγους	πολλάκις	ὁ Πλάτων καὶ κατὰ τὸ
[10]	συνεπινοεῖν καὶ σχῆμα καὶ χρῶμα	πολλάκις,	οὐ καθαρῶς τὰ νοητὰ νοοῦσι,
[17]	γῆς καὶ μυελοῦ δευθέντων καὶ	πολλάκις	ὕδατι καὶ πυρὶ βαφέντων· τὰ
[22]	συνίσταται. ~Νόσων δὲ αἰτίας εἶναι	πολλάς·	πρῶτον μὲν τὴν τῶν στοιχείων
[19]	βραδέως, καὶ μεγάλη μὲν ἡ	πολλή,	μικρὰ δὲ ἡ ὀλίγη. Τούτοις
[30]	ἀπὸ κακίας ἐπ´ ἀρετὴν μεταβῆναι·	πολλὴν	γὰρ εἶναι τὴν διάστασιν πρὸς
[18]	ὃ καὶ μύει τὰ βλέφαρα.	Πολλῆς	μὲν δὴ ἡσυχίας γενομένης βραχυόνειροι
[6]	πεπεράτωται. Τοὺς δὲ ὑποθετικοὺς ἐν	πολλοῖς	βιβλίοις εὑρήσομεν ἐρωτωμένους ὑπ´ αὐτοῦ,
[27]	Τῶν δὲ λεγομένων ὑπὸ τῶν	πολλῶν	ἀγαθῶν, οἷον ὑγιείας κἄλλους τε
[32]	ταῖς ἀρεταῖς ἡδονάς. Πεφυκυιῶν δὲ	πολλῶν	ἀδοκίμων ἡδονῶν, οὐ ζητητέον εἰ
[15]	τὸν διὰ παντὸς τεταμένον σφιγγομένη	πόλον,	ἡμέρας φύλαξ καὶ νυκτός, πρεσβυτάτη
[31]	τῆς γὰρ ἀδικίας ἀκουσίου οὔσης	πολὺ	μᾶλλον τὸ ἀδικεῖν ἀκούσιον ἂν
[5]	τοῖς νόμοις, εἶτ´ ἐπὶ τὸ	πολὺ	πέλαγος τοῦ καλοῦ, ἵνα οὕτω
[10]	καὶ νόμοις, εἶτα ἐπὶ τὸ	πολὺ	πέλαγος τοῦ καλοῦ, μεθ´ ὃ
[27]	καταγνώσεσθαι τῶν τότε φανέντων καὶ	πολὺ	πρόσθεν αὐτῶν ὡς ἐξηπατημένων· οὕτω
[11]	ἐν οἷς δοκεῖ τι ποιεῖν	πολὺ	πρόσθεν εὑρίσκεται πάσχοντα· ὥσπερ οὖν
[4]	ὁ δὲ πιθανὸς καὶ δοξαστικὸς	πολὺ	τὸ εἰκὸς διὰ τὸ μὴ
[25]	τοὐναντίον αἰσθητόν, ὁρατόν, σκεδαστόν, συντεθόν,	πολυειδές.	Καὶ γὰρ δὴ καὶ ἡ
[21]	περιέστηκε μὲν ἡμῖν ἔξωθεν ἀὴρ	πολύς,	οὗτος δὲ διὰ τοῦ στόματος
[22]	τὰ γὰρ μυρία πάθη καὶ	πολύτροπα	χολή τε καὶ φλέγμα ἀπεργάζεται.
[12]	τὸ σφαιροειδές, εὐμορφότατον σχημάτων καὶ	πολυχωρότατον	καὶ εὐκινητότατον· καὶ ἐπεὶ οὔτε
[31]	τοῦ ἀδικεῖσθαι· τὸ μὲν γὰρ	πονηροῦ	ἔργον, τὸ δὲ ἀδικεῖσθαι πάθος
[16]	φύσιν· τέλος δὲ αὐταῖς τῶν	πόνων	ἔσται τὸ νικῆσαι μὲν τὰ
[19]	ἁλμυρούς, τῶν δὲ συναγόντων τοὺς	πόρους	καὶ συγκρινόντων τοὺς μὲν τραχυτέρους
[21]	διὰ τῶν ἄλλων τοῦ σώματος	πόρων	καὶ τῷ λόγῳ θεωρητῶν εἴσω
[7]	δὲ φυσικοῦ τὸ μαθεῖν, τίς	ποτ´	ἐστὶν ἡ τοῦ παντὸς φύσις
[28]	οὐ γὰρ δὴ ὑπὸ θεῶν	ποτὲ	ἀμελεῖται, ὃς ἂν προθυμεῖσθαι θέλῃ
[28]	τὸ τέλος ὁμοιωθῆναι θεῷ λέγει,	ποτὲ	δ´ ἕπεσθαι, ὡς ὁπόταν εἴπῃ·
[28]	τελευτὴν καὶ τὰ τούτοις ἑξῆς·	ποτὲ	δὲ ἀμφότερα, ὡς ὁπόταν φῇ·
[28]	καὶ ὅσιον μετὰ φρονήσεως γενέσθαι·	ποτὲ	δὲ τὸ μόνον δίκαιον εἶναι,
[34]	διοικήσειν αὐτοὺς πάντα· οὐ γάρ	ποτε	κακῶν λήξειν τὰ πράγματα τὰ
[28]	δυνατόν· ποικίλως δὲ τοῦτο χειρίζει.	Ποτὲ	μὲν γὰρ ὁμοίωσιν θεῷ λέγει
[28]	καλοῦσι σωφροσύνην τε καὶ δικαιοσύνην.	Ποτὲ	μὲν δὴ τὸ τέλος ὁμοιωθῆναι
[14]	οὕτως ἀκουστέον αὐτοῦ, ὡς ὄντος	ποτὲ	χρόνου, ἐν ᾧ οὐκ ἦν
[6]	τοιοῦτον ἔχει νοῦν· ζητεῖ γάρ,	πότερον	φύσει τὰ ὀνόματά ἐστιν ἢ
[34]	πῶς ἂν συσταῖεν. Ἔστι δέ	που	παραπλησίως τῇ διαιρέσει τῆς ψυχῆς
[6]	τοῦ ὀνόματος οἰκειότητα πρὸς τὸ	πρᾶγμα,	καὶ οὗτος ἂν εἴη ὀνοματοθέτης
[5]	καὶ ταὐτὸν ὄνομα εἰς πλείω	πράγματα	ἕλκηται· ἡ δὲ συμβεβηκότων εἰς
[6]	διὰ τούτου διδάσκομεν ἀλλήλους τὰ	πράγματα	καὶ διακρίνομεν αὐτά, ὥστε εἶναι
[6]	σοφίσματα, τίνα δὲ παρὰ τὰ	πράγματα,	καὶ τὰς λύσεις αὐτῶν. Καὶ
[4]	ὁ φιλόσοφος, ὑφ´ οὗ τὰ	πράγματα	κρίνεται, κριτὴς δὲ καὶ ὁ
[6]	εἰ οὕτω λέγοι, ᾗ τὰ	πράγματα	πέφυκεν· ἐπεὶ δὲ τοῦ λέγειν
[34]	γάρ ποτε κακῶν λήξειν τὰ	πράγματα	τὰ ἀνθρώπινα, εἰ μὴ οἱ
[6]	Πλάτων καὶ τῇ τῶν συλλογισμῶν	πραγματείᾳ	ἐλέγχων τε καὶ ἀποδεικνύων, ἐλέγχων
[6]	τῆς τε ὁριστικῆς καὶ διαιρετικῆς	πραγματείας,	αἳ πᾶσαι δείκνυνται μάλιστα τὴν
[35]	σοφιστὴς περὶ τὸ μὴ ὂν	πραγματεύεται,	ἀναχωρῶν εἰς τόπον διὰ τὸ
[5]	τρόπον· τοῦ μέλλοντος ὅρῳ ὑποπίπτειν	πράγματος	δεῖ τὸ γένος λαβεῖν, ὡς
[6]	δι´ ὀνόματος τὴν φύσιν τοῦ	πράγματος.	Ἔστι γὰρ τὸ ὄνομα ὄργανον
[6]	τὴν σύμφωνον τῇ φύσει τοῦ	πράγματος	θέσιν. Μήτε γὰρ τὴν θέσιν
[32]	κακῷ, ἐπειδὴ κατ´ ἔμφασιν ἀδιαφόρου	πράγματος	οὐ κινεῖται πάθος· πάντα γὰρ
[6]	Ἔστι γὰρ τὸ ὄνομα ὄργανον	πράγματος	οὐχ ὃ ἔτυχεν, ἀλλὰ τὸ
[6]	κατὰ τὸ οἰκεῖον τῇ τοῦ	πράγματος	φύσει κείμενον· οὐ γὰρ δήπου
[6]	θέσιν γενέσθαι ἀκόλουθον τῇ τοῦ	πράγματος	φύσει· μὴ γὰρ ἄλλο τὴν
[2]	καὶ πράττοιτο ἂν ἀπαιτούντων τῶν	πραγμάτων,	ἃ κατὰ τὸν θεωρητικὸν βίον
[28]	μὲν τὰ πολλὰ τῶν ἀνθρωπίνων	πραγμάτων,	ἀεὶ δὲ εἶναι πρὸς τοῖς
[4]	ὁ δὲ κατὰ τὴν τῶν	πραγμάτων	γνῶσιν ἀδιάψευστος, τούτων δὲ ὁ
[1]	ἐστὶν ἐπιστήμη θείων καὶ ἀνθρωπίνων	πραγμάτων.	Φιλόσοφος δ´ ἐστὶν ὁ παρωνύμως
[4]	τῇ θεωρίᾳ ὑποπίπτοντα καὶ τὰ	πρακτά,	ἀλλ´ ἐν μὲν τῇ θεωρίᾳ
[3]	θεωρητική, ἡ δὲ περὶ τὰ	πρακτέα	πρακτική, ἡ δὲ περὶ τὸν
[3]	ἡ δὲ περὶ τὰ πρακτέα	πρακτική,	ἡ δὲ περὶ τὸν λόγον
[34]	πολιτικὴ ἀρετὴ θεωρητική τε καὶ	πρακτικὴ	καὶ προαιρετικὴ τοῦ ἀγαθὴν ποιεῖν
[3]	φιλοσόφῳ, ἀναγκαῖον δέ. Τῆς δὲ	πρακτικῆς	τὸ μὲν θεωρεῖται περὶ τὴν
[2]	Ἡ μέντοι πρᾶξις καὶ τὸ	πρακτικὸν	διὰ τοῦ σώματος περαινόμενα κωλυθῆναί
[2]	ἑπόμενον δὲ καὶ ἐπὶ τὸν	πρακτικὸν	χωρεῖν βίον. ~Ἡ δὲ τοῦ
[2]	ἑπόμενος δὲ καὶ ἀναγκαῖος ὁ	πρακτικός·	ὅτι δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει,
[2]	γνώσει τῆς ἀληθείας κεῖται, τοῦ	πρακτικοῦ	δὲ ἐν τῷ πρᾶξαι τὰ
[2]	τοῦ μὲν θεωρητικοῦ τοῦ δὲ	πρακτικοῦ,	τοῦ μὲν θεωρητικοῦ τὸ κεφάλαιον
[4]	οὕτως ἔχον, ἐν δὲ τοῖς	πρακτοῖς,	τί τὸ οἰκεῖον καὶ τί
[26]	καὶ ἐπ´ αὐτῇ μὲν τὸ	πρᾶξαι	ἢ μή, καὶ οὐ κατηνάγκασται
[2]	τοῦ πρακτικοῦ δὲ ἐν τῷ	πρᾶξαι	τὰ ὑπαγορευόμενα ἐκ τοῦ λόγου.
[26]	τοῦτο, τὸ δὲ ἑπόμενον τῇ	πράξει	καθ´ εἱμαρμένην συντελεσθήσεται· οἷον τῷ·
[2]	τὸ πρεσβεύειν, ἄριστα δ´ ἐν	πράξει	καὶ ὡς ἐν ταύτῃ προηγούμενα
[3]	τῶν ὄντων, καὶ ἐν τῇ	πράξει	τῶν καλῶν, καὶ ἐν αὐτῇ
[6]	μία δή τίς ἐστι τῶν	πράξεων,	ὥστε οὐχ ὁ ὁπωσδήποτε λέγων
[7]	γνῶσιν, ὅταν γέ τις μὴ	πράξεως	ἕνεκα μετίῃ γεωμετρίαν, ἀλλὰ προσχρώμενος
[4]	αἰσθήσεως. Οὔσης δὲ θεωρίας καὶ	πράξεως,	ὁ ὀρθὸς λόγος οὐχ ὁμοίως
[26]	τοιοῦτον βίον καὶ τάδε τινὰ	πράξῃ,	τάδε τινὰ αὐτῇ ἕψεται. Ἀδέσποτον
[2]	τέλους ἡμῖν αἴτιον. Ἡ μέντοι	πρᾶξις	καὶ τὸ πρακτικὸν διὰ τοῦ
[2]	νοοῦντος τὰ νοητά, ἡ δὲ	πρᾶξις	ψυχῆς λογικῆς ἐνέργεια διὰ σώματος
[33]	τὸν πλησίον καὶ ἑαυτὸν εὖ	πράττειν.	Ἡ δὲ ἰσότης αὕτη οὐκ
[29]	ἄνθρωπον ἐν τῷ λέγειν καὶ	πράττειν	καθ´ ἑαυτὸν καὶ πρὸς ἄλλους·
[2]	περαινόμενα κωλυθῆναί τε δύναται καὶ	πράττοιτο	ἂν ἀπαιτούντων τῶν πραγμάτων, ἃ
[4]	τὸ ἀλλότριον καὶ τί τὸ	πραττόμενον.	Τῷ γὰρ ἔχειν ἔννοιαν φυσικὴν
[15]	τὴν ἐκείνου ἐντολὴν καὶ μίμησιν	πράττοντες	ὅσα πράττουσιν, ἀφ´ ὧν κληδόνες
[30]	ἐν τῷ παθητικῷ. Αὗται γὰρ	πράττουσι	τὰ καλὰ κατὰ λόγον, οὐ
[15]	ἐντολὴν καὶ μίμησιν πράττοντες ὅσα	πράττουσιν,	ἀφ´ ὧν κληδόνες καὶ ὀττεῖαι
[2]	πολιτείας κατάστασιν καὶ παιδείαν νέων.	Πρέπει	δὴ ἐκ τῶν εἰρημένων τῷ
[12]	τὴν ἀρίστην ἤγαγε τάξιν, ἀριθμοῖς	πρέπουσι	τὰ μέρη κοσμήσας αὐτοῦ καὶ
[2]	τὸ στρατηγεῖν, τὸ δικάζειν, τὸ	πρεσβεύειν,	ἄριστα δ´ ἐν πράξει καὶ
[15]	πόλον, ἡμέρας φύλαξ καὶ νυκτός,	πρεσβυτάτη	τῶν ἐντὸς οὐρανοῦ θεῶν μετά
[12]	ἣν ἀτάκτως καὶ πλημμελῶς κινουμένην	πρὸ	τῆς οὐρανοῦ γενέσεως ἐκ τῆς
[4]	σῶμα· τούτων δὲ ἡ μὲν	πρὸ	τοῦ ἐν σώματι γενέσθαι τὴν
[4]	διττὴ ἔοικεν εἶναι, ἡ μὲν	πρὸ	τοῦ ἐν τῷδε τῷ σώματι
[25]	ἔσται μετὰ θάνατον καὶ ἦν	πρὸ	τοῦ περιπεσεῖν σώματι, πιθανώτατον ἀίδιον
[34]	θεωρητική τε καὶ πρακτικὴ καὶ	προαιρετικὴ	τοῦ ἀγαθὴν ποιεῖν πόλιν καὶ
[10]	ἐμπιπλάμενοι, ὥστε καὶ ὁπότε νοεῖν	προαιροῖντο	τὸ νοητόν, ἐμφανταζόμενον ἔχειν τὸ
[34]	ὅταν ἕκαστον μέρος αὐτονομῇ, ὥστε	προβουλεύειν	μὲν τοὺς ἄρχοντας τοῦ λαοῦ,
[13]	δὲ ἐπιπέδου φύσεως ὥσπερ τινὰ	πρόγονα	δύο ὑπάρχει τρίγωνα τὰ κάλλιστα
[26]	καὶ ὁ Ἀπόλλων τῷ Λαΐῳ	προεῖπεν·	Εἰ γὰρ τεκνώσεις παῖδ´, ἀποκτενεῖ
[33]	τὰς τρεῖς ἰδέας διῃρημένης τὰς	προειρημένας,	ἡ τοῦ ἀγαθοῦ τοίνυν ἐρωτικὴ
[27]	μὲν γὰρ ἐπιστήμην ἔχοντα τὴν	προειρημένην	εὐτυχέστατον εἶναι καὶ εὐδαιμονέστατον, οὐχ
[35]	~Ὁποῖος δέ ἐστιν ὁ φιλόσοφος	προειρημένου,	τούτου διαφέρει ὁ σοφιστὴς τῷ
[27]	καὶ εἰς τὸ καθαρὸν φῶς	προελθόντας,	εὐλόγως καταγνώσεσθαι τῶν τότε φανέντων
[27]	αὐτοῦ καὶ τὴν ἐπιτήδευσιν αὐτοῦ	προετίμων,	ἀφ´ ἧς ὥσπερ τι ὄμμα
[13]	τῶν ἐπιπέδων· τῶν γὰρ στερεῶν	προηγεῖται	τὰ ἐπίπεδα· τῆς δὲ ἐπιπέδου
[2]	πράξει καὶ ὡς ἐν ταύτῃ	προηγούμενα	τὸ περὶ νομοθεσίας καὶ πολιτείας
[30]	τῶν ἀρετῶν τὰς μὲν εἶναι	προηγουμένας,	τὰς δὲ ἑπομένας· ἡγουμένας μὲν
[32]	ὑπάρχουσα καὶ οὐδὲν οὐσιῶδες οὐδὲ	προηγούμενον	ἔχουσα, συνυπάρχουσά τε τῷ ἐναντίῳ·
[2]	τὸ θεῖον ὁμοιώσεως· ὅθεν καὶ	προηγούμενον	καὶ τίμιον ἂν εἴη τὸ
[3]	καὶ προσέτι τὰ σοφίσματα· ὅπερ	προηγούμενον	μὲν οὐκ ἂν εἴη τῷ
[4]	δι´ οὗ ὄργανον φυσικὸν κριτικὸν	προηγουμένως	μὲν τῶν ἀληθῶν, ἑπομένως δὲ
[4]	πάθος ψυχῆς διὰ σώματος ἀπαγγελτικὸν	προηγουμένως	τῆς πεπονθυίας δυνάμεως· ὁπόταν δὲ
[17]	~Οἱ δὴ θεοὶ ἔπλασαν μὲν	προηγουμένως	τὸν ἄνθρωπον ἐκ γῆς καὶ
[33]	ἐπικρίνει δὲ αὐτὸν ἐκ τῶν	προθέσεων	αὐτοῦ καὶ ὁρμῶν, εἰ εὐγενεῖς,
[28]	θεῶν ποτὲ ἀμελεῖται, ὃς ἂν	προθυμεῖσθαι	θέλῃ δίκαιος γενέσθαι καὶ ἐπιτηδεύων
[28]	τοῖς νοητοῖς· προτέλεια δὲ καὶ	προκαθάρσια	τοῦ ἐν ἡμῖν δαίμονος, εἰ
[2]	ἐφ´ ἡμῖν κείμενον καὶ τοῦ	προκειμένου	τέλους ἡμῖν αἴτιον. Ἡ μέντοι
[7]	κινήσεως καὶ φορᾶς ὅπως ἔχει.	Προκείσθω	δὲ ἡ τοῦ μαθηματικοῦ θεωρία
[30]	ἀρεταί, αἱ οἷον εὐφυίαι καὶ	προκοπαὶ	πρὸς ταύτην, ὁμωνυμοῦσαι ταῖς τελειότησι
[30]	φαύλους. Τοὺς γὰρ ἐφ´ ἱκανὸν	προκόπτοντας	τοιούτους εἶναι· οὐ γὰρ ῥᾴδιον
[8]	βουλομένους ἐκ κηροῦ ἢ πηλοῦ	προλεαίνοντας	ταῦτα καὶ ὡς ἐνδέχεται ἀσχημάτιστα
[34]	συμμάχους τούτοις ὑπηρετεῖν καὶ τούτων	προμάχεσθαι,	τούτοις δὲ εὐπειθῶς συνέπεσθαι τοὺς
[7]	κόσμῳ ἔχων, καὶ εἰ θεὸς	προνοεῖ	τῶν ὅλων καὶ εἰ ἄλλοι
[12]	δημιουργοῦ αὐτὸν ἀπειργάσθαι κατὰ θαυμασιωτάτην	πρόνοιαν	καὶ δίαιταν ἐλθόντος ἐπὶ τὸ
[7]	τῶν μαθημάτων ἐπίσκεψις ὡς ἂν	προοίμιόν	τι πρὸς τὴν τῶν ὄντων
[34]	ἄρχειν ἀποδίδωσι, τοῖς δὲ τὸ	προπολεμεῖν	εἰ δέοι, οὓς κατὰ τὸ
[12]	τρόπον· ὥστε ὡς ἔχει πῦρ	πρὸς	ἀέρα, οὕτως ἔχειν ἀέρα τε
[12]	ἔχει πῦρ τε καὶ γῆ	πρὸς	ἀέρα τε καὶ ὕδωρ, ἴχνη
[1]	πεφυκέναι χρὴ αὐτόν, εἴγε καὶ	πρὸς	ἀλήθειαν καὶ πρὸς ἐλευθερίαν καὶ
[29]	δικαιοσύνη ἐστὶ συμφωνία τις τούτων	πρὸς	ἄλληλα, δύναμις οὖσα, καθ´ ἣν
[13]	τάξιν ἤχθη, ἁρμοσθέντων πάντων ἀναλογίᾳ	πρὸς	ἄλληλα· οὐ μένει δὲ ταῦτα
[24]	μάχεσθαι δυναμένου οὔτε τῶν ἐναντιουμένων	πρὸς	ἄλληλα περὶ τὸ αὐτὸ κατὰ
[25]	φιλοσωματίαν· ἔχει δέ πως οἰκειότητα	πρὸς	ἄλληλα σῶμα καὶ ψυχή, ὡς
[29]	καθ´ ἣν ὁμολογεῖ καὶ συμφωνεῖ	πρὸς	ἄλληλα τὰ τρία μέρη τῆς
[30]	πολλὴν γὰρ εἶναι τὴν διάστασιν	πρὸς	ἄλληλα τῶν ἄκρων καὶ ἐναντίωσιν.
[13]	περιφορᾷ σφιγγόμενα συνωθεῖται καὶ συνελαυνόμενα	πρὸς	ἄλληλα φέρεται τὰ λεπτομερέστερα εἰς
[33]	ἔκγονα καὶ ἡ τῶν συγγενῶν	πρὸς	ἀλλήλους καὶ ἡ λεγομένη πολιτικὴ
[29]	καὶ πράττειν καθ´ ἑαυτὸν καὶ	πρὸς	ἄλλους· τὰ δὲ ἐν εἴδει
[32]	ἔλεος οἰκεῖος φιλανθρωπίᾳ, αἰσχύνη δὲ	πρὸς	ἀναχώρησιν ἀπὸ τῶν αἰσχρῶν ἐπιτήδειος.
[1]	τῆς προσηκούσης τυχοῦσαι τέλεον ἀποφαίνουσι	πρὸς	ἀρετήν, ἀμεληθεῖσαι δὲ μεγάλων κακῶν
[33]	ψυχῆς ἕνεκεν, ᾗ ἐνορᾶται ἐπιτηδειότης	πρὸς	ἀρετήν· ἡ δὲ μέση τοῦ
[7]	τὴν ἀκοὴν ἀναφέροντες· ὡς γὰρ	πρὸς	ἀστρονομίαν ὄμματα συνέστηκεν, οὕτως ἀκοὴ
[30]	τελειότησι κατὰ τὴν ὁμοιότητα τὴν	πρὸς	αὐτάς. Οὕτω γοῦν καὶ στρατιώτας
[4]	φησι τὸν αὐτῆς τῆς ψυχῆς	πρὸς	αὑτὴν διάλογον, λόγον δὲ τὸ
[9]	αἰσθητὸν κόσμον παράδειγμα, ὡς δὲ	πρὸς	αὑτὴν ἐξεταζομένη οὐσία. Καθόλου γὰρ
[17]	μὲν λευκῆς πῃ δὲ πελιᾶς,	πρὸς	αὐτὸ τὸ εὔχρηστον τῷ σώματι.
[24]	μαχόμενα ἀλλήλοις, οὔτε αὐτοῦ τινὸς	πρὸς	αὑτὸ μάχεσθαι δυναμένου οὔτε τῶν
[14]	καὶ ποιεῖν, ἐγείρων καὶ ἐπιστρέφων	πρὸς	αὑτὸν τόν τε νοῦν αὐτῆς
[12]	τε πρὸς ὕδωρ καὶ τοῦτο	πρὸς	γῆν καὶ ἀνάπαλιν. Τῷ δὲ
[25]	καὶ ταράττεται καὶ οἷον μεθύει,	πρὸς	δὲ τῷ νοητῷ αὐτὴ καθ´
[30]	αὐτόν. Οὕτω γὰρ ἔχει θρασύτης	πρὸς	δειλίαν, καὶ ἀσωτία πρὸς φιλαργυρίαν,
[1]	τὰ θεῖα καὶ ἀνθρώπινα. Καὶ	πρὸς	δικαιοσύνην δὲ πεφυκέναι χρὴ αὐτόν,
[10]	καὶ τὴν ψυχὴν τοῦ κόσμου	πρὸς	ἑαυτὸν καὶ πρὸς τὰς ἑαυτοῦ
[28]	ἥτις καὶ πρὸς πόλεμον καὶ	πρὸς	εἰρήνην εὔθετα τὰ σώματα παρασκευάσει.
[36]	οὐκ ἔστιν ὄν. ~Τοσαῦτα ἀπαρκεῖ	πρὸς	εἰσαγωγὴν εἰς τὴν Πλάτωνος δογματοποιΐαν
[1]	εἴγε καὶ πρὸς ἀλήθειαν καὶ	πρὸς	ἐλευθερίαν καὶ πρὸς σωφροσύνην, προσεῖναι
[7]	Πλάτωνος, θήγουσα τὴν ψυχὴν καὶ	πρὸς	ἐπίσκεψιν τῶν ὄντων ἀκρίβειαν παρεχομένη·
[35]	ὄντος, ἄλλα μετὰ συνεμφάσεως τῆς	πρὸς	ἕτερον ὅπερ καί τῳ τρόπῳ
[27]	ἀγαθόν, καὶ τὴν ἀρετὴν αὐτάρκη	πρὸς	εὐδαιμονίαν, καὶ διότι μὲν τὸ
[9]	θεὸν νόησις αὐτοῦ, ὡς δὲ	πρὸς	ἡμᾶς νοητὸν πρῶτον, ὡς δὲ
[12]	ὡς ἂν ἀπεικονισμένου ἀπ´ ἐκείνης,	πρὸς	ἣν ἀφομοιωθέντα ὑπὸ τοῦ δημιουργοῦ
[9]	δὲ ἡ ἰδέα ὡς μὲν	πρὸς	θεὸν νόησις αὐτοῦ, ὡς δὲ
[27]	ταύτης ὕλης μόνον ἐπέχειν τάξιν,	πρὸς	κακοῦ γινόμενα τοῖς φαύλως αὐτοῖς
[9]	καὶ πρός τι· τὸ δὲ	πρὸς	ὃ γέγονε τί ἂν ἄλλο
[7]	ἐπὶ κεφαλαίων. Αὕτη τοίνυν καὶ	πρὸς	ὀξύτητα διανοίας παρελήφθη ὑπὸ τοῦ
[6]	ὀνόματος αὐτάρκη εἶναι καὶ ἀποχρῶσαν	πρὸς	ὀρθότητα, μήτε τὴν φύσιν καὶ
[34]	οἱ δὲ ἐν μεσογαίᾳ οἰκοῦντες	πρὸς	πεζομαχίαν ἁρμόττοιντο ἂν καὶ ὅπλισιν
[8]	γένοιτ´ ἄν τι εὖ παρεσκευασμένον	πρὸς	ποικίλας ἐκτυπώσεις καὶ μορφάς, εἰ
[28]	σωμάτος· διὰ γυμναστικῆς, ἥτις καὶ	πρὸς	πόλεμον καὶ πρὸς εἰρήνην εὔθετα
[17]	τὸ ὀστοῦν, τοῖς δὲ ὀστοῖς	πρὸς	σύνδεσιν αὐτῶν νεῦρα· καὶ διὰ
[1]	ἀλήθειαν καὶ πρὸς ἐλευθερίαν καὶ	πρὸς	σωφροσύνην, προσεῖναι δὲ αὐτῷ καὶ
[18]	ἐφ´ ὧν δὲ τὰ κάτω	πρὸς	τὰ ἄνω καὶ ἔμπαλιν μεταπίπτει.
[33]	ἥ τε φυσικὴ τῶν γονέων	πρὸς	τὰ ἔκγονα καὶ ἡ τῶν
[1]	δὲ τοῦτον χρὴ πρῶτον μὲν	πρὸς	τὰ μαθήματα, ὅσα δύναται προσοικειοῦν
[18]	ἔσονται φαντασίαι, ἀνταπωθουμένων τῶν φώτων	πρὸς	τὰ μέρη τὰ ἕτερα, ἀπολισθαινόντων
[14]	βαθέος ἢ ὕπνου, ὅπως ἀποβλέπουσα	πρὸς	τὰ νοητὰ αὐτοῦ δέχηται τὰ
[13]	ἀτάκτως, εἶτα ὑπὸ τοῦ θεοῦ	πρὸς	τάξιν ἤχθη, ἁρμοσθέντων πάντων ἀναλογίᾳ
[10]	τοῦ κόσμου πρὸς ἑαυτὸν καὶ	πρὸς	τὰς ἑαυτοῦ νοήσεις. Κατὰ γὰρ
[34]	διορθώσεως ἐν Ἐπιστολαῖς, ᾗ χρῆται	πρὸς	τὰς νενοσηκυίας πόλεις τὰς ἐν
[30]	αἱ οἷον εὐφυίαι καὶ προκοπαὶ	πρὸς	ταύτην, ὁμωνυμοῦσαι ταῖς τελειότησι κατὰ
[12]	σείοντά τε τὴν ὕλην καὶ	πρὸς	ταύτης σειόμενα. Ἐξ ἑκάστου γὰρ
[7]	πρὸς τὴν τῆς οὐσίας γνῶσιν,	πρός	τε πολέμους εὔθετον ὑπάρχει διὰ
[12]	τῇ ἰδέᾳ εἰκασμένον μιᾷ οὔσῃ,	πρός	τε τούτοις ἄνοσον καὶ ἀγήρω,
[1]	τε καὶ ῥευστῆς ἔπειτα δὲ	πρὸς	τὴν ἀλήθειαν ἔχειν ἐρωτικῶς καὶ
[12]	γενέσεως ἐκ τῆς ἀταξίας παραλαβὼν	πρὸς	τὴν ἀρίστην ἤγαγε τάξιν, ἀριθμοῖς
[10]	τὸν λόγον ὁ πρῶτος νοῦς	πρὸς	τὴν ἐν τῇ ψυχῇ νόησιν
[10]	γὰρ ἔχει λόγον ὁ ἥλιος	πρὸς	τὴν ὅρασιν καὶ τὰ ὁρώμενα,
[7]	καὶ ἀγνοίας ἀπαλλάττει ἡμᾶς, συνεργοῦν	πρὸς	τὴν τῆς οὐσίας γνῶσιν, πρός
[7]	τὴν γεωμετρίαν ἐπιτηδειότατον καὶ αὐτὸ	πρὸς	τὴν τοῦ ἀγαθοῦ γνῶσιν, ὅταν
[7]	οὐχ ἣν ἔτυχεν οἰκειότητα ἐμποιεῖ	πρὸς	τὴν τοῦ ὄντος ἐπάνοδον, ἀλλὰ
[7]	ἐπίσκεψις ὡς ἂν προοίμιόν τι	πρὸς	τὴν τῶν ὄντων θεωρίαν· ἐφιέμεναι
[19]	ἑπομένως ἡ τῶν μυκτήρων δύναμις	πρὸς	τὴν τῶν ὀσμῶν αἴσθησιν συνέστη·
[9]	ἡμᾶς νοητὸν πρῶτον, ὡς δὲ	πρὸς	τὴν ὕλην μέτρον, ὡς δὲ
[9]	ῥύπου καὶ κάρφους, οὔτε τῶν	πρός	τι, οἷον μείζονος καὶ ὑπερέχοντος·
[9]	πᾶν τὸ γινόμενον κατ´ ἐπίνοιαν	πρός	τι ὀφείλει γίνεσθαι, οὗ ὥσπερ
[9]	οὐ μόνον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ	πρός	τι· τὸ δὲ πρὸς ὃ
[12]	κόσμον ὑπὸ τοῦ θεοῦ δεδημιουργῆσθαι	πρός	τινα ἰδέαν κόσμου ἀποβλέποντος, παράδειγμα
[26]	γὰρ δυνάμει ἐπιτηδειότητά τινα ἀποσημαίνει	πρός	τινα οὔπω τὴν ἕξιν ἔχοντα·
[2]	κοινά, ὁπόταν εἰδῇ κακῶς διοικούμενα	πρὸς	τινῶν αὐτά, περιστατικὰ μὲν οὕτως
[6]	καὶ κατὰ τὸ τρίτον σχῆμα,	πρός	τινων δὲ δεύτερον, καθ´ ὃ
[32]	ἐναντίοις· καὶ ὁ μὲν θυμὸς	πρὸς	τὸ ἀμύνεσθαι καὶ τιμωρεῖσθαι τοὺς
[23]	τε καὶ πικρότητα· καὶ μὴν	πρὸς	τὸ δηλοῦν τὴν διὰ τῶν
[23]	τοῦ θυμοῦ. Τὸ δὲ ἧπαρ	πρὸς	τὸ διεγείρειν τὸ ἐπιθυμητικὸν τῆς
[7]	ἀστρονομίαν ὄμματα συνέστηκεν, οὕτως ἀκοὴ	πρὸς	τὸ ἐναρμόνιον· καὶ ὥσπερ ἀστρονομίᾳ
[29]	ὀρέξεις καὶ τὴν εὐπείθειαν αὐτῶν	πρὸς	τὸ ἡγεμονικόν, τοῦτο δὲ εἴη
[2]	εἴποι ἄν τις εἶναι τῆς	πρὸς	τὸ θεῖον ὁμοιώσεως· ὅθεν καὶ
[23]	τὸ ἐπιθυμητικὸν τῆς ψυχῆς καὶ	πρὸς	τὸ καταπραΰνειν ἔχον γλυκύτητά τε
[13]	τῷ δὲ σχήματι τῷ δωδεκαέδρῳ	πρὸς	τὸ πᾶν κατεχρήσατο. Πάντων δὲ
[6]	τὴν φυσικὴν τοῦ ὀνόματος οἰκειότητα	πρὸς	τὸ πρᾶγμα, καὶ οὗτος ἂν
[21]	θερμανθεὶς δὲ εἰς τὰ ἔξω	πρὸς	τὸ συγγενὲς σπεύδει· καὶ καθ´
[29]	καὶ εὐπειθῶς ἔχουσιν αἱ ὀρέξεις	πρὸς	τὸ φύσει δεσποτικόν, τουτέστι τὸ
[28]	ἀνθρωπίνων πραγμάτων, ἀεὶ δὲ εἶναι	πρὸς	τοῖς νοητοῖς· προτέλεια δὲ καὶ
[9]	τὴν ὕλην μέτρον, ὡς δὲ	πρὸς	τὸν αἰσθητὸν κόσμον παράδειγμα, ὡς
[23]	τῷ μεταξὺ τόπῳ τοῦ τε	πρὸς	τὸν ὀμφαλὸν ὅρου καὶ τῶν
[7]	καὶ τίς ἡ τῶν ἀνθρώπων	πρὸς	τοὺς θεοὺς σχέσις· τοῦ δὲ
[6]	καὶ νέους, τοῖς δὲ ἐριστικοῖς	πρὸς	τοὺς ἰδίως λεγομένους ἐριστικούς, οἷον
[6]	ὑφηγητικοῖς διαλόγοις, τοῖς δὲ ἐνδόξοις	πρὸς	τοὺς σοφιστάς τε καὶ νέους,
[25]	ψυχὴ διὰ μὲν τοῦ σώματος	πρὸς	τῷ αἰσθητῷ γινομένη ἰλιγγιᾷ τε
[29]	μέρη τῆς ψυχῆς καὶ ἕκαστον	πρὸς	τῷ οἰκείῳ γίνεται καὶ ἐπιβάλλοντι
[12]	ἀέρα, οὕτως ἔχειν ἀέρα τε	πρὸς	ὕδωρ καὶ τοῦτο πρὸς γῆν
[12]	οὐ προσῆψεν αὐτῷ τοιαῦτα ὄργανα	πρὸς	ὑπηρεσίαν, ἀφελόμενος δὲ τὰς λοιπὰς
[23]	ὑπέθεσαν δὲ τὸ ἄλλο σῶμα	πρὸς	ὑπηρεσίαν ὡς ὄχημα προσφύσαντες, καὶ
[8]	ἄποιόν τε εἶναι καὶ ἀνείδεον	πρὸς	ὑποδοχὴν τῶν εἰδῶν· τοιαύτη δ´
[30]	θρασύτης πρὸς δειλίαν, καὶ ἀσωτία	πρὸς	φιλαργυρίαν, καὶ ἄλλως ἀδυνάτου ὄντος
[19]	ἔμπαλιν μεταπίπτει. ~Ἀκοὴ δὲ γέγονε	πρὸς	φωνῆς γνῶσιν, ἀρχομένη μὲν ἀπὸ
[25]	αὑτὴν γινομένη καθίσταται καὶ ἠρεμεῖ·	πρὸς	ᾧ δὴ γινομένη ταράττεται, τούτῳ
[16]	τῆς πρώτης ὕλης μόρια ἄττα	πρὸς	ὡρισμένους χρόνους, ὡς εἰς αὐτὸ
[1]	μαθήματα, ὅσα δύναται προσοικειοῦν καὶ	προσάγειν	αὐτὸν τῇ γνώσει τῆς νοητῆς
[27]	τε καὶ νοῦν τὸν πρῶτον	προσαγορεύσαι	ἄν τις. Πάντα γὰρ τὰ
[6]	τὰ εἴδη τῶν λόγων, ἃ	προσαρμόττει	τῇδε ἢ τῇδε τῇ ψυχῇ,
[10]	εἰς τὴν ὅρασιν, ὅταν αὐτῷ	προσβλέπῃ,	καὶ ὡς τὸ ὀρεκτὸν κινεῖ
[25]	τρόπον. Ἡ ψυχὴ ὅτῳ ἂν	προσγένηται,	ἐπιφέρει τούτῳ τὸ ζῆν ὡς
[1]	ἀλήθειαν ἔχειν ἐρωτικῶς καὶ μηδαμῇ	προσδέχεσθαι	τὸ ψεῦδος, ἐπὶ τούτοις δὲ
[32]	λύπῃ· ὅ τε ἐπιθυμῶν ἐν	προσδοκίᾳ	μένων τοῦ τεύξεσθαι ἥδεται, οὐ
[23]	γένη δημιουργοῦντες θεοὶ δύο αὐτῇ	προσέθεσαν	μέρη θνητά· ὡς δὲ μὴ
[1]	πρὸς ἐλευθερίαν καὶ πρὸς σωφροσύνην,	προσεῖναι	δὲ αὐτῷ καὶ εὐμάθειαν καὶ
[7]	ὅθεν τὴν μὲν διαλεκτικὴν ἐπιστήμην	προσεῖπε,	τὰ δὲ μαθήματα οὔτε δόξαν
[32]	ἔχει, ἕως ἂν σύμμετρα ὑπάρχῃ·	προσελθούσης	δὲ αὐτοῖς ἀμετρίας, ἡμαρτημένα ὑπάρξει.
[20]	κοῦφον δὲ τὸ ῥᾳδίως· καὶ	προσέτι	βαρὺ μὲν τὸ ἐκ πλειόνων
[5]	ὁριστικόν, τὸ δὲ ἀναλυτικόν, καὶ	προσέτι	ἐπαγωγικόν τε καὶ συλλογιστικόν. Διαίρεσις
[3]	ὃ καλεῖται ἀτελὴς συλλογισμός, καὶ	προσέτι	τὰ σοφίσματα· ὅπερ προηγούμενον μὲν
[24]	περὶ τὰ λυπηρὰ καὶ ἡδέα,	προσέτι	τοῦ παθητικοῦ καὶ περὶ τὰ
[5]	ἀθάνατον, ὥστε εἰ συντεθεῖεν αἱ	προσεχεῖς	διαφοραὶ τῷ γένει τῷ ἐξ
[5]	ἔπειτα τοῦτο τέμνειν κατὰ τὰς	προσεχεῖς	διαφορὰς κατιόντας μέχρι τῶν εἰδῶν,
[7]	καὶ ὥσπερ ἀστρονομίᾳ τὸν νοῦν	προσέχοντες	ἀπὸ τῶν ὁρωμένων ἐπὶ τὴν
[8]	καὶ ὡς ἐνδέχεται ἀσχημάτιστα παρέχοντας.	Προσήκει	δὴ καὶ τῇ πανδεχεῖ ὕλῃ,
[20]	ἄνω καὶ κάτω οὐδαμῶς ὁρίζειν	προσήκει·	οὐδὲν γὰρ εἶναι τὸ μὲν
[6]	ὑφαντικὸς ἀνήρ, εἰδὼς αὐτῆς τὸ	προσῆκον	ἔργον, τέκτονος αὐτὴν δημιουργήσαντος, οὕτω
[30]	ἀμετρία κατὰ τὸ ὑπερβάλλειν τὸ	προσῆκον	ἢ ἐλλείπειν· οὔτε γὰρ ὁ
[6]	τὸν καιρὸν τῆς χρήσεως τὸν	προσήκοντα,	τέλεος ἔσται ῥήτωρ καὶ ἡ
[17]	αἰσθητηρίων ὄργανα, ὑπηρεσίαν ἐκτελέσοντα τὴν	προσήκουσαν·	συνέθεσαν δὲ τὸν μὲν μυελὸν
[28]	θεῷ φύσει τε χρησάμενοι τῇ	προσηκούσῃ,	ἔθεσί τε καὶ ἀγωγῇ καὶ
[1]	μὲν ὀρθῆς καὶ τροφῆς τῆς	προσηκούσης	τυχοῦσαι τέλεον ἀποφαίνουσι πρὸς ἀρετήν,
[12]	μὴν ἄλλου τοιούτου τινός. οὐ	προσῆψεν	αὐτῷ τοιαῦτα ὄργανα πρὸς ὑπηρεσίαν,
[27]	τῶν τότε φανέντων καὶ πολὺ	πρόσθεν	αὐτῶν ὡς ἐξηπατημένων· οὕτω δὴ
[11]	οἷς δοκεῖ τι ποιεῖν πολὺ	πρόσθεν	εὑρίσκεται πάσχοντα· ὥσπερ οὖν ἔστι
[25]	ζωὴ σύνοδος ψυχῆς, οὔσης δηλονότι	πρόσθεν,	καὶ σώματος· εἰ δὲ καὶ
[12]	καὶ ἀγήρω, ἅτε αὐτῷ μηδενὸς	προσιόντος	τοῦ κηραίνειν πεφυκότος, αὐτάρκη τε
[27]	ἐράσμιον καὶ σύμμετρον καὶ δαιμονίως	προσκαλούμενον.	Τῶν δὲ λεγομένων ὑπὸ τῶν
[27]	τῶν γνωρίμων καὶ τοῖς γε	προσκριθεῖσι	τῆς περὶ τοῦ ἀγαθοῦ ἀκροάσεως
[6]	ὁποίων πείθεσθαι δύναται, οὗτος, εἰ	προσλάβοι	καὶ τὸν καιρὸν τῆς χρήσεως
[1]	πρὸς τὰ μαθήματα, ὅσα δύναται	προσοικειοῦν	καὶ προσάγειν αὐτὸν τῇ γνώσει
[32]	γινώσκοντες ὅτι οὐ λυπηρὰ τὰ	προσπεπτωκότα	οὐδὲ ἡδέα οὐδὲ μὴν φοβερά,
[19]	συγκρινόμενα καὶ διακρινόμενα κατὰ τὰς	προσπτώσεις	τῶν χυμῶν διορίζει τὴν ἐν
[27]	νομιζόμενα ταύτης ὑπελάμβανε τυγχάνειν τῆς	προσρήσεως	τῷ ὁπωσοῦν μετέχειν ἐκείνου τοῦ
[19]	ἀλγεινοῦ τε καὶ ἡδέος ἔχει	πρόσρησιν.	Πᾶσαν δὲ τὴν ὀσμὴν ἀέρος
[3]	δὲ περὶ τὴν τοῦ οἴκου	προστασίαν,	τὸ δὲ περὶ πόλιν καὶ
[6]	ἂν αὐτῷ κατὰ τρόπον καὶ	προσφόρως.	Καὶ γὰρ τοῦ τέκτονος μὲν
[18]	νύκτωρ ἀπιόντος ἢ σκοτωθέντος οὐκέτι	προσφύεται	τὸ ἀφ´ ἡμῶν ῥεῦμα τῷ
[16]	ἔσται τὸ νικῆσαι μὲν τὰ	προσφύντα,	εἰς δὲ τὴν οἰκείαν ἕξιν
[23]	σῶμα πρὸς ὑπηρεσίαν ὡς ὄχημα	προσφύσαντες,	καὶ αὐτοῖς δὲ τοῖς θνητοῖς
[16]	ὅτι τὰ πάθη ἀπὸ σώματος	προσφύσεται	θνητά· πρῶτα μὲν αἰσθήσεις, ἔπειτα
[7]	πράξεως ἕνεκα μετίῃ γεωμετρίαν, ἀλλὰ	προσχρώμενος	αὐτῇ ὡς ἐπὶ τὸ ὂν
[17]	τὸν ἐγκέφαλον, περί τε τὸ	πρόσωπον	ἔθεσαν τὰ τῶν αἰσθητηρίων ὄργανα,
[18]	εἰρήσεται. ~Ἱδρύσαντες δὲ περὶ τὸ	πρόσωπον	τὰ φωσφόρα ὄμματα καθεῖρξαν ἐν
[5]	ἐπὶ τὰς ἀναποδείκτους καὶ ἀμέσους	προτάσεις,	ἡ δὲ ἐξ ὑποθέσεως ἀνιοῦσα
[6]	λήμματα καὶ τὰ συμπεράσματα ἁπλαῖ	προτάσεις	ὑπάρχουσιν, ὑποθετικοὶ δὲ οἱ ἐξ
[6]	τῶν αἰσχρῶν ἀγαθόν. Τῶν δὲ	προτάσεων	αἱ μὲν κατηγορικαί εἰσιν, αἱ
[6]	ὑποθετικοὶ δὲ οἱ ἐξ ὑποθετικῶν	προτάσεων,	μικτοὶ δὲ οἱ τὰ δύο
[6]	δέ φημι τὰ μέρη τῶν	προτάσεων,	οἷον ἐπὶ τῆς· ὁ ἄνθρωπος
[6]	~Τοῦ δὲ λόγου, ὃν καλοῦμεν	πρότασιν,	δύο ἐστὶν εἴδη, τὸ μὲν
[28]	δὲ εἶναι πρὸς τοῖς νοητοῖς·	προτέλεια	δὲ καὶ προκαθάρσια τοῦ ἐν
[5]	ἀπὸ τῶν ὑστέρων ἐπὶ τὰ	πρότερα	ἀνιόντα, ἕως ἂν ἔλθωμεν ἐπὶ
[5]	ζητούμενον, καὶ θεωρεῖν τίνα ἐστὶ	πρότερα	αὐτοῦ, καὶ ταῦτα ἀποδεικνύειν ἀπὸ
[34]	Πολιτείᾳ διεξῆλθεν· ἐν γὰρ ταύτῃ	προτέραν	μὲν ὑπέγραψε τὴν ἀπόλεμον, δευτέραν
[10]	τὸ σῶμα, καὶ ἡ γραμμὴ	πρότερον	ἢ τὸ ἐπίπεδον· μέρη γε
[10]	μέρος· καὶ γὰρ τὸ ἐπίπεδον	πρότερον	ἢ τὸ σῶμα, καὶ ἡ
[13]	καταλειπομένην τρίτου. Τὸ μὲν δὴ	πρότερον,	λέγω δὲ τὸ σκαληνὸν τρίγωνον,
[3]	εἰδῶν, περὶ τῆς διαλεκτικῆς θεωρίας	πρότερον	ῥητέον τῆς ἀρεσκούσης τῷ Πλάτωνι,
[10]	τε διὰ τὸ μὴ εἶναι	πρότερόν	τι αὐτοῦ· τὸ γὰρ μέρος
[10]	μέρος καὶ τὸ ἐξ οὗ,	πρότερον	ὑπάρχει τούτου, οὗ μέρος· καὶ
[5]	ὑποθέμενος ὑπόθεσιν, ζητεῖ εἰ τὸ	πρότερον	ὑποτεθὲν πάλιν ἐστὶν ἀκόλουθον ἄλλῃ
[4]	ἀδιάψευστος, τούτων δὲ ὁ μὲν	πρότερος	θεῷ δυνατός, ἀνθρώπῳ δὲ ἀδύνατος,
[4]	τῷ αὐτῷ πάλιν αἰσθητῷ, τὴν	προϋποκειμένην	μνήμην συντίθεμεν τῇ ἐκ δευτέρου
[4]	καλεῖται δόξα, συνθέντων ἡμῶν τὴν	προϋποκειμένην	μνήμην τῇ νεωστὶ γενομένῃ αἰσθήσει·
[9]	ἐμὴ εἰκών, δεῖ τὸ παράδειγμα	προϋποκεῖσθαι·	εἴτε καὶ μὴ εἴη ἔξω
[9]	καὶ πρῶτα νοητά, ὡς καὶ	πρῶτα	αἰσθητά· εἰ δὲ τοῦτο, εἰσὶν
[4]	οὐκ ἄνευ νοήσεως· τὰ δὲ	πρῶτα	αἰσθητὰ καὶ τὰ δεύτερα ἡ
[10]	πρῶτα νοητὰ ἁπλᾶ, ὡς καὶ	πρῶτα	αἰσθητά· τὸ δ´ ἡγούμενον, τὸ
[7]	θεολογικοῦ τέλος ἡ περὶ τὰ	πρῶτα	αἴτια καὶ ἀνωτάτω τε καὶ
[3]	περὶ τὰ ἀκίνητα καὶ τὰ	πρῶτα	αἴτια καὶ ὅσα θεῖα θεολογικὸν
[7]	τῶν γεωμετρικῶν ὑποθέσεων ἐπὶ τὰ	πρῶτα	καὶ ἀρχικὰ καὶ ἀνυπόθετα ἀνιέναι
[16]	πάθη ἀπὸ σώματος προσφύσεται θνητά·	πρῶτα	μὲν αἰσθήσεις, ἔπειτα δὲ ἡδονὴ
[5]	ἀπὸ τῶν αἰσθητῶν ἐπὶ τὰ	πρῶτα	νοητὰ ἄνοδος, ἡ δὲ διὰ
[10]	πρώτων τινῶν τῶν νοητῶν, ἔστι	πρῶτα	νοητὰ ἁπλᾶ, ὡς καὶ πρῶτα
[4]	ἐστὶ νοῦ ἐνέργεια θεωροῦντος τὰ	πρῶτα	νοητά· αὕτη διττὴ ἔοικεν εἶναι,
[4]	δευτέρων δευτέρα. Τὰ μὲν δὴ	πρῶτα	νοητὰ νόησις κρίνει οὐκ ἄνευ
[9]	δοξαστῶν· ὥστε εἴη ἂν καὶ	πρῶτα	νοητά, ὡς καὶ πρῶτα αἰσθητά·
[4]	ἐπεὶ τῶν νοητῶν τὰ μὲν	πρῶτα	ὑπάρχει, ὡς αἱ ἰδέαι, τὰ
[4]	τῶν αἰσθητῶν ἐστὶ τὰ μὲν	πρῶτα,	ὡς αἱ ποιότητες, οἷον χρῶμα,
[4]	μέν τις ἔσται τῶν πρώτων	πρώτη	λεγομένη, ἡ δὲ τῶν δευτέρων
[10]	κινεῖ οὔτε κινεῖται. Ἔσται δὴ	πρώτη	μὲν αὐτοῦ νόησις ἡ κατὰ
[5]	ἀνυποθέτους ἀρχάς. Ἡ μὲν δὴ	πρώτη	τοιάδε τίς ἐστιν, οἷον ἂν
[6]	μήτε τὴν φύσιν καὶ τὴν	πρώτην	ἐκφώνησιν, ἀλλὰ τὸ ἐξ ἀμφοῖν,
[16]	Αὐτοὶ δὴ δανεισάμενοι ἀπὸ τῆς	πρώτης	ὕλης μόρια ἄττα πρὸς ὡρισμένους
[3]	τῆς ἀρεσκούσης τῷ Πλάτωνι, καὶ	πρώτιστα	περὶ κριτηρίου. ~Ἐπεὶ οὖν ἔστι
[8]	ἀνθρώπων γένεσιν καὶ φύσιν. Καὶ	πρῶτόν	γε περὶ ὕλης λέγωμεν. Ταύτην
[5]	μέσους. Τῇ τοίνυν τοῦ γένους	πρῶτον	εἰς εἴδη τομῇ χρῆσθαι δεῖ
[3]	ταύτης σωτηρίαν· τούτων τὸ μὲν	πρῶτον	ἠθικὸν κέκληται, τὸ δὲ δεύτερον
[4]	Ὁπόταν γὰρ ἐντύχωμεν αἰσθητῷ τινι	πρῶτον	καὶ ἀπ´ αὐτοῦ αἴσθησις ἡμῖν
[5]	ἕως ἂν ἔλθωμεν ἐπὶ τὸ	πρῶτον	καὶ ὁμολογούμενον, ἀπὸ τούτου δὲ
[24]	ἰδίοις διανενέμηται, μάθοιμεν ἂν ἐντεῦθεν.	Πρῶτον	μὲν δὴ τὰ φύσει χωριζόμενα
[12]	οὐδενὸς ἀπολιπὼν οὐδὲ δύναμιν, διανοηθεὶς	πρῶτον	μὲν ὅτι σωματοειδὲς χρὴ τὸ
[31]	δέ τις ἐπὶ κακίαν ὁρμᾷ,	πρῶτον	μὲν οὐχ ὡς ἐπὶ κακίαν
[1]	μουσικῆς· πεφυκέναι δὲ τοῦτον χρὴ	πρῶτον	μὲν πρὸς τὰ μαθήματα, ὅσα
[22]	~Νόσων δὲ αἰτίας εἶναι πολλάς·	πρῶτον	μὲν τὴν τῶν στοιχείων ἔνδειαν
[5]	~Τῆς διαλεκτικῆς δὲ στοιχειωδέστατον ἡγεῖται	πρῶτον	μὲν τὸ τὴν οὐσίαν ἐπιβλέπειν
[6]	τὸ τρίτον. Κατὰ μὲν τὸ	πρῶτον	οὕτως ἐν Ἀλκιβιάδῃ· τὰ δίκαια
[27]	θεόν τε καὶ νοῦν τὸν	πρῶτον	προσαγορεύσαι ἄν τις. Πάντα γὰρ
[6]	τὸ ζῷον) καὶ κατὰ τὸ	πρῶτον	σχῆμα ἐρωτᾷ λόγους πολλάκις ὁ
[13]	ὕλη τυπωθεῖσα ἐκινεῖτο μὲν τὸ	πρῶτον	τοῖς ἴχνεσιν ἀτάκτως, εἶτα ὑπὸ
[9]	ὡς δὲ πρὸς ἡμᾶς νοητὸν	πρῶτον,	ὡς δὲ πρὸς τὴν ὕλην
[10]	ἰδέα ὑπάρχει. Καὶ μὴν ὁ	πρῶτος	θεὸς ἀίδιός ἐστιν, ἄρρητος, αὐτοτελὴς
[10]	ὑφέστηκεν, οὗτος ἂν εἴη ὁ	πρῶτος	θεός, αἴτιος ὑπάρχων τοῦ ἀεὶ
[10]	σύμπαντος οὐρανοῦ. Ἐπεὶ δὲ ὁ	πρῶτος	νοῦς κάλλιστος, δεῖ καὶ κάλλιστον
[10]	τοῦτον ἔχει τὸν λόγον ὁ	πρῶτος	νοῦς πρὸς τὴν ἐν τῇ
[34]	φιλοσόφους εἶναι καὶ θεωρητικοὺς τοῦ	πρώτου	ἀγαθοῦ. Μόνως γὰρ οὕτως κατὰ
[27]	τῇ ἐπιστήμῃ καὶ θεωρίᾳ τοῦ	πρώτου	ἀγαθοῦ, ὅπερ θεόν τε καὶ
[6]	ὄντων τριῶν, καὶ τοῦ μὲν	πρώτου,	ἐν ᾧ ὁ κοινὸς ὅρος
[23]	οὖσαν, ὡς δείξομεν, παρὰ τοῦ	πρώτου	θεοῦ οἱ τὰ θνητὰ γένη
[27]	τὸ ἀγαθὸν ἐν ἐπιστήμῃ τοῦ	πρώτου	καὶ καλόν ἐστι, δι´ ὅλων
[27]	τῷ ὁπωσοῦν μετέχειν ἐκείνου τοῦ	πρώτου	καὶ τιμιωτάτου, ὅνπερ τρόπον καὶ
[4]	αἰσθήσεως. Τοῦ νοητοῦ δὲ κόσμου	πρώτου	ὄντος νοητοῦ, τοῦ δ´ αἰσθητοῦ
[27]	δέ τι κεχωρισμένον καὶ τοῦ	πρώτου	τῆς οὐσίας ἀμέτοχον ὑπάρχει, καὶ
[14]	μετὰ γῆν ἐπέθηκε κύκλῳ τῷ	πρώτῳ,	ἥλιον δὲ εἰς τὸν δεύτερον
[27]	δὲ κατὰ μετοχὴν ἐν τῷ	πρώτῳ	τῶν Νόμων οὕτω πως· Διττὰ
[8]	λέγωμεν θεωρημάτων, ἄνωθεν ἀπὸ τῶν	πρώτων	ἀρχόμενοι καὶ ἀπ´ αὐτῶν κατίοντες
[7]	σωμάτων φησίν, ἐπιστήμην δὲ τῶν	πρώτων,	διάνοιαν δὲ τῶν μαθημάτων. Τίθεται
[4]	ἔσται διττή, ἡ μὲν τῶν	πρώτων,	ἡ δὲ τῶν δευτέρων. Καὶ
[7]	διὰ τὸ ἀμυδρότερα εἶναι τῶν	πρώτων	νοητῶν· ἀλλὰ δόξαν μὲν τῶν
[4]	ἡ μέν τις ἔσται τῶν	πρώτων	πρώτη λεγομένη, ἡ δὲ τῶν
[27]	τὰ θερμὰ κατὰ μετουσίαν τῶν	πρώτων	τὴν ἐπωνυμίαν ἔχειν· μόνα δὲ
[10]	οὔτε μέτοχα τῶν αἰσθητῶν, ἀλλὰ	πρώτων	τινῶν τῶν νοητῶν, ἔστι πρῶτα
[4]	ἔννοια καὶ ἐπιστήμη ἁπλῆ καὶ	πτέρωμα	ψυχῆς, ἐσθ´ ὅτε δὲ καὶ
[16]	ἔμελλε θνητὰ ἔσεσθαι, τό τε	πτηνὸν	καὶ τὸ ἔνυδρον καὶ τὸ
[14]	τὸ ὅμοιον γνωρίζεται, ὡς τοῖς	Πυθαγορείοις	ἀρέσκει, ἢ τῷ ἀνομοίῳ τὸ
[18]	φωτοειδές, ὅπερ λεῖον ὑπάρχον καὶ	πυκνὸν	ἀδελφὸν ᾤοντο εἶναι τοῦ μεθημερινοῦ
[23]	αὐτῷ διὰ τὸ λεῖον καὶ	πυκνὸν	καὶ λαμπρὸν τὴν ἐκ τοῦ
[19]	λεῖον δὲ τὸ ὁμαλὸν μετὰ	πυκνοῦ·	τό γε μὴν ψυχροῦ καὶ
[10]	ἐξ ὕλης ἂν ὑπάρχοι· ἢ	πῦρ	ἂν οὖν εἴη ἢ ὕδωρ
[13]	πυραμίδος σχῆμα ἔλαβεν ἡ ὕλη,	πῦρ	ἐγένετο, τμητικωτάτου τοῦ σχήματος ὄντος
[25]	ἄλληλα σῶμα καὶ ψυχή, ὡς	πῦρ	καὶ ἄσφαλτος. Καὶ ἡ θεῶν
[4]	ἑαυτοῖς λέγομεν φέρε Σωκράτης, ἵππος,	πῦρ,	καὶ ὅσα τοιαῦτα· καὶ τοῦτο
[4]	δὲ ταῦτα τὸ ἄθροισμα, οἷον	πῦρ,	μέλι, οὕτω δὴ καὶ αἴσθησις
[12]	ἀναλογίας τρόπον· ὥστε ὡς ἔχει	πῦρ	πρὸς ἀέρα, οὕτως ἔχειν ἀέρα
[12]	ὥστε διακρῖναι ὅπως νῦν ἔχει	πῦρ	τε καὶ γῆ πρὸς ἀέρα
[13]	Δία στοιχείων τάξιν ἐπέχοντα διεσχημάτισε	πυραμίδι	καὶ κύβῳ καὶ ὀκταέδρῳ καὶ
[13]	εἰκοσαέδρου στοιχεῖον γίνεται, τῆς μὲν	πυραμίδος	ἐκ τεττάρων ἰσοπλεύρων τριγώνων συνεστώσης,
[13]	λέγω δὲ τὸ σκαληνὸν τρίγωνον,	πυραμίδος	καὶ ὀκταέδρου καὶ εἰκοσαέδρου στοιχεῖον
[13]	πᾶσι δωδεκαέδρῳ· καὶ καθὸ μὲν	πυραμίδος	σχῆμα ἔλαβεν ἡ ὕλη, πῦρ
[22]	ἀπεργάζεται. Τὸν μὲν δὴ συνεχῆ	πυρετὸν	γίνεσθαι τοῦ πυρὸς πλεονάσαντος, τὸν
[9]	μὴν τῶν παρὰ φύσιν, οἷον	πυρετοῦ	καὶ χολέρας, οὔτε τῶν κατὰ
[15]	ἀόρατοι, ἔν τε αἰθέρι καὶ	πυρὶ	ἀέρι τε καὶ ὕδατι, ὡς
[17]	δευθέντων καὶ πολλάκις ὕδατι καὶ	πυρὶ	βαφέντων· τὰ δὲ νεῦρα ἐξ
[13]	μὲν γὰρ σῶμα αὐτοῦ ἐκ	πυρὸς	γέγονε καὶ γῆς ὕδατός τε
[12]	μεσοτήτων εἰς συναρμογήν· διὰ τοῦτο	πυρὸς	ἐν μέσῳ καὶ γῆς ἀήρ
[12]	λόγον ἐκ γῆς αὐτὸν καὶ	πυρὸς	ἐποίησεν· ἐπεὶ δὲ καὶ δεσμὸν
[17]	τὸν ἄνθρωπον ἐκ γῆς καὶ	πυρὸς	καὶ ἀέρος καὶ ὕδατος, μοίρας
[12]	τε καὶ ὁρατόν, χωρὶς δὲ	πυρὸς	καὶ γῆς οὐχ οἷόν τε
[22]	δὴ συνεχῆ πυρετὸν γίνεσθαι τοῦ	πυρὸς	πλεονάσαντος, τὸν δὲ ἀμφημερινὸν τοῦ
[12]	τῶν τεττάρων αὐτὸν στοιχείων ἐγέννησε,	πυρός	τε παντὸς καὶ γῆς ὕδατός
[18]	ὄμματα καθεῖρξαν ἐν αὐτοῖς τοῦ	πυρὸς	τὸ φωτοειδές, ὅπερ λεῖον ὑπάρχον
[14]	ὁ θεὸς δημιουργήσας ὁρατὰ ἐκ	πυρώδους	τῆς πλείστης οὐσίας ἐφήρμοσε ταῖς
[34]	εἶεν αἱ βέλτισται τούτων καὶ	πῶς	ἂν συσταῖεν. Ἔστι δέ που
[25]	κατὰ μέρος ἐνενοοῦμεν τὰς κοινότητας,	πῶς	ἂν τὰ κατὰ μέρος διωδεύσαμεν
[25]	χρώμενον μόνον ζῷον εἶναι· ἢ	πῶς	ἂν τὸ ἀρχικὸν εἶεν αἱ
[25]	μέρος διωδεύσαμεν ἄπειρα ὑπάρχοντα, ἢ	πῶς	ἀπ´ ὀλίγων; διεψεύσθημεν γὰρ ἄν,
[32]	ὅτι ταῦτα τὰ πάθη φύσει	πως	ἀρχῆθεν ἐν ἡμῖν κινηθέντα φέρεται,
[27]	τῷ πρώτῳ τῶν Νόμων οὕτω	πως·	Διττὰ δὲ ἀγαθά ἐστι, τὰ
[26]	τοῦ δυνατοῦ φύσις πέπτωκε μέν	πως	μεταξὺ τοῦ τε ἀληθοῦς καὶ
[25]	ἢ διὰ φιλοσωματίαν· ἔχει δέ	πως	οἰκειότητα πρὸς ἄλληλα σῶμα καὶ
[10]	νόησις ἡ κατὰ ἀναλογίαν οὕτω	πως·	ὃν γὰρ ἔχει λόγον ὁ
[28]	ἅμα καὶ δίκαιον γενέσθαι, οὕτω	πως·	οὐκοῦν εὐδαιμονέστατοι, ἔφη, καὶ μακάριοί
[1]	ἐπὶ τούτοις δὲ καὶ φύσει	πως	σώφρονα εἶναι καὶ κατὰ τὸ
[6]	δὲ ἐξ ἀκολουθίας ἀνασκευαστικῶν οὕτω	πως	τὰς διαφορὰς κατὰ τοῦτο θεωρεῖσθαι.
[33]	ἀντίστροφον τῆς εὐνοίας. Εἶδος δέ	πως	φιλίας ἐστὶ καὶ τὸ ἐρωτικόν·